«ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ; (Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού)»

 «ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ; (Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού)», είναι το θέμα για το οποίο ενημερώνει στο παρακάτω βίντεο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

«Κάθε απομάκρυνση από την αυθεντική αποστολική πίστη συνεπάγεται αναπόφευκτα συνέπειες όχι μόνο στο επίπεδο της διδασκαλίας, αλλά και στο επίπεδο της πνευματικής ζωής και του εκκλησιαστικού ήθους», αναφέρει αρχικά ο Σεβασμιώτατος και συνεχίζει: «Υπό το πρίσμα αυτό, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ότι ο Παπισμός, μετά την αποκοπή του από την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ακολούθησε μια πορεία σταδιακής απομάκρυνσης από την πατερική παράδοση. Οι θεολογικές και εκκλησιολογικές καινοτομίες που εισήχθησαν στη Δύση συνδέθηκαν με μια ολοένα αυξανόμενη εκκοσμίκευση της εκκλησιαστικής ζωής, η οποία εκδηλώθηκε τόσο στη θεσμική λειτουργία όσο και στην άσκηση της εκκλησιαστικής εξουσίας».

«Ιδιαίτερα σοβαρό πλήγμα για το κύρος του αιρετικού Παπισμού υπήρξαν οι αποκαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών σχετικά με χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων και εν πολλοίς ανάπηρων παιδιών,  από μέλη του παπικού «κλήρου», υπογραμμίζει στη συνέχεια, σημειώνοντας παράλληλα πως «αυτά τα εγκλήματα διαπράττονταν για πολλές δεκαετίες, υπό την ένοχη ανοχή του Βατικανού, το οποίο ενώ γνώριζε, τα συγκάλυπτε!»

Στη συνέχεια αναφέρεται αναλυτικότερα στο πρόσφατο δημοσίευμα, με τίτλο: «Πάπας Λέων: Η σεξουαλική ηθική δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα», σύμφωνα με το οποίο ο «Πάπας» Λέων προσπάθησε να υποβαθμίσει την σημασία και τις ολέθριες συνέπειες των σεξουαλικών εγκλημάτων, τα οποία ταλανίζουν την ανθρωπότητα και  την μεταβάλλουν σε ζωώδη και αγελαία κατάσταση».

Κάνοντας λόγο για την «απόφαση του «Πάπα» να υποβαθμίσει τα σεξουαλικής φύσεως αμαρτήματα», υπογράμμισε πως «όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, προκάλεσε ενθουσιασμό στους θιασώτες και προωθητές της Woke Agenda, δηλαδή της περιβόητης «Αφύπνισης», η οποία στοχεύει στην πλήρη αποχριστιανοποίηση του κόσμου και την επιβολή κάθε μορφής ηθικής παρεκτροπής ως «τρόπου  ζωής» του σύγχρονου ανθρώπου, την μεταβολή της κοινωνίας σε αγελαίες καταστάσεις, όπου θα κυριαρχούν τα ταπεινά ορμέμφυτα και δεν θα υπάρχουν ηθικές αναστολές».

«Το τελευταίο που χρειάζεται ο σύγχρονος αποστατημένος κόσμος είναι η μερικώς απενεχοποίηση της αμαρτίας και αυτή την παρέχει η παπική «εκκλησία» δια στόματος του  ηγέτη της!», συμπληρώνει ο Σεβασμιώτατος, αναφερόμενος σε περιπτώσεις, οι οποίες αποδεικνύουν το Βατικανό ως προωθητή της Woke Agenda.

Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος αναφέρει: «Από ορθόδοξη σκοπιά, η προσπάθεια του «Πάπα» Λέοντα να υποβαθμίσει την σημασία των σεξουαλικής φύσεως αμαρτήματα και να εξάρει την σημασία των κοινωνικών αμαρτημάτων, προκαλεί προβληματισμό. Η Εκκλησία ασφαλώς ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και την κοινωνική αλληλεγγύη. Ωστόσο, η ορθόδοξη παράδοση θεωρεί ότι τα ζητήματα αυτά δεν μπορούν να αποσπασθούν από την πνευματική ζωή και τη μετάνοια ούτε να υποκαταστήσουν την κλήση του ανθρώπου προς αγιασμό. Η σωτηρία δεν εξαντλείται στη βελτίωση των κοινωνικών δομών, αλλά προϋποθέτει τη μεταμόρφωση του ανθρώπου διά της Χάριτος του Θεού». «Η Ορθόδοξη Εκκλησία, χωρίς να απορρίπτει ή να περιφρονεί κανένα ανθρώπινο πρόσωπο, διατηρεί αμετάβλητη τη διδασκαλία της περί του ανθρώπου, του γάμου και της σεξουαλικής ζωής. Η αγάπη προς κάθε άνθρωπο δεν συνεπάγεται αναθεώρηση της αποκαλυφθείσας αλήθειας ούτε αποδοχή συμπεριφορών που η εκκλησιαστική παράδοση θεωρεί ασυμβίβαστες με την εν Χριστώ ζωή.

Καταλήγοντας σημειώνει πως «η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται σήμερα να συνεχίσει την αποστολή της με διάκριση, αγάπη και πιστότητα στην αποστολική παράδοση, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν διαχωρίζει την πίστη από την ηθική και την κοινωνική προσφορά. Διδάσκει ότι η αλήθεια της πίστεως και η χριστιανική ζωή αποτελούν αδιάσπαστη ενότητα. Ο Χριστός δεν δίδαξε μόνο την αγάπη προς τον πλησίον και τη δικαιοσύνη, αλλά και την προσωπική καθαρότητα και αγιότητα, τονίζοντας πως «Μακάριοι οι καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται».

Δείτε περισσότερα στο βίντεο που ακολουθεί:

Μητροπολίτης Πειραιώς: Η Αγία Μαρίνα έμεινε αμετακίνητη στην κοινωνία της με τον Ζωντανό Θεό. Έμεινε πιστή άχρι τέλους

 

Με λαμπρότητα τιμήθηκε και φέτος η μνήμη της Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης, στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Αγίας, που βρίσκεται στην περιοχή του Καραβά, της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Χθες Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2026 τελέστηκε ο πανηγυρικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφερόμενος στο ιερό πρόσωπο της Αγίας Ενδόξου Παρθενομάρτυρος Μαρίνης, της Αθληφόρου και Ιαματικής, σημείωσε πως πρόκειται για «μία Μάρτυρα της πίστεως, μία νύμφη του Κυρίου, ένα θεοειδές πρόσωπο που κατενίκησε τη φθορά και το θάνατο».

Ανατρέχοντας στον βίο της Αγίας, υπενθύμισε ότι έζησε κατά τον 3ο αιώνα και πως «σε ηλικία μόλις 15 ετών η νεάνις Μαρίνα γνώρισε στον πατέρα της την πίστη της και την ένθεη αγάπη της. Εκείνος επλήσθη θυμού και οργής και την απαρνήθηκε από θυγατέρα του και την παρέδωσε εις τον έπαρχο της περιοχής», ο οποίος θαμπωμένος από την εξαιρετική της ωραιότητα, της πρότεινε να τον νυμφευθεί, υποσχόμενος πλούτο, δόξα, εξουσία και όλες τις τιμές του κόσμου. Η νεαρή όμως Μάρτυς απέρριψε κάθε γήινη πρόταση με μία φράση, η οποία, όπως υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος, συμπυκνώνει ολόκληρη την πνευματική της ταυτότητα: Είμαι και θα είμαι χριστιανή.

«Αυτός ήταν ο λόγος της και η μόνιμος επωδός στις προκλήσεις και προτάσεις του κόσμου της φθοράς. Πολυώδυνα βάσανα επιφυλάχθηκαν για την τρυφερά αυτή νεάνιδα των 15 μόλις ετών. Πληγές, τρομακτικές και ανεπανάληπτες καταστάσεις πόνου και οδύνης, αλλά εκείνη έμεινε αμετακίνητη στην κοινωνία της με τον Ζωντανό Θεό. Έμεινε πιστή άχρι τέλους», υπογράμμισε, τονίζοντας ότι υπέστη μέχρι το μαρτυρικό της τέλος διά αποκεφαλισμού. Τον πλούτο, τη δόξα, την τιμή και την ανθρώπινη καταξίωση «τα κατέλειπε γιατί ήταν επίγεια, φθαρτά, ρέοντα, πρόσκαιρα», πρόσθεσε.

Ακολούθως ο Σεβασμιώτατος αναφερόμενος στο απολυτίκιο της Αγίας ανέδειξε το βαθύ θεολογικό περιεχόμενο του μαρτυρίου της, επισημαίνοντας ότι η Εκκλησία την εγκωμιάζει ως «καλλιπάρθενον» και «αθληφόρον», η οποία αγωνίσθηκε λαμπρώς στο στάδιο της πίστεως και αξιώθηκε του αμαράντου στεφάνου της δόξης. Επικαλούμενος, επίσης τους λόγους του Αποστόλου των Εθνών Παύλου σημείωσε πως ο πιστός καλείται όχι μόνο να συνδοξάζεται με τον Χριστό, αλλά και να συμμετέχει στα παθήματά Του, ώστε να γίνει κοινωνός και της Αναστάσεώς Του. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε, η χριστιανική ζωή είναι πορεία ταυτίσεως με τον Εσταυρωμένο Κύριο, διότι μόνο διά του Σταυρού οδηγείται ο άνθρωπος στη δόξα της Αναστάσεως.

Αναφερόμενος ακόμη στον ιερό Συναξαριστή, υπενθύμισε το περιστατικό της εμφανίσεως του διαβόλου υπό μορφή δράκοντος στη φυλακή της Αγίας. «Σε εκείνη την φοβερά σκηνή που περιγράφει ο ιερός συναξαριστής όταν ευρισκομένη στη φυλακή, ενεφανίσθη ενώπιόν της ο διάβολος υπό μορφήν δράκοντος και εκείνη δια της δυνάμεως του Σταυρού και της προσευχής τον κατέβαλε και τον αφόπλισε πνευματικά».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Σεβασμιώτατος σε ένα σύγχρονο γνωστό θαύμα που συνδέεται με την Ιερά Μονή της Αγίας στην Άνδρο και το οποίο συνέβη το έτος 2000. Περιέγραψε την περίπτωση του μικρού Ανδρέα Βασιλείου από την Κύπρο, ο οποίος έπασχε από λευχαιμία και επρόκειτο να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά και δημοσιεύθηκαν και στον τύπο, κατά τη διάρκεια της επέμβασης εμφανίσθηκε μία άγνωστη νεαρή γυναίκα, η οποία δήλωσε ότι ήταν η προσωπική ιατρός του παιδιού και συμμετείχε ενεργά στη χειρουργική ομάδα, συμβάλλοντας καθοριστικά στην επιτυχή έκβαση της επέμβασης.

Μετά την ολοκλήρωση της εγχείρησης, οι επικεφαλής ιατροί συνεχάρησαν τους γονείς για την εξαίρετη ιατρό που, όπως πίστευαν, είχε συνοδεύσει το παιδί από την Ελλάδα και η οποία με τις γνώσεις και τις υποδείξεις της συνέβαλε ουσιαστικά στην επιτυχία του χειρουργείου. Οι γονείς, έκπληκτοι από τα λεγόμενα των ιατρών, απάντησαν ότι ουδέποτε είχαν μαζί τους κάποια δική τους ιατρό και πως αγνοούσαν πλήρως σε ποιο πρόσωπο αναφέρονταν. Τότε οι ιατροί τους οδήγησαν στο βιβλίο, όπου είχαν υπογράψει όλα τα μέλη της χειρουργικής ομάδας, και εκεί, με δέος και συγκίνηση, διαπίστωσαν ότι η άγνωστη γυναίκα είχε υπογράψει με την ένδειξη «Marina from Andros», η Μαρίνα από την Άνδρο, γεγονός που αναγνωρίσθηκε ως θαυμαστή επέμβαση της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνας.

«Απέβη νύμφη Χριστού και έλαβε τον στέφανο της ζωής όχι για κάποια γήινα χρόνια, αλλά για την ατελεύτητη αιωνιότητα, για αυτό και σήμερα εμείς εδώ δεν τιμούμε ένα πρόσωπο του παρελθόντος, αλλά μία ζώσα προσωπικότητα του παρόντος και του μέλλοντος που επέτυχε των επαγγελιών της Διαθήκης, που νίκησε το διάβολο και το θάνατο και έγινε αυτό το πρόσωπο που εμπνέει, φωτίζει, αγιάζει και οδηγεί», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του κατά τη διάρκεια του Εσπερινού ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «να μας εμπνέει πάντοτε αυτή η δύναμη των Αγίων και ηρώων της πίστεώς μας σε έναν κόσμο βαθιά πνευματικά αποπροσανατολισμένο που χειμάζεται από το ψέμα, την επιδερμικότητα, την ακαθαρσία, την ασέλγεια και τον εγκλωβισμό στον χωροχρόνο του τώρα, του σήμερα».

Σήμερα Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2026, τελέστηκε δισαρχιερατική Θεία Λειτουργία Προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συνιερουργούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, ο οποίος χοροστάτησε στην Ακολουθία του Όρθρου και κήρυξε το Θείο Λόγο.

Δείτε φωτογραφικό υλικό από την Ακολουθία του Εσπερινού  ΕΔΩ  και από τη Θεία Λειτουργία ΕΔΩ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026 ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 630 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (Ματθ. ε΄ 14-19) (Τιτ. γ΄ 8-15)

 

        "Ο Λόγος του Θεολυ στον Λαό του Θεού"

Ακτινοβόλος εμπειρία

«Εγώ ειμί το φως του κόσμου»

Αγαπητοί αδελφοί,

  Η Εκκλησία μας τιμά σήμερα τη σεβάσμια μνήμη των 630 Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συνήλθε το 451 μ.Χ. στη Χαλκηδόνα. Στη Σύνοδο αυτή επιτεύχθηκε κάτι θεμελιώδες: η διατύπωση του Χριστολογικού Δόγματος με τρόπο που διασφάλιζε οριστικά τον σωτηριολογικό χαρακτήρα της Εκκλησίας και αναδείκνυε την αιώνια αλήθεια της.

  Με αφορμή τις αιρέσεις που παραμόρφωναν την αλήθεια γύρω από το πρόσωπο του Κυρίου, οι Άγιοι Πατέρες διατράνωσαν την πίστη της Ορθοδοξίας: ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος. Η ένωση των δύο φύσεων στο Πρόσωπο του είναι πραγματική και αδιαίρετη.

 Έτσι, η ανθρώπινη φύση προσλαμβάνεται από τη θεία και ανυψώνεται στην προοπτική της αιωνιότητας. Με αυτή την ομολογία, ο Χριστός δεν είναι απλώς ένας διδάσκαλος, αλλά ο πραγματικός Σωτήρας μας· ο οδηγός που δείχνει τον δρόμο προς το αληθινό Φως, τον Πατέρα των Φώτων. Κατά συνέπεια, ο δρόμος προς τη θέωση είναι πλέον ανοιχτός για κάθε άνθρωπο. Το Δόγμα της Χαλκηδόνας, επομένως, δεν είναι μια στείρα θεωρία, αλλά έχει άμεσες ανθρωπολογικές και σωτηριολογικές προεκτάσεις για την ύπαρξη και τη ζωή μας.

Οι πιστοί το «φως του κόσμου»

 Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Εκκλησία επέλεξε για τη σημερινή ημέρα το συγκεκριμένο Ευαγγελικό ανάγνωσμα από την «Επί του Όρους Ομιλία» του Κυρίου. Εκεί, ο Χριστός παρομοιάζει τους μαθητές του με το φως του κόσμου, με μια πόλη κτισμένη πάνω στο βουνό που φαίνεται από παντού, με ένα λυχνάρι που καίει πάνω στο λυχνοστάτη για να φωτίζει τους πάντες.

   Ας σταθούμε για λίγο σε αυτόν τον παραβολικό λόγο. Όπως μας διδάσκει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, η μοναδική, αυτόφωτη πηγή του κόσμου είναι ο Θεός. Στο Θεανδρικό Πρόσωπο του Χριστού, οι άνθρωποι αντικρίζουν το απρόσιτο φως της Θεότητας.

   Εκείνος είναι «το φως το αληθινόν, ό φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Τόσο οι μαθητές του Κυρίου όσο και οι πιστοί γενικότερα, επειδή ακριβώς δέχονται το φως το αληθινό, μπορούν να καταστούν και οι ίδιοι φως.  Ο Χριστός είναι ο ίδιος το φως και πηγή του φωτός. Οι πιστοί είναι ετερόφωτοι γιατί αντλούν φως από την πηγή Εκείνου.  Παίρνουν το θείο φωτισμό «εκ του πληρώματος αυτού» και έτσι γίνονται «τέκνα» και «υιοί φωτός». Η εν Χριστώ ζωή, όπως υπογραμμίζει ο Γρηγόριος Νύσσης, είναι τελικά μια πορεία μέσα στο φως του Χριστού και ταυτόχρονα μια ακτινοβολία του φωτός αυτού μεταξύ των ανθρώπων.

   Έτσι, στο βαθμό που φωτιζόμαστε από το φως του Χριστού και υπακούμε στα κελεύσματα του ευαγγελικού λόγου του, γινόμαστε κι εμείς φως του κόσμου.  Αποτελούμε επίσης την «πόλιν», η οποία «επάνω όρους κειμένη ου δύναται κρυβήναι», κατά το λόγο του Κυρίου.

    Η θέση μας ως μαθητών του Χριστού μέσα στον κόσμο είναι περίοπτη.  Όλοι έχουν στραμμένα τα μάτια τους πάνω μας.  Οι Χριστιανοί ως άλλοι λύχνοι – λυχνάρια, αναμμένα από το φως του Χριστού, καλούμαστε να εκπέμψουμε το νοητό φως της πίστεως, τόσο με τα λόγια όσο και με τα καλά μας έργα αλλά και εν γένει με την όλη ζωή μας.

Αγαπητοί αδελφοί, η συνειδητοποίηση του ιερού μας χρέους απέναντι στην αγάπη του Κυρίου και Θεού μας, θα έχει σαν αποτέλεσμα την αγαθοεργό καρποφορία και τη φωτεινή δράση μας, κατά το πρότυπο των τιμωμένων σήμερα αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά και της Μακρίνης της οσίας και του Σεραφείμ του Σάρωφ, των οποίων επίσης τη μνήμη τιμούμε.

 Τα πρόσωπα τους έλαμψαν ως φως του κόσμου, που φωτίζει το δρόμο προς τη Βασιλεία του Θεού. Ανάλογη πορεία καλούμαστε να ακολουθήσουμε κι εμείς στην προοπτική της θείας ευλογίας και του αγίου παραδείγματός τους. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκ. Συνόδου – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἰουλίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἰουλίου 2026, Τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκ. Συνόδου (Ματθ. ε΄ 14-19)

14 Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· 15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. 16 οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 17 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι. 18 ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. 19 ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

14 Ἐσεῖς εἶστε τό φῶς τοῦ κόσμου, διότι ἔχετε προορισμό μέ τό φωτεινό σας παράδειγμα καί μέ τά λόγια σας πού μεταδίδουν τό φῶς τῆς ἀλήθειας νά φωτίζετε τούς ἀνθρώπους πού βρίσκονται στό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης. Μιά πόλη πού βρίσκεται πάνω σέ βουνό δέν εἶναι δυνατόν νά κρυφτεῖ. Ἔτσι καί ἡ δική σας ζωή θά γίνεται ἀντιληπτή ἀπ’ ὅλους. 15 Οὔτε οἱ ἄνθρωποι ἀνάβουν λυχνάρι γιά νά τό βάλουν κάτω ἀπ’ τόν κάδο μέ τόν ὁποῖο μετροῦν τό σιτάρι. Ἀλλά τό τοποθετοῦν πάνω στό λυχνοστάτη κι ἔτσι φωτίζει μέ τή λάμψη του ὅλους ὅσους εἶναι μέσα στό σπίτι. 16 Ἔτσι σάν λυχνάρι πού εἶναι σωστά τοποθετημένο ἄς λάμψει τό φῶς τῆς ἀρετῆς σας μπροστά στούς ἀνθρώπους· γιά νά δοῦν τά καλά σας ἔργα καί νά δοξάσουν γιά τά ἐνάρετα καί ἅγια παιδιά του τόν Πατέρα σας, ὁ ὁποῖος εἶναι βέβαια παρών παντοῦ, ἀλλά κυρίως φανερώνει τήν παρουσία του στούς οὐρανούς.

 17 Μή νομίσετε ὅτι ἦλθα γιά νά καταργήσω καί ν’ ἀκυρώσω τόν ἠθικό νόμο τοῦ Μωυσῆ ἤ τήν ἠθική διδασκαλία τῶν προφητῶν. Δέν ἦλθα νά τά καταργήσω αὐτά, ἀλλά νά τά συμπληρώσω καί νά σᾶς τά παραδώσω τέλεια. 18 Διότι ἀληθινά σᾶς λέω καί μέ κάθε ἐπισημότητα σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ὅσο παραμένει καί δέν καταστρέφεται ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ, οὔτε ἕνα γιῶτα ἤ ἕνα κόμμα, οὔτε δηλαδή ἡ πιό μικρή ἀπό τίς ἐντολές δέν θά παραπέσει ἀπό τό Νόμο καί δέν θά χάσει τό κύρος της, μέχρι νά ἐπαληθευθοῦν καί νά ἐκπληρωθοῦν ὅλα ὅσα διατάζει ὁ Νόμος· καί θά ἐκπληρωθοῦν μέ τά γεγονότα τῆς ζωῆς μου ὅσα λέχθηκαν προφητικῶς, ἀλλά καί μέ τή ζωή τῶν γνήσιων μαθητῶν μου, οἱ ὁποῖοι θά τηροῦν ὅλες τίς ἐντολές τοῦ Νόμου μέ ἀκρίβεια. 19 Ἀφοῦ λοιπόν οἱ ἐντολές ἔχουν κύρος καί ἰσχύ ἀκα-τάλυτη, ὁποιοσδήποτε παραβεῖ μία κι ἀπό ἐκεῖνες ἀκόμη τίς ἐντολές μου πού φαίνονται πολύ μικρές καί διδάξει ἔτσι τούς ἀνθρώπους, νά τίς θεωροῦν δηλαδή μικρές κι ἀσήμαντες, θά κηρυχθεῖ ἐλάχιστος καί τελευταῖος στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

 Ἐκεῖνος ὅμως πού θά ἐφαρμόσει ὅλες ἀνεξαιρέτως τίς ἐντολές καί θά διδάξει καί τούς ἄλλους νά τίς τηροῦν, αὐτός θά ἀνακηρυχθεῖ μεγάλος στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Κι αὐτές λοιπόν τίς ἐντολές πού οἱ γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι παραμερίζουν μέ τίς ἀνθρώπινες παραδόσεις τους, πρέπει νά τίς προσέχετε καί νά τίς ἐφαρμόζετε.

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἰουλίου 2026, Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκ. Συνόδου (Τίτ. γ΄ 8-15)

Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λό­­γος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβε­βαι­­­­­οῦ­σθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πε­­πι­­στευ­­κότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀν­θρώποις· μωρὰς δὲ ζη­­τήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔ­ρεις καὶ μά­χας νομικὰς περιίστασο· εἰ­σὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάται­οι. αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μί­­αν καὶ δευτέραν νουθεσίαν πα­ραι­τοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέ­στραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος. Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νι­κόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. Ζηνᾶν τὸν νο­μι­κὸν καὶ Ἀπολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στασθαι εἰς τὰς ἀναγ­καί­ας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄ­καρ­ποι. Ἀσπάζονταί σε οἱ μετ᾿ ἐ­μοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φι­λοῦν­τας ἡμᾶς ἐν πίστει. Ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

Νεοελληνική Απόδοση

8 Αυτός δε ο λόγος, που σου γράφω, είναι κατά πάντα αληθινός και αξιόπιστος. Και περί αυτών των μεγάλων αληθειών θέλω να διαβεβαιώνης και να πείθης τους Χριστιανούς, δια να φροντίζουν, όσοι έχουν πιστεύσει στον Θεόν, να μη μένουν εις την απλήν πίστιν, αλλά να πρωτοστατούν με ζήλον εις τα καλά έργα. Αυτά δε που είπα παραπάνω είναι έργα τα καλά και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους. 9 Να αντιπαρέρχεσαι δε και να αποφεύγης τας ανοήτους συζητήσεις και τας γενεαλογίας περί ευγενούς καταγωγής και τας φιλονεικίας και τας μάχας γύρω από τα ζητήματα του Ιουδαϊκού νόμου· διότι όλα αυτά είναι ανωφελή και μάταια. 10 Αιρετικόν άνθρωπον, ο οποίος ύστερα από πρώτην και δευτέραν συμβουλήν μένει με πείσμα εις την πλάνην του, παράτησέ τον και μη συζητής πλέον μαζή του. 11 Γνωρίζων, ότι ο τοιούτος έχει πλέον παρεκκλίνει από την αλήθειαν και διαστροφή και αμαρτάνει, ελεγχόμενος και καταδικαζόμενος από τον ίδιον τον ευατόν του, από την συνείδησίν του. 12 Οταν στείλω εις σε τον Αρτεμάν η τον Τυχικόν, φρόντισε με κάθε τρόπον να έλθης να με συναντήσης εις την Νικόπολιν, διότι εκεί έχω αποφασίσει να περάσω τον χειμώνα. 13 Τον Ζηναν τον νομικόν και τον Απολλώ να τους κατευοδώσης και να τους εφοδιάσης με πολλήν επιμέλειαν, ώστε να μη τους λείπη τίποτε στο ταξίδι των. 14 Ας φροντίζουν δε και όλοι οι ιδικοί μας να πρωτοστατούν εις τα καλά έργα και μάλιστα εις τας επειγούσας ανάγκας των αδελφών, δια να μη μένουν άκαρποι. 15 Σε χαιρετούν όλοι όσοι είναι μαζή μου· χαιρέτησε όλους εκείνους, που μας αγαπούν δια της πίστεως του Χριστού. Η χάρις του Θεού, ας είναι με όλους σας. Αμήν.

***************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. «Τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου»

«Πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου»! Ἔτσι ὀνομάζει ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος τοὺς 630 θεοφόρους Πατέρες, ποὺ συγκρότησαν τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Χαλκηδόνα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τὸ 451 καὶ τοὺς ὁποίους τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Στὸ δοξαστικὸ τῶν Αἴνων τοῦ Ὄρθρου μὲ πολλὲς ποιητικὲς ἐκφράσεις τοὺς ἐγκωμιάζει καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων τοὺς ἀποδίδει τὸν τιμητικὸ αὐτὸ χαρακτηρισμό, ποὺ σημαίνει τὰ ὁλόχρυσα στόματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι δάνεισαν τὸν λόγο τους στὸν Θεὸ Λόγο.

Εἶναι εὔστοχος ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτός, διὀτι, ὅ,τι δίδαξαν οἱ ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες, ἦταν ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἀποκάλυψαν μὲ τὸν λόγο τους ποιός ἀκριβῶς εἶναι ὁ Χριστός. Διατύπωσαν μὲ ἀκρίβεια τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Προσώπου του. Ὀρθοτόμησαν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας γιὰ τὶς δύο τέλειες φύσεις τοῦ Κυρίου, τὴ θεία καὶ τὴν ἀνθρώπινη, καὶ γιὰ τὴν ἀχώριστη καὶ ἀσύγχυτη ἕνωσή τους στὸ ἕνα Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Προάσπισαν ἔτσι τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ δύο φοβερὲς αἱρέσεις, τὸν Νεστοριανισμὸ καὶ τὸν Μονοφυσιτισμό, μὲ φρόνημα θυσιαστικό. Χάρη στὴ δική τους συμβολὴ διασώθηκε ἀνόθευτο τὸ ὀρθὸ δόγμα, ὥστε νὰ μποροῦμε οἱ πιστοὶ κάθε ἐποχῆς νὰ λατρεύουμε ὀρθοδόξως τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ μὲ τὴ δική του Χάρι νὰ κληρονομοῦμε τὴ σωτηρία.

2. Ἀπόσταση ἀπὸ τοὺς πλανεμένους

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας ἀναγινώσκεται πρὸς τιμὴν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀπὸ τὴν πρὸς Τίτον Ἐπιστολή. Μεταξὺ τῶν ἄλλων πολύτιμων συμβουλῶν, ποὺ δίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸν μαθητή του Τίτο, πρῶτο Ἐπίσκοπο Κρήτης, τοῦ γράφει καὶ τὸ ἑξῆς: «αἱρετι­κὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ». Δηλαδή, αἱρετικὸ ἄνθρωπο, ποὺ ἐπιμένει νὰ δημιουργεῖ σκάνδαλα καὶ διαιρέσεις στὴν Ἐκκλησία, μολονότι τὸν συμβούλευσες γιὰ πρώτη καὶ δεύτερη φορά, παράτησέ τον καὶ ἀπόφευγέ τον. Διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔχει διαστραφεῖ καὶ ἁμαρτάνει, γιὰ τὴν ἁμαρτία του δὲ ἐλέγχεται καὶ κατακρίνεται ἀπὸ τὴ συνείδησή του.

Δὲν εἶναι δυστυχῶς σπάνιο τὸ φαινόμενο νὰ βλέπουμε ἀνθρώπους νὰ παρεκκλίνουν κάποτε ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ νὰ δημιουργοῦν ἔριδες καὶ σχίσματα. Ἄλλοτε δὲ νὰ παρασύρονται σὲ χαλάρωση τοῦ ἤθους καὶ τοῦ τρόπου ζωῆς. Ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ αὐτοπεποίθηση σκοτίζουν πάντοτε τοὺς πνευματικοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσουν σὲ πλάνη, ἀκόμη καὶ σὲ πνευματικὴ νέκρωση. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς οἱ ὑπόλοιποι πιστοὶ ἔχουμε χρέος νὰ ἐνδιαφερθοῦμε γιὰ τὸν πνευματικὰ ἀσθενὴ ἀδελφό μας. Νὰ τὸν πλησιάσουμε καὶ νὰ τὸν συμβουλεύσουμε μὲ φιλάνθρωπη διάθεση καὶ ταπεινὸ φρόνημα, καὶ ὄχι μόνο μία φορά.

Ὅταν ὅμως διαπιστώνουμε κάποια ἐμ­μονὴ στὴν πλάνη καὶ τὴ διαστροφή του, ὁ Ἀπόστολος μᾶς προτρέπει νὰ τὸν ἀφήνουμε· νὰ σταματοῦμε τότε τὶς συμβουλές. Δὲν πρόκειται νὰ φέρουν ἄλλωστε κάποιο ἀποτέλεσμα. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὄχι μόνο τὸ δικαίωμα, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑποχρέωση νὰ κρατεῖ ἀπόσταση ἀπὸ αὐτόν, ποὺ μὲ ἐμμονὴ ἐπιλέγει τὴν πλάνη. Διότι ἔχει εὐθύνη νὰ διασφαλίζει τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως καὶ νὰ περιφρουρεῖ τὰ ζωντανὰ μέλη της.Ὑπάρχουν μάλιστα πολλὲς περιπτώσεις ποὺ ἡ ἀπόσταση αὐτὴ ἔχει ἀποβεῖ ὠφέλιμη, καθὼς ἀφυπνίζει τὸν πνευματικὰ ἀσθενὴ καὶ τὸν φέρνει σὲ συναίσθηση τῆς πλάνης του.

3. Μὲ τὴ δύναμη τῆς Χάριτος

Ὁ θεοκίνητος Ἀπόστολος ἐπισφραγίζει τὴν Ἐπιστολή του μὲ μία πολὺ σημαν­τικὴ εὐχή: «Ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν», γράφει στὸν Τίτο καὶ στοὺς πιστούς. Δηλαδή, σᾶς εὔχομαι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι μὲ ὅλους σας. Ὁ Ἀπόστολος γνώριζε πολὺ καλὰ τὴ σημασία τῆς Χάριτος στὴν πνευματικὴ πορεία τοῦ πιστοῦ. Εἶχε ἀκούσει ἄλλωστε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο τὸν θαυμαστὸ ἐκεῖνο λόγο: «Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 9). Σοῦ εἶναι ἀρκετὴ ἡ Χάρις ποὺ σοῦ δίνω γιὰ νὰ σηκώσεις τὴ δοκιμασία σου. Διότι ἡ δύναμή μου ἀποκαλύπτεται, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀσθενὴς καὶ μὲ τὴ δική μου ἐνίσχυση κατορθώνει θαυμαστὰ ἔργα. Εἶχε νιώσει ὁ Ἀπόστολος τὴ δύναμη τῆς Χάριτος στοὺς φοβεροὺς πειρασμοὺς καὶ στὶς ἀσθένειες ποὺ ἀντιμετώπισε. Γι᾿ αὐτὸ εὔχεται στὸν Τίτο καὶ στοὺς πιστοὺς ποὺ τὸν περιστοιχίζουν, νὰ τοὺς συνοδεύει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ λυτρωτικὴ δύναμη ποὺ ἀπέρρευσε ἀπὸ τὴ σταυρικὴ Θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπαραίτητη καὶ γιὰ τὴ δική μας πνευματικὴ ζωή. Αὐτὴ θεραπεύει τὶς πνευματικὲς ἀσθένειες, ἀναπληρώνει τὶς ἐλλείψεις, ἐνισχύει στὶς θλίψεις, στηρίζει στοὺς πειρασμούς. Αὐτὴ φέρνει τὴν ἐπιτυχία στὶς προσπάθειές μας. Δὲν ἀρκοῦν οἱ δικοί μας κόποι, ποὺ ἀσφαλῶς εἶναι ἀπαραίτητοι. Ἀπαιτεῖται ἡ συνέργεια τῆς Χάριτος. Τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἐπιζητοῦμε κι ἐμεῖς. Καὶ θὰ τὴ λαμβάνουμε μὲ τὴν ἐνεργὴ μετοχή μας στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ταμειοῦχος τῆς Χάριτος. Τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ νὰ ἑλκύουμε, ὥστε μὲ τὴ δύναμή της νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀπολαύσουμε καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία.

***************************************************

ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026 ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. θ΄ 1-8) (Ρωμ. ιβ΄ 6-14)

 

   "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

Αυθεντική κοινωνία

«Τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

   Η αναφορά του Αποστόλου Παύλου στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα περιστρέφεται γύρω από ένα θέμα που φαντάζει εξαιρετικά σύγχρονο και επίκαιρο. Γι’ αυτό και αξίζει να ψηλαφήσουμε τα βαθύτερα μηνύματά του, επιχειρώντας να διεισδύσουμε στο ουσιαστικό του περιεχόμενο. Πρόκειται για το μεγάλο κεφάλαιο των διαπροσωπικών σχέσεων. Ένα θεμέλιο από το οποίο εξαρτάται η ποιότητα μιας κοινωνίας, οι θεσμοί που την διέπουν και, γενικότερα, η εύρυθμη λειτουργία της.

   Ιδιαίτερα η Εκκλησία έχει ως βασικό και ειδοποιό γνώρισμά της την «κοινωνία των προσώπων»· δηλαδή, τη σχέση και την επικοινωνία που αναπτύσσονται στους κόλπους της. Μάλιστα, η σχέση αυτή έχει σταυρόσχημη μορφή, σύμφωνα με την πατερική γραμματεία: διαθέτει μια κάθετη και μια οριζόντια διάσταση. 

  Η κάθετη αφορά στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και η οριζόντια στη σχέση του με τον συνάνθρωπο. Δεν μπορεί να υπάρξει η μία δίχως την άλλη. Και στο βαθμό που υπάρχει η μία συνυπάρχει και με την άλλη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι απόλυτος στην επισήμανσή του: όποιος ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό, αλλά την ίδια στιγμή μισεί τον συνάνθρωπό του, είναι ψεύτης. Διότι, χωρίς την αγάπη προς τον αδελφό, ούτε η αγάπη προς τον Θεό είναι αληθινή.

  Η αξία του ανθρωπίνου προσώπου

   Ειδικότερα, στο σημερινό ανάγνωσμα, ο Απόστολος των Εθνών μάς συνιστά, μεταξύ άλλων, να συναγωνιζόμαστε για το ποιος θα δείξει τη μεγαλύτερη τιμή και εκτίμηση προς τον άλλον: «τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι» (Ρωμ. 12,10). Εξετάζοντας ευρύτερα το ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων, διαπιστώνουμε ότι αυτές, ανάλογα με την ποιότητά τους, είτε αναδεικνύουν το ανθρώπινο πρόσωπο είτε το ακυρώνουν.

   Ο άνθρωπος πλάστηκε για να υπάρχει ως μοναδική προσωπικότητα, με τα δικά του ιδιαίτερα γνωρίσματα, και να συνεισφέρει με την παρουσία του στην κοινότητα. Οφείλει να μην αφομοιώνεται ισοπεδωτικά στα διάφορα κοινωνικά συστήματα, λειτουργώντας ως ένας στείρος αριθμός, απογυμνωμένος από την εσωτερική του αξία. Η μοναδικότητα του ανθρώπου διασφαλίζεται όταν διατηρεί τα ξεχωριστά χαρίσματά του και όχι όταν μετατρέπεται σε μια παθητική μάζα.

   Δεν είμαστε ένα απλό νούμερο σε ένα απρόσωπο πλήθος, αλλά εικόνες του Θεού, με τη θεία σφραγίδα ανεξίτηλα εγγεγραμμένη στη φύση μας. Σύμφωνα με την πατερική σοφία, μόνο ο άνθρωπος από όλη την υλική κτίση πλάστηκε με τη δυνατότητα να δοξολογεί συνειδητά τον Πλάστη και Δημιουργό του. Σε αυτόν αποκλειστικά δόθηκε το ύψιστο προνόμιο του «κατ’ εικόνα».

  Προσδόθηκε, μάλιστα, τόση τιμή στην ανθρώπινη φύση, ώστε με τη Σάρκωσή του ο Θεός Λόγος την προσλαμβάνει, την αγιάζει και την θεώνει. Δεν υπάρχει τιμιότερο πλάσμα στην κτίση από τον άνθρωπο, «ακόμη κι αν παραμένει θνητός», όπως σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος. Γι’ αυτό και στην προς Κολοσσαείς επιστολή του, ο Απόστολος Παύλος μάς προτρέπει να «ντυθούμε» τον ανακαινισμένο άνθρωπο: «και ενδυσάμενοι τον νέον τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ’ εικόνα του κτίσαντος αυτόν» (Κολ. 3,10).

Το μυστήριο του προσώπου στην Ορθοδοξία

   Η λέξη «πρόσωπο» στην Ορθόδοξη παράδοση έχει βαθύτατο θεολογικό περιεχόμενο. Χρησιμοποιήθηκε εύστοχα από τους Αγίους Πατέρες για να δηλωθεί ο αΐδιος, ο αιώνιος τρόπος ύπαρξης της Αγίας Τριάδος. Έχουμε τρία Πρόσωπα και μία Ουσία. «Εν τω Ευαγγελίω τα τρία παραδέδοται, πρόσωπά τε και ονόματα», τονίζει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης.

   Ο Χριστός μάς αποκάλυψε το τριαδικό μυστήριο. Έχουμε μία ουσία, αλλά ταυτόχρονα και τις διακρίσεις των Υποστάσεων: το αγέννητο του Πατρός, το γεννητό του Υιού και το εκπορευτό του Αγίου Πνεύματος. Αυτά τα ιδιώματα συνιστούν τα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.

    Αυτή η τριαδική πραγματικότητα αντανακλάται και στον άνθρωπο. Η νόηση, ο λόγος, το πνεύμα του, η χρήση των προσωπικών αντωνυμιών («εγώ», «εσύ», «αυτός») στις σχέσεις του, αλλά και το μυστήριο του γάμου – με την ενότητα άνδρα, γυναίκας και παιδιών – παραπέμπουν ακριβώς στην ύπαρξη του ανθρώπου ως προσώπου. 

   Ο άνθρωπος, μέσα από τον προσωπικό του πνευματικό αγώνα και με την αρωγή της θείας χάριτος, μεταμορφώνεται σε μια ανεπανάληπτη και μοναδική προσωπικότητα. Αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του, σκέφτεται και ενεργεί ελεύθερα.

   Όλοι οι άνθρωποι μοιραζόμαστε την ίδια φύση, όμως ο καθένας διατηρεί τη δική του ιδιοπροσωπία. Διακρινόμαστε ο ένας από τον άλλον. Δεν αποτελούμε μια άμορφη μάζα, όπου τα πάντα συγχωνεύονται και ισοπεδώνονται.

   Ο καθένας μας είναι προικισμένος με ιδιαίτερα τάλαντα που του χάρισε η αγάπη του Θεού. Δεν υπάρχει άνθρωπος απόλυτα όμοιος με τον άλλον. Έτσι, με την τιμή που μας χάρισε ο Δημιουργός, ο καθένας μας στέκεται ενώπιον του ως πρόσωπο, προικισμένο με πνευματική αρχοντιά.

Οι μορφές των σχέσεων και η εν Χριστώ καταξίωση

   Στην καθημερινότητά μας αναπτύσσονται διάφορες μορφές σχέσεων. Η πιο συνήθης είναι αναμφίβολα η φιλία, η οποία φέρνει τους ανθρώπους κοντά και τους συνδέει στενά. Αυτή αποτελεί τη βάση της κοινωνικής συνύπαρξης, η οποία μπολιάζεται από την ποιότητα αυτής της σχέσης. Άλλη μορφή είναι η συναισθηματική και ερωτική σχέση, που οδηγεί στη δημιουργία οικογένειας, καθώς και η επαγγελματική, ο ρόλος της οποίας είναι εξίσου σημαντικός για την κοινωνική συνοχή.

     Ξεχωρίζει, όμως, η πνευματική σχέση – όπως αυτή που σφυρηλατείται ανάμεσα στον πνευματικό πατέρα και τον εξομολογούμενο. Όλες αυτές οι σχέσεις καταξιώνονται, ομορφαίνουν και εκπληρώνουν τον σκοπό τους μόνο όταν διαποτίζονται από τη χάρη και την ευλογία του Θεού. Σε αντίθετη περίπτωση, όταν δηλαδή βιώνεται η ιδιοτέλεια και ο εγωισμός, οι σχέσεις μετατρέπονται σε πληγές και καρκινώματα που αποσαθρώνουν θεσμούς και κοινωνίες, αφήνοντας τον άνθρωπο να βιώνει την ύπαρξή του ως μια τραγική και μοναχική οντότητα.

Αδελφοί μου,

Μόνο μέσα στη χάρη του Θεού οι ανθρώπινες σχέσεις ανοίγουν ορίζοντες για ανώτερα πνευματικά φτερουγίσματα. Τότε μόνο τα ευγενή στοιχεία της ψυχής μας σφραγίζουν μια ευλογημένη πορεία προς ουράνιες πτήσεις και αιώνιες κατακτήσεις.

Ας γίνει, λοιπόν, ο λόγος του Αποστόλου Παύλου, «τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι», η ασφαλής πυξίδα της ζωής μας. Αυτή την πυξίδα ακολούθησαν και όλοι οι Άγιοι, οι οποίοι λάμπουν εκτυφλωτικά στο αιώνιο οικοδόμημα της Εκκλησίας μας. Καθώς σήμερα τιμούμε τη μνήμη της αγίας Βερονίκης και του αγίου Παϊσίου, ας αναλογιστούμε ότι στα πρόσωπα των μαρτύρων, των οσίων και των αγίων διασώζεται αυθεντικά και ακέραια η αξία του ανθρωπίνου προσώπου.

Με τις δικές τους ευπρόσδεκτες πρεσβείες, είθε να βαδίσουμε κι εμείς μια ευλογημένη πορεία, που θα μας καταξιώνει καθημερινά ως αληθινά πρόσωπα, προικισμένα με όλη την πνευματική εμβέλεια, την ομορφιά και την αρχοντιά που μας χάρισε ο Θεός. Γένοιτο!

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ ΣΤ΄ Ματθαίου – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 12 Ἰουλίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 12 Ἰουλίου 2026, E΄ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 1-8)

Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. 2 Καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐ­τῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης­ βεβλημένον· καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶ­­πε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει,­ τέ­κνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρ­τίαι σου. 3 καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτος βλασφημεῖ. 4 καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 5 τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σου αἱ ἁ­­­μαρ­τίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει; 6 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας – τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 7 καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. 8 ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι ἐθαύ­μασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θε­­ὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοι­αύτην τοῖς ἀνθρώποις.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Καί ἀφοῦ μπῆκε σ’ ἕνα πλοῖο, πέρασε στήν ἀπέναντι ὄχθη τῆς λίμνης, καί ἦλθε στή δική του πόλη, τήν Καπερναούμ. 2 Τότε τοῦ ἔφεραν ἕναν παράλυτο, πού τόν εἶχαν βά­λει πάνω σ’ ἕνα κρεβάτι. Καί καθώς ὁ Ἰησοῦς εἶδε τήν πίστη πού εἶχε καί ὁ παράλυτος κι ἐκεῖνοι πού τόν μετέφεραν, εἶπε στόν παράλυτο, ὁ ὁποῖος ἀνησυχοῦσε καί φοβόταν μήπως οἱ ἁμαρτίες του γίνουν ἐμπόδιο στή θεραπεία του: Ἔχε θάρρος, παιδί μου· σοῦ ἔχουν συγχωρηθεῖ οἱ ἁμαρτίες σου. 3 Τότε ὅμως μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: Αὐτός βλασφημεῖ, διότι σφετερίζεται δικαίωμα πού μόνον ὁ Θεός ἔχει. 4 Ὁ Ἰησοῦς τήν ἴδια στιγμή εἶδε στά βάθη τῆς καρδιᾶς τους τίς σκέψεις τους καί εἶπε: Γιατί κάνετε μέσα στίς καρδιές σας σκέψεις πονηρές καί κακοπροαίρετες;

 5 Καί εἶναι πράγματι οἱ σκέψεις σας αὐτές κακόβουλες καί κακοπροαίρετες, διότι, τί εἶναι εὐκολότερο: νά πεῖ κανείς· εἶναι συγχωρημένες οἱ ἁμαρτίες σου, ἤ νά πεῖ, σήκω ὄρθιος καί περπάτα; Ἐσεῖς θεωρεῖτε δυσκολότερο αὐτό τό τελευταῖο. 6 Γιά νά μάθετε λοιπόν τώρα ὅτι ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος καί ἔν­δοξος Κριτής της κατά τή δευτέρα παρουσία του, ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ στή γῆ τίς ἁμαρτίες τῶν ἀν­θρώ­πων, τότε λέει στόν παράλυτο: Σήκω ὄρθιος καί πάρε στούς ὤμους σου τό κρεβάτι σου καί πήγαινε στό σπίτι σου. 

7 Καί πραγματικά ἐκεῖνος σηκώθηκε καί πῆγε στό σπίτι του. 8 Ὅταν λοιπόν τά πλήθη τοῦ λαοῦ εἶδαν αὐτό πού ἔγινε, θαύμασαν καί δόξασαν τόν Θεό, ὁ ὁποῖος ἔδωσε διαμέσου τοῦ Χριστοῦ στούς ἀνθρώπους τέτοια ἐξουσία, νά συγχωροῦνται δηλαδή οἱ ἁμαρτίες, καί συγχρόνως νά γιατρεύονται μ’ ἕνα λόγο ἀθεράπευτες ἀσθένειες τοῦ σώματος.

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Ρωμ. ιβ΄ 6-14

6 ἔχοντες δὲ χαρίσματα κατὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα, εἴτε προφητείαν, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς πίστεως, 7 εἴτε διακονίαν, ἐν τῇ διακονίᾳ, εἴτε ὁ διδάσκων, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ, 8 εἴτε ὁ παρακαλῶν, ἐν τῇ παρακλήσει, ὁ μεταδιδοὺς, ἐν ἁπλότητι, ὁ προϊστάμενος, ἐν σπουδῇ, ὁ ἐλεῶν, ἐν ἱλαρότητι. 9 Ἡ ἀγάπη ἀνυπόκριτος. ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ, 10 τῇ φιλαδελφίᾳ εἰς ἀλλήλους φιλόστοργοι, τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι, 11 τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες, 12 τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες, 13 ταῖς χρείαις τῶν ἁγίων κοινωνοῦντες, τὴν φιλοξενίαν διώκοντες. 14 εὐλογεῖτε τοὺς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Νεοελληνική Απόδοση

6 Εφ’ όσον δε έχομεν διάφορα χαρίσματα σύμφωνα με την χάριν, που μας έχει δοθή από το Αγιον Πνεύμα, ας επαναπαυώμεθα εις αυτά και ας εργαζώμεθα πνευματικώς δι’ αυτών. Είτε δηλαδή έχομεν προφητικόν χάρισμα, ας διδάσκωμεν την αλήθειαν ανάλογα με το χάρισμα αυτό. 7 Είτε έχομεν χάρισμα πνευματικής διακονίας εις την Εκκλησίαν, ας μένωμεν συνεπείς εις αυτό· εκείνος, που έλαβε το χάρισμα να διδάσκη, ας μένη εις την διακονίαν της διδασκαλίας και ας αναλύη τας αληθείας του Θεού στους πιστούς. 8 Εκείνος που έχει το χάρισμα να παρηγορή, να ενθαρρύνη και να προτρέπη τους πιστούς στον δρόμον της αρετής, ας μένη στο έργον αυτό της ηθικής τονώσεως· εκείνος, που έχει αγαθά και αισθάνεται την εσωτερικήν κλίσιν να τα μοιράζη στους πτωχούς, ας το πράττη με απλότητα και διάκρισιν· εκείνος που έχει ορισθή προϊστάμενος, ας διαχειρίζεται την εξουσίαν και ας επιστατή εις κάθε καλόν έργον με επιμέλειαν και δραστηριότητα· εκείνος, που ελεεί, ας προσφέρη την ελεημοσύνην του με γλυκύτητα και καλωσύνην. 9 Η αγάπη σας ας είναι πάντοτε ειλικρινής, απηλλαγμένη από κάθε υποκρισίαν και ιδιοτέλειαν· να αποστρέφεσθε και να μισήτε με όλην σας την δύναμιν το πονηρόν, να είσθε δε και να μένετε πάντοτε προσκολλημένοι στο αγαθόν. 10 Δια της ειλικρινούς και αδελφικής αγάπης να γίνεσθε φιλόστοργοι ο ένας στον άλλον και ο καθένας σας να αποδίδη τα πρωτεία της τιμής και του σεβασμού στους άλλους (και να μη σπεύδη να ζητή δια τον ευατόν του τιμάς και πρωτοκαθεδρίας). 11 Εις τον ζήλον και την δραστηριότητα, που απαιτείται δια κάθε καλόν έργον, να μη είσθε ράθυμοι και δυσκίνητοι. Το πνεύμα σας, αι εσωτερικαί πνευματικαί δυνάμεις σας, να είναι διαποτισμέναι και πλήρεις από την φλόγα του κατά Θεόν ζήλου. Δι’ όλων δε αυτών των χαρισμάτων και αρετών να δουλεύετε με προθυμίαν και να ευαρεστήτε στον Κυριον. 12 Εχοντες ακλόνητον την ελπίδα εις τα άπειρα αγαθά, που σας έχει ετοιμάσει ο Θεός, να χαίρετε και να αγάλλεσθε· εις την θλίψιν να δεικνύετε υπομονήν και γενναιότητα· να επιμένετε πάντοτε με προθυμίαν και ζήλον εις την προσευχήν. 13 Με τα δώρα της αγάπης σας να γίνεσθε συμμέτοχοι και βοηθοί εις τας ανάγκας των Χριστιανών· να επιδιώκετε την φιλοξενίαν, χωρίς να περιμένετε να σας την ζητήσουν. 14 Να εύχεσθε και να παρακαλήτε, τον Θεόν δι’ εκείνους που σας διώκουν. Να εύχεσθε και να λέγετε πάντοτε καλά λόγια δι’ όλους και ποτέ να μη καταράσθε.

***************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Πολύτιμα δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Πολὺ χρήσιμες εἶναι οἱ συμβουλὲς ποὺ μᾶς ἔδωσε σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή. Ἀρχικὰ ἔκανε λόγο γιὰ τὰ ποικίλα χαρίσματα ποὺ διανέμει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στοὺς πιστοὺς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἔ­χουμε χαρίσματα «κατὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα», γράφει. Ἔχουμε διάφορα χαρίσματα, ἀνάλογα μὲ τὴ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ μᾶς δόθηκε· καὶ ἀναφέρει ὁρισμένα ἀπὸ αὐτά: «Εἴτε προφητείαν, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς πίστεως, εἴτε διακονίαν, ἐν τῇ διακονίᾳ, εἴτε ὁ διδάσκων, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ, εἴτε ὁ παρακαλῶν, ἐν τῇ παρακλήσει, ὁ μεταδιδούς, ἐν ἁπλότητι, ὁ προϊστάμενος, ἐν σπουδῇ, ὁ ἐλεῶν, ἐν ἱλαρότητι». Ἀναφέρει τὸ χάρισμα τῆς προφητείας, τῆς διακονίας στὴν Ἐκκλησία, τῆς διδασκαλίας, τῆς παρηγορίας, τῆς διανομῆς τῶν ἀγαθῶν στοὺς φτωχούς, τῆς ἐπιβλέψεως τῶν καλῶν ἔργων καὶ τῆς ἐλεημοσύνης.

Εἶναι ποικίλα τὰ χαρίσματα ποὺ διανέμει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Κάποτε ὅμως παρατηρεῖται τὸ φαινόμενο νὰ συγκρίνουμε οἱ πιστοὶ τὸν ἑαυτό μας μὲ τοὺς ἄλλους, τὰ χαρίσματά μας μὲ τὰ δικά τους καὶ κατόπιν νὰ ζηλεύουμε τὴν ἐνδεχόμενη ἀνωτερότητά τους, νὰ γογγύζουμε, νὰ μειονεκτοῦμε. Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος μᾶς τονίζει ὅτι τὸ κάθε χάρισμα ἔχει ἀξία ἀν­αντικατάστατη, ἀποτελεῖ μιὰ προσφορὰ ἀνεκτίμητη. Τὸ κάθε χάρισμα εἶναι δῶρο πολύτιμο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἂς χαιρόμαστε λοιπὸν μὲ τὰ χαρίσματα καὶ τὴν πρόοδο τῶν ἀδελφῶν μας κι ἂς καλλιεργοῦμε, ὅσο περισσότερο μποροῦμε, αὐτὰ ποὺ ἔχει ἐμπιστευθεῖ καὶ σ᾿ ἐμᾶς ὁ Θεός. Ἂς τὰ χρησιμοποιοῦμε δὲ ὄχι γιὰ νὰ προβάλλουμε μὲ ἐπίδειξη τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπηρετοῦμε τοὺς ἀδελφούς μας· γιὰ νὰ ἀντιπροσφέρουμε τὰ χαρίσματά μας στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

2. Μὲ ζῆλο φλογερὸ

Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει ἀναφορὰ σὲ πιὸ συγκεκριμένα ζητήματα τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς προτρέπει νὰ εἴμαστε «τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύον­τες». Νὰ μὴν εἴμαστε ὀκνηροί, ἀλλὰ πρόθυμοι στὴν ἐπιτέλεση τῶν θεάρεστων ἔργων. Νὰ ἔχουμε πάντοτε φλογερὸ ζῆλο καὶ θερμὴ ἀφοσίωση, μὲ τὴ συνείδηση ὅτι ὑπηρετοῦμε τὸν Κύριο.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὸν πνευματικό μας ἀγώνα ἔρχονται κάποτε στιγμὲς ποὺ ὁ ζῆλος μας ψυχραίνεται, ἡ διάθεσή μας κάμπτεται, ἡ ἀποφασιστικότητά μας κλονίζεται. Μᾶς πολεμεῖ τότε ἡ ἀκηδία, ἡ πνευματικὴ νωθρότητα, ἡ ραθυμία γιὰ κάθε πνευματικὸ ἔργο. Εἶναι πάθος ἡ ἀκηδία. Εἶναι πνευματικὴ ἀσθένεια ποὺ ἀπειλεῖ τὴν ψυχή.

Ὁ θεῖος Ἀπόστολος προφανῶς μὲ τὸν λόγο του αὐτὸ θέλει νὰ μᾶς ἀφυπνίσει. «Ξυπνῆστε! Μὴν τεμπελιάζετε! Ἀγωνισθεῖτε μὲ φλογερὸ ζῆλο, διότι ὑπηρετεῖτε τὸν ἴδιο τὸν Κύριο», μᾶς φωνάζει. Ὅπως ἕνας ἀσθενὴς ποὺ δὲν ἔχει ὄρεξη γιὰ τροφή, πρέπει νὰ ἀσκήσει βία στὸν ἑαυτό του, διότι μὲ τὴν τροφὴ θὰ ἐνδυναμωθεῖ ὁ ὀργανισμός του, ἀντίστοιχα κι ἐμεῖς, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴ ραθυμία μας, θὰ πρέπει στὴν ἀρχὴ νὰ ἀσκήσουμε βία στὸν ἑαυτό μας. Νὰ μὴν ἀναβάλλουμε, γιὰ παράδειγμα, τὴν προσευχή μας, τὴν πνευματικὴ μελέτη μας, τὴν προσφορά μας στὸν φτωχὸ ἀδελφό μας, τὴ μετάνοια καὶ τὴν Ἐξομολόγηση. «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. ια΄ 12), μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος. Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν κερδίζεται μὲ τὴ βία. Κι ἐκεῖνοι ποὺ ἀγωνίζονται μὲ σπουδὴ καὶ βία στὸν ἑαυτό τους, τὴν ἁρπάζουν γρήγορα, πρὶν τοὺς φύγει, καὶ τὴν κρατοῦν σφιχτά.

3. Ἡ «ἐκδίκηση» τοῦ Χριστιανοῦ

Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος δίνει καὶ τὴν ἑξῆς προτροπή: «εὐλογεῖτε τοὺς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε». Δηλαδή, νὰ εὔχεσθε γιὰ ἐκείνους ποὺ σᾶς καταδιώκουν· γιὰ ὅλους νὰ εὔχεσθε καὶ νὰ λέτε καλὰ λόγια, ζητώντας τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἐπάνω τους, καὶ ποτὲ νὰ μὴν τοὺς καταριέστε. «Οὐκ εἶπε, Μὴ μνησικακεῖτε, μηδὲ ἀμύνεσθε, ἀλλὰ τὸ πολλῷ πλέον τούτων ἐζήτησε» (PG 60, 609), σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δὲν εἶπε ἁπλῶς νὰ μὴν κρατεῖτε κακία, οὔτε νὰ μὴν ἀνταποδίδετε τὸ κακό. Ἀλλὰ ζήτησε κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ αὐτά.

«Εὐλογεῖτε», δηλαδὴ νὰ λέτε καλὰ λόγια γι᾿ αὐτούς· νὰ τοὺς ἐπαινεῖτε γιὰ τὰ προτερήματα καὶ τὶς ἀρετές τους· νὰ τοὺς ὁμιλεῖτε εὐγενικά, τιμώντας τὸ ἀξίωμά τους· νὰ μὴν ἀνταποδίδετε ὑβριστικοὺς λόγους καὶ χλευασμούς, ἀκόμη κι ἂν ἐκεῖνοι σᾶς φέρονται ἔτσι· νὰ ἐπιθυμεῖτε τὴν πρόοδό τους καὶ νὰ προσεύχεσθε γι᾿ αὐτὴ στὸν Κύριο. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει δύο φορὲς τὴ λέξη «εὐλογεῖτε», γιὰ νὰ κάνει ἀκόμη ἐπιτακτικότερη τὴν προτροπή του.

Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο λοιπὸν ἀπαντοῦν στὶς λοιδορίες οἱ Χριστιανοί, μὲ τὸν καλὸ λόγο καὶ τὴν προσευχή. Ἔτσι «ἐκδικοῦνται»· μὲ τὴν ἀγάπη! Καὶ τότε στὴν καρδιά τους ἔχουν μόνιμο ἔνοικο τὸν Κύριο· Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ἡ Ἀγάπη. Διότι, ὅπου ὑπάρχει ἀγάπη, ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Χριστός.

***************************************************

Παρακλητικός Κανών Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

 

Άγιος Παΐσιος: Ο Παρακλητικός Κανών Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου διαβάζεται το απόγευμα στους Ιερούς Ναούς την ημέρα εορτής του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου ή σε κάθε άλλη περίσταση. Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης εορτάζει 12 Ιουλίου.

 

Ο Ιερεύς: Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Ο Αναγνώστης: Αμήν.

Ψαλμός ρμβ´ (142)

Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου• και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου, εκάθισε με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος και ηκηδίασεν επ εμέ το πνεύμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείράς μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρος σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμά μου μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. ακουστόν ποίησον μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα• γνώρισον μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου• εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, ότι προς σε κατέφυγον. δίδαξον με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου• το πνεύμά σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία. Ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σου ειμι.

Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στίχος α . Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στίχος β . Πάντα τα έθνη εκύκλωσαν με, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στίχος γ . Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Παρακλητικός Κανών Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου συνέχεια…

Είτα τα παρόντα Τροπάρια.
Ήχος δ . Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τον Αθωνίτην θεοφόρον Πατέρα, τον εν τοις χρόνοις τοις εσχάτοις φανέντα, τον εκ Φαράσων άγιον Παΐσιον, δεύτε οι εν θλίψεσιν, ικετεύσωμεν πάντες, όπως διαφύγωμεν, ταις αυτού ικεσίαις, του βίου πάσας τας επιφοράς, ούτος γαρ έσχε, χαρίσματα πάμπολλα.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Θεοτοκίον.
Ου σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε, τα, δυναστείας σου λαλείν οι αναξιοι• ει μη γαρ συ προίστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου• σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών.

Ψαλμός ν´ (50)

Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημα μου•επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισον με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι διαπαντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαι σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσας μοι. Ραντιείς με υσσώπω, και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Αποστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον.

Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου και το πνεύμά σου το άγιον μη αντανέλης απ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξον με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου•αγαλλιάσεται η γλώσσά μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν•ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ• τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα• τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριον σου μόσχους.

Είτα ψάλλομεν τας Ωδάς του Κανόνος.
Ωδή α´. Ήχος πλ. δ´. Υγράν διοδεύσας.

Δοχείον χαρίτων αναδειχθείς, Παΐσιε πάτερ, μη ελλείπης ταις σαις ευχαίς, ημίν παρασχών ως ελεήμων, τα της ψυχής και του σώματος πρόσφορα.
Εσχάτως ως άγγελος του Χριστού οφθείς τας καρδίας, ικετών σου των ευλαβών, ανάπαυσον πάτερ και παράσχου, το αγαθόν της ειρήνης πρεσβείαις σου.
Χοροί μοναζόντων και κοσμικών, προς σε ομοφώνως, ατενίζουσι τον σεμνόν, αιτούμενοι πάτερ την σην χάριν, ίνα το θράσος του δράκοντος θραύσωσι.

Θεοτόκιον
Ο κτίσεως πάσης δημιουργός, εκ σου της Παρθένου, εδανείσθη υπερφυώς, την σάρκα την σην διο μη παύση τούτον αγνή υπέρ πάντων λιτάζουσα.

Ωδή γ´. Ουρανίας αψίδος.

Υπανοίξαί μοι θέλω, ταις σαις ευχαίς άγιε, πύλην παραδείσου την θείαν, Χριστός ο Κύριος, διο προς σε τον σεμνόν, αντιβολώ και κραυγάζω, σπεύσον βοηθήσαί με, πάτερ Παΐσιε.
Πατρική σου φροντίδι, και αρωγή σκέπασον, νέων την παράταξιν πάτερ, εκ της συγχύσεως, των λογισμών του νοός, και των παθών τυραννίδος, όπως αν πορεύωνται, τρίβον σωτήριον.
Ασωτεύσας θεόφρον, εν πονηροίς πάθεσι, και εκδαπανήσας τον πλούτον, της θείας χάριτος, γυμνός περίκειμαι, και ικετεύω λιταίς σου, την στολήν του Πνεύματος, ένδυσον πάλιν με.

Θεοτοκίον
Την σην έχω εικόνα, ως χαρμονήν Πάναγνε, και παραμυθίαν γενναίαν, εν βίω πάντοτε, διο και ίσταμαι, προ της αγίας μορφής σου, και αιτούμαι άχραντε, την σην αντίληψιν.

Διάσωσον, Γέρον Παΐσιε ταις αγίαις λιταίς σου, τους αιτούντας σεμνοπρεπώς την σην δύναμιν, και δώρησαι την σην χάριν εκάστω.
Επίβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Αίτησις και το Καθισμα.
Ήχος β . Πρεσβεία θερμή.
Φαράσων βλαστός, και Άθωνος το κλέϊσμα, υπάρχων σεπτέ, Παΐσιε πανάρετε, ψυχής τε και του σώματος, τα ποικίλα νοσήματα ίασαι, και την πληθύν δαιμόνων αφ’ ημών, απέλασον τάχιστα ισχύϊ σου.

Παρακλητικός Κανών Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου συνέχεια…

Ωδή δ . Εισακήκοα Κυριε.

Επωδύνως την στένωσιν, φέρω της δειλίας, και εκφοβίσματα, διο πάτερ διασκέδασον, ταις προς τον Δεσπότην ικεσίαις σου.
Ρυπαραίς καταστάσεσι, του Θεού την μνήμην, μάκαρ απώλεσα, διο δος μοι σην βοήθειαν, όπως αναστώ εκ των πτωμάτων μου.
Παρεδόθην ταις θλίψεσι, και στενοχωρίαις πολλαίς Παΐσιε, διο χάρισαι πρεσβείαις, την εντός μου όσιε ειρήνευσιν.

Θεοτοκίον
Απωλείας τον αίτιον, και του ψεύδους Μήτερ μέγαν συνήγορον, τον μισάνθρωπον διάβολον, και πειράζοντά με εξουθένωσον.

Ωδή ε . Φωτισον ημάς.
Ίνα της ψυχής, της εμής το άχθος άγιε, ταις λιταίς σου απαλείψης παντελώς, ικετεύω σε εν πίστει θεοστήρικτε.
Στήριγμα στερρόν, και ασπίς ακαταμάχητος, κληρικών και μοναζόντων ταις ευχαίς, αναδείχθητι προς Κύριον Παΐσιε.
Ίσος παλαιών, ασκητών φανείς Παΐσιε, σοι εδόθη χαρισμάτων η πληθύς, διο ίασαι τα έλκη των ψυχών ημών.

Θεοτοκίον
Έχουσα η γη σε προστάτιδα θεόνυμφε, προσδοκά την ειρηναίαν βιότην, και δεινών επισυμβάσεων περάτωσιν.

Ωδή στ . Την δέησιν.

Ηδύτητα, των σων λόγων όσιε, οι συνόντες σοι εν όρει Αγίω διατηρούντες προς σε εκ καρδίας, καθικετεύουσι Πάτερ Παΐσιε, ταις σαις λιταίς τας εκτροπάς, δανοίας αυτών επανόρθωσον.
Μιμνήσκοντες, των πολλών χαρίτων σου, εν πολλή προς σε αγάπη βοώμεν, εξ αναγκών και παντοίων κινδύνων, και ψυχικών αλγηδόνων Παΐσιε, επισκοπή σου κραταιά τους υμνητάς σου προστάτευσον πάντοτε.
Ως άγγελος, εκ του όρους Άθωνος, εν τη μάνδρα Σουρωτής καταφθάνεις, μοναζουσών τον χορόν διδαχαίς σου, της ευσεβείας αλείπτης γενόμενος, διο και νυν πάντας ημάς, προς τα κρείττω οδήγησον όσιε.

Θεοτοκίον
Νοσούντων, και των στενόντων Παρθένε, αναδείχθητι ιάτειρα θεία, και ανιάτων παθών ταις λιταίς σου, θεραπευτής της ψυχής και του σώματος, γενού θεόνυμφε αγνή, των ανυμνούντων σε άσμασι δούλων σου.

Διάσωσον, Γέρον Παΐσιε ταις αγίαις λιταίς σου, τους αιτούντας σεμνοπρεπώς την σην δύναμιν, και δώρησαι την σην χάριν εκάστω.
Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα, μητρικήν παρρησίαν.

Αίτησις και το Κοντάκιον.
Ήχος β . Τοις των αιμάτων σου.
Των μοναστών και μιγάδων διδάσκαλον, και των εν κόσμω πιστών αντιλήπτορα, και ασθενούντων οξέως ακέστορα, σε θεοφόρε Παΐσιε έχομεν, διο και ζητούμεν την χάριν σου.

Και ευθύς το Προκείμενον.
Ήχος δ . Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του οσίου αυτού.
Στιχ. Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον.

Παρακλητικός Κανών Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου συνέχεια…

Ευαγγέλιον.
Εκ του κατά Λουκάν (στ 17- 23).

17 Τω καιρώ εκείνω, έστη ο Ιησούς επί τόπου πεδινού, και όχλος μαθητών αυτού, και πλήθος πολύ του λαού από πάσης της Ιουδαίας και Ιερουσαλήμ και της παραλίου Τυρου και Σιδώνος, οι ήλθον ακούσαι αυτού και ιαθήναι από των νόσων αυτών, 18 και οι οχλούμενοι από πνευμάτων ακαθάρτων, και εθεραπεύοντο·19 και πας ο όχλος εζήτει άπτεσθαι αυτού, ότι δύναμις παρ’ αυτού εξήρχετο και ιάτο πάντας. 20 Και αυτός επάρας τους οφθαλμούς αυτού εις τους μαθητάς αυτού έλεγε· Μακάριοι οι πτωχοί ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού. 21 μακάριοι οι πεινώντες νυν, ότι χορτασθήσεσθε. μακάριοι οι κλαίοντες νυν, ότι γελάσετε. 22 μακάριοί εστε όταν μισήσωσιν υμάς οι άνθρωποι, και όταν αφορίσωσιν υμάς και ονειδίσωσι και εκβάλωσι το όνομα υμών ως πονηρόν ένεκα του υιού του ανθρώπου. 23 Χαίρετε εν εκείνη τη ημέρα και σκιρτήσατε· ιδού γαρ ο μισθός υμών πολύς εν τω ουρανώ.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ταις του σου Οσίου, πρεσβείαις, Ελεήμον, απάλλαξον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.
Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.

Στίχος: Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου.

Προσόμοιον Ήχος πλ. β .
Όλην αποθέμενοι.

Όσιε Παΐσιε, του Όρους Άθωνος κλέος, Σουρωτής το καύχημα, και Φαράσων γόνος ο ευσυμπάθητος, αληθώς γέγονας, εν εσχάτοις χρόνοις, δια τούτο και βοώμέν σοι, πάσης στενώσεως, και των αδοκήτων συμβάσεων, της λύμης των αιρέσεων, και επηρειών του αλάστορος, ανιάτων νόσων, ημάς τους σε τιμώντας ευλαβώς, μη διαλείπης πρεσβείαις σου, συντηρών εκάστοτε.

Ο Ιερεύς:

Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου• επισκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς. Υψωσον κέρας Χριστιανών ορθοδόξων και καταπεμψον εφ’ ημάς τα ελέη σου τα πλούσια• πρεσβείαις της παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας• δυνάμει του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού• προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων• ικεσίαις του Τιμίου και Ενδόξου Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου• των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων• ων εν Αγίοις Πατέρων ημών, μεγάλων ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας. Νικολάου του εν Μύροις, Σπυρίδωνος επισκόπου Τριμυθούντος, των Θαυματουργών•

των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Δημητρίου του Μυροβλήτου, Θεοδώρων Τύρωνος και Στρατηλάτου, των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους και Ελευθερίου, των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων. Των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών. Των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και ’Αννης. Του αγίου ……. (της ημέρας), και πάντων σου των Αγίων. Ικετεύομεν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε. Επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου και ελέησον ημάς.

Ωδή ζ . Οι εκ της Ιουδαίας.

Αλγηνών νοσημάτων, και δαιμόνων μανίας, και περιστάσεων, του βίου πολυτρόπων, και πάσης κακουργίας, θεοφόρε Παΐσιε, των κακοτρόπων ημάς, εκλύτρωσαι λιταίς σου.
Ιατρείας σωμάτων, και ψυχής θεραπείας, ώφθης Παΐσιε, θεράπων ταις ευχαίς σου, διο τοις εθισμένοις, ιοφόροις σκευάσμασι, μη διαλείπης αεί, παρέχων την υγείαν.
Την νεότητα πάσαν, εκ του λάκκου αγνοίας, και αθεότητος, και πάσης αναρχίας, Παΐσιε παμμάκαρ, ταις λιταίς σου εξάγαγε, συ γαρ εκτήσω σεμνέ, μεγίστην παρρησίαν.

Θεοτοκίον
Ηδυμόλπως Παρθένε, φοβερά προστασία, ακαταμάχητε, υμνώ σου την εικόνα, την όντως θεσπεσίαν, ην επ’ ώμων εκράτησε, Παΐσιος ο σεμνός, ο δούλός σου Μαρία.

Ωδή η . Τον Βασιλέα.

Στήριξον πάτερ, ικετηρίαις πολλαίς σου, τους εν πάθεσι πληγέντας ανιάτοις, εκ της λευχαιμίας, και του πικρού καρκίνου.
Εσμόν δειλίας, και της φοβίας ση ρώμη απομάκρυνον εκ των ικετευόντων, σε σημειοφόρε, Παΐσιε θεόφρον.
Ιώ πορνείας, και αμαρτάδων αθέσμων, της νεότητος τα πλήθη παραπαίει, όθεν χείρα τούτοις, παράσχου θεοφόρε.

Θεοτοκίον
Σεσαρκωμένος, εκ της αγίας γαστρός σου, ο φιλάνθρωπος Δεσπότης και Υιός σου, Δέσποινα εξήλθε, του σώσαι τους ανθρώπους.

Ωδή θ . Κυρίως Θεοτόκον.
Ιδού εν ευλαβεία τείνοντες τας χείρας, καθικετεύομεν πάντες Παΐσιε, μη διαλείπης φροντίζων ημάς εκάστοτε.
Ωσεί τροφός και μήτηρ, τους σε ανυμνούντας, εν ταις ανάγκαις του βίου Παΐσιε, αεί παράσχου θεόφρον αυτοίς τα χρήσιμα.
Η Σουρωτή και Άθως, και πάσα Εκκλησία, επικαλείταί σε πάτερ Παΐσιε, όπως σωφρόνως την τρίβον Χριστού βαδίσωμεν.

Θεοτοκίον
Λοιμού λιμού και άλλων, δεινών εν τη Ελλάδι, ταις σαις πρεσβείαις ελπίζομεν τάχιστα, απαλλαγήναι ταχέως σεπτέ Παΐσιε.

Παρακλητικός Κανών Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου συνέχεια…

Το Άξιόν εστι και τα παρόντα Μεγαλυνάρια.

Χαίροις των Φαράσων θείος βλαστός, Άθωνος του Όρους περιάκουστος ασκητής, χαίροις της Ελλάδος ο φωτιστής ο νέος, Παΐσιε των νέων μέγιστε σύμμαχε.
Χαίροις ο διδάσκαλος Σουρωτής, του Σιναίου όρους ο σεμνότατος ασκητής, χαίροις εν Κονίτση των συμπατριωτών σου, κατοίκων όντως τύπος πάτερ προς μίμησιν.
Άνδρας και γυναίκας ναρκομανείς, και πληθύν ανθρώπων, δαιμονώντων ταις σαις λιταίς, και τους ασθενούντας, πολυειδώς θεόφρον, Παΐσιε μη παύση σώζων εκάστοτε.
Μοναζόντων όσιε τον χορόν, ταις ικετηρίαις, προς Δεσπότην διηνεκώς, όσιε βοήθει, ως παρρησίαν έχων, Παΐσιε μεγίστην, θεομακάριστε.
Έχοντες ως μέγιστον θησαυρόν, τον σον τάφον πάτερ, αρυόμεθα οι πιστοί, δύναμιν και θάρσος, εν τοις δεινοίς του βίου, Παΐσιε παμμάκαρ, άνερ της χάριτος.
Πάτερ οσιώτατε τους βροτούς, τους υμνολογούντας, πολιτείαν σου την σεπτήν, τη επισκοπή σου, προστάτευσον εκ βλάβης, βελίαρ του αρχαίου, του πολεμήτορος.
Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς.

Το Τρισάγιον

Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς. (τρεις φορές)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Παναγία τριας, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρισον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επισκεψε και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου.
Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανό και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Ο Ιερεύς ως έθος μνημονεύει. Εις την απόλυσιν ψάλλομεν το παρόν Προσόμοιον Ήχος β .
Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν

Πάθη τα δυσώδη της ψυχής, και τα ανομήματα πάντα, τας αρρωστίας σαρκός, και τα ενεργήματα, πολυειδών φοβιών, της δειλίας την βάσανον, και πάσης ανάγκης, άγχος και δυνάστευσιν, και του ελθείν τα κακά, όσιε Παΐσιε σπεύσον, ταις προς τον Χριστόν ικεσίαις, παύσαι από πάντων των υμνούντων σε.

Ήχος πλ. δ .
Δέσποινα προσδεξαι, τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Ήχος β .
Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην σου.

Ο Ιερεύς: Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.