ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026 ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (Μαρκ. ιε΄ 43- ιστ΄ 8) (Πράξ. στ΄ 1-7)

 

"Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού¨

Η ευλογημένη τόλμη

«τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο τω σώμα του Ιησού»

Χριστός Ανέστη αγαπητοί αδελφοί.

  Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή παρελαύνουν τα πρόσωπα που καταθέτουν προσωπική μαρτυρία για τα μεγάλα γεγονότα του Πάθους και της Ανάστασης του Κυρίου.

 Πρόκειται για τον ευσχήμονα βουλευτή Ιωσήφ, τον από Αριμαθαίας, και τον κρυφό μαθητή του Κυρίου, Νικόδημο. Ειδική μνεία γίνεται επίσης και για τις τρεις μυροφόρες γυναίκες, την Μαρία την Μαγδαληνή, την Μαρία, την μητέρα του Ιακώβου, και την Σαλώμη, την μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, δηλαδή του Ιωάννη και του Ιακώβου.

   Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, υπήρξαν μάρτυρες της ταφής του Κυρίου και όλων των γεγονότων που την πλαισίωναν. Οι Μυροφόρες γυναίκες κατέθεσαν τη δική τους ισχυρή μαρτυρία για το γεγονός της Ανάστασης.

   Η παράθεση μαρτύρων ενέχει τεράστια σημασία για την Εκκλησία, αφού δίνεται με τον πιο αυθεντικό τρόπο το μήνυμα ότι η αλήθεια της δεν είναι μια μετέωρη και ξεκάρφωτη διδασκαλία, αλλά στηρίζεται σε γεγονότα που διαδραματίστηκαν μέσα στην ιστορία και αφορούν μια πραγματικότητα ζωής που την χαρακτηρίζει η αψευδής μαρτυρία.

Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος

    Από την γραφίδα του Ιωάννη εξυφαίνονται με πολύ γλαφυρό τρόπο τα γεγονότα που συνδέονται με τη μαρτυρία περί του Πάθους και της Ανάστασης του Κυρίου.

     Ο Νικόδημος συντονίζεται υποδειγματικά με την πρωτοβουλία του ευσχήμονα βουλευτή Ιωσήφ, για να αιτηθούν από τον Πιλάτο το Σώμα του Ιησού. Ο Ιωσήφ ήταν άνθρωπος «αγαθός και δίκαιος». Διατηρούσε περίοπτη θέση στην κοινωνία, αφού ήταν μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου των Ιουδαίων. 

 

   Σίγουρα, σε καμιά περίπτωση δεν συγκατένευσε στην καταδικαστική απόφαση για τον Ιησού. Επίσης και ο Νικόδημος κατείχε εξέχουσα θέση. Παρόλο ότι και οι δύο ήταν άρχοντες του λαού, δεν τους εμπόδιζε να ήταν και κρυφοί μαθητές του Κυρίου. Το χρήμα και τα αξιώματα δεν τους συνεπήραν για να διαβρώσουν τις ψυχικές διαθέσεις και συνειδήσεις τους.

  Καταξιώθηκαν μάλιστα να γίνουν αυθεντικοί μάρτυρες των πιο σημαντικών γεγονότων που εκτυλίχθηκαν στο πλαίσιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία προβάλλει το παράδειγμά τους. Όπου κι αν βρίσκεται ο άνθρωπος, η έμπρακτη αγάπη προς τον Κύριο είναι εκείνη που τον καταξιώνει να βρίσκεται στις κορυφογραμμές της πνευματικής προκοπής. 

   Ειδικότερα, ο σημερινός άνθρωπος που τον συναρπάζουν οι θέσεις, τα αξιώματα, ο πλούτος και τα υλικά αγαθά, μπορεί να αντλήσει τα πιο αυθεντικά πνευματικά μηνύματα από το παράδειγμα του Ιωσήφ και του Νικόδημου.

Το τόλμημα

   Στα πρόσωπα του Ιωσήφ και του Νικόδημου, σηματοδοτήθηκε η μεγάλη υπέρβαση. Η πίστη τους στον Χριστό δεν περιοριζόταν σε μια στείρα εγκεφαλική προσέγγιση, αλλά έβγαινε εκ βάθους καρδίας.

   Οδηγήθηκαν σε μια προσωπική θυσία, γιατί ένιωθαν ότι έτσι εκπλήρωναν στο ελάχιστο το χρέος τους προς τον αγαπημένο τους Διδάσκαλο. Το κατόρθωμά τους καταξιώνεται ακόμα πιο πολύ, αν αναλογιστούμε ότι στους υπόλοιπους μαθητές «επέπεσε δειλία θανάτου» και διασκορπίσθηκαν στη Γαλιλαία. Γι’ αυτό, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος αποτελούν αιώνια πρότυπά μας, αφού ανταποκρίθηκαν χωρίς αναστολές στην αγάπη του Χριστού.

Οι Μυροφόρες

   Όπως ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, έτσι και οι Μυροφόρες γυναίκες είχαν αγαπήσει με όλη την καρδιά τους τον Διδάσκαλο Χριστό. Γι’ αυτές, ο Χριστός παρόλο που πέθανε στον Σταυρό, εξακολουθούσε πάντα να είναι ζωντανή πραγματικότητα.

    Η πίστη τους αυτή κατέστη η κινητήρια δύναμη για να σπεύσουν στο μνημείο του Ιησού. Θέλουν να του δείξουν την αγάπη τους. Γι’ αυτό μετέβησαν «ίνα αλείψωσιν το Σώμα Του». Αυτή η ολοκληρωτική παράδοσή τους στην αγάπη του Χριστού, αποτελεί την πιο αποφασιστική κίνηση για την έξοδο από τον εγκλεισμό στον εγωισμό και την ανύψωση στον χώρο της θείας παρουσίας. Είναι εδώ ακριβώς που οι Μυροφόρες γυναίκες μάς δείχνουν την οδό της υπέρβασης.

   Εστιάζεται στο άνοιγμα του «εγώ» προς το «εσύ» για ν’ αποτελέσουμε το «εμείς» σε μια κοινωνία αγάπης, όπως αυτή αναδύεται στα πλαίσια του χώρου και του χρόνου της Εκκλησίας. Η αγάπη του Χριστού, αποτελεί τον κινητήριο μοχλό για την ανάδειξη του ανθρώπου ως εικόνας του Θεού, με την ατίμητη αξία της.

   Οι Μυροφόρες γυναίκες, ως μάρτυρες της Ανάστασης, δοκίμασαν στην καρδιά τους μεγάλη χαρά, συνάμα όμως διακατείχε αυτές «τρόμος και έκσταση». Πλημμυρίζει την ύπαρξή τους η χαρά, όχι μόνο γιατί θα ξαναδούν τον Κύριο, αλλά γιατί κατεπόθη του θανάτου το κράτος και άνοιξε διάπλατα η θύρα της αιωνιότητας.

    Στη διήγηση αναφέρεται ότι η χαρά αυτή είναι ανάμικτη και με ένα τρόμο. Η αίσθηση ότι με την Ανάσταση ξανοίγεται μια καινούργια ζωή, που υπερβαίνει το πλαίσιο της επίγειας ύπαρξης και συντονίζεται στις θείες συχνότητες της αιωνιότητας, σφραγίζει τώρα την ύπαρξη τους.

   Αυτή η ευλογημένη ανύψωση, ως δυνατότητα και προοπτική, ανοίγει τους ορίζοντες της φανέρωσης του Κυρίου «εν ετέρα μορφή».

Αγαπητοί αδελφοί, ο άνθρωπος πλάστηκε για ν’ ανυψώνεται όχι στο επίπεδο των αξιωμάτων, του πλούτου και της ύλης, αλλά στο χώρο της θείας παρουσίας, με κυρίαρχα στοιχεία την αγάπη και την ελευθερία, που προσφέρονται ως δωρεές ουράνιας εμβέλειας.

   Εκεί όπου υπερβαίνεται η φθαρτότητα και θνητότητά του και αποκτά αξία αιώνιας ύπαρξης. Εκεί όπου η ύπαρξή του υφίσταται την καλή αλλοίωση, υπό το φως και τη δύναμη της Ανάστασης.     

    Αυτή την πορεία μάς δείχνουν οι αυθεντικοί μάρτυρες του Πάθους, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, αλλά και της Ανάστασης, οι Μυροφόρες γυναίκες.

    Αλλά και όλες οι αγιασμένες μορφές που κοσμούν το οικοδόμημα της Εκκλησίας.  Το αποστολικό ανάγνωσμα αναφέρεται ακριβώς στην κοινωνία της εν Χριστώ αγάπης που φωτίζει την κτιστή ύπαρξη του ανθρώπου και την καθιστά θεοειδή και Χριστόμορφη.

   Μέσα από τα άγια παραδείγματα των μορφών που παρελαύνουν σήμερα, αναδύεται το πιο αισιόδοξο μήνυμα για τον φοβισμένο και απελπισμένο σήμερα άνθρωπο.

    Απέναντι στα εφιαλτικά σενάρια του πολέμου στη γειτονιά μας που ξεσπά τόσο εφιαλτικά, το πιο καθάριο και ζωντανό μήνυμα ξεπροβάλλει από τον υμνολογικό παιάνα: «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἀπριλίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἀπριλίου 2026, Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων (Μάρκ. ιε΄ 43 – ις΄ 8)

43 ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βου­λευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 

45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. 46 καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλη­σε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 47 ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ­ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώ­ρουν ποῦ τίθεται. 

ις΄ 1 Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγ­δαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠ­­­γόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλ­θοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦ­σιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα.

 

 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνη­­μεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξι­οῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευ­κήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 

 

7 ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέ­τρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄ­­­ψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

43 ἦλθε ὁ Ἰωσήφ πού καταγόταν ἀπ’ τήν πόλη Ἀρι­μα­­θαία, ἕνα σεβαστό καί ἐπίσημο μέλος τοῦ ἰουδαϊκοῦ συ­ν­εδρίου, πού εἶχε πιστέψει κι αὐτός στό κήρυγμα τοῦ Ἰησοῦ γιά τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί περίμενε τή βα­σι­λεία αὐτή χωρίς νά κλονισθεῖ ἡ ἐλπίδα του ἀπό τό θά­νατο τοῦ Ἰησοῦ· αὐτός λοιπόν τόλμησε καί παρουσιά­στηκε στόν Πιλάτο καί ζήτησε τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 Ὁ Πιλάτος μάλιστα ἔμεινε ἔκπληκτος κι ἀπόρησε πού τόσο γρήγορα εἶχε κιόλας πεθάνει ὁ Ἰησοῦς. Κι ἀφοῦ προσκάλεσε τόν ἑκατόνταρχο, τόν ρώτησε ἐάν εἶχε ὥρα πολλή πού πέθανε. 

 

45 Κι ὅταν ἔμαθε ἀπό τόν ἑκατόνταρχο ὅτι πραγματικά πέθανε ὁ Ἰησοῦς, χάρισε τό σῶμα του στόν Ἰωσήφ. 46 Κι ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἀγόρασε καινούργιο καί ἀμετα­χεί­ριστο σεντόνι καί κατέβασε τόν Ἰησοῦ ἀπό τόν σταυρό, τύλιξε τό σῶμα του στό σεντόνι καί τόν ἔβαλε κάτω σ’ ἕνα μνημεῖο, τό ὁποῖο ἦταν σκαλισμένο μέσα στό βράχο· καί κύλισε ἕνα μεγάλο λίθο πάνω στό στόμιο τοῦ μνημείου κλείνοντας ἔτσι τήν εἴσοδο τοῦ μνημείου.

 47 Στό μεταξύ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ Μαρία τοῦ Ἰωσῆ παρακολουθοῦσαν προσεκτικά καί μέ πολύ ἐνδια­φέ­ρον ποῦ τοποθετήθηκε τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ.

ις΄ 1 Αφοῦ πέρασε τό Σάββατο, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καί ἡ Σαλώμη ἀγόρασαν τό βράδυ τοῦ Σαββάτου ἀρώματα, γιά νά ἔλθουν τό πρωί στόν τάφο καί νά ἀλείψουν τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 2 Καί πολύ πρωί τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἔρχονται στό μνημεῖο τήν ὥρα πού ὁ ἥλιος ἄρχισε νά διαλύει τό πρωινό σκοτάδι, καθώς πῆρε ν’ ἀνατέλλει κάτω ἀπ’ τόν ὁρίζοντα.

 3 Κι ἔλεγαν μεταξύ τους: Ποιός θά μᾶς κυλίσει τή μεγάλη πέτρα μακριά ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ μνημείου; 4 Μόλις ὅμως ἔστρεψαν τά μάτια τους πρός τά ἐκεῖ, εἶ­δαν ὅτι εἶχε μετατοπισθεῖ ἡ πέτρα μακριά ἀπ’ τό μνη­μεῖο. Καί τά ἔλεγαν αὐτά μεταξύ τους, διότι ἡ πέτρα αὐτή ἦταν πολύ μεγάλη καί δέν ἦταν εὔκολο νά μετακινηθεῖ. 5 Κι ἀφοῦ μπῆκαν στό μνημεῖο, εἶδαν ἕνα νέο πού κα­θόταν στά δεξιά τοῦ μνημείου καί ἦταν ντυμένος μέ λευ­κή στολή, καί γέμισαν μέ τρόμο καί κατάπληξη. 6 Αὐτός ὅμως τούς εἶπε: Μήν τρομάζετε καί μή φοβάστε. Ξέρω ποιόν ζητᾶτε. Ζητᾶτε τόν Ἰησοῦ τόν Ναζαρηνό τόν ἐσταυρωμένο. Ἀναστήθηκε. Δέν εἶναι ἐδῶ. Νά, εἶ­ναι ἀδειανό τό μέρος πού τόν ἔβαλαν. 

7 Ἀλλά πηγαίνετε καί πέστε στούς μαθητές του καί ἰδι­αι­τέρως στόν Πέτρο, πού ἔχει ἀνάγκη παρηγοριᾶς καί βε­βαιώσεως ὅτι συγχωρήθηκε γιά τήν ἄρνησή του, ὅτι πηγαίνει πρίν ἀπό σᾶς στή Γαλιλαία καί σᾶς πε­ρι­μένει ἐκεῖ. Ἐκεῖ θά τόν δεῖτε, ὅπως σᾶς τό εἶπε πρίν σταυ­ρω­θεῖ. 8 Ἐκεῖνες τότε βγῆκαν κι ἔφυγαν ἀπό τό μνημεῖο. Ἦταν μά­λιστα γεμάτες τρόμο καί ἔκσταση. Δέν εἶπαν ὅμως τί­­ποτε σέ κανένα, διότι ἦταν φοβισμένες.

 

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Πράξ. στ΄ 1-7

¹ Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν Ἑλληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν. ² προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· Οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις. ³ ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτὰ, πλήρεις Πνεύματος ἁγίου καὶ σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπὶ τῆς χρείας ταύτης· ⁴ ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. ⁵ καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθους· καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ἁγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον Ἀντιοχέα, ⁶ οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας. ⁷ καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ σφόδρα, πολύς τε ὄχλος τῶν ἱερέων ὑπήκουον τῇ πίστει.

Νεοελληνική Απόδοση

¹ Κατά τας ημέρας δε αυτάς, καθώς ηύξανε ο αριθμός των πιστών, οι Εβραίοι Χριστιανοί, οι οποίοι κατήγοντο από ξένας περιοχάς και ωμιλούσαν την ελληνικήν γλώσσαν και ελέγοντο Ελληνισταί, ήρχισαν να γογγύζουν και να παραπονούνται εναντίον των Εβραίων Χριστιανών της Ιουδαίας, διότι αι χήραι αυτών παρεμερίζοντο και παρημελούντο εις την καθημερινήν υπηρεσίαν της διανομής τροφών και βοηθημάτων. ² Οι δώδεκα Απόστολοι τότε, αφού προσεκάλεσαν όλον το πλήθος των πιστών, είπαν· “δεν είναι ορθόν και αρεστόν στον Θεόν, να αφήσωμεν ημείς το κήρυγμα του θείου λόγου και να υπηρετούμεν εις τας τραπέζας του φαγητού. ³ Δι’ αυτό, αδελφοί, εξετάσατε με πολλήν προσοχήν και εκλέξατε ανάμεσα σας επτά άνδρας, οι οποίοι να έχουν καλήν μαρτυρίαν από όλους, να είναι δε γεμάτοι από Αγιον Πνεύμα και σοφίαν και τους οποίους ημείς θα εγκαταστήσωμεν δια την υπηρεσίαν αυτήν. ⁴ Ημείς δε θα επιμείνωμεν ακόμη περισσότερον και θα ασχοληθώμεν με μεγαλύτερον ζήλον εις την προσευχήν και την υπηρεσίαν του κηρύγματος”. ⁵ Και ήρεσεν ο λόγος αυτός εις όλον το πλήθος των πιστών. Και εξέλεξαν τον Στέφανον, άνδρα γεμάτον πίστιν και Πνεύμα Αγιον, και τον Φιλιππον και τον Πρόχορον και τον Νικάνορα και τον Τιμωνα και τον Παρμενάν και τον Νικόλαον, ο οποίος υπήρξεν ειδωλολάτρης από την Αντιόχειαν και πριν να πιστεύση στον Χριστόν είχε προσηλυτισθή εις την ιουδαϊκήν θρησκείαν. ⁶ Αυτούς, λοιπόν, τους παρουσίασαν μετά την εκλογήν των εμπρός στους Αποστόλους. Και οι Απόστολοι, αφού προσευχήθηκαν, έβαλαν επάνω εις αυτούς τας χείρας των, δια να τους μεταδοθή η ειδική δια το έργον των θεία χάρις. ⁷ Και το κήρυγμα του θείου λόγου ηπλώνετο και διεδίδετο και ο αριθμός των μαθητών εις την Ιερουσαλήμ ηύξανε και επληθύνετο παρά πολύ και πολύ πλήθος από τους Ιουδαίους εδέχοντο την νέαν πίστιν και υπετάσσοντο εις αυτήν.

                       ***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Νοσοκομεῖο τῶν πνευματικὰ ἀσθενῶν

   Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων μᾶς παρουσιάζει τὴν ὀργάνωση τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή. Μᾶς παρουσιάζει τὸ πρῶτο πρόβλημα ποὺ ἀνέκυψε στοὺς κόλπους της. Τὴν ἀφορμὴ ἔδωσαν οἱ Ἑλληνιστές, δηλαδὴ οἱ Ἰουδαῖοι ποὺ κατάγονταν ἀπὸ χῶρες ἐκτὸς τῆς Παλαιστίνης καὶ εἶχαν μητρικὴ γλώσσα τὴν ἑλληνική. Αὐτοὶ δυσφόρησαν, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Παλαιστίνης τοὺς ἀδικοῦσαν στὴ διανομὴ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Πιθανότατα νὰ ἦταν δικαιολογημένα τὰ παράπονά τους. Μὲ τὸν γογγυσμό τους ὅμως προκάλεσαν τὸ πρῶτο τραῦμα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

 

  Βλέπουμε ὅτι ἀκόμη καὶ σὲ ἰδανικὲς κοινωνίες, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἡ ζωὴ τῆς ὁποίας ρυθμίζεται μὲ βάση τὴν ἀγάπη καὶ τὴν αὐτοθυσία – πόσο μᾶλλον στοὺς χώρους ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας – πιθανῶς κάποτε νὰ δοθοῦν ἀφορμὲς γιὰ παράπονα. Μιὰ ἄδικη συμπεριφορά, γιὰ παράδειγμα, ἕνας ἀπότομος λόγος, μιὰ περιφρόνηση, μιὰ ἐμπαθὴς ἐπιδίωξη, προκαλοῦν εὔκολα τὸν σκανδαλισμό, τὴν γκρίνια, τὸν γογγυσμό. Πολλὲς φορὲς μάλιστα εἶναι πραγματικὲς οἱ ἀφορμές, ὄχι ἀβάσιμες.

   

   Ἂς μὴν εἴμαστε ὡστόσο μεμψίμοιροι, ἀγανακτώντας μὲ ὅ,τι ἀτελὲς βλέπουμε γύρω μας. Ἂς μὴν ἔχουμε διάθεση νὰ ἐπικρίνουμε τὰ πάντα. Ἀκόμη καὶ ὅταν ἀκοῦμε γιὰ πιθανὰ σκάνδαλα καὶ μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ἄλλωστε ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι κοινωνία ἀγγέλων, ἀλλὰ ἀνθρώπων, ἀπογόνων τοῦ παλαιοῦ Ἀδάμ. Δὲν εἶναι ὁ χῶρος τῶν ἀναμάρτητων, ἀλλὰ τὸ νοσοκομεῖο τῶν πνευματικὰ ἀσθενῶν. Ἐκεῖ εἰσέρχονται οἱ πιστοὶ γιὰ νὰ ὑποτάξουν τὰ πάθη τους καὶ νὰ θεραπευθοῦν. Εἶναι συνεπῶς ὁ χῶρος τῶν ἀγωνιζόμενων πιστῶν· ὁ ἱερὸς τόπος ὅπου ἐξαγιάζεται ὁ ἄνθρωπος.

 

2. Οἱ πνευματικὲς προϋποθέσεις

 

   Τὸ ζήτημα ἔφθασε στοὺς Ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι θεώρησαν ὅτι δὲν θὰ ἦταν καλὸ νὰ ἀσχοληθοῦν οἱ ἴδιοι μὲ τὴ διανομὴ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, παραμελώντας τὸ πνευματικό τους ἔργο. Γι᾿ αὐτὸ προέτρεψαν τοὺς πιστοὺς νὰ ἐκλέξουν μεταξύ τους ἑπτὰ ἄνδρες μὲ καλὴ μαρτυρία ἀπὸ ὅλους, «πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καὶ σοφίας»· γεμάτους ἀπὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ σύνεση, ὥστε νὰ ἀναλάβουν τὴν πρακτικὴ αὐτὴ ἐργασία.

 

  Κάνει ἐντύπωση ὅτι γιὰ τὴν ἐκλογὴ προσ­ώπων, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο νὰ ἀναλάβουν μιὰ πρακτικὴ διακονία μέσα στὴν Ἐκκλησία, οἱ Ἀπόστολοι θέτουν πνευματικὲς προϋποθέσεις: τὴν ἐξωτερικὴ καλὴ μαρτυρία, τὴν ἐνοίκηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴ σύνεση. Αὐτὸ δείχνει ὅτι ὄχι μόνο οἱ ἱερεῖς, ἀλλὰ καὶ ὁ κάθε πιστὸς ποὺ ἀναλαμβάνει κάποια εὐθύνη στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ παράδειγμα ὁ ἐπίτροπος, ὁ νεωκόρος, ὁ ἱεροψάλτης, τὸ μέλος τοῦ φιλοπτώχου, πρέπει νὰ κοσμεῖται μὲ χαρίσματα πνευματικά. Νὰ ἔχει συναίσθηση τῆς ὑψηλῆς εὐθύνης ποὺ ἀναλαμβάνει γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὸν Χριστό. 

 

       Νὰ εἶναι ἀκέραιος, ἀξιόπιστος, ἐνάρετος. Νὰ ἔχει ἀνεπίληπτη ζωή.

    Νὰ εἶναι τίμιος καὶ συνετός, ὥστε νὰ προλαβαίνει τὶς παρεξ­ηγήσεις. Ἂς μὴ θεωρήσουμε, ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅτι, ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἀναλάβει τὴ διακονία τοῦ κηρύγματος, δὲν ἀπαιτεῖται νὰ ἔχει σύνεση. Χρειάζεται, καὶ πολλὴ μάλιστα: «Μὴ γὰρ δὴ νομίσητε, ἐπειδὴ λόγον οὐκ ἐγκεχείρισται, ὅτι οὐ χρείαν ἔχει σοφίας ὁ τοιοῦτος· χρῄζει γάρ, καὶ πολλῆς» (PG 60, 115). Πρέπει, μὲ ἄλλα λόγια, νὰ κατοικεῖ μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἐκεῖνο νὰ τοῦ χαρίζει τὸν φωτισμὸ καὶ τὴ διάκριση, ὥστε νὰ ἐπιτελεῖ τὰ καθήκοντά του θεάρεστα.

 

3. Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας

 

   Οἱ πιστοὶ ἀποδέχθηκαν τὴν πρόταση τῶν Ἀποστόλων καὶ ἐξέλεξαν τοὺς ἑπτὰ διακόνους, τοὺς ὁποίους χειροθέτησαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ προσευχήθηκαν νὰ τοὺς ἐνισχύσει ὁ Θεὸς στὴν εὐθύνη ποὺ ἀναλάμβαναν. 

    

   Θὰ μποροῦσαν πλέον οἱ Ἀπόστολοι νὰ ἀφοσιωθοῦν ἀπερίσπαστοι στὴν προσευχὴ καὶ τὴ διακονία τοῦ κηρύγματος. «Ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν», εἶπαν. Ἡ φράση αὐτὴ μᾶς δείχνει ποιό εἶναι τὸ κύριο ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἡ προσευχή, ἡ λατρεία δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ κήρυγμα, ἡ διδασκαλία τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως.

   

   Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε βέβαια φρόντιζε καὶ φροντίζει γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ ἐνδεεῖς ἀδελφούς, μὲ ἐράνους καὶ φιλανθρωπικὲς δράσεις γιὰ τὴν ἐνίσχυσή τους. Μᾶς τὸ ζητεῖ αὐτὸ ὁ Θεός. Ἡ κύρια ἀποστολή της ὅμως δὲν εἶναι ἡ φιλανθρωπία, ἀλλὰ ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν, ἡ κοινωνία Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Μὲ τὴν προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ λατρεία της ὁμιλεῖ ὁ λαὸς πρὸς τὸν Θεό. Μὲ τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας ὁμιλεῖ ὁ Θεὸς πρὸς τοὺς πιστούς. Μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας κοινωνεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεὸ καὶ σώζεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ κύρια εὐθύνη της.

 

     Ἑπομένως ὅλοι οἱ πιστοὶ καλούμαστε νὰ ὑπηρετοῦμε πρόθυμα στὶς διακο­νίες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ διευκολύνουμε τοὺς ποιμένες μας νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν κύρια ἀποστολή τους, ποὺ εἶναι ἡ λατρεία καὶ τὸ κήρυγμα. Νὰ τοὺς δίνουμε τὴ δυνα­τότητα νὰ καλλιεργοῦν πνευματικὰ τὶς ψυχές μας καὶ νὰ μᾶς φέρνουν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

 ***************************************************

Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος

   

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ: Η αγία μας Εκκλησία έχει να επιδείξει νέφη Μαρτύρων. Μυριάδες πιστοί βασανίστηκαν και έχυσαν το αίμα τους για την πίστη του Χριστού, την σώζουσα πίστη της Εκκλησία μας.

Πολλοί από αυτούς χαρακτηρίζονται ως Μεγαλομάρτυρες, διότι βασανίστηκαν περισσότερο από τους άλλους και έδειξαν μεγάλη ανδρεία. Ένας από αυτούς είναι και ο λαοφιλής άγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, ο οποίος έλαβε και την προσωνυμία Τροπαιοφόρος, διότι κατατρόπωσε τους διώκτες του ειδωλολάτρες και θριάμβευσε έτσι η χριστιανική πίστη, στα μάτια των ισχυρών της εποχής του.

Γεννήθηκε στην Καππαδοκία της Μ. Ασίας στα τέλη του 3ου μ. Χ. αιώνα, από ευσεβής και εύπορους γονείς. Δεν γνωρίζουμε δυστυχώς τα ονόματά τους, ούτε περισσότερα στοιχεία γι’ αυτούς. Γνωρίζουμε όμως ότι, ως συνειδητοί χριστιανοί, μεγάλωσαν το Γεώργιο με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Του ενέπνευσαν ακράδαντη πίστη στο Σωτήρα Χριστό, αφοσίωση στην μοναδική χριστιανική διδασκαλία και βίωση της ευαγγελικής ηθικής. Φρόντισαν ακόμα να λάβει σοβαρή μόρφωση στα ονομαστά σχολεία της περιοχής.

Η ομορφιά της ψυχής του σε συσχετισμό μα το κλασικό σωματικό του κάλλος συνέθεταν μια σπάνια προσωπικότητα, φωτεινό παράδειγμα και πρότυπο για τους νέους της ευρύτερης περιοχής της Καππαδοκίας. Τέτοιοι υπήρξαν άλλωστε οι καλλίμαχοι μάρτυρες της Εκκλησίας μας, όπως ο Δημήτριος, ο Προκόπιος, οι Θεόδωροι κ.α., οι οποίοι, ως θεοφόροι, ξεχώριζαν από τους εμπαθείς ειδωλολάτρες.

Ως επάγγελμα ο νεαρός Γεώργιος διάλεξε τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Εντάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, χάρις στα σπάνια προσόντα του, ανέβηκε τη στρατιωτική ιεραρχία. Έγινε χιλίαρχος. Τόσο οι ανώτεροι, όσο και οι κατώτεροί του στρατιωτικοί τον εκτιμούσαν και τον θαύμαζαν για τα ψυχικά, διανοητικά και σωματικά του χαρίσματα.

Ο Γεώργιος δεν έκρυβε την χριστιανική του πίστη. Με το παράδειγμά του ξεχώριζε από τους ειδωλολάτρες συναδέλφους του. Το ήθος του και πως τα χαρίσματά φανέρωναν την πίστη του στο Χριστό. Επίσης δεν παρέλειπε να κάνει ιεραποστολή στο πολυπληθές στράτευμα με αποτέλεσμα πλήθος ανδρών του στρατεύματος να ασπασθεί τον Χριστιανισμό.

Η ύφεση των διωγμών ανάμεσα στα έτη 258 μέχρι 284 είχε ως συνέπεια οι χριστιανοί να ανασάνουν για λίγο. Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ. Το 284 ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο του απέραντου ρωμαϊκού κράτους ο Διοκλητιανός (284-305), ο οποίος με διάταγμά του ανανέωσε τους διωγμούς εναντίον του Χριστιανισμού. Πρόκειται για έναν από τους πλέον θρησκομανείς και εμπαθείς Ρωμαίους αυτοκράτορες. Μάλιστα, επειδή πίστεψε πως η χριστιανική πίστη ήταν η αιτία της κατάπτωσης του κράτους, κήρυξε τον χειρότερο διωγμό που γνώρισαν οι χριστιανοί ως τότε. Γκρεμίστηκαν οι ναοί, κάηκαν βιβλία και μυριάδες πιστοί οδηγήθηκαν σε φρικτά μαρτύρια και το θάνατο. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως εκείνοι που εξώθησαν τον δεισιδαίμονα αυτοκράτορα σε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών ήταν οι σκοτεινοί και αδίστακτοι ειδωλολάτρες ιερείς – μάντεις των διαβόητων μαντείων, του Κλαρίου και Διδυμαίου Απόλλωνος της Μ. Ασίας. Επειδή, με την αύξηση των Χριστιανών, ερήμωναν τα κέντρα αυτά του σκοταδισμού, της δεισιδαιμονίας και της απάτης, και οι ιερείς έχαναν τεράστια ποσά από την έλλειψη ζητητών χρησμών, διαμήνυσαν στον αυτοκράτορα πως το θέλημα των «θεών» ήταν η ολοκληρωτική εξαφάνιση του Χριστιανισμού και των οπαδών του. Ότι δήθεν έτσι θα ήταν ευμενείς προς το κράτος!

 

Ο φανατικός ειδωλολάτρης αυτοκράτορας θέλησε επίσης να καθαρίσει το στράτευμα από τους χριστιανούς στρατιωτικούς. Έδωσε σαφείς εντολές να εντοπισθούν όλοι οι χριστιανοί του στρατεύματος και να αναγκασθούν να αρνηθούν την πίστη του, διαφορετικά να εκτελούνται χωρίς έλεος. Πλήθος χριστιανών στρατιωτών συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο μαρτύριο Μεταξύ αυτών συνελήφθη και ο Γεώργιος, ο οποίος οδηγήθηκε μπροστά στον αυτοκρατορικό απεσταλμένο Μαγνέντιο για να απολογηθεί.

Ο ρωμαίος αξιωματούχος θαύμασε το παράστημα του Γεωργίου και εκτίμησε τα σπάνια προσόντα του και γι’ αυτό μεταχειρίστηκε όμορφο τρόπο να τον μεταπείσει να απαρνηθεί την πίστη του και να ασπασθεί την ειδωλολατρία. Ο Γεώργιος με θάρρος και ευγένεια αρνήθηκε να υπακούσει στις προτροπές του Μαγνέντιου. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον ρωμαίο αξιωματούχο και διέταξε να τον βασανίσουν σκληρά. Φανατικοί ειδωλολάτρες στρατιώτες έμπηγαν αιχμηρά αντικείμενα στο κορμί του Γεωργίου. Εκείνος προσεύχονταν, όχι για τη σωτηρία του, αλλά για την μεταστροφή των βασανιστών του. Τότε έγινε το απροσδόκητο. Οι βαθιές και επώδυνες πληγές του επουλώνονταν πάραυτα θαυματουργικά. Τότε ο Μαγνέντιος έδωσε διαταγή να τον κλείσουν στη φυλακή.

Ύστερα από λίγες ημέρες έκανε περιοδεία στα μέρη της Ανατολής ο ίδιος ο Διοκλητιανός, μαζί με τη σύζυγό του, την ελληνίδα Αλεξάνδρα. Όταν επισκέφτηκε το στρατόπεδο του Γεωργίου πληροφορήθηκε το γεγονός και θέλησε να τον μεταπείσει ο ίδιος. Τον οδήγησε λοιπόν σε παραπλήσιο ναό το Απόλλωνα και τον παρότρυνε να θυσιάσει στα είδωλα.

 

 Εκείνος όμως και πάλι αρνήθηκε να ασπασθεί την πλάνη της ειδωλολατρίας. Μάλιστα αναφέρεται πως την ώρα που βρισκόταν μπροστά στο άγαλμα του ψευτοθεού, ρώτησε ο Γεώργιος το άγαλμα «θέλεις εσύ άψυχο είδωλο να λάβεις ως Θεός από μένα θυσία;». Το δαιμόνιο που κατοικούσε μέσα σε αυτό αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι «δεν είμαι εγώ ο Θεός, ούτε κάποιος. άλλος από μας. Μόνο αυτός που κηρύττεις είναι αληθινός Θεός. Εμείς ήμασταν κάποτε άγγελοι και εξαιτίας της υπερηφάνειας μας γίναμε διάβολοι. Από τότε φθονούμε τους ανθρώπους και τους κοροϊδεύουμε ότι εμείς είμαστε οι θεοί για να μας προσκυνούν». Αμέσως ακούστηκε μέγας κλαυθμός μέσα από τα αγάλματα και με μεγάλη βοή σωριάστηκαν μόνα τους στη γη και έγιναν κομμάτια. Τότε η αυτοκράτειρα συγκλονίστηκε από το θαυμαστό αυτό γεγονός και ομολόγησε πίστη στο Χριστό, αντίθετα ο θηριώδης αυτοκράτορας, όχι μόνο δεν επηρεάστηκε από το θαύμα, αλλά το θεώρησε μαγικό τέχνασμα του Γεωργίου.

 Οι φανατικοί ειδωλολάτρες ιερείς άρχισαν να κτυπούν ανελέητα τον άγιο, ώσπου τον άφησαν λιπόθυμο. Τελικά έδωσε ο αυτοκράτορας διαταγή να τον αποκεφαλίσουν και επίσης να ρίξουν στη φυλακή την Αλεξάνδρα.

Το πράσινο ανοιξιάτικο χορτάρι ποτίστηκε με το τίμιο αίμα του μάρτυρα και η αγία του ψυχή ανέβηκε στο θρόνο του Χριστού, για να λάβει τον πολύτιμο και αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Επίσης και η Αλεξάνδρα πέθανε λίγο αργότερα από τις κακουχίες της φυλακής, παίρνοντας και αυτή το δικό της μαρτυρικό στέφανο.

Οι χριστιανοί της περιοχής παρέλαβαν με ευλάβεια και έθαψαν το σώμα του μάρτυρα με τιμές. Ο τάφος του είχε γίνει κέντρο συνάθροισης των πιστών όλης της περιοχής, για να χαιρετήσουν και να τιμήσουν τον καλλιμάρτυρα του Χριστού. Πλήθος θαυμάτων γινόταν εκεί. Τυφλοί έβλεπαν το φως τους, παράλυτοι σύσφιγγαν τα μέλη τους, βαριά ασθενείς έβρισκαν την υγεία τους, πένητες διασώζονταν, αιχμάλωτοι επέστρεφαν στα σπίτια τους, χάρη στην δύναμη του Γεωργίου. Σύμφωνα με την παράδοση το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε αργότερα στην Παλαιστίνη και θάφτηκε εκεί. Ο τάφος του σώζεται μέχρι σήμερα και επιτελούνται εκεί θαύματα ιάσεως σε πονεμένους χριστιανούς και αλλοθρήσκους.

Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος δεν άργησε να αγιοποιηθεί στη συνείδηση της Εκκλησίας Ευθύς μετά το μαρτύριό του άρχισε να τιμάται από όλους τους χριστιανούς. Μέχρι σήμερα βρίσκεται την πρωτοπορία της χορείας των αγίων. Πάμπολλοι ναοί είναι αφιερωμένοι στη χάρη του, πλήθος χριστιανών φέρουν με καμάρι το ηρωικό και σεπτό όνομά του, επίσης τοπωνύμια, περιοχές, ακόμα και πόλεις φέρουν το όνομά του! Στις μουσουλμανικές χώρες και ιδιαίτερα στην Αίγυπτο και στην Παλαιστίνη ο άγιος Γεώργιος τιμάται και από τους μουσουλμάνους για τα άπειρα θαύματα που επιτελεί και σε αυτούς!

Η μνήμη του μαρτυρίου του εορτάζεται στις 23 Απριλίου. Όμως επειδή αρμόζει σε εκείνον να εορτάζεται λαμπρά η μνήμη του και επειδή συχνά συμπίπτει αυτή με την Μ. Τεσσαρακοστή, μετατίθεται, στην περίπτωση αυτή, την Δευτέρα του Πάσχα.

Ως συνειδητοί πιστοί αισθανόμαστε μεγάλη ευλογία να τον έχουμε προστάτη και βοηθό μας. Αυτός θα πρέπει να είναι το ιδεώδες, του οποίου οφείλουμε να μιμούμαστε αν θέλουμε να είμαστε αρεστοί στο Θεό. Το ηρωικό του παράδειγμα θα πρέπει να είναι για μας κανόνας πίστεως και ιδιαίτερα για τους νέους μας, οι οποίοι παραπαίουν στους σύγχρονους δύσκολους καιρούς του πνευματικού αποπροσανατολισμού και της σύγχυσης.

 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ.

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει:

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ.

 

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Πάντοτε ανατέλλει και θα ανατέλλει χαρμόσυνο το μήνυμα της Αναστάσεως».

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ χθες, Κυριακή 19 Απριλίου 2026 (του Θωμά), ιερούργησε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, όπου τιμήθηκε και η εορτή της Συνάξεως της Παναγίας Βηματάρισσας.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βηματαρίσσης, αντίγραφο της οποίας βρίσκεται στον Ναό, στο ιστορικό γεγονός του 1929, όταν η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε σωματικώς στον Ναό της Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, αλλά και στο διαχρονικό μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού ως νίκη της ζωής επί του θανάτου και πηγή ελπίδας, ειρήνης και χαράς για τον άνθρωπο.

Κάνοντας λόγο για τον «Παναγιοσκέπαστο και Παναγιοφρούρητο Θεομητορικό Ναό της Ευαγγελιστρίας» που βρίσκεται στην Παναγιοσκέπαστη ναύλοχο πόλη του Πειραιά, εξέφρασε τη μεγάλη χαρά όλων, γιατί «σήμερα τιμούμε την σύναξη της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της επικεκλημένης Βηματαρίσσης», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος, το εικόνισμα της οποίας υπάρχει ενθρονισμένο στο Ναό εις το διηνεκές χάρη στην «μεγίστη δωρεά του σεπτού Καθηγουμένου της εν Αγίω Όρει Άθω, Μεγίστης Μονής του Βατοπεδίου, Αρχιμανδρίτου κ. Εφραίμ».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο θαύμα που συνέβη στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, όπου κατά τη διάρκεια επιδρομής Αγαρηνών πειρατών, «ο τότε παραμονάριος, Μοναχός Σάββας, έλαβε την πανίερον εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου της Βηματαρίσσης και την έκρυψε υπό την γην και ήνηψε και ενώπιον αυτής Ιερά Κανδήλα. Και εβδομήκοντα έτη μετά ταύτα, μετά το γεγονός, οι Πατέρες θεώθεν κινούμενοι ανεύρον την ιεράν εικόναν ανέπαφον και την Ιερά Κανδήλα να καίει ενώπιον αυτής».

Ιδιαίτερη μνεία έκανε ο Σεβασμιώτατος και στο ιστορικό γεγονός που συνέβη στην πόλη του Πειραιά και στο Ναό της Ευαγγελιστρίας το 1929, όταν «το βράδυ της 24^ης προς την 25^η Μαρτίου 1929, ενεφανίσθη η Υπεραγία Θεοτόκος και εφήπλωσε το ιερόν της Μαφόριον επί τον αγρυπνούντα λαό και αγίασε αυτόν τον τόπο και αυτή την πόλη».

Στη συνέχεια, μιλώντας για το μέγιστο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας επεσήμανε: «Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας το μέγα θαύμα της Αναστάσεως, γιατί είμαστε η Εκκλησία της Αναστάσεως, αλλά και γιατί η περίοδος αυτή είναι η πλέον χαρμόσυνος περίοδος Εκκλησίας, κατά την οποίαν πανηγυρίζουμε την νίκη του Σωτήρος και Λυτρωτού μας Κυρίου κατά του θανάτου που είναι ο έσχατος εχθρός, ο μέγιστος εχθρός του ανθρωπίνου γένους».

Αναφερόμενος στην Ευαγγελική διήγηση της εμφάνισης του Αναστάντος Κυρίου στους μαθητές, υπογράμμισε την υπέρβαση του φόβου και της αμφιβολίας μέσω της πίστης και της εμπειρίας της θείας παρουσίας.

Σημειώνοντας ότι ο Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει «μία από τις μετααναστάσιμες εμφανίσεις του Κυρίου μας και Σωτήρος Ιησού Χριστού», περιέγραψε την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα της στιγμής εκείνης» κατά την οποία ο Κύριος εμφανίστηκε στους μαθητές, οι οποίοι ήταν κλεισμένοι και φοβισμένοι στο υπερώο.

«Οι μαθηταί που είχαν τόσα και τόσα επενδύσει στην Ευαγγελική Ζωή και στο πρόσωπόν Του, αισθάνονται βαθιά πικραμένοι, φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Είχαν βιώσει τη σύλληψη του Διδασκάλου, τα μαρτύριά Του τα φρικώδη και τελικά το Σταυρό και το θάνατο». «Μη λησμονούμε ότι ο ένας εξ αυτών Τον είχε αρνηθεί τρεις φορές μπροστά σε κοράσια και σε θεραπαινίδες και οι άλλοι Τον είχαν εγκαταλείψει φοβούμενοι για την ιδία τους τη ζωή». «Σε αυτό το κλίμα της αγωνίας και του φόβου, του τρόμου που ήταν κλεισμένοι στο υπερώον εκείνο» εμφανίστηκε «κεκλεισμένων των θυρών» ο Ιησούς στο μέσον λέγοντας «Ειρήνη υμίν».

«Ήταν εκεί ενώπιόν τους, ζων με την απέραντη στοργή και την αγάπη που εξέπεμπε πάντοτε ο Κύριός τους» υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος και αναφερόμενος στον πρώτο λόγο του Κυρίου, το «Ειρήνη υμίν», τόνισε ότι «Αυτός ο Πανάγιος Θεός είναι ο χορηγός της ειρήνης και ταυτόχρονα και του άλλου μεγάλου συναισθήματος της χαράς».

Και συνέχισε: «Και εμείς ζούμε σε καταστάσεις που εγκυμονούν προβλήματα, φόβους, εσωτερικές διασπάσεις, αντιπαλότητες». «Δεν υπάρχει ούτε μία στιγμή στη ζωή μας που να μην αισθανόμεθα την απειλή, τον πειρασμό, τη δοκιμασία, την ασθένεια, την όποια πραγματικότητα που μας συνθλίβει και μας προβληματίζει και μας φοβίζει και μας οδηγεί πολλές φορές ακόμη και σε καταστάσεις απαράδεκτες όπως η απελπισία και ο τρόμος. Αλλά κοιτάξτε το μήνυμα της σημερινής ημέρας. Πάντοτε ανατέλλει και θα ανατέλλει χαρμόσυνο το μήνυμα της Αναστάσεως, γιατί είναι ένα γεγονός που συγκροτεί και συνέχει την παγκόσμια ιστορία, την παγκόσμια πραγματικότητα. Ο Χριστός έπαθε επί του Σταυρού ακριβώς για να μας χαρίσει την Ανάσταση, για να εγγυηθεί και τη δική μας Ανάσταση».

«Η Εκκλησία μας καλεί αυτό το μήνυμα να το προσλαμβάνουμε και να το μεταλαμπαδεύουμε στον κόσμο και την ιστορία και την οικουμένη», συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως ο Κύριος έδωσε στους Αποστόλους «τη Χάρη του Παρακλήτου, τους κατέστησε κλειδοκράτορες της Βασιλείας των Ουρανών». «Τους κατέστησε εκείνους πυλωρούς του Παραδείσου και τίμησε τον άνθρωπο με τέτοια υπεροχική ευλογία, εξουσία και δύναμη που δεν την έχουν οι Άγιοι Άγγελοι. Ο άνθρωπος έγινε εκείνος που κρατά τα κλείθρα της Βασιλείας των Ουρανών». «Σε αυτό το μεγαλείο μας κάλεσε ο Αναστάς και οι Απόστολοι γι’ αυτό βγήκαν μετά από τον τρόμο και τον φόβο που βίωναν στο υπερώο γενναίοι μέσα σε μία εχθρική εποχή και σε μία αντιπαλέουσα, την αλήθεια του Ευαγγελίου, πραγματικότητα και δεν φοβήθηκαν πια, δεν τρομοκρατήθηκαν ούτε απ’ τα βασανιστήρια, ούτε απ’ τους διωγμούς, ούτε απ’ τον θάνατο».

Στη συνέχεια μιλώντας για τον δύσπιστο μαθητή, το Θωμά, ο οποίος «ζητούσε αποδείξεις εμπράγματες», όπως χαρακτηριστικά είπε, τόνισε πως όταν ο Κύριος εμφανίστηκε ενώπιόν του και τον κάλεσε «εκείνος προέβη στη σωτηριώδη ομολογία που πανηγυρίζουμε σήμερα, λέγοντας και αναφωνώντας στην ιστορία και στην οικουμένη «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

«Η Ανάσταση, λοιπόν, είναι ένα γεγονός ιστορικώς διακριβωμένο, που μας το εγγυώνται και το υπογράφουν οι μάρτυρες της Αναστάσεως. Οι πρώην κεκρυμμένοι, φοβισμένοι μαθηταί, που έχοντας εμπειρία πλέον της Αναστάσεως και του Αναστάντος, βγήκαν και κήρυξαν Ιησούν Χριστόν, έχοντας όμως και το όπλο της Χάριτος», υπογράμμισε στη συνέχεια, επισημαίνοντας πως «εάν ζούμε στο πνεύμα της Αναστάσεως και συντονίζουμε τη ζωή μας με τη Χάρη του Αναστάντος, κανένας φόβος, καμία οδύνη, κανένας πόνος, κανένα δαιμονικό περίπαιγμα, κανένας πειρασμός δεν μπορούν να σκοτίσουν τη χαρά μας και την πληρότητα της ζωής μας. Τα δώρα της Αναστάσεως, η ειρήνη, η χαρά, η αγάπη, η αλήθεια, το φως, είναι δικά μας. Τα έχουμε εδώ. Ευρίσκονται πάνω στην Αγία Τράπεζα. Είναι ο Ενσαρκωμένος Κύριός μας, που από άπειρη αγάπη συνεχίζει να εμφαίνεται στις καρδιές μας, στις ψυχές μας, στα σώματά μας καθώς μας μεταδίδει το δικό Του Σώμα και το δικό Του Αίμα».

«Αυτή τη χαρά και τη δόξα μας έχει χαρίσει ο Πανάγιος Θεός. Αυτή την πληρότητα και το φως. Και καλούμεθα ακριβώς να επαναλάβουμε όλοι μας το λόγο του μακαρίου Αποστόλου Θωμά, του πρώην δυσπίστου και νυν μάρτυρος της Αναστάσεως και της αληθείας, ‘’ο Κύριός μου και ο Θεός μου’’», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «η Χάρη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βηματαρίσσης, της Σκέπης και ευλογίας όλων μας και του Αναστάντος Κυρίου μας να ευλογεί και να αγιάζει πάντας». «Και μη λησμονούμε ότι οι μάρτυρες της Αναστάσεως είναι οι Άγιοί μας και εμείς, που λαμβάνουμε πείρα του Αναστάντος και μπορούμε και εμείς να διασαλπίσουμε ότι ‘’Χριστός Ανέστη’’ και θάνατος κατεπόθη», είπε καταλήγοντας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Μητροπολίτης Πειραιώς: Οι Περί Αναστάσεως του Χριστού Κακόδοξες και Αλλόκοτες Δοξασίες της Εταιρείας “Σκοπιά” Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει: Οι Περί Αναστάσεως του Χριστού Κακόδοξες και Αλλόκοτες Δοξασίες της Εταιρείας “Σκοπιά”.

 

«Δεν αρκεί να λες – πρέπει να ζεις»: Το μήνυμα ενός φωτισμένου Πατριάρχη που συγκλονίζει τη συνείδηση των πιστών

 

Σε μια εποχή όπου τα λόγια περισσεύουν και η πράξη σπανίζει, τα λόγια του μακαριστού Πατριάρχη Σερβίας Παύλου έρχονται να ταράξουν συνειδήσεις και να υπενθυμίσουν την ουσία της Ορθόδοξης ζωής: η πίστη δεν είναι θεωρία, αλλά πράξη καθημερινή, σταυρική και αληθινή.

Επιμέλεια- Κατερίνα Θεοχάρη 

«Δεν γίνεται να είσαι χριστιανός και να μη ζεις στο ύψος αυτών που λες». Η φράση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια ηθική νουθεσία. Είναι μια πνευματική καταγγελία απέναντι στην υποκρισία που συχνά εισχωρεί ακόμα και στον εκκλησιαστικό χώρο.

Η πίστη δεν είναι λόγια – είναι ζωή

Ο Πατριάρχης Παύλος, ένας από τους πιο ταπεινούς και αυθεντικούς ποιμένες της σύγχρονης Ορθοδοξίας, δίδαξε με τη ζωή του ότι η πίστη δεν μετριέται με τα λόγια, αλλά με τα έργα.

Δεν είναι τυχαίο ότι επαναλάμβανε:

«Κατά τη Δευτέρα Παρουσία, ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τι πιστεύαμε, αλλά πώς ζήσαμε».

Αυτή η φράση συνοψίζει ολόκληρη την ευαγγελική διδασκαλία. Δεν αρκεί να γνωρίζεις το Ευαγγέλιο. Πρέπει να το ενσαρκώνεις. Να γίνεται πράξη σε κάθε σχέση, σε κάθε απόφαση, σε κάθε στιγμή της ζωής.

Ο Χριστιανός φαίνεται – δεν διαφημίζεται

Ο Πατριάρχης Παύλος ήταν σαφής:

 

«Μην μιλάτε στους ανθρώπους για τον Θεό, αν δεν θέλουν να ακούσουν. Ζήστε όπως Εκείνος και θα σας ρωτήσουν μόνοι τους».

Αυτό είναι το πιο βαθύ ιεραποστολικό μήνυμα. Ο αληθινός χριστιανός δεν πείθει με επιχειρήματα. Πείθει με τη ζωή του.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη πρόκληση:

πόσοι από εμάς ζούμε αυτό που ομολογούμε;

Οι σύγχρονοι Άγιοι μιλούν με την ίδια φωνή

Τα ίδια ακριβώς δίδαξαν και οι μεγάλοι σύγχρονοι Άγιοι της Ορθοδοξίας.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε:

«Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από λόγια, αλλά από ανθρώπους που ζουν το Ευαγγέλιο».

Και συνέχιζε με αυστηρότητα:

«Αν δεν προσέχουμε τη ζωή μας, τα λόγια μας διώχνουν τους ανθρώπους από τον Θεό».

Ο Άγιος Πορφύριος από την πλευρά του τόνιζε:

«Μη μιλάτε πολύ για τον Χριστό. Ζήστε τον Χριστό».

Η Ορθοδοξία δεν είναι ιδεολογία. Είναι εμπειρία. Είναι σχέση. Είναι τρόπος ζωής.

Το μεγάλο πρόβλημα: η διάσταση λόγων και έργων

Σήμερα, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η απιστία. Είναι η υποκρισία.

Άνθρωποι που:

• μιλούν για αγάπη αλλά ζουν με κακία

• μιλούν για ταπείνωση αλλά ζουν με εγωισμό

• μιλούν για Χριστό αλλά δεν συγχωρούν

Αυτή η αντίφαση είναι που σκανδαλίζει.

Ο Πατριάρχης Παύλος το έλεγε ξεκάθαρα:

«Κανείς δεν θα κερδίσει τίποτα, αν δεν ζει στο ύψος της διδασκαλίας του Χριστού».

Η ματαιοδοξία που σκοτώνει την πίστη

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης θέτει ένα σκληρό ερώτημα:

«Πώς μπορείτε να πιστέψετε, όταν ζητάτε τον έπαινο των ανθρώπων;»

Αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος.

Η ανάγκη για επιβεβαίωση.

Η ανάγκη να φαινόμαστε καλοί, χωρίς να είμαστε.

Οι σύγχρονοι Γέροντες μιλούν για αυτό ως «πνευματική πλάνη».

Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε:

«Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να νομίζουμε ότι είμαστε καλοί».

Και ο Άγιος Παΐσιος συμπλήρωνε:

«Ο Θεός δεν κοιτάει τι λέμε, αλλά τι έχουμε μέσα μας».

Η ώρα της αλήθειας

Το πιο συγκλονιστικό σημείο των λόγων του Πατριάρχη Παύλου είναι η υπενθύμιση ότι μπροστά στον Θεό δεν υπάρχει υποκρισία.

Δεν υπάρχει «φαίνεσθαι».

Δεν υπάρχει «προσωπείο».

Όλα αποκαλύπτονται.

«Ο Θεός βλέπει και τα κρυφά», έλεγε.

Και στην Αποκάλυψη διαβάζουμε:

«Θα ανταποδώσω στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του».

Αυτό είναι το τελικό κριτήριο. Όχι τα λόγια. Όχι η εικόνα. Τα έργα.

Το αληθινό νόημα της ζωής

Ο Πατριάρχης Παύλος οδηγεί τη σκέψη στο πιο βαθύ ερώτημα:

Γιατί ζούμε;

Όχι για να εντυπωσιάσουμε.

Όχι για να αποκτήσουμε δόξα.

Αλλά για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή.

Αυτό είναι το κέντρο της Ορθοδοξίας.

Και αυτό ξεχνάμε.

Η σιωπηλή δύναμη της αγιότητας

Οι Απόστολοι, όταν σταματούσαν να μιλούν, μιλούσαν με τη ζωή τους.

Το ίδιο και οι Άγιοι.

Η αγιότητα δεν είναι θεωρία. Είναι παρουσία.

Είναι άνθρωποι που:

• συγχωρούν

• αγαπούν

• θυσιάζονται

χωρίς να μιλούν πολύ.

Το μήνυμα προς τη νέα γενιά

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν τα λόγια προς τους νέους:

«Δώστε μαρτυρία με τη ζωή σας».

Σε μια εποχή fake εικόνων, social media και επιφανειακής πίστης, αυτό το μήνυμα γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.

Οι νέοι δεν πείθονται από λόγια.

Πείθονται από αλήθεια.

Το τελικό ερώτημα

Στο τέλος, μένει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς:

Ζούμε αυτό που λέμε;

Ή απλώς το επαναλαμβάνουμε;

Γιατί, όπως λέει ο Πατριάρχης Παύλος:

«Είναι προτιμότερο δύο ή τρεις να ζουν το θέλημα του Θεού, παρά εκατομμύρια να το παραβιάζουν».

Αυτό είναι το Ευαγγέλιο.

Αυτό είναι η Ορθοδοξία.

Και αυτό είναι το μέτρο της ζωής μας.

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026 ΤΟΥ ΘΩΜΑ (Ιωάν. κ΄ 19-31) (Πράξ. ε΄ 12-20)

 

  "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

Ομολογία Πίστεως

«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»

Χριστός Ανέστη!

  Κλεισμένοι στο υπερώο των Ιεροσολύμων ήταν οι δέκα μαθητές (απουσίαζε ο Θωμάς).  Και αυτό γιατί τους περιέλουζε μεγάλος φόβος μετά από τα όσα έζησαν κατά τη διάρκεια του Πάθους του Διδασκάλου τους. Ειδικότερα, μετά το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως ο κίνδυνος καταδίωξής τους ήταν ιδιαίτερα έντονος.

  Έτσι εξηγείται γιατί το βράδυ της Αναστάσεως ήταν τρομοκρατημένοι και βρίσκονταν σε αμηχανία ως προς το τι έπρεπε να πράξουν.  Ξαφνικά όμως και χωρίς να ανοίξει η πόρτα του υπερώου εμφανίσθηκε ο Αναστάς Κύριος και αναφώνησε: «Ειρήνη υμίν». 

   Βέβαια δεν εμφανίσθηκε με το φθαρτό ανθρώπινο σώμα, αλλά με το νέο, το αφθαρτοποιημένο.  Η εμφάνιση αυτή συνδέεται πιο πολύ με την ανάγκη να τους ενημερώσει και να τους διαβεβαιώσει ότι το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου, στο οποίο είχαν κληθεί να γίνουν συνεργοί, δεν ματαιώθηκε αλλά θα συνεχιζόταν.

   Για να τους στηρίξει στην πίστη και να μην τους αφήσει περιθώρια αμφιβολιών, τους έδειξε τα χέρια και την πλευρά Του, για να δουν τα σημάδια των πληγών Του που άφησε στο σώμα Του η Σταύρωση.

Παρών και ο Θωμάς

 «Μεθ’ ημέρας οκτώ», στον ίδιο χώρο του υπερώου, ο Αναστάς Κύριος πραγματοποιεί νέα εμφάνιση, παρόντος τώρα και του Θωμά.  Όταν είχε έλθει του διηγήθηκαν οι άλλοι μαθητές τα όσα συνέβησαν. 

   Εκείνος από υπερβολικό ζήλο για να συναντήσει τον Κύριο, τους είπε: «Εάν μη ίδω εν ταις χερσίν Αυτού τον τύπον των ήλων,  και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείραν μου εις την πλευράν Αυτού, ου μη πιστεύσω». 

  Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι ο μαθητής του Κυρίου δεν έσπευσε να ψηλαφήσει τις πληγές του Διδασκάλου του διότι η «απιστία» του, αν μπορούσε να χαρακτηριστεί έτσι, ήταν «καλή» σύμφωνα με τα όσα μας λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

  Ο εσωτερικός κόσμος του Θωμά δεν διέλαθε της προσοχής του Παντογνώστη Κυρίου.  Φαινόταν καθαρά η καλή προαίρεσή του και ο μεγάλος σεβασμός που έτρεφε απέναντι στον Διδάσκαλό του.  

  Έτσι ο Χριστός αφού του απηύθυνε τον ίδιο χαιρετισμό, υπέδειξε αμέσως στον Θωμά: «Φέρε τον δάκτυλό σου εδώ και βάλε το χέρι σου στην πλευράν μου και μήν μένεις άπιστος αλλά γίνε πιστός».

   Ο Κύριος του μίλησε τόσο απλά και ήρεμα, έτσι ώστε ο Θωμάς συγκλονίστηκε από τα βάθη της ψυχής του.  Δονήθηκαν τόσο όμορφα οι χορδές της καρδιάς του, που αντί για μουσική μελωδία απέδωσαν τη σωτήρια ομολογία: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

  Η ομολογία αυτή του Θωμά που είναι ομολογία πίστεως στην Θεότητα του Κυρίου μας, μπορεί να αποδίδεται και από τις χορδές της δικής μας καρδιάς και να εκπέμπεται σαν πράξη καθημερινής ζωής.  

  Αυτό σημαίνει ότι η ομολογία του Θωμά μπορεί να εκφράζεται στην καθημερινή μας ζωή ως μια γεννήτρια πίστεως που να μας υποκινεί να επαναλαμβάνουμε κι εμείς με τον δικό μας τρόπο: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

  Αγαπητοί αδελφοί, η  ομολογία αυτή δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο φραστικά, αλλά θα πρέπει να λειτουργεί σαν  οδοδείκτης πράξης και ζωής, στην πορεία του κάθε ορθόδοξου Χριστιανού που ακολουθεί για να ενωθεί με τον Θεό.  

   Η αναγνώριση της Θεότητας του Αναστημένου Κυρίου μας συντελείται ιδιαίτερα μετά από την άξια συμμετοχή μας στο Ευχαριστιακό Δείπνο, το οποίο μας παραθέτει σε κάθε Θεία Λειτουργία ως ευκαιρία για να συνδεθεί το θνητό με το αθάνατο, το φθαρτό με το άφθαρτο. 

  Γι αυτό και μετά τη μετάληψη της Θείας Κοινωνίας διακηρύσσουμε με βεβαιότητα ότι «είδομεν το Φως το αληθινόν», που μπορεί να παραλληλισθεί με το «ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026

 

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026, Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Ἰωάν. κ΄ 19-31)

19 Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. 20 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. 21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· 

  23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. 24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. 25 ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. 26 Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν. 

  27 εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. 28 καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. 29 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες. 30 Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· 31 ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

 19 Καί ἡ μαρτυρία αὐτή τῆς Μαρίας ἐπιβεβαιώθηκε τήν ἴδια ἡμέρα. Διότι ὅταν βράδιασε τήν ἡμέρα ἐκείνη, τήν πρώτη τῆς ἑβδομάδος, κι ἐνῶ οἱ μαθητές ἦταν μαζεμένοι σ’ ἕνα σπίτι καί εἶχαν τίς θύρες κλειστές ἐπειδή φοβοῦνταν τούς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καί στάθηκε στή μέση καί τούς εἶπε: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. 20 Κι ἀφοῦ τό εἶπε αὐτό, τούς ἔδειξε τά χέρια του καί τήν πλευρά του, γιά νά δοῦν τά σημάδια τῶν πληγῶν καί νά πεισθοῦν ὅτι αὐτός ἦταν ὁ Διδάσκαλός τους πού σταυρώθηκε. Ἀφοῦ λοιπόν βεβαιώθηκαν γι’ αὐτό μέ τήν ἐπίδειξη τῶν οὐλῶν του, χάρηκαν οἱ μαθητές πού εἶδαν τόν Κύριο. 21 Ὅταν λοιπόν οἱ μαθητές ἠρέμησαν κάπως ἀπό τήν πρώτη σφοδρή συγκίνηση πού αἰσθάνθηκαν ἐξαιτίας τῆς μεγάλης τους χαρᾶς, τούς εἶπε πάλι ὁ Ἰησοῦς σέ σχέση μέ τή μελλοντική τους τώρα κλήση καί ἀποστολή: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς. Ὅπως μέ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας μου γιά τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι κι ἐγώ σᾶς στέλνω νά συνεχίσετε τό ἴδιο ἔργο. 22 Κι ἀφοῦ τό εἶπε αὐτό, προκειμένου νά τούς μεταδώσει τήν πνοή τῆς νέας οὐράνιας ζωῆς ἐμφύσησε στά πρόσωπά τους, ὅπως κάποτε ὁ Θεός στό πρόσωπο τοῦ Ἀδάμ, καί τούς εἶπε: Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. 

 

  23 Σ’ ὅποιους συγχωρήσετε τίς ἁμαρτίες, θά τούς εἶναι συγχωρημένες κι ἀπό τόν Θεό. Σ’ ὅποιους ὅμως τίς κρατᾶτε ἀσυγχώρητες, θά μείνουν γιά πάντα κρατημένες. 24 Ὁ Θωμᾶς ὅμως, πού ἦταν ἕνας ἀπό τούς δώδεκα ἀποστόλους καί τόν ὁποῖο ὀνόμαζαν Δίδυμο ὅσοι Ἑβραῖοι μιλοῦσαν τήν ἑλληνική γλώσσα, δέν ἦταν μαζί τους ὅταν ἦλθε ὁ Ἰησοῦς. 25 Ὅταν λοιπόν τόν εἶδαν, τοῦ ἔλεγαν οἱ ἄλλοι μαθητές: Εἴδαμε τόν Κύριο. Αὐτός ὅμως τούς ἀπάντησε: Ἐάν δέν δῶ μέ τά μάτια μου στά χέρια του τό σημάδι τῶν καρφιῶν καί δέν βάλω τό δάχτυλό μου στό σημάδι τῶν καρφιῶν καί δέν βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, ὥστε ὄχι μόνο μέ τά μάτια μου ἀλλά καί μέ τά δάχτυλά μου νά βεβαιωθῶ, δέν θά πιστέψω. 26 Πράγματι λοιπόν, ὕστερα ἀπό ὀκτώ ἡμέρες ἦταν πάλι μέσα στό σπίτι οἱ μαθητές, καί μαζί μ’ αὐτούς ἦταν κι ὁ Θωμᾶς. Ἔρχεται λοιπόν ὁ Ἰησοῦς, ἐνῶ ἦταν κλειστές οἱ θύρες, καί στάθηκε ἀνάμεσα στούς μαθητές καί εἶπε: Ἄς ἔλθει εἰρήνη σέ σᾶς.

 

  27 Ἔπειτα λέει στόν Θωμᾶ: Φέρε τό δάχτυλό σου ἐδῶ. Ψηλάφησε καί ἐξέτασε τά σημάδια τῶν πληγῶν μου, καί δές συγχρόνως μέ τά μάτια σου τά χέρια μου. Φέρε τό χέρι σου κάτω ἀπό τά ἐνδύματά μου καί βάλ’ το στήν πλευρά μου πού χτυπήθηκε ἀπό τή λόγχη. Καί μήν ἀφήνεις τόν ἑαυτό σου νά κυριευθεῖ ἀπό τήν ἀπιστία, ὥστε νά γίνεις μόνιμα καί ἀνεπανόρθωτα ἄπιστος, ἀλλά νά προοδεύεις καί νά στηρίζεσαι στήν πίστη, ὥστε νά γίνεις ἀμετακίνητος καί ἀδιάσειστος σ’ αὐτή. 28 Ὁ Θωμᾶς τότε τοῦ ἀποκρίθηκε: Πιστεύω καί ὁμολογῶ ὅτι εἶσαι ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. 29 Τοῦ λέει ὁ Ἰησοῦς: Πίστεψες ἐπειδή μέ εἶδες. Μακάριοι καί πιό εὐτυχισμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού πιστεύουν χωρίς νά μέ ἔχουν δεῖ μέ τά μάτια τους, ὅπως μέ εἶδες ἐσύ. Καί θά πιστέψουν ἔτσι ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας μου στίς γενιές πού θά ἔλθουν. 

   30 Σύμφωνα λοιπόν μέ ὅσα ἐξιστορήσαμε, ἐκτός ἀπό τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεώς του, ὁ Ἰησοῦς μπροστά στά μάτια τῶν μαθητῶν του ἔκανε καί πολλά ἄλλα θαύματα πού ἀποδείκνυαν τή θεότητά του καί τά ὁποῖα δέν εἶναι γραμμένα στό βιβλίο αὐτό. 31 Αὐτά πού ἐκθέσαμε, γράφηκαν γιά νά πιστέψετε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός πού προκηρύχθηκε ἀπό τούς προφῆτες, ὁ μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ· κι ἔτσι πιστεύοντας νά ἔχετε ὡς ἀναφαίρετο κτῆμα σας τή νέα, θεία καί αἰώνια ζωή, τήν ὁποία μεταδίδει ὁ ἴδιος στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού ἐπικαλοῦνται τό ὄνομά του.

 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026, Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Πράξ. ε΄ 12-20)

¹² Διὰ δὲ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλὰ· καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος· ¹³ τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ’ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός· ¹⁴ μᾶλλον δὲ προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, ¹⁵ ὥστε κατὰ τὰς πλατείας ἐκφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τιθέναι ἐπὶ κλινῶν καὶ κραβάττων, ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶν. ¹⁶ συνήρχετο δὲ καὶ τὸ πλῆθος τῶν πέριξ πόλεων Ἱερουσαλήμ φέροντες ἀσθενεῖς καὶ ὀχλουμένους ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, οἵτινες ἐθεραπεύοντο ἅπαντες. ¹⁷ Ἀναστὰς δὲ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ πάντες οἱ σὺν αὐτῷ, ἡ οὖσα αἵρεσις τῶν Σαδδουκαίων, ἐπλήσθησαν ζήλου ¹⁸ καὶ ἐπέβαλον τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους, καὶ ἔθεντο αὐτοὺς ἐν τηρήσει δημοσίᾳ. ¹⁹ ἄγγελος δὲ Κυρίου διὰ τῆς νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἐξαγαγών τε αὐτοὺς εἶπε· ²⁰ Πορεύεσθε καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ῥήματα τῆς ζωῆς ταύτης.

Νεοελληνική Απόδοση

¹² Με τα χέρια δε των Αποστόλων εγίνοντο πολλά και μεγάλα θαύματα, που επιμαρτυρούσαν την αλήθειαν του κηρύγματός των και επροκαλούσαν κατάπληξιν στον λαόν. Και ήσαν όλοι με μια καρδιά και με μια γνώμη εις την στοάν του Σολομώντος. ¹³ Από δε τους άλλους, που είχαν πιστεύσει, κανείς δεν ετολμούσε να τους πλησιάση και να ανακατευθή με θάρρος μαζή των, αλλά ο λαός τους ετιμούσε και τους εδόξαζε. ¹⁴ Οσον δε επερνούσαν αι ημέραι, ολονέν περισσότερα πλήθη ανδρών και γυναικών προσειλκύοντο εις την πίστιν του Κυρίου και επροστίθεντο στον αριθμόν των πιστών. ¹⁵ Ο σεβασμός δε και η εκτίμησις του λαού προς αυτούς δια την θείαν δύναμιν, που ενεργούσε δια μέσου αυτών, ήτο τόσος, ώστε έβγαζαν τους ασθενείς εις τας πλατείας και τους έβαζαν οι μεν πλούσιοι επάνω εις κλίνας, οι δε πτωχοί εις απέριττα κρεββάτια, ώστε, όταν θα ήρχετο και θα επερνούσε ο Πετρος, και η σκια του έστω να πέση επάνω εις κανένα από αυτούς, δια να τον θεραπεύση. ¹⁶ Αλλά και το πλήθος των γύρω πόλεων εμαζεύοντο εις την Ιερουσαλήμ και έφεραν τους ασθενείς και αυτούς που ηνωχλούντο από πονηρά πνεύματα, οι οποίοι και εθεραπεύοντο όλοι. ¹⁷ Ο αρχιερεύς όμως και όλοι όσοι ήσαν μαζή με αυτόν, αυτοί που αποτελούσαν την θρησκευτικήν παράταξιν των Σαδδουκαίων, εκυριεύθησαν από φθόνον και κακίαν και εκινήθησαν εναντίον των Αποστόλων. ¹⁸ Απλωσαν δε τα χέρια τους στους Αποστόλους, τους επιασαν και τους έβαλαν υπό επιτήρησιν εις την δημοσίαν φυλακήν. ¹⁹ Αγγελος όμως Κυρίου κατά την νύκτα ήνοιξε τας θύρας της φυλακής, τους έβγαλε έξω και τους είπε· ²⁰ “πηγαίνετε, σταθήτε με θάρρος και διδάσκετε εις τας αυλάς του ναού τον λαόν όλα τα λόγια της νέας αυτής ζωής, που σας μετέδωκε ο Ιησούς”.

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Τὰ θαύματα βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση

   Στὴν ἐποχὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας μᾶς μεταφέρει ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Μᾶς περιγράφει τὴν ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἐπιτελοῦσαν «σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά»· πολλὰ καὶ ἐντυπωσιακὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα συγκλόνιζαν τὸν λαό. Μάλιστα ὁ ἱερὸς συγγραφέας τῶν Πράξεων προσθέτει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔβγαζαν τοὺς ἀσθενεῖς στὶς πλατεῖες, ἐπάνω σὲ φορεῖα, ὥστε, ὅταν θὰ περνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, νὰ πέσει ἔστω καὶ ἡ σκιά του ἐπάνω σὲ κάποιον ἀσθενή. Ἀρκοῦσε καὶ μόνο αὐτὸ γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει.

    

  Μαζεύονταν ἐπιπλέον ἀπὸ τὶς γύρω πόλεις ἄνθρωποι καὶ ἔφερναν ἀσθενεῖς κάθε εἴδους καὶ ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν ἐπήρεια δαιμονική. Ὅλους δὲ τοὺς θεράπευαν οἱ Ἀπόστολοι.

Καὶ ὅλοι αὐτοὶ δὲν θεραπεύονταν μόνο σωματικά. Τὸ σημαντικότερο εἶναι ὅτι θεραπεύονταν πνευματικά. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐντυπωσιακὰ «σημεῖα» ὁδηγοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀληθινὴ πίστη. Πίστευαν στὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Διαπίστωναν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τὸν Ὁποῖο οἱ ἴδιοι εἶχαν σταυρώσει, ἦταν ζωντανός. Ἄλλωστε, «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Πράξ. γ΄ 6) ἐπιτελοῦσαν τὰ θαύματα οἱ Ἀπόστολοι· μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου. Ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐνεργοῦσε τὰ θαύματα διὰ τῶν Ἀποστόλων. 

   

   Πίστευαν τελικὰ στὴ θεότητα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πίστευαν στὴν Ἀνάστασή του. Γίνονταν μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Τὰ θαύματα συνεχίσθηκαν καὶ μετὰ τὸν θάνατο τῶν Ἀποστόλων. Συνεχίζονται αἰῶνες τώρα μέσα στὴν Ἐκκλησία μας διὰ τῶν Ἁγίων καὶ διὰ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος τοῦ θαύματος! Ὁ ἱερὸς τόπος, στὸν ὁποῖο ἐνεργεῖ ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅλα τὰ θαύματα μᾶς ἀνάγουν στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. «Εἰ οὐκ ἀνέστη, ἀλλά μένει νεκρός, πῶς ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ οἱ ἀπόστολοι σημεῖα ἐποίησαν;» (PG 60, 19), εὔλογα ἐρωτᾶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἐὰν δὲν ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, ἀλλὰ μένει νεκρός, πῶς ἐπιτέλεσαν τόσα σημεῖα οἱ Ἀπόστολοι, ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομά του; Τὰ ἐπιτέλεσαν μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀναστημένου Κυρίου Ἰησοῦ. Γι᾿ αὐτὸ τὰ θαύματα βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Βεβαιώνουν τελικὰ τὴ θεότητά του.

 

 2. Ἡ Ἀνάσταση ἀλλάζει τὴ ζωή μας

   Ὅλα αὐτὰ βέβαια τὰ ἐντυπωσιακὰ σημεῖα κίνησαν τὸν φθόνο τοῦ ἀρχιερέως καὶ τῶν Σαδδουκαίων. Βλέποντας τὴ δυναμικὴ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας θέλησαν νὰ ἀνακόψουν τὴν πορεία της. Συνέλαβαν ἔτσι τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς φυλάκισαν, γιὰ νὰ ἐμποδίσουν τὸ κήρυγμα καὶ τὰ θαύματά τους. Τότε ὅμως ἐπενέβη καὶ πάλι ὁ Θεὸς μὲ τρόπο θαυμαστό. 

 

 

  Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίσθηκε στοὺς Ἀποστόλους κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύχτας, ἄνοιξε τὶς πύλες τῆς φυλακῆς καὶ τοὺς ἐλευθέρωσε, δίνον­τάς τους τὴν ἑξῆς προτροπή: «Πορεύεσθε, καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ρήματα τῆς ζωῆς ταύτης». Δηλαδή, πηγαίνετε καὶ σταθεῖτε μὲ θάρρος στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ κηρύξτε στὸν λαὸ τὰ θεῖα λόγια τῆς νέας ζωῆς, ποὺ ἔφερε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο.

 

   Ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου, συνεπῶς, δὲν περιέχει ἀνθρώπινους στοχασμούς, ἀλλὰ ἐξαγγέλλει τὴν ἀλήθεια, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν θεάρεστο τρόπο ζωῆς. Τὸ Εὐαγγέλιο ἀλλάζει τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὸ δὲν τὸ ἄντεχαν οἱ Σαδδουκαῖοι, οὔτε ὁ ἀρχιερέας, ὁ ὁποῖος πιθανότατα ἀνῆκε στὴ δική τους θρησκευτικὴ ὁμάδα. Ἦταν ἄνθρωποι ὑλόφρονες, οἱ ὁποῖοι δὲν πίστευαν στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Δὲν ἄντεχαν ν’ ἀκοῦν τὸ κήρυγμα γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, γιὰ τὴ Μέλλουσα Κρίση, γιὰ τὴ μετὰ θάνατον ζωή, γιὰ τὴν αἰώνια ἀνταπόδοση τῶν πράξεων τῶν ἀνθρώπων.

 

   Ἐνοχλοῦσαν ὅλα αὐτὰ τὴ βεβαρημένη συνείδησή τους, ἔλεγχαν τὸν τρόπο ζωῆς τους, ποὺ ἦταν βυθισμένος στὴν ὕλη. Ἢ ἔπρεπε νὰ πιστέψουν καὶ νὰ ἀλλάξουν ζωή, ἢ νὰ ἐμποδίσουν τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Οἱ Σαδδουκαῖοι προτίμησαν τὸ δεύτερο.

 

   Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου λοιπὸν ὁρίζει τὴ ζωή μας. Ἔχει καὶ πρέπει νὰ ἔχει ἄμεση συνέπεια στὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας. «Τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστι» (Ἰω. ϛ΄ 63), εἶχε πεῖ ἄλλωσ­τε ὁ Χριστός. Δηλαδή, τὰ λόγια ποὺ σᾶς λέω, ἐπειδὴ εἶναι λόγια Θεοῦ, ἔχουν μέσα τους Πνεῦμα καὶ γι᾿ αὐτὸ μεταδίδουν ζωή. Αὐτὸ σημαίνει πρακτικὰ ὅτι καὶ ἡ δική μας ζωὴ πρέπει νὰ εἶναι ἀναστημένη ζωή· ἀναστημένη ἀπὸ τὰ πάθη· ζωὴ σύμφωνη μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου. Νὰ μὴν εἴμαστε ὑποταγμένοι στὸ ὑλιστικὸ φρόνημα, ποὺ κυριαρχεῖ στὴν ἐποχή μας, ἀλλὰ νὰ ζοῦμε ἀπὸ τώρα τὴν ἀναστημένη ζωή· τὴ ζωὴ ποὺ μᾶς χαρίζει ὁ Κύριος καὶ ἡ ὁποία συν­εχίζεται στὴν αἰωνιότητα.

 

 

Πειραιώς: «Να έχουμε τη συνείδηση ότι είμαστε τα παιδιά της Παναγίας»

 

Στη Ακολουθία του Εσπερινού που τελέστηκε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου χοροστάτησε σήμερα Πέμπτη 16 Απριλίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος αρχικά αναφέρθηκε στον λόγο του Ευαγγελιστού Ιωάννου, ο οποίος διακηρύσσει τη μεγάλη αλήθεια πως «Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ».

Ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως με αυτόν τον λόγο παρουσιάζεται ο τρόπος υπάρξεως του Παναγίου Θεού, ο οποίος έχει ως κίνητρο για τη δημιουργία την Αγάπη, επεσήμανε πως από άπειρη αγάπη ο Θεός δημιούργησε τον πνευματικό κόσμο «που είναι λειτουργικά πνεύματα στη διακονία του Θεού».

«Ο Θεός θέλησε να δημιουργήσει ένα πλάσμα που να μετέχει και του κτιστού κόσμου και του ακτίστου και έτσι δημιούργησε τον άνθρωπο και ενεφύσησε σε αυτόν πνεύμα ζωής δημιουργώντας την κτιστή μεν, αλλά αθάνατη ψυχή του», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος κάνοντας λόγο για τα δώρα του «κατ’ εικόνα». Τόνισε πως ο άνθρωπος έχει την ελευθερία της θελήσεως, το συνειδέναι, αλλά και την δυνατότητα να επεμβαίνει στην κτίση αρνητικά ή θετικά» και πως «με τα δώρα αυτά έχει ο άνθρωπος τη δυνατότητα να φτάσει στην προς τον Θεόν ομοήθεια». «Να φτάσει στην ομοίωση προς τον Θεό και να γίνει κατά Χάριν Θεός».

Επεσήμανε πως ο άνθρωπος, δυστυχώς, άκουσε το ψεύδος του όφεως μέσα στην Εδέμ και πίστεψε ότι μπορεί να τα πετύχει όλα αυτά εμπιστευόμενος την κτίση και όχι τον Κτίσαντα, να εμπιστευθεί δηλαδή την ύλη και όχι Εκείνον που τον δημιούργησε από άπειρη αγάπη. Σημειώνοντας πως έτσι «μπήκε στη ζωή μας θάνατος», υπογράμμισε παράλληλα πως ο Θεός είναι ένας αβόλιστος ωκεανός της Αγάπης και εξήγγειλε μέσα στην Εδέμ το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, θέλοντας «να αποκαταστήσει τη βλάβη, όχι με το θάνατο του αμαρτωλού και ασώτου, αλλά με τη δική Του εκούσια παράδοση».

Αναφέροντας πως ο Θεός εισήλθε στον χώρο και τον χρόνο και παρέδωσε τον Εαυτό Του εκούσια και με τη θυσία Του επάνω στο Γολγοθά «χάρισε στον άνθρωπο την επανόρθωσή του, την παλιγγενεσία του, τη σωτηρία του, την ακεραιότητά του, την αιωνιότητά του, την ανάστασή του», τόνισε πως σε αυτό το σχέδιο ο Θεός εισήλθε στην ιστορία αναζητώντας συνεργό και αυτός ο συνεργός ήταν, «η κόρη του Ιωακείμ και της Άννας, το δώρο της Προσευχής, η κόρη της υπακοής, η Υπεραγία Θεοτόκος».

Μιλώντας για το πρόσωπο της Παναγίας, ο Σεβασμιώτατος, τόνισε πως η Υπεραγία Θεοτόκος άνοιξε τις πύλες της ιστορίας με το «ιδού η δούλη Κυρίου…», έγινε η ενχρίστωση της ανθρωπότητος και έτσι «η Θεοτόκος απέβη η Ζωοδόχος Πηγή από την οποία ανέβλυσε το Ύδωρ της ζωής». «Έγινε η αιτία της σωτηρίας μας. Εκείνη επέτρεψε στον Θεό να μας σώσει». «Το ανθρώπινο πλάσμα να ανοίγει την ιστορία του κόσμου στον Δημιουργό του κόσμου και να του επιτρέπει να συνεργαστεί με τον άνθρωπο», πρόσθεσε μιλώντας για τον συγκλονιστικό αυτό λόγο των Πατέρων της Εκκλησίας μας, υπογραμμίζοντας πως «η Υπεραγία Θεοτόκος είναι το ανυπέρβλητο πρόσωπο που χάρισε στο ανθρώπινο γένος την κοινωνία με το Θεό και έτσι έγινε όντως Ζωοδόχος Πηγή».

«Σήμερα η καρδιά μας πετάει ψηλά, στη Βασιλίδα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη», είπε στη συνέχεια, αναφερόμενος στο προσκύνημα της Παναγίας στο Μοναστήρι του Μπαλουκλί «όπου το ιερό αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής αναβλύζει ιάματα».

Μιλώντας για τον Σταυρό του Κυρίου, το εκούσιο Πάθος, αλλά και την Ανάσταση με την οποία ο Κύριός μας συνέτριψε το κράτος του θανάτου και μας χάρισε την επίγνωση του μεγαλείου μας και της αιώνιας μεταφυσικής αναγωγής μας και μας βεβαιώνει για τη δική μας εξανάσταση και το τέλος του εσχάτου εχθρού μας που είναι ο θάνατος», ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε πως «αυτή η Ανάσταση μαρτυρείται και βεβαιώνεται από τους μάρτυρες της Αναστάσεως, τους Αγίους Αποστόλους, οι οποίοι με το αίμα τους υπέγραψαν τη διακήρυξη της Αναστάσεως του Κυρίου», υπογραμμίζοντας παράλληλα με έμφαση πως κανείς δεν είναι διατεθειμένος να πεθάνει για ένα ψέμα.

«Ο Πανάγιος Θεός λύτρωσε τον άνθρωπο από τις σκληρές επιλογές του: από το θάνατο και τη φθορά», είπε αναφερόμενος στους Αγίους και στα «άχραντα και ευωδιάζοντα σκηνώματά τους» που «εξαγγέλλουν την Ανάσταση», φέρνοντας ως παραδείγματα τον πολιούχο μας Άγιο Σπυρίδωνα και τους προσφάτως εορτάζοντες Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη.

«Εύχομαι, σε αυτή την πολύ πεισιθάνατη εποχή των μεγάλων ανατροπών και αντινομιών να μας εμπνέει η σωτηρία, η χαρά, η ειρήνη, τα δώρα του Αναστάντος και η Χάρις της Κυρίας Θεοτόκου να σας ευλογεί και να σας αγιάζει, γιατί είναι η Πηγή της ζωής και της σωτηρίας μας», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του.

Ακολούθησε η περιφορά της Ιεράς Εικόνος, στο τέλος της οποίας ο Σεβασμιώτατος, προέτρεψε όλους «να έχουμε πάντοτε στη ζωή μας τη συνείδηση ότι είμαστε τα παιδιά της Παναγίας. Με αυτή τη συνείδηση μπορούμε να αντιπαλαίουμε κάθε πειρασμό, κάθε αμαρτία, κάθε αρρώστια, κάθε θάνατο». «Όταν έχεις τη βεβαιότητα ότι ανήκεις στην Παναγία και είσαι παιδί της, έχεις κοινωνία με την παφλάζουσα αγάπη της». «Η Χάρις της να είναι η μόνιμη κάτοικος της καρδιάς σας και της ζωής σας», είπε, ευχαριστώντας, μεταξύ άλλων, τους ιερείς του Ναού και ιδιαιτέρως τον προϊστάμενο Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Βαρθολομαίο Καράμπελα.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Ζωοδόχος Πηγή: Θρύλοι και παραδόσεις για την μεγάλη εορτή της Παρασκευής του Πάσχα

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ: Την Ζωοδόχο Πηγή γιορτάζει την Παρασκευή του Πάσχα η Εκκλησία μας.

Η εορτή είναι αφιερωμένη ουσιαστικά στην Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία, ενώ είναι δημιούργημα του Θεού, όπως όλοι οι άνθρωποι, εντούτοις κυοφόρησε υπερφυσικά και συνέβαλε με την υπακοή της στο θέλημα Του, στην ενανθρώπηση του Υιού του Θεού. Γέννησε τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, τη ζωή και την ανάσταση της ανθρωπότητας, τον ελευθερωτή των ανθρώπων από τα πάθη.

 

Τα ονόματα που γιορτάζουν κάθε χρόνο την Παρασκευή του Πάσχα, δηλαδή φέτος στις 7 Μαΐου, είναι: Ζώης, Ζήσης, Ζήσιμος, Ζωή, Ζησούλα, Ζωΐτσα, Ζωζώ, Πηγή, Κρήνη, Κρηνιώ.

Με το όνομα Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί υπάρχει ιερό χριστιανικό προσκύνημα με αγίασμα, κτίσμα του 5ου αιώνα μ. Χ. και βρίσκεται στην περιοχή Επταπυργίου στην Κωνσταντινούπολη, έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα «παλάτια των πηγών». Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık, που σημαίνει ψάρι, και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα. Στη Μονή σήμερα υπάρχει αδελφότητα από μοναχές.

Οι προσκυνητές ασπάζονται ευλαβικά το εικόνισμα της Παναγίας και λαμβάνουν ευλογία από το Αγίασμα της Μονής.

Η Μητέρα Του Χριστού ως Ζωοδόχος Πηγή είναι ένα επίθετο της Θεοτόκου. Ξεκίνησε να χρησιμοποιείται με την αποκάλυψη μιας ιερής πηγής στο Βαλούκλι της Κωνσταντινούπολης από τη Θεοτόκο σε έναν στρατιώτη που ονομαζόταν Λέων Μάρκελς, ο οποίος αργότερα έγινε ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Α΄ (457-474).

Ο Λέων έκτισε την ιστορική εκκλησία Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλή στο σημείο εκείνο, στην οποία έγιναν πολυάριθμες θαυματουργές θεραπείες κατά τη διάρκεια των αιώνων, με τη μεσολάβηση της, καθιστώντας μία από τις σημαντικότερες τοποθεσίες προσκυνήματος στην Ελληνική Ορθοδοξία. Έτσι, ο όρος «Ζωοδόχος Πηγή» έγινε ένα επίθετο της Αγίας Θεοτόκου και εκπροσωπήθηκε στην τέχνη της εικονογραφίας.

Θρύλοι και παραδόσεις

Ήταν γύρω στα 450μΧ, όταν ένας βυζαντινός στρατιώτης, Λέοντας στο όνομα, έκοβε βόλτες σ’ ένα δασάκι στα μέρη της βασιλεύουσας, όταν ξάφνου βλέπει μπροστά του έναν τυφλό άνθρωπο να του ζητάει λίγο νερό για να σβήσει τη δίψα του.

Ο Λέοντας προθυμοποιήθηκε να του βρει και να του φέρει νερό. Έψαξε λοιπόν, στο δάσος για να βρει νερό αλλά μάταια και έτσι, επέστρεφε λυπημένος.

Τότε όμως, άκουσε μια γυναικεία φωνή να του λέει: «Ου χρεών σε, Λέων, αγωνιάν, το γαρ ύδωρ εγγύς», δηλαδή, «Δεν χρειάζεται Λέων να αγωνιάς, να άγχεσαι, να στεναχωριέσαι, το νερό είναι δίπλα σου». Και πάλι ακούει τη φωνή την άγνωστη να τον προστάζει: «Λέων βασιλιά, πάρε απ’ το νερό αυτό και δώσε να πιει να ξεδιψάσει ο τυφλός άνθρωπος και κάτι ακόμα, άλειψε μ’ αυτό τα μάτια του και αμέσως θα καταλάβεις ποια είμαι εγώ που σου μιλώ».

Έτσι πράγματι έπραξε ο Λέοντας και παρευθύς ο τυφλός ανέβλεψε. Αλλά ταυτόχρονα άνοιξαν και τα μάτια του Λέοντα ο οποίος τώρα, κατάλαβε πως εκείνη η φωνή που του μιλούσε ήταν της Παναγίας που έκανε αυτό το θαύμα και του μίλησε και πως επίσης, σ’ Εκείνην τη Μεγαλόχαρη, οφείλεται και το μεγάλο θαύμα της θεραπείας του τυφλού.

Ακόμη, θαύμα αξιοθαύμαστο ήταν και η εύρεση της πηγής του σωτήριου αυτού νερού. Αλλά θαύμα ήταν και η επαλήθευση της προσφώνησης από την Παναγία, του Λέοντα , ως βασιλιά.

Διότι πράγματι ο Λέων, το 486 μ.Χ, ανέβηκε στον θρόνο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ως Λέων ο Α΄ ο Θράξ, ο επονομαζόμενος και Μακέλλης (457-474), και τον οποίο η Αγία Εκκλησία μας ως Άγιο τον τιμά στις 20 του Ιανουρίου. Αμέτρητα τα θαυμάσια σου Παναγία μας.

Ο Λέων, ως αυτοκράτορας πλέον, θα αναγείρει επί της θαυματουργής πηγής, θαυμάσιο Ναό αφιερωμένο στην Παναγία τη Ζωοδόχου Πηγή για να θυμίζει τις δωρεές της Θεοτόκου προς εκείνον αλλά και όλες τις μεγάλες ευεργεσίες της προς το γένος των ανθρώπων.

Στην θαυματουργή πηγή αυτού του ιερού Ναού, βρήκε τη γιατρειά και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ο Α’, ο Λέοντας ο ΣΤ’ ο Σοφός, η γυναίκα του, Αγία βασίλισσα Θεοφανώ, ο Ρωμανός Α’ ο Λεκαπηνός και η γυναίκα του, ο Πατριάρχης Στέφανος (886-912), ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης (964-966), αλλά και πλήθος ακόμη, άρχοντες και απλοί άνθρωποι εκεί γιατρεύτηκαν. Μέχρι και νεκρό ανέστησε το αγιασμένο νερό της Ζωοδόχου Πηγής.

Το Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, γκρέμισαν οι Τούρκοι για να φτιάξουν με τα υλικά του το τέμενος του Σουλτάνου Βαγιαζήτ. Οι χριστιανοί στη θέση αυτή έχτισαν ένα παρεκκλήσι και αργότερα ένα πιο μεγάλο Ναό (1835).

Αυτού του ιερού Ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής, τα εγκαίνια εορτάζει η Εκκλησία μας την Παρασκευή της Διακαινησίμου (Λαμπροβδομάδα).

Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί». «Μπαλούκ» στα τουρκικά σημαίνει ψάρι και η παράδοση μας λέει πως εκεί δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453 ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια, όταν κάποιος του έφερε την είδηση πως πήραν την Πόλη οι Τούρκοι.

Ο καλόγερος απάντησε πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ’ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο. Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος. Μέχρι σήμερα δε, μέσα στην δεξαμενή της Ζωοδόχου Πηγής διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι μισοτηγανισμένα απ’ την μια πλευρά.

Πέρα όμως από θρύλους και παραδόσεις, η Παναγία μητέρα του Χριστού και μητέρα πάντων των χριστιανών, παραμένει για όλους μας η Πηγή της Ζωής, καθότι Εκείνη έφερε τη Ζωή, το Χριστό στον κόσμο, ελπίδα και προστασία μας, «καταφυγή τε σκέπη και αγαλλίαμα.

Η Ζωοδόχος πηγή, ως Πηγή Ζωής, είναι κινητή εορτή και εορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδος, δηλαδή 5 μέρες μετά το Πάσχα!

Θαύματα της Υπεραγίας Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής

 

Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ: Ως επισφράγιση των απειραρίθμων θαυμάτων της Κυρίας ημών Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής παραθέτουμε εδώ και το εξής θαύμα, το οποίο τελέσθηκε στην Ιερά Μονή της Λογγοβάρδας από την Ζωοδόχο Πηγή.

Τις πρώτες ημέρες της Τεσσαρακοστής του έτους 1927, ήρθε στην Ιερά Μονή μας κάποιος χωρικός από το χωριό Λεύκες της Πάρου, ο οποίος λεγόταν Γεώργιος Ραγκούσης. Αυτός με παρακάλεσε να φέρει στη Μονή τον γιο του Δημήτριο, ηλικίας 18 ετών, που έπασχε από δεινή παράλυση όλων των μελών του σώματός του και δεν μπορούσε να περπατήσει καθόλου. Εγώ, έχοντας ακράδαντη πεποίθηση στην άμαχη βοήθεια της Θεοτόκου και στο πλήθος των απείρων θαυμάτων Της, είπα στον άνθρωπο: «Πήγαινε, φέρε τον γιο σου στη Μονή, και έχε πίστη και ελπίδα ότι η Πανάχραντος Δέσποινα η Ζωοδόχος Πηγή θα τον θεραπεύσει».

Πήγε λοιπόν εκείνος στο χωριό και έφερε τον γιο του, στον οποίο αρχίσαμε να διαβάζουμε τις ευχές του Μεγάλου Βασιλείου και του Αγίου Χρυσοστόμου, αλείφοντάς τον συνάμα με λάδι από την ακοίμητη κανδήλα της εικόνας της Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής.

Ω του θαύματος! Μετά από λίγες ημέρες της εδώ διαμονής του αυτός που πριν δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του άρχισε πλέον να περπατά ελεύθερα δοξάζοντας και ευλογώντας τον Θεό και την Πανύμνητη Θεοτόκο την Ζωοδόχο Πηγή, η οποία του χάρισε διπλή την ίαση, ψυχής και σώματος. Ήδη είναι στη Μονή μας εργαζόμενος, διότι είναι υποδηματοποιός, και θα αναχωρήσει σε λίγες μέρες για την πατρική εστία προς χαρά και αγαλλίαση των γονέων του, οι οποίοι πάμπολλα είχαν δαπανήσει σε γιατρούς για τη θεραπεία του γιου τους χωρίς ωφέλεια.

Ως επισφράγιση των απειραρίθμων θαυμάτων της Κυρίας ημών Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής παραθέτουμε εδώ και το εξής θαύμα, το οποίο τελέσθηκε στην Ιερά Μονή της Λογγοβάρδας από την Ζωοδόχο Πηγή.

Τις πρώτες ημέρες της Τεσσαρακοστής του έτους 1927, ήρθε στην Ιερά Μονή μας κάποιος χωρικός από το χωριό Λεύκες της Πάρου, ο οποίος λεγόταν Γεώργιος Ραγκούσης. Αυτός με παρακάλεσε να φέρει στη Μονή τον γιο του Δημήτριο, ηλικίας 18 ετών, που έπασχε από δεινή παράλυση όλων των μελών του σώματός του και δεν μπορούσε να περπατήσει καθόλου. Εγώ, έχοντας ακράδαντη πεποίθηση στην άμαχη βοήθεια της Θεοτόκου και στο πλήθος των απείρων θαυμάτων Της, είπα στον άνθρωπο: «Πήγαινε, φέρε τον γιο σου στη Μονή, και έχε πίστη και ελπίδα ότι η Πανάχραντος Δέσποινα η Ζωοδόχος Πηγή θα τον θεραπεύσει».

Πήγε λοιπόν εκείνος στο χωριό και έφερε τον γιο του, στον οποίο αρχίσαμε να διαβάζουμε τις ευχές του Μεγάλου Βασιλείου και του Αγίου Χρυσοστόμου, αλείφοντάς τον συνάμα με λάδι από την ακοίμητη κανδήλα της εικόνας της Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής.

 

Ω του θαύματος! Μετά από λίγες ημέρες της εδώ διαμονής του αυτός που πριν δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του άρχισε πλέον να περπατά ελεύθερα δοξάζοντας και ευλογώντας τον Θεό και την Πανύμνητη Θεοτόκο την Ζωοδόχο Πηγή, η οποία του χάρισε διπλή την ίαση, ψυχής και σώματος. Ήδη είναι στη Μονή μας εργαζόμενος, διότι είναι υποδηματοποιός, και θα αναχωρήσει σε λίγες μέρες για την πατρική εστία προς χαρά και αγαλλίαση των γονέων του, οι οποίοι πάμπολλα είχαν δαπανήσει σε γιατρούς για τη θεραπεία του γιου τους χωρίς ωφέλεια.

Ας φραχθούν τα απύλωτα στόματα των ασεβών και απίστων, οι οποίοι δεν παραδέχονται θαύματα. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος χθες και σήμερα και στους αιώνες. Διαρκώς και πάντοτε η αγαθότητα και φιλανθρωπία τού Παντοδυνάμου Θεού και Βασιλέως ημών και Δημιουργού των όλων δεν έπαψε να θαυματουργεί μέσω της Πανύμνητης Μητέρας Του, των αγίων Προφητών, Αποστόλων και όλων των Αγίων, σε όσους προστρέχουν με πίστη στους ιερούς ναούς και στις σεπτές εικόνες και στα άγια λείψανά τους και ζητούν απ’ αυτούς την ίαση της ψυχής και του σώματος.

Συντάχθηκε από Ελευθερία Ντάνη

Η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ

 

Παναγία Πορταΐτισσα: Στην Ιερά Μονή των Ιβήρων βρίσκεται η θαυματουργή Εικόνα Πορταΐτισσα, η οποία κατά την παράδοση είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.

Έχει διαστάσεις 137 εκατοστά ύψος και 94 πλάτος, το δε βάρος 96 κιλά, μαζί με τα αναθήματα και τα λοιπά. Η αυστηρή έκφραση του ιερού προσώπου Της, τονιζόμενη από την επιβλητική, καθηλωτική ματιά Της, προξενεί το δέος.

 

Δόθηκε το προσωνύμιο τούτο στην Παναγία, επειδή είναι τοποθετημένη η ιερά εικόνα στο παρεκκλήσιο της μονής Ιβήρων που ευρίσκεται αριστερά της κεντρικής Πύλης. Αυτή η εικόνα ήταν κτήμα μιας ευλαβούς χήρας στη Νίκαια, όταν εικονομάχοι στρατιώτες την ανακάλυψαν στο σπίτι της, μπροστά απ’ την οποία έκαιγε ακοίμητη καντήλα. Με την υπόσχεση χρημάτων η σώφρων χήρα πήρε μια μέρα παράταση και τη νύχτα έριξε, με το γιό της μαζί, την Εικόνα στη θάλασσα, η οποία ξαφνικά στάθηκε όρθια και έπλεε προς την Ελλάδα. Εκείνος ο γιος, για να μη τον συλλάβουν, ήρθε στη Θεσσαλονίκη και μετά στο Άγιο Όρος. Κανείς δεν ξέρει που βρισκόταν 170 χρόνια η Εικόνα, απ’ το 829 που έπεσε στη θάλασσα ως το 1004 που βγήκε στην Ιβήρων.

Εκείνα τα χρόνια, οι παλαιοί άγιοι Γέροντες της Ιβήρων, κάθονταν και μιλούσαν περί σωτηρίας ψυχής, όταν ξαφνικά βλέπουν μέσα στη θάλασσα μια λάμψη. Μαζεύτηκαν όλοι οι Μοναχοί του Όρους, και με βάρκες θέλησαν να πάνε στο περίεργο και θαυμαστό σημείο. Μπόρεσαν μόνο να διακρίνουν ότι ήταν μία εικόνα της Θεοτόκου, διότι όσο πλησίαζαν τόσο η εικόνα απομακρυνόταν.

Όποτε οι Πατέρες συγκεντρώθηκαν στην Εκκλησία και ικέτευαν θερμώς τον Πανάγαθο να τους επιτρέψει να πάρουν την αγία Εικόνα. Πράγματι ο Θεός άκουσε τη δέηση τους και απάντησε ως έξης.

Έξω απ’ το Μοναστήρι ασκήτευε κάποιος Μοναχός Γαβριήλ από την Ιβηρία. Ήταν απλός, αναχωρητής, αδιαλείπτως έλεγε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό και ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Η τροφή του ήταν τα βότανα του βουνού και ποτό του το νερό και μέρα-νύχτα μελετούσε το νόμο του Κυρίου. Ενώ προσευχόταν, νύσταξε λίγο, έκλεισε τα μάτια του και βλέπει την αγία Θεοτόκο με ιδιαίτερη λαμπρότητα και του λέει «πήγαινε στο Μοναστήρι σου και πες στον ηγούμενο ότι ήρθα για να τους δώσω την εικόνα μου, μετά βάδισε στη θάλασσα, για να γνωρίσουν όλοι την αγάπη και πρόνοια που έχω στο Μοναστήρι σας».

Μόλις είπε αυτά η Παναγία, χάθηκε απ’ τα μάτια του Γαβριήλ. Μετά πήγε στο Μοναστήρι, είπε το νέο και οι Πατέρες με πομπή και Θεομητορικούς ύμνους πήγαν προς την παραλία. Ο Γέρων Γαβριήλ περπάτησε λίγο στη θάλασσα και αμέσως η εικόνα ήρθε στην αγκαλιά του. Οι Πατέρες με πολλή ευλάβεια και χαρά την υποδέχτηκαν και έκαμαν ολονύκτιες αγρυπνίες και δεήσεις και Λειτουργίες επί τρία μερόνυχτα, για να ευχαριστήσουν τον Θεό και την Παναγία. Την έβαλαν στο ναό της Μονής, αλλά εκείνη έφευγε και στεκόταν πάνω από την πύλη του Μοναστηριού.

Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου ξαναπαρουσιάστηκε η Παναγία στον Γέροντα Γαβριήλ και του λέει:
«Πες στον ηγούμενο να παύσετε να με πειράζετε, διότι δεν ήρθα στο Μοναστήρι για να με φυλάτε σεις, αλλά ήρθα για να γίνω εγώ φύλακας και φρουρός σας και σ’ αυτήν και στην μέλλουσα ζωή και όσοι θα ζήσουν με ευλάβεια και φόβο Θεού και δεν αμελούν στην απόκτηση των αρετών, και τελειώσουν την πρόσκαιρη ζωή τους σ’ αυτόν τον τόπο, ας έχουν θάρρος και να μη φοβούνται την κόλαση διότι αυτή τη χάρη ζήτησα από τον Θεό και Υιό μου και την πήρα. Ως επιβεβαίωση των λόγων μου σας δίνω αυτό το σημείο, όσο βλέπετε την εικόνα μου στο Μοναστήρι σας, δεν θα λείψει απ’ το Όρος τούτο η χάρις και το έλεος του Υιού μου και Θεού».

Όταν τα άκουσε αυτά ο ασκητικός και θεοφόρος πατήρ Γαβριήλ έρχεται βιαστικά στο Μοναστήρι και τα αναφέρει στον ηγούμενο ο όποιος χάρηκε πολύ, συνάθροισε την αδελφότητα και διατάζει να κτισθεί στην είσοδο της Μονής ειδικό παρεκκλήσιο για την φύλακα της Μονής θαυματουργή Εικόνα.

Λέγεται, μάλιστα, ότι εάν χαθεί η εικόνα από την θέση της, τότε θ’ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την δευτέρα παρουσία του Κυρίου μας. Η Αγία αυτή εικόνα φέρει στο κάτω μέρος της σιαγόνος της Θεοτόκου μία ουλή από το μαχαίρι ενός πειρατή. Από την ουλή αυτή έρευσε αίμα, το οποίο πηγμένο διακρίνεται και σήμερα επάνω στην εικόνα.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΗΣ

O ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΣ

Σύμφωνα με τις ιστορικές παραδοσιακές πληροφορίες, η μεγάλη σε μέγεθος εικόνα της Πορταΐτισσας, η οποία φέρει κάτω από τη δεξιά σιαγόνα τραύμα με ξηραμένο αίμα, κτυπήθηκε με το ξίφος ενός Άραβα, ο οποίος ονομαζόταν Ραχάι και ήταν αρχηγός ενός πειρατικού στόλου. Όταν ο στόλος αυτός έπλευσε στη θάλασσα των Ιβήρων, ο Ραχάϊ έστειλε πειρατές, να κουρσέψουν τη Μονή. Αυτοί όμως δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν την εντολή του αρχηγού τους, διότι εμποδίστηκαν από μία Γυναίκα και γύρισαν στα πλοία τους άπρακτοι.

Όταν ο Ραχάϊ άκουσε τη δικαιολογία των συντρόφων του, τους ονείδισε και αμέσως έτρεξε εναντίον της Μονής κραδαίνοντας το ξίφος του. Όταν είδε την αγία εικόνα της θείας Πορταΐτισσας, με θυμό τη χτύπησε με το ξίφος του. Από την πληγή άρχισε να ρέει άφθονο αίμα, που τον περιέλουσε.

Στη θέα του αίματος από το φρικτό θαύμα, άρχισε να τρέμει, και μετανοώντας για την ασέβεια του ζήτησε συγχώρηση. Κατόπιν βαπτίστηκε και έγινε μοναχός και κλαίγοντας για το αμάρτημά του.

Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του έμεινε εμπρός στην αγία εικόνα και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο ναό της Πορταΐτισσας. Παρακαλούσε δε τους αδελφούς της μονής Ιβήρων, να μη τον αποκαλούν με το ασκητικό του όνομα Δαμασκηνό, αλλά «Βάρβαρο», άξεστο, βάναυσο.

Ο Άγιος Βάρβαρος τόσο πολύ πρόκοψε στην αρετή, ώστε ύστερα από το θάνατό του έδειξε σημεία αγιότητας. Μέχρι σήμερα ονομάζεται «άγιος Βάρβαρος», εορτάζει στις 15 Μαΐου. Το λείψανό του, κατά την ανακομιδή, βρέθηκε ακέραιο και απέπνεε άρωμα. Το έκλεψαν οι Λατίνοι, μαζί με χίλια άλλα λείψανα της Μονής.

 

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑΣ

Το 1651 Ιβηρίτες μοναχοί δοκίμαζαν οικονομική στενότητα, γι’ αυτό ανέθεσαν στη Θεοτόκο να μεριμνήσει για τη συντήρησή τους. Αμέσως η φιλόστοργη Μητέρα έτρεξε για εξεύρεση πόρων με το ακόλουθο χαριτωμένο θαύμα. Εκείνη την περίοδο ήταν βαριά άρρωστη η κόρη του τσάρου της Ρωσίας Αλεξίου Μιχαήλοβιτς. Τα πόδια της ήταν παράλυτα και για τους γιατρούς αθεράπευτα.

Τη θλίψη της πριγκίπισσας και των βασιλέων γονέων της έρχεται τώρα να μεταβάλει σε χάρη η θαυματουργή Πορταΐτισσα. Παρουσιάζεται μια νύχτα στον ύπνο της, κι αφού της έδωσε θάρρος και υποσχέθηκε να τη θεραπεύσει της λέει: – Να πεις στον πατέρα σου να φέρει από την μονή των Ιβήρων την εικόνα μου την Πορταΐτισσα.

Το πρωΐ η άρρωστη διαβίβασε την εντολή κι αμέσως ξεκίνησε έκτακτη αποστολή, για να μεταφέρει στους Ιβηρίτες μοναχούς την επιθυμία του τσάρου. Εκείνοι φοβήθηκαν μήπως η εικόνα δεν επιστραφεί, και αποφάσισαν να στείλουν ένα πιστό αντίγραφο με τιμητική συνοδεία τεσσάρων ιερομονάχων.

Μόλις μαθεύτηκε ο ερχομός της σεπτής εικόνας στη Μόσχα, η πόλη άδειασε. Όλοι, βασιλείς και λαός, έτρεξαν να την προϋπαντήσουν. Στ’ ανάκτορα όμως η πριγκίπισσα κοιτόταν στο κρεβάτι, χωρίς να γνωρίζει τίποτε. Κάποια στιγμή ζήτησε τη μητέρα της και τότε πληροφορήθηκε το μεγάλο γεγονός.

– Τι; φώναξε. Έρχεται η Παναγία, κι εμένα μέ άφησαν εδώ; Πήδηξε αμέσως από το κρεβάτι, ντύθηκε και έτρεξε να υποδεχθεί κι εκείνη την Παναγία. Ο κόσμος είδε την παράλυτη πριγκίπισσα και τα έχασε. Η συγκίνηση κορυφώθηκε, όταν από την άλλη μεριά έφθασε η αγία εικόνα κι έγινε η τελετή της υποδοχής και της προσκυνήσεως.

– Μεγαλειότατε, είπαν οι απεσταλμένοι, προσφέρουμε τη σεπτή αυτή εικόνα σαν δώρο στο ευσεβές ρωσικό έθνος.

– Σας ευχαριστώ, είπε συγκινημένος ο τσάρος. Σε ένδειξη της ευγνωμοσύνης μου σας παραχωρώ μία από τις καλύτερες μονές της πρωτεύουσας, τον άγιο Νικόλαο. Επίσης ετήσιο επίδομα από 2.500 ρούβλια, ατέλεια σε ότι εισάγετε στην χώρα μου, καθώς και δωρεάν μετακίνηση των απεσταλμένων σας.

Το μετόχι αυτό παρέμεινε στην κυριότητα της μονής Ιβήρων μέχρι το 1932 και της εξασφάλιζε τόσα έσοδα, ώστε κάλυπτε όλες σχεδόν τις υλικές της ανάγκες.

Ο ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΣ ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ

Τον παλαιό καιρό ένας οδοιπόρος ξεκίνησε από την έρημο του Άθωνος και οδοιπορώντας όλη την ήμερα, το απόγευμα έφτασε στη Μονή των Ιβήρων. Επειδή βιαζόταν, δεν μπήκε μέσα. Ζήτησε μόνο λίγο ψωμί από τον πορτάρη, ο όποιος δεν του έδωσε, και νηστικός και πικραμένος συνέχισε την πορεία του προς τις Καρυές.

Σε 20 περίπου λεπτά από τη Μονή κάθισε ο οδοιπόρος σε μία πέτρα να ξεκουραστεί λίγο αναλογιζόμενος το γεγονός με δάκρυα και στενάζων κατά του πορτάρη. Τότε άκουσε βήματα, σηκώνει το κεφάλι και βλέπει μία σεμνή γυναίκα, που κρατούσε στην αγκαλιά της ένα παιδί. Τον πλησιάζει και τον ρωτάει με συμπονετικό ύφος:

– «Τι έχεις και κλαις; μήπως είσαι άρρωστος;»

-«Όχι» άπαντα ο οδοιπόρος, «δεν είμαι άρρωστος, αλλά πεινάω ζήτησα από τον πορτάρη των Ιβήρων λίγο ψωμί και δεν μου έδωσε».

Η Γυναίκα του λέει:

– «Μη λυπάσαι, τέκνον, κατά του θυρωρού, διότι θυρωρός της Μονής των Ιβήρων είμαι εγώ. Πάρε αυτό το φλουρί, γύρισε στο Μοναστήρι και αγόρασε με αυτό ψωμί κι εγώ θα σε περιμένω εδώ».

Ο οδοιπόρος πείθεται και επιστρέφει στο Μοναστήρι, βρίσκει τον πορτάρη και ζητεί ν’ αγοράσει ψωμί δίνοντας και το φλουρί, που καθώς είπε του το δώρισε μια γυναίκα. Όταν ο πορτάρης άκουσε για γυναίκα σαν να κατάλαβε, και μόλις είδε και το φλουρί θαύμασε και έσπευσε να χτυπήσει την καμπάνα να συναθροισθούν οι Πατέρες και να τους αναφέρει το συμβάν.

Συγκεντρώθηκαν οι Πατέρες και μόλις άκουσαν το παράδοξο γεγονός έμειναν κατάπληκτοι. Διαπίστωσαν ότι το φλουρί που έφερε ο οδοιπόρος ήταν από παλιά αφιερωμένο στην Εικόνα της Πορταΐτισσας, το οποίο με πολλή ευλάβεια ξανατοποθέτησαν και πάλι προ της αγίας Εικόνας.

Αμέσως όλοι μαζί πήγαν στον τόπο της εμφανίσεως της γυναίκας, 20 λεπτά απ’ το Μοναστήρι προς τις Καρυές, και δεν βρήκαν κανένα. Σε ανάμνηση του θαύματος έστησαν εκεί ένα μικρό προσκυνητάρι.

Κατά το 1960 ο Ιερομόναχος Μάξιμος Πνευματικός Ιβηρίτης ανήγειρε ναΰδριο στον τόπο εκείνο του θαύματος προς τιμήν της Πορταΐτισσας Θεοτόκου. Εδώ ερχόταν ο Γέροντας κάθε δειλινό και άναβε το καντήλι στην Εικόνα της αναπαράστασης του θαύματος κάτω απ’ το δέντρο.

Μια βραδιά ακούει φωνή απ’ την Εικόνα: «θέλω εκκλησία εδώ». Ξαφνιάστηκε, σταυροκοπήθηκε και δεν είπε τίποτα, μήπως ήταν ιδέα του. Την άλλη βραδιά πάλι τα ίδια. και τρίτη φορά ακούστηκε η φωνή και ο Γέροντας απάντησε «δεν μπορώ» και η Παναγία του είπε: «θα σε βοηθήσω εγώ».

Τότε ο Γέροντας κουβάλησε δυο χρόνια πέτρες απ’ το ποτάμι, καθάρισε τον τόπο απ’ τα βάτα και τ’ άγρια ξύλα, ο μάστορας δούλεψε πρόθυμα και έγινε ένα ωραιότατο εκκλησάκι που οι ξένοι επισκέπτες δεν χορταίνουν να το βγάζουν φωτογραφίες.

Η ΚΑΝΔΗΛΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΑΣ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟΥ

Στη σεβάσμια μονή των Ιβήρων, κατά την ετήσια αγρυπνία της πανήγυρης της σεπτής εικόνας της Παναγίας Πορταΐτισσας (15 Αυγούστου), είχε κληθεί να ψάλει ο περίφημος Ρουμάνος μουσικός και καλήφωνος Νεκτάριος, ο λεγόμενος Βλάχος.

Η μονή, για να τιμήσει τον επισκέπτη, όπως ήταν συνήθεια, του παραχώρησε το δεξιό αναλόγιο. Αυτό δεν άρεσε στους ψάλτες της μονής, οι οποίοι ήθελαν να επιδείξουν τη μουσική τους κατάρτιση και τις ψαλτικές τους ικανότητες.

Γι’ αυτό δυσαρεστήθηκαν. Παρακινούμενοι από φθόνο του διαβόλου, σκέφτηκαν την εξόντωση του Ρουμάνου ψάλτου. Έτσι, κάποιος από αυτούς, έριξε δηλητήριο στο ποτό του.

Ο ευλογημένος αυτός μοναχός Νεκτάριος, μόλις αισθάνθηκε τους πρώτους πόνους από την επίδραση του δηλητηρίου, αντελήφθη τι είχε συμβεί.

Οπλισμένος με ακράδαντη πίστη στο Θεό και την εορτάζουσα Παναγία Πορταΐτισσα, αμέσως έτρεξε στη θαυματοποιό Παναγία, πήρε το κανδήλι Της και ήπιε ολόκληρο το περιεχόμενό του και με πολύ πόνο ψυχής είπε:

«Παναγία μου, σώσε με. Με δηλητηρίασαν».

Η ταχεία αντίληψη και έτοιμη βοηθός και ιατρός των νοσούντων, Κυρία Θεοτόκος, άκουσε τον πιστό δούλο Της, προσέτρεξε και τον θεράπευσε.

Ο ίδιος αργότερα ομολογούσε: «Ποτέ δεν έψαλα τόσο καλά στην Παναγία, με τόσο καθαρό λαρύγγι και ψυχική διάθεση, καθώς την τραγική εκείνη αγρυπνία της σώτειράς μου Παναγίας Πορταΐτισσας».