1940: Το Θαύμα της Παναγίας στο μέτωπο το οποίο καταγράφηκε επίσημα και από το ΓΕΣ – H υποβληθείσα αναφορά

 

ΘΑΥΜΑΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ – Το Θαύμα της Παναγίας στον πόλεμο με τους Ιταλούς που καταγράφηκε επίσημα από το Γενικό Επιτελείο Στρατού είναι ένα από τα πολλά θαύματα της Υπεραγίας Θεοτόκου που ανέφεραν Έλληνες στρατιώτες στον ελληνοϊταλικό πόλεμο.

Μάλιστα, να σημειωθεί πως λόγω των πολλών θαυμάτων από την Παναγία εκείνη την περίοδο, η Ιερά Συνοδός της Εκκλησίας της Ελλάδος με απόφασή της το 1952 καθιέρωσε να εορτάζεται η Άγια Σκέπη της Θεοτόκου αντί για την 1η Οκτωβρίου, στις 28 Οκτωβρίου.

Η παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές περιπτώσεις. Αναφέρομε μία, η οποία είχε γίνει κοντά μας στο αριστερό μέρος του Μετώπου, εκεί που ήτανε το άλλο τμήμα του Μετώπου, των ευζώνων. Συνέβη το 1941 στον τότε ανθυπασπιστή και μετέπειτα υπολοχαγό Νικόλαο Γκάτζιαρο.

Παρακάτω η αναφορά που είχε κάμει τότε στο Διοικητή του.
Ιδού το πλήρες κείμενο:

Η ΥΠΟΒΛΗΘΕΙΣΑ ΑΝΑΦΟΡΑ:
Αριθ. Δ.Υ.

Εν Τ.Τ. 712 τη 3η Μαρτίου 1941
Ο Ανθυπασπιστής Γκάτζιαρος Νικόλαος

Το Θαύμα της Παναγίας στον πόλεμο με τους Ιταλούς που καταγράφηκε επίσημα από το Γενικό Επιτελείο Στρατού
Προς
Το 1/40 Τάγμα Ευζώνων
Ενταύθα

ΘΕΜΑ: «Περί εμφανίσεως της Παναγίας και των δοθεισών μοι υπ’ Αυτής εντολών».

«Λαμβάνω την τιμήν να αναφέρω υμίν, ότι χθες Κυριακήν, 2 Μαρτίου έ.έ. και περί ώραν 8ην μ.μ. μετέβην εις τι παρακείμενον του καταυλισμού 2ου Λόχου Τάγματος Υμών μικρόν ύψωμα απέχον περί τα 300 μέτρα, χάριν περιπάτου, αισθανθείς την ανάγκην κινήσεως. Μία μυστηριώδης δύναμις ωσάν να με ώθη προς τα εκεί. Ο αήρ έχει ήδη παύσει να φυσά και ο ουρανός ήτο αστερόης.

Κατά την επιστροφήν μου εις την σκηνήν, δεν έχω αριθμήση 10 βήματα, ότε αιφνιδίως ενεφανίσθη εμπρός μου και μου ανέκοψε τον δρόμον μία γυνή μαυροφόρα έχουσα σεμνήν, την εμφάνισίν της. Το πρόσωπόν της διεκρίνετο χαρακτηριστικώς εις το βραδυνό ημίφως.

Εις το θέαμα τούτο καταληφθείς εξ απροόπτου, κατ’ αρχάς εξεπλάγην, κατόπιν όμως αυτοστιγμεί συνήλθον εκ του τρόμου, επειδή εγνώριζον, ότι πολλάκις η Παναγία ενεφανίσθη είτε ως όραμα, είτε καθ’ ύπνον κατά τας πολεμικάς επιχειρήσεις του Στρατού μας.

Εγώ όλως μηχανικώς έλαβον θέσιν ημιγονυπετή, ίνα ασπασθώ την δεξιάν Της. Εκ της συγκινήσεως οι οφθαλμοί μου εδάκρυζον, οι πόδες και τα χείλη μου έτρεμον επί πολλήν ώραν. Ήκουσα να ομιλή:

– “Είμαι η Παναγία. Μη φοβείσαι παιδί μου”, είπε!
“Εγώ ενεφανίσθην να σου είπω τρεις λόγους, τους οποίους να μη λησμονήσης:

1) Ο παρών πόλεμος εκηρύχθη απροκαλύπτως και αναιτίως υπό της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος. Θελήματί μου η Ελλάς θα εξέλθη τούτου νικηφόρως.

2) Ο πόλεμος ούτος εκηρύχθη εναντίον της Ελλάδος, ίνα γνωρίση ο κόσμος, ότι αφορμή τούτου είναι η απομάκρυνσίς του εκ της Χριστιανικής θρησκείας, καθ’ ην ύβριζεν, εβλασφήμει τα θεία και έρρεπε προς τον εκφυλισμόν και την ακολασίαν και ούτως συμμορφωθή, ίνα μάθη ότι υπάρχει και προΐσταται ο Θεός. Τρανώτατα δε τεκμήρια της υπάρξεως ταύτης είναι τα συχνά θαύματα των Αγίων της Εκκλησίας του Χριστού.

3) Έπρεπε να μάθη ο κόσμος, ότι το δίκαιον πάντοτε υπερισχύει της βίας.

Ανάφερε, λοιπόν, ταύτα και εγγράφως εις τον Διοικητήν σου, ίνα μη πτοηθή προ ουδενός κωλύματος, καθότι υπό την προστασίαν Μου ο Ελληνικός Στρατός θα νικήση!”.

Μεθ’ ο εν τη εξαφανίσει Της οι οφθαλμοί μου εθαμβώθησαν.
Εν τέλει συνήλθον εν μέρει και κατηυθύνθην αμέσως εις την σκηνήν υμών, όπου έξωθι ταύτης ανέφερον υμίν το συμβάν προφορικώς.

Διονύσης Αντωνέλλος/sportime.gr

Η Αγία Σκέπη και το έπος του 1940- Οι εμφανίσεις της Παναγίας στο Ελληνοαλβανικό Μέτωπο

 

     Του Γεώργιου Θεοχάρη.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΚΕΠΑΣΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑ-Η γιορτή της Αγίας Σκέπης, που εορτάζεται στις 28 Οκτωβρίου, είναι μια από τις πιο σημαντικές εκδηλώσεις της ελληνικής ορθόδοξης παράδοσης.
Δεν είναι μόνο μια θρησκευτική γιορτή, αλλά συνδυάζεται και με την εθνική μνήμη, καθώς συμπίπτει με την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, όταν οι Έλληνες αρνήθηκαν να υποταχθούν στον ιταλικό στρατό, ξεκινώντας έναν ηρωικό αγώνα κατά της κατοχής. Η σύνδεση αυτή δεν είναι τυχαία. Η Αγία Σκέπη αποτελεί σύμβολο της προστασίας και της ευλογίας της Θεοτόκου προς τον ελληνικό λαό, σε μια εποχή που ο πόλεμος και οι προκλήσεις φαίνονται αβάσταχτες.

Η εκκλησία, αναγνωρίζοντας τη σημασία αυτού του συμβολισμού, αποφάσισε το 1952 να μεταθέσει την γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου στην 28η, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τη Μητέρα του Θεού για την προστασία της στον αγώνα των Ελλήνων. Η εορτή αυτή μας υπενθυμίζει ότι η πίστη και η ελπίδα μπορούν να συμβαδίζουν με τον αγώνα και την αντίσταση. Η Θεοτόκος, ως Αγία Σκέπη, ενσαρκώνει την αλληλεγγύη και την προάσπιση της ελευθερίας, φέρνοντας σε επαφή τη θεία χάρη με τον ανθρώπινο αγώνα.

Η ηρωική εποποιία του 1940 είναι ένα θαύμα που κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία της Ελλάδας. Δεν μπορεί να ερμηνευτεί μόνο μέσα από την ανθρώπινη προσπάθεια και τον στρατηγικό σχεδιασμό. Απαιτεί μια βαθύτερη κατανόηση της σύνθετης σχέσης μεταξύ θείας παρέμβασης και ανθρώπινου ηρωισμού. Οι Έλληνες πολεμιστές, αντιμέτωποι με έναν υπέρτερο εχθρό, δεν δίστασαν να στραφούν προς την Παναγία, ζητώντας τη στήριξή της, πιστεύοντας ότι η παρουσία της τους σκεπάζει και τους καθοδηγεί.

Οι στιγμές της μάχης, στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας, μετατράπηκαν σε αναμνήσεις ηρωισμού, όπου η πίστη τους τους έκανε να περιφρονούν τη λογική των αριθμών και να πολεμούν με θάρρος και αποφασιστικότητα. Στα μάτια τους, η Παναγία έγινε η Υπέρμαχος Στρατηγός, προσφέροντας στους αγωνιστές την ελπίδα και τη δύναμη να συνεχίσουν. Οι νίκες τους, αποτέλεσμα της συνδυασμένης ανθρώπινης και θείας προσπάθειας, γίνονται προσευχές και δόξες στην Παναγία, που τους δίνει τη δύναμη να επιτύχουν.

Αυτή η γιορτή, λοιπόν, μας καλεί να θυμόμαστε την ιστορία μας, την εθνική μας ταυτότητα, αλλά και την πνευματική μας κληρονομιά. Η Αγία Σκέπη δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο· είναι μια ζωντανή παράδοση που μας συνδέει με τους προγόνους μας και τους αγώνες τους. Είναι ένα κάλεσμα για ενότητα και πίστη, για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της εποχής μας με το ίδιο θάρρος και αποφασιστικότητα που έδειξαν οι ήρωές μας.

Συμπερασματικά, η γιορτή της Αγίας Σκέπης είναι μια ευκαιρία να αναλογιστούμε τη σημασία της πίστης και της εθνικής μας μνήμης. Είναι η στιγμή να προσευχηθούμε και να ευχαριστήσουμε τη Θεοτόκο για την προστασία της, αλλά και να αναγνωρίσουμε τη δική μας ευθύνη να διατηρήσουμε ζωντανές τις αξίες που κληρονομήσαμε. Η αγάπη και η στήριξή της ας είναι πάντα οδηγός μας στον αγώνα για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΑΛΒΑΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι εμφανίσεις και τα θαύματα της Παναγίας αποτέλεσαν πηγή ελπίδας και δύναμης για τους Έλληνες στρατιώτες. Στην πρώτη γραμμή, ειδικά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και στην Πίνδο, η Θεοτόκος εμφανίστηκε ως προστάτιδα και οδηγός, προσφέροντας όχι μόνο προστασία αλλά και ενθάρρυνση στους μαχητές που αγωνίζονταν κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Οι στρατιώτες, εμπνευσμένοι από την πίστη τους, μοιράζονταν ιστορίες για τις θαυματουργές εμφανίσεις της Παναγίας. Μια χαρακτηριστική μαρτυρία είναι αυτή της Β. Μπούρη, η οποία αναφέρεται στον θείο της, Σπυρίδων Χουλιάρα, που πολέμησε στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Χουλιάρας δεν παρέλειπε να αφηγείται ένα συγκεκριμένο θαύμα που τον είχε συγκλονίσει. Ενώ οι στρατιώτες αντιμετώπιζαν την ακραία κακοκαιρία και τις επιθέσεις του εχθρού, η Παναγία εμφανίστηκε μπροστά τους, και με τη δύναμη του πέπλου της τους “σκέπασε”. Αυτή η θεϊκή παρουσία τους έδωσε θάρρος, καθώς τους καθοδήγησε να βγουν μπροστά και να αντιμετωπίσουν τον εχθρό.

Η πίστη τους στην Παναγία ήταν τόσο έντονη που τους ενέπνευσε να συνεχίσουν την αντίσταση, παρά τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετώπιζαν. Οι στρατιώτες την έβλεπαν να τους εμψυχώνει, κάτι που τους παρείχε μια αίσθηση ασφάλειας και ελπίδας. Η Παναγία, ως Μητέρα και προστάτιδα, έγινε σύμβολο της αντίστασης και της ελπίδας, καθώς οι στρατιώτες πολεμούσαν για την ελευθερία και την πατρίδα τους.

Αυτές οι εμπειρίες και οι μαρτυρίες ενισχύουν τη βαθιά πίστη του ελληνικού λαού και την πίστη τους στη Θεοτόκο, αναδεικνύοντας τη σύνδεση μεταξύ της θρησκείας και της εθνικής ταυτότητας. Στις πιο κρίσιμες στιγμές του πολέμου, οι στρατιώτες, νιώθοντας την παρουσία της Παναγίας, είχαν την αίσθηση ότι δεν ήταν μόνοι τους, αλλά ότι ολόκληρος ο ουρανός ήταν στο πλευρό τους.

Οι μαρτυρίες αυτές δεν είναι απλώς ιστορίες, αλλά αποδείξεις της ψυχικής αντοχής και του ηρωισμού που χαρακτήρισε εκείνη την εποχή. Η Παναγία υπήρξε η φωτεινή παρουσία που τους οδηγούσε, ενισχύοντας τη διάθεση και το φρόνημά τους σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Η Αγία Σκέπη, λοιπόν, δεν είναι μόνο μια θρησκευτική έννοια, αλλά και μια ζωντανή μνήμη των αγώνων και των θριάμβων του ελληνικού λαού, που στέκεται πάντα αλληλέγγυα στις ανάγκες και τις δοκιμασίες του. Σήμερα, οι μαρτυρίες αυτών των αγωνιστών παραμένουν σημαντικές, υπενθυμίζοντας τη σημασία της πίστης και της ελπίδας στις πιο σκοτεινές στιγμές.

  

To έπος του ΄40 να μας οδηγήσει σε ενότητα

 

Του Σεβ. Μητρ. Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη.

Η Ευαγγελική Περικοπή της 28ης Οκτωβρίου είναι από το ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά κι αναφέρεται στην εορτή της Σκέπης της Παναγίας μας, και έχει φυσικά σχέση με την επέτειον του «ΟΧΙ» και γενικότερα με την επέτειο του 1940. Στο διάλογο του Ιησού Χριστού με τις αδελφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία, τονίζεται με σαφήνεια ότι ο άνθρωπος πρέπει να έχει μια ευαισθησία και μια προτεραιότητα στη ζωή του για τις πνευματικές και ηθικές αξίες, σε σύγκριση με τις καθημερινές υλικές μας μέριμνες, με την έννοια ότι τελικά η ευθύνη μας να διαφυλάξουμε τις αξίες αυτές είναι και το κριτήριο της εν Χριστώ αιώνιας σωτηρίας μας. 

   Αυτοί που αγωνίζονται για τις πανανθρώπινες αξίες της αγάπης, της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της συναδέλφωσης των λαών, είναι αυτοί που ζουν σύμφωνα με τις θείες εντολές του Θεού. Αναφέρεται μάλιστα στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ως ζωντανό παράδειγμα υπακοής στο θείο θέλημα του Θεού το άγιο πρόσωπο της Παναγίας μας.Στα δύσκολα λοιπόν χρόνια που ζούσε η Ανθρωπότητα με το ξέσπασμα του αδυσώπητου σκληρού και απάνθρωπου Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που οι περισσότερες χώρες, και μάλιστα μεγάλες και ισχυρές, ή συμμαχούσαν με τον Χίτλερ, όπως η Ιταλία, η Ιαπωνία και η Τουρκία, ή παρεδίδοντο χωρίς όρους στο εχθρόν, η μικρή τότε και αδύνατη Ελλάδα, ανταποκρινόμενη περισσότερο στο μεγαλείο του ιστορικού της βίου ως η Χώρα που συνέβαλε τα μέγιστα εις την επικράτηση των αγαθών της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της Παιδείας, της τέχνης και του πολιτισμού, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, σήκωσε ηρωϊκά το ανάστημα της με τη ψυχική δύναμη της Ιστορίας της για να αντιτάξει στους Τύρρανους του Διαβόλου που απειλούσαν χώρες και λαούς, το ηρωϊκό «ΟΧΙ».

    Για εκείνους που υπολογίζουν τα πράγματα μόνο από την υλικήν τους πλευρά, αυτό το «ΟΧΙ» έμοιαζε με επιλογή πορείας προς την καταστροφή, γιατί η υλική δύναμη του εχθρού ήταν εγγύηση για την επικράτηση τους. Οι αριθμοί ήταν πολύ μεγάλοι για τον εχθρό. Στην ιστορία των λαών όμως υπάρχουν και στιγμές που πρέπει να είναι έτοιμοι και να πεθάνουν για να προστατέψουν και να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα της ανθρωπότητας, ότι η ζωή έχει νόημα, όταν ζει κανείς με αξιοπρέπεια, διασώζοντας το αγαθό της ελευθερίας του, προασπιζόμενος το αγαθό της ειρήνης, προστατεύοντας την οικογένεια του, την πατρίδα του, συμβάλλοντας στην προστασία και στην επικράτηση της δικαιοσύνης.

Αυτό τον αγώνα άλλωστε έδωσαν οι ολιγοστοί Έλληνες με τους τρακόσιους του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες για να διαφυλάξουν ολόκληρη την Ευρώπη από τις ορδές των βάρβαρων Ασιατών του Ξέρξη. Το «Μολών λαβέ» ηχεί ακόμη διαχρονικά στους υπόδουλους και καταπιεζόμενους λαούς, ως πρόσκληση και θείο φως αληθείας ότι αν θέλουν να ελευθερωθούν οφείλουν να αγωνισθούν, να είναι έτοιμοι να θυσιασθούν και να πεθάνουν για να ζήσουν το αγαθόν της ελευθερίας και της ειρήνης.Ακολουθώντας λοιπόν το μεγαλείον του ηρωϊσμού των αρχαίων Σπαρτιατών, οι νεοέλληνες του 1821, με επικεφαλής την Εκκλησία μας και τις Δυνάμεις του Απόδημου Ελληνισμού, οργάνωσαν τον μεγάλο ξεσηκωμό εναντίον των αλλόπιστων Οθωμανών Τούρκων για να μας απελευθερώσουν από το ζυγό της δουλείας, που στα τετρακόσια χρόνια της εθνικής ταπείνωσης και της σταύρωσης μας και του καθημερινού εξευτελισμού των προγόνων μας, κατά τον Εθνικό μας Ποιητή Διονύσιο Σολωμό, «όλα τάσκειαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβειά».

 Η ίδια λοιπόν ηρωϊκή Ελληνική ψυχή, «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», η Ελληνική ψυχή των Θερμοπυλών, η ηρωϊκή ψυχή του 1821, «και σαν πρώτα ανδρειωμένη», αντέταξε στον φαινομενικά παντοδύναμο Άξωνα της εποχής το ηρωϊκό «ΟΧΙ».Αυτό το δυνατό «ΟΧΙ» αντέταξαν αργότερα ηρωϊκά κι οι Έλληνες της Κύπρου στους αποικιοκράτες Βρεττανούς με το έπος της ΕΟΚΑΣ, που αποτέλεσε με τη σημαία του Εθνάρχη Μακαρίου το απελευθερωτικό έναυσμα της επανάστασης των σκλαβωμένων από την αποικιοκρατία λαών της Αφρικής.

  Στο πρόσωπο των Ελλήνων του 40, η τραυματισμένη γεμάτη πληγές ανθρωπότητα πίστεψε ξανά ότι μπορεί να διασώσει την αξιοπρέπεια της και την ελευθερία της. Γεννήθηκε ξανά στις καρδιές των ανθρώπων η ελπίδα για την επικράτηση της δικαιοσύνης και της διαφυλάξεως της πραγματικής ειρήνης, που εκφράζεται ως ισότητα και σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.Το μυστικό της μεγάλης νίκης των Ελλήνων που ένωσε τους συμμάχους για να συντρίψουν τον Άξωνα της απειλής της παγκόσμιας ελευθερίας των λαών ήταν η βαθειά τους πίστη στο Θεό να διαφυλάξουν το θείο θέλημα του, να προστατεύουμε με κάθε τρόπο το αγαθό της ζωής ως δώρο Θεού.

   Oι Έλληνες του 1940 νίκησαν γιατί είχαν όλοι μαζί ενωμένοι ένα θέλημα, το Θέλημα του Θεού, να προστατέψουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, να προστατέψουν την αξιοπρέπεια ολόκληρης της ανθρωπότητας, να πραστατέψουν το αγαθόν της ελευθερίας. Οι Έλληνες του 1940 είχαν συνείδηση ότι είναι υποχρέωση του κάθε υπεύθυνου ανθρώπου να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δικαιοσύνη, η ελευθερία και η δημοκρατία. 

   Αυτή τη ενότητα χρειαζόμαστε και σήμερα που τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο αγωνιζώμαστε να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση που μερικοί απατεώνες πολιτικοί κι ορισμένοι διεφθαρμένοι μεγαλοτραπεζίτες μας οδήγησαν σ’ αυτή τη μεγάλη περιπέτεια που για να ξεπερασθεί χρειάζεται η πολιτική ενότητα και συνεργασία όλων των υγιών δυνάμεων του Έθνους.Ακόμη και σήμερα εκεί που καταπατούνται οι ανθρώπινες ελευθερίες και γενικότετα τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκεί που οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι ανύπαρκτες ή νεκρές, έχουμε φασαρίες, πολέμους, εσωτερικές συρράξεις, πείνα, πόνο και δυστυχία.Έχουμε λοιπόν κάθε ηθικό δικαίωμα ως απόγονοι εκείνων που αγωνίσθησαν για τη υπόθεση της ελευθερίας των λαών, να ομιλούμε με θάρρος και αποφασιστικότητα για τις αδικίες σε βάρος των συνανθρώπων μας, όταν καταπατούνται παράφορα τα ανθρώπινα τους δικαιώματα.

Τα παραδείγματα στην Μέση Ανατολή, με την άρνηση των Εβραίων στα εκατομμύρια των Παλαιστινίων να έχουν το δικό τους Κράτος, την άρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει το φυσικό εθνικό δικαίωμα είκοσι εκατομμυρίων Κούρδων να έχουν το δικό τους ανεξάρτητο Κράτος, η εισβολή στο παρελθόν των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, η επικράτηση δικτατορικών καθεστώτων και η σιωπή των ισχυρών της γης όταν ελέγχουν τις οικονομίες των χωρών αυτών, αποτελούν για όλους μας πρόσκληση να αντιταχθούμε στις αδικίες αυτές και να διαδηλώσουμε με κάθε σαφήνεια την ευαισθησία μας και τη θέληση μας να αποδοθεί δικαιοσύνη, να προστατευθούν τα δικαιώματα των λαών για να κτίσουμε πραγματικά το οικοδόμημα της Παγκόσμιας Ειρήνης με την επικράτηση της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας.Προσευχώμαστε ιδιαίτερα για την κατάπαυση του πυρός στη Συρία και στην επικράτηση της ειρήνης.Μόνο μέσα σ’ αυτή την προοπτική της κοινωνικής ευθύνης για τα προβλήματα της Παγκόσμιας Κοινωνίας μπορούμε να δικαιώσουμε και να τιμήσουμε τις θυσίες όλων εκείνων των ηρώων του 1940, που έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους πρόωρα για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.

   Για να επουλώσουμε τις πληγές του παρελθόντος πρέπει γενναιόδωρα με πολύ αγάπη και έμπρακτη καλή διάθεση να στηρίξουμε με κάθε τρόπο το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας μας συμβάλλοντας στην καλύτερη αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων, πρώτιστα των ευάλωτων μελών της τοπικής κοινωνίας μας που χρειάζονται της άμεσης βοήθειας μας, κι όταν μπορούμε να συμβάλουμε και στη βελτίωση της ζωής όλων εκείνων των λαών που υποφέρουν, στηρίζοντας χήρες και ορφανά και γενικώτερα όλους εκείνους που χρειάζονται τη βοήθεια μας και μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Αυτό είναι και το καλύτερο μνημόσυνο για να τιμήσουμε τους αξέχαστους ήρωες του 1940, που αποφάσισαν να δώσουν ακόμη και τη ζωή τους για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι.

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Σήμερα οι προκλήσεις είναι πολλές» (ΦΩΤΟ)

 

Με έντονα τα συναισθήματα της εθνικής υπερηφάνειας και της αισιοδοξίας για το μέλλον πραγματοποιήθηκε σήμερα Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026 η παρέλαση από τα παιδιά των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς (Βρεφονηπιακός Σταθμός, Παιδικός Σταθμός, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο), ενώπιον του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και των γονέων, κηδεμόνων και φίλων των Εκπαιδευτηρίων μας.

Αγόρια και κορίτσια από τον Παιδικό Σταθμό, το Προνήπιο, το Νηπιαγωγείο και την Α΄ και Β΄ Δημοτικού, καθώς και αντιπροσωπείες από το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο που έφεραν την Ελληνική Σημαία, τίμησαν την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, παρουσιάζοντας μία ξεχωριστή παρέλαση στο ανακαινισμένο μεγάλο προαύλιο των εγκαταστάσεών μας.

Οι γονείς, οι κηδεμόνες των παιδιών, αλλά και οι φίλοι των Εκπαιδευτηρίων είχαν την ευκαιρία να καμαρώσουν τα παιδιά που παρήλασαν με σεβασμό στον αγώνα των προγόνων μας, υψώνοντας υπερήφανα την Ελληνική Σημαία.

Εμφανώς συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος συνοδευόταν από τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της τοπικής μας Εκκλησίας, Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου, στον σύντομο χαιρετισμό του απευθυνόμενος προς τους παρευρισκομένους, συνεχάρη τα παιδιά και ευχαρίστησε θερμά τις οικογένειές τους, τους γονείς και τους κηδεμόνες για την εμπιστοσύνη που δείχνουν προς όλες τις βαθμίδες των Εκπαιδευτηρίων της τοπικής μας Εκκλησίας.

«Κάθε παιδί είναι ένα χαμόγελο του Θεού στη ζωή μας», τόνισε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας τον παιδαγωγικό και πνευματικό ρόλο του Ιδρύματος Προστασίας Νεότητος «Άγιος Πολύκαρπος – Άγιος Γεώργιος».

Όπως επεσήμανε, «το Ίδρυμα θέλει να μεταφέρει, να μεταλαμπαδεύσει τα ζώπυρα της Πατρίδος, του Γένους και της πίστεως στις απαλές ψυχές των νέων ανθρώπων, για να καταρτιστούν και να αποκτήσουν μια βαθιά εσωτερική δύναμη αντιστάσεως σε κάθε είδους ψευδολογία και σε κάθε είδους προσπάθεια καταδολιεύσεως της ψυχής τους».

«Αυτό που επιδιώκεται σε αυτόν τον ιερό χώρο» «είναι να καταρτιστούν άνθρωποι δυνατοί, γενναίοι, με ιδεώδη, με ιδανικά, με αυτοσεβασμό, με αγάπη στον συνάνθρωπο, με πίστη στη ζωή, με έφεση στο αγαθό, με πληρότητα και σεβασμό», πρόσθεσε, εκφράζοντας παράλληλα τη Δοξολογία του προς τον Θεό για τη σύμπνοια και την κοινή προσπάθεια όλων των συνεργατών του Ιδρύματος.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σημασία του αγώνα του 1940, τον οποίο προσέγγισε ως σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων και δύο αντίθετων αντιλήψεων για τον άνθρωπο, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.

«Το 1940 πολέμησαν δύο κόσμοι. Όχι δύο κράτη, δύο λαοί. Δύο κόσμοι. Ο δικός μας κόσμος ήταν ο κόσμος της ευπρέπειας, της κατανόησης, του σεβασμού των διεθνών συνθηκών, της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας. Ο κόσμος των ιδεών και της ελευθερίας και της βαθιάς συνειδητότητας και ενσυναίσθησης. Και ο άλλος κόσμος, ο κόσμος του Άξονα, που επετέθη αναίτια στην πατρίδα μας και επιχείρησε να την υποδουλώσει σε μια βαριά σκλαβιά, ήταν ο κόσμος της θεοποίησης του ανθρώπου», σημείωσε χαρακτηριστικά αναφερόμενος παράλληλα στις ιδεολογικές και ηθικές διαστάσεις αυτής της σύγκρουσης. Επεσήμανε ότι απέναντι στις αξίες της ελευθερίας και του σεβασμού του ανθρώπινου προσώπου αντιπαρατέθηκε μια αντίληψη που θεοποιούσε τον άνθρωπο, το κράτος και τις φυλετικές διακρίσεις, υποβαθμίζοντας την ανθρώπινη ζωή και προσβάλλοντας την αξιοπρέπεια του προσώπου.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε τον ευρύτερο χαρακτήρα του αγώνα που δόθηκε στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, τονίζοντας ότι υπερέβαινε τα όρια μιας εθνικής αναμέτρησης.

«Ο αγώνας στα βουνά της Βορείου Ηπείρου ήταν ένας αγώνας υπέρ ιδεωδών όλης της ανθρωπότητας. Ένας αγώνας που δόθηκε και ποτίστηκε με τόσο αίμα η έκβασή του για να αποτραπεί η καταδολίευση της ανθρώπινης υπάρξεως και για να ανθίσει η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η δικαιοσύνη μεταξύ των λαών», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν για να προστατεύσουν την ανθρωπότητα από μια βάρβαρη υποδούλωση και από μια νοοτροπία που μηδένιζε τις αξίες της ανθρώπινης ζωής.

«Σήμερα οι προκλήσεις είναι πολλές», υπογράμμισε στη συνέχεια, επισημαίνοντας με έμφαση ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, είναι επιτακτική η ανάγκη ενίσχυσης των πνευματικών και εθνικών εφοδίων των νέων, «για αυτό», όπως χαρακτηριστικά είπε, «υπάρχει μεγάλη ανάγκη, άμεση ανάγκη, να οπλισθούμε όλοι με εθνικά ιδεώδη, με ιδανικά, με πίστη, με αφοσίωση στις αξίες του Γένους μας και της πίστεώς μας και να εμπνεόμεθα από την Ανάσταση του Κυρίου μας».

«Αυτήν την νίκη, την αιώνια νίκη του ανθρώπου απέναντι στο κακό, στο ψέμα, στην αναλήθεια, στην υποδούλωση, στον εκχυδαϊσμό της ζωής, προσπαθούμε να εμπνεύσουμε στα παιδιά μας σε αυτόν εδώ τον ιερό χώρο», υπογράμμισε με έμφαση, εκφράζοντας ταυτόχρονα τις ιδιαίτερες ευχαριστίες του στους εκπαιδευτικούς που κοπίασαν για την πραγματοποίηση της εορταστικής τελετής και ειδικότερα στην Διοικητική Διευθύντρια κα Μαρία Στεργίου Καψοκόλη, στην Διευθύντρια Εκπαιδευτικού έργου και Γυμνασιάρχη κα Κυριακή Κούβαρη, στον Διευθυντή του Λυκείου κ. Γεώργιο Τσοχατζή, στην Διευθύντρια του Δημοτικού Σχολεία κα Κυριακή Λαμπρινού – Ρισάνου και στην Διευθύντρια του Νηπιαγωγείου κα Έλλη Πολυκάρπου, οι οποίοι υπό την επίβλεψη του Πνευματικού Υπευθύνου Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Βουρλάκου χάρισαν σε γονείς και παιδιά στιγμές πνευματικής και εθνικής υπερηφάνειας.

Ευχαρίστησε, επίσης, θερμά την παρισταμένη Γενική Διευθύντρια του Γηροκομείου Πειραιώς κα Ευαγγελία Κονταξή για τη συμβολή της στην όλη οργάνωση, τον Διευθυντή του Ιδιαιτέρου του Γραφείου και εκπρόσωπο της Μητροπόλεως στα Εκπαιδευτήρια κ. Δημήτριο Αλφιέρη, την Πρόεδρο των Εκπαιδευτηρίων κα Ιωάννα Κονίδη, τους καθηγητές, τους δασκάλους, το διοικητικό και το βοηθητικό προσωπικό, «αλλά πριν και πάνω από όλα σε όλους εσάς, τους γονείς και κηδεμόνες, που είστε η πηγή της εμπνεύσεώς μας και η δύναμή μας, διότι η εμπιστοσύνη σας στην Εκκλησία και στο έργο του Ιδρύματος είναι η μεγάλη δύναμη όλης αυτής της ιεράς προσπαθείας», όπως είπε χαρακτηριστικά.

Ολοκληρώνοντας τον χαιρετισμό του, ο Σεβασμιώτατος ευλόγησε τα παιδιά και ευχήθηκε σε όλους υγεία, δύναμη και τη χάρη του Θεού, με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου. Αναφέρθηκε, μάλιστα, στον ιδιαίτερο δεσμό της Μητροπόλεως με την Παναγία, κάνοντας μνεία στην ανεύρεση της Ιεράς Εικόνας της Παναγίας «Ρόδον το Αμάραντον» στην Πειραϊκή το 1895, καθώς και στο γεγονός της Παναγιοφάνειας στον Ναό της Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, τη νύχτα της 24ης προς 25η Μαρτίου 1929.

Στο σημείο αυτό ο Σεβασμιώτατος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην παρουσία και την προστασία της Παναγίας κατά τον αγώνα των Ελλήνων στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, επισημαίνοντας πως υπάρχουν μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες στρατιώτες έβλεπαν μια μαυροφορεμένη, ιερότατη γυναίκα να προπορεύεται των ελληνικών στρατευμάτων και να τα ευλογεί.

Όπως τόνισε, η πίστη στον Χριστό και η προστασία της Παναγίας αποτελούν πηγή δύναμης και ελπίδας, υπογραμμίζοντας ότι «είμαστε με την πλευρά των νικητών της ιστορίας γιατί έχουμε τον Χριστό προστάτη και την Παναγία Μητέρα Του με σύμμαχο και βοήθειά μας».

Μιλώντας για την ιστορική μνήμη και για την ανάγκη διατήρησης της εθνικής συνείδησης και της ανάδειξης ηρωικών προτύπων, ο Σεβασμιώτατος επικαλέστηκε τους στίχους του Εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά: «Ένα λόγο έχω να σας πω, δεν έχω άλλον κανένα, μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του ’21», σημειώνοντας ότι το μήνυμα αυτό παραμένει επίκαιρο και πρόσφορο για την καλλιέργεια εθνικής συνείδησης, μέσα από πρότυπα που εμπνέουν τις νεότερες γενιές.

Τον ρυθμό στον βηματισμό της παρέλασης, έδωσαν για μία ακόμη φορά τα μέλη της ομάδας κρουστών, ενώ η Παρέλαση ολοκληρώθηκε ψάλλοντας όλοι τον Εθνικό μας ύμνο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τις προηγούμενες ημέρες διαδοχικά πραγματοποιήθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις από μαθητές, μαθήτριες και εκπαιδευτικό προσωπικό όλων των βαθμίδων των εκπαιδευτηρίων μας, τιμώντας το Έπος του 1940.

Τις εντυπώσεις «έκλεψαν» οι μικρότεροι μαθητές του Παιδικού Σταθμού και του Νηπιαγωγείου, οι οποίοι παρουσίασαν επίκαιρο αφιέρωμα για το Έπος του ’40, κερδίζοντας το ζεστό χειροκρότημα τόσο του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου ο οποίος εκπροσώπησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς, όσο και των γονέων, των παππούδων και των γιαγιάδων, οι οποίοι γέμισαν ασφυκτικά το αμφιθέατρο των Εκπαιδευτηρίων μας.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

  

ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

     Οι Μάρτυρες κατέχουν την πρωτοπορία στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας, διότι έδωσαν τη μαρτυρία τους για το Χριστό και την επισφράγισαν με το μαρτύριό τους. Αντάλλαξαν τη ζωή τους με την πίστη στον αληθινό Θεό, δίνοντας έμπρακτα το παράδειγμα του πιο μεγάλου ηρωισμού στην ιστορία του κόσμου, αψηφώντας τους φρικτούς διωγμούς των ειδωλολατρών.

      Ένας από αυτούς είναι και ο Μεγαλομάρτυς άγιος Δημήτριος. Γεννήθηκε και έζησε στη Θεσσαλονίκη στα χρόνια των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284-304) και Μαξιμιανού (286-305), σε μια εποχή εξαιρετικά δύσκολη για την Εκκλησία, διότι στα χρόνια αυτά είχαν ξεσπάσει οι φοβερότεροι διωγμοί κατά των Χριστιανών, όπου ολόκληρα νέφη μαρτύρων έχυσαν το αίμα τους για την πίστη τους στο Χριστό.

        

   Από τους πιστούς γονείς του κληρονόμησε βαθιά ευσέβεια. Αυτό τον έκανε να γίνει ένας ένθερμος  χριστιανός νέος, στολισμένος με τις αρετές και τα χαρίσματα που απορρέουν από τη χριστιανική ζωή. Η αξιόλογη μόρφωσή του τον ανέδειξε και δάσκαλο της χριστιανικής πίστης. Οι γνώσεις του και προπαντός το λαμπρό του παράδειγμα έλκυε πλήθος ειδωλολατρών στη σώζουσα πίστη του Χριστού. 

      

    Ως έφηβος κλήθηκε να υπηρετήσει στο ρωμαϊκό στρατό. Θεώρησε όμως καθήκον του να κάνει γνωστό στο νέο περιβάλλον το Σωτήρα Χριστό, ως τον αληθινό Θεό. Ο ενθουσιασμός του και το λαμπρό παράδειγμά του μετέστρεψαν πλήθος στρατιωτών στη νέα πίστη. 

    

     Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ. Το ρωμαϊκό κράτος και ιδιαίτερα ο ρωμαϊκός στρατός, έτρεφε φοβερό μίσος κατά του Χριστιανισμού. Κατά χιλιάδες συλλαμβάνονταν οι χριστιανοί και οδηγούνταν στα μαρτύρια. Ο φημισμένος Δημήτριος δε θα μπορούσε να μείνει κρυφός. Με την επίσκεψη του φοβερού Μαξιμιανού στη Θεσσαλονίκη, ήταν από τους πρώτους που συνελήφθη. Αφού ομολόγησε με θάρρος την πίστη του στο Χριστό, κλείστηκε στις φυλακές και περίμενε με καρτερία το μαρτύριο.

       

    Ο υπερφίαλος και αλαζονικός αυτοκράτορας έφερε μαζί του έναν φοβερό γιγαντόσωμο και κακούργο στρατιώτη τον Λυαίο, ο οποίος καυχιόταν πως οι «θεοί» του είχαν δώσει ανίκητη δύναμη ώστε να νικά κάθε μη πιστό της ειδωλολατρίας. Επιδεικτικά ο Μαξιμιανός οργάνωσε στο στάδιο της πόλης αγώνες, καλώντας όλους όσοι ήθελαν να πολεμήσουν μαζί του, με σκοπό να μειώσει το Θεό των Χριστιανών στα μάτια του ειδωλολατρικού όχλου.

 

     Φόβος και τρόμος κατέλαβε τους θεσσαλονικείς, διότι πίστευαν ότι δεν θα έβγαιναν ζωντανοί από τα χέρια του γίγαντα ειδωλολάτρη. Ένας όμως πιστός νέος από τον κύκλο του Δημητρίου, ονόματι Νέστωρ, θεώρησε μεγάλη προσβολή την πρόκληση των μισαλλόδοξων ειδωλολατρών και αποφάσισε να παλέψει με τον Λυαίο. Πρώτα όμως έσπευσε στη φυλακή να συμβουλευθεί το Δημήτριο κα να ενδυναμωθεί από αυτόν. 

    

     Ο Νέστωρ πήρε μεγάλο θάρρος, πήγε στο στάδιο, αντιπαρατάχτηκε με τον αλαζονικό Λυαίο και τον θανάτωσε, προς μεγάλη απογοήτευση και καταισχύνη του ειδωλολατρικού όχλου και ανείπωτη χαρά των Χριστιανών.

        

 

      Ο φοβερός Μαξιμιανός καταντροπιάστηκε από το γεγονός αυτό. Δεν περίμενε ένας αδύναμος νέος να σκοτώσει το καύχημά του, τον γίγαντα Λυαίο. Το γεγονός αυτό τον εξαγρίωσε και  τον έστρεψε κατά του δέσμιου Δημητρίου. Έδωσε διαταγή να μεταβεί ένα απόσπασμα στρατιωτών στις φυλακές,  να  κατατρυπήσουν το δέσμιο Δημήτριο με τις λόγχες τους, ώστε να υποστεί αργό και βασανιστικό θάνατο. Ο άγιος υπέμεινε με πρωτοφανές θάρρος το μαρτύριο, συγχωρώντας τους δημίους του και δοξολογώντας το Θεό. 

 

     Ο ένδοξος Μεγαλομάρτυς Δημήτριος παρέδωσε την αγία του

ψυχή στον Κύριο, λαβαίνοντας τον τιμημένο και αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Κατόπιν αποκεφάλισαν και τον άγιο Νέστορα. Το τίμιο λείψανό του, όπως και του αγίου Νέστορα, τα παρέλαβαν οι πιστοί με μεγάλη ευλάβεια, όπως ταιριάζει σε ήρωες της πίστης του Χριστού και τα ενταφίασαν με τιμές. 

 

        Ο Άγιος Δημήτριος και μετά το θάνατό του ευεργετούσε τους θεσσαλονικείς με άπειρα θαύματα. Κάποιος συγκρατούμενος του Αγίου ονόματι Λούπος, κατά την ώρα του μαρτυρίου, έβαψε το δακτυλίδι του μάρτυρα στο τίμιο αίμα του, με το οποίο κατόπιν έκανε πολλά  θαύματα. Αλλά συνελήφθη και αυτός και υπέστη μαρτυρικό θάνατο. Ο τάφος του αγίου Δημητρίου ανέβλυζε πολύτιμο μύρο, θεραπεύοντας πλήθος ασθενών, ακόμα και ειδωλολάτρες, οι οποίοι γινόταν κατόπιν ένθερμοι Χριστιανοί. Ο άγιος και νεκρός ακόμα συνέχιζε να μεταστρέφει ανθρώπους στο Χριστό!

      

     Επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, όταν σταμάτησαν οι διωγμοί κατά της Εκκλησίας, οι πιστοί της Θεσσαλονίκης έκτισαν ναό στον τόπο του μαρτυρίου του αγίου και τον ανακήρυξαν προστάτη της πόλης τους.

      Αργότερα τον 5^ο αιώνα κατεδαφίστηκε ο παλιός ναός και στη θέση του κτίστηκε μεγαλόπρεπη βασιλική, η οποία δεσπόζει μέχρι σήμερα στην συμπρωτεύουσα και μέσα σ’ αυτή φυλάσσονταν τα θαυματουργά λείψανά του. Αυτά όμως αργότερα, την εποχή της Φραγκοκρατίας, τα άρπαξαν οι αιρετικοί παπικοί Φράγκοι και τα μετέφεραν στη Δύση, προς μεγάλη λύπη των πιστών της Θεσσαλονίκης και όλων των Ορθοδόξων. 

    

    Μόνο το κενό μνημείο του αγίου έμεινε στα υπόγεια του μεγαλόπρεπου ναού, για παρηγοριά των πιστών. Ευτυχώς όμως πριν λίγα χρόνια, η παπική «εκκλησία» επέστρεψε στην πόλη του αγίου την τίμια κάρα του, η οποία φυλάσσεται στο ναό του, ως το πολυτιμότερο σέβασμα της πόλεως.

       

    Η μνήμη του αγίου Δημητρίου εορτάζεται στις 26 Οκτωβρίου και του αγίου Νέστορα την επομένη ημέρα. Οι θεσσαλονικείς, όπως και όλοι οι όπου γης ορθόδοξοι, τιμούν όπως ταιριάζει τον προστάτη και πολιούχο τους και εκείνος ανταποκρίνεται. Δεν είναι βεβαίως τυχαίο πως η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης έγινε στις 26 Οκτωβρίου 1912, ημέρα της μνήμης του!  

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026 ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. η΄ 27-39) (Γαλ. β΄ 16-20)

  

"Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

Η αυθεντική κοινωνία

«και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν»

  Ο άνθρωπος διαχρονικά αναζητεί εναγωνίως την ελευθερία του, πλην όμως δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που δοκιμάζει στο βάθος μεγάλη απογοήτευση.

 Λησμονεί πολλές φορές δυστυχώς τη μεγάλη αλήθεια ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός ελευθερωτής του κόσμου. Ο δαιμονισμένος που παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή θεραπεύθηκε μόλις ακριβώς συνάντησε τον Χριστό. Τον είδαμε να μεταβάλλεται ριζικά και να γίνεται νέα ύπαρξη.

 Από γυμνός γίνεται «ιματισμένος» και από αλλοπρόσαλλος «σωφρονών», όπως χαρακτηριστικά περιγράφεται η περίπτωσή του. Ζούσε πριν σε μνήματα και σε έρημους τόπους, μετά όμως επικοινωνεί και μάλιστα με τον πιο αυθεντικό τρόπο με τους συνανθρώπους του. Η επιθετικότητα και η καταστροφική μανία που τον καταλάμβαναν μεταβάλλονται τώρα σε ορμή κοινωνικότητας και σχέσης με τους γύρω του.

Η κοινωνικότητα

 Η κοινωνικότητα είναι ουσιώδες γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης, γεγονός που αναγνώρισε από την αρχή και η φιλοσοφική σκέψη. Η κοινωνικότητα που εκδηλώνει ο άνθρωπος διαφέρει εκείνης των άλλων δημιουργημάτων και κινείται σ’ ένα ανώτερο αλλά και τελειότερο ορίζοντα. Εκφράζεται  μάλιστα και στην κατακόρυφη διάστασή της ως θρησκευτικότητα.

 Η κοινωνικότητα του ανθρώπου εκδηλώνεται σαφώς με την υπέρβαση της ατομικότητάς του. Αυτή πραγματοποιείται με την ανιδιοτελή αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Η αγάπη ξεπερνά τα όρια του ατόμου. Γιατί καθιστά τον άνθρωπο πρόσωπο που σπεύδει να συναντήσει τον άλλο με ανοικτές αγκάλες και με πλήρη αποδοχή και ανοχή.

 Ο χριστιανός από μια άλλη θεώρηση είναι κατ’ εξοχήν κοινωνικός αλλά και «αντικοινωνικός». Είναι «αντικοινωνικός» γιατί απαρνείται τον κόσμο και τα πράγματα του κόσμου για να δοθεί ολοκληρωτικά στον Θεό. Ταυτόχρονα όμως είναι κοινωνικός γιατί στον Θεό και με τον Θεό βρίσκει την αληθινή αγάπη και κοινωνεί με ολόκληρο τον κόσμο.

  Όπως ο Χριστός, έτσι και ο πιστός αφήνει τον εαυτό του να γίνει πλησίον για κάθε άνθρωπο. Η πίστη που δεν έχει τις κοινωνικές προεκτάσεις τις οποίες υπαγορεύει η αγάπη, είναι πίστη θεωρητική και νεκρή, χωρίς νόημα και περιεχόμενο. Ο χριστιανός δεν μπορεί να αισθάνεται ευχαριστημένος όταν κλείνεται στον εαυτό του και αδιαφορεί για τις ανάγκες του πλησίον του.

  Τελικά, η αληθινή ανθρώπινη κοινωνία αναπτύσσεται στο πρότυπο της Αγίας Τριάδας. Παρά την ασύλληπτη διαφορά μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ο Τρισυπόστατος Θεός προβάλλεται στην Εκκλησία ως πρότυπο για ολόκληρη την ανθρωπότητα και για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Το Τριαδικό πρότυπο βρίσκει την ιδανική εφαρμογή του στη ζωή της Εκκλησίας.

  Η Εκκλησία, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, είναι τύπος και εικόνα «του σύμπαντος κόσμου». Αυτό φανερώνει όχι μόνο τη θέση των χριστιανών μέσα στην κοινωνία, αλλά και την αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο.

Η θεραπεία

 Η ένταξη του ανθρώπου στην αληθινή κοινωνία που υπόσχεται η Εκκλησία προϋποθέτει την απελευθέρωσή του αλλά και τη γιατρειά του από τις λογής ασθένειες που αδυσώπητα τον προσβάλλουν. Ο δαιμονισμένος θεραπεύτηκε από το μεγάλο γιατρό, τον Χριστό. Καμιά ασθένεια,  μας διαβεβαιώνει η Εκκλησία, δεν παραμένει αθεράπευτη.

 Ο άνθρωπος που αφήνει την ύπαρξή του να είναι συνδεδεμένη με τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού γιατρεύεται από όλες τις «ασθένειες» που τόσο βασανιστικά τον καθηλώνουν στο κρεβάτι της μοναξιάς και της ακοινωνησίας. Αυτό αποτυπώνεται και στην εξωτερική του εμφάνιση, όπως είδαμε στο θαύμα της θεραπείας του δαιμονισμένου.

 Η παρουσία της αγάπης του Χριστού έδινε μεγάλη πληρότητα στον εαυτό του ώστε το μόνο που φοβόταν ήταν ο κίνδυνος να περιπέσει στην προηγούμενη κατάστασή του. Ο άνθρωπος που είναι ενωμένος με τον Χριστό αισθάνεται μεγάλη ασφάλεια. Μέσα του κατοικεί ο Χριστός και γι’ αυτό γίνεται απόστολος και μάρτυράς του. Όπως συνέβη με το δαιμονισμένο που «απήλθεν κηρύσσων όσα εποίησεν αυτώ ο Ιησούς».

Αγαπητοί αδελφοί, ο άνθρωπος μπορεί και σήμερα να δεχθεί στη ζωή του τον Ελευθερωτή Χριστό. Είναι ο μόνος που μπορεί να τον απαλλάξει από κάθε καταλυτική δύναμη του κακού.

 Είναι Εκείνος που φυγαδεύει από τον άνθρωπο τις δυνάμεις του κακού και το διασώζει με όλα τα χαρακτηριστικά της «κατ’ εικόνα Θεού» δημιουργίας του. Τον αποκαθιστά στην πιο αυθεντική κοινωνικότητα «ιματισμένον και σωφρονούντα».

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ὀκτωβρίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ὀκτωβρίου 2026, Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 27-39)

27 Ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀ­­­νήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνε­διδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν. 28 ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀ­νακράξας προσέπεσεν αὐ­­­τῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέο­μαί σου, μή με βασανί­σῃς. 

29 παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπά­κει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁ­­­λύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. 30 ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰη­σοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅ­­­τι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν­ εἰς αὐτόν· 31 καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. 32 ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄ­­ρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐ­­­κείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέ­τρεψεν αὐτοῖς. 

33 ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμό­νια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσ­ῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. 34 ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς.

 35 ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγο­νός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον­ τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ ­δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματι­σμέ­νον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰη­σοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. 36 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. 37 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅ­­­παν τὸ πλῆθος τῆς περιχώ­ρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελ­θεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ με­γάλῳ συνείχοντο. αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖ­ον ὑπέ­στρεψεν.

 38 ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· 39 ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ᾿ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

27 Κι ὅταν βγῆκε στή στεριά, τόν συνάντησε κάποιος ἄνθρωπος πού καταγόταν ἀπό τήν πόλη, ὁ ὁποῖος εἶχε μέσα του δαιμόνια ἀπό πολλά χρόνια. Αὐ­τός δέν φοροῦσε πάνω του ροῦχα οὔτε ἔμενε σέ σπίτι, ἀλλά ζοῦσε μέσα στά μνήματα. 28 Ὅταν ὅμως εἶδε τόν Ἰησοῦ, ἀπό τό φόβο του ἔβγαλε μιά δυνατή κραυγή, ἔπεσε στά πόδια του καί μέ φωνή μεγάλη εἶπε: Ποιά σχέση ὑπάρχει ἀνάμεσα σέ μένα καί σέ σένα καί τί ζητᾶς ἀπό μένα, Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; Σέ παρακαλῶ, μή μέ βασανίσεις καί μή μοῦ ἐπιβάλεις τήν τιμωρία νά κλειστῶ ἀπό τώρα μέσα στά σκοτάδια τοῦ Ἅδη.

 29 Καί εἶπε τά λόγια αὐτά ὁ δαιμονισμένος, διότι ὁ Ἰη­σοῦς εἶχε διατάξει τό ἀκάθαρτο δαιμονικό πνεῦ­μα νά βγεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο. Διότι ἀπό πολλά χρόνια τόν εἶ­­χε κυριεύσει, καί τοῦ δη­μιουργοῦσε ἄγρια ἔξαψη. Γι’ αὐ­­τό τόν ἔδεναν μέ ἁλυσίδες καί μέ σιδερένια δεσμά στά πόδια, καί τόν φύλαγαν νά μήν κάνει κανένα κακό σέ κανέναν. Ἀλλά αὐτός ἔσπαζε τά δεσμά καί συρόταν βίαια ἀπό τόν δαίμονα στίς ἐρημιές. 30 Τόν ρώτησε τότε ὁ Ἰησοῦς: Ποιό εἶναι τό ὄνομά σου; Κι αὐτός τοῦ ἀπάντησε: Λεγεών, δηλαδή ταξιαρχία στρα­τιωτῶν. Καί εἶχε αὐτό τό ὄνομα, διότι εἶχαν μπεῖ μέσα στόν ἄνθρωπο αὐτό ὄχι μόνο ἕνα ἀλλά πολλά δαι­­μόνια. 31 Καί τά δαιμόνια αὐτά μέ τό στόμα τοῦ δαιμονισμένου τόν παρακα­λοῦσαν νά μήν τά διατάξει νά πᾶνε στά τρίσβαθα τοῦ Ἅδη. 32 Στό μεταξύ ἐκεῖ κοντά ἦταν ἕνα κοπάδι ἀπό πολλούς χοί­ρους πού ἔβοσκαν στό βουνό. Καί τά δαιμόνια τόν παρακαλοῦσαν νά τούς ἐπιτρέψει νά μποῦν σ’ ἐκείνους τούς χοίρους. Καί ὁ Κύριος τούς τό ἐπέτρεψε, ἐπειδή αὐτοί πού ἔτρε­­­­­­φαν τούς χοίρους τό ἔκαναν αὐτό παραβαίνοντας τό Μω­­σαϊκό νόμο, ὁ ὁποῖος ἀπαγόρευε τό χοι­ρινό κρέας ὡς ἀκάθαρτο. Μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ Κύριος τιμώρησε τήν παρανο­μία τους αὐτή. 33 Κι ἀφοῦ βγῆκαν τά δαιμόνια ἀπ’ τόν ἄνθρωπο, μπῆκαν στούς χοίρους. Τότε τό κοπάδι ὅρμησε μέ ἀσυ­γκράτητη μανία πρός τό γκρεμό, κι ἔπεσε κάτω στή λίμνη καί πνίγηκε. 34 Μόλις εἶδαν αὐτό πού ἔγινε ἐκεῖνοι πού ἔβοσκαν τούς χοίρους, ἔφυγαν καί ἀνήγγειλαν τό συμβάν τῆς κα­­ταστροφῆς τῶν χοίρων στούς κατοίκους τῆς πόλεως καί σ’ ὅσους ἔμεναν ἔξω στήν ὕπαιθρο.

 35 Τότε οἱ ἄνθρωποι βγῆκαν ἀπό τήν πόλη καί τά περίχωρα γιά νά δοῦν αὐτό πού ἔγινε, καί ἦλθαν στόν Ἰησοῦ. Καί πράγματι, βρῆκαν τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν ὁποῖο εἶχαν βγεῖ τά δαιμόνια νά κάθεται κοντά στά πόδια τοῦ Ἰησοῦ καί νά εἶναι ντυμένος καί σωφρονισμένος. Καί φοβήθηκαν. 36 Κι ὅσοι εἶχαν δεῖ τό περιστατικό τούς διηγήθηκαν πῶς ἔγινε καλά καί σώθηκε ὁ δαιμονισμένος. 37 Τότε ὅλο τό πλῆθος τῆς περιφέρειας τῶν Γαδαρηνῶν παρακάλεσαν τόν Ἰησοῦ νά φύγει ἀπό κοντά τους, διότι κυριεύθηκαν ἀπό μεγάλο φόβο ὅταν εἶδαν τή δίκαιη τιμωρία πού ἐπιβλήθηκε σ’ ἐκείνους πού ἐξέ­τρε­φαν χοίρους παρά τήν ἀπαγόρευση τοῦ νόμου. Καί ὁ Ἰησοῦς μπῆκε στό πλοῖο καί ἐπέστρεψε στό μέρος ἀπό τό ὁποῖο εἶχε ἔλθει.

 38 Ὁ ἄνθρωπος ὅμως ἀπό τόν ὁποῖο εἶχαν βγεῖ τά δαιμόνια τόν παρακαλοῦσε νά μένει μαζί του. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοῦ ἔδωσε τήν ἐντολή νά φύγει λέγοντας: 39 Γύρισε πίσω στό σπίτι σου καί νά διηγεῖσαι ὅσα σοῦ ἔκανε ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος σέ ἀπάλλαξε ἀπό τά δαιμόνια. Κι ἐκεῖνος ἔφυγε καί διεκήρυττε σ’ ὅλη τήν πόλη ὅσα τοῦ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς.

 

 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ὀκτωβρίου 2026, Κυριακῆς ΚΑ΄ Ἐπιστολῶν (Γαλ. β΄ 16-20)

Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ­μεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπι­στεύ­σαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο. εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

 

Νεοελληνική Απόδοση

¹⁶ Επειδή όμως εγνωρίσαμεν καλά ότι ο άνθρωπος δεν γίνεται δίκαιος, δεν αποκτά την δικαίωσιν ενώπιον του Θεού από τας τυπικάς διατάξστου μωσαϊκού Νομου, αλλά μόνον δια της φωτισμένης ενεργείας και ενεργού πίστεως στον Ιησούν Χριστόν, και ημείς επιστεύσαμεν στον Χριστόν Ιησούν, δια να γίνωμεν δίκαιοι από την πίστιν και με την πίστιν στον Χριστόν και όχι από τα έργα του μωσαϊκού Νομου. Διότι, όπως άλλωστε έχει γραφή και εις την Παλαιάν Διαθήκην, “δεν θα δικαιωθή ποτέ κανείς από τα έργα του Νομου”. ¹⁷ Εάν δε ημείς, αφήσαντες τον Νομον και ζητούντες να επιτύχωμεν την δικαίωσίν μας δια της πίστεως και επικοινωνίας μας με τον Ιησούν Χριστόν, ευρεθήκαμεν στο κεφαλαιώδες αυτό θέμα αμαρτωλοί, τότε έρχεται στο στόμα το παράλογον ερώτημα· άρα γε ο Χριστός που μας εκάλεσεν εις αυτόν τον δρόμον, μας ηπάτησε και είναι υπηρέτης αμαρτίας; Μη γένοιτο να σκεφθώμεν ποτέ τέτοιαν βλασφημίαν. ¹⁸ Διότι, εάν εκείνα τα οποία έχω καταργήσει ως άχρηστα, δηλαδή τα τυπικά έργα του μωσαϊκού Νομου, αυτά πάλιν επαναφέρω εις την ισχύν και τα τηρώ, αποδεικνύω τον ευατόν μου παραβάτην, διότι έτσι ομολογώ, ότι η προηγουμένη παραμέλησις των τυπικών διατάξεων του Νομου ήτο αμαρτία. ¹⁹ Αυτό όμως δεν είναι αληθινό, διότι εγώ δια του Νομου, τον οποίον κατήργησα και ο οποίος καταδικάζει εις θάνατον κάθε παραβάτην, έχω πλέον αποθάνει δι’ αυτόν, δια να ζήσω πλέον εν τω Θεώ, χάρις εις την πίστιν μου προς τον Χριστόν. ²⁰ Εγώ έχω σταυρωθή μαζή με τον Χριστόν και δεν ζω πλέον εγώ, ο παλαιός φυσικός άνθρωπος, αλλά ζη μέσα μου ο Χριστός. Αυτήν δε την ζωήν που ζω μέσα στο σώμα μου τώρα, την ζω με την χάριν και την δύναμιν της πίστεως στον Υιόν του Θεού, ο οποίος με έχει αγαπήσει και παρέδωκε τον ευατόν του εις σταυρικόν θάνατον, δια την σωτηρίαν μου.

 ***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ὁριστικὴ διαγραφὴ

 

Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας ἀναγινώσκεται ἀπὸ τὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολή. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Γαλατίας γιὰ νὰ τοὺς συμβουλέψει, διότι εἶχαν ἐπηρεασθεῖ ἀπὸ ψευδεῖς διδασκαλίες καὶ θεωροῦσαν ὅτι γιὰ τὴ σωτηρία τους ἦταν ἀπαραίτητη ἡ τήρηση τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐπισημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν σώζεται μὲ τὴν τήρηση τῶν τυπικῶν διατάξεων τοῦ Νόμου, ἀλλὰ μόνο μὲ τὴν πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστό. «Εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι», τονίζει. Ἂν ἐπανέρχομαι σ᾿ ἐκεῖνα ποὺ προηγουμένως κατήργησα, ἀποδεικνύομαι παραβάτης τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. 

 

Ὁ Ἀπόστολος ζητεῖ κάτι δύσκολο ἀπὸ τοὺς πιστούς· νὰ κάνουν μιὰ ὑπέρβαση. Νὰ γκρεμίσουν μέσα τους ἕναν κόσμο, τὸν κόσμο τῶν τυπικῶν διατάξεων τοῦ Νόμου καὶ νὰ τὸν ἀντικαταστήσουν μὲ τὴν πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστό.

 

Μιὰ ἀντίστοιχη ὑπέρβαση ζητεῖ κι ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Θεός. Νὰ γκρεμίσουμε ὁλοκληρωτικὰ μέσα μας τὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας. Νὰ μὴν ἐπανερχόμαστε σὲ ὅ,τι ἀφήσαμε πίσω μας, προκειμένου νὰ πλησιάσουμε τὸν Κύριο καὶ νὰ συνδεθοῦμε μαζί Του. Νὰ διαγράψουμε ὁριστικὰ τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθόν μας, τὴν παλαιὰ ζωή μας, τὴν ἐκτροπὴ σὲ συνήθειες καὶ πάθη ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ εἴχαμε ξεπεράσει, τὴν ἀναστροφὴ μὲ πρόσωπα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἴχαμε κρατήσει ἀπόσταση γιὰ νὰ διαφυλάξουμε τὴν ἀκεραιότητα τῆς ψυχῆς μας. Ἂς προσέχουμε πολύ! Τὰ πάθη εἶναι φιλεπίστροφα. Ἀκόμη κι ἂν γιὰ κάποιον καιρὸ νιώθουμε ὅτι ἔχουν ἀτονίσει μέσα μας, εὔκολα μποροῦν νὰ ἐπανέλθουν καὶ ἐκ νέου νὰ μᾶς αἰχμαλωτίσουν. Ἂν ἀναζητοῦμε, λοιπόν, τὴν παλαιὰ ζωή μας, ἀποδεικνυόμαστε τελικὰ παραβάτες τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.

 

2. Ὁ Χριστὸς ἐπαναλαμβανόμενος

 

Ὅμως, ὄχι. Δὲν εἶμαι παραβάτης, σημειώνει στὴ συνέχεια τῆς ἐπιστολῆς ὁ Ἀπόστολος. Ἔχω πεθάνει ὡς πρὸς τὸν παλαιὸ νόμο, γιὰ νὰ ζήσω γιὰ τὸν Θεό. «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ἀλλὰ ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Εἶναι συγκλονιστικὴ ἡ διατύπωση τοῦ θείου Παύλου. Θεωροῦσε νεκρὸ τὸν ἑαυτό του. Σὰν νὰ μὴ ζοῦσε ὁ ἴδιος. Μέσα του ζοῦσε ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος κυριαρχοῦσε στὶς πράξεις, στὰ λόγια, στὶς ἐπιθυμίες, στὰ συναισθήματα, στὶς σκέψεις του. Ἀγαποῦσε, συγχωροῦσε, συμπεριφερόταν ὅπως ὁ Χριστός. Ἡ ζωή του ἦταν μιὰ ἐπανάληψη τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ.

 

 

Αὐτὸ συμβαίνει καὶ σὲ κάθε Ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας. Μελετώντας τὰ συναξάρια τῶν Ἁγίων εἶναι σὰν νὰ διαβάζουμε τὸ Εὐαγγέλιο. Στὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων προεκ­τείνεται καὶ ἐπαναλαμβάνεται ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Συναντοῦμε τὸν ἴδιο Θεό, τὶς ἴδιες θεῖες ἐνέργειες, τὶς ἴδιες θεῖες ἀλήθειες. «Κάθε Ἅγιος εἶναι ὁ Χριστὸς ἐπαναλαμβανόμενος» (Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, σελ. 99), γράφει ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς.

 

Αὐτὸ θὰ συμβεῖ καὶ σ᾿ ἐμᾶς, ἂν νεκρώσουμε τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό μας. Θὰ ζήσουμε τότε μιὰ ἄλλη ζωή, τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ νοῦς, ἡ καρδιά, τὰ ἐλατήρια, οἱ διαθέσεις, ὅλα θὰ εὐωδιάζουν Χριστό. Θὰ φανερώνεται καὶ στὴ δική μας ζωὴ ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ ἐφαρμόζεται στὴν καθημερινότητά μας τὸ Εὐαγγέλιο. Θὰ γίνει ἡ ζωή μας μιὰ συνέχεια τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Διότι ὅταν ὁ Κύριος κατοικεῖ μέσα στὸν ἄνθρωπο, τόν μεταμορφώνει, τὸν ἐξαγιάζει, τὸν καθιστᾶ ἕνα μικρὸ Χριστὸ κατὰ Χάριν.

 

3. Ὁ δικός μου Θεὸς

 

Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος στρέφει τὸν λόγο του στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία φανε­ρώθηκε κυρίως κατὰ τὴ σταυρική του θυσία. «Ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ», ἐπισημαίνει. Δηλαδή, ζῶ ἐμπνεόμενος καὶ κυριαρχούμενος ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος μὲ ἀγάπησε καὶ παρέδωσε τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴ δική μου σωτηρία. Στὴ διατύπωση αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου φαίνεται ἡ προσωπικὴ σχέση ποὺ εἶχε μὲ τὸν Χριστό. Σὰν νὰ ἔγινε ἄνθρωπος καὶ νὰ θυσιάσθηκε ὁ Κύριος μόνο γι᾿ αὐτόν, προσωπικὰ γιὰ τὸν Παῦλο. Αὐτὸ ἔνιωθε ὁ Ἀπόστολος.

 

Καὶ πράγματι, ἐνῶ ὁ Χριστὸς ἔγινε ἄνθρωπος καὶ θυσιάσθηκε γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ταυτόχρονα ἐπιτέλεσε τὸ σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας γιὰ τὸν καθένα μας ξεχωριστά, μὲ προσωπικὴ ἀγάπη. «Ὅλα τὰ ὑπέστη γιὰ μένα, σὰν νὰ ἤμουν ὁ μοναδικὸς ἄνθρωπος στὴ γῆ», μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ ὁ καθένας μας. Διότι γιὰ τὸν Θεὸ δὲν εἴμαστε ἀδιάφοροι ἀριθμοὶ ἑνὸς πλήθους, ἀλλὰ πρόσωπα μοναδικὰ μὲ ἀξία ἀπροσμέτρητη. 

 

Τόση τιμὴ μᾶς ἀποδίδει ὁ Θεός! Ἡ ἀγάπη του δὲν περιγράφεται μὲ λόγια, οὔτε χωρεῖ στὴν ἀνθρώπινη λογική. Ὅταν τὴν ἀναλογίζεται κανείς, μόνο νὰ Τὸν εὐγνωμονεῖ μπορεῖ καὶ νὰ Τὸν δοξάζει μὲ τὰ λόγια καὶ τὴ θεάρεστη ζωή του.

  ***************************************************