Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης: Ο συγγραφέας της «Κλίμακος»

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ: Η Δ΄ Κυριακή των Νηστειών είναι αφιερωμένη σε μια μεγάλη ασκητική, πατερική και πνευματική μορφή της Εκκλησίας μας, στον άγιο Ιωάννη το Σιναΐτη, ο οποίος μας είναι καλλίτερα γνωστός ως άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, από το ομώνυμο περισπούδαστο σύγγραμμά του.

Η προβολή και η τιμή του αγίου αυτού άνδρα κατά την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή κρίθηκε επιβεβλημένη από τους Πατέρες. Το περίφημο σύγγραμμά του, θεωρήθηκε ως εξαιρετικό μέσο πνευματικής καθοδήγησης για τους αγωνιζόμενους πιστούς. Αλλά και η οσιακή του μορφή αποτελεί παράδειγμα αγώνα κατά των ψυχοκτόνων παθών μας αυτή την ιερή περίοδο.

Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη, κατ’ άλλους στη Συρία, περί το 523 από πλούσια, ευγενή και ευσεβή οικογένεια. Οι γονείς του φρόντισαν να του δώσουν σπουδαία εκπαίδευση. Περισσότερο όμως φρόντισαν να του μεταδώσουν τη δική τους ευσέβεια και πίστη στο Θεό. Κοντά σε πνευματικούς δασκάλους σπούδασε σε βάθος τη θεολογία της Εκκλησίας μας.

Του άρεσε να μελετά με πάθος τις άγιες Γραφές και τα συγγράμματα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Από πολύ μικρός αγαπούσε την άσκηση και γι’ αυτό νέος όντας αποσύρθηκε στην έρημο του Σινά, κοντά στον φημισμένο ερημίτη και πνευματικό δάσκαλο Μαρτύριο και εκάρη μοναχός. Έζησε κοντά στον άγιο ασκητή τέσσερα χρόνια διδασκόμενος τις αρετές και τους τρόπους επίτευξης της προσωπικής κάθαρσης, σημειώνοντας τεράστια πνευματική πρόοδο. Η φήμη του δεν άργησε να διαδοθεί ώστε στο ερημητήριό του έτρεχε πλήθος μοναχών και λαϊκών να τον συμβουλευθούν. Μάλιστα είχε αποκτήσει και τη φήμη του θαυματουργού, ο οποίος με την προσευχή του έκανε πολλά θαύματα. Εκεί έζησε για δεκαεννιά χρόνια. Κατόπιν εγκαταβίωσε στη Μονή του Θωλά.

Όταν κοιμήθηκε ο ηγούμενος της σεβάσμιας Μονής της Αγίας Αικατερίνης Σινά, οι μοναχοί τον ανάδειξαν ηγούμενο, όπου τους ποίμανε για λίγα χρόνια και γι’ αυτό πήρε και την ονομασία Σιναΐτης. Η νοσταλγία όμως της ερημικής ζωής τον οδήγησε να αφήσει την Μονή και να φύγει ξανά στην έρημο, όπου έμεινε ως την κοίμησή του, ασκούμενος, προσευχόμενος και συγγράφοντας τα περισπούδαστα βιβλία του «Κλίμαξ» και «Λόγος προς τον Ποιμένα». Κοιμήθηκε το 606 και η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 30 Μαρτίου, ημέρα της κοίμησής του και ιδιαιτέρως την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών.

Ήταν σοφός άνθρωπος και προπαντός μεγάλος ασκητής, εφάμιλλος του μεγάλου Αντωνίου, αγίου Ευθυμίου και αγίου Σάββα. Γύρω από τον μεγάλο αυτό δάσκαλο ασκητή συγκεντρώθηκαν πολλές χιλιάδες μοναχοί, παίρνοντας από αυτόν μαθήματα πνευματικού αγώνα. Για να μπορούν οι μοναχοί να έχουν καταγραμμένες τις σοφές διδαχές και παραινέσεις του, τις κατέγραψε στα προαναφερόμενα συγγράμματά του.

Η «Κλίμαξ», που σημαίνει σκάλα, είναι το πρώτο και σπουδαίο σύγγραμμά του, διότι το περιεχόμενό του, ως νοητή σκάλα, ανεβάζει κλιμακωτά τον ασκούμενο άνθρωπο στην κορυφή των αρετών. Περιέχει τριάντα λόγους σε αντίστοιχες αρετές. Αρχίζει από τις αρετές, οι οποίες εύκολα αποκτώνται και έχουν κυρίως πρακτικό χαρακτήρα, και προχωρεί στις δύσκολες και υψηλές αρετές, οι οποίες έχουν θεωρητικό χαρακτήρα. Ο άγιος Ιωάννης αποδεικνύεται βαθύτατος γνώστης της ανθρώπινης ψυχής, όταν η επιστήμη της ψυχολογίας ήταν άγνωστη και ως έννοια. Με θαυμαστό τρόπο, ανατέμνει την ανθρώπινη ψυχή και προσπαθεί να εντοπίσει τις αμαρτωλές έξεις της και τις καταβολές, ώστε να την θεραπεύσει και να τη θωρακίσει από την ψυχοκτόνο δράση της αμαρτίας και του κακού. Γνωρίζει πως στην ανθρώπινη ψυχή υπάρχουν βαθμίδες κάθαρσης από τα πάθη και επίσης βαθμίδες απόκτησης των αρετών. Γι’ αυτό και ιεραρχεί με καταπληκτικό τρόπο την κάθαρση

και την απόκτηση αρετών, ώστε να γίνεται με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο. Έστω για παράδειγμα: αρχίζει με τις αρετές της μετάνοιας, της υπακοής, της μνήμης του θανάτου, για να αποκολλήσει τον άνθρωπο από την αμαρτία και προχωρεί σε υψηλές αρετές, όπως τις διακρίσεως, της ησυχίας, της απάθειας, της ταπεινοφροσύνης κλπ. Οι απόκτηση των αρετών είναι έτσι ταξινομημένες στο ιερό σύγγραμμα, ώστε η κάθε αρετή να προϋποθέτει την προηγούμενη και αυτή να είναι προϋπόθεση για την επόμενη! Μεγαλύτερη ηθική τελειότητα από αυτή δεν έχει γραφεί ακόμη ως τώρα!

Η «Κλίμαξ» είναι γραμμένη σε υπέροχη λόγια και κομψή ελληνική γλώσσα, καλοδουλεμένη και με μελωδικότητα. Έχει διαύγεια σκέψεων, γλαφυρότητα, παραστατικότητα, πλούτο εκφράσεων, επιτυχημένες παρομοιώσεις, ζωηρές εικόνες, ώστε να παρουσιάζει τον ιερό συγγραφέα της ως έναν σπάνιο χειριστή της ελληνικής γλώσσας και σκέψεως.

Αλλά και το δεύτερο μικρό του σύγγραμμα «Λόγος προς τον Ποιμένα», είναι μια βαθυστόχαστη πραγματεία – οδηγό για όσους έχουν επωμισθεί την ευθύνη να ποιμαίνουν ανθρώπινες ψυχές.

Τα υπέροχα κεφάλαια του βιβλίου της «Κλίμακος» είναι ένα από τα προσφιλή και ωφέλημα αναγνώσματα των πιστών αυτή την κατανυκτική περίοδο. Ανήκει στα λεγόμενα νηπτικά κείμενα και απευθύνεται τόσο στους μοναχούς, όσο και στους κοσμικούς και συμπληρώνει τον θαυμαστό πλούτο της εκκλησιαστικής μας γραμματείας. Όσοι αισθανόμαστε την ανάγκη να αγωνιστούμε κατά των παθών μας, την κάθαρση του κακού εαυτού μας και την πνευματική μας πρόοδο, είναι ενδεδειγμένο να εντάξουμε τα συγγράμματα του αγίου Ιωάννου στα αναγνώσματά μας. Οι σοφές παραινέσεις του μεγάλου πνευματικού δασκάλου θα αποτελέσουν πολύτιμο πνευματικό οδηγό για κλιμακωτή κατάκτηση αρετών, ώστε να αξιωθούμε να υποδεχτούμε τον Αναστάντα Κύριο, καθαροί από τους ρύπους της αμαρτίας και τη φθορά του κακού.

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 – Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ (Μαρκ. θ΄ 17-31) (Εβρ. στ΄ 13-20)

 

    "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"  

      Κλίμακες αιώνιας ανάβασης

    «Έρωτι και πυρί θείας αγάπης πυρπολούμενος»                                                         

 

     Αληθινό πρότυπο ζωής, αυθεντικής πίστης και αιώνιας μαρτυρίας, είναι ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας, τη μνήμη του οποίου όρισε να τιμά η Εκκλησία μας τη Δ΄ Κυριακή των Νηστειών. Το πνευματικό αυτό ανάστημα, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας ταπεινός ασκητής. Έπλεε όμως μέσα στο πέλαγος της θείας Χάριτος. Ήταν ο κατ’ εξοχήν ασκητής του θεοβάδιστου όρους Σινά.

Το ανάστημα του

   Για το σημερινό άνθρωπο και τους σύγχρονους ρυθμούς της ζωής, ίσως η προβολή ενός ασκητή, του εκτοπίσματος του Ιωάννη της Κλίμακας, να φαντάζει ως κάτι το παράδοξο και «τρελό». Πώς μπορεί να εναρμονίζονται τα βαθύτερα μηνύματα που εκπέμπει η ασκητική αυτή μορφή με το σύγχρονο τρόπο ζωής;

 Με τη μετάνοια και τα δάκρυα, με τη νηστεία και την πνευματική άσκηση, δείχνει μια πορεία εντελώς αντίθετη απ’ εκείνη που υπαγορεύει το δήθεν σύγχρονο και εξελιγμένο πνεύμα της εποχής μας.

     Μέσα από τις αυθεντικές πηγές της Ορθόδοξης Παράδοσης, η ασκητική ζωή δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η υπέρβαση του ατομισμού, ο εν χάριτι Θεού αγώνας για να καταστεί ο άνθρωπος Χριστοειδής και χαριτωμένη ύπαρξη, στην πιο τιμημένη μορφή της. 

   Το ορθόδοξο ήθος είναι στη βαθύτερη ουσία του ασκητικό, γιατί ισορροπεί στη σωστή αξιολόγηση και ιεράρχηση των πραγμάτων. Επειδή η πνευματική ωριμότητα και τελείωση δεν είναι τελικά καρπός των προσπαθειών του ανθρώπου αλλά κατ’ εξοχήν δωρεά του Αγίου Πνεύματος, γι’ αυτό και η άσκηση αυτή καθ’ εαυτή ποτέ δεν αποβαίνει σκοπός, αλλά το μέσο που οδηγεί στην απόκτηση της δωρεάς και της χάρης του Θεού.

   Αυτό φαίνεται και από το περιεχόμενο του περίφημου έργου του Ιωάννη, που το ονόμασε «Κλίμακα». Με τον αγώνα και την πνευματική άσκηση, σκαλί-σκαλί και βήμα-βήμα, ο άνθρωπος εγκολπώνεται την αρετή και αποτάσσεται την κακία.

   Το περιεχόμενο της «Κλίμακας» είναι τόσο ψυχωφελές, που αναδεικνύεται σε αληθινή πυξίδα ζωής. Είναι ένα από τα ωραιότερα και πιο ψυχωφελή συγγράμματα που βγήκαν από ανθρώπινη γραφίδα. 

    Με ύφος λιτό και σοβαρό, αποφθεγματικό και στοχαστικό, που έχει όμως μέσα του ένα δυναμισμό και μια ανείπωτη γλυκύτητα που γοητεύει και συναρπάζει, κατηχεί, οδηγεί, στηρίζει, ηλεκτρίζει την ψυχή των πιστών. Τους βοηθά να ατενίσουν προς τα πάνω και ν’ ανέβουν την κλίμακα των αρετών, της αγιότητας και της θέωσης. «Ανεβαίνετε, ανεβαίνετε, αδελφοί, αναβάσεις προθύμως εν τη καρδία διατιθέμενοι … είπερ η αγάπη εστίν ο Θεός».

Προσευχή

   Στην καρδιά της άσκησης ως τρόπου ζωής, ξεπροβάλλει η δύναμη της προσευχής. Το προνόμιο του ανθρώπου να προσεύχεται, να καταξιώνεται, να συνομιλεί και να επικοινωνεί με το Δημιουργό του, είναι από τα πιο ισχυρά που διαθέτει. Ακριβώς, από το Συναξάρι του αγίου Ιωάννη της Κλίμακας, μαθαίνουμε ότι πρωτίστως ήταν άνθρωπος της προσευχής. Ήταν ο αδιαλείπτως προσευχόμενος.

    Ο «έρωτι και πυρί θείας αγάπης πυρπολούμενος», όπως χαρακτηριστικά τον περιγράφει το λειτουργικό βιβλίο του Τριωδίου. Είναι ο ενσαρκωτής της τέλειας προσευχής, την οποία από μόνος του διδάχθηκε στην πράξη, αποτυπώνοντας τις θείες εμπειρίες του στην Κλίμακα.

     Ειδικότερα, για την προσευχή ο Ιωάννης αναφέρεται στο 28ο κεφάλαιο της Κλίμακας και την ανεβάζει στα ανώτερα στάδια της τελείωσης του ανθρώπου.  Δεν θα μπορούσε κιόλας να ήταν διαφορετικά, αφού, όπως ο ίδιος επισημαίνει, «προσευχή εστί ένωσις ανθρώπου και Θεού». Η προσευχή είναι «πυρ άγιο και επουράνιο», που εδρεύει στην καρδιά του ανθρώπου, αλλά η φλόγα της ανάβει από τον ουρανό. 

   Η φωτιά αυτή της προσευχής κατακαίει και εξαγνίζει την καρδιά του ανθρώπου, η οποία στη συνέχεια γίνεται ευλογημένος δέκτης της θείας έλλαμψης και κάθαρσης. Τότε ο νους, ο λογισμός και η διάθεση αδρανούν προς την φορά της αμαρτίας και τα πάθη και οι κακίες υποχωρούν και μεταποιούνται σε αρετές.

     Εξάλλου, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή βλέπουμε και τον πατέρα του δαιμονισμένου εκείνου παιδιού να ζητεί τη βοήθεια του Χριστού. Αισθάνεται μέσα του την αγάπη του Κυρίου. Αυτή φλέγει και πυρπολεί την καρδιά του. Η πίστη και η εμπιστοσύνη που δείχνει στον Χριστό είναι υποδειγματική. Ξεπερνά τα οποιαδήποτε εμπόδια και δυσκολίες. Και βέβαια, ο λόγος του Κυρίου «ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι», απευθυνόταν όχι μόνο στον πατέρα του παιδιού, αλλά και σε όλους μας.

    Η ζωντανή πίστη είναι ο αγλαής καρπός της άσκησης και της προσευχής, στην οποία παραπέμπει η προσωπικότητα του Ιωάννη της Κλίμακας.

 Αγαπητοί αδελφοί, η αληθινή πίστη που εισάγει τον άνθρωπο στο χώρο της θείας θαυματουργίας, όπως αποκρυσταλλώνεται στο μήνυμα της της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, είναι στοιχείο που απουσιάζει από τη ζωή του σημερινού ανθρώπου.

   Επειδή συμβαίνει αυτό, τον βλέπουμε να ακολουθεί μια πορεία αυτοθεοποίησης που τον σπρώχνει στην καταστροφή. Το ισχυρό παράδειγμα του πατέρα που η πίστη του οδήγησε στη θαυματουργή θεραπεία του παιδιού του,  αλλά και του Ιωάννη που μέσα από την «Κλίμακά» του ξεδιπλώνει τους πνευματικούς και αγλαείς αναβαθμούς που εκτοξεύουν τον άνθρωπο σε πνευματικά ύψη, με φόντο την προσευχή, ας σφραγίσει και την δική μας πορεία στη ζωή. Σε μια καταξίωση ουράνιας και αιώνιας αποτύπωσης και εμβέλειας.

Χριστάκης Ευσταθίου, θεολόγος

Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Μαρτίου 2026

 

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Μαρτίου 2026, Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν (Μάρκ. θ΄ 17-31)

17 καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. 18 καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν κατα­λάβῃ, ρήσσει αὐτόν, καὶ ἀ­­­φρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. 19 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕ­­ως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέ­­ρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤν­εγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. 20 καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. 21 καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστίν, ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν. 22 καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ᾿ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ᾿ ἡμᾶς. 23 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ τὸ εἰ δύνασαι ­πιστεῦσαι, πάν­­τα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. 24 καὶ εὐθέως κράξας ὁ πα­τὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. 25 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐ­­πισυντρέχει ὄχλος, ἐπετί­μη­σε τῷ πνεύματι τῷ ἀκα­θάρτῳ λέγων αὐτῷ· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. 26 καὶ κρᾶξαν καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτὸν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. 27 ὁ δὲ Ἰησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη. 28 Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτὸν κατ᾿ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. 29 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. 30 Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· 31 ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐ­τ­οῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦ­­­σιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

17 Τότε ἕνας μέσα ἀπ’ τό πλῆθος τοῦ ἀποκρίθηκε: Διδάσκαλε, σοῦ ἔφερα τόν γιό μου πού ἔχει καταληφθεῖ ἀπό δαιμονικό πνεῦμα, πού τοῦ πῆρε καί τή λαλιά. 18 Καί σ’ ὅποιο μέρος τόν πιάσει, τόν ρίχνει κάτω, κι ἀφρί­ζει καί τρίζει τά δόντια του καί μένει ξερός κι ἀναί­σθητος. Εἶπα στούς μαθητές σου νά τό βγάλουν, ἀλλά δέν μπόρεσαν. 19 Τότε ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀποκρίθηκε: Ὤ γενιά πού τόσα θαύματα εἶδες καί εἶσαι ἀκόμη ἄπιστη! Ἕως πότε θά εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θά σᾶς ἀνέχομαι; Φέρτε τόν μου ἐδῶ. Καί τόν ἔφεραν κοντά του. 20 Κι ὅταν τό πονηρό πνεῦμα εἶδε τόν Ἰησοῦ, ἀμέσως τάραξε μέ σπασμούς τόν νέο, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἔπεσε κάτω στή γῆ, κυλιόταν κι ἔβγαζε ἀφρούς ἀπ’ τό στόμα του. 21 Τότε ρώτησε ὁ Κύριος τόν πατέρα τοῦ παιδιοῦ: Πό­σος καιρός εἶναι ἀπό τότε πού τοῦ συμβαίνει αὐτό; Κι ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε: Ἀπό μικρό παιδί. 22 Πολλές φορές μάλιστα τόν ἔριξε καί στή φωτιά καί στά νερά γιά νά τοῦ πάρει τή ζωή. Ἀλλά ἐάν μπορεῖς νά κάνεις κάτι, λυπήσου μας καί βοήθησέ μας. 23 Ὁ Ἰησοῦς τότε τοῦ εἶπε τό ἑξῆς: Ἐσύ ἐάν μπορεῖς νά πιστέψεις, ὅλα εἶναι δυνατά σ’ ἐκεῖνον πού πιστεύει. 24 Κι ἀμέσως φώναξε δυνατά ὁ πατέρας τοῦ παιδιοῦ μέ δάκρυα καί εἶπε: Πιστεύω, Κύριε, ὅτι ἔχεις τή δύναμη νά μέ βοηθήσεις. Βοήθησέ με ν’ ἀπαλλαγῶ ἀπ’ τήν ὀλιγοπιστία μου καί ἀναπλήρωσε ἐσύ τήν ἔλλειψη τῆς πίστεώς μου. 25 Ὅταν λοιπόν εἶδε ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἔτρεχε ἐκεῖ καί μα­ζευ­όταν πολύς λαός, πρόσταξε αὐστηρά τό ἀ­κά­θαρ­το δαι­μονικό πνεῦμα καί τοῦ εἶπε: Πνεῦμα ἄλα­λο καί κου­φό, ἐγώ σέ διατάζω, βγές ἀπ’ αὐτόν καί μήν ξα­να­μπεῖς ποτέ πιά μέσα του. 26 Τότε τό πονηρό πνεῦμα, ἀφοῦ κραύγασε δυνατά καί συντάραξε τό παιδί, βγῆκε. Κι ὁ νέος ἔγινε σάν νεκρός, ὥστε πολλοί νά λένε ὅτι πέθανε. 27 Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τόν ἔπιασε ἀπ’ τό χέρι καί τόν σήκωσε· κι ἐκεῖνος στάθηκε ὄρθιος. 28 Ὅταν κατόπιν ὁ Κύριος μπῆκε σέ κάποιο σπίτι, τόν ρω­τοῦ­σαν ἰδιαιτέρως οἱ μαθητές του: Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε τό πονηρό πνεῦμα; 29 Κι ἐκεῖνος τούς ἀπάντησε: Αὐτό τό εἶδος τοῦ δαιμονίου δέν βγαίνει μέ τίποτε ἄλλο παρά μέ προσευχή πού συνο­δεύεται μέ νηστεία, ὥστε ἡ προσευχή νά γί­νεται μέ διάνοια ὅσο τό δυνατόν ἐλαφρότερη καί περισσότερο προσηλωμένη στόν Θεό. 30 Κι ἀφοῦ βγῆκαν ἀπό ἐκεῖ, προχωροῦσαν ἀθό­ρυ­βα διασχίζοντας τή Γαλιλαία, ἀκολουθώντας τή δυτική ὄχθη τοῦ Ἰορδάνου. Καί δέν ἤθελε νά μάθει κανείς ὅτι περνοῦσαν ἀπό ἐκεῖ. 31 Διότι ἤθελε νά μένει μόνος του μαζί μέ τούς μαθητές του, τούς ὁποίους συστηματικά πλέον δίδασκε καί τούς ἔλεγε ὅτι ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, θά πα­ρα­δοθεῖ μετά ἀπό λίγο στά χέρια ἀνθρώπων, κι αὐ­τοί θά τόν θανατώσουν. Κι ἀφοῦ πεθάνει, τήν τρίτη ἡμέρα ἀπό τό θάνατό του θά ἀναστηθεῖ.

****************************************

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Εβρ. στ΄ 13-20

13 Τῷ γὰρ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ’ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ’ ἑαυτοῦ 14 λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε· 15 καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας· 16 ἄνθρωποι μὲν κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος· 17 ἐν ᾧ περισσότερον βουλόμενος ὁ Θεὸς ἐπιδεῖξαι τοῖς κληρονόμοις τῆς ἐπαγγελίας τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὐτοῦ, ἐμεσίτευσεν ὅρκῳ, 18 ἵνα διὰ δύο πραγμάτων ἀμεταθέτων, ἐν οἷς ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν, ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος· 19 ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος, 20 ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα.

Νεοελληνική Απόδοση

13 Εις δε τον Αβραάμ, όταν είχε δώσει ο Θεός τας μεγάλας υποσχέσεις, επειδή δεν είχε κανένα μεγαλύτερόν του-εφ’ όσον αυτός είναι ο μόνος απειροτέλειος-δια να ορκισθή και να βεβαιώση έτσι κατά τον απόλυτον τρόπον τον Αβραάμ, ότι ασφαλώς και βεβαίως θα τας εκπληρώση, ωρκίσθη στον εαυτόν του 14 λέγων· “αληθώς και βεβαίως θα σε ευλογήσω πλουσίως και θα αυξήσω εις πλήθος πολύ και αναρίθμητον τους απογόνους σου”. 15 Και έτσι ο Αβραάμ επίστευσεν στον Θεόν, επερίμενε με ακλόνητον αναμονήν, και επέτυχε την εκπλήρωσιν της υποσχέσεως, (διότι αφ’ ενός μεν απέκτησε υιόν εκ της Σαρρας, τον Ισαάκ, γενάρχην και αρχηγόν έθνους, εφ’ ετέρου δε από την χώραν των πνευμάτων είδε την ενανθρώπησιν του Υιού του Θεού, του ευλογημένου Σωτήρος των ανθρώπων). 16 Διότι οι άνθρωποι ορκίζονται συνήθως στον Θεόν, τον μεγαλύτερον από όλους, και δίδεται όρκος, δια να σταματήση κάθε αντιλογία μεταξύ των και δια να επιβεβαιωθούν επισήμως τα λεγόμενα. 17 Δι’ αυτό και ο Θεός, επειδή ήθελε με μεγαλυτέραν βεβαιότητα να δείξη στους κληρονόμους των υποσχέσεών του το αμετάκλητον και αμετακίνητον της αποφάσεως του, συγκατέβη να χρησιμοποιήση ως μέσον επιβεβαιώσεως τον όρκον. 18 Και έτσι με δύο πράγματα, τα οποία είναι αμετάκλητα και αμετακίνητα, δηλαδή με την υπόσχεσίν του και τον όρκον του, εις τα οποία είναι εντελώς αδύνατον να ψευσθή ποτέ ο Θεός, να έχωμεν την βεβαιότητα και το στήριγμα να κρατήσωμεν την ελπίδα, η οποία μας έχει προσφερθή. 19 Αυτήν δε την ελπίδα την έχομεν σαν άγκυραν της ψυχής ασφαλή και σταθεράν, η οποία εισέρχεται και μας κρατεί σταθερά ηνωμένους προς τον ουρανόν, τον οποίον ουρανόν εσυμβόλιζε το εκείθεν από το παραπέτασμα της σκηνής του μαρτυρίου τμήμα, τα Αγια των Αγίων. 20 Εις τον ουρανόν δε πρωτοπόρος χάρις ημών εισήλθεν ο Ιησούς, γενόμενος αρχιερεύς κατά τον τύπον του Μελχισεδεκ, όχι προσωρινός, αλλά αιώνιος.

                                                 ****************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς Δ΄ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν προβάλλει ἐνώπιόν μας τὴν ὑπέροχη μορφὴ τοῦ Ἀβραάμ. Τὸν γενάρχη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο ὁ Κύριος ἔδωσε σημαντικὲς ἐπαγγελίες. Τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ χαρίσει σ᾿ αὐτὸν καὶ στοὺς ἀπογόνους του τὴ γῆ Χαναάν, ὅτι θὰ τὸν ἀναδείξει γενάρχη ἑνὸς μεγάλου ἔθνους, οἱ ἀπόγονοί του θὰ εἶναι ἀμέτρητοι, σὰν τὴν ἄμμο τῆς γῆς καὶ σὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὅτι ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του θὰ προέλθουν βασιλεῖς. Μάλιστα ὁ Θεός, γιὰ νὰ δώσει κύρος στὶς ἐπαγγελίες του, ὁρκίσθηκε ὅτι θὰ τὶς ­πραγματοποιήσει, ὅπως ἀκούσαμε στὴν περικοπή. Ὁ Ἀβραὰμ πίστεψε στὶς ὑποσχέσεις αὐτὲς καὶ ἔκανε ὅ,τι τοῦ ζήτησε ὁ Ὕψιστος.

Οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ δὲν φαίνονταν ἀρχικὰ νὰ ἐκπληρώνονται. Ἀντίθετα ἔδειχναν νὰ διαψεύδονται, νὰ ναυαγοῦν. Τὰ χρόνια περνοῦσαν. Ὁ Ἀβραὰμ εἶχε φθάσει σὲ βαθὺ γῆρας καὶ δὲν εἶχε οὔτε ἕνα παιδί. Καὶ ὅταν ἀργότερα τοῦ χάρισε ὁ Θεὸς τὸν Ἰσαάκ, τοῦ ζήτησε κατόπιν νὰ τὸν θυσιάσει, θέλοντας νὰ δοκιμάσει τὴν πίστη του, χωρὶς τελικὰ νὰ τὸν ἀφήσει νὰ πράξει κάτι τέτοιο. Ἔπειτα ἀπὸ χρόνια, ὡστόσο, πραγματοποιήθηκαν ὅλες οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Κυρίου. Διότι ὁ Θεὸς ­ἐκπληρώνει πάντοτε μὲ ­ἀκρίβεια τὶς ἐπαγγελίες του.

Σὲ ὅλους μας ὁ Κύριος ἔχει δώσει ὑποσχέσεις μέσα ἀπὸ τὸν αἰώνιο λόγο του, τὴν Ἁγία Γραφή. Μᾶς ὑπόσχεται, γιὰ παράδειγμα, ὅτι εἶναι πάντοτε δίπλα μας, ὅτι προνοεῖ Ἐκεῖνος γιὰ ἐμᾶς, ὅτι δὲν θὰ μᾶς λείψει τίποτα, ὅτι θὰ μᾶς χαρίσει τὴν αἰώνια Βασιλεία του. Πράγματι δὲν ἀθετεῖ τοὺς λόγους του. «Ὃ ἐπήγγελται δυνατός ἐστι καὶ ποιῆσαι» (Ρωμ. δ΄ 21). Ἔχει τὴ δύναμη νὰ πραγματοποιήσει ὅ,τι μᾶς ἔχει ὑποσχεθεῖ. Κι ἂν κάποτε φαίνεται νὰ καθυστερεῖ, δὲν ἀναιρεῖ τὶς ὑποσχέσεις του.

2. Πρότυπο ὑπομονῆς

Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια βέβαια, μέχρι νὰ ἐκπληρωθοῦν οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἀβραὰμ ἔκανε ὑπομονή. «Μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας», ἀκούσαμε στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Ὁ Κύριος δηλαδὴ εἶδε τὴν ὑπομονή του καὶ τὸν εὐλόγησε πολὺ πλούσια. Τοῦ χάρισε ἀναρί­θμητους ἀπογόνους. Κατὰ σάρκα ἀπόγονοί του εἶναι μὲν οἱ Ἑβραῖοι. Μάλιστα ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του προῆλθε ὡς ἄνθρωπος ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Πνευματικοὶ ἀπόγονοί του ὅμως εἴμαστε ὅλοι οἱ πιστοὶ Χριστιανοί. Διότι ὁ Ἀβραὰμ εἶναι ὁ γενάρχης τῆς πίστεως. Τὸν ὁδήγησε μάλιστα ὁ Θεὸς στὴν οὐράνια Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Τοῦ χάρισε τὴ Βασιλεία του, τὴν αἰώνια μακαριότητα τοῦ Παραδείσου.

Τὸ θαυμάσιο παράδειγμα τοῦ Ἀβραὰμ μᾶς διδάσκει τὴν ὑπομονή, τὴν καρτερική, τὴν ἀγόγγυστη, τὴν ἀδιαμαρτύρητη ὑπομονή. Τὴν ὑπομονή, ἀκόμη κι ὅταν οἱ μῆνες καὶ τὰ χρόνια περνοῦν καὶ δὲν διαφαίνεται κάποια λύση στὸ πρόβλημά μας, ἢ ἡ πραγματοποίηση τῶν προσδοκιῶν μας. Γιὰ τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος εἶναι μαθημένος νὰ ἔχει ὅ,τι θέλει, ὅταν τὸ θέλει, ἡ ὑπομονὴ μοιάζει κάποτε μὲ μαρτύριο. Αὐτὴ ὅμως εἶναι ἡ ἀσφαλὴς ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ, ὅπου μᾶς περιμένει ὁ Ἀβραὰμ καὶ ὅλοι οἱ δίκαιοι καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι πορεύθηκαν στὴ ζωή τους τὴν ἀνηφορικὴ ὁδὸ τῆς ὑπομονῆς.

3. Ἄγκυρα ἐλπίδας

Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος μᾶς ἐπισημαίνει ἐπίσης ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε τὶς ἐπαγγελίες του, ὥστε ἐμεῖς ποὺ καταφεύγουμε σ᾿ Ἐκεῖνον νὰ ἔχουμε θάρρος καὶ σταθερὴ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀποκτήσεως τῶν οὐράνιων ἀγαθῶν. Αὐτὴ τὴν ἐλπίδα «ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν». Αὐτὴ τὴν ἐλπίδα ἔχουμε σὰν ἄγκυρα τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία μᾶς ἀσφαλίζει ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ εἶναι σταθερή, ἀμετακίνητη. Ἡ ἄγκυρα αὐτὴ εἰσέρχεται «εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος». Εἶναι στερεωμένη δηλαδὴ στὸν ἱερότερο χῶρο τοῦ οὐρανοῦ, στὸν θρόνο τοῦ Κυρίου. Ἡ ἐλπίδα μας λοιπὸν μοιάζει μὲ μιὰ ἄγκυρα, ποὺ δὲν εἶναι γαν­τζωμένη στὴν ἄμμο ἢ σὲ ἀσταθὴ πυθμένα, ἀλλὰ εἶναι στερεωμένη στὸν οὐρανό. Τὴν κρατεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ἐκεῖνος εἶναι τελικὰ ἡ ἐλπίδα μας· ὁ πάνσοφος, ὁ παν­τοδύναμος, ὁ πανάγαθος Θεός.

Ἑπομένως ἂς ἔχουμε τὴν ἐλπίδα μας στὸν οὐρανό, στηριγμένη στὸν Κύριο. Ὥστε, ὄχι ἁπλῶς νὰ μένουμε ἀτάραχοι, ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ κύματα τῶν δοκιμασιῶν εἶναι ἀλλεπάλληλα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν παρούσα ἀκόμη ζωὴ νὰ προγευόμαστε τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἐπαγγελιῶν τοῦ Θεοῦ. «Ἐν τῷ κόσμῳ ἔτι ὄντας διὰ τῆς ἐλπίδος ἤδη ἐν τῷ οὐρανῷ ἐσμεν» (ΕΠΕ 24, 476), τονίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Μέσω τῆς ἐλπίδας βρισκόμαστε ἤδη ἀπὸ τώρα στὸν οὐρανό. Μὲ τὴν ἐλπίδα μας στηριγμένη στὸν Κύριο θὰ διαπλέουμε τὸ πέλαγος τοῦ παρόντος βίου, ἔχοντας τὴ βεβαιότητα ὅτι Ἐκεῖνος θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ ἀκύμαντο λιμάνι τοῦ οὐρανοῦ, στὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας του.

                                                                    ****************************************

Θρησκευτικό Ορατόριο στην Ι.Μ.Π. ανήμερα της 20ετούς επετείου Ενθρονίσεως του Σεβ. Μητροπολίτου μας κ Σεραφείμ.

 

Με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι (20) ετών από την Ενθρόνιση του Σεβασμιωτάτου κ. Σεραφείμ στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, πραγματοποιήθηκε χθες Πέμπτη 19 Μαρτίου 2026 «Θρησκευτικό Ορατόριο» στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Στο Ορατόριο συμμετείχε η Βυζαντινή Χορωδία «Οι Μαΐστορες της Ψαλτικής Τέχνης», του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος Πολιούχου Πειραιώς, υπό τη διεύθυνση του κ. Αχιλλέα Χαλδαιάκη, Καθηγητού του Ε.Κ.Π.Α. και η Ευρωπαϊκή Χορωδία του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, υπό την διεύθυνση του κ. Θεμιστοκλή Σερμιέ.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, με ιδιαίτερη συγκίνηση και βαθύ αίσθημα ταπεινώσεως, απευθύνοντας ευχαριστήριο λόγο κατά την ολοκλήρωση του ορατορίου, ανέφερε πως, όταν του ανακοινώθηκε η πρόθεση διοργάνωσης εκδηλώσεων προς τιμήν της συμπληρώσεως εικοσαετούς Ποιμαντορίας του στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, εκφράστηκε αρνητικά, καθώς, όπως υπογράμμισε, στην Εκκλησία δεν χωρεί ανθρώπινος απολογισμός έργου, διότι όλα αποτελούν δωρεές του Θεού.

«Υψώθηκε ενώπιόν μου μία αρχή, η οποία πηγάζει από την Αγία μας δισχιλιετή Πατερική παράδοση, αλλά και από τον αύθιτο λόγο του Παναγίου Κυρίου της Εκκλησίας μας, ότι απολογισμός έργου δεν χωρεί στην Εκκλησία του Θεού», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, ενώ επικαλούμενος τον λόγο του Αποστόλου των Εθνών Παύλου «Τί έχεις ὃ οὐκ ἔλαβες;», τόνισε ότι κάθε χάρισμα, κάθε διακονία και κάθε προσφορά πηγάζουν από την άπειρη αγάπη και το έλεος του Θεού. «Ό,τι έχουμε, ό,τι είμεθα, ό,τι εκφράζουμε αποτελούν δωρεές του Παναγίου Κυρίου μας», πρόσθεσε.

Χαρακτήρισε την επέτειο αυτή ως ευκαιρία προσωπικής ευχαριστίας προς τον Θεό, ενώπιον του λαού Του, εκφράζοντας παράλληλα δημόσια ένα «ευχαριστώ» που, όπως σημείωσε, επιθυμεί να συνοδεύει την πορεία του έως το τέλος της ζωής του.

«Θεώρησα ως μία ευκαιρία να σταθώ εγώ ως σπιθαμιαίος, ο ουτιδανός, ο μικρός, ο ελάχιστος, ενώπιον του Aιωνίου Κυρίου της Εκκλησίας, μέσα στο Ναό του Θεού, κατ’ ενώπιον των αδερφών μου και εν συντριβή, εν συναισθήσει, εν απολύτω κατανοήσει των δωρεών του Θεού στην ελαχιστότητά μου και την αδιάπτωτη προς τη μικρότητά μου συγκατάβασή Του και να ψελλίσω ένα ‘’ευχαριστώ’’ δημόσια. Ένα ευχαριστώ μεταφυσικό», σημείωσε χαρακτηριστικά. «Θέλω να ευχαριστήσω τον Θεό, δια μέσω των αδερφών μου, και να του πω ότι Tον ευχαριστώ πολύ για όλα αυτά που μου δώρισε στην ταπεινή μου ζωή, γιατί δεν είμαι άξιος και δεν είμαι κατάλληλος για το έργο αυτό», ανέφερε και υπογραμμίζοντας ότι ο Θεός επιλέγει «τα μωρά του κόσμου» για να φανερωθεί η δύναμή Του, τόνισε πως μοναδικός του στόχος είναι να αποτελεί ένα ταπεινό όργανο και ένα «εύχρηστο ηχείο» της αγάπης και του Θεού.

Ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη εξέφρασε προς τους συνεργάτες του, τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου, τον Διευθυντή του Ιδιαιτέρου του Γραφείου κ. Δημήτριο Αλφιέρη, τους κληρικούς, τους συνεργάτες της Μητροπόλεως και όλους όσοι διακονούν την Εκκλησία με αγάπη και αυταπάρνηση, σημειώνοντας ότι το έργο που επιτελείται ανήκει πρωτίστως στον ίδιο τον Χριστό, ο οποίος είναι «ο αγωνοθέτης και ο στέφανος της ζωής μας».

«Θέλω να σας πω ότι βαθιά με συγκινείτε με το έργο σας, με την αγάπη σας στην Εκκλησία, με τη στοργή σας και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δεν υπάρχει ημέρα και στιγμή που να μην είμαι ευγνώμων. Μαζί με τον Θεό ευγνωμονώ και όλους εσάς για το υπέροχο αγαπητικό σας έργο που γίνεται προς Δόξαν Θεού», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε ιδιαιτέρως τον Πρωτοπρεσβύτερο Ελισσαίο Κινούση, Αρχιερατικό Επίτροπο της Β΄ Αρχιερατικής Περιφέρειας, για τη συγκινητική του προσφορά και μαρτυρία, εκφράζοντας την προσωπική του ευγνωμοσύνη προς όλους όσοι στηρίζουν το έργο της τοπικής Εκκλησίας, μέσω του οποίου — όπως ανέφερε — δοξάζεται ο ίδιος ο Πανάγιος Θεός μας.

Παράλληλα, αναφέρθηκε με απέραντο σεβασμό και ευγνωμοσύνη στους μακαριστούς προκατόχους του, Μητροπολίτες Πειραιώς και Φαλήρου Χρυσόστομο Ταυλαδωράκη και Καλλίνικο Καρούσο, εξυμνώντας το ποιμαντικό τους έργο, τη διάκριση, τη σοφία και την αγάπη με την οποία διακόνησαν την τοπική μας Εκκλησία.

Συγκινητική υπήρξε, επίσης, και η αναφορά του Σεβασμιωτάτου στους μακαριστούς γονείς του Βασίλειο και Αικατερίνη, καθώς και σε όλους όσοι τον ευεργέτησαν, τον δίδαξαν και τον στήριξαν στην πορεία της ζωής και της διακονίας του.

Τέλος, θερμές ευχαριστίες απηύθυνε προς όλους τους συντελεστές του ορατορίου, και ιδιαιτέρως προς τον καθηγητή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Αχιλλέα Χαλδαιάκη και τους «Μαΐστορες της Ψαλτικής Τέχνης», τον μουσουργό και χοράρχη κ. Θέμη Σερμιέ και τους αξίους χορωδούς του, οι οποίοι συνέβαλαν με δυναμικό τρόπο στην απόδοση της ευχαριστιακής αυτής προσευχής προς τον Τριαδικό μας Θεό.

Ολοκληρώνοντας, ευχήθηκε προς όλους ευλογημένο το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, υγεία, πνευματική χαρά και αγιασμό, επαναλαμβάνοντας την ευχαριστία του προς τον Πανάγιο Θεό, τον «Δομήτορα της Εκκλησίας, το ‘’Α’’ και το ‘’Ω’’ της ζωής και της υπάρξεώς μας».

Λίγο νωρίτερα, εμφανώς συγκινημένος ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, έκανε λόγο για το πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, συγκινώντας τους παρευρισκομένους, αφού με γλαφυρό τρόπο και μεγάλη ειλικρίνεια αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, κοντά στον οποίο βρέθηκε από τις πρώτες ημέρες της Ποιμαντορίας του στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Μεταξύ άλλων, παρέστησαν οι Πανοσιολογιώτατοι Αρχιμανδρίτες Μεθόδιος Κρητικός, Ηγούμενος Ιεράς Μονής Αναστάντος Χριστού Πειραιώς και Ιεροκήρυκας της τοπικής μας Εκκλησίας, Δανιήλ Ψωίνος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Πειραιώς και Ιεροκήρυκας της τοπικής μας Εκκλησίας, Αυγουστίνος Θεοδωρόπουλος, Γενικός Διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού «Πειραϊκή Εκκλησία», οι Αρχιερατικοί Επίτροποι Αρχιμ. Ιερώνυμος Φράγκος, Πρωτ. Βασίλειος Τσιμούρης και Πρωτ. Ανδρέας Μαρκόπουλος, ο Διευθυντής του Περιοδικού «Πειραϊκή Εκκλησία» Πρωτ. Μιλτιάδης Ζέρβας και ο πνευματικός υπεύθυνος των Εκπαιδευτηρίων της Ι.Μ.Π. Πρωτ. Νικόλαος Βουρλάκος.

Στην εκδήλωση, την οποία παρουσίασε ο Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της τοπικής μας Εκκλησίας, βρέθηκαν όλα τα Διευθυντικά Στελέχη των δομών και υπηρεσιών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και στενοί συνεργάτες του Σεβασμιωτάτου, οι οποίοι τον πλαισίωσαν από την πρώτη στιγμή, υποστηρίζοντας το όραμά του. Παρέστησαν, επίσης, εθελοντές του Φιλανθρωπικού, Ιεραποστολικού και Εκπαιδευτικού έργου της τοπικής μας Εκκλησίας και μέλη των Εκκλησιαστικών Συμβουλίων και Φιλοπτώχων Ταμείων.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος, με την ολοκλήρωση του Θρησκευτικού Ορατορίου, δέχθηκε τις ευχές όλων και πρόσφερε ως ευλογία στους μεν Ιερείς Αναστάσιμη λαμπάδα στους δε πιστούς, που βρέθηκαν στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς μία εικόνα.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Μητροπολίτης Πειραιώς: ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΟΙ ΠΑΡΑΓΚΩΝΙΣΜΕΝΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ

 

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Η Θεία Χάρις είναι ο σκοπός της ζωής μας» – Προηγιασμένη για τα Στελέχη Νεότητος της Ι.Μ.Π.

 

Την Ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων για τα Στελέχη Κατηχήσεως και Κατασκηνώσεων της τοπικής μας Εκκλησίας τέλεσε χθες Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, συμπαραστατούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στο κεντρικό μήνυμα της πνευματικής ζωής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τονίζοντας ότι ο ύψιστος σκοπός της ανθρώπινης υπάρξεως είναι η απόκτηση της Θείας Χάριτος και η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.

«Ο σκοπός της Αγίας μας Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας είναι να μας καταστήσει αξίους της Θείας Χάριτος», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως «πλαστήκαμε για να είμαστε κοινωνοί του Παναγίου Θεού» και πως ο σκοπός της Εκκλησίας μας είναι «να αρπάσει ψυχές από τον κόσμο και να τις θεοποιεί, να τις εγχριστώνει, να τις καθιστά μετόχους των Ακτίστων Θείων Ενεργειών».

Σε άλλο σημείο του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ολόκληρη η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και η παράδοση των Αγίων οδηγούν τον άνθρωπο στη θεοκοινωνία και στη μεταμόρφωση της ζωής του, επισημαίνοντας πως η Εκκλησία αποτελεί την πνευματική «μήτρα» που αναδεικνύει αγίους και καλλιεργεί ανθρώπους της Χάριτος.

«Η Εκκλησία είναι η πνευματική μήτρα που τεχνουργεί Αγίους, δηλαδή ανθρώπους της Χάριτος, μετόχους της ζωής του Θεού», επεσήμανε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι και η τοπική μας Εκκλησία «αγωνίζεται να μεταλαμπαδεύσει τα ζώπυρα της πίστεως στη διάδοχη γενιά, να καταρτίσει πρόσωπα θεοειδή, θεοΰφαντα, θεοχαριτωμένα. Να ζουν από τώρα την υπερχρονική Βασιλεία του Θεού».

Παράλληλα, παρουσίασε παραδείγματα αγιότητας από τη σύγχρονη εκκλησιαστική μας ζωή, με χαρακτηριστική αναφορά στον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, ως μαρτυρία της ζώσας εμπειρίας της Θείας Χάριτος στην Εκκλησία διαχρονικά και στο πώς ακριβώς συνάντησε τη Χάρη και «έλαβε το χάρισμα της διοράσεως και της προοράσεως» και πως «άνοιξε μπροστά του ο κόσμος και έβλεπε τα πάντα», όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Άγιος.  «Έτσι συνέβη και συμβαίνει και θα συμβαίνει στους αιώνας με όλους τους Αγίους. Γιατί ακριβώς ο Χριστός είναι ‘’χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας’’», συμπλήρωσε.

Ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε σε όλους ο Θεός «να σας καταρτίζει και να σας ευλογεί, να σας χαριτώνει και να σας αγιάζει, να καταγράφει εν Βίβλω Ζωής τους αγώνες και τις θυσίες τις οποίες προσφέρετε στην Αγία μας Εκκλησία». «Η Θεία Χάρις είναι ο σκοπός της ζωής μας, για αυτό ζούμε, για αυτό υπάρχουμε». «Η Αγία Τεσσαρακοστή να γίνει μια ιερά οδός για την απόκτηση αυτής της Θείας Χάριτος και να αποβούμε όλοι μιμηταί των Αγίων μας», είπε καταλήγοντας.

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Γ΄ Κυριακής των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως) στην Ι.Μητρόπολη Πειραιώς – Οι Χαιρετισμοί του Σταυρού – Το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου.

 

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος τελέστηκε χθες Κυριακή 15 Μαρτίου 2026, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Γ΄ Εβδομάδος των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως) κατά την διάρκεια του οποίου εψάλησαν και οι Χαιρετισμοί προς τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε, όπως κάθε Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο Σεβασμιώτατος ο οποίος ανέπτυξε το βαθύ νόημα του Σταυρού και των Αγίων Παθών του Κυρίου, αναδεικνύοντας τον σταυρικό χαρακτήρα της χριστιανικής πίστης ως κέντρο της σωτηρίας του ανθρώπου και της ζωής της Εκκλησίας.

Κεντρικός άξονας του κηρύγματος του Σεβασμιωτάτου υπήρξε το μυστήριο του πάσχοντος Θεού. Υπογραμμίζοντας ότι το μεγάλο θαύμα της χριστιανικής πίστης είναι η αγάπη προς έναν Θεό που πάσχει, σταυρώνεται και πεθαίνει εκουσίως για τον άνθρωπο, σημείωσε πως η Σταύρωση του Χριστού δεν αποτελεί απλώς ανθρώπινο δράμα ή ηθικό παράδειγμα, αλλά θεία ενέργεια σωτηρίας, μέσω της οποίας θεραπεύεται η πτώση, η αμαρτία, η φθορά και ο θάνατος.

«Καθώς ατενίζουμε τον Σταυρό, ατενίζουμε κάθε ώρα, κάθε στιγμή την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή. Τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας παράλληλα πως «το Πάθος, ο Σταυρός και ο θάνατος δεν είναι ενός αγνού ιδεολόγου, ενός ζηλωτού, ενός ανθρώπου που επαναστατεί κατά του κατεστημένου. Δεν είναι ενός προσώπου από εμάς, αλλά είναι του Θεού των απάντων».

Και συνέχισε: «Όταν μιλούμε για τα Πάθη του Κυρίου μας, υπερβαίνουμε την όποια αθωότητα, την όποια συγκίνηση, την όποια συμπάθεια. Δεν πρόκειται για το πάθος ενός ανθρώπου, αδύνατο ενώπιον της κακίας, του μίσους και της εκδικήσεως, αλλά για το Πάθος του Θεού, για τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού. Πάθη χωρισμένα από κάθε ανθρώπινη σκοπιμότητα. Πάθη Σωτήρια που χαρίζουν την ελευθερία στον άνθρωπο. Πάθη Άγια που παραμένουν ακατανόητα στην ιστορία των ανθρώπων».

«Ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός που αρνείται αυτό που είναι και γίνεται αυτό που δεν είναι: Ένας από εμάς που μας διακονεί, που σηκώνει τις αμαρτίες μας, που οδυνάται, πονάει για τα παθήματά μας», συμπλήρωσε.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στο γεγονός ότι ο Θεός δεν σώζει τον κόσμο επιβάλλοντας εξουσία, αλλά συμμεριζόμενος τον ανθρώπινο πόνο.

«Ο Θεός επεμβαίνει στην ιστορία» «με την αγαθότητα, την ταπείνωση και το έλεος. Γιατί δεν είναι εξουσία ο Θεός, αλλά είναι αλήθεια. Η αλήθεια που αγαπά και ελευθερώνει και αγιάζει, αλλά που για τούτο είναι πάντοτε Πάθος και σταυρός και θάνατος», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, αναφέροντας παράλληλα πως «ο συμπάσχων Θεός είναι ο Κύριος των απάντων. Είναι ο Θεός που με τα Άγια και Φρικτά Του Πάθη μας σώζει από τη φρίκη των δικών μας παθών, μεταμορφώνοντάς τα σε μοναδικό πάθος, σε χάρισμα της αγάπης, μεταβάλλοντας τις σαρκικές μας αισθήσεις και μέριμνες σε αναζητήσεις πνευματικές. Αυτή η μεταμόρφωση και η μεταβολή περνά μέσα από την εμπειρία της μετάνοιας».

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος ανέδειξε τη σημασία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ως περιόδου ασκητικής προετοιμασίας, μετάνοιας και εσωτερικής κάθαρσης, ώστε ο πιστός να μπορέσει να προσεγγίσει ουσιαστικά το μυστήριο του Σταυρού.

«Θα απαιτείται στο διηνεκές η ασκητική προσπάθεια, ο αγώνας ο πνευματικός και μάλιστα η σταύρωση της διανοίας μας, του νου μας, για να νικήσουμε το σκάνδαλο, το σκάνδαλο της ζωής μας, για να πάψουμε επιτέλους να ανταλλάσσουμε το Πάθος του Θεού με το πάθος του ανθρώπου. Γιατί είναι αφάνταστα δυνατό αυτό το Πάθος του Κυρίου, για να μπορεί ο άνθρωπος να το κατανοήσει χωρίς ασκητική προσπάθεια. Το μυστήριο το φοβερό και σωτηριώδες είναι ότι ο Θεός πάσχει με τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο», τόνισε και συνέχισε: «Ο πάσχων άνθρωπος μπορεί να αναζητά τον πάσχοντα Θεό, να συμπορεύεται και να συμπάσχει με Αυτόν στην ιστορική του περιπέτεια. Ο Χριστός δεν είναι μακριά μας ή πάνω από εμάς, για τούτο και συνιστά αλαζονεία η εμμονή μας στα μικρά και εφήμερα πράγματα της ζωής μας. Ο Χριστός είναι παντοδύναμος και ελευθερωτής στο Πάθος Του, στο Πάθος της παράδοξης παντοδυναμίας της αγάπης Του».

«Το Πάθος του Χριστού δεν είναι μια πράξη δικαιοσύνης, αλλά είναι μια πράξη αποκάλυψης της αγαθότητας του Θεού», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας πως «αυτό το Ξύλο που υψώνει σήμερα στο μέσο της Αγίας Τεσσαρακοστής η αγία μας Εκκλησία είναι το μέγα θαύμα της Ορθοδοξίας, η απαρχή της Αναστάσεως των ανθρώπων. Το μέγα θαύμα της Ορθοδοξίας είναι ο Θεός επί του Σταυρού, που είναι ο Θεός που περιμένει και συνεργάζεται για μια καινούργια εποχή, εποχή εσχατολογική στην ιστορία όλων μας. Για μια νέα ζωή, ζωή καινή στην καρδιά των προσώπων και των υπάρξεων.

Παράλληλα, τόνισε ότι ο άνθρωπος καλείται να λάβει υπαρξιακή στάση απέναντι στον Σταυρό: είτε να γίνει φίλος είτε αρνητής του. Η αποδοχή του Σταυρικού τρόπου ζωής σημαίνει μεταμόρφωση της καθημερινότητας μέσω της αγάπης, της θυσίας και της πνευματικής εγρήγορσης.

«Στην Ορθοδοξία διασώζεται και διαλαλείται η βασιλική όψη του Χριστού, που είναι βασιλέας μέχρι Σταυρικού θανάτου υπέρ των φίλων αυτού», υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος επισημαίνοντας πως «τίποτα δεν δάμασε το θάνατο, δεν εξιλέωσε τον Αδάμ και την Εύα και όλους μας, δεν απογύμνωσε τον Άδη, δεν έφερε την Ανάσταση, δεν μας χάρισε τη δύναμη να καταδικάσουμε τον ίδιο τον θάνατο, δεν ετοίμασε την επιστροφή μας στον ουρανό, δεν μας αγίασε, δεν μας έσωσε, δεν μας χάρισε την πρωταρχική ευλογία, δεν άνοιξε για μας τη θύρα του Παραδείσου, δεν έβαλε τη φύση μας να καθίσει στα δεξιά του θρόνου της Χάριτος αιώνια, δεν μας έκανε παιδιά Του, όσο ο Σταυρός του». Ο Σταυρός «είναι η κλήση του Θεού που απευθύνεται στην ελευθερία όλων μας και που μας θέτει το δίλημμα»: «να είμαστε ή μάρτυρες ή αρνητές». «Ή με το Σταυρό ή εναντίον του Σταυρού, αλλά αν είμαστε μαζί με τον Σταυρό, οφείλουμε να σταυρώσουμε τη διάνοιά μας, να αποφύγουμε την άρνηση και τον πειρασμό της ματαιότητος».

«Είναι πράγματι σκάνδαλο ο Σταυρός για την εξουσία, για τη βία, για την αμαρτία, για τον εγωισμό, για τα πάθη μας, για τη σαρκολατρεία μας, αλλά για την Εκκλησία ο Χριστός είναι πάντοτε Σταυρωμένος. Γιατί έτσι αλλάζει τη ζωή και τα πράγματα», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως «στον Σταυρό είναι κρυμμένο και φανερώνεται με τρόπο αυθεντικό και μοναδικό το μυστήριο της θεότητας και της αγάπης που είναι ο Πανάγιος Θεός».

«Ευχηθείτε ο Σταυρός του Κυρίου να είναι πάντοτε η δύναμη στη ζωή μας. Η δύναμη που θα μας εμπνέει στη σταυροαναστάσιμη πορεία προς το αιώνιο Πάσχα, το δικό μας Πάσχα, το δικό μας πέρασμα από την καθημερινότητα της φθοράς στην αιωνιότητα της αφθαρσίας και της συμβασιλείας με τον λατρευτό μας Κύριο», είπε καταλήγοντας.

Ακολουθεί το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

«Περί τῶν Ἱερατικῶν Κλήσεων»

 

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 3 1 0 4

Πρός
τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

 

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
 

 Κατά τήν Γ΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει στό κέντρο τῆς λατρευτικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς τόν Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό. Τόν θέτει πρός προσκύνηση στό μέσον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὡς σημεῖο ἐνισχύσεως καί πνευματικοῦ προσανατολισμοῦ, ὄχι σάν σύμβολο ἧττας καί πόνου, ἀλλά ὡς σημεῖο νίκης, ἐλπίδας καί ζωῆς.

   Ὁ Σταυρός ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ δρόμος τῆς θυσίας δέν ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια, ἀλλά στό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, καί ὅτι μέσα ἀπό τήν ταπείνωση καί τήν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό γεννιέται ἡ ἀληθινή χαρά.
Στό φῶς αὐτό ἀποκαλύπτεται τό μέτρο τῆς ἀγάπης, τῆς προσφορᾶς καί τῆς εὐθύνης. Ἐκεῖ ἐντάσσονται καί οἱ ἱερατικές κλήσεις, ὡς ἐλεύθερη καί συνειδητή ἀπάντηση στό κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ.

    Ἡ Ἱερωσύνη δέν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινη φιλοδοξία οὔτε προσωπική καταξίωση, ἀλλά χάρισμα καί διακονία σταυρική, προσφορά ζωῆς πρός τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο. Ὁ νέος πού αἰσθάνεται μέσα του αὐτήν τήν κλήση καλεῖται νά βαδίσει τόν δρόμο τῆς εὐθύνης μέ πίστη, ἐλευθερία καί ἀγάπη.

 
   Ἡ Ἐκκλησία μας, μιλᾶ μέ ἐμπιστοσύνη καί πατρική στοργή στούς νέους ἀνθρώπους πού ἀναζητοῦν νόημα ζωῆς, πού ἀγωνιοῦν γιά τό μέλλον τῆς πατρίδας μας καί πού δέν συμβιβάζονται μέ μιά πορεία χωρίς προσανατολισμό. Σέ νέους πού ἀγαποῦν τόν Χριστό, σέβονται τήν παράδοση, νιώθουν βαθιά δεμένοι μέ τίς ρίζες τοῦ πολιτισμοῦ μας καί ἐπιθυμοῦν νά προσφέρουν οὐσιαστικά στήν κοινωνία, μέσα σέ ἕνα κόσμο ἀβεβαιότητας καί πνευματικῆς κόπωσης.

  
   Ἡ Ἱερωσύνη δέν ἀποτελεῖ φυγή ἀπό τή ζωή, οὔτε ἀπομάκρυνση ἀπό τήν κοινωνία. Ἀντιθέτως, εἶναι βαθιά καί ὑπεύθυνη συμμετοχή σέ αὐτήν. Ὁ ἱερέας ζεῖ μέσα στόν κόσμο, ἀφουγκράζεται τίς ἀγωνίες τῶν νέων, στηρίζει τίς οἰκογένειες, παρηγορεῖ τόν πόνο, στέκεται δίπλα στόν ἄνθρωπο, στίς χαρές καί στίς δοκιμασίες του. Εἶναι λειτουργός τῆς Ἐκκλησίας καί ταυτόχρονα λειτουργός τῆς κοινωνίας, γέφυρα πίστεως καί ζωῆς, παρουσίας καί ἐλπίδας.

  
    Σέ μιά ἐποχή ὅπου πολλοί νέοι αἰσθάνονται ὅτι τό μέλλον εἶναι ἀβέβαιο καί ἡ προσφορά δύσκολη, ἡ Ἐκκλησία προτείνει ἕνα δρόμο ζωῆς μέ ποιότητα, βάθος καί ἐσωτερική πληρότητα. Ὁ νέος πού ἀκούει μέσα του τήν κλήση τῆς Ἱερωσύνης δέν ἀρνεῖται τή χαρά καί τήν εὐτυχία. Τίς βιώνει σέ βάθος, μέσα ἀπό τή σχέση μέ τόν Θεό καί τήν ἀνιδιοτελῆ προσφορά στόν ἄνθρωπο. Ἡ ἱερατική ζωή, ὅταν βιώνεται μέ ἐλευθερία καί ἀγάπη, χαρίζει πρῶτον εἰρήνη καρδιᾶς, δεύτερον χαρά οὐσιαστική καί τρίτον αἴσθηση σκοποῦ.

    
   Ἀπευθυνόμαστε, λοιπόν, σήμερα στούς νέους Ἕλληνες Ὀρθοδόξους καί τούς προτείνουμε νά ἀκούσουν τή φωνή τοῦ Θεοῦ μέσα τους πού τούς προσκαλεῖ νά πλησιάσουν τό Ἱερό Βῆμα, νά ἀνέβουν τά σκαλιά τῆς Ὡραίας Πύλης καί νά χειροτονηθοῦν ἱερεῖς μέ φόβο καί ἀγάπη γιά νά ὑπηρετήσουν τόν ἑαυτό τους, τίς οἰκογένειές τους καί τήν κοινωνία μας μέ τήν προσευχή καί τήν τέλεση τῶν μυστηριακῶν πράξεων τῆς Ἐκκλησίας. 

      Ὁμοίως, ἀπευθυνόμαστε τόσο στίς νέες γυναῖκες, ὅσο καί στίς συζύγους, νά μή δυσκολέψουν τούς συζύγους τους στήν ἀπόφαση αὐτή, ἀλλά νά τούς παρακινήσουν.
Μέσα σέ αὐτήν τήν πραγματικότητα, ἡ φωνή τοῦ Κυρίου ἀκούγεται πάντοτε ἐπίκαιρη καί δυνατή: «Ὁ μέν θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὀλίγοι». Τά λόγια αὐτά δέν ἀποτελοῦν ἁπλή διαπίστωση, ἀλλά πρόσκληση εὐθύνης πρός ὁλόκληρο τό ἐκκλησιαστικό σῶμα.

      Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη ἀπό νέους ἐργάτες, ἀπό νέους ἀνθρώπους μέ πίστη, ὑπακοή, ἦθος καί ἀγάπη, πού θά σταθοῦν μέ θυσιαστικό φρόνημα στόν στίβο τῆς ζωῆς καί θά διακονήσουν τόν ἄνθρωπο μέσα στίς προκλήσεις τῆς σύγχρονης κοινωνίας.

 
   Ἡ Ἐκκλησία καί ἡ κοινωνία δέν βρίσκονται σέ ἀντίθεση. Ὁ ἱερέας καλεῖται νά ὑπηρετεῖ καί τίς δύο μέ συνέπεια καί ἐκκλησιαστικό φρόνημα. Νά σέβεται τήν παράδοση καί ταυτόχρονα νά συνομιλεῖ μέ τή σύγχρονη πραγματικότητα. Νά ἐμπνέει μέ τό παράδειγμά του, νά ἑνώνει καί νά καλλιεργεῖ τήν ἐλπίδα σέ ἕνα κόσμο πού διψᾶ γιά ἀλήθεια, σταθερότητα καί νόημα.

Ἀδελφοί μας,
ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται γιά τούς νέους πού ἀναζητοῦν τόν δρόμο τους καί καλεῖ ὅσους ἀκοῦν μέσα στή συνείδησή τους τή φωνή τοῦ Χριστοῦ νά μή φοβηθοῦν. Νά Τόν ἐμπιστευθοῦν καί νά προσφέρουν τή ζωή τους ὡς δῶρο ἀγάπης στήν Ἐκκλησία καί στήν κοινωνία. Εἴθε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός νά φωτίζει τόν δρόμο κάθε νέου ἀνθρώπου καί νά χαρίζει στήν Ἐκκλησία Του ἄξιους, χαρούμενους καί θεοφόρους λειτουργούς.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης ἐν Κυρίῳ

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
† Ὁ Χαλκίδος Χρυσόστομος
† Ὁ Νέας Σμύρνης Συμεών
† Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος
† Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Νικόλαος
† Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος
† Ὁ Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Σεραφείμ
† Ὁ Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης Πλάτων
† Ὁ Καστορίας Καλλίνικος
† Ὁ Πολυανῆς καί Κιλκισίου Βαρθολομαῖος
† Ὁ Δράμας Δωρόθεος
† Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου Σεραπίων
† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας Εἰρηναῖος

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
† Ὁ Σκιάθου Ἰωάννης

ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 – Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ (Μάρκ. η΄ 34 – θ΄ 1) (Εβρ. δ΄ 14 – ε΄ 6)

 

¨΄ Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

Σταυρόμορφες αναβάσεις

“Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν

και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι”

 Η φωτοχυσία της Ανάστασης, στην οποία προσανατολίζεται κάθε πιστός που διάγει την περίοδο αυτή το Στάδιο των Αρετών, προϋποθέτει τον Σταυρό του Κυρίου μας, μέσα από ένα σταυροαναστάσιμο οδοιπορικό. Ο Σταυρός που ήταν σύμβολο του θανάτου έγινε εγγύηση της ζωής. Έδωσε την ευκαιρία στην αγάπη να σταυρωθεί και να γίνει έτσι αθάνατη. 

   Ο σημερινός άνθρωπος, ζώντας σ’ ένα κλίμα άκρατου ανταγωνισμού και υλιστικής θεώρησης των πραγμάτων, αναζητά εναγωνίως διεξόδους, τις οποίες μπορεί να ιχνηλατήσει στην προοπτική της δύναμης του Σταυρού. Με φόντο τη ζωηφόρο παρουσία Του, επιβάλλεται να αποτολμήσει την έξοδο εκείνη που θα τον απάλλασσε από τις φοβερές συνέπειες της αμαρτίας και κατ’ επέκταση τα λογής αδιέξοδα που βιώνει στη ζωή του και ν’ ανυψωθεί με τη δύναμή του σε μια άλλη διάσταση, εκείνης της ενατένισης της πνευματικής και θείας ζωής.

    Δεν είναι τυχαίο που η μητέρα μας Εκκλησία καθιέρωσε την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, αναδεικνύοντας έτσι τον Σταυρό που προβάλλει ως ζωηφόρο δύναμη. Μας θυμίζει, συγκεκριμένα, ότι ο δρόμος που οδηγεί στη συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό περνά μέσα από το σταύρωμα. Μας πλημμυρίζει με θάρρος, δείχνοντάς μας έτσι ότι η σταύρωση αυτή στην πραγματικότητα είναι ένας ζωηφόρος θάνατος και μια σταυρόμορφη Ανάσταση.

    «Χριστός ο Βασιλεύς της δόξης, εκουσίως χείρας εκτείνας ύψωσεν ημάς εις την αρχαίαν μακαριότητα. Ούς πριν ο εχθρός, δι΄ ηδονής συλήσας, εξορίστους θεού πεποίηκε», αναφέρεται στον υμνολογικό πλούτο που διαποτίζει την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως.

Ο Σταυρός του Κυρίου

  Ο Χριστός απευθυνόμενος στους μαθητές του, τονίζει τα εξής: “Όποιος θέλει να με ακολουθήσει ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει τον σταυρό του”. Τα λόγια αυτά είναι πολύ σημαντικά για την πνευματική πορεία που ακολουθεί ο κάθε χριστιανός, που θεωρεί τον εαυτό του μαθητή του Χριστού. Αφού η πορεία του Ιησού δεν περνά μέσα από τιμές, δόξες και μεγαλεία, αλλά από το Σταυρό και το Πάθος, δεν μπορεί να είναι διαφορετικός ο δρόμος που ξεδιπλώνεται μπροστά σε όσους συνειδητά θέλουν να τον ακολουθήσουν και να συμπορευθούν μαζί του.

  Ο Σταυρός, βέβαια, δεν είναι πλέον το ατιμωτικό σύμβολο της αρχαιότητας, αλλά η ζωηφόρος δύναμη που οδηγεί στην Ανάσταση. Είναι το αήττητο τρόπαιο, όπλον κραταιόν κατά του διαβόλου, το σταθερό εκείνο στήριγμα για κάθε πιστό στην πορεία του.

  Η Εκκλησία προβάλλει το Σταυρό του Χριστού στο μέσο περίπου της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής για να τον προσκυνήσουν οι πιστοί και ενισχυμένοι να συνεχίσουν τον πνευματικό τους αγώνα. Ένα αγώνα που θα τους φέρει έτοιμους στην Μεγάλη Βδομάδα και το Πάσχα. Μάλιστα, η συγκεκριμένη περικοπή, με φόντο το Σταυρό, αναγινώσκεται την περίοδο αυτή που προσφέρεται ιδιαίτερα για την κάθαρση των ψυχών και των σωμάτων.

 Όπως ακούσαμε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, καλείται ο κάθε άνθρωπος να μαθητεύσει κοντά στο Χριστό, σηκώνοντας το δικό του σταυρό στη ζωή του.

Αγαπητοί αδελφοί, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η μαθητεία κοντά στο Χριστό, σημαίνει πλήρη αυταπάρνηση και ολοκληρωτική παράδοση του εαυτού μας στην αγάπη του Κυρίου. 

   Αυτό το εγχείρημα δεν είναι τόσο εύκολο, διότι ο άνθρωπος πολλές φορές αρνείται να αποδεσμευθεί από τα ψεύτικα στηρίγματα, τα οποία δεν του επιτρέπουν να προσεγγίσει τα βιώματα της θείας ζωής. Απαιτεί άσκηση και πολύ κόπο η προσπάθειά μας να καταστούμε πραγματικοί μαθητές του Χριστού και να ζούμε με πυξίδα την αγάπη Του. Βέβαια, πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η μαθητεία κοντά στον Χριστό, δεν εκφράζεται μόνο με την πίστη που επιδεικνύουμε σε περιόδους διωγμών, αλλά φανερώνεται μέσα από το καινούργιο ήθος στην καθημερινή μας ζωή. 

   Αυτό το ήθος απορρέει από τη σταυρωμένη αγάπη που παραπέμπει σε αιώνιες και ακατάλυτες αντοχές. Αυτό το καινούργιο ήθος φανέρωσαν μέσα από τη ζωή τους και οι αγιασμένες μορφές που τιμά σήμερα η Εκκλησία, μεταξύ των οποίων και ο Αριστόβουλος ο απόστολος. Η μίμηση του δικού τους παραδείγματος αποτελεί την πιο ασφαλή πυξίδα ζωής για τη συνοδοιπορία μας στον Σταυρό και την Ανάσταση.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος