Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Νοεμβρίου 2026, Κυριακὴ Z΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 41-56)
41 καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα Ἰάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, 42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν. Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. 43 καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, 44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. 45 καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου;
46 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. 47 ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. 48 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. 49 Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. 50 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. 51 ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. 52 ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. 53 καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. 54 αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου. 55 καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. 56 καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς. ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
41 Τότε ἦλθε στόν Ἰησοῦ κάποιος ἄνθρωπος πού ὀνομαζόταν Ἰάειρος καί ἦταν ἄρχοντας τῆς συναγωγῆς. Κι ἀφοῦ ἔπεσε γονατιστός κοντά στά πόδια του, τόν παρακαλοῦσε νά πάει στό σπίτι του, 42 διότι εἶχε μία μονάκριβη κόρη περίπου δώδεκα χρόνων πού βρισκόταν στά τελευταῖα της καί πέθαινε. Καί τήν ὥρα πού ὁ Ἰησοῦς πήγαινε στό σπίτι τοῦ Ἰαείρου, τά πλήθη τοῦ λαοῦ τόν περιέβαλλαν ἀσφυκτικά καί τόν πίεζαν. 43 Τότε λοιπόν κάποια γυναίκα πού ὑπέφερε ἀπό αἱμορραγία ἐδῶ καί δώδεκα χρόνια, ἡ ὁποία μαζί μέ τά ἄλλα βάσανα τῆς ἀρρώστιας της εἶχε ξοδέψει καί ὅλη τήν περιουσία της σέ γιατρούς καί δέν μπόρεσε νά θεραπευθεῖ ἀπό κανέναν, 44 ἀφοῦ πλησίασε τόν Ἰησοῦ ἀπό πίσω, ὥστε νά μήν τήν ἀντιληφθεῖ κανείς, ἐπειδή ντρεπόταν νά γίνει φανερή ἡ ἀρρώστια της, ἄγγιξε τήν ἄκρη τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐνδύματός του κι ἀμέσως σταμάτησε ἡ αἱμορραγία της.
45 Τότε εἶπε ὁ Ἰησοῦς: Ποιός μέ ἄγγιξε; Κι ἐπειδή ὅλοι οἱ τριγύρω ἀρνοῦνταν, εἶπε ὁ Πέτρος καί οἱ ἄλλοι μαθητές πού ἦταν μαζί του: Διδάσκαλε, τά πλήθη τοῦ λαοῦ σέ περικύκλωσαν καί σέ πιέζουν ἀσφυκτικά· καί σύ λές, ποιός μέ ἄγγιξε; 46 Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἶπε: Κάποιος μέ ἄγγιξε. Διότι ἐγώ κατάλαβα ὅτι βγῆκε ἀπό πάνω μου δύναμη θαυματουργική. 47 Ὅταν λοιπόν ἡ γυναίκα εἶδε ὅτι δέν μπόρεσε νά κρυφτεῖ καί δέν ξέφυγε ἀπό τόν Ἰησοῦ αὐτό πού ἔκανε, ἦλθε τρέμοντας ἀπό τό φόβο της, κι ἀφοῦ ἔπεσε γονατιστή μπροστά του, τοῦ διηγήθηκε μπροστά σ’ ὅλο τό πλῆθος τοῦ λαοῦ γιά ποιά αἰτία τόν ἄγγιξε καί πῶς θεραπεύθηκε ἀμέσως. 48 Τότε ὁ Ἰησοῦς τῆς εἶπε: Ἔχε θάρρος, κόρη μου, ἡ πεποίθηση πού εἶχες ὅτι θά ἔβρισκες τήν ὑγεία σου ἄν μέ ἄγγιζες, αὐτή ἡ πίστη σου σ’ ἔχει θεραπεύσει. Πήγαινε στό καλό, εἰρηνική καί ἐλεύθερη ἀπό κάθε ἀνησυχία πού δοκίμαζες πιό πρίν ἐξαιτίας τῆς ἀσθενείας σου.
49 Κι ἐνῶ μιλοῦσε ἀκόμη ὁ Ἰησοῦς, ἦλθε κάποιος ἀπό τό σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου καί τοῦ εἶπε: Πέθανε ἡ κόρη σου· μήν κουράζεις ἄλλο καί μήν ἐνοχλεῖς πιά τόν διδάσκαλο. 50 Ὁ Ἰησοῦς ὅμως, μόλις ἄκουσε τήν εἴδηση αὐτή, τοῦ εἶπε: Μή φοβᾶσαι, μόνο συνέχισε νά πιστεύεις, καί θά σωθεῖ ἡ κόρη σου ἀπ’ τό θάνατο. 51 Κατόπιν, ὅταν ἔφθασε στό σπίτι τοῦ Ἰαείρου, δέν ἄφησε νά μπεῖ κανείς ἄλλος στό δωμάτιο τῆς νεκρῆς παρά μόνο ὁ Πέτρος, ὁ Ἰωάννης, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ πατέρας τοῦ κοριτσιοῦ καί ἡ μητέρα. 52 Στό μεταξύ ὅλοι ἔκλαιγαν καί χτυποῦσαν τά στήθη τους καί τά κεφάλια τους γιά τή νεκρή. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τούς εἶπε: Μήν κλαῖτε· δέν πέθανε, ἀλλά κοιμᾶται. 53 Καί ἐκεῖνοι τόν περιγελοῦσαν, διότι ἦταν βέβαιοι ὅτι τό κοριτσάκι εἶχε πεθάνει. 54 Αὐτός ὅμως, ἀφοῦ τούς ἔβγαλε ὅλους ἔξω, ἔπιασε τό χέρι της καί τῆς φώναξε δυνατά: Κόρη, σήκω ἐπάνω.
55 Τότε ἡ ψυχή της ἐπέστρεψε στό σῶμα καί ἀναστήθηκε ἀμέσως. Καί ὁ Ἰησοῦς διέταξε νά τῆς δώσουν φαγητό νά φάει, γιά νά πάρει δυνάμεις μετά ἀπό τήν ἐξάντληση πού τῆς εἶχε φέρει ἡ χρόνια καί θανατηφόρα ἀσθένειά της. 56 Οἱ γονεῖς της ἔμειναν ἐκστατικοί καί κυριεύτηκαν ἀπό βαθύ καί μεγάλο θαυμασμό. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τούς ἔδωσε τήν ἐντολή νά μήν ποῦν σέ κανέναν αὐτό πού ἔγινε, γιά νά μήν ἐρεθίζεται ὁ φθόνος τῶν ἐχθρῶν του.
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Νοεμβρίου 2026, Τῶν Ταξιαρχῶν (Ἑβρ. β΄ 2-10)
Ἀδελφοί, εἰ ὁ δι’ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη, συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος Ἁγίου μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν. Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν, διεμαρτύρατο δέ πού τις λέγων· τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν; ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ἐν γὰρ τῷ ὑποτάξαι αὐτῷ τὰ πάντα οὐδὲν ἀφῆκεν αὐτῷ ἀνυπότακτον. νῦν δὲ οὔπω ὁρῶμεν αὐτῷ τὰ πάντα ὑποτεταγμένα· τὸν δὲ βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον, ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου. ἔπρεπε γὰρ αὐτῷ, δι’ ὃν τὰ πάντα καὶ δι’ οὗ τὰ πάντα, πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν ἀγαγόντα, τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ παθημάτων τελειῶσαι.
Νεοελληνική Απόδοση
2 Διότι εάν ο παλαιός νόμος, που ελέχθη στον Μωϋσήν δια μέσου των αγγέλων, απεδείχθη έγκυρος και ισχυρός και κάθε παράβασις αυτού και παρακοή έλαβε σαν μισθόν της την δικαίαν τιμωρίαν, 3 πως ημείς θα διαφύγωμεν την τιμωρίαν, εάν παραμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην και ανεκτίμητον σωτηρίαν; Η σωτηρία δε αυτή ήρχισε να διδάσκεται από αυτόν τούτον τον Κυριον, παρεδόθη δε εις ημάς ως κατά πάντα βεβαία και αξιόπιστος από εκείνους, που την ήκουσαν κατ’ ευθείαν από το στόμα του Κυρίου, δηλαδή από τους Αποστόλους. 4 Επεβεβαίωνε δε το κήρυγμα των Αποστόλων και αυτός ο Θεός με θαύματα, με καταπληκτικά γεγονότα και με ποικίλας υπερφυσικάς δυνάμεις και με θεία χαρίσματα, τα οποία το Πνεύμα το Αγιον εμοίραζεν στους πιστούς κατά την θέλησιν του Θεού. 5 Η υπεροχή του Χριστού φαίνεται και εκ του γεγονότος, ότι ο Θεός δεν υπέταξεν στους αγγέλους τον μέλλοντα κόσμον, που θα εγκαθιδρύετο από τον Μεσσίαν και περί του οποίου κόσμου κάμνομεν τώρα λόγον, αλλά τον υπέταξεν στον Χριστόν. 6 Παραστατικά δε κάποιος εμαρτύρυσεν εις ένα χωρίον της Γραφής, λέγων· “τι αξίαν έχει ο άνθρωπος, ώστε να τον ενθυμήσαι η το τέκνον του ανθρώπου, ώστε να τον επισκέπτεσαι με την πατρικήν σου φροντίδα; 7 Τον έκαμες κατά τι κατώτερον από τους αγγέλους, με δόξαν και τιμήν ως βασιλέα της κτίσεως τον εστεφάνωσες. 8 Ολα υπέταξες κάτω από τους πόδας του”. Και εφ’ όσον ο Θεός Πατήρ υπέταξε εις αυτόν τα πάντα, δεν αφήκε τίποτε, που να του μένη ανυπότακτον. Τωρα όμως δεν βλέπομεν ακόμη να είναι όλα απολύτως υποταγμένα στον ενανθρωπήσαντα Υιόν του Θεού. 9 Τον δε Ιησούν, ο οποίος επί μικρόν χρονικόν διάστημα έγινε κατώτερος από τους αγγέλους, (εφ’ όσον έπαθε και απέθανεν επί του σταυρού) τον βλέπομεν, ότι ακριβώς λόγω του παθήματος του θανάτου, έχει στεφανωθή με δόξαν και τιμήν· έπαθε δε και εγεύθη το πικρόν ποτήριον του θανάτου δια την χάριν, που ηυδόκησε να κάμη ο Θεός υπέρ της σωτηρίας του κάθε ανθρώπου. 10 Διότι έπρεπεν στον Θεόν, τον δημιουργόν του παντός, προς τον οποίον αποβλέπουν τα πάντα και δια του οποίου κατευθύνονται και κυβερνώνται τα πάντα, να αναδείξη και αποδείξη τέλειον, δια μέσου των παθημάτων, τον αρχηγόν και αίτιον της σωτηρίας των, δηλαδή τον Χριστόν, εφ’ όσον είχε την πανάγαθον απόφασιν πολλούς ανθρώπους να οδηγήση εις την δόξαν.
***************************************************
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Ἡ Σύναξη τῶν ἁγίων Ἀγγέλων
Ἡ Σύναξη τῶν ἀρχιστρατήγων Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ καὶ τῶν λοιπῶν ἀσωμάτων δυνάμεων ἑορτάζεται στὶς 8 Νοεμβρίου κάθε ἔτους. Σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Θεὸς δημιούργησε τοὺς ἀγγέλους πρὶν δημιουργήσει τὸν ὑλικὸ κόσμο καὶ φέρει στὴν ὕπαρξη τὸν πρῶτο ἄνθρωπο. Δημιούργησε δέκα ἀγγελικὰ Τάγματα. Ἐξέχουσα θέση μεταξὺ τῶν ἀγγέλων εἶχε ὁ Ἑωσφόρος. Τὸ ὄνομα αὐτὸ σημαίνει «αὐτὸς ποὺ φέρνει τὴν αὐγή, τὸ φῶς». Ὁ Ἑωσφόρος ὅμως ὑπερηφανεύθηκε. Θέλησε νὰ ὑψώσει τὸν θρόνο του δίπλα στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ ἐξέπεσε ἀπὸ τὸ ἀξίωμά του καὶ ἔγινε ὁ ἄρχοντας τοῦ σκότους. Στὴν πτώση του μάλιστα παρέσυρε πλῆθος ἀγγέλων.
Τότε ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ, ποὺ τὸ ὄνομά του σημαίνει «δύναμη τοῦ Θεοῦ», σύναξε τοὺς ἀγγέλους ποὺ παρέμεναν ἀκόμη πιστοὶ καὶ φώναξε: «Πρόσχωμεν! Στῶμεν καλῶς!» Δηλαδή, ἂς προσέξουμε! Ἂς σταθοῦμε ὅπως πρέπει! Ἂς ἀναγνωρίσουμε ὅτι εἴμαστε λειτουργοὶ καὶ ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ. Ἂς προσέξουμε μήπως πέσουμε καὶ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως οἱ ἄγγελοι ποὺ ὑπερηφανεύθηκαν. Μὲ βάση τὴ διδασκαλία αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ἅγιοι Πατέρες θέσπισαν τὴ σημερινὴ ἑορτή, σὲ ἀνάμνηση τῆς Συνάξεως τῶν ἁγίων Ἀγγέλων μετὰ τὴν πρόσκληση τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ.
2. Φροντίδα γιὰ τὴ σωτηρία μας
Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς ἁγίους Ἀγγέλους καὶ ἀναγινώσκεται ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁ ἱερὸς συγγραφέας ἐπισημαίνει ὅτι, ἐνῶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὁ Θεὸς φανέρωνε τὸ θέλημά του στοὺς ἀνθρώπους μέσω τῶν Ἀγγέλων ἢ τῶν Προφητῶν, στὴν Καινὴ Διαθήκη ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀποκαλύπτει τὸ θέλημά του γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἐκεῖνος μᾶς δίδαξε καὶ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι μᾶς παρέδωσαν τὴ διδασκαλία του, ποὺ τὴν ἄκουσαν κατευθείαν ἀπὸ τὸν Χριστό. Συνεπῶς, «πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;»
Πῶς θὰ γλυτώσουμε τὴν τιμωρία, ἂν ἀδιαφορήσουμε γιὰ μιὰ τόσο μεγάλη καὶ σπουδαία σωτηρία; Τί θὰ ἀπολογηθοῦμε στὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος θυσιάσθηκε γιὰ τὴ δική μας σωτηρία;
Χρειάζεται, λοιπόν, διαρκὴς ἐγρήγορση. Διότι, ἂν δὲν προσέξουμε, κινδυνεύουμε νὰ βυθισθοῦμε στὴν τύρβη τῆς καθημερινότητας καὶ νὰ λησμονήσουμε τὸν Θεό· νὰ παρασυρθοῦμε ἀπὸ τὰ θέλγητρα τοῦ κόσμου καὶ νὰ τραυματισθοῦμε ἀπὸ τὰ «πεπυρωμένα βέλη» τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος, ὅπως τότε παρέσυρε πλῆθος ἀγγέλων στὴν πτώση, ἔτσι καὶ τώρα, κρυμμένος καὶ ἀθέατος, πασχίζει νὰ ρίξει κι ἐμᾶς στὴν ἁμαρτία.
«Στῶμεν καλῶς!» Αὐτὸς ὁ ἀφυπνιστικὸς λόγος, ποὺ ἀκούσθηκε ἀπὸ τὸν ἀρχάγγελο Μιχαήλ, ἀπευθύνεται σήμερα καὶ σ’ ἐμᾶς. Χρειάζεται κι ἐμεῖς νὰ φροντίζουμε γιὰ τὴν αἰώνια σωτηρία μας. Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε ὅλα τὰ μέσα. Τώρα ἀπαιτεῖται ἡ δική μας συνέργεια, ἡ ἐπιμέλεια γιὰ τὴν ψυχή μας, ὥστε νὰ φανοῦμε, κατὰ τὸ δυνατόν, ἀντάξιοι τῆς ὕψιστης τιμῆς ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ Κύριος, νὰ γίνει ἄνθρωπος, νὰ μᾶς παραδώσει ὁ Ἴδιος τὸ Εὐαγγέλιό του καὶ νὰ θυσιασθεῖ Ἐκεῖνος, ὁ ἀναμάρτητος Θεός, γιὰ τὴ δική μας σωτηρία.
3. Ὁ βασιλιὰς τῆς κτίσεως
Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος τονίζει καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου. «Ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν… πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ», γράφει. Δηλαδή, ἔπλασες τὸν ἄνθρωπο λίγο κατώτερο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους καὶ τὸν στεφάνωσες μὲ δόξα καὶ τιμὴ ὡς βασιλιὰ τῆς Δημιουργίας. Ὅλα τὰ ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του.
Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος: ὁ βασιλιὰς ὅλης τῆς ὑλικῆς δημιουργίας. Κι ἐνῶ, ὅπως ἀκούσαμε, ὁ Θεὸς τὸν ἔπλασε κατώτερο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ὅρισε τοὺς ἀγγέλους νὰ διακονοῦν τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπιπλέον ἔγινε ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς γιὰ νὰ θυσιασθεῖ, ὅπως ἀναφέραμε, γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου· γιὰ νὰ ἀνεβάσει μὲ τὴ θεία Ἀνάληψή του τὸν ἄνθρωπο πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους καὶ νὰ τοῦ χαρίσει τὴν οὐράνια Βασιλεία του. Πόση ἱερότητα, τί μεγαλεῖο κρύβει ὁ ἄνθρωπος! «Θεοῦ κτίσμα τυγχάνων καὶ θεὸς εἶναι κεκελευσμένος» (ΕΠΕ 6, 210), εἶπε ὁ Μέγας Βασίλειος.
Ὁ ἄνθρωπος, τὸ δημιούργημα αὐτὸ τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἐντολὴ νὰ γίνει ἕνας θεὸς κατὰ Χάριν. Μὲ πόση τιμὴ καὶ δόξα τὸν ἔχει περιβάλει ὁ Θεός!
Ἀλλὰ καὶ πόση εὐθύνη ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι! Ἐφόσον εἴμαστε πλασμένοι μὲ αὐτὴ τὴν οὐράνια προοπτική, ἀνάλογη πρέπει νὰ εἶναι καὶ ἡ ἐπίγεια ζωή μας· νὰ εἶναι πνευματική, καθαρή, ἁγία. Ἂς μὴν ἀσχολούμαστε μόνο μὲ τὸ τί θὰ φᾶμε, τί θὰ πιοῦμε, μὲ τί θὰ ντυθοῦμε καὶ πόσα χρήματα θὰ ἀποκτήσουμε. Ἀλλὰ ἂς ζοῦμε ὡς ἐπίγειοι ἄγγελοι καὶ οὐράνιοι ἄνθρωποι, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ βρεθοῦμε ἐκεῖ, ὅπου θὰ συγχορεύει ὁ οὐρανὸς μὲ τὴ γῆ· ἐκεῖ, ὅπου μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους Ἀγγέλους θὰ δοξάζουμε αἰώνια τὸν Κύριο καὶ Θεό μας.
