ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΜΑΪΟΥ 2026 ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (Ιω. δ΄ 5-42) (Πραξ. ια΄ 19-30)

 

" Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού¨

Στους ορίζοντες της αλήθειας

«Πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθεία δεῖ προσκυνεῖν»

 Η ανακάλυψη του βαθύτερου νοήματος της ζωής περνά μέσα από την αλήθεια της Εκκλησίας, όπως μάς την αποκαλύπτει ο ίδιος ο Κύριος. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς βάζει ακριβώς μπροστά από αυτή τη μεγάλη πρόκληση. Να ανοίξουμε τον εαυτό μας, να τον καταστήσουμε διάφανο, για να δεχθεί τη μεγάλη αλήθεια της ζωής, η οποία είναι εκείνη που σώζει και ανεβάζει τον άνθρωπο στις πιο ψηλές πνευματικές κορυφογραμμές.

 Χρονικά και εορτολογικά βρισκόμαστε στο μέσο περίπου της πορείας μας προς την Πεντηκοστή. Είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να γίνουμε κοινωνοί της αποκάλυψης που ο ίδιος ο Κύριος κάνει στη συνάντηση του με τη Σαμαρείτιδα.

   Ότι δηλαδή ο ίδιος είναι το «ύδωρ το ζων, το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον». Μια αλήθεια, η οποία επιβάλλεται να αγγίξει υπαρκτικά τον άνθρωπο και να τον ανυψώσει,  να τον μεταρσιώσει πνευματικά.

Χριστοειδής ανύψωση

   Ο Χριστός, στο πρόσωπο της γυναίκας εκείνης, της Σαμαρείτιδας – η οποία ήταν και αλλοεθνής και κουβαλούσε κοινωνικά και εθνικά στίγματα – συναντά τον κάθε άνθρωπο, τον καθένα από μας ξεχωριστά. Μάς αποκαλύπτει συγκλονιστικές αλήθειες. Δεν είναι απλά μια περίπτωση ενός Ιουδαίου που συζητά με μια Σαμαρείτισσα. Είναι ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας του κόσμου που επικοινωνεί με όλους. Ακόμα και με τους πιο περιφρονημένους του κόσμου, για να προσφέρει αφειδώλευτα την αγάπη και την Χάρη του.

   Η αλήθεια του, που είναι η ίδια η ζωή, ρέει από την παρουσία του ως ύδωρ ζων που ξεδιψά πραγματικά τον κάθε άνθρωπο, όσο κουρασμένος, όσο ταλαιπωρημένος και αν αυτός είναι. Καταξιώνει τον καθένα μας ως «πρόσωπο», με την ιδιαίτερη αξία και πνευματική αρχοντιά του. Αγγίζει όμως πιο πολύ το σημερινό άνθρωπο που περιπλανάται από αδιέξοδο σε αδιέξοδο και βρίσκεται μονίμως αποπροσανατολισμένος, χωρίς την πυξίδα της ζωής, που είναι ο ίδιος ο Χριστός και η Εκκλησία του. Η ισχυρή βεβαιότητα που έχουμε από την ευαγγελική αλήθεια είναι ότι ο Χριστός περιμένει σε κάθε στιγμή της ζωής μας για να μάς συναντήσει.

  Σύμφωνα με την Αποκάλυψη «ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω». Μας καλεί όλους και τον καθένα ξεχωριστά, προσωπικά. «Τα ίδια πρόβατα φωνεί κατ΄ όνομα», για να γίνουμε δέκτες της προσφοράς της θεϊκής του αγάπης.

Στο πηγάδι της ζωής

Ο Χριστός κάθεται στο πηγάδι του Ιακώβ και συζητεί με τη Σαμαρείτιδα, την άγνωστη, τη στιγματισμένη και ανώνυμη μέχρι τότε εκείνη γυναίκα. Της ζητά νερό. Ο Κύριος ζητά από όλους μας να κάνουμε κάποιες κινήσεις, ενέργειες. Ζητά την αντιπροσφορά της δικής μας αγάπης για να αποτολμήσουμε την έξοδο από το εγώ και τον ατομικισμό μας.

Ιδιαίτερα μάλιστα σήμερα που έχουμε εγκαταλείψει άσπλαχνα τον εαυτό μας στα ασφυκτικά γρανάζια της εγωκεντρικότητας, η ανταπόκρισή μας στην πρόσκληση του Κυρίου να συναντηθούμε μαζί του και να ξεδιψάσουμε από την αλήθεια του, είναι άκρως σημαντική, σωτήρια.

Το ύδωρ το ζων

  Όπως και εμείς πολλές φορές σήμερα, έτσι και η Σαμαρείτισσα τότε λειτούργησε στην αρχή περισσότερο νοησιαρχικά, όταν ο Χριστός της ζήτησε νερό που αντλούσε από το βαθύ πηγάδι. Το μυαλό υπέβαλλε ότι ο Ιουδαίος είναι εχθρός και σε καμιά περίπτωση δεν άξιζε της οποιασδήποτε προσφοράς.

  Ο Χριστός όμως θέλει να γκρεμίσει τα οποιαδήποτε ανθρώπινα τείχη ανεγείρονται για να εμποδίζουν την πρόσβαση στην αλήθεια. Θέλει να της προσφέρει το αληθινό φως της ζωής. Μέσω του διαλόγου που ανοίγει μαζί της, δίνει τη δυνατότητα στη γυναίκα να συναισθανθεί την ψυχική της κατάσταση, την αμαρτωλότητά της. Έτσι οδηγείται στο γκρέμισμα του τείχους του εγωισμού που ήταν μέχρι τότε αδιαπέραστο. Σε σημείο μάλιστα που βλέπει τώρα καθαρά, με τα μάτια της ψυχής της. Αναγνωρίζει, λοιπόν, τις προφητικές ικανότητες του συνομιλητή της. Καταξιώνεται περαιτέρω να γίνει δέκτης της πιο μεγάλης αποκάλυψης: της Θεότητας του Κυρίου. «Εγώ ειμί ο λαλών σοι».

Αγαπητοί αδελφοί, ο Χριστός αυτό που μας ζητά είναι ν’ ανοίξουμε την καρδιά μας για να δεχόμαστε την αγάπη του. Όταν την ύπαρξή μας καταυγάζει η θεία παρουσία τότε αισθανόμαστε την ανάγκη να λατρεύουμε αληθινά τον Θεό. Η αληθινή λατρεία, όπως μας διαβεβαιώνει ο Χριστός είναι η «εν Πνεύματι και αληθεία».

  Είναι η γεύση ότι η ύπαρξη μας ανακαινίζεται από την παρουσία της αγάπης του. Μεταβάλλεται σε Χριστοειδή, με όλη την πνευματική ακτινοβολία που εκπέμπει. Ειδικότερα με τη συμμετοχή μας στο Ευχαριστιακό Δείπνο, μπορούμε ν’ αναφωνούμε με βεβαιότητα: «Είδομεν το φως το αληθινόν».                  

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 10 Μαΐου 2026

 

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Ιω. δ΄ 5-42

5 ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχὰρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ. 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. 7 ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Δός μοι πιεῖν. 8 οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν, ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· Πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· Εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτὸν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 12 μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· 

14 ὃς δ’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσει εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. 15 λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχομαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. 16 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· Οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. 21 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν.

 23 ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. 25 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. 26 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι. 27 καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἤ τί λαλεῖς μετ’ αὐτῆς; 28 Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. 31 Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· Ραββί, φάγε. 32 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. 

33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· Μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον. 35 οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμόν. ἤδη. 36 καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων. 37 ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινὸς, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. 38 ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. 39 Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικὸς, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου.

Νεοελληνική Απόδοση

5 Ερχεται, λοιπόν, εις πόλιν της Σαμαρείας, η οποία ελέγετο Συχάρ, πλησίον στο μέρος που είχε δώσει ο Ιακώβ στον υιόν του τον Ιωσήφ. 6 Υπήρχε δε εκεί το πηγάδι του Ιακώβ. Ο Ιησούς, λοιπόν, κουρασμένος καθώς ήτο από την οδοιπορίαν, εκάθισε με απλότητα κοντά στο πηγάδι. Η ώρα δε ήτο εξ από την ανατολήν του ηλίου, δηλαδή δώδεκα μεσημέρι. 7 Την ώραν εκείνην έρχεται μία γυναίκα από την Σαμάρειαν, να βγάλη νερό. Της είπε ο Ιησούς· “δος μου να πιώ”. 8 Διότι οι μαθηταί του, που θα εφρόντιζαν να βγάλουν νερό από το πηγάδι, είχαν υπάγει εις την πόλιν, δια να αγοράσουν τροφάς. 9 Λεγει τότε εις αυτόν η Σαμαρείτις· “πως συ, που είσαι Ιουδαίος, ζητείς νερό να πιής από εμέ, η οποία είμαι Σαμαρείτισσα;” Είπε δε αυτό, διότι οι Ιουδαίοι εμισούσαν και απεστρέφοντο τους Σαμαρείτας και δεν ήθελαν να έχουν καμμίαν επικοινωνίαν και σχέσιν με αυτούς. 10 Απήντησεν ο Ιησούς και της είπε· “εάν εγνώριζες την δωρεάν, την οποίαν ο Θεός δίδει στους ανθρώπους, και ποιός είναι αυτός που σου λέγει, δος μου να πιώ, συ θα εζητούσες από αυτόν και θα σου έδιδε πηγαίο νερό, που δεν στειρεύει ποτέ (τας ανεκτιμήτους δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, που καθαρίζουν, δροσίζουν και ζωογονούν την ψυχήν και την κάμνουν να ανθίζη και να καρποφορή τον πλούτον των αρετών και των καλών έργων, τους πολυτίμους και ευαρέστους στον Θεόν πνευματικούς καρπούς)”. 11 Λεγει εις αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, ούτε δοχείον έχεις, δια να βγάλης νερό, και το πηγάδι είναι βαθύ. Από που λοιπόν έχεις, και μάλιστα την ώρα αυτήν, το δροσερό νερό; 12 Μηπως συ είσαι ανώτερος από τον πατέρα μας τον Ιακώβ, ο οποίος έδωκε το πηγάδι εις ημάς, και από το νερό του οποίου έπιε και αυτός και τα παιδιά του και όλα τα ζώα που έβοσκε;” 13 Απήντησεν ο Ιησούς και της είπε· “καθένας, που πίνει από το νερό αυτό, θα διψάση πάλιν. 

14 Εκείνος όμως που θα πιή από το νερό, το οποίον εγώ θα του δώσω, δεν θα διψάση ποτέ, αλλά το νερό, που εγώ θα του δώσω, θα μεταβληθή μέσα του εις αστείρευτον πηγήν πνευματικού ύδατος, που θα αναβλύζη πάντοτε και θα του χαρίζη αιωνίαν ζωήν”. 15 Λεγει προς αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, δος μου αυτό το νερό, για να μη διψώ και να μη έρχωμαι εδώ, να βγάζω νερό”. 16 Τοτε είπε προς αυτήν ο Ιησούς· “πήγαινε, φώναξε τον άνδρα σου και έλα εδώ μαζή με αυτόν”. 17 Απεκρίθη η γυναίκα και είπε· “δεν έχω άνδρα”. Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “καλά είπες ότι, δεν έχω άνδρα. 18 Διότι πέντε συζύγους τον ένα κατόπιν του άλλου επήρες και τώρα αυτόν που έχεις δεν είναι νόμιμος σύζυγός σου· τούτο που είπες αληθινό είναι”. 19 Λεγει εις αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, από όσα μου εφανέρωσες, βλέπω ότι συ είσαι προφήτης. Θα επωφεληθώ από αυτήν την ευκαιρίαν να σε ρωτήσω δι’ ένα πολύ σοβαρόν θρησκευτικόν ζήτημα. 20 Οι πατέρες μας ελάτρευσαν τον Θεόν στούτο εδώ το όρος, το Γαριζίν. Σεις όμως οι Ιουδαίοι λέγετε ότι εις τα Ιεροσόλυμα είναι ο τόπος, όπου πρέπει να λατρεύωμεν τον Θεόν”. 21 Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “πίστευσέ με, γυναίκα, ότι έρχεται πολύ σύντομα καιρός, που ούτε στο όρος τούτο ούτε εις τα Ιεροσόλυμα μόνον θα λατρεύσετε τον ουράνιον Πατέρα. 22 Σεις οι Σαμαρείται, που έχετε απορρίψει τα περισσότερα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, προσκυνείτε εκείνο, το οποίον πολύ ολίγον γνωρίζετε. Ημείς οι Ιουδαίοι προσκυνούμεν εκείνο που περισσότερον από σας και από τους άλλους λαούς γνωρίζομεν. Διότι ο Μεσσίας, ο οποίος θα δώση την σωτηρίαν εις όλους τους λαούς, προέρχεται από τους Ιουδαίου. 23 Αλλά έρχεται πλέον ώρα, και μάλιστα τώρα ήλθε, οπότε οι γνήσιοι και πραγματικοί προσκυνηταί θα τιμήσουν και θα λατρεύσουν τον ουράνιον Πατέρα με το φωτισμένον και καθαρόν πλέον πνεύμα των και με λατρείαν όχι τυπικήν και συμβολικήν, αλλά αληθινήν και σαφή. Διότι και ο Πατήρ ζητεί τέτοιοι να είναι, φωτισμένοι τον νουν και καθαροί κατά την καρδίαν, αυτοί που θα τον λατρεύουν. 24 Ο Θεός είναι Πνεύμα, πανυπερτέλειον και πανταχού παρόν και δεν κατοικεί εις ωρισμένους μόνον τόπους. Και εκείνοι, οι οποίοι τον λατρεύουν πρέπει να τον προσκυνούν με όλην των την ψυχήν, με αφωσιωμένην την καρδίαν και την διάνοιάν των εις αυτόν, με φωτισμένην και αληθινήν γνώσιν περί αυτού και της λατρείας, που του ταιριάζει”. 25 Λεγει προς αυτόν η γυναίκα· “γνωρίζω ότι έρχεται ο Μεσσίας, που ελληνικά λέγεται Χριστός. Οταν έλθη εκείνος, θα μας τα αναγγείλη όλα”. 26 Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “εγώ είμαι ο Χριστός, ο οποίος αυτήν την στιγμήν σου ομιλώ”. 27 Και αυτήν ακριβώς την ώρα ήλθαν οι μαθηταί του και ηπόρησαν, διότι ο διδάσκαλός των συνωμιλούσε με γυναίκα εις δημόσιον τόπον (πράγμα το οποίον απηγόρευαν οι ραββίνοι των Ιουδαίων). Αλλά κανείς δεν είπε· τι ζητείς από αυτήν η δια ποίον θέμα συζητείς μαζή της. 28 Η δε γυναίκα αφήκε από την μεγάλην της συγκίνησιν την στάμνα της στο πηγάδι και έφυγε δια την πόλιν, όπου και είπεν στους ανθρώπους· 29 “ελάτε να ιδήτε ένα άνθρωπον, ο οποίος μου είπε όλα όσα έχω κάμει. Μηπως αυτός είναι ο Χριστός;” 30 Εβγήκαν, λοιπόν, από την πόλιν οι άνθρωποι και ήρχοντο προς αυτόν. 31 Εν τω μεταξύ οι μαθηταί παρακαλούσαν τον διδάσκαλον και έλεγαν· “ραββί, φάγε”. 32 Αυτός δε απορροφημένος από το υψηλόν πνευματικόν έργον του και αδιάφορος δια το υλικόν φάγητον, τους είπε· “εγώ έχω φάγητον να φάγω, που σεις δεν το ξέρετε”. 

33 Ελεγαν τότε μεταξύ των οι μαθηταί· “μήπως του έφερε κανείς να φάγη;” 34 Λεγει εις αυτούς ο Ιησούς· “ιδικόν μου πολυτιμότατον φαγητόν είναι να πράττω το θέλημα Εκείνου, ο οποίος με έστειλε και να αποπερατώσω στον τέλειον βαθμόν και με τον τέλειον τρόπον το έργον του, δηλαδή την σωτηρία των ανθρώπων. 35 Δεν λέγετε σεις, ότι τετράμηνος είναι ακόμη και ο θερισμός έρχεται; Εκτός όμως από τον υλικόν θερισμόν, υπάρχει και ο πνευματικός. Ιδού σας λέγω, σηκώσατε τα μάτια σας και κυττάξατε τους Σαμαρείτας, που έρχονται, και τας άλλας χώρας και θα ιδήτε ότι είναι έτοιμοι πλέον δια τον θερισμόν, όπως, όταν από πράσινα σιτηρά ωριμάσουν και φαίνωνται λευκά τα στάχυα, είναι έτοιμα προς θερισμόν. 36 Και εκείνος, που θερίζει στον πνευματικόν αυτόν αγρόν, παίρνει τον μισθόν του και χαίρει, διότι προσκαλεί και συγκεντρώνει τους ανθρώπους δια την αιώνιον ζωήν. Ετσι και εις την πνευματικήν καλλιέργειαν και εκείνος που σπείρει, δηλαδή εγώ, χαίρει, όπως επίσης χαίρετε και σεις που θα θερίσετε. 37 Και εις την περίστασιν αυτήν εφαρμόζεται η αληθινή παροιμία, που λέγει ότι άλλος έχει σπείρει και άλλος θερίζει. Εγώ έσπειρα, σεις και οι διάδοχοί σας θα θερίσετε. 38 Εγώ σας έστειλα δια να θερίσετε εκείνο, δια το οποίον σεις δεν έχετε κοπιάσει. Αλλοι, εγώ και οι προ εμού προφήται, εκοπίασαν, και σεις έχετε εισέλθει στους κόπους των, δια να θερίσετε. 39 Από δε την πόλιν εκείνην πολλοί Σαμαρείται επίστευσαν εις αυτόν από τα λόγια της γυναικός εκείνης, που επεβεβαίωνε ότι μου είπε όλα όσα έκανα. 

40 Οταν, λοιπόν, ήλθον εις αυτόν οι Σαμαρείται, τον παρακαλούσαν να μείνη μαζή τους· και έμεινε εκεί δύο ημέρας. 41 Και από την διδασκαλίαν, που τους έκαμε, επίστευσαν πολύ περισσότεροι εις αυτόν. 42 Και εις την γυναίκα έλεγαν ότι “στον Ιησούν δεν πιστεύομεν πλέον από όσα συ μας είπες περί αυτού, αλλά διότι ημείς, οι ίδιοι τον έχομεν ακούσει και γνωρίζομεν καλά ότι πράγματι αυτός είναι ο Σωτήρ του κόσμου, ο Χριστός”.

***************************************************

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Πραξ. ια΄ 19-30

19 Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις. 20 Ἦσαν δέ τινες ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι οἵτινες εἰσελθόντες εἰς Ἀντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον Ἰησοῦν. 21 καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ’ αὐτῶν, πολύς τε ἀριθμὸς πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον. 22 Ἠκούσθη δὲ ὁ λόγος εἰς τὰ ὦτα τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις περὶ αὐτῶν, καὶ ἐξαπέστειλαν Βαρνάβαν διελθεῖν ἕως Ἀντιοχείας· 23 ὃς παραγενόμενος καὶ ἰδὼν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐχάρη, καὶ παρεκάλει πάντας τῇ προθέσει τῆς καρδίας προσμένειν τῷ Κυρίῳ, 24 ὅτι ἦν ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ πλήρης Πνεύματος ἁγίου καὶ πίστεως· καὶ προσετέθη ὄχλος ἱκανὸς τῷ Κυρίῳ. 25 ἐξῆλθε δὲ εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον, καὶ εὑρὼν αὐτὸν ἤγαγεν αὐτὸν εἰς Ἀντιόχειαν. 26 ἐγένετο δὲ αὐτοὺς καὶ ἐνιαυτὸν ὅλον συναχθῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ διδάξαι ὄχλον ἱκανόν, χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανούς. 27 Ἐν ταύταις δὲ ταῖς ἡμέραις κατῆλθον ἀπὸ Ἱεροσολύμων προφῆται εἰς Ἀντιόχειαν· 28 ἀναστὰς δὲ εἷς ἐξ αὐτῶν ὀνόματι Ἄγαβος ἐσήμανε διὰ τοῦ Πνεύματος λιμὸν μέγαν μέλλειν ἔσεσθαι ἐφ’ ὅλην τὴν οἰκουμένην· ὅστις καὶ ἐγένετο ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος. 29 τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς εὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς· 30 ὃ καὶ ἐποίησαν ἀποστείλαντες πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους διὰ χειρὸς Βαρνάβα καὶ Σαύλου.

Νεοελληνική Απόδοση

19 Προηγουμένως οι Χριστιανοί, που είχαν διασκορπισθή, ένεκα του διωγμού εξ αιτίας του Στεφάνου, επέρασαν έως την Φοινίκην και την Κυπρον και την Αντιόχειαν και δεν εκήρυτταν τον λόγον του Θεού, παρά μόνον στους Ιουδαίους, επειδή δεν είχαν εννοήσει ακόμη ότι το Ευαγγέλιον προωρίζετο και δια τους εθνικούς. 20 Μερικοί δε από αυτούς ήσαν Ιουδαίοι την καταγωγήν, γεννημένοι όμως εις την Κυπρον και την Κυρήνην της Λιβύης. Αυτοί, όταν ήλθαν εις την Αντιόχειαν, εδίδασκαν προς τους Ελληνιστάς Εβραίους, κηρύττοντες το Ευαγγέλιον της σωτηρίας δια του Ιησού Χριστού. 21 Και το χέρι του Κυρίου ήτο μαζή των και έτσι με την θείαν δύναμιν πολύς αριθμός από τους Ιουδαίους αυτούς ελληνιστάς επέστρεψεν στον Κυριον. 22 Εφθασε δε εις τα αυτιά της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων η πληροφορία αυτή δια την διάδοσιν του Ευαγγελίου και έστειλαν τον Βαρνάβαν να υπάγη έως την Αντιόχειαν. 23 Αυτός, όταν ήλθε και είδε την χάριν και την ευλογίαν αυτήν του Κυρίου, εχάρηκε παρά πολύ, παρακαλούσε δε και παρακινούσε όλους αυτούς, που είχαν πιστεύσει, να μένουν με όλην τους την καρδιά πιστοί και αφωσιωμένοι στον Κυριον. 24 Εδικίμασε δε αυτήν την πνευματικήν χαράν και αγαλλίασιν ο Βαρνάβας, διότι ήτο άνθρωπος αγαθός, γεμάτος Πνεύμα Αγιον και πίστιν. Από την διδασκαλίαν δε και το παράδειγμα του Βαρνάβα προσετέθη πολύς λαός εις την Εκκλησίαν του Κυρίου. 25 Επήγε δε ο Βαρνάβας εις Ταρσόν, δια να ζητήση τον Παύλον ως βοηθόν του. Και αφού τον ευρήκε, τον έφερε εις την Αντιόχειαν. 26 Επί ένα δε ολόκληρον έτος οι δύο αυτοί Απόστολοι συμετείχαν εις τας συγκεντρώσεις των πιστών της εκεί Εκκλησίας και εδίδασκαν πλήθος πολύ. Εκεί δε εις την Αντιόχειαν, δια πρώτη φοράν, ωνομάσθησαν οι μαθηταί του Χριστού, Χριστιανοί. 27 Κατά τας ημέρας δε αυτάς ήλθαν εις την Αντιόχειαν από τα Ιεροσόλυμα μερικοί προφήται. 28 Ενας δε από αυτούς, ονόματι Αγαβος, εσηκώθηκε και, φωτισμένος από το Πνεύμα το Αγιον, προανήγγειλε ότι έμελλε να γίνη μεγάλη πείνα εις όλην την οικουμένην. Αυτή δε η πείνα έγινε πράγματι επί της αυτοκρατορίας του Κλαυδίου Καίσαρος. 29 Ολοι δε οι Χριστιανοί, ανάλογα έκαστος με τας οικονομικάς του δυνατότητας, απεφάσισαν να στείλουν βοηθήματα δια την εξυπηρέτησιν των αδελφών, που κατοικούσαν εις την Ιουδαίαν. 30 Αυτό πράγματι και το έκαμαν και έστειλαν με τον Βαρνάβαν και τον Σαύλον τας εισφοράς των προς τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων.

***************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ

Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων μᾶς μεταφέρει στὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ὁ συγγραφέας τῶν Πράξεων, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι μὲ τὸν διωγμὸ ποὺ ἀκολούθησε μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ πρωτομάρτυρος ἁγίου Στεφάνου, κάποιοι Χριστιανοὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ πῆγαν στὴν Ἀντιόχεια. Ἐκεῖ κήρυτταν τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ στοὺς Ἰουδαίους ποὺ συναν­τοῦσαν. Τὸ δὲ κήρυγμά τους εἶχε πολλὴ καρποφορία, διότι «ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν». Ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Χάρις καὶ ἡ εὐλογία του ἦταν μαζί τους. Ὁ Κύριος ἄνοιγε τὶς καρδιὲς τῶν ἀκροατῶν καὶ φώτιζε τὴ διάνοιά τους, ὥστε νὰ ἀποδέχονται τὸ Εὐαγγέλιο. Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ πολλοὶ Ἰουδαῖοι πίστευαν καὶ γίνονταν μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Τὸ γεγονὸς αὐτό τονίζει μιὰ σημαντικὴ ἀλήθεια: ὅτι σὲ κάθε ἔργο μας, σὲ κάθε προσπάθεια καὶ ἐπιδίωξή μας, εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἔχουμε μαζί μας «τὸ χέρι», δηλαδὴ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἰδιαίτερα μάλιστα ὅταν πρόκειται γιὰ κάποιο πνευματικὸ ἔργο μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Σὲ κάθε κήρυγμα, ὁμιλία, κατηχητικὴ σύναξη, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε πνευματικὸ λόγο ποὺ ἀπευθύνουμε σὲ κάποιο συνάνθρωπό μας, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ συνεργεῖ ὁ Κύριος. Ἡ δική του Χάρις θὰ φέρει τοὺς καρπούς. Ἐκεῖνος θὰ ἀλλοιώσει τὶς καρδιές. Ὁ Χριστὸς θὰ φωτίσει τὶς διάνοιες. Ἐκεῖνος θὰ ὁδηγήσει τὶς ψυχὲς στὴν ἀλήθεια. Ἂς Τὸν παρακαλοῦμε, λοιπόν, μὲ τὴν καρδιά μας: Κύριε, «ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου τὴν ἀόρατον ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου, καὶ εὐλόγησον πάντας ἡμᾶς» (Ἀκολουθία Ὄρθρου). Ἅπλωσε, Κύριε, τὸ ἀόρατο χέρι σου ἀπὸ τὸν ἅγιο τόπο, ὅπου κατοικεῖς, καὶ εὐλόγησε ὅλους μας.

2. Ἡ πιὸ αὐθεντικὴ μαρτυρία

Ἡ εἴδηση, ὅτι πολλοὶ Ἰουδαῖοι γίνονται μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἔφθασε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ οἱ Ἀπόστολοι ἔστειλαν τὸν Βαρνάβα στὴν Ἀντιόχεια γιὰ νὰ ἐξετάσει ὅσα συνέβαιναν ἐκεῖ. Ὅταν ἐκεῖνος ἔφθασε, «ἰδὼν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐ­χάρη». Δηλαδή, εἶδε τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ χάρηκε. Τί ἦταν ὅμως αὐτὸ ποὺ μαρτυροῦσε τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ στὴ νεοσύστατη Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας; Ἦταν κυρίως ἡ ζωὴ τῶν πιστῶν. Ὁ Βαρνάβας παρακολούθησε τὴ λατρεία τους, τὶς συν­άξεις τους, τὴ ζωή τους, τὴν ὅλη συμ­περιφορά τους καὶ εἶδε τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ νὰ ἀποτυπώνεται στὸν τρόπο ζωῆς τους, στὸν καθημερινὸ βίο τους, στὶς διαθέσεις τους, στὶς συνομιλίες τους, στὸν ζῆλο τους. Ἡ ζωὴ τῶν πιστῶν ἦταν ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς ἐνέργειας τῆς θείας Χάριτος.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ μπορεῖ ὁπωσδήποτε νὰ ἀποτελέσει μιὰ καλὴ ἀφορμὴ προβληματισμοῦ γιὰ ὅλους μας: Στὴ δική μας ζωή, ἀλήθεια, ἀποτυπώνεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ; Οἱ διαθέσεις μας, ὁ τρόπος ὁμιλίας μας, ἡ ἀναστροφή μας στὸν ἐργασιακὸ χῶρο, ἡ παρουσία μας μέσα στὴν οἰκογένεια μαρτυροῦν χριστιανικὴ βιοτή; Ἢ μήπως, ἐνῶ πιστεύουμε θεωρητικὰ στὸ Εὐαγγέλιο, στὴν καθημερινότητά μας ἐπιλέγουμε ἄλλον τρόπο ζωῆς; Ἂς μὴ λησμονοῦμε ὅτι, ὅπως ἕνα δένδρο διακρίνεται ἀπὸ τοὺς καρπούς του, ἔτσι καὶ ὁ πιστὸς δὲν ξεχωρίζει τόσο ἀπὸ τὰ λόγια του, ὅσο ἀπὸ τὴ ζωή του. Στὴ ζωή του ἀποτυπώνεται τὸ Εὐαγ­γέλιο.

3. Στὸ περιθώριο

Ὁ Βαρνάβας, βλέποντας τὴ θαυμαστὴ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀρι­θμητικὴ αὔξηση τῶν πιστῶν, «ἐξῆλθεν εἰς Ταρσὸν ἀναζητῆσαι Σαῦ­λον», σημειώνει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. Μετέβη, δηλαδή, στὴν Ταρσὸ γιὰ νὰ ἀναζητήσει τὸν Παῦλο καὶ νὰ τὸν καλέσει κοντά του στὸ ἔργο τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ἐνισχύσεως τῶν πιστῶν τῆς Ἀντιόχειας.

Ἡ κίνηση αὐτὴ τοῦ ἀποστόλου Βαρνάβα ἔχει μεγάλη σημασία. Φανερώνει τὴν ἀρετή του, τὴν πνευματικότητά του, τὸ ταπεινό του φρόνημα. Αἰσθανόταν ὅτι ὁ ἴδιος δὲν θὰ ἐπαρκοῦσε γιὰ νὰ καλύψει τὶς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας, ἀναγνώρισε τὴν ἀνεπάρκειά του καὶ ἔσπευσε νὰ ἀναζητήσει βοήθεια. Δὲν φοβήθηκε μήπως τὸν ἐπισκιάσει ὁ Παῦλος μὲ τὶς ἱκανότητές του. Ὁ Βαρνάβας «ἦλθεν ἐπὶ τὸν ἀθλητήν, ἐπὶ τὸν στρατηγόν, ἐπὶ τὸν μονομάχον, ἐπὶ τὸν λέοντα, ἐπὶ τὸν ταῦρον τὸν ἰσχυρόν» (PG 60, 192), σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δὲν ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν προσωπικὴ προβολή του, ἀλλὰ γιὰ τὸ συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας.

Μᾶς διδάσκει μὲ τὸ παράδειγμά του ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας. Ἀσφαλῶς εἶναι δύσκολο νὰ ἀναγνωρίζουμε τὴν ἀνεπάρκειά μας καὶ νὰ ζητοῦμε βοήθεια ἀπὸ ἄλλους· νὰ προβάλλουμε τὶς ἱκανότητές τους, νὰ χαιρόμαστε μὲ τὶς ἐπιτυχίες τους, νὰ ἀναγνωρίζουμε ἴσως τὴν ἀνωτερότητά τους, νὰ μπαίνουμε κάποτε στὸ περιθώριο. Διότι πληγώνεται ὁ ἐγωισμός μας καὶ τὸ πάθος τῆς ζήλιας ἴσως μᾶς ἀναστατώνει. Ὅμως τὸ ταπεινὸ φρόνημα τοῦ Βαρνάβα ἀναπαύει τὸν Θεό. Εἶναι ἀπαραίτητο ἰδιαίτερα στὴ διακονία τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ πιστὸς ποὺ δέχεται κάποτε νὰ μπεῖ ἀκόμη καὶ στὸ περιθώριο, ἔχει τελικὰ τὸν Θεὸ κάτοικο τῆς καρδιᾶς του. Εἶναι «πλήρης Πνεύματος Ἁγίου», ὅπως ἦταν ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας.

***************************************************

Μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Χριστοφόρου (9 Μαΐου)

 

Χριστός Ανέστη!

Σήμερα, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Προφήτη Ησαΐα, του Μεγαλομάρτυρος Χριστοφόρου και του Οσίου Ιερωνύμου του Σιμωνοπετρίτου.

Ο Ησαΐας, ο οποίος έζησε τον 8ο αιώνα π.Χ., εκλήθη προφήτης με όραμα στον Ναό, ενώ τα Σεραφείμ έψαλλαν το «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης αυτού…».

Εντυπωσιάστηκε που ο Θεός τού επιφύλαξε αυτή την αποκάλυψη της παρουσίας της δόξης του Τριαδικού Θεού.

Ο Προφήτης μίλησε για την ενανθρώπηση του Εμμανουήλ από τη Μαριάμ, καθώς και για τη θυσία του «αμώμου αμνού», δηλ. του Ιησού Χριστού, για τη σωτηρία του κόσμου.

Για όλα, όσα ο Ησαΐας προετοίμασε την ανθρωπότητα για την επερχόμενη δια του Μεσσία σωτηρία, τα οποία φανερώθηκαν στο πρόσωπο του Θεανθρώπου, ψάλλουν οι πιστοί τον ύμνο: «Ησαΐα, χόρευε, η παρθένος έσχεν εν γαστρί και έτεκεν υιόν τον Εμμανουήλ, Θεόν τε και άνθρωπον· Ανατολή όνομα αυτώ· όν μεγαλύνοντες την παρθένον μακαρίζομεν».

Ο Μεγαλομάρτυρας Χριστοφόρος, που επίσης εορτάζουμε σήμερα, έζησε επί Δεκίου και το ειδωλολατρικό του όνομα ήταν Ρεμπρόβος. Η μεταστροφή του στον Χριστό έγινε με τρόπο θαυμαστό. Συνελήφθη αιχμάλωτος σε μάχη, που διεξήγαγε το έθνος του με τα ρωμαϊκά αυτοκρατορικά στρατεύματα. Κατατάγηκε στις ρωμαϊκές λεγεώνες και πολέμησε κατά των Περσών, επί Γορδίου και Φιλίππου.

Μαρτύρησε το έτος 251 μ.Χ. με τον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο, λαμβάνοντας το στεφάνι της τιμής που προσφέρει στους μάρτυρες ο Αναστημένος Ιησούς Χριστός.

Στην Ορθόδοξη αγιογραφία ο Άγιος Χριστοφόρος εικονίζεται να μεταφέρει στον ώμο του τον Χριστό, εξ αφορμής του θαυμαστού γεγονότος που βίωσε στη ζωή του ως πιστός στο ιερό Ευαγγέλιο. Θεωρείται από τη συνείδηση των πιστών ως προστάτης των οδηγών.

Ακόμη ένα νέο Άγιο, του οποίου διαπιστώθηκε και πρόσφατα διακηρύχθηκε από τη συνείδηση των πιστών της Εκκλησίας η αγιότητα, τιμούμε σήμερα, τον Όσιο Ιερώνυμο το Σιμωνοπετρίτη, ο οποίος με ταπείνωση ολοκλήρωσε τον επίγειο βίο.

Πανηγυρίζουν ναοί του Αγίου Χριστοφόρου στο Στρόβολο και το Παραλίμνι.

Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΙΣΡΑΗΛ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ (Σχόλιο σε βίντεο ραβίνου).

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει:

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΙΣΡΑΗΛ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ (Σχόλιο σε βίντεο ραβίνου)

Μητροπολίτης Πειραιώς: Το σύμβολο της ειρήνης πρέπει να πρυτανεύει μεταξύ των ανθρωπίνων κοινωνιών.

 

«Μέσα στην αναστάσιμη φωτοχυσία της χαράς, της αγάπης, της νίκης κατά του θανάτου και της ειρήνης» ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ τέλεσε χθες, Δευτέρα 4 Μαΐου 2026, την Ακολουθία του Εσπερινού στο ναΰδριο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης που βρίσκεται στον πολυχώρο των λιπασμάτων της Δραπετσώνας.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, ανέδειξε το συμβολισμό, αλλά και την ουσία της ειρήνης σε μία ταραγμένη εποχή.

«Είναι πραγματικά συμβολικός αυτός ο εορτασμός σε μία πολύ δύσκολη εποχή διεθνούς ακαταστασίας, συγχύσεως, αντινομίας και ανατροπής των κανόνων και των όρων του Διεθνούς Δικαίου και της ανθρώπινης συμβίωσης» είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι «η χαρά και η ειρήνη» «είναι τα δώρα της αγάπης, της θυσίας και της προσφοράς του Παναγίου Θεού». «Βέβαια, εναπόκειται στη δική μας προσωπική ελευθερία να αποδεχθούμε τα δώρα του Αναστημένου Χριστού. Και είναι, βέβαια, προϋπόθεση αυτής της αποδοχής η συνταύτιση της ζωής μας με τις αξίες και τα δώρα της Αναστάσεως», πρόσθεσε.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην Αγία Ειρήνη η οποία, όπως χαρακτηριστικά είπε, μαρτύρησε «στη μακρινή χώρα της Περσίας που – κοιτάξτε τη συγκυρία – είναι τώρα στο επίκεντρο των διεθνών πραγμάτων» και διακήρυξε με το μαρτύριό της την ειρήνη, την αγάπη και τη χαρά «τα οποία και αποτελούν τα δώρα κάθε αληθινού αναστημένου παιδιού του Θεού». Και συνέχισε: «Και σήμερα, δεκαοκτώ σχεδόν αιώνες μετά το μαρτύριό της, αυτά τα δώρα της ειρήνης, της χαράς, της αγάπης και της ζωής είναι και πάλι ζητούμενα, διότι δυστυχώς βρισκόμαστε σε μια εποχή που προσπαθούν να κατασκευάσουν έναν νέο κόσμο χωρίς όρια και κανόνες. Και εμείς εδώ, σε αυτή την ωραία πόλη της αγάπης και της εργασίας, του φιλότιμου και της πίστης, το Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα μας, δίνουμε ένα μήνυμα αντιστάσεως σε αυτή την έκπτωση των αξιών του ανθρωπίνου βίου και του ανθρωπίνου προσώπου. Με την προσευχή μας, με τη βαθιά μας εννοείδεια, με την πίστη μας, με την αγάπη μας, με τη θυσιαστική μας διακονία προς κάθε άνθρωπο που είναι εικόνα του Αναστημένου Χριστού».

Εκφράζοντας τις θερμές ευχαριστίες όλων προς τον Δήμαρχο Κερατσινίου – Δραπετσώνας κ. Χρήστο Βρεττάκο και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου για την πρωτοβουλία και την υλοποίηση της ανέγερσης του ναΐσκου της Αγίας Ειρήνης, ο οποίος είναι «σύμβολο της ειρήνης που πρέπει να πρυτανεύει μεταξύ των ανθρωπίνων κοινωνιών», σημείωσε ότι έχουμε την ευλογία «να γινόμαστε κοινωνοί των δώρων του Αναστημένου Χριστού στην πράξη. Προσευχόμεθα, αυτή όλη η λατρεία μας, να φωτίσει τους λαούς της γης, τους ισχυρούς του κόσμου μας σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που διανύει η ανθρωπότητα με τρεις εν εξελίξει πολέμους, να επικρατήσει η ανθρώπινη κατανόηση, η συγκατάβαση, η αληθινή δικαιοσύνη στις κοινωνίες και στις εποχές μας».

«Μην ξεχνάμε ότι ο προηγούμενος αιώνας ήταν αιματοπότιστος», επεσήμανε ο Σεβασμιώτατος αναφερόμενος στους δύο παγκοσμίους πολέμους «που πότισαν τη γη με τόσο άφθονο ανθρώπινο αίμα και δημιούργησαν εκείνα τα τρομερά κολαστήρια του Ολοκαυτώματος, του φασισμού», τονίζοντας παράλληλα πως «ήδη βιώνουμε τρεις τρομακτικούς πολέμους που ακόμη δεν γνωρίζουμε το τέλος τους και τη διάρκειά τους».

«Ήθελα, λοιπόν, να σας παρακαλέσω να προσευχηθούμε στην Αγία Ένδοξη Μεγαλομάρτυρα Ειρήνη, η οποία είναι πράγματι παιδί της Αναστάσεως, γιατί πίστεψε στον Αναστημένο Χριστό», ανέφερε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας πως «έδωσε τη ζωή της και το αίμα της» για να «φωτίσει ο Θεός στον κόσμο, να ειρηνεύσουν τα πράγματα, να επικρατήσει η συναίνεση, η συγκατάβαση, η αλληλοπεριχώρηση των ανθρώπων. Να κατανοήσουμε ότι είμαστε όλοι αδέλφια και ότι σε κάθε άνθρωπο μπορούμε, αν θέλουμε, να αναγνωρίσουμε τον Χριστό που μπήκε στον χώρο και τον χρόνο για να κηρύξει ακριβώς την πανανθρώπινη αδελφότητα και την κοινωνία των προσώπων».

«Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει ο κόσμος καλούμεθα ο καθένας να αλλάξει τον εαυτόν του και όλοι μαζί αυτόν τον κόσμο που είναι τόσο όμορφος και τόσο ευλογημένος, αρκεί εμείς να τον τιμούμε και να τον διαφυλάσσουμε και να σεβόμεθα ο ένας τον άλλον. Σας εύχομαι να ζείτε στη ζωή σας με τα δώρα της Αναστάσεως: τη χαρά, την ειρήνη, την αγάπη, την προσφορά, την αλληλοπεριχώρηση, την αλληλοκοινωνία», είπε καταλήγοντας ευχόμενος παράλληλα «ο Πανάγιος Θεός να φωτίσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων και να επικρατήσει ένας κόσμος με όρια την αγάπη και την αλληλοπεριχώρηση και με κανόνες αληθείς και ουσιώδεις».

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Η αμαρτία είναι η αιτία του θανάτου και της πληγής»

 

Την αρχαιοπρεπή Θεία Λειτουργία του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, τέλεσε, με τη δέουσα εκκλησιαστική τάξη και μέσα στο αναστάσιμο κλίμα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, χθες Κυριακή 3 Μαΐου 2026 – Κυριακή του Παραλύτου – στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Καραβά.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε τόσο στα «πολυσήμαντα μηνύματα» που μας προσφέρει η Ευαγγελική περικοπή του θαύματος της θεραπείας του Παραλυτικού στη Βηθεσδά, όσο και στην ιδιαίτερη λειτουργική σημασία της ημέρας με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου – τη μνήμη του οποίου εόρτασε προ ολίγων ημερών η Αγία μας Εκκλησία. Μιλώντας για την αρχαιοπρεπή Θεία Λειτουργία του Αγίου, σημείωσε ότι προέρχεται από την αρχαία Αλεξανδρινή λειτουργική παράδοση και μας συνδέει με τη ζώσα εμπειρία της Εκκλησίας και τη διαχρονική μαρτυρία των Αγίων Πατέρων.

Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι η Εκκλησία αποτελεί το Σώμα του Χριστού, με κεφαλή τον ίδιο τον Κύριο, και ότι οι πιστοί, ως μέλη αυτού του Σώματος, μετέχουν ενωμένοι στην ίδια πίστη, στο ένα Βάπτισμα και στον έναν Κύριο. Μέσα από αυτή την ενότητα, ο άνθρωπος καλείται να γίνει μέτοχος της αιώνιας ζωής και της αφθαρσίας που απορρέει από το κενό μνημείο και το γεγονός της Αναστάσεως.

Αναφερόμενος στην Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Παραλύτου, ανέλυσε τη σημασία της προβατικής κολυμβήθρας της Βηθεσδά, την οποία χαρακτήρισε ως προτύπωση του ίδιου του Χριστού, ο Οποίος αποτελεί την αληθινή πηγή της θεραπείας, της χάριτος και του αγιασμού. «Είναι μία προεικόνιση και προτύπωση του Ιδίου του Κυρίου. Γιατί αυτός είναι η άπειρος, η αιώνια κολυμβήθρα της χάριτος, της ευλογίας, του αγιασμού και της θεραπείας. Προσήλθε, λοιπόν, η όντως Πηγή των θαυμάτων στην κτιστή, Χάριτι Θεού, πηγή των ιαμάτων», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην παρουσία του παραλυτικού, ο οποίος για τριάντα οκτώ χρόνια «σήκωνε το σταυρό του μαρτυρίου της παραλύσεως», υποφέροντας από την ασθένειά του, βιώνοντας ταυτόχρονα βαθιά μοναξιά και εγκατάλειψη.

Ο Σεβασμιώτατος, αναφερόμενος στο ερώτημα του Χριστού «θέλεις υγιής γενέσθαι;», το οποίο απευθύνει ο Κύριος σε έναν άνθρωπο που «βρίσκεται καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι, αδύναμος να αντιμετωπίσει τη ζωή και να στηρίξει τον εαυτό του μέσα στον κόσμο των ανθρώπων», επεσήμανε ότι δεν πρόκειται για ένα αυτονόητο ερώτημα, αλλά για μία βαθιά παιδαγωγική προσέγγιση που οδηγεί τον άνθρωπο στην επίγνωση της κατάστασής του και στην αναζήτηση της αληθινής θεραπείας.

Σημείωσε ότι ο Χριστός ρωτάει τον Παράλυτο του Ευαγγελίου εάν θέλει να γίνει υγιής, «για να τον οδηγήσει ολίγον κατ’ ολίγον στην επίγνωση της πραγματικής αιτίας της ασθενείας του». Και συνέχισε: «’’Άνθρωπον ουκ έχω!’’. Είναι αληθινά, το μεγάλο παράπονο κάθε ανθρώπου. Γιατί αυτή η εγκατάλειψη, η απώλεια, η ερημία είναι η συνειδητότητα κάθε ανθρώπου που μπορεί να ζει μέσα σε μια οικογένεια, που μπορεί να είναι μέσα σε ένα σύνολο άλλων ανθρώπων, αλλά να αισθάνεται μια βαθιά ερημία, μια απέραντη μοναξιά». «Στον τόπο εκείνο της προβατικής κολυμβήθρας υπάρχουν ασθενείς, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι, κόσμος πολύς και όμως εκείνος αισθάνεται βαθιά ερημία και απόλυτη εγκατάλειψη». «Το Ευαγγελικό μήνυμα μας λέγει ότι και μετά τη θεραπεία του προσπάθησε να ανεύρει τον μεγάλο Ιατρό και Θεραπευτή, αλλά ο Κύριος» «χάθηκε μέσα στο πολύ πλήθος. Μέσα, λοιπόν, σε αυτή την οχλοβοή και την κοσμοπλημμύρα ο άνθρωπος αυτός αισθάνεται εντελώς μόνος, εντελώς έρημος, εντελώς χωρίς παρουσία και χωρίς ελπίδα».

«Είναι ένα συναίσθημα που βιώνουμε όλοι οι άνθρωποι μέσα στη ζωή», συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, εξηγώντας πως «έστω και αν γύρω μας υπάρχει πλήθος πολύ και κόσμος πολύς, αισθανόμεθα αυτή τη βαθιά ερημία, τη βαθιά αποξένωση και αναζητούμε τον άνθρωπο. Αναζητούμε εκείνον ο οποίος θα έρθει και θα σκύψει στον πόνο και την οδύνη της προσωπικής μας περιπέτειας»

Ο Κύριος «έγινε ο Ίδιος ο άνθρωπος που αναζητούσε ο Παραλυτικός. Έγινε ο Ίδιος, Εκείνος που πήρε το βάρος της ασθενείας του ανθρώπου αυτού και της ερημίας και της αποξενώσεώς του και του προσέφερε το ποθούμενο, τη λύτρωση και τη σωτηρία και τη θεραπεία», πρόσθεσε.

Ακολούθως ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε πως μετά τη θεραπεία, ο Κύριος αποκαλύπτει και τη βαθύτερη αιτία της δοκιμασίας του, τονίζοντας προς τον Παραλυτικό «μηκέτι αμάρτανε», αναδεικνύοντας έτσι τη σύνδεση της αμαρτίας με την ανθρώπινη οδύνη και την ασθένεια.

«Του έδωσε και του προσέφερε την επίγνωση της παραλύσεώς του», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας: «Να, λοιπόν, γιατί ο άνθρωπος αυτός ευρίσκετο εκεί τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια. Να γιατί βίωνε αυτή την αποκαραδοκία και την ερημία και την τραγικότητα. Γιατί η γενεσιουργός αιτία της τραγικής του καταστάσεως ήταν η αμαρτία. Και ο Κύριος με αυτόν τόσο ευαίσθητο, ευγενικό, με αυτόν τόσο αγαπητικό τρόπο κατέδειξε την αιτία της νοσήσεως και της τραγικότητός μας». «Η αμαρτία είναι η γενεσιουργός αιτία και της ασθένειας και του θανάτου και της τραγικότητος και της αποκαραδοκίας και όλων των πληγών που έρχονται να πλήξουν και να δοκιμάσουν τον άνθρωπο. Η αμαρτία είναι η αιτία του θανάτου και της πληγής». «Η ασθένεια είναι το αποτέλεσμα της πληγής που λέγεται αμαρτία» και ο Χριστός «έγινε ο ίδιος Εκείνος που ανέλαβε τον Παραλυτικό και κάθε παραλυτικό, για να τον οδηγεί στη σωτηρία και τη θεραπεία», πρόσθεσε.

Ωστόσο, επεσήμανε ότι η ασθένεια δεν αποτελεί πάντοτε αποτέλεσμα προσωπικής αμαρτίας, αλλά μπορεί να λειτουργεί παιδαγωγικά ή να γίνεται αφορμή φανέρωσης της Δόξας και της Χάριτος του Θεού.

«Τα μηνύματα της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής μας προσφέρουν τη θεραπεία την πνευματική, την οντολογική, την υπαρξιακή», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «πολλές φορές η ασθένεια λειτουργεί όχι μόνο με παιδαγωγικό τρόπο, αλλά οδηγεί και στη δόξα του Θεού, όπως ακριβώς συνέβη με το θαύμα που μας παρουσιάζει το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Πολλές φορές η Χάρις του Θεού έρχεται να σκεπάσει και να πληρώσει και να γεμίσει τις καρδιές μας και να μας χαρίσει την επίγνωση της Θείας πραγματικότητας. Για αυτό και η ασθένεια πολλές φορές δεν είναι αποτέλεσμα αμαρτίας ή αστάθειας, αλλά είναι δείγμα της Θείας Δυνάμεως και της Θείας πραγματικότητας και της Θείας Αγάπης».

Καλούμαστε «να κατανοήσουμε τη Χάρη του Θεού που θεραπεύει και αγιάζει» «και ταυτόχρονα να εμπιστευθούμε τον Θεό», ανέφερε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, συμπληρώνοντας πως πρέπει «να εμπιστευθούμε τη Χάρη του Θεού, να ζητούμε το έλεος το άπειρο και τη Θεία θεραπεία. Να γνωρίζουμε ότι ο Κύριος δεν μας εγκαταλείπει ποτέ. Μπορεί όλοι να μας πληγώσουν, να μας αρνηθούν, να μας προδώσουν, να μας εγκαταλείψουν, αλλά Εκείνος είναι πάντοτε παρών και πάντοτε έχει την ευγένεια, τη στοργή και την καλοσύνη να μας προσεγγίζει για να μας χαρίζει την παρουσία Του, που μπροστά σε αυτήν κάθε άλλη απουσία είναι ασήμαντη».

Κλείνοντας, αναφέρθηκε στη μετοχή των πιστών στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μέσω της οποίας ο άνθρωπος κοινωνεί του Σώματος και του Αίματος του Χριστού και λαμβάνει τη Χάρη της θεραπείας και της σωτηρίας.

«Ο Κύριος γίνεται πάντοτε ο άνθρωπος που έχουμε ανάγκη. Γίνεται πάντοτε η στοργή που μας λείπει. Γίνεται πάντοτε η ευλογία την οποία να έχουμε τόση ανάγκη στην ταπεινή μας ζωή», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως «ο Θεός είναι κοντά μας, δίπλα μας, μέσα μας αρκεί εμείς να τον θελήσουμε. Μας χαρίζει τον εαυτόν Του και δι’ Αυτού τη σωτηρία, τη θεραπεία και τη λύτρωση».

«Αυτή τη χαρά και την πληρότητα μας κομίζει και η Θεία Λειτουργία του Ευαγγελιστού Μάρκου» και σας εύχομαι «τη θεραπεία ψυχής και σώματος που προσφέρει ο Κύριος, να τη βιώνετε στην καθημερινότητά σας και στις οικογένειές σας», είπε καταλήγοντας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026 ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (Ιωά. ε΄ 1-15) (Πραξ. θ΄ 32-42)

  

" Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

 

O αληθινός ιατρός

«Άνθρωπον ουκ έχω»

Χριστός Ανέστη!

  Αδελφοί ,Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου υπόκειτο σε μεγάλη ταλαιπωρία. Περνούσε τη δική του δοκιμασία. Ανέβαινε το Γολγοθά του. Ίσως διάνυσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από τη Στοά της θαυματουργικής κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Μάταια όμως περίμενε ένα άνθρωπο που θα τον συμπονούσε και να τον βοηθήσει να μπει στην κολυμβήθρα μόλις θα ταρασσόταν το ύδωρ.

Βρήκε τον Κύριο

    Την στιγμή που η υπομονή του εξαντλείτο και θα μπορούσε να είχε χάσει κάθε ελπίδα ο ταλαίπωρος εκείνος άνθρωπος, η παρουσία του Κυρίου αποβαίνει και πάλι σωτήρια. 

        Ο μόνος Φιλάνθρωπος, ο Κύριος και Θεός μας, που κατά καιρούς έστελλε εκεί τον άγγελό του για να ταράσσει το νερό, ώστε ο πρώτος που θα έμπαινε σε αυτό να γίνεται αμέσως υγιής, ήλθε τώρα ο ίδιος να το πράξει. Απευθύνεται στον παράλυτο και του λέει: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;». Ο Κύριος υπέβαλε την ερώτηση αυτή, όχι βέβαια γιατί αμφέβαλλε για την επιθυμία του παραλύτου, αλλά για να τον προβληματίσει και να μπορέσει ν’ ανοίξει διόδους στην πραγματικότητα της σωτηρίας του.

    Ο παράλυτος δεν απήντησε ευθέως στην ερώτηση, αλλά εμμέσως εξέφρασε και το παράπονο που τον διακατείχε: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν, εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει.» Ο Κύριος έδωσε αμέσως την υγεία στον παραλυτικό και του συνέστησε να βαστάξει στον ώμο του το κρεβάτι του και να περιπατεί πλέον υγιής. «Έγειρε, άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει». Το θαύμα είχε πια συντελεστεί. 

   Ο μέχρι εκείνη τη στιγμή παράλυτος γίνεται υγιής. Βαστάζει στον ώμο του το κρεβάτι πάνω στο οποίο τόσα χρόνια βρισκόταν κατάκειτος.

«Άνθρωπον ουκ έχω»

    Το παράπονο του παραλυτικού που εκφράζεται με το «άνθρωπον ουκ έχω», μπορεί να επαναλαμβάνεται και σήμερα. Αυτό δημιουργεί και το δικό μας χρέος, αλλά συνάμα και την υποχρέωση να συμπαραστεκόμαστε με κάθε τρόπο και να εκφράζομε την εν Χριστώ αγάπη μας σε κάθε πονεμένο συνάνθρωπό μας. 

         Ο πόνος και η θλίψη αλλά και η κάθε δοκιμασία παρουσιάζονται στη ζωή μας και λειτουργούν ως πρόκληση για να στεκόμαστε δίπλα από τον κάθε συνάνθρωπο που μας έχει ανάγκη.

    Ακόμα, σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί «παραλυτικοί» που δεν χρειάζονται μόνο υλική ή σωματική βοήθεια, αλλά κυρίως πνευματική στήριξη.

   Άλλωστε, η θεραπεία που πρόσφερε ο Χριστός με τα διάφορα θαύματα που επιτελούσε δεν αφορούσε μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή, την απαλλαγή δηλαδή από την αμαρτία και τις συνέπειές της.

     Στην εποχή μας ιδιαίτερα που διαπιστώνουμε να υπάρχει μια πνευματική αγονία και ερημία σ’ ένα κόσμο φοβερά χρεοκοπημένο σε αρετές και αξίες, ανοίγει διάπλατα μπροστά μας ο δρόμος για να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας που βρίσκονται βυθισμένοι στο σκοτάδι της αμαρτίας ώστε να ανιχνεύσουν το δρόμο τους και να φθάσουν κοντά στο Χριστό. 

   Τον μόνο που μπορεί να μας θεραπεύσει από κάθε ασθένεια αλλά και από κάθε μορφή κακού. Να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν στην Εκκλησία και να γίνουν ζωντανά μέλη του Σώματος του Χριστού, ώστε μέσα από τα μυστήρια να βιώνουν τη Χάρη του.

Αγαπητοί αδελφοί, το παράπονο του παραλυτικού «άνθρωπον ουκ έχω», αποτυπώνει μια πραγματικότητα που τόσο ζωντανά βιώνουμε και στη δική μας εποχή. 

   Ας πλησιάσουμε λοιπόν τον κάθε συνάνθρωπό μας που θα πρέπει να βλέπουμε στο πρόσωπό του την εικόνα του Θεού και να γίνουμε πλησίον του, σύμφωνα με την γνωστή παραβολή του Καλού Σαμαρείτη.

   Με αυτό τον τρόπο μέσα από μια κοινωνία αγάπης μπορούμε να εναποθέτουμε ολόκληρο τον εαυτό μας με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Κυρίου μας, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας θεραπεύει και σωματικά και ψυχικά. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

 

Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Μαΐου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Μαΐου 2026, Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου (Ἰωάν. ε΄ 1-15)

Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀ­­νέ­βη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱε­ροσό­λυ­μα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύ­μοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβρα­ϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆ­θος πολὺ τῶν ἀσθε­νού­ν­των, τυφλῶν, χωλῶν, ξη­ρῶν, ἐκδε­χομένων τὴν τοῦ ὕδα­τος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ και­ρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κο­λυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι.

 

 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔ­χων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθε­νῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχο­μαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔ­γειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. 10 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 

13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξέ­νευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐ­τὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέ­γονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ὕστερα ἀπ’ αὐτά ἦταν ἡ ἑορτή τῶν Ἰουδαίων, πιθανότατα ἡ ἑορτή τῶν Πουρίμ, πού ἔπεφτε περίπου ἕνα μήνα πρίν τό Πάσχα. Κατά τήν ἑορτή αὐτή ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στά Ἱεροσόλυμα. 2 Ἐκεῖ, στά Ἱεροσόλυμα, κοντά στήν προβατική πύλη τοῦ τείχους τῆς πόλεως ὑπάρχει κάποια λίμνη στήν ὁποία κολυμποῦσαν, καί ἡ ὁποία στήν ἑβραϊκή γλώσσα ὀνομαζόταν Βηθεσδά. Ἡ κολυμβήθρα αὐτή εἶχε τριγύρω της πέντε στοές, πέντε θολωτά ὑπόστεγα. 3 Σ’ αὐτά τά θολωτά ὑπόστεγα βρίσκονταν ξαπλωμέ­νοι πάρα πολλοί ἄρρωστοι, τυφλοί, κου­τσοί, ἄνθρωποι μέ κάποιο μέλος πιασμένο καί ἀναί­σθη­το ἤ ἀτρο­φι­κό· κι ὅλοι αὐτοί περίμεναν νά κινηθεῖ τό νερό τῆς κολυμβήθρας. 4 Διότι ἀπό καιρό σέ καιρό ἕνας ἄγγελος κατέβαινε στήν κολυμβήθρα καί ἀνατάραζε τά νερά της. Καί ὅποιος ἔμπαινε πρῶτος σ’ αὐτή μετά τήν ἀνα­τάραξη τοῦ νεροῦ, γινόταν ὑγιής, ὁποιαδήποτε κι ἄν ἦταν ἡ ἀρ­­ρώ­­στια πού εἶχε.

 

 5 Ὑπῆρχε λοιπόν ἐκεῖ ἀνάμεσα στό πλῆθος τῶν ἀρ­ρώ­­στων καί κάποιος ἄνθρωπος πού ἦταν ἄρρωστος τρι­ά­ντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια. 6 Ὅταν τόν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νά εἶναι ξα­πλω­μένος κάτω καί μέ τό θεῖο του βλέμμα διέκρινε ὅτι ἀπό πολύ καιρό εἶχε αὐτήν τήν ἀσθένεια, τοῦ εἶπε: Θέλεις νά γίνεις ὑγιής; Καί μέ τήν ἐρώτηση αὐτή ὁ Κύριος ἔδι­νε ἀφορμή στόν παράλυτο νά ζητήσει τή βοήθειά του. 7 Πράγματι λοιπόν ὁ ἄρρωστος τοῦ ἀποκρίθηκε: Κύριε, δέν ἔχω ἄνθρωπο νά μέ ρίξει στήν κολυμβήθρα ἀμέ­­σως μόλις ἀναταραχθοῦν τά νερά της. Κι ἐνῶ προ­σπα­­θῶ νά πλησιάσω ἐγώ μόνος μου, προλαβαίνει ἄλ­­λος καί κατεβαίνει στό νερό πρίν ἀπό μένα. 8 Τοῦ λέει ὁ Ἰησοῦς: Σήκω ἐπάνω, πάρε τό κρεβάτι σου στόν ὦμο σου καί περπάτα. 9 Κι ἀμέσως ὁ ἄνθρωπος ἔγινε καλά, πῆρε τό κρεβάτι του καί περπατοῦσε ἐλεύθερα. Ἦταν ὅμως Σάββατο ἡ ἡμέρα πού ἔγινε αὐτό. 10 Ἔλεγαν λοιπόν οἱ πρόκριτοι Ἰουδαῖοι στόν θεραπευμένο: Σήμερα εἶναι Σάββατο. Δέν ἐπιτρέπεται νά σηκώνεις καί νά μεταφέρεις τό κρεβάτι σου. 11 Αὐτός ὅμως τούς ἀποκρίθηκε: Ἐκεῖνος πού μέ ἔκανε καλά μέ θαῦμα καί θεϊκή δύναμη, αὐτός μοῦ εἶπε, πάρε τό κρεβάτι σου καί περπάτα. 12 Μετά λοιπόν ἀπό τήν ἀπάντηση αὐτή τόν ρώτησαν ἐκεῖνοι: Ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός πού σοῦ εἶπε, πάρε τό κρεβάτι σου καί περπάτα; 

 

13 Ὁ θεραπευμένος ὅμως παράλυτος δέν ἤξερε ποιός εἶναι· διότι ὁ Ἰησοῦς εἶχε φύγει ἀπαρατήρητος καί εἶχε ἐξα­φανιστεῖ. Καί ἦταν εὔκολο νά ἐξαφανιστεῖ, διότι ὑπ­ῆρ­­χε πολύς λαός στόν τόπο πού ἔγινε τό θαῦμα. 14 Ὕστερα ἀπό ἀρκετό καιρό τόν βρῆκε ὁ Ἰησοῦς στό ἱερό καί τοῦ εἶπε: Βλέπεις, τώρα ἔχεις γίνει ὑγιής. Πρόσεξε λοιπόν ἀπό δῶ καί πέρα νά μήν ἁμαρτάνεις πιά, γιά νά μή πάθεις τίποτε χειρότερο ἀπό τήν ἀσθένεια πού εἶχες, καί ἡ ὁποία σοῦ προκλήθηκε ἀπό τίς ἁμαρτίες σου. Πρόσεξε μήν πάθεις χειρότερη συμφορά στό σῶ­μα σου, καί χάσεις μαζί μέ τήν ὑγεία τοῦ σώματός σου καί τήν ψυχή σου. 15 Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπό τό ἱερό καί, ἀφοῦ συ­νά­ντησε τούς Ἰουδαίους, τούς ἀνήγγειλε ὅτι ὁ Ἰη­­σοῦς ἦταν αὐτός πού τόν γιάτρεψε.

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Πραξ. θ΄ 32-42

³² Ἐγένετο δὲ Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας Λύδδαν. ³³ εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. ³⁴ καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. καὶ εὐθέως ἀνέστη. ³⁵ καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. ³⁶ Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. ³⁷ ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ. ³⁸ ἐγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ Ἰόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρακαλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν. ³⁹ ἀναστὰς δὲ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον, καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ’ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς. ⁴⁰ ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος καὶ θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε. ⁴¹ δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν. ⁴² γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ’ ὅλης τῆς Ἰόππης, καὶ πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον.

Νεοελληνική Απόδοση

³² Συνέβη δε, όταν ο Πετρος περιώδευε όλα αυτά τα μέρη, να κατεβή στους πιστούς, οι οποίοι κατοικούσαν εις την Λυδδαν. ³³ Ευρήκε δε εκεί ένα άνθρωπον, ονόματι Αινέαν, ο οποίος κατέκειτο επί οκτώ έτη παράλυτος επάνω εις ένα κρεββάτι. ³⁴ Και του είπεν ο Πετρος· “Αινέα, ο Ιησούς, ο Χριστός σε θεραπεύει από την ασθένειάν σου. Σηκω και στρώσε μόνος σου το κρεββάτι σου”. Και αμέσως εκείνος εσηκώθηκε υγιής. ³⁵ Και τον είδαν όλοι, όσοι κατοικούσαν την Λυδδαν και την περιοχήν του Σαρωνος, οι οποίοι επίστευσαν και επέστρεψαν στον Κυριον, παρακινηθέντες από το θαύμα αυτό. ³⁶ Εις δε την Ιόππην εζούσε μία μαθήτρια του Κυρίου, ονόματι Ταβιθά, της οποίας το όνομα εις την ελληνικήν σημαίνει Δορκάς. Αυτή ήτο γεμάτη από καλά έργα και ελεημοσύνας, τας οποίας έκανε συνεχώς. ³⁷ Συνέβη όμως κατά τας ημέρας εκείνας να ασθενήση και να πεθάνη. Αφού δε, σύμφωνα με τα ιουδαϊκά έθιμα, την έλουσαν και την ετοίμασαν δια την ταφήν, την έβαλαν στο υπερώον. ³⁸ Επειδή δε η Λυδδα ήτο κοντά εις την Ιόππην και οι μαθηταί είχαν ακούσει, ότι ο Πετρος ήταν εκεί, έστειλαν δύο άνδρας προς αυτόν και τον παρακαλούσαν να μη βραδύνη να έλθη μέχρις αυτών. ³⁹ Πράγματι ο Πετρος εσηκώθηκε και επήγε μαζή με τους δύο απεσταλμένους. Οταν δε έφθασε, τον ανέβασαν στο υπερώον. Εκεί δε παρουσιάσθησαν εις αυτόν όλαι αι χήραι κλαίουσαι δια τον θάνατον της Ταβιθάς, και εδείκνυαν στον Πετρον χιτώνας και επανωφόρια, όσα έφκιανε, όταν ήτο εν ζωή η Δορκάς. ⁴⁰ Ο Πετρος, αφού έβγαλε όλους έξω από το υπερώον, εγονάτισε και προσευχήθηκε. Επειτα εστράφη προς το σώμα και είπε· “Ταβιθά, σήκω”. Εκείνη δε άνοιξε αμέσως τα μάτια της και όταν είδε τον Πετρον ανασηκώθηκε στο κρεββάτι της. ⁴¹ Της έδωσε τότε το χέρι του ο Πετρος και την εσήκωσε. Και αφού εκάλεσε τους Χριστιανούς και μάλιστα τας χήρας, τους την παρουσίασε ζωντανήν. ⁴² Εγινε δε γνωστόν το θαύμα αυτό της αναστάσεως εις όλην την Ιόππην και πολλοί επίστευσαν στον Κυριον.

 ***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ὄχι ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Χριστός!

   Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ἀπὸ τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, μᾶς μεταφέρει στὴν πόλη Λύδδα τῆς Παλαιστίνης. Ἐκεῖ εἶχε μεταβεῖ ὁ ἀπόστολος Πέτρος γιὰ νὰ στηρίξει τοὺς Χριστιανοὺς τῆς πόλεως. Ἐκεῖ συνάντησε καὶ κάποιον ἄνθρωπο, τὸν Αἰνέα, ποὺ ἦταν ὀκτὼ χρόνια παράλυτος σὲ κρεβάτι. Στράφηκε σ᾿ αὐτὸν ὁ Ἀπόστολος καὶ τοῦ εἶπε: «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός». Αἰνέα, σὲ θεραπεύει ὁ Ἰησοῦς, ποὺ εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός. Σήκω ἐπάνω καὶ στρῶσε μόνος σου τὸ κρεβάτι σου. Καὶ ὁ Αἰνέας σηκώθηκε ἀμέσως ὑγιής.

Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ ἀποστόλου Πέτρου ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία. Ἂν καὶ ὁ ἴδιος εἶχε ἐξέχουσα θέση στὴν πρώτη Ἐκκλησία, ὡς πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος, ὡστόσο δὲν ἄφησε κανένα περιθώριο ν᾿ ἀποδοθεῖ στὸ πρόσωπό του ἡ θαυματουργικὴ δύναμη καὶ ἡ τιμὴ γιὰ τὸ συγκλονιστικὸ γεγονός. Ἐξαρχῆς τόνισε ὅτι ὁ ἀναστημένος Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἔκανε τὸ θαῦμα. Ὅλα τὰ εἶχε ἐπιτελέσει Ἐκεῖνος.

 

  Αὐτὸ τὸ φρόνημα διαπνέει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅλα τὰ ἱερὰ Μυστήρια τὰ ἐνεργεῖ ὁ Χριστός. Οἱ κληρικοὶ εἶναι ἁπλῶς καὶ μόνο ὄργανά του. Γι᾿ αὐτὸ κατὰ τὴν τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων ὁ ἱερέας δὲν ἐκφράζεται σὲ πρῶτο πρόσωπο, σὰν νὰ τελεῖ ὁ ἴδιος τὸ κάθε Μυστήριο, ἀλλὰ σὲ τρίτο πρόσωπο. Γιὰ παράδειγμα, λέει: «Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ», «Χρίεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ», «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ». Καὶ ὄχι ἐγὼ σὲ βαπτίζω, σὲ χρίω, σὲ μεταλαμβάνω. Γίνεται φανερὸ ἔτσι ὅτι ἱερουργὸς εἶναι ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος εἶναι τὸ κέντρο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

   

  Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο πνεῦμα ἐπικρατεῖ στὴν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ. Ἐκεῖ τὸ κέντρο ἔχει πάψει νὰ εἶναι ὁ Χριστός. Ἔχει ἐκτοπισθεῖ ὁ Θεάνθρωπος Κύ­ριος. Τὴ θέση του ἔχει πάρει ὁ Πάπας, ὁ ὁποῖος θεωρεῖ μὲν τὸν ἑαυτό του διάδοχο τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, ἐνεργεῖ ὅμως καὶ κινεῖται μὲ φρόνημα ἐντελῶς ἀλλότριο ἀπὸ αὐτὸ τοῦ πρωτοκορυφαίου Ἀποστόλου. Στὶς ἱεροπραξίες τῶν Παπικῶν τὸ πνεῦμα εἶναι ἀνθρωποκεν­τρικό. Τὸ ὑποκείμενο δὲν εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος. Τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παράλυτου Αἰνέα, λοιπόν, φανερώνει τὸ ἀκραιφνὲς φρόνημα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τὸ ταπεινὸ ἦθος της. Ἀποκαλύπτει ταυτόχρονα καὶ τὸ μεγάλο λάθος, ποὺ ἐπαναλαμβάνει αἰῶνες τώρα ὁ δῆθεν ἀλάθητος Πάπας.

2. Ταβιθά: τὸ ζαρκάδι τῆς ἀγάπης

 

  Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ μᾶς περιγράφει κι ἕνα δεύτερο θαῦμα τοῦ Ἀποστόλου, τὸ ὁποῖο συνέβη στὴ γειτονικὴ πόλη Ἰόππη. Ἐκεῖ ζοῦσε κάποια πολὺ φιλάνθρωπη Χριστιανή, ἡ ὁποία λεγόταν Ταβιθά, ὄνομα ποὺ σημαίνει ζαρκάδι. Κάποτε ἡ Ταβιθὰ ἀρρώστησε καὶ πέθανε. Οἱ πιστοὶ τῆς πόλεως τότε εἰδοποίησαν τὸν Πέτρο, ποὺ βρισκόταν στὴ Λύδδα, καὶ τὸν παρακάλεσαν νὰ πάει κοντά τους. Ὁ Ἀπόστολος μετέβη στὴν Ἰόππη, στὸ σπίτι ὅπου εἶχαν ἑτοιμάσει τὴ νεκρή. 

 

 Τὸ θέαμα ποὺ ἀντίκρισε, ἦταν πολὺ συγκινητικό. Παρουσιάσθηκαν μπροστά του ὅλες οἱ χῆρες κλαίγοντας γιὰ τὸν θάνατο τῆς Ταβιθὰ καὶ δείχνοντάς του τὰ ἐνδύματα, ποὺ τοὺς εἶχε φτιάξει μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια: «ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς». Ὁ Ἀπόστολος, ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἔξω, γονάτισε, προσευχήθηκε καὶ κατόπιν στράφηκε πρὸς τὴ νεκρὴ καὶ εἶπε: «Ταβιθά, σήκω ἐπάνω». Καὶ ἡ Ταβιθὰ ἐπανῆλθε στὴ ζωή.

  

  Ὁ θρῆνος τῶν χηρῶν γυναικῶν δίπλα στὸ σκήνωμα τῆς νεκρῆς ἦταν ἀσφαλῶς ἡ πιὸ ἀξιόπιστη μαρτυρία τῆς ἀρετῆς της· τὸ πιὸ ὄμορφο ἐγκώμιο, ὁ καλύτερος ἐπικήδειος στὸν θάνατό της. Δὲν ἔλεγαν λόγια, ἀλλὰ ἔδειχναν τὰ ἔργα, τὰ ροῦχα ποὺ εἶχε ράψει καὶ τοὺς εἶχε προσφέρει ἡ Ταβιθά. Διότι ἡ ἐκλεκτὴ αὐτὴ ψυχὴ «ἐποίει». Δύο φορὲς χρησιμοποιεῖ τὸ ρῆμα αὐτὸ ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, καὶ μάλιστα σὲ χρόνο διάρκειας, γιὰ νὰ τονίσει ὅτι ἡ γυναίκα αὐτὴ ἀσταμάτητα ἔπραττε ἔργα ἀγάπης. Δὲν ζοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό της, ἀλλὰ γιὰ τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά.

 

   Πόσο μᾶς διδάσκει καὶ σήμερα ἡ γυναίκα αὐτή! Τὸ παράδειγμά της μᾶς προτρέπει νὰ μὴν ἀγαποῦμε μόνο μὲ τὰ λόγια, ἀλλὰ νὰ ἀποδεικνύουμε τὴν ἀγάπη μὲ τὰ ἔργα, μὲ τὴ θυσία μας. Γιὰ παράδειγμα, νὰ μὴν ξοδεύουμε χρήματα γιὰ νὰ στολιζόμαστε μὲ ἀκριβὰ καὶ πολυτελὴ ροῦχα, ἀλλὰ νὰ ἐξοικονομοῦμε πόρους γιὰ νὰ ἐνισχύουμε τοὺς φτωχοὺς ἀδελφούς μας. Νὰ μὴ ζοῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐλεοῦμε τοὺς ἄλλους. Κι ἂν δὲν ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ βοηθοῦμε οἰκονομικά, ἡ εἰλικρινὴς ἀγάπη θὰ μᾶς ὑποδείξει ἄλλους τρόπους. 

 

   Ὅπως συνέβη μὲ τὴν Ταβιθά, ἡ ὁποία πρόσφερε τὸν προσ­ωπικό της κόπο. Ὅποιος ἔχει ἀγάπη, πάντοτε βρίσκει τρόπο νὰ ἐλεεῖ. Βρίσκει ἔτσι ἀνοικτὴ τὴν πύλη τοῦ οὐρανοῦ. Διότι ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι «κλῖμαξ εἰς τὸν οὐρανὸν ἐστηριγμένη» (ΕΠΕ 24, 128), ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· σκάλα ποὺ ἀνεβάζει τὸν ἄνθρωπο στὸν οὐρανό!

 ***************************************************