ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026 ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (Ιωά. ε΄ 1-15) (Πραξ. θ΄ 32-42)

  

" Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

 

O αληθινός ιατρός

«Άνθρωπον ουκ έχω»

Χριστός Ανέστη!

  Αδελφοί ,Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου υπόκειτο σε μεγάλη ταλαιπωρία. Περνούσε τη δική του δοκιμασία. Ανέβαινε το Γολγοθά του. Ίσως διάνυσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από τη Στοά της θαυματουργικής κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Μάταια όμως περίμενε ένα άνθρωπο που θα τον συμπονούσε και να τον βοηθήσει να μπει στην κολυμβήθρα μόλις θα ταρασσόταν το ύδωρ.

Βρήκε τον Κύριο

    Την στιγμή που η υπομονή του εξαντλείτο και θα μπορούσε να είχε χάσει κάθε ελπίδα ο ταλαίπωρος εκείνος άνθρωπος, η παρουσία του Κυρίου αποβαίνει και πάλι σωτήρια. 

        Ο μόνος Φιλάνθρωπος, ο Κύριος και Θεός μας, που κατά καιρούς έστελλε εκεί τον άγγελό του για να ταράσσει το νερό, ώστε ο πρώτος που θα έμπαινε σε αυτό να γίνεται αμέσως υγιής, ήλθε τώρα ο ίδιος να το πράξει. Απευθύνεται στον παράλυτο και του λέει: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;». Ο Κύριος υπέβαλε την ερώτηση αυτή, όχι βέβαια γιατί αμφέβαλλε για την επιθυμία του παραλύτου, αλλά για να τον προβληματίσει και να μπορέσει ν’ ανοίξει διόδους στην πραγματικότητα της σωτηρίας του.

    Ο παράλυτος δεν απήντησε ευθέως στην ερώτηση, αλλά εμμέσως εξέφρασε και το παράπονο που τον διακατείχε: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν, εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει.» Ο Κύριος έδωσε αμέσως την υγεία στον παραλυτικό και του συνέστησε να βαστάξει στον ώμο του το κρεβάτι του και να περιπατεί πλέον υγιής. «Έγειρε, άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει». Το θαύμα είχε πια συντελεστεί. 

   Ο μέχρι εκείνη τη στιγμή παράλυτος γίνεται υγιής. Βαστάζει στον ώμο του το κρεβάτι πάνω στο οποίο τόσα χρόνια βρισκόταν κατάκειτος.

«Άνθρωπον ουκ έχω»

    Το παράπονο του παραλυτικού που εκφράζεται με το «άνθρωπον ουκ έχω», μπορεί να επαναλαμβάνεται και σήμερα. Αυτό δημιουργεί και το δικό μας χρέος, αλλά συνάμα και την υποχρέωση να συμπαραστεκόμαστε με κάθε τρόπο και να εκφράζομε την εν Χριστώ αγάπη μας σε κάθε πονεμένο συνάνθρωπό μας. 

         Ο πόνος και η θλίψη αλλά και η κάθε δοκιμασία παρουσιάζονται στη ζωή μας και λειτουργούν ως πρόκληση για να στεκόμαστε δίπλα από τον κάθε συνάνθρωπο που μας έχει ανάγκη.

    Ακόμα, σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί «παραλυτικοί» που δεν χρειάζονται μόνο υλική ή σωματική βοήθεια, αλλά κυρίως πνευματική στήριξη.

   Άλλωστε, η θεραπεία που πρόσφερε ο Χριστός με τα διάφορα θαύματα που επιτελούσε δεν αφορούσε μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή, την απαλλαγή δηλαδή από την αμαρτία και τις συνέπειές της.

     Στην εποχή μας ιδιαίτερα που διαπιστώνουμε να υπάρχει μια πνευματική αγονία και ερημία σ’ ένα κόσμο φοβερά χρεοκοπημένο σε αρετές και αξίες, ανοίγει διάπλατα μπροστά μας ο δρόμος για να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας που βρίσκονται βυθισμένοι στο σκοτάδι της αμαρτίας ώστε να ανιχνεύσουν το δρόμο τους και να φθάσουν κοντά στο Χριστό. 

   Τον μόνο που μπορεί να μας θεραπεύσει από κάθε ασθένεια αλλά και από κάθε μορφή κακού. Να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν στην Εκκλησία και να γίνουν ζωντανά μέλη του Σώματος του Χριστού, ώστε μέσα από τα μυστήρια να βιώνουν τη Χάρη του.

Αγαπητοί αδελφοί, το παράπονο του παραλυτικού «άνθρωπον ουκ έχω», αποτυπώνει μια πραγματικότητα που τόσο ζωντανά βιώνουμε και στη δική μας εποχή. 

   Ας πλησιάσουμε λοιπόν τον κάθε συνάνθρωπό μας που θα πρέπει να βλέπουμε στο πρόσωπό του την εικόνα του Θεού και να γίνουμε πλησίον του, σύμφωνα με την γνωστή παραβολή του Καλού Σαμαρείτη.

   Με αυτό τον τρόπο μέσα από μια κοινωνία αγάπης μπορούμε να εναποθέτουμε ολόκληρο τον εαυτό μας με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Κυρίου μας, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας θεραπεύει και σωματικά και ψυχικά. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

 

Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Μαΐου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Μαΐου 2026, Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου (Ἰωάν. ε΄ 1-15)

Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀ­­νέ­βη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱε­ροσό­λυ­μα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύ­μοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβρα­ϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆ­θος πολὺ τῶν ἀσθε­νού­ν­των, τυφλῶν, χωλῶν, ξη­ρῶν, ἐκδε­χομένων τὴν τοῦ ὕδα­τος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ και­ρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κο­λυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι.

 

 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔ­χων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθε­νῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχο­μαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔ­γειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. 10 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 

13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξέ­νευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐ­τὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέ­γονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ὕστερα ἀπ’ αὐτά ἦταν ἡ ἑορτή τῶν Ἰουδαίων, πιθανότατα ἡ ἑορτή τῶν Πουρίμ, πού ἔπεφτε περίπου ἕνα μήνα πρίν τό Πάσχα. Κατά τήν ἑορτή αὐτή ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στά Ἱεροσόλυμα. 2 Ἐκεῖ, στά Ἱεροσόλυμα, κοντά στήν προβατική πύλη τοῦ τείχους τῆς πόλεως ὑπάρχει κάποια λίμνη στήν ὁποία κολυμποῦσαν, καί ἡ ὁποία στήν ἑβραϊκή γλώσσα ὀνομαζόταν Βηθεσδά. Ἡ κολυμβήθρα αὐτή εἶχε τριγύρω της πέντε στοές, πέντε θολωτά ὑπόστεγα. 3 Σ’ αὐτά τά θολωτά ὑπόστεγα βρίσκονταν ξαπλωμέ­νοι πάρα πολλοί ἄρρωστοι, τυφλοί, κου­τσοί, ἄνθρωποι μέ κάποιο μέλος πιασμένο καί ἀναί­σθη­το ἤ ἀτρο­φι­κό· κι ὅλοι αὐτοί περίμεναν νά κινηθεῖ τό νερό τῆς κολυμβήθρας. 4 Διότι ἀπό καιρό σέ καιρό ἕνας ἄγγελος κατέβαινε στήν κολυμβήθρα καί ἀνατάραζε τά νερά της. Καί ὅποιος ἔμπαινε πρῶτος σ’ αὐτή μετά τήν ἀνα­τάραξη τοῦ νεροῦ, γινόταν ὑγιής, ὁποιαδήποτε κι ἄν ἦταν ἡ ἀρ­­ρώ­­στια πού εἶχε.

 

 5 Ὑπῆρχε λοιπόν ἐκεῖ ἀνάμεσα στό πλῆθος τῶν ἀρ­ρώ­­στων καί κάποιος ἄνθρωπος πού ἦταν ἄρρωστος τρι­ά­ντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια. 6 Ὅταν τόν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νά εἶναι ξα­πλω­μένος κάτω καί μέ τό θεῖο του βλέμμα διέκρινε ὅτι ἀπό πολύ καιρό εἶχε αὐτήν τήν ἀσθένεια, τοῦ εἶπε: Θέλεις νά γίνεις ὑγιής; Καί μέ τήν ἐρώτηση αὐτή ὁ Κύριος ἔδι­νε ἀφορμή στόν παράλυτο νά ζητήσει τή βοήθειά του. 7 Πράγματι λοιπόν ὁ ἄρρωστος τοῦ ἀποκρίθηκε: Κύριε, δέν ἔχω ἄνθρωπο νά μέ ρίξει στήν κολυμβήθρα ἀμέ­­σως μόλις ἀναταραχθοῦν τά νερά της. Κι ἐνῶ προ­σπα­­θῶ νά πλησιάσω ἐγώ μόνος μου, προλαβαίνει ἄλ­­λος καί κατεβαίνει στό νερό πρίν ἀπό μένα. 8 Τοῦ λέει ὁ Ἰησοῦς: Σήκω ἐπάνω, πάρε τό κρεβάτι σου στόν ὦμο σου καί περπάτα. 9 Κι ἀμέσως ὁ ἄνθρωπος ἔγινε καλά, πῆρε τό κρεβάτι του καί περπατοῦσε ἐλεύθερα. Ἦταν ὅμως Σάββατο ἡ ἡμέρα πού ἔγινε αὐτό. 10 Ἔλεγαν λοιπόν οἱ πρόκριτοι Ἰουδαῖοι στόν θεραπευμένο: Σήμερα εἶναι Σάββατο. Δέν ἐπιτρέπεται νά σηκώνεις καί νά μεταφέρεις τό κρεβάτι σου. 11 Αὐτός ὅμως τούς ἀποκρίθηκε: Ἐκεῖνος πού μέ ἔκανε καλά μέ θαῦμα καί θεϊκή δύναμη, αὐτός μοῦ εἶπε, πάρε τό κρεβάτι σου καί περπάτα. 12 Μετά λοιπόν ἀπό τήν ἀπάντηση αὐτή τόν ρώτησαν ἐκεῖνοι: Ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός πού σοῦ εἶπε, πάρε τό κρεβάτι σου καί περπάτα; 

 

13 Ὁ θεραπευμένος ὅμως παράλυτος δέν ἤξερε ποιός εἶναι· διότι ὁ Ἰησοῦς εἶχε φύγει ἀπαρατήρητος καί εἶχε ἐξα­φανιστεῖ. Καί ἦταν εὔκολο νά ἐξαφανιστεῖ, διότι ὑπ­ῆρ­­χε πολύς λαός στόν τόπο πού ἔγινε τό θαῦμα. 14 Ὕστερα ἀπό ἀρκετό καιρό τόν βρῆκε ὁ Ἰησοῦς στό ἱερό καί τοῦ εἶπε: Βλέπεις, τώρα ἔχεις γίνει ὑγιής. Πρόσεξε λοιπόν ἀπό δῶ καί πέρα νά μήν ἁμαρτάνεις πιά, γιά νά μή πάθεις τίποτε χειρότερο ἀπό τήν ἀσθένεια πού εἶχες, καί ἡ ὁποία σοῦ προκλήθηκε ἀπό τίς ἁμαρτίες σου. Πρόσεξε μήν πάθεις χειρότερη συμφορά στό σῶ­μα σου, καί χάσεις μαζί μέ τήν ὑγεία τοῦ σώματός σου καί τήν ψυχή σου. 15 Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπό τό ἱερό καί, ἀφοῦ συ­νά­ντησε τούς Ἰουδαίους, τούς ἀνήγγειλε ὅτι ὁ Ἰη­­σοῦς ἦταν αὐτός πού τόν γιάτρεψε.

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Πραξ. θ΄ 32-42

³² Ἐγένετο δὲ Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας Λύδδαν. ³³ εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. ³⁴ καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. καὶ εὐθέως ἀνέστη. ³⁵ καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. ³⁶ Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. ³⁷ ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ. ³⁸ ἐγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ Ἰόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρακαλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν. ³⁹ ἀναστὰς δὲ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον, καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ’ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς. ⁴⁰ ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος καὶ θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε. ⁴¹ δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν. ⁴² γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ’ ὅλης τῆς Ἰόππης, καὶ πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον.

Νεοελληνική Απόδοση

³² Συνέβη δε, όταν ο Πετρος περιώδευε όλα αυτά τα μέρη, να κατεβή στους πιστούς, οι οποίοι κατοικούσαν εις την Λυδδαν. ³³ Ευρήκε δε εκεί ένα άνθρωπον, ονόματι Αινέαν, ο οποίος κατέκειτο επί οκτώ έτη παράλυτος επάνω εις ένα κρεββάτι. ³⁴ Και του είπεν ο Πετρος· “Αινέα, ο Ιησούς, ο Χριστός σε θεραπεύει από την ασθένειάν σου. Σηκω και στρώσε μόνος σου το κρεββάτι σου”. Και αμέσως εκείνος εσηκώθηκε υγιής. ³⁵ Και τον είδαν όλοι, όσοι κατοικούσαν την Λυδδαν και την περιοχήν του Σαρωνος, οι οποίοι επίστευσαν και επέστρεψαν στον Κυριον, παρακινηθέντες από το θαύμα αυτό. ³⁶ Εις δε την Ιόππην εζούσε μία μαθήτρια του Κυρίου, ονόματι Ταβιθά, της οποίας το όνομα εις την ελληνικήν σημαίνει Δορκάς. Αυτή ήτο γεμάτη από καλά έργα και ελεημοσύνας, τας οποίας έκανε συνεχώς. ³⁷ Συνέβη όμως κατά τας ημέρας εκείνας να ασθενήση και να πεθάνη. Αφού δε, σύμφωνα με τα ιουδαϊκά έθιμα, την έλουσαν και την ετοίμασαν δια την ταφήν, την έβαλαν στο υπερώον. ³⁸ Επειδή δε η Λυδδα ήτο κοντά εις την Ιόππην και οι μαθηταί είχαν ακούσει, ότι ο Πετρος ήταν εκεί, έστειλαν δύο άνδρας προς αυτόν και τον παρακαλούσαν να μη βραδύνη να έλθη μέχρις αυτών. ³⁹ Πράγματι ο Πετρος εσηκώθηκε και επήγε μαζή με τους δύο απεσταλμένους. Οταν δε έφθασε, τον ανέβασαν στο υπερώον. Εκεί δε παρουσιάσθησαν εις αυτόν όλαι αι χήραι κλαίουσαι δια τον θάνατον της Ταβιθάς, και εδείκνυαν στον Πετρον χιτώνας και επανωφόρια, όσα έφκιανε, όταν ήτο εν ζωή η Δορκάς. ⁴⁰ Ο Πετρος, αφού έβγαλε όλους έξω από το υπερώον, εγονάτισε και προσευχήθηκε. Επειτα εστράφη προς το σώμα και είπε· “Ταβιθά, σήκω”. Εκείνη δε άνοιξε αμέσως τα μάτια της και όταν είδε τον Πετρον ανασηκώθηκε στο κρεββάτι της. ⁴¹ Της έδωσε τότε το χέρι του ο Πετρος και την εσήκωσε. Και αφού εκάλεσε τους Χριστιανούς και μάλιστα τας χήρας, τους την παρουσίασε ζωντανήν. ⁴² Εγινε δε γνωστόν το θαύμα αυτό της αναστάσεως εις όλην την Ιόππην και πολλοί επίστευσαν στον Κυριον.

 ***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ὄχι ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Χριστός!

   Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ἀπὸ τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, μᾶς μεταφέρει στὴν πόλη Λύδδα τῆς Παλαιστίνης. Ἐκεῖ εἶχε μεταβεῖ ὁ ἀπόστολος Πέτρος γιὰ νὰ στηρίξει τοὺς Χριστιανοὺς τῆς πόλεως. Ἐκεῖ συνάντησε καὶ κάποιον ἄνθρωπο, τὸν Αἰνέα, ποὺ ἦταν ὀκτὼ χρόνια παράλυτος σὲ κρεβάτι. Στράφηκε σ᾿ αὐτὸν ὁ Ἀπόστολος καὶ τοῦ εἶπε: «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός». Αἰνέα, σὲ θεραπεύει ὁ Ἰησοῦς, ποὺ εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός. Σήκω ἐπάνω καὶ στρῶσε μόνος σου τὸ κρεβάτι σου. Καὶ ὁ Αἰνέας σηκώθηκε ἀμέσως ὑγιής.

Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ ἀποστόλου Πέτρου ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία. Ἂν καὶ ὁ ἴδιος εἶχε ἐξέχουσα θέση στὴν πρώτη Ἐκκλησία, ὡς πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος, ὡστόσο δὲν ἄφησε κανένα περιθώριο ν᾿ ἀποδοθεῖ στὸ πρόσωπό του ἡ θαυματουργικὴ δύναμη καὶ ἡ τιμὴ γιὰ τὸ συγκλονιστικὸ γεγονός. Ἐξαρχῆς τόνισε ὅτι ὁ ἀναστημένος Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἔκανε τὸ θαῦμα. Ὅλα τὰ εἶχε ἐπιτελέσει Ἐκεῖνος.

 

  Αὐτὸ τὸ φρόνημα διαπνέει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅλα τὰ ἱερὰ Μυστήρια τὰ ἐνεργεῖ ὁ Χριστός. Οἱ κληρικοὶ εἶναι ἁπλῶς καὶ μόνο ὄργανά του. Γι᾿ αὐτὸ κατὰ τὴν τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων ὁ ἱερέας δὲν ἐκφράζεται σὲ πρῶτο πρόσωπο, σὰν νὰ τελεῖ ὁ ἴδιος τὸ κάθε Μυστήριο, ἀλλὰ σὲ τρίτο πρόσωπο. Γιὰ παράδειγμα, λέει: «Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ», «Χρίεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ», «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ». Καὶ ὄχι ἐγὼ σὲ βαπτίζω, σὲ χρίω, σὲ μεταλαμβάνω. Γίνεται φανερὸ ἔτσι ὅτι ἱερουργὸς εἶναι ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος εἶναι τὸ κέντρο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

   

  Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο πνεῦμα ἐπικρατεῖ στὴν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ. Ἐκεῖ τὸ κέντρο ἔχει πάψει νὰ εἶναι ὁ Χριστός. Ἔχει ἐκτοπισθεῖ ὁ Θεάνθρωπος Κύ­ριος. Τὴ θέση του ἔχει πάρει ὁ Πάπας, ὁ ὁποῖος θεωρεῖ μὲν τὸν ἑαυτό του διάδοχο τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, ἐνεργεῖ ὅμως καὶ κινεῖται μὲ φρόνημα ἐντελῶς ἀλλότριο ἀπὸ αὐτὸ τοῦ πρωτοκορυφαίου Ἀποστόλου. Στὶς ἱεροπραξίες τῶν Παπικῶν τὸ πνεῦμα εἶναι ἀνθρωποκεν­τρικό. Τὸ ὑποκείμενο δὲν εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος. Τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παράλυτου Αἰνέα, λοιπόν, φανερώνει τὸ ἀκραιφνὲς φρόνημα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τὸ ταπεινὸ ἦθος της. Ἀποκαλύπτει ταυτόχρονα καὶ τὸ μεγάλο λάθος, ποὺ ἐπαναλαμβάνει αἰῶνες τώρα ὁ δῆθεν ἀλάθητος Πάπας.

2. Ταβιθά: τὸ ζαρκάδι τῆς ἀγάπης

 

  Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ μᾶς περιγράφει κι ἕνα δεύτερο θαῦμα τοῦ Ἀποστόλου, τὸ ὁποῖο συνέβη στὴ γειτονικὴ πόλη Ἰόππη. Ἐκεῖ ζοῦσε κάποια πολὺ φιλάνθρωπη Χριστιανή, ἡ ὁποία λεγόταν Ταβιθά, ὄνομα ποὺ σημαίνει ζαρκάδι. Κάποτε ἡ Ταβιθὰ ἀρρώστησε καὶ πέθανε. Οἱ πιστοὶ τῆς πόλεως τότε εἰδοποίησαν τὸν Πέτρο, ποὺ βρισκόταν στὴ Λύδδα, καὶ τὸν παρακάλεσαν νὰ πάει κοντά τους. Ὁ Ἀπόστολος μετέβη στὴν Ἰόππη, στὸ σπίτι ὅπου εἶχαν ἑτοιμάσει τὴ νεκρή. 

 

 Τὸ θέαμα ποὺ ἀντίκρισε, ἦταν πολὺ συγκινητικό. Παρουσιάσθηκαν μπροστά του ὅλες οἱ χῆρες κλαίγοντας γιὰ τὸν θάνατο τῆς Ταβιθὰ καὶ δείχνοντάς του τὰ ἐνδύματα, ποὺ τοὺς εἶχε φτιάξει μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια: «ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς». Ὁ Ἀπόστολος, ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἔξω, γονάτισε, προσευχήθηκε καὶ κατόπιν στράφηκε πρὸς τὴ νεκρὴ καὶ εἶπε: «Ταβιθά, σήκω ἐπάνω». Καὶ ἡ Ταβιθὰ ἐπανῆλθε στὴ ζωή.

  

  Ὁ θρῆνος τῶν χηρῶν γυναικῶν δίπλα στὸ σκήνωμα τῆς νεκρῆς ἦταν ἀσφαλῶς ἡ πιὸ ἀξιόπιστη μαρτυρία τῆς ἀρετῆς της· τὸ πιὸ ὄμορφο ἐγκώμιο, ὁ καλύτερος ἐπικήδειος στὸν θάνατό της. Δὲν ἔλεγαν λόγια, ἀλλὰ ἔδειχναν τὰ ἔργα, τὰ ροῦχα ποὺ εἶχε ράψει καὶ τοὺς εἶχε προσφέρει ἡ Ταβιθά. Διότι ἡ ἐκλεκτὴ αὐτὴ ψυχὴ «ἐποίει». Δύο φορὲς χρησιμοποιεῖ τὸ ρῆμα αὐτὸ ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, καὶ μάλιστα σὲ χρόνο διάρκειας, γιὰ νὰ τονίσει ὅτι ἡ γυναίκα αὐτὴ ἀσταμάτητα ἔπραττε ἔργα ἀγάπης. Δὲν ζοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό της, ἀλλὰ γιὰ τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά.

 

   Πόσο μᾶς διδάσκει καὶ σήμερα ἡ γυναίκα αὐτή! Τὸ παράδειγμά της μᾶς προτρέπει νὰ μὴν ἀγαποῦμε μόνο μὲ τὰ λόγια, ἀλλὰ νὰ ἀποδεικνύουμε τὴν ἀγάπη μὲ τὰ ἔργα, μὲ τὴ θυσία μας. Γιὰ παράδειγμα, νὰ μὴν ξοδεύουμε χρήματα γιὰ νὰ στολιζόμαστε μὲ ἀκριβὰ καὶ πολυτελὴ ροῦχα, ἀλλὰ νὰ ἐξοικονομοῦμε πόρους γιὰ νὰ ἐνισχύουμε τοὺς φτωχοὺς ἀδελφούς μας. Νὰ μὴ ζοῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐλεοῦμε τοὺς ἄλλους. Κι ἂν δὲν ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ βοηθοῦμε οἰκονομικά, ἡ εἰλικρινὴς ἀγάπη θὰ μᾶς ὑποδείξει ἄλλους τρόπους. 

 

   Ὅπως συνέβη μὲ τὴν Ταβιθά, ἡ ὁποία πρόσφερε τὸν προσ­ωπικό της κόπο. Ὅποιος ἔχει ἀγάπη, πάντοτε βρίσκει τρόπο νὰ ἐλεεῖ. Βρίσκει ἔτσι ἀνοικτὴ τὴν πύλη τοῦ οὐρανοῦ. Διότι ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι «κλῖμαξ εἰς τὸν οὐρανὸν ἐστηριγμένη» (ΕΠΕ 24, 128), ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· σκάλα ποὺ ἀνεβάζει τὸν ἄνθρωπο στὸν οὐρανό!

 ***************************************************

Μητροπολίτης Πειραιώς: Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ» (Αναφορά σε μια βλάσφημη αίρεση και επικίνδυνη σέκτα)

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει:

Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ» (Αναφορά σε μια βλάσφημη αίρεση και επικίνδυνη σέκτα).

 

 

Μητροπολίτης Πειραιώς: Εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὁ ἀληθής Μεσσίας τῶν Προφητειῶν;

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει:

Εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὁ ἀληθής Μεσσίας τῶν Προφητειῶν;

Κυριακή των Μυροφόρων με χειροτονία Διακόνου στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

 

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια τελέστηκε σήμερα, Κυριακή των Μυροφόρων, 26 Απριλίου 2026 ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Υπαπαντής του Κυρίου στον Πειραιά.

Στον Όρθρο και στη Θεία λειτουργία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, πλαισιούμενος από τους ιερείς του ναού και κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως.

Ο Σεβασμιώτατος κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέλεσε την εις διάκονο χειροτονία του π. Στέφανου Ξηρογιάννη.

Να αναφερθεί ότι την Παρασκευή 24 Απριλίου 2026 τελέστηκε η Μοναχική Κουρά του.

Στη χειροτονητήρια ομιλία του ο π. Στέφανος αναφέρθηκε στην ιερότητα και τη σημασία του μυστηρίου της Ιερωσύνης.

Εν συνεχεία, ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη, τους συμπαρισταμένους ιερείς, την οικογένεια και τους φίλους που παρευρέθηκαν για να μοιραστούν τη χαρά του και να συμπροσευχηθούν για τη νέα πορεία της ζωής του στην ιερατική οικογένεια, αλλά και τον ευσεβή λαό που ήταν παρών.

Τον π. Στεφάνο προσφώνησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος στον λόγο του ανέφερε χαρακτηριστικά: «Διέγραψες με εξαιρετικό τρόπο το πνευματικό μεγαλείο αυτής της ιεράς ώρας και στιγμής, που μέσα στην αιωνιότητα ο Πανάγιος Θεός, πριν από τη γέννησή σου, είχε προορίσει. Διότι η κρίσις δεν είναι εξ ανθρώπων, αλλά Εκείνος, ο Οποίος με απεριόριστη αγάπη πλημμυρίζει τα σύμπαντα, επιλέγει τα πρόσωπα με τα οποία θα συντηρεί το έργο της χάριτος εις τους αιώνας. Είσαι ένας ευκλεής γόνος και καρπός μιας ευσεβούς και πολυτέκνου οικογενείας, αλλά και μιας ευρυτέρας πνευματικής οικογενείας, την οποία, χάριτι Θεού, διαποιμαίνει μετά πολλής στοργής και αγάπης ο πνευματικός σου πατέρας, αδελφός Ιερόθεος».

«Σήμερα συνάπτεις αρρήκτως τη ζωή σου, την ύπαρξή σου, με την παρουσία των αγίων προσώπων που με τόση ευγλωττία και σοφία μας κατέθεσες, με τους ιερούς εκείνους άνδρες, τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο, και τις ευσεβείς Μυροφόρες γυναίκες, που είχαν ζήσει μια τραγωδία, έναν αφόρητο πόνο, μια βαθιά τραγική διάψευση των ελπίδων τους.

Είχαν δει επάνω στον Σταυρό των μαρτυρίων να είναι κρεμασμένος ο Διδάσκαλος, η ελπίδα τους, το φως τους, η χαρά τους, η ζωή τους. Και εκείνη τη στιγμή της αφόρητης οδύνης, τη στιγμή του απόλυτου πόνου, αυτοί οι άνθρωποι, αυτές οι υπέροχες προσωπικότητες, πήραν μέσα τους δύναμη, ευψυχία, γενναιότητα, που πήγαζαν από τη βαθιά τους αγάπη στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου.

Ο Ιωσήφ περιφρόνησε την οργή των Ιουδαίων, το μίσος και την εμπάθεια, ακόμη και τη διακινδύνευση της ίδιας του της ζωής, και ανέβηκε τις αναβαθμίδες του Πραιτωρίου για να ζητήσει τον πολυτιμότερο θησαυρό των απάντων, το πανάχραντο και πανασπιλο σώμα του Κυρίου της ζωής. Και ο νυκτερινός μαθητής, ο Νικόδημος, εισήλθε και αυτός για να αλείψουν το βασανισμένο σώμα του Κυρίου της δόξης και, καθώς το ενταφίασαν, φιλώντας το, εκύλισαν τον λίθο στη θύρα του μνημείου. Και οι Μυροφόρες γυναίκες επέστρεψαν, για να μυρώσουν το σώμα του μεγάλου Ευεργέτη, και τι είδαν; Ακριβώς αυτό είναι το υπέροχο θαύμα, στο οποίο καλείσαι να γίνεις μέτοχος για την ατελεύτητη αιωνιότητα, γιατί ενώ ήταν πονεμένοι, εισήλθαν εις αναψυχή, διότι συνήντησαν τον αβάστακτα αγαπώντα Κύριο της δόξης και έγιναν οι Μυροφόρες γυναίκες και οι αποκαθηλωτές του Σώματος τα υπέροχα αυτά πρόσωπα, που δεν θα τα σβήσει ποτέ ο χρόνος, και θα θυμόμαστε όλοι της αγάπης τους τη μεγαλειώδη προσφορά τους στον Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου», υπογράμμισε σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος.

«Τόλμη και θάρρος, αυτά τα υπέροχα στοιχεία, τα οποία πηγάζουν από την κραταιά αγάπη, είναι δεδομένο πως μέσα στην εποχή της φθοράς και του θανάτου, εσύ, μέσα σε αυτή την οχλοβοή, συνάντησες το γλυκύ βλέμμα του Κυρίου σου, ο Οποίος σε αγάπησε, και έτσι, με όπλα την κραταιά σου αγάπη, ανταποκρίνεσαι στη στοργή του Κυρίου προς το πρόσωπό σου και ανεβαίνεις με ευψυχία και γενναιότητα, γιατί απαιτεί γενναιότητα αυτή η απόφαση της θυσιαστικής προσφοράς της ζωής σου στον Κύριο, για να καταστείς διάκονος του Τιμίου Σώματος και του Τιμίου Αίματος του Υιού του Θεού. Σε λίγο, στα χέρια σου θα κρατάς τη Ζωή των απάντων και, μέσα στην οχλοβοή του κόσμου, θα κρατάς Εκείνον που κρατά τα σύμπαντα και θα είσαι ο διάκονος της Εκκλησίας, ο διαγγελεύς της χάριτος, και θα διαμοιράζεις το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου στις καρδιές, στις ψυχές και στα σώματα των αδελφών σου. Υψίστης τιμής αξιώνεσαι, διότι αναλαμβάνεις διάκονος του Χριστού και λαμβάνεις ως προστάτη σου τον ιερό Πρωτομάρτυρα και Αρχιδιάκονο Στέφανο.», τόνισε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.

«Αδελφέ Στέφανε, βλέπουμε πόση χαρά, πόση προσωπική ευδαιμονία απολαμβάνουν οι άνθρωποι όταν τους καλούν κάποια υπεροχικά πρόσωπα του κόσμου της φθοράς και του θανάτου και θεωρούν τον εαυτό τους ευτυχή. Σκέψου τώρα εσύ, που δεν γίνεσαι συγκοινωνός και συνδετήμονας κάποιου ανθρώπου χοϊκού, που σήμερα είναι και αύριο δεν θα είναι, αλλά αποβαίνεις συγκληρονόμος και συγκοινωνός του Κυρίου των απάντων. Αυτός σε κάλεσε, σε Αυτόν απάντησες και Αυτός σε καλεί τώρα και πάλι να εισέλθεις στα Άγια των Αγίων και να λάβεις τη Χάρη Του, ώστε να αποβείς αιώνιος κοινωνός της Χάριτος του Θεού. Ευχόμαστε ο Κύριος να είναι ο κραταιός θησαυρός της ζωής σου εις αιώνας αιώνων. Αμήν», έκλεισε το λόγο του, ο Μητροπολίτης Πειραιώς.

Τέλος, ο νέος διάκονος μοίρασε ενθύμιο της χειροτονίας του και γλυκίσματα και δέχθηκε τις ευχές όλων των πιστών, που προσήλθαν για να παρακολουθήσουν το χαρμόσυνο αυτό γεγονός και να αναφωνήσουν το «Άξιος!».

Ο νέος Διάκονος π. Στέφανος, είναι Πτυχιούχος της Σχολής Διοικήσεως Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

πηγή: romfea.gr

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026 ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (Μαρκ. ιε΄ 43- ιστ΄ 8) (Πράξ. στ΄ 1-7)

 

"Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού¨

Η ευλογημένη τόλμη

«τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο τω σώμα του Ιησού»

Χριστός Ανέστη αγαπητοί αδελφοί.

  Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή παρελαύνουν τα πρόσωπα που καταθέτουν προσωπική μαρτυρία για τα μεγάλα γεγονότα του Πάθους και της Ανάστασης του Κυρίου.

 Πρόκειται για τον ευσχήμονα βουλευτή Ιωσήφ, τον από Αριμαθαίας, και τον κρυφό μαθητή του Κυρίου, Νικόδημο. Ειδική μνεία γίνεται επίσης και για τις τρεις μυροφόρες γυναίκες, την Μαρία την Μαγδαληνή, την Μαρία, την μητέρα του Ιακώβου, και την Σαλώμη, την μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, δηλαδή του Ιωάννη και του Ιακώβου.

   Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, υπήρξαν μάρτυρες της ταφής του Κυρίου και όλων των γεγονότων που την πλαισίωναν. Οι Μυροφόρες γυναίκες κατέθεσαν τη δική τους ισχυρή μαρτυρία για το γεγονός της Ανάστασης.

   Η παράθεση μαρτύρων ενέχει τεράστια σημασία για την Εκκλησία, αφού δίνεται με τον πιο αυθεντικό τρόπο το μήνυμα ότι η αλήθεια της δεν είναι μια μετέωρη και ξεκάρφωτη διδασκαλία, αλλά στηρίζεται σε γεγονότα που διαδραματίστηκαν μέσα στην ιστορία και αφορούν μια πραγματικότητα ζωής που την χαρακτηρίζει η αψευδής μαρτυρία.

Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος

    Από την γραφίδα του Ιωάννη εξυφαίνονται με πολύ γλαφυρό τρόπο τα γεγονότα που συνδέονται με τη μαρτυρία περί του Πάθους και της Ανάστασης του Κυρίου.

     Ο Νικόδημος συντονίζεται υποδειγματικά με την πρωτοβουλία του ευσχήμονα βουλευτή Ιωσήφ, για να αιτηθούν από τον Πιλάτο το Σώμα του Ιησού. Ο Ιωσήφ ήταν άνθρωπος «αγαθός και δίκαιος». Διατηρούσε περίοπτη θέση στην κοινωνία, αφού ήταν μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου των Ιουδαίων. 

 

   Σίγουρα, σε καμιά περίπτωση δεν συγκατένευσε στην καταδικαστική απόφαση για τον Ιησού. Επίσης και ο Νικόδημος κατείχε εξέχουσα θέση. Παρόλο ότι και οι δύο ήταν άρχοντες του λαού, δεν τους εμπόδιζε να ήταν και κρυφοί μαθητές του Κυρίου. Το χρήμα και τα αξιώματα δεν τους συνεπήραν για να διαβρώσουν τις ψυχικές διαθέσεις και συνειδήσεις τους.

  Καταξιώθηκαν μάλιστα να γίνουν αυθεντικοί μάρτυρες των πιο σημαντικών γεγονότων που εκτυλίχθηκαν στο πλαίσιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία προβάλλει το παράδειγμά τους. Όπου κι αν βρίσκεται ο άνθρωπος, η έμπρακτη αγάπη προς τον Κύριο είναι εκείνη που τον καταξιώνει να βρίσκεται στις κορυφογραμμές της πνευματικής προκοπής. 

   Ειδικότερα, ο σημερινός άνθρωπος που τον συναρπάζουν οι θέσεις, τα αξιώματα, ο πλούτος και τα υλικά αγαθά, μπορεί να αντλήσει τα πιο αυθεντικά πνευματικά μηνύματα από το παράδειγμα του Ιωσήφ και του Νικόδημου.

Το τόλμημα

   Στα πρόσωπα του Ιωσήφ και του Νικόδημου, σηματοδοτήθηκε η μεγάλη υπέρβαση. Η πίστη τους στον Χριστό δεν περιοριζόταν σε μια στείρα εγκεφαλική προσέγγιση, αλλά έβγαινε εκ βάθους καρδίας.

   Οδηγήθηκαν σε μια προσωπική θυσία, γιατί ένιωθαν ότι έτσι εκπλήρωναν στο ελάχιστο το χρέος τους προς τον αγαπημένο τους Διδάσκαλο. Το κατόρθωμά τους καταξιώνεται ακόμα πιο πολύ, αν αναλογιστούμε ότι στους υπόλοιπους μαθητές «επέπεσε δειλία θανάτου» και διασκορπίσθηκαν στη Γαλιλαία. Γι’ αυτό, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος αποτελούν αιώνια πρότυπά μας, αφού ανταποκρίθηκαν χωρίς αναστολές στην αγάπη του Χριστού.

Οι Μυροφόρες

   Όπως ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, έτσι και οι Μυροφόρες γυναίκες είχαν αγαπήσει με όλη την καρδιά τους τον Διδάσκαλο Χριστό. Γι’ αυτές, ο Χριστός παρόλο που πέθανε στον Σταυρό, εξακολουθούσε πάντα να είναι ζωντανή πραγματικότητα.

    Η πίστη τους αυτή κατέστη η κινητήρια δύναμη για να σπεύσουν στο μνημείο του Ιησού. Θέλουν να του δείξουν την αγάπη τους. Γι’ αυτό μετέβησαν «ίνα αλείψωσιν το Σώμα Του». Αυτή η ολοκληρωτική παράδοσή τους στην αγάπη του Χριστού, αποτελεί την πιο αποφασιστική κίνηση για την έξοδο από τον εγκλεισμό στον εγωισμό και την ανύψωση στον χώρο της θείας παρουσίας. Είναι εδώ ακριβώς που οι Μυροφόρες γυναίκες μάς δείχνουν την οδό της υπέρβασης.

   Εστιάζεται στο άνοιγμα του «εγώ» προς το «εσύ» για ν’ αποτελέσουμε το «εμείς» σε μια κοινωνία αγάπης, όπως αυτή αναδύεται στα πλαίσια του χώρου και του χρόνου της Εκκλησίας. Η αγάπη του Χριστού, αποτελεί τον κινητήριο μοχλό για την ανάδειξη του ανθρώπου ως εικόνας του Θεού, με την ατίμητη αξία της.

   Οι Μυροφόρες γυναίκες, ως μάρτυρες της Ανάστασης, δοκίμασαν στην καρδιά τους μεγάλη χαρά, συνάμα όμως διακατείχε αυτές «τρόμος και έκσταση». Πλημμυρίζει την ύπαρξή τους η χαρά, όχι μόνο γιατί θα ξαναδούν τον Κύριο, αλλά γιατί κατεπόθη του θανάτου το κράτος και άνοιξε διάπλατα η θύρα της αιωνιότητας.

    Στη διήγηση αναφέρεται ότι η χαρά αυτή είναι ανάμικτη και με ένα τρόμο. Η αίσθηση ότι με την Ανάσταση ξανοίγεται μια καινούργια ζωή, που υπερβαίνει το πλαίσιο της επίγειας ύπαρξης και συντονίζεται στις θείες συχνότητες της αιωνιότητας, σφραγίζει τώρα την ύπαρξη τους.

   Αυτή η ευλογημένη ανύψωση, ως δυνατότητα και προοπτική, ανοίγει τους ορίζοντες της φανέρωσης του Κυρίου «εν ετέρα μορφή».

Αγαπητοί αδελφοί, ο άνθρωπος πλάστηκε για ν’ ανυψώνεται όχι στο επίπεδο των αξιωμάτων, του πλούτου και της ύλης, αλλά στο χώρο της θείας παρουσίας, με κυρίαρχα στοιχεία την αγάπη και την ελευθερία, που προσφέρονται ως δωρεές ουράνιας εμβέλειας.

   Εκεί όπου υπερβαίνεται η φθαρτότητα και θνητότητά του και αποκτά αξία αιώνιας ύπαρξης. Εκεί όπου η ύπαρξή του υφίσταται την καλή αλλοίωση, υπό το φως και τη δύναμη της Ανάστασης.     

    Αυτή την πορεία μάς δείχνουν οι αυθεντικοί μάρτυρες του Πάθους, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, αλλά και της Ανάστασης, οι Μυροφόρες γυναίκες.

    Αλλά και όλες οι αγιασμένες μορφές που κοσμούν το οικοδόμημα της Εκκλησίας.  Το αποστολικό ανάγνωσμα αναφέρεται ακριβώς στην κοινωνία της εν Χριστώ αγάπης που φωτίζει την κτιστή ύπαρξη του ανθρώπου και την καθιστά θεοειδή και Χριστόμορφη.

   Μέσα από τα άγια παραδείγματα των μορφών που παρελαύνουν σήμερα, αναδύεται το πιο αισιόδοξο μήνυμα για τον φοβισμένο και απελπισμένο σήμερα άνθρωπο.

    Απέναντι στα εφιαλτικά σενάρια του πολέμου στη γειτονιά μας που ξεσπά τόσο εφιαλτικά, το πιο καθάριο και ζωντανό μήνυμα ξεπροβάλλει από τον υμνολογικό παιάνα: «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἀπριλίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἀπριλίου 2026, Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων (Μάρκ. ιε΄ 43 – ις΄ 8)

43 ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βου­λευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 

45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. 46 καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλη­σε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 47 ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ­ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώ­ρουν ποῦ τίθεται. 

ις΄ 1 Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγ­δαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠ­­­γόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλ­θοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦ­σιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα.

 

 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνη­­μεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξι­οῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευ­κήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 

 

7 ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέ­τρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄ­­­ψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

43 ἦλθε ὁ Ἰωσήφ πού καταγόταν ἀπ’ τήν πόλη Ἀρι­μα­­θαία, ἕνα σεβαστό καί ἐπίσημο μέλος τοῦ ἰουδαϊκοῦ συ­ν­εδρίου, πού εἶχε πιστέψει κι αὐτός στό κήρυγμα τοῦ Ἰησοῦ γιά τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί περίμενε τή βα­σι­λεία αὐτή χωρίς νά κλονισθεῖ ἡ ἐλπίδα του ἀπό τό θά­νατο τοῦ Ἰησοῦ· αὐτός λοιπόν τόλμησε καί παρουσιά­στηκε στόν Πιλάτο καί ζήτησε τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 Ὁ Πιλάτος μάλιστα ἔμεινε ἔκπληκτος κι ἀπόρησε πού τόσο γρήγορα εἶχε κιόλας πεθάνει ὁ Ἰησοῦς. Κι ἀφοῦ προσκάλεσε τόν ἑκατόνταρχο, τόν ρώτησε ἐάν εἶχε ὥρα πολλή πού πέθανε. 

 

45 Κι ὅταν ἔμαθε ἀπό τόν ἑκατόνταρχο ὅτι πραγματικά πέθανε ὁ Ἰησοῦς, χάρισε τό σῶμα του στόν Ἰωσήφ. 46 Κι ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἀγόρασε καινούργιο καί ἀμετα­χεί­ριστο σεντόνι καί κατέβασε τόν Ἰησοῦ ἀπό τόν σταυρό, τύλιξε τό σῶμα του στό σεντόνι καί τόν ἔβαλε κάτω σ’ ἕνα μνημεῖο, τό ὁποῖο ἦταν σκαλισμένο μέσα στό βράχο· καί κύλισε ἕνα μεγάλο λίθο πάνω στό στόμιο τοῦ μνημείου κλείνοντας ἔτσι τήν εἴσοδο τοῦ μνημείου.

 47 Στό μεταξύ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ Μαρία τοῦ Ἰωσῆ παρακολουθοῦσαν προσεκτικά καί μέ πολύ ἐνδια­φέ­ρον ποῦ τοποθετήθηκε τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ.

ις΄ 1 Αφοῦ πέρασε τό Σάββατο, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καί ἡ Σαλώμη ἀγόρασαν τό βράδυ τοῦ Σαββάτου ἀρώματα, γιά νά ἔλθουν τό πρωί στόν τάφο καί νά ἀλείψουν τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 2 Καί πολύ πρωί τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἔρχονται στό μνημεῖο τήν ὥρα πού ὁ ἥλιος ἄρχισε νά διαλύει τό πρωινό σκοτάδι, καθώς πῆρε ν’ ἀνατέλλει κάτω ἀπ’ τόν ὁρίζοντα.

 3 Κι ἔλεγαν μεταξύ τους: Ποιός θά μᾶς κυλίσει τή μεγάλη πέτρα μακριά ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ μνημείου; 4 Μόλις ὅμως ἔστρεψαν τά μάτια τους πρός τά ἐκεῖ, εἶ­δαν ὅτι εἶχε μετατοπισθεῖ ἡ πέτρα μακριά ἀπ’ τό μνη­μεῖο. Καί τά ἔλεγαν αὐτά μεταξύ τους, διότι ἡ πέτρα αὐτή ἦταν πολύ μεγάλη καί δέν ἦταν εὔκολο νά μετακινηθεῖ. 5 Κι ἀφοῦ μπῆκαν στό μνημεῖο, εἶδαν ἕνα νέο πού κα­θόταν στά δεξιά τοῦ μνημείου καί ἦταν ντυμένος μέ λευ­κή στολή, καί γέμισαν μέ τρόμο καί κατάπληξη. 6 Αὐτός ὅμως τούς εἶπε: Μήν τρομάζετε καί μή φοβάστε. Ξέρω ποιόν ζητᾶτε. Ζητᾶτε τόν Ἰησοῦ τόν Ναζαρηνό τόν ἐσταυρωμένο. Ἀναστήθηκε. Δέν εἶναι ἐδῶ. Νά, εἶ­ναι ἀδειανό τό μέρος πού τόν ἔβαλαν. 

7 Ἀλλά πηγαίνετε καί πέστε στούς μαθητές του καί ἰδι­αι­τέρως στόν Πέτρο, πού ἔχει ἀνάγκη παρηγοριᾶς καί βε­βαιώσεως ὅτι συγχωρήθηκε γιά τήν ἄρνησή του, ὅτι πηγαίνει πρίν ἀπό σᾶς στή Γαλιλαία καί σᾶς πε­ρι­μένει ἐκεῖ. Ἐκεῖ θά τόν δεῖτε, ὅπως σᾶς τό εἶπε πρίν σταυ­ρω­θεῖ. 8 Ἐκεῖνες τότε βγῆκαν κι ἔφυγαν ἀπό τό μνημεῖο. Ἦταν μά­λιστα γεμάτες τρόμο καί ἔκσταση. Δέν εἶπαν ὅμως τί­­ποτε σέ κανένα, διότι ἦταν φοβισμένες.

 

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Πράξ. στ΄ 1-7

¹ Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν Ἑλληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν. ² προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· Οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις. ³ ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτὰ, πλήρεις Πνεύματος ἁγίου καὶ σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπὶ τῆς χρείας ταύτης· ⁴ ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. ⁵ καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθους· καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ἁγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον Ἀντιοχέα, ⁶ οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας. ⁷ καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ σφόδρα, πολύς τε ὄχλος τῶν ἱερέων ὑπήκουον τῇ πίστει.

Νεοελληνική Απόδοση

¹ Κατά τας ημέρας δε αυτάς, καθώς ηύξανε ο αριθμός των πιστών, οι Εβραίοι Χριστιανοί, οι οποίοι κατήγοντο από ξένας περιοχάς και ωμιλούσαν την ελληνικήν γλώσσαν και ελέγοντο Ελληνισταί, ήρχισαν να γογγύζουν και να παραπονούνται εναντίον των Εβραίων Χριστιανών της Ιουδαίας, διότι αι χήραι αυτών παρεμερίζοντο και παρημελούντο εις την καθημερινήν υπηρεσίαν της διανομής τροφών και βοηθημάτων. ² Οι δώδεκα Απόστολοι τότε, αφού προσεκάλεσαν όλον το πλήθος των πιστών, είπαν· “δεν είναι ορθόν και αρεστόν στον Θεόν, να αφήσωμεν ημείς το κήρυγμα του θείου λόγου και να υπηρετούμεν εις τας τραπέζας του φαγητού. ³ Δι’ αυτό, αδελφοί, εξετάσατε με πολλήν προσοχήν και εκλέξατε ανάμεσα σας επτά άνδρας, οι οποίοι να έχουν καλήν μαρτυρίαν από όλους, να είναι δε γεμάτοι από Αγιον Πνεύμα και σοφίαν και τους οποίους ημείς θα εγκαταστήσωμεν δια την υπηρεσίαν αυτήν. ⁴ Ημείς δε θα επιμείνωμεν ακόμη περισσότερον και θα ασχοληθώμεν με μεγαλύτερον ζήλον εις την προσευχήν και την υπηρεσίαν του κηρύγματος”. ⁵ Και ήρεσεν ο λόγος αυτός εις όλον το πλήθος των πιστών. Και εξέλεξαν τον Στέφανον, άνδρα γεμάτον πίστιν και Πνεύμα Αγιον, και τον Φιλιππον και τον Πρόχορον και τον Νικάνορα και τον Τιμωνα και τον Παρμενάν και τον Νικόλαον, ο οποίος υπήρξεν ειδωλολάτρης από την Αντιόχειαν και πριν να πιστεύση στον Χριστόν είχε προσηλυτισθή εις την ιουδαϊκήν θρησκείαν. ⁶ Αυτούς, λοιπόν, τους παρουσίασαν μετά την εκλογήν των εμπρός στους Αποστόλους. Και οι Απόστολοι, αφού προσευχήθηκαν, έβαλαν επάνω εις αυτούς τας χείρας των, δια να τους μεταδοθή η ειδική δια το έργον των θεία χάρις. ⁷ Και το κήρυγμα του θείου λόγου ηπλώνετο και διεδίδετο και ο αριθμός των μαθητών εις την Ιερουσαλήμ ηύξανε και επληθύνετο παρά πολύ και πολύ πλήθος από τους Ιουδαίους εδέχοντο την νέαν πίστιν και υπετάσσοντο εις αυτήν.

                       ***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Νοσοκομεῖο τῶν πνευματικὰ ἀσθενῶν

   Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων μᾶς παρουσιάζει τὴν ὀργάνωση τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή. Μᾶς παρουσιάζει τὸ πρῶτο πρόβλημα ποὺ ἀνέκυψε στοὺς κόλπους της. Τὴν ἀφορμὴ ἔδωσαν οἱ Ἑλληνιστές, δηλαδὴ οἱ Ἰουδαῖοι ποὺ κατάγονταν ἀπὸ χῶρες ἐκτὸς τῆς Παλαιστίνης καὶ εἶχαν μητρικὴ γλώσσα τὴν ἑλληνική. Αὐτοὶ δυσφόρησαν, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Παλαιστίνης τοὺς ἀδικοῦσαν στὴ διανομὴ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Πιθανότατα νὰ ἦταν δικαιολογημένα τὰ παράπονά τους. Μὲ τὸν γογγυσμό τους ὅμως προκάλεσαν τὸ πρῶτο τραῦμα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

 

  Βλέπουμε ὅτι ἀκόμη καὶ σὲ ἰδανικὲς κοινωνίες, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἡ ζωὴ τῆς ὁποίας ρυθμίζεται μὲ βάση τὴν ἀγάπη καὶ τὴν αὐτοθυσία – πόσο μᾶλλον στοὺς χώρους ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας – πιθανῶς κάποτε νὰ δοθοῦν ἀφορμὲς γιὰ παράπονα. Μιὰ ἄδικη συμπεριφορά, γιὰ παράδειγμα, ἕνας ἀπότομος λόγος, μιὰ περιφρόνηση, μιὰ ἐμπαθὴς ἐπιδίωξη, προκαλοῦν εὔκολα τὸν σκανδαλισμό, τὴν γκρίνια, τὸν γογγυσμό. Πολλὲς φορὲς μάλιστα εἶναι πραγματικὲς οἱ ἀφορμές, ὄχι ἀβάσιμες.

   

   Ἂς μὴν εἴμαστε ὡστόσο μεμψίμοιροι, ἀγανακτώντας μὲ ὅ,τι ἀτελὲς βλέπουμε γύρω μας. Ἂς μὴν ἔχουμε διάθεση νὰ ἐπικρίνουμε τὰ πάντα. Ἀκόμη καὶ ὅταν ἀκοῦμε γιὰ πιθανὰ σκάνδαλα καὶ μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ἄλλωστε ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι κοινωνία ἀγγέλων, ἀλλὰ ἀνθρώπων, ἀπογόνων τοῦ παλαιοῦ Ἀδάμ. Δὲν εἶναι ὁ χῶρος τῶν ἀναμάρτητων, ἀλλὰ τὸ νοσοκομεῖο τῶν πνευματικὰ ἀσθενῶν. Ἐκεῖ εἰσέρχονται οἱ πιστοὶ γιὰ νὰ ὑποτάξουν τὰ πάθη τους καὶ νὰ θεραπευθοῦν. Εἶναι συνεπῶς ὁ χῶρος τῶν ἀγωνιζόμενων πιστῶν· ὁ ἱερὸς τόπος ὅπου ἐξαγιάζεται ὁ ἄνθρωπος.

 

2. Οἱ πνευματικὲς προϋποθέσεις

 

   Τὸ ζήτημα ἔφθασε στοὺς Ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι θεώρησαν ὅτι δὲν θὰ ἦταν καλὸ νὰ ἀσχοληθοῦν οἱ ἴδιοι μὲ τὴ διανομὴ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, παραμελώντας τὸ πνευματικό τους ἔργο. Γι᾿ αὐτὸ προέτρεψαν τοὺς πιστοὺς νὰ ἐκλέξουν μεταξύ τους ἑπτὰ ἄνδρες μὲ καλὴ μαρτυρία ἀπὸ ὅλους, «πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καὶ σοφίας»· γεμάτους ἀπὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ σύνεση, ὥστε νὰ ἀναλάβουν τὴν πρακτικὴ αὐτὴ ἐργασία.

 

  Κάνει ἐντύπωση ὅτι γιὰ τὴν ἐκλογὴ προσ­ώπων, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο νὰ ἀναλάβουν μιὰ πρακτικὴ διακονία μέσα στὴν Ἐκκλησία, οἱ Ἀπόστολοι θέτουν πνευματικὲς προϋποθέσεις: τὴν ἐξωτερικὴ καλὴ μαρτυρία, τὴν ἐνοίκηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴ σύνεση. Αὐτὸ δείχνει ὅτι ὄχι μόνο οἱ ἱερεῖς, ἀλλὰ καὶ ὁ κάθε πιστὸς ποὺ ἀναλαμβάνει κάποια εὐθύνη στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ παράδειγμα ὁ ἐπίτροπος, ὁ νεωκόρος, ὁ ἱεροψάλτης, τὸ μέλος τοῦ φιλοπτώχου, πρέπει νὰ κοσμεῖται μὲ χαρίσματα πνευματικά. Νὰ ἔχει συναίσθηση τῆς ὑψηλῆς εὐθύνης ποὺ ἀναλαμβάνει γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὸν Χριστό. 

 

       Νὰ εἶναι ἀκέραιος, ἀξιόπιστος, ἐνάρετος. Νὰ ἔχει ἀνεπίληπτη ζωή.

    Νὰ εἶναι τίμιος καὶ συνετός, ὥστε νὰ προλαβαίνει τὶς παρεξ­ηγήσεις. Ἂς μὴ θεωρήσουμε, ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅτι, ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἀναλάβει τὴ διακονία τοῦ κηρύγματος, δὲν ἀπαιτεῖται νὰ ἔχει σύνεση. Χρειάζεται, καὶ πολλὴ μάλιστα: «Μὴ γὰρ δὴ νομίσητε, ἐπειδὴ λόγον οὐκ ἐγκεχείρισται, ὅτι οὐ χρείαν ἔχει σοφίας ὁ τοιοῦτος· χρῄζει γάρ, καὶ πολλῆς» (PG 60, 115). Πρέπει, μὲ ἄλλα λόγια, νὰ κατοικεῖ μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἐκεῖνο νὰ τοῦ χαρίζει τὸν φωτισμὸ καὶ τὴ διάκριση, ὥστε νὰ ἐπιτελεῖ τὰ καθήκοντά του θεάρεστα.

 

3. Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας

 

   Οἱ πιστοὶ ἀποδέχθηκαν τὴν πρόταση τῶν Ἀποστόλων καὶ ἐξέλεξαν τοὺς ἑπτὰ διακόνους, τοὺς ὁποίους χειροθέτησαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ προσευχήθηκαν νὰ τοὺς ἐνισχύσει ὁ Θεὸς στὴν εὐθύνη ποὺ ἀναλάμβαναν. 

    

   Θὰ μποροῦσαν πλέον οἱ Ἀπόστολοι νὰ ἀφοσιωθοῦν ἀπερίσπαστοι στὴν προσευχὴ καὶ τὴ διακονία τοῦ κηρύγματος. «Ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν», εἶπαν. Ἡ φράση αὐτὴ μᾶς δείχνει ποιό εἶναι τὸ κύριο ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἡ προσευχή, ἡ λατρεία δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ κήρυγμα, ἡ διδασκαλία τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως.

   

   Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε βέβαια φρόντιζε καὶ φροντίζει γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ ἐνδεεῖς ἀδελφούς, μὲ ἐράνους καὶ φιλανθρωπικὲς δράσεις γιὰ τὴν ἐνίσχυσή τους. Μᾶς τὸ ζητεῖ αὐτὸ ὁ Θεός. Ἡ κύρια ἀποστολή της ὅμως δὲν εἶναι ἡ φιλανθρωπία, ἀλλὰ ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν, ἡ κοινωνία Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Μὲ τὴν προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ λατρεία της ὁμιλεῖ ὁ λαὸς πρὸς τὸν Θεό. Μὲ τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας ὁμιλεῖ ὁ Θεὸς πρὸς τοὺς πιστούς. Μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας κοινωνεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεὸ καὶ σώζεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ κύρια εὐθύνη της.

 

     Ἑπομένως ὅλοι οἱ πιστοὶ καλούμαστε νὰ ὑπηρετοῦμε πρόθυμα στὶς διακο­νίες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ διευκολύνουμε τοὺς ποιμένες μας νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν κύρια ἀποστολή τους, ποὺ εἶναι ἡ λατρεία καὶ τὸ κήρυγμα. Νὰ τοὺς δίνουμε τὴ δυνα­τότητα νὰ καλλιεργοῦν πνευματικὰ τὶς ψυχές μας καὶ νὰ μᾶς φέρνουν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

 ***************************************************

Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος

   

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ: Η αγία μας Εκκλησία έχει να επιδείξει νέφη Μαρτύρων. Μυριάδες πιστοί βασανίστηκαν και έχυσαν το αίμα τους για την πίστη του Χριστού, την σώζουσα πίστη της Εκκλησία μας.

Πολλοί από αυτούς χαρακτηρίζονται ως Μεγαλομάρτυρες, διότι βασανίστηκαν περισσότερο από τους άλλους και έδειξαν μεγάλη ανδρεία. Ένας από αυτούς είναι και ο λαοφιλής άγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, ο οποίος έλαβε και την προσωνυμία Τροπαιοφόρος, διότι κατατρόπωσε τους διώκτες του ειδωλολάτρες και θριάμβευσε έτσι η χριστιανική πίστη, στα μάτια των ισχυρών της εποχής του.

Γεννήθηκε στην Καππαδοκία της Μ. Ασίας στα τέλη του 3ου μ. Χ. αιώνα, από ευσεβής και εύπορους γονείς. Δεν γνωρίζουμε δυστυχώς τα ονόματά τους, ούτε περισσότερα στοιχεία γι’ αυτούς. Γνωρίζουμε όμως ότι, ως συνειδητοί χριστιανοί, μεγάλωσαν το Γεώργιο με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Του ενέπνευσαν ακράδαντη πίστη στο Σωτήρα Χριστό, αφοσίωση στην μοναδική χριστιανική διδασκαλία και βίωση της ευαγγελικής ηθικής. Φρόντισαν ακόμα να λάβει σοβαρή μόρφωση στα ονομαστά σχολεία της περιοχής.

Η ομορφιά της ψυχής του σε συσχετισμό μα το κλασικό σωματικό του κάλλος συνέθεταν μια σπάνια προσωπικότητα, φωτεινό παράδειγμα και πρότυπο για τους νέους της ευρύτερης περιοχής της Καππαδοκίας. Τέτοιοι υπήρξαν άλλωστε οι καλλίμαχοι μάρτυρες της Εκκλησίας μας, όπως ο Δημήτριος, ο Προκόπιος, οι Θεόδωροι κ.α., οι οποίοι, ως θεοφόροι, ξεχώριζαν από τους εμπαθείς ειδωλολάτρες.

Ως επάγγελμα ο νεαρός Γεώργιος διάλεξε τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Εντάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, χάρις στα σπάνια προσόντα του, ανέβηκε τη στρατιωτική ιεραρχία. Έγινε χιλίαρχος. Τόσο οι ανώτεροι, όσο και οι κατώτεροί του στρατιωτικοί τον εκτιμούσαν και τον θαύμαζαν για τα ψυχικά, διανοητικά και σωματικά του χαρίσματα.

Ο Γεώργιος δεν έκρυβε την χριστιανική του πίστη. Με το παράδειγμά του ξεχώριζε από τους ειδωλολάτρες συναδέλφους του. Το ήθος του και πως τα χαρίσματά φανέρωναν την πίστη του στο Χριστό. Επίσης δεν παρέλειπε να κάνει ιεραποστολή στο πολυπληθές στράτευμα με αποτέλεσμα πλήθος ανδρών του στρατεύματος να ασπασθεί τον Χριστιανισμό.

Η ύφεση των διωγμών ανάμεσα στα έτη 258 μέχρι 284 είχε ως συνέπεια οι χριστιανοί να ανασάνουν για λίγο. Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ. Το 284 ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο του απέραντου ρωμαϊκού κράτους ο Διοκλητιανός (284-305), ο οποίος με διάταγμά του ανανέωσε τους διωγμούς εναντίον του Χριστιανισμού. Πρόκειται για έναν από τους πλέον θρησκομανείς και εμπαθείς Ρωμαίους αυτοκράτορες. Μάλιστα, επειδή πίστεψε πως η χριστιανική πίστη ήταν η αιτία της κατάπτωσης του κράτους, κήρυξε τον χειρότερο διωγμό που γνώρισαν οι χριστιανοί ως τότε. Γκρεμίστηκαν οι ναοί, κάηκαν βιβλία και μυριάδες πιστοί οδηγήθηκαν σε φρικτά μαρτύρια και το θάνατο. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως εκείνοι που εξώθησαν τον δεισιδαίμονα αυτοκράτορα σε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών ήταν οι σκοτεινοί και αδίστακτοι ειδωλολάτρες ιερείς – μάντεις των διαβόητων μαντείων, του Κλαρίου και Διδυμαίου Απόλλωνος της Μ. Ασίας. Επειδή, με την αύξηση των Χριστιανών, ερήμωναν τα κέντρα αυτά του σκοταδισμού, της δεισιδαιμονίας και της απάτης, και οι ιερείς έχαναν τεράστια ποσά από την έλλειψη ζητητών χρησμών, διαμήνυσαν στον αυτοκράτορα πως το θέλημα των «θεών» ήταν η ολοκληρωτική εξαφάνιση του Χριστιανισμού και των οπαδών του. Ότι δήθεν έτσι θα ήταν ευμενείς προς το κράτος!

 

Ο φανατικός ειδωλολάτρης αυτοκράτορας θέλησε επίσης να καθαρίσει το στράτευμα από τους χριστιανούς στρατιωτικούς. Έδωσε σαφείς εντολές να εντοπισθούν όλοι οι χριστιανοί του στρατεύματος και να αναγκασθούν να αρνηθούν την πίστη του, διαφορετικά να εκτελούνται χωρίς έλεος. Πλήθος χριστιανών στρατιωτών συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο μαρτύριο Μεταξύ αυτών συνελήφθη και ο Γεώργιος, ο οποίος οδηγήθηκε μπροστά στον αυτοκρατορικό απεσταλμένο Μαγνέντιο για να απολογηθεί.

Ο ρωμαίος αξιωματούχος θαύμασε το παράστημα του Γεωργίου και εκτίμησε τα σπάνια προσόντα του και γι’ αυτό μεταχειρίστηκε όμορφο τρόπο να τον μεταπείσει να απαρνηθεί την πίστη του και να ασπασθεί την ειδωλολατρία. Ο Γεώργιος με θάρρος και ευγένεια αρνήθηκε να υπακούσει στις προτροπές του Μαγνέντιου. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον ρωμαίο αξιωματούχο και διέταξε να τον βασανίσουν σκληρά. Φανατικοί ειδωλολάτρες στρατιώτες έμπηγαν αιχμηρά αντικείμενα στο κορμί του Γεωργίου. Εκείνος προσεύχονταν, όχι για τη σωτηρία του, αλλά για την μεταστροφή των βασανιστών του. Τότε έγινε το απροσδόκητο. Οι βαθιές και επώδυνες πληγές του επουλώνονταν πάραυτα θαυματουργικά. Τότε ο Μαγνέντιος έδωσε διαταγή να τον κλείσουν στη φυλακή.

Ύστερα από λίγες ημέρες έκανε περιοδεία στα μέρη της Ανατολής ο ίδιος ο Διοκλητιανός, μαζί με τη σύζυγό του, την ελληνίδα Αλεξάνδρα. Όταν επισκέφτηκε το στρατόπεδο του Γεωργίου πληροφορήθηκε το γεγονός και θέλησε να τον μεταπείσει ο ίδιος. Τον οδήγησε λοιπόν σε παραπλήσιο ναό το Απόλλωνα και τον παρότρυνε να θυσιάσει στα είδωλα.

 

 Εκείνος όμως και πάλι αρνήθηκε να ασπασθεί την πλάνη της ειδωλολατρίας. Μάλιστα αναφέρεται πως την ώρα που βρισκόταν μπροστά στο άγαλμα του ψευτοθεού, ρώτησε ο Γεώργιος το άγαλμα «θέλεις εσύ άψυχο είδωλο να λάβεις ως Θεός από μένα θυσία;». Το δαιμόνιο που κατοικούσε μέσα σε αυτό αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι «δεν είμαι εγώ ο Θεός, ούτε κάποιος. άλλος από μας. Μόνο αυτός που κηρύττεις είναι αληθινός Θεός. Εμείς ήμασταν κάποτε άγγελοι και εξαιτίας της υπερηφάνειας μας γίναμε διάβολοι. Από τότε φθονούμε τους ανθρώπους και τους κοροϊδεύουμε ότι εμείς είμαστε οι θεοί για να μας προσκυνούν». Αμέσως ακούστηκε μέγας κλαυθμός μέσα από τα αγάλματα και με μεγάλη βοή σωριάστηκαν μόνα τους στη γη και έγιναν κομμάτια. Τότε η αυτοκράτειρα συγκλονίστηκε από το θαυμαστό αυτό γεγονός και ομολόγησε πίστη στο Χριστό, αντίθετα ο θηριώδης αυτοκράτορας, όχι μόνο δεν επηρεάστηκε από το θαύμα, αλλά το θεώρησε μαγικό τέχνασμα του Γεωργίου.

 Οι φανατικοί ειδωλολάτρες ιερείς άρχισαν να κτυπούν ανελέητα τον άγιο, ώσπου τον άφησαν λιπόθυμο. Τελικά έδωσε ο αυτοκράτορας διαταγή να τον αποκεφαλίσουν και επίσης να ρίξουν στη φυλακή την Αλεξάνδρα.

Το πράσινο ανοιξιάτικο χορτάρι ποτίστηκε με το τίμιο αίμα του μάρτυρα και η αγία του ψυχή ανέβηκε στο θρόνο του Χριστού, για να λάβει τον πολύτιμο και αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Επίσης και η Αλεξάνδρα πέθανε λίγο αργότερα από τις κακουχίες της φυλακής, παίρνοντας και αυτή το δικό της μαρτυρικό στέφανο.

Οι χριστιανοί της περιοχής παρέλαβαν με ευλάβεια και έθαψαν το σώμα του μάρτυρα με τιμές. Ο τάφος του είχε γίνει κέντρο συνάθροισης των πιστών όλης της περιοχής, για να χαιρετήσουν και να τιμήσουν τον καλλιμάρτυρα του Χριστού. Πλήθος θαυμάτων γινόταν εκεί. Τυφλοί έβλεπαν το φως τους, παράλυτοι σύσφιγγαν τα μέλη τους, βαριά ασθενείς έβρισκαν την υγεία τους, πένητες διασώζονταν, αιχμάλωτοι επέστρεφαν στα σπίτια τους, χάρη στην δύναμη του Γεωργίου. Σύμφωνα με την παράδοση το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε αργότερα στην Παλαιστίνη και θάφτηκε εκεί. Ο τάφος του σώζεται μέχρι σήμερα και επιτελούνται εκεί θαύματα ιάσεως σε πονεμένους χριστιανούς και αλλοθρήσκους.

Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος δεν άργησε να αγιοποιηθεί στη συνείδηση της Εκκλησίας Ευθύς μετά το μαρτύριό του άρχισε να τιμάται από όλους τους χριστιανούς. Μέχρι σήμερα βρίσκεται την πρωτοπορία της χορείας των αγίων. Πάμπολλοι ναοί είναι αφιερωμένοι στη χάρη του, πλήθος χριστιανών φέρουν με καμάρι το ηρωικό και σεπτό όνομά του, επίσης τοπωνύμια, περιοχές, ακόμα και πόλεις φέρουν το όνομά του! Στις μουσουλμανικές χώρες και ιδιαίτερα στην Αίγυπτο και στην Παλαιστίνη ο άγιος Γεώργιος τιμάται και από τους μουσουλμάνους για τα άπειρα θαύματα που επιτελεί και σε αυτούς!

Η μνήμη του μαρτυρίου του εορτάζεται στις 23 Απριλίου. Όμως επειδή αρμόζει σε εκείνον να εορτάζεται λαμπρά η μνήμη του και επειδή συχνά συμπίπτει αυτή με την Μ. Τεσσαρακοστή, μετατίθεται, στην περίπτωση αυτή, την Δευτέρα του Πάσχα.

Ως συνειδητοί πιστοί αισθανόμαστε μεγάλη ευλογία να τον έχουμε προστάτη και βοηθό μας. Αυτός θα πρέπει να είναι το ιδεώδες, του οποίου οφείλουμε να μιμούμαστε αν θέλουμε να είμαστε αρεστοί στο Θεό. Το ηρωικό του παράδειγμα θα πρέπει να είναι για μας κανόνας πίστεως και ιδιαίτερα για τους νέους μας, οι οποίοι παραπαίουν στους σύγχρονους δύσκολους καιρούς του πνευματικού αποπροσανατολισμού και της σύγχυσης.

 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ.

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει:

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ.

 

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Πάντοτε ανατέλλει και θα ανατέλλει χαρμόσυνο το μήνυμα της Αναστάσεως».

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ χθες, Κυριακή 19 Απριλίου 2026 (του Θωμά), ιερούργησε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, όπου τιμήθηκε και η εορτή της Συνάξεως της Παναγίας Βηματάρισσας.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βηματαρίσσης, αντίγραφο της οποίας βρίσκεται στον Ναό, στο ιστορικό γεγονός του 1929, όταν η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε σωματικώς στον Ναό της Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, αλλά και στο διαχρονικό μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού ως νίκη της ζωής επί του θανάτου και πηγή ελπίδας, ειρήνης και χαράς για τον άνθρωπο.

Κάνοντας λόγο για τον «Παναγιοσκέπαστο και Παναγιοφρούρητο Θεομητορικό Ναό της Ευαγγελιστρίας» που βρίσκεται στην Παναγιοσκέπαστη ναύλοχο πόλη του Πειραιά, εξέφρασε τη μεγάλη χαρά όλων, γιατί «σήμερα τιμούμε την σύναξη της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της επικεκλημένης Βηματαρίσσης», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος, το εικόνισμα της οποίας υπάρχει ενθρονισμένο στο Ναό εις το διηνεκές χάρη στην «μεγίστη δωρεά του σεπτού Καθηγουμένου της εν Αγίω Όρει Άθω, Μεγίστης Μονής του Βατοπεδίου, Αρχιμανδρίτου κ. Εφραίμ».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο θαύμα που συνέβη στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, όπου κατά τη διάρκεια επιδρομής Αγαρηνών πειρατών, «ο τότε παραμονάριος, Μοναχός Σάββας, έλαβε την πανίερον εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου της Βηματαρίσσης και την έκρυψε υπό την γην και ήνηψε και ενώπιον αυτής Ιερά Κανδήλα. Και εβδομήκοντα έτη μετά ταύτα, μετά το γεγονός, οι Πατέρες θεώθεν κινούμενοι ανεύρον την ιεράν εικόναν ανέπαφον και την Ιερά Κανδήλα να καίει ενώπιον αυτής».

Ιδιαίτερη μνεία έκανε ο Σεβασμιώτατος και στο ιστορικό γεγονός που συνέβη στην πόλη του Πειραιά και στο Ναό της Ευαγγελιστρίας το 1929, όταν «το βράδυ της 24^ης προς την 25^η Μαρτίου 1929, ενεφανίσθη η Υπεραγία Θεοτόκος και εφήπλωσε το ιερόν της Μαφόριον επί τον αγρυπνούντα λαό και αγίασε αυτόν τον τόπο και αυτή την πόλη».

Στη συνέχεια, μιλώντας για το μέγιστο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας επεσήμανε: «Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας το μέγα θαύμα της Αναστάσεως, γιατί είμαστε η Εκκλησία της Αναστάσεως, αλλά και γιατί η περίοδος αυτή είναι η πλέον χαρμόσυνος περίοδος Εκκλησίας, κατά την οποίαν πανηγυρίζουμε την νίκη του Σωτήρος και Λυτρωτού μας Κυρίου κατά του θανάτου που είναι ο έσχατος εχθρός, ο μέγιστος εχθρός του ανθρωπίνου γένους».

Αναφερόμενος στην Ευαγγελική διήγηση της εμφάνισης του Αναστάντος Κυρίου στους μαθητές, υπογράμμισε την υπέρβαση του φόβου και της αμφιβολίας μέσω της πίστης και της εμπειρίας της θείας παρουσίας.

Σημειώνοντας ότι ο Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει «μία από τις μετααναστάσιμες εμφανίσεις του Κυρίου μας και Σωτήρος Ιησού Χριστού», περιέγραψε την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα της στιγμής εκείνης» κατά την οποία ο Κύριος εμφανίστηκε στους μαθητές, οι οποίοι ήταν κλεισμένοι και φοβισμένοι στο υπερώο.

«Οι μαθηταί που είχαν τόσα και τόσα επενδύσει στην Ευαγγελική Ζωή και στο πρόσωπόν Του, αισθάνονται βαθιά πικραμένοι, φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Είχαν βιώσει τη σύλληψη του Διδασκάλου, τα μαρτύριά Του τα φρικώδη και τελικά το Σταυρό και το θάνατο». «Μη λησμονούμε ότι ο ένας εξ αυτών Τον είχε αρνηθεί τρεις φορές μπροστά σε κοράσια και σε θεραπαινίδες και οι άλλοι Τον είχαν εγκαταλείψει φοβούμενοι για την ιδία τους τη ζωή». «Σε αυτό το κλίμα της αγωνίας και του φόβου, του τρόμου που ήταν κλεισμένοι στο υπερώον εκείνο» εμφανίστηκε «κεκλεισμένων των θυρών» ο Ιησούς στο μέσον λέγοντας «Ειρήνη υμίν».

«Ήταν εκεί ενώπιόν τους, ζων με την απέραντη στοργή και την αγάπη που εξέπεμπε πάντοτε ο Κύριός τους» υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος και αναφερόμενος στον πρώτο λόγο του Κυρίου, το «Ειρήνη υμίν», τόνισε ότι «Αυτός ο Πανάγιος Θεός είναι ο χορηγός της ειρήνης και ταυτόχρονα και του άλλου μεγάλου συναισθήματος της χαράς».

Και συνέχισε: «Και εμείς ζούμε σε καταστάσεις που εγκυμονούν προβλήματα, φόβους, εσωτερικές διασπάσεις, αντιπαλότητες». «Δεν υπάρχει ούτε μία στιγμή στη ζωή μας που να μην αισθανόμεθα την απειλή, τον πειρασμό, τη δοκιμασία, την ασθένεια, την όποια πραγματικότητα που μας συνθλίβει και μας προβληματίζει και μας φοβίζει και μας οδηγεί πολλές φορές ακόμη και σε καταστάσεις απαράδεκτες όπως η απελπισία και ο τρόμος. Αλλά κοιτάξτε το μήνυμα της σημερινής ημέρας. Πάντοτε ανατέλλει και θα ανατέλλει χαρμόσυνο το μήνυμα της Αναστάσεως, γιατί είναι ένα γεγονός που συγκροτεί και συνέχει την παγκόσμια ιστορία, την παγκόσμια πραγματικότητα. Ο Χριστός έπαθε επί του Σταυρού ακριβώς για να μας χαρίσει την Ανάσταση, για να εγγυηθεί και τη δική μας Ανάσταση».

«Η Εκκλησία μας καλεί αυτό το μήνυμα να το προσλαμβάνουμε και να το μεταλαμπαδεύουμε στον κόσμο και την ιστορία και την οικουμένη», συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως ο Κύριος έδωσε στους Αποστόλους «τη Χάρη του Παρακλήτου, τους κατέστησε κλειδοκράτορες της Βασιλείας των Ουρανών». «Τους κατέστησε εκείνους πυλωρούς του Παραδείσου και τίμησε τον άνθρωπο με τέτοια υπεροχική ευλογία, εξουσία και δύναμη που δεν την έχουν οι Άγιοι Άγγελοι. Ο άνθρωπος έγινε εκείνος που κρατά τα κλείθρα της Βασιλείας των Ουρανών». «Σε αυτό το μεγαλείο μας κάλεσε ο Αναστάς και οι Απόστολοι γι’ αυτό βγήκαν μετά από τον τρόμο και τον φόβο που βίωναν στο υπερώο γενναίοι μέσα σε μία εχθρική εποχή και σε μία αντιπαλέουσα, την αλήθεια του Ευαγγελίου, πραγματικότητα και δεν φοβήθηκαν πια, δεν τρομοκρατήθηκαν ούτε απ’ τα βασανιστήρια, ούτε απ’ τους διωγμούς, ούτε απ’ τον θάνατο».

Στη συνέχεια μιλώντας για τον δύσπιστο μαθητή, το Θωμά, ο οποίος «ζητούσε αποδείξεις εμπράγματες», όπως χαρακτηριστικά είπε, τόνισε πως όταν ο Κύριος εμφανίστηκε ενώπιόν του και τον κάλεσε «εκείνος προέβη στη σωτηριώδη ομολογία που πανηγυρίζουμε σήμερα, λέγοντας και αναφωνώντας στην ιστορία και στην οικουμένη «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

«Η Ανάσταση, λοιπόν, είναι ένα γεγονός ιστορικώς διακριβωμένο, που μας το εγγυώνται και το υπογράφουν οι μάρτυρες της Αναστάσεως. Οι πρώην κεκρυμμένοι, φοβισμένοι μαθηταί, που έχοντας εμπειρία πλέον της Αναστάσεως και του Αναστάντος, βγήκαν και κήρυξαν Ιησούν Χριστόν, έχοντας όμως και το όπλο της Χάριτος», υπογράμμισε στη συνέχεια, επισημαίνοντας πως «εάν ζούμε στο πνεύμα της Αναστάσεως και συντονίζουμε τη ζωή μας με τη Χάρη του Αναστάντος, κανένας φόβος, καμία οδύνη, κανένας πόνος, κανένα δαιμονικό περίπαιγμα, κανένας πειρασμός δεν μπορούν να σκοτίσουν τη χαρά μας και την πληρότητα της ζωής μας. Τα δώρα της Αναστάσεως, η ειρήνη, η χαρά, η αγάπη, η αλήθεια, το φως, είναι δικά μας. Τα έχουμε εδώ. Ευρίσκονται πάνω στην Αγία Τράπεζα. Είναι ο Ενσαρκωμένος Κύριός μας, που από άπειρη αγάπη συνεχίζει να εμφαίνεται στις καρδιές μας, στις ψυχές μας, στα σώματά μας καθώς μας μεταδίδει το δικό Του Σώμα και το δικό Του Αίμα».

«Αυτή τη χαρά και τη δόξα μας έχει χαρίσει ο Πανάγιος Θεός. Αυτή την πληρότητα και το φως. Και καλούμεθα ακριβώς να επαναλάβουμε όλοι μας το λόγο του μακαρίου Αποστόλου Θωμά, του πρώην δυσπίστου και νυν μάρτυρος της Αναστάσεως και της αληθείας, ‘’ο Κύριός μου και ο Θεός μου’’», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «η Χάρη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βηματαρίσσης, της Σκέπης και ευλογίας όλων μας και του Αναστάντος Κυρίου μας να ευλογεί και να αγιάζει πάντας». «Και μη λησμονούμε ότι οι μάρτυρες της Αναστάσεως είναι οι Άγιοί μας και εμείς, που λαμβάνουμε πείρα του Αναστάντος και μπορούμε και εμείς να διασαλπίσουμε ότι ‘’Χριστός Ανέστη’’ και θάνατος κατεπόθη», είπε καταλήγοντας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Μητροπολίτης Πειραιώς: Οι Περί Αναστάσεως του Χριστού Κακόδοξες και Αλλόκοτες Δοξασίες της Εταιρείας “Σκοπιά” Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει: Οι Περί Αναστάσεως του Χριστού Κακόδοξες και Αλλόκοτες Δοξασίες της Εταιρείας “Σκοπιά”.

 

«Δεν αρκεί να λες – πρέπει να ζεις»: Το μήνυμα ενός φωτισμένου Πατριάρχη που συγκλονίζει τη συνείδηση των πιστών

 

Σε μια εποχή όπου τα λόγια περισσεύουν και η πράξη σπανίζει, τα λόγια του μακαριστού Πατριάρχη Σερβίας Παύλου έρχονται να ταράξουν συνειδήσεις και να υπενθυμίσουν την ουσία της Ορθόδοξης ζωής: η πίστη δεν είναι θεωρία, αλλά πράξη καθημερινή, σταυρική και αληθινή.

Επιμέλεια- Κατερίνα Θεοχάρη 

«Δεν γίνεται να είσαι χριστιανός και να μη ζεις στο ύψος αυτών που λες». Η φράση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια ηθική νουθεσία. Είναι μια πνευματική καταγγελία απέναντι στην υποκρισία που συχνά εισχωρεί ακόμα και στον εκκλησιαστικό χώρο.

Η πίστη δεν είναι λόγια – είναι ζωή

Ο Πατριάρχης Παύλος, ένας από τους πιο ταπεινούς και αυθεντικούς ποιμένες της σύγχρονης Ορθοδοξίας, δίδαξε με τη ζωή του ότι η πίστη δεν μετριέται με τα λόγια, αλλά με τα έργα.

Δεν είναι τυχαίο ότι επαναλάμβανε:

«Κατά τη Δευτέρα Παρουσία, ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τι πιστεύαμε, αλλά πώς ζήσαμε».

Αυτή η φράση συνοψίζει ολόκληρη την ευαγγελική διδασκαλία. Δεν αρκεί να γνωρίζεις το Ευαγγέλιο. Πρέπει να το ενσαρκώνεις. Να γίνεται πράξη σε κάθε σχέση, σε κάθε απόφαση, σε κάθε στιγμή της ζωής.

Ο Χριστιανός φαίνεται – δεν διαφημίζεται

Ο Πατριάρχης Παύλος ήταν σαφής:

 

«Μην μιλάτε στους ανθρώπους για τον Θεό, αν δεν θέλουν να ακούσουν. Ζήστε όπως Εκείνος και θα σας ρωτήσουν μόνοι τους».

Αυτό είναι το πιο βαθύ ιεραποστολικό μήνυμα. Ο αληθινός χριστιανός δεν πείθει με επιχειρήματα. Πείθει με τη ζωή του.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη πρόκληση:

πόσοι από εμάς ζούμε αυτό που ομολογούμε;

Οι σύγχρονοι Άγιοι μιλούν με την ίδια φωνή

Τα ίδια ακριβώς δίδαξαν και οι μεγάλοι σύγχρονοι Άγιοι της Ορθοδοξίας.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε:

«Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από λόγια, αλλά από ανθρώπους που ζουν το Ευαγγέλιο».

Και συνέχιζε με αυστηρότητα:

«Αν δεν προσέχουμε τη ζωή μας, τα λόγια μας διώχνουν τους ανθρώπους από τον Θεό».

Ο Άγιος Πορφύριος από την πλευρά του τόνιζε:

«Μη μιλάτε πολύ για τον Χριστό. Ζήστε τον Χριστό».

Η Ορθοδοξία δεν είναι ιδεολογία. Είναι εμπειρία. Είναι σχέση. Είναι τρόπος ζωής.

Το μεγάλο πρόβλημα: η διάσταση λόγων και έργων

Σήμερα, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η απιστία. Είναι η υποκρισία.

Άνθρωποι που:

• μιλούν για αγάπη αλλά ζουν με κακία

• μιλούν για ταπείνωση αλλά ζουν με εγωισμό

• μιλούν για Χριστό αλλά δεν συγχωρούν

Αυτή η αντίφαση είναι που σκανδαλίζει.

Ο Πατριάρχης Παύλος το έλεγε ξεκάθαρα:

«Κανείς δεν θα κερδίσει τίποτα, αν δεν ζει στο ύψος της διδασκαλίας του Χριστού».

Η ματαιοδοξία που σκοτώνει την πίστη

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης θέτει ένα σκληρό ερώτημα:

«Πώς μπορείτε να πιστέψετε, όταν ζητάτε τον έπαινο των ανθρώπων;»

Αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος.

Η ανάγκη για επιβεβαίωση.

Η ανάγκη να φαινόμαστε καλοί, χωρίς να είμαστε.

Οι σύγχρονοι Γέροντες μιλούν για αυτό ως «πνευματική πλάνη».

Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε:

«Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να νομίζουμε ότι είμαστε καλοί».

Και ο Άγιος Παΐσιος συμπλήρωνε:

«Ο Θεός δεν κοιτάει τι λέμε, αλλά τι έχουμε μέσα μας».

Η ώρα της αλήθειας

Το πιο συγκλονιστικό σημείο των λόγων του Πατριάρχη Παύλου είναι η υπενθύμιση ότι μπροστά στον Θεό δεν υπάρχει υποκρισία.

Δεν υπάρχει «φαίνεσθαι».

Δεν υπάρχει «προσωπείο».

Όλα αποκαλύπτονται.

«Ο Θεός βλέπει και τα κρυφά», έλεγε.

Και στην Αποκάλυψη διαβάζουμε:

«Θα ανταποδώσω στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του».

Αυτό είναι το τελικό κριτήριο. Όχι τα λόγια. Όχι η εικόνα. Τα έργα.

Το αληθινό νόημα της ζωής

Ο Πατριάρχης Παύλος οδηγεί τη σκέψη στο πιο βαθύ ερώτημα:

Γιατί ζούμε;

Όχι για να εντυπωσιάσουμε.

Όχι για να αποκτήσουμε δόξα.

Αλλά για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή.

Αυτό είναι το κέντρο της Ορθοδοξίας.

Και αυτό ξεχνάμε.

Η σιωπηλή δύναμη της αγιότητας

Οι Απόστολοι, όταν σταματούσαν να μιλούν, μιλούσαν με τη ζωή τους.

Το ίδιο και οι Άγιοι.

Η αγιότητα δεν είναι θεωρία. Είναι παρουσία.

Είναι άνθρωποι που:

• συγχωρούν

• αγαπούν

• θυσιάζονται

χωρίς να μιλούν πολύ.

Το μήνυμα προς τη νέα γενιά

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν τα λόγια προς τους νέους:

«Δώστε μαρτυρία με τη ζωή σας».

Σε μια εποχή fake εικόνων, social media και επιφανειακής πίστης, αυτό το μήνυμα γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.

Οι νέοι δεν πείθονται από λόγια.

Πείθονται από αλήθεια.

Το τελικό ερώτημα

Στο τέλος, μένει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς:

Ζούμε αυτό που λέμε;

Ή απλώς το επαναλαμβάνουμε;

Γιατί, όπως λέει ο Πατριάρχης Παύλος:

«Είναι προτιμότερο δύο ή τρεις να ζουν το θέλημα του Θεού, παρά εκατομμύρια να το παραβιάζουν».

Αυτό είναι το Ευαγγέλιο.

Αυτό είναι η Ορθοδοξία.

Και αυτό είναι το μέτρο της ζωής μας.

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026 ΤΟΥ ΘΩΜΑ (Ιωάν. κ΄ 19-31) (Πράξ. ε΄ 12-20)

 

  "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

Ομολογία Πίστεως

«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»

Χριστός Ανέστη!

  Κλεισμένοι στο υπερώο των Ιεροσολύμων ήταν οι δέκα μαθητές (απουσίαζε ο Θωμάς).  Και αυτό γιατί τους περιέλουζε μεγάλος φόβος μετά από τα όσα έζησαν κατά τη διάρκεια του Πάθους του Διδασκάλου τους. Ειδικότερα, μετά το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως ο κίνδυνος καταδίωξής τους ήταν ιδιαίτερα έντονος.

  Έτσι εξηγείται γιατί το βράδυ της Αναστάσεως ήταν τρομοκρατημένοι και βρίσκονταν σε αμηχανία ως προς το τι έπρεπε να πράξουν.  Ξαφνικά όμως και χωρίς να ανοίξει η πόρτα του υπερώου εμφανίσθηκε ο Αναστάς Κύριος και αναφώνησε: «Ειρήνη υμίν». 

   Βέβαια δεν εμφανίσθηκε με το φθαρτό ανθρώπινο σώμα, αλλά με το νέο, το αφθαρτοποιημένο.  Η εμφάνιση αυτή συνδέεται πιο πολύ με την ανάγκη να τους ενημερώσει και να τους διαβεβαιώσει ότι το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου, στο οποίο είχαν κληθεί να γίνουν συνεργοί, δεν ματαιώθηκε αλλά θα συνεχιζόταν.

   Για να τους στηρίξει στην πίστη και να μην τους αφήσει περιθώρια αμφιβολιών, τους έδειξε τα χέρια και την πλευρά Του, για να δουν τα σημάδια των πληγών Του που άφησε στο σώμα Του η Σταύρωση.

Παρών και ο Θωμάς

 «Μεθ’ ημέρας οκτώ», στον ίδιο χώρο του υπερώου, ο Αναστάς Κύριος πραγματοποιεί νέα εμφάνιση, παρόντος τώρα και του Θωμά.  Όταν είχε έλθει του διηγήθηκαν οι άλλοι μαθητές τα όσα συνέβησαν. 

   Εκείνος από υπερβολικό ζήλο για να συναντήσει τον Κύριο, τους είπε: «Εάν μη ίδω εν ταις χερσίν Αυτού τον τύπον των ήλων,  και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείραν μου εις την πλευράν Αυτού, ου μη πιστεύσω». 

  Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι ο μαθητής του Κυρίου δεν έσπευσε να ψηλαφήσει τις πληγές του Διδασκάλου του διότι η «απιστία» του, αν μπορούσε να χαρακτηριστεί έτσι, ήταν «καλή» σύμφωνα με τα όσα μας λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

  Ο εσωτερικός κόσμος του Θωμά δεν διέλαθε της προσοχής του Παντογνώστη Κυρίου.  Φαινόταν καθαρά η καλή προαίρεσή του και ο μεγάλος σεβασμός που έτρεφε απέναντι στον Διδάσκαλό του.  

  Έτσι ο Χριστός αφού του απηύθυνε τον ίδιο χαιρετισμό, υπέδειξε αμέσως στον Θωμά: «Φέρε τον δάκτυλό σου εδώ και βάλε το χέρι σου στην πλευράν μου και μήν μένεις άπιστος αλλά γίνε πιστός».

   Ο Κύριος του μίλησε τόσο απλά και ήρεμα, έτσι ώστε ο Θωμάς συγκλονίστηκε από τα βάθη της ψυχής του.  Δονήθηκαν τόσο όμορφα οι χορδές της καρδιάς του, που αντί για μουσική μελωδία απέδωσαν τη σωτήρια ομολογία: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

  Η ομολογία αυτή του Θωμά που είναι ομολογία πίστεως στην Θεότητα του Κυρίου μας, μπορεί να αποδίδεται και από τις χορδές της δικής μας καρδιάς και να εκπέμπεται σαν πράξη καθημερινής ζωής.  

  Αυτό σημαίνει ότι η ομολογία του Θωμά μπορεί να εκφράζεται στην καθημερινή μας ζωή ως μια γεννήτρια πίστεως που να μας υποκινεί να επαναλαμβάνουμε κι εμείς με τον δικό μας τρόπο: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

  Αγαπητοί αδελφοί, η  ομολογία αυτή δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο φραστικά, αλλά θα πρέπει να λειτουργεί σαν  οδοδείκτης πράξης και ζωής, στην πορεία του κάθε ορθόδοξου Χριστιανού που ακολουθεί για να ενωθεί με τον Θεό.  

   Η αναγνώριση της Θεότητας του Αναστημένου Κυρίου μας συντελείται ιδιαίτερα μετά από την άξια συμμετοχή μας στο Ευχαριστιακό Δείπνο, το οποίο μας παραθέτει σε κάθε Θεία Λειτουργία ως ευκαιρία για να συνδεθεί το θνητό με το αθάνατο, το φθαρτό με το άφθαρτο. 

  Γι αυτό και μετά τη μετάληψη της Θείας Κοινωνίας διακηρύσσουμε με βεβαιότητα ότι «είδομεν το Φως το αληθινόν», που μπορεί να παραλληλισθεί με το «ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026

 

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026, Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Ἰωάν. κ΄ 19-31)

19 Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. 20 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. 21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· 

  23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. 24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. 25 ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. 26 Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν. 

  27 εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. 28 καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. 29 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες. 30 Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· 31 ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

 19 Καί ἡ μαρτυρία αὐτή τῆς Μαρίας ἐπιβεβαιώθηκε τήν ἴδια ἡμέρα. Διότι ὅταν βράδιασε τήν ἡμέρα ἐκείνη, τήν πρώτη τῆς ἑβδομάδος, κι ἐνῶ οἱ μαθητές ἦταν μαζεμένοι σ’ ἕνα σπίτι καί εἶχαν τίς θύρες κλειστές ἐπειδή φοβοῦνταν τούς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καί στάθηκε στή μέση καί τούς εἶπε: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. 20 Κι ἀφοῦ τό εἶπε αὐτό, τούς ἔδειξε τά χέρια του καί τήν πλευρά του, γιά νά δοῦν τά σημάδια τῶν πληγῶν καί νά πεισθοῦν ὅτι αὐτός ἦταν ὁ Διδάσκαλός τους πού σταυρώθηκε. Ἀφοῦ λοιπόν βεβαιώθηκαν γι’ αὐτό μέ τήν ἐπίδειξη τῶν οὐλῶν του, χάρηκαν οἱ μαθητές πού εἶδαν τόν Κύριο. 21 Ὅταν λοιπόν οἱ μαθητές ἠρέμησαν κάπως ἀπό τήν πρώτη σφοδρή συγκίνηση πού αἰσθάνθηκαν ἐξαιτίας τῆς μεγάλης τους χαρᾶς, τούς εἶπε πάλι ὁ Ἰησοῦς σέ σχέση μέ τή μελλοντική τους τώρα κλήση καί ἀποστολή: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. Ὅπως μέ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας μου γιά τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι κι ἐγώ σᾶς στέλνω νά συνεχίσετε τό ἴδιο ἔργο. 22 Κι ἀφοῦ τό εἶπε αὐτό, προκειμένου νά τούς μεταδώσει τήν πνοή τῆς νέας οὐράνιας ζωῆς ἐμφύσησε στά πρόσωπά τους, ὅπως κάποτε ὁ Θεός στό πρόσωπο τοῦ Ἀδάμ, καί τούς εἶπε: Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. 

 

  23 Σ’ ὅποιους συγχωρήσετε τίς ἁμαρτίες, θά τούς εἶναι συγχωρημένες κι ἀπό τόν Θεό. Σ’ ὅποιους ὅμως τίς κρατᾶτε ἀσυγχώρητες, θά μείνουν γιά πάντα κρατημένες. 24 Ὁ Θωμᾶς ὅμως, πού ἦταν ἕνας ἀπό τούς δώδεκα ἀποστόλους καί τόν ὁποῖο ὀνόμαζαν Δίδυμο ὅσοι Ἑβραῖοι μιλοῦσαν τήν ἑλληνική γλώσσα, δέν ἦταν μαζί τους ὅταν ἦλθε ὁ Ἰησοῦς. 25 Ὅταν λοιπόν τόν εἶδαν, τοῦ ἔλεγαν οἱ ἄλλοι μαθητές: Εἴδαμε τόν Κύριο. Αὐτός ὅμως τούς ἀπάντησε: Ἐάν δέν δῶ μέ τά μάτια μου στά χέρια του τό σημάδι τῶν καρφιῶν καί δέν βάλω τό δάχτυλό μου στό σημάδι τῶν καρφιῶν καί δέν βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, ὥστε ὄχι μόνο μέ τά μάτια μου ἀλλά καί μέ τά δάχτυλά μου νά βεβαιωθῶ, δέν θά πιστέψω. 26 Πράγματι λοιπόν, ὕστερα ἀπό ὀκτώ ἡμέρες ἦταν πάλι μέσα στό σπίτι οἱ μαθητές, καί μαζί μ’ αὐτούς ἦταν κι ὁ Θωμᾶς. Ἔρχεται λοιπόν ὁ Ἰησοῦς, ἐνῶ ἦταν κλειστές οἱ θύρες, καί στάθηκε ἀνάμεσα στούς μαθητές καί εἶπε: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς.

 

  27 Ἔπειτα λέει στόν Θωμᾶ: Φέρε τό δάχτυλό σου ἐδῶ. Ψηλάφησε καί ἐξέτασε τά σημάδια τῶν πληγῶν μου, καί δές συγχρόνως μέ τά μάτια σου τά χέρια μου. Φέρε τό χέρι σου κάτω ἀπό τά ἐνδύματά μου καί βάλ’ το στήν πλευρά μου πού χτυπήθηκε ἀπό τή λόγχη. Καί μήν ἀφήνεις τόν ἑαυτό σου νά κυριευθεῖ ἀπό τήν ἀπιστία, ὥστε νά γίνεις μόνιμα καί ἀνεπανόρθωτα ἄπιστος, ἀλλά νά προοδεύεις καί νά στηρίζεσαι στήν πίστη, ὥστε νά γίνεις ἀμετακίνητος καί ἀδιάσειστος σ’ αὐτή. 28 Ὁ Θωμᾶς τότε τοῦ ἀποκρίθηκε: Πιστεύω καί ὁμολογῶ ὅτι εἶσαι ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. 29 Τοῦ λέει ὁ Ἰησοῦς: Πίστεψες ἐπειδή μέ εἶδες. Μακάριοι καί πιό εὐτυχισμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού πιστεύουν χωρίς νά μέ ἔχουν δεῖ μέ τά μάτια τους, ὅπως μέ εἶδες ἐσύ. Καί θά πιστέψουν ἔτσι ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας μου στίς γενιές πού θά ἔλθουν. 

   30 Σύμφωνα λοιπόν μέ ὅσα ἐξιστορήσαμε, ἐκτός ἀπό τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεώς του, ὁ Ἰησοῦς μπροστά στά μάτια τῶν μαθητῶν του ἔκανε καί πολλά ἄλλα θαύματα πού ἀποδείκνυαν τή θεότητά του καί τά ὁποῖα δέν εἶναι γραμμένα στό βιβλίο αὐτό. 31 Αὐτά πού ἐκθέσαμε, γράφηκαν γιά νά πιστέψετε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός πού προκηρύχθηκε ἀπό τούς προφῆτες, ὁ μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ· κι ἔτσι πιστεύοντας νά ἔχετε ὡς ἀναφαίρετο κτῆμα σας τή νέα, θεία καί αἰώνια ζωή, τήν ὁποία μεταδίδει ὁ ἴδιος στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού ἐπικαλοῦνται τό ὄνομά του.

 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026, Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Πράξ. ε΄ 12-20)

¹² Διὰ δὲ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλὰ· καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος· ¹³ τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ’ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός· ¹⁴ μᾶλλον δὲ προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, ¹⁵ ὥστε κατὰ τὰς πλατείας ἐκφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τιθέναι ἐπὶ κλινῶν καὶ κραβάττων, ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶν. ¹⁶ συνήρχετο δὲ καὶ τὸ πλῆθος τῶν πέριξ πόλεων Ἱερουσαλήμ φέροντες ἀσθενεῖς καὶ ὀχλουμένους ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, οἵτινες ἐθεραπεύοντο ἅπαντες. ¹⁷ Ἀναστὰς δὲ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ πάντες οἱ σὺν αὐτῷ, ἡ οὖσα αἵρεσις τῶν Σαδδουκαίων, ἐπλήσθησαν ζήλου ¹⁸ καὶ ἐπέβαλον τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους, καὶ ἔθεντο αὐτοὺς ἐν τηρήσει δημοσίᾳ. ¹⁹ ἄγγελος δὲ Κυρίου διὰ τῆς νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἐξαγαγών τε αὐτοὺς εἶπε· ²⁰ Πορεύεσθε καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ῥήματα τῆς ζωῆς ταύτης.

Νεοελληνική Απόδοση

¹² Με τα χέρια δε των Αποστόλων εγίνοντο πολλά και μεγάλα θαύματα, που επιμαρτυρούσαν την αλήθειαν του κηρύγματός των και επροκαλούσαν κατάπληξιν στον λαόν. Και ήσαν όλοι με μια καρδιά και με μια γνώμη εις την στοάν του Σολομώντος. ¹³ Από δε τους άλλους, που είχαν πιστεύσει, κανείς δεν ετολμούσε να τους πλησιάση και να ανακατευθή με θάρρος μαζή των, αλλά ο λαός τους ετιμούσε και τους εδόξαζε. ¹⁴ Οσον δε επερνούσαν αι ημέραι, ολονέν περισσότερα πλήθη ανδρών και γυναικών προσειλκύοντο εις την πίστιν του Κυρίου και επροστίθεντο στον αριθμόν των πιστών. ¹⁵ Ο σεβασμός δε και η εκτίμησις του λαού προς αυτούς δια την θείαν δύναμιν, που ενεργούσε δια μέσου αυτών, ήτο τόσος, ώστε έβγαζαν τους ασθενείς εις τας πλατείας και τους έβαζαν οι μεν πλούσιοι επάνω εις κλίνας, οι δε πτωχοί εις απέριττα κρεββάτια, ώστε, όταν θα ήρχετο και θα επερνούσε ο Πετρος, και η σκια του έστω να πέση επάνω εις κανένα από αυτούς, δια να τον θεραπεύση. ¹⁶ Αλλά και το πλήθος των γύρω πόλεων εμαζεύοντο εις την Ιερουσαλήμ και έφεραν τους ασθενείς και αυτούς που ηνωχλούντο από πονηρά πνεύματα, οι οποίοι και εθεραπεύοντο όλοι. ¹⁷ Ο αρχιερεύς όμως και όλοι όσοι ήσαν μαζή με αυτόν, αυτοί που αποτελούσαν την θρησκευτικήν παράταξιν των Σαδδουκαίων, εκυριεύθησαν από φθόνον και κακίαν και εκινήθησαν εναντίον των Αποστόλων. ¹⁸ Απλωσαν δε τα χέρια τους στους Αποστόλους, τους επιασαν και τους έβαλαν υπό επιτήρησιν εις την δημοσίαν φυλακήν. ¹⁹ Αγγελος όμως Κυρίου κατά την νύκτα ήνοιξε τας θύρας της φυλακής, τους έβγαλε έξω και τους είπε· ²⁰ “πηγαίνετε, σταθήτε με θάρρος και διδάσκετε εις τας αυλάς του ναού τον λαόν όλα τα λόγια της νέας αυτής ζωής, που σας μετέδωκε ο Ιησούς”.

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Τὰ θαύματα βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση

   Στὴν ἐποχὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας μᾶς μεταφέρει ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Μᾶς περιγράφει τὴν ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἐπιτελοῦσαν «σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά»· πολλὰ καὶ ἐντυπωσιακὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα συγκλόνιζαν τὸν λαό. Μάλιστα ὁ ἱερὸς συγγραφέας τῶν Πράξεων προσθέτει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔβγαζαν τοὺς ἀσθενεῖς στὶς πλατεῖες, ἐπάνω σὲ φορεῖα, ὥστε, ὅταν θὰ περνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, νὰ πέσει ἔστω καὶ ἡ σκιά του ἐπάνω σὲ κάποιον ἀσθενή. Ἀρκοῦσε καὶ μόνο αὐτὸ γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει.

    

  Μαζεύονταν ἐπιπλέον ἀπὸ τὶς γύρω πόλεις ἄνθρωποι καὶ ἔφερναν ἀσθενεῖς κάθε εἴδους καὶ ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν ἐπήρεια δαιμονική. Ὅλους δὲ τοὺς θεράπευαν οἱ Ἀπόστολοι.

Καὶ ὅλοι αὐτοὶ δὲν θεραπεύονταν μόνο σωματικά. Τὸ σημαντικότερο εἶναι ὅτι θεραπεύονταν πνευματικά. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐντυπωσιακὰ «σημεῖα» ὁδηγοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀληθινὴ πίστη. Πίστευαν στὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Διαπίστωναν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τὸν Ὁποῖο οἱ ἴδιοι εἶχαν σταυρώσει, ἦταν ζωντανός. Ἄλλωστε, «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Πράξ. γ΄ 6) ἐπιτελοῦσαν τὰ θαύματα οἱ Ἀπόστολοι· μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου. Ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐνεργοῦσε τὰ θαύματα διὰ τῶν Ἀποστόλων. 

   

   Πίστευαν τελικὰ στὴ θεότητα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πίστευαν στὴν Ἀνάστασή του. Γίνονταν μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Τὰ θαύματα συνεχίσθηκαν καὶ μετὰ τὸν θάνατο τῶν Ἀποστόλων. Συνεχίζονται αἰῶνες τώρα μέσα στὴν Ἐκκλησία μας διὰ τῶν Ἁγίων καὶ διὰ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος τοῦ θαύματος! Ὁ ἱερὸς τόπος, στὸν ὁποῖο ἐνεργεῖ ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅλα τὰ θαύματα μᾶς ἀνάγουν στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. «Εἰ οὐκ ἀνέστη, ἀλλά μένει νεκρός, πῶς ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ οἱ ἀπόστολοι σημεῖα ἐποίησαν;» (PG 60, 19), εὔλογα ἐρωτᾶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἐὰν δὲν ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, ἀλλὰ μένει νεκρός, πῶς ἐπιτέλεσαν τόσα σημεῖα οἱ Ἀπόστολοι, ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομά του; Τὰ ἐπιτέλεσαν μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀναστημένου Κυρίου Ἰησοῦ. Γι᾿ αὐτὸ τὰ θαύματα βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Βεβαιώνουν τελικὰ τὴ θεότητά του.

 

 2. Ἡ Ἀνάσταση ἀλλάζει τὴ ζωή μας

   Ὅλα αὐτὰ βέβαια τὰ ἐντυπωσιακὰ σημεῖα κίνησαν τὸν φθόνο τοῦ ἀρχιερέως καὶ τῶν Σαδδουκαίων. Βλέποντας τὴ δυναμικὴ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας θέλησαν νὰ ἀνακόψουν τὴν πορεία της. Συνέλαβαν ἔτσι τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς φυλάκισαν, γιὰ νὰ ἐμποδίσουν τὸ κήρυγμα καὶ τὰ θαύματά τους. Τότε ὅμως ἐπενέβη καὶ πάλι ὁ Θεὸς μὲ τρόπο θαυμαστό. 

 

 

  Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίσθηκε στοὺς Ἀποστόλους κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύχτας, ἄνοιξε τὶς πύλες τῆς φυλακῆς καὶ τοὺς ἐλευθέρωσε, δίνον­τάς τους τὴν ἑξῆς προτροπή: «Πορεύεσθε, καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ρήματα τῆς ζωῆς ταύτης». Δηλαδή, πηγαίνετε καὶ σταθεῖτε μὲ θάρρος στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ κηρύξτε στὸν λαὸ τὰ θεῖα λόγια τῆς νέας ζωῆς, ποὺ ἔφερε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο.

 

   Ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου, συνεπῶς, δὲν περιέχει ἀνθρώπινους στοχασμούς, ἀλλὰ ἐξαγγέλλει τὴν ἀλήθεια, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν θεάρεστο τρόπο ζωῆς. Τὸ Εὐαγγέλιο ἀλλάζει τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὸ δὲν τὸ ἄντεχαν οἱ Σαδδουκαῖοι, οὔτε ὁ ἀρχιερέας, ὁ ὁποῖος πιθανότατα ἀνῆκε στὴ δική τους θρησκευτικὴ ὁμάδα. Ἦταν ἄνθρωποι ὑλόφρονες, οἱ ὁποῖοι δὲν πίστευαν στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Δὲν ἄντεχαν ν’ ἀκοῦν τὸ κήρυγμα γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, γιὰ τὴ Μέλλουσα Κρίση, γιὰ τὴ μετὰ θάνατον ζωή, γιὰ τὴν αἰώνια ἀνταπόδοση τῶν πράξεων τῶν ἀνθρώπων.

 

   Ἐνοχλοῦσαν ὅλα αὐτὰ τὴ βεβαρημένη συνείδησή τους, ἔλεγχαν τὸν τρόπο ζωῆς τους, ποὺ ἦταν βυθισμένος στὴν ὕλη. Ἢ ἔπρεπε νὰ πιστέψουν καὶ νὰ ἀλλάξουν ζωή, ἢ νὰ ἐμποδίσουν τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Οἱ Σαδδουκαῖοι προτίμησαν τὸ δεύτερο.

 

   Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου λοιπὸν ὁρίζει τὴ ζωή μας. Ἔχει καὶ πρέπει νὰ ἔχει ἄμεση συνέπεια στὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας. «Τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστι» (Ἰω. ϛ΄ 63), εἶχε πεῖ ἄλλωσ­τε ὁ Χριστός. Δηλαδή, τὰ λόγια ποὺ σᾶς λέω, ἐπειδὴ εἶναι λόγια Θεοῦ, ἔχουν μέσα τους Πνεῦμα καὶ γι᾿ αὐτὸ μεταδίδουν ζωή. Αὐτὸ σημαίνει πρακτικὰ ὅτι καὶ ἡ δική μας ζωὴ πρέπει νὰ εἶναι ἀναστημένη ζωή· ἀναστημένη ἀπὸ τὰ πάθη· ζωὴ σύμφωνη μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου. Νὰ μὴν εἴμαστε ὑποταγμένοι στὸ ὑλιστικὸ φρόνημα, ποὺ κυριαρχεῖ στὴν ἐποχή μας, ἀλλὰ νὰ ζοῦμε ἀπὸ τώρα τὴν ἀναστημένη ζωή· τὴ ζωὴ ποὺ μᾶς χαρίζει ὁ Κύριος καὶ ἡ ὁποία συν­εχίζεται στὴν αἰωνιότητα.