ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ AΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΟΣΜΑ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΥ ΤΩΝ ΕΚ ΡΩΜΗΣ

 

Τήν 1ην Ἰουλίου ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων καὶ θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, πού ἐμαρτύρησαν στὴν Ρώμη.

Ἐπειδή ἔχουμε τρία ζεύγη ἁγίων Ἀναργύρων μὲ τὸ ὄνομα Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός πρός ἀποφυγήν συγχύσεως, ὅταν ἀκοῦμε τὰ ὀνόματά τους, καλό εἶναι νὰ κάνουμε μὶα σύντομη διευκρίνηση. Μία συζυγία εἶναι, λοιπόν, οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός οἱ ἐκ τῆς Ἀσίας, πού ἑορτάζουν τὴν 1η Νοεμβρίου, ἄλλη συζυγία εἶναι οἱ ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός οἱ ἐκ τῆς Ἀραβίας, πού ἐορτάζουν τὴν 17ην Ὀκτωβρίου καὶ ἡ τρίτη συζυγία εἶναι οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός οἱ ἐκ τῆς Ρώμης, οἱ ὁποίοι ἑορτάζουν τήν 1η Ἰουλίου, στοὺς ὁποῖους καὶ θὰ ἀναφερθοῦμε.

Οἱ ἅγιοι αὐτοί, ἤκμασαν ἐπί τῆς ἡγεμονίας τοῦ Βασιλέως Καρίνου κατὰ τὸ ἔτος 284 μ.Χ καὶ ἦταν ἀδελφοί κατὰ σάρκα. Σπούδασαν καὶ οἱ δύο τὴν ἰατρική ἐπιστήμη, καθώς εἶχαν κοινές κλίσεις καὶ ἰκανότητες. Αὐτό τούς ἔκανε νὰ συσφίγξουν ἀκόμη περισσότερο τὴν μεταξύ τους ἀδελφική ἀγάπη. Χαρακτηριστικό ἐπίσης εἶναι ὅτι, καθώς ἀναφέρεται, τὰ χρόνια τῶν σπουδῶν τούς, οἱ νεαροί Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός ἐγνώριζαν μόνο δύο δρόμους, ἕναν πού πήγαινε στὴν Ἐκκλησία καὶ ἕναν ποὺ ὁδηγοῦσε στὸ Πανεπιστήμιο, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Μέγας Βασίλειος καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ τρόπου ζωῆς, ἦταν νὰ γίνουν καλοί ἐπιστήμονες καὶ πρὸ παντός ἀληθινοί Χριστιανοί.

Μετὰ τὴν ἀποπεράτωση τῶν σπουδῶν τους ἐπεδόθησαν στὴν ἐξάσκηση τῆς ἐπιστήμης τούς, στὴν ὁποῖα ἀφιερώθηκαν. Μάλιστα τὴν ἐξάσκησαν ὄχι σὰν ἐπικερδές ἐπάγγελμα, ἀλλά σὰν φιλανθρωπική διακονία. Χρήματα δὲν ἐδέχονταν οὔτε ἀπό τούς πτωχούς ἀλλά οὔτε καὶ ἀπὸ τοὺς πλουσίους.

Ἐφήρμοζαν τὴν ἐντολή τοῦ Κυρίου πρὸς τοὺς Ἀποστόλους καὶ δι΄ αὐτῶν πρὸς ὄλους τοὺς μαθητές Του «δωρεάν ἐλάβετε, δωρεάν δότε» (Ματθ. 10,9). Ἔτρεχαν δὲ καὶ προσέφεραν τὶς ὑπηρεσίες τους ἀνιδιοτελῶς, περισσότερο πρὸς τοὺς πτωχούς παρὰ πρὸς τοὺς πλουσίους, γιατί ὅπως ἔλεγαν «μιὰ καλύβη ἔχει μεγαλύτερη ἀνάγκη ἀπό ἕνα παλάτι». Ἀλλά καὶ ὅταν κάποιος πλούσιος ἀσθενής τούς ἐπίεζε νὰ δεχθούν ἀμοιβή, ἐκεῖνοι τοῦ ἔλεγαν «νά βοηθήσει κάποιον φτωχό ἀδελφό, πού εἶχε ἀνάγκη συνδρομῆς γιά νοσηλεία καὶ φαγητό». Ἔτσι οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός, ἐθεράπευαν τοὺς ἀνθρώπους, μαζὶ δε μὲ τὴν σωματική θεραπεία, ἐθεράπευαν καὶ τὶς ψυχές τους, διδάσκοντας σ΄ αὐτούς τὴν πίστη στὸν ἀληθινό Θεό, σύμφωνα πάντα καὶ μὲ τὴν ἐντολή ποὺ ἔδωσε ὁ Κύριος στοὺς μαθητάς Του «πορευόμενοι δε, κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ἤγγικεν ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 10,7). Αὐτό λοιπόν ἔκαναν καὶ οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι ὡς πιστοί καὶ ἀφοσιωμένοι μαθητές τοῦ Χριστοῦ. Δὲν περιορίζονταν μόνο στὴν θεραπεία τοῦ σώματος, ἀλλά ἧταν πρώτιστα κήρυκες τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ πρὸς αὐτήν κατηύθυναν τοὺς ἀνθρώπους, ἐπιθυμώντας νὰ τοὺς κάνουν πολίτες της.

Ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος βραβεύει τὴν καλή διάθεση τῶν πιστῶν δούλων Του, εὐλόγησε τὴν ἰατρική ἐπιστήμη τῶν Ἁγίων καὶ μὲ θαυματουργική δύναμη. Ἔτσι ὅπου ἡ ἐπιστήμη ὑποχωροῦσε καὶ ἔπαυε, ἐθεράπευαν οἱ ἅγιοι τὶς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων θαυματουργικῶς, ἀφοῦ ὁ Κύριος ἔδωσε καὶ σὲ αὐτούς, ὅπως καὶ στοὺς μαθητάς Του «ἐξουσίαν κατὰ πνευμάτων ἀκαθάρτων ὤστε ἐκβάλλειν αὐτά» (Ματθ. 10,1) καὶ τὴν δύναμη νὰ θεραπεύουν κὰθε σωματική ἀδυναμία καὶ καχεξία. Αύτὸ ἔπραξαν οἱ ἅγιοι παρουσιαζόμενοι στὸν εἰδωλολάτρη βασιλέα Καρῖνο, ἀπολογούμενοι κατὰ τῆς συκοφαντίας, ὅτι ἐθεράπευαν χρησιμοποιώντας μαγική τέχνη, ποὺ τοὺς ἀποδόθηκε, τὸν ὁποῖο καὶ μετέστρεψαν στὴν ἀληθινή πίστη τοῦ Χριστοῦ, θεραπεύοντάς τον θαυματουργικά.

Ἡ κατὰ Χριστόν ζωὴ καὶ τὰ ἔργα τῶν ἁγίων προκάλεσαν τὴν ὀργή τοῦ μισοκάλου διαβόλου, πού ἐνέπλησε μὲ φθόνο τὶς ψυχές ἄλλων ἰατρῶν ἀλλά καὶ τοῦ δασκάλου τῶν ἁγίων στὴν ἰατρική ἐπιστήμη. Ἔτσι μὶα ἡμέρα, ὁ ταλαίπωρος δάσκαλός τους, μὲ τὴν πρόφαση τῆς συλλογῆς θεραπευτικῶν βοτάνων, τοὺς ἀνέβασε σὲ ἕνα βουνό, ὄπου καὶ τοὺς ἐφόνευσε, χτυπώντας τους με πέτρες. Μὲ τὸν τρόπο αὐτό φάνηκε ἡ καταστρεπτική ἰδιοτέλεια τῆς ἀμαρτίας, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν εἰλικρινή ἀγάπη τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶχαν οἱ ἅγιοι πρὸς κάθε ἄνθρωπο.

Ἀλλά καὶ μετὰ θάνατον, ὄταν οἱ ἄγιοι ἀνέβηκαν «εἰς τόπους φωταυγεῖς, εἰς σκηνώματα οὐράνια, εἰς δόξαν ἀμάραντον» ἐξακολουθοῦν μὲ τὰ τίμια λείψανὰ τους νὰ θαυματουργούν καὶ νὰ θεραπεύουν τὶς σωματικές καὶ ψυχικές ἀρρώστιες ἐκείνων, που μὲ πίστη καὶ πόθο προστρέχουν στὸ Ναὸ τους, ἀσπάζονται τὰ ἅγια λείψανα καὶ ἐπικαλοῦνται τὴν χάρη τους.

Ὁ ἱερός ὑμνογράφος γιὰ τὴν πλουσιοπάροχη αὐτή θαυματουργία τῶν ἁγίων μαρτύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ γράφει: «Τὸ ἰατρεῖον ὑμῶν πηγή ὑπάρχει ἀνεξάντλητος ἀντλουμένη δὲ μάλλον ὑπερεκβλύζει καὶ χεομένη περισσεύεται, καθ’ ἑκάστην κενουμένη καὶ πληθυνομένη. Καὶ οἱ ἀρυόμενοι κορέννυνται ἰάματα καὶ αὔτη διαμένει ἀδαπάνητος (Δοξαστικόν τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς). Γι΄ αὐτό καὶ σπεύδει πλῆθος κόσμου στοὺς Ἁγίους καὶ τώρα καὶ πάντοτε γιὰ νὰ ζητήσει τὴν χάρη τους καὶ νὰ τοὺς εὐχαριστήσει γιά ὅ,τι πολύτιμο ἔχει πάρει.

Σύναξη των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων

 

Τη Σύναξη των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων τιμά σήμερα, 30 Ιουνίου, η Εκκλησία. Οι Απόστολοι του Χριστού θα ξεχωρίζουν μέσα στην Ιστορία της Εκκλησίας, σαν οι υπέρλαμπροι αστέρες πρώτου μεγέθους της πνευματικής ζωής.

Την 30η Ιουνίου, η Εκκλησία γιορτάζει τους δώδεκα Αποστόλους που αρχικά εξέλεξε ο Κύριος, πλην του Ιούδα Ισκαριώτη.

Αυτοί είναι: Σίμωνας (Πέτρος), Ανδρέας, Ιάκωβος, Ιωάννης, Φίλιππος, Θωμάς, Βαρθολομαίος (Ναθαναήλ), Ματθαίος, Ιάκωβος του Αλφαίου, Σίμωνας ο Ζηλωτής, Ιούδας ο αδελφός του Ιακώβου του μικρού και ο Ματθίας, που εξελέγη μέσα στο υπερώο τις παραμονές της Πεντηκοστής, σε αντικατάσταση του Ιούδα του Ισκαριώτη.

Τη ζωή του καθενός των Αποστόλων αυτών, σκιαγραφούμε στις ιδιαίτερες γιορτές τους. Εδώ γίνεται υπενθύμιση της ενότητας που είχαν μεταξύ τους, αλλά και της ηθικής τους, που τόσο συνέβαλε στην πνευματική εν Χριστώ αναγέννηση του κόσμου.

Έχουμε, λοιπόν, χρέος και εμείς οι αγωνιζόμενοι χριστιανοί, να κινούμαστε στα ίχνη τους και με θερμό ζήλο για τη διάδοση του σωτηριώδους μηνύματος του Ευαγγελίου, που διέπνεε κι αυτούς, να γίνουμε μιμητές του έργου τους.

Εορτολόγιο: Απόστολος, Τόλης, Αποστόλης, Αποστολία, Λία, Αποστολίνα, Πολίνα * Μελίτων, Μελίτωνας, Μελίτος, Μελίτης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ὡς δωδεκάπυρσος, λυχνία ἔλαμψαν, οἱ Δωδεκάριθμοι, Χριστοῦ Ἀπόστολοι, Πέτρος καὶ Παῦλος σὺν Λουκᾶ, Ἀνδρέας καὶ Ἰωάννης, Βαρθολομαῖος Φίλιππος, σὺν Ματθαίω καὶ Σίμωνι, Μᾶρκος καὶ Ἰάκωβος, καὶ Θωμὰς ὁ μακάριος, καὶ ηὔγασαν τοὺς πίστει βοώντας χαίρετε Λόγου οἱ αὐτόπται.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Οἱ τῶν Ἀποστόλων πρωτόθρονοι, καὶ τῆς Οἰκουμένης διδάσκαλοι, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων πρεσβεύσατε, εἰρήνην τῆ οἰκουμένῃ δωρήσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ´.
Ἀπόστολοι Ἅγιοι, πρεσβεύσατε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ , ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.
Τοὺς ἀσφαλεῖς καὶ θεοφθόγγους κήρυκας, τὴν κορυφὴν τῶν Μαθητῶν σου Κύριε, προσελάβου εἰς ἀπόλαυσιν, τῶν ἀγαθῶν σου καὶ ἀνάπαυσιν, τοὺς πόνους γὰρ ἐκείνων καὶ τὸν θάνατον, ἐδέξω ὑπὲρ πᾶσαν ὁλοκάρπωσιν, ὁ μόνος γινώσκων τὰ ἐγκάρδια.

Μεγαλυνάριον
Πέτρον Παῦλον Μᾶρκον σὺν τῷ Λουκᾶ, Φίλιππον, Ἀνδρέαν, Ἰωάννην τε καὶ Θωμᾶν, Σίμωνα Ματθαῖον, καὶ τὸν Βαρθολομαῖον, σὺν θείῳ Ἰακώβῳ ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ὁ Οἶκος
Τράνωσόν μου τὴν γλῶτταν Σωτήρ μου, πλάτυνόν μου τὸ στόμα, καὶ πληρώσας αὐτό, κατάνυξον τὴν καρδίαν μου, ἵνα οἷς λέγω ἀκολουθήσω, καὶ ἃ διδάσκω, ποιήσω πρῶτος· πᾶς γὰρ ποιῶν καὶ διδάσκων, φησίν, οὗτος μέγας ἐστίν· ἐὰν γὰρ λέγω, καὶ μὴ πράττω, ὡς χαλκὸς ἠχῶν λογισθήσομαι. Διὸ λαλεῖν μοι τὰ δέοντα, καὶ ποιεῖν τὰ συμφέροντα δώρησαι, ὁ μόνος γινώσκων τὰ ἐγκάρδια.

Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς.
Κατοικισθέντες ἐν φωτὶ ἀπροσίτῳ, ὡς οἰκητήρια φωτὸς πεφυκότες, οἶκον ὑμῶν τὸν ἅγιον φωτίζετε ἀεί, θείαις προσφοιτήσεσιν· ὅθεν πίστει βοῶμεν· Σκότους ἡμᾶς ῥύσασθε, καὶ παντοίων κινδύνων, καὶ χαλεπῶν ἐθνῶν ἐπιδρομῆς, ἐκδυσωποῦντες τὸν Κτίστην Ἀπόστολοι.

Το μοναδικό στην ιστορία του κόσμου έργο των Aγίων Αποστόλων

 

ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

Πέτρου και Παύλου: Στις 30 Ιουνίου η Εκκλησία μας εορτάζει με ξεχωριστή τιμή την χορεία των Δώδεκα Αποστόλων του Χριστού, διότι το έργο και η συμβολή αυτών στο έργο της σωτηρίας του κόσμου υπήρξαν καθοριστικά.

Η Εκκλησία, αλλά και η ανθρωπότητα γενικότερα, οφείλουν μεγάλη ευγνωμοσύνη σε αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες. Αυτοί έγιναν τα ολόφωτα ορόσημα, αντικατοπτρίζοντας το ανέσπερο φως του Χριστού, επαναφέροντας τον κόσμο στη σωστή του ουρανοδρόμο πορεία.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός τους κάλεσε ως συνεργάτες και συνεχιστές του απολυτρωτικού Του έργου. «Εγώ εξελεξάμην υμάς, και έθηκα υμάς ίνα υμείς υπάγετε και καρπόν φέρητε, και ο καρπός υμών μένη» (Ιωάν.15,16), «Καθώς απεσταλκέ με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς» (Ιωάν.20:21). Τους παράγγειλε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ.28:19) και «έσεσθέ μοι μάρτυρες… έως εσχάτου της γης» (Πράξ.1,8). Τους προειδοποίησε όμως ότι «ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων» (Ματθ.10,16), υπενθυμίζοντάς τους ότι το έργο τους δεν θα είναι εύκολο.

Δεν τους επέλεξε από την ελίτ της τότε αριστοκρατίας, ή των πολιτικά ισχυρών, ή των οικονομικά δυνατών, ή της διανόησης, διότι η διαφθορά, η κατάπτωση και η έπαρση ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των τάξεων. Αντίθετα τους επέλεξε από τους άσημους, αδύναμους και αγράμματους ανθρώπους, οι οποίοι βίωναν την δυστυχία και την κακοδαιμονία της πτώσεως και της αμαρτίας καλλίτερα από τους πρώτους και καλλιεργούσαν έντονα στην ψυχή τους την προσδοκία της από το Θεό απολυτρώσεως.

Το Άγιο Πνεύμα κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής (Πραξ.2ο κεφ.) μεταμόρφωσε τους άσημους και δειλούς και αγραμμάτους ψαράδες σε σοφούς άνδρες, σε πανίσχυρες προσωπικότητες, σε ολόφωτες υπάρξεις, οι οποίοι καταύγασαν την οικουμένη. Η συγκλονιστική εμπειρία της Αναστάσεως του Κυρίου και η επέλευση της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος έδωσαν σε αυτούς αφάνταστη ορμή. Διασκορπίστηκαν σε όλον τον κόσμο για να διαλαλήσουν το νέο, ελπιδοφόρο και σωτήριο μήνυμα της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Οι πυρωμένες από θείο ζήλο καρδιές τους και το φλογερό τους κήρυγμα έκαναν τις καρδιές των ανθρώπων να δονούνται από λαχτάρα για λύτρωση. Ο σπόρος του Ευαγγελίου ρίχνονταν από αυτούς τους άοκνους και θείους εργάτες σε κάθε μέρος της οικουμένης και αυτός αύξανε θεαματικά.

Τα σκοτάδια της πλάνης διαλύονταν με το άκουσμα της ευαγγελικής αλήθειας. Οι δεισιδαίμονες τυραννικές αντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστά στην πνευματική ελευθερία του χριστιανικού μηνύματος. Οι ασήμαντοι αυτοί αλιείς της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στον δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου. Οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι της παλαιάς εποχής, οι οποίοι δεν είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη των ζώων και των πραγμάτων, αναδείχτηκαν, χάρις στο κήρυγμα εκείνων, για πρώτη φορά ως ανθρώπινες αξίες και ακόμα περισσότερο, ως ζωντανές εικόνες του Θεού! Πολλοί ισχυροί κατάλαβαν ότι η εγκόσμια ισχύς τους δεν είχε πραγματική αξία και την αποποιήθηκαν. Μια νέα πρωτόγνωρη παγκόσμια αδελφότητα γεννήθηκε στον κόσμο, η Εκκλησία του Χριστού, ως μια νέα πραγματικότητα αγάπης και συναδελφώσεως των ανθρώπων και των λαών μέσα στον απάνθρωπο κόσμο της αμαρτίας και του κακού, ως μέσον σωτηρίας και απολυτρώσεως από την δουλεία της αμαρτίας και της φθοράς.

Η ανθρωπότητα και ο σύγχρονος πολιτισμός οφείλει μεγάλη ευγνωμοσύνη στους αγίους Αποστόλους. Ό, τι δεν κατόρθωσε η διανόηση και η δύναμη του αρχαίου κόσμου, το κατόρθωσε η χορεία των Μαθητών και Αποστόλων του Χριστού. Όμως ο κόσμος, δυστυχώς, όχι μόνο δεν εκτίμησε την προσφορά τους, αλλά το αντίθετο, έκαμε ό, τι μπορούσε για να ματαιώσει και να γκρεμίσει ό, τι εκείνοι έκτιζαν. Ο απόστολος Παύλος περιέγραψε πολύ παραστατικά τις δυσκολίες της αποστολής τους ως εξής: «ημάς τους αποστόλους εσχάτους απέδειξεν, ως επιθανατίους, ότι θέατρον εγεννήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις, ημείς μωροί δια Χριστόν, υμείς φρόνιμοι εν Χριστώ, ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί ΄υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι. Άχρι της άρτι ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν και κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίαις χερσί΄ λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν΄ ως περικαθάρματα του κόσμου εγεννήθημεν, πάντων ερίψημα έως άρτι» (Α΄Κορ.4,9-13). Οι μύριες αυτές δυσκολίες, οι κακουχίες, οι κόποι και προπαντός οι απάνθρωποι διωγμοί δεν τους πτόησαν. Το έργο τους καρποφορούσε, διότι το αύξανε το ενοικούν στην Εκκλησία Άγιο Πνεύμα (Ιωάν.15,26).

Το έργο των αγίων Αποστόλων συνεχίστηκε και συνεχίζεται δια των διαδόχων αυτών. Σε κάθε μέρος, όπου ίδρυαν τοπικές εκκλησίες, χειροτονούσαν επισκόπους και πρεσβυτέρους για να συνεχίσουν το έργο τους. Γράφει ο άγιος Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων, το κατ’ εξοχήν βιβλίο της ιεραποστολής της Εκκλησίας μας: «Χειροτονήσαντες δε αυτοίς πρεσβυτέρους κατ’ εκκλησίαν και προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθετο αυτούς τω Κυρίω, εις ον πεπιστεύκασι» (Πράξ.14,23). Αυτή η αδιάκοπη διαδοχή συνεχίζεται ως σήμερα και χαρακτηρίζεται ως αδιάκοπη διαδοχή προσώπων και πίστεως και γι’ αυτό ονομάζεται η Εκκλησία μας Αποστολική. Όλοι λοιπόν όσοι εργάζονται στην Εκκλησία του Χριστού, κληρικοί και λαϊκοί, συνεχίζουν, στην ουσία, το έργο των αγίων Αποστόλων. Τόσο μεγάλο είναι το έργο που επιτελούν!

Όλοι εμείς οι προσκυνητές της σεπτής εορτής αυτών των «Συνεργών του Χριστού» (Β΄Κορ.6,1), έχοντας όλα αυτά υπόψη μας, πρέπει να τους αποδίδουμε την αρμόζουσα τιμή, διότι η αγία μας Εκκλησία είναι θεμελιωμένη πάνω σε αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες. Αυτό το βεβαιώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος είδε στην Αποκάλυψη την θριαμβεύουσα εν ουρανοίς Εκκλησία του Χριστού, θεμελιωμένη επί «θεμελίους δώδεκα και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Αρνίου» (Αποκ.21,10).

ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026 Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. η΄ 5-13) (Ρωμ. στ΄ 18-23)

 

" Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

 

 

Πίστεως αναβάσεις

«Αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον»

  Βαθύτατα και ουσιαστικά μηνύματα πνευματικής ζωής απορρέουν μέσα από τη συγκλονιστική συζήτηση του Χριστού με τον εκατόνταρχο. Στη βαθύτερη διάστασή τους καλείται ο σύγχρονος άνθρωπος να εντρυφήσει με προσοχή, προκειμένου να αναδειχθεί σε ύπαρξη με αληθινό πνευματικό περιεχόμενο. 

   Ειδικότερα, κρίνεται ως υποδειγματική και αξιομίμητη η συναίσθηση της αναξιότητας που εκφράζει η συγκινητική ομολογία του Ρωμαίου αξιωματικού: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου». Βέβαια, αυτή ακριβώς η ταπεινή συναίσθηση δεν είναι καθόλου άσχετη με την κραταιά πίστη που εκδηλώνει στη συνέχεια, όταν λέει με βαθύ νόημα στον Κύριο: «Πες μόνο ένα λόγο και θα γίνει καλά ο δούλος μου».

   Φαίνεται ξεκάθαρα, αδελφοί μου, ότι το ταπεινό φρόνημα ήταν ο πραγματικός οδηγός ζωής για τον εκατόνταρχο. Αυτό μάλιστα παρά την υψηλή κοινωνική και στρατιωτική θέση που απολάμβανε. Αυτό, λοιπόν, το άδολο φρόνημα κατέστησε ικανό τον εκατόνταρχο να διακρίνει τη θεότητα του Κυρίου και να επιτρέψει στον εαυτό του να εισέλθει λυτρωτικά στο χώρο της σώζουσας θαυματουργίας του.

    Από μια άλλη θέαση των πραγμάτων, φανερώνεται εντονότατο το άνοιγμα του μηνύματος της σωτηρίας προς όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, σε όποιο γεωγραφικό χώρο κι αν αυτοί βρίσκονται, όποια κοινωνική θέση κι αν κατέχουν, όποιοι κι αν είναι. 

     Αναδεικνύεται ανάγλυφα σ’ αυτή την προοπτική η παγκόσμια οικουμενικότητα της εν Χριστώ ελπίδας και ζωής. Το γεγονός ότι ο εκατόνταρχος δεν ήταν Ιουδαίος, καθόλου δεν στάθηκε εμπόδιο στο ν’ ανοίξει διάπλατα τις διόδους της καρδιάς του, ώστε να φιλοξενήσει σ’ ένα μυστικό κατάλυμά της τον Σωτήρα Χριστό.

  Ο εκατόνταρχος, σύμφωνα με την ιερή ευαγγελική διήγηση, ομολογεί τη σταθερή πίστη του στον Χριστό πριν ακόμα ο Κύριος θεραπεύσει το άρρωστο παιδί του. 

  Το γεγονός αυτό έδωσε την αφορμή στον Κύριο να επαινέσει δημοσίως την πίστη του και να την προβάλει ως αιώνιο υπόδειγμα για όλους μας: «Σας διαβεβαιώνω πως τόση πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δεν βρήκα. Και σας λέω πως θα έλθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της Βασιλείας των Ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της Βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι…».

Ο μεγάλος πειρασμός

   Είναι θλιβερή και οδυνηρή η διαπίστωση ότι πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι προσπαθούμε εγωιστικά να θεωρούμε τον εαυτό μας μεγάλο και ανώτερο από τους άλλους. Διακατεχόμαστε δυστυχώς από έπαρση, υπερηφάνεια και εγωισμό.

   Ζούμε σε παρατεταμένες φάσεις πνευματικών ψευδαισθήσεων και σ’ αυτές τις αρρωστημένες συχνότητες απορρίπτουμε ως κατώτερους τους γύρω μας. Πρόκειται για μια νοσηρή νοοτροπία που χαρακτήριζε έντονα την περίπτωση των Γραμματέων και των Φαρισαίων. Την εκδήλωναν μάλιστα απροκάλυπτα και αδίστακτα, κάθε φορά που έβλεπαν τον Χριστό να θεραπεύει, να συνομιλεί με θεωρούμενους αμαρτωλούς και να προσεγγίζει αλλοεθνείς. 

   Η άγνοια του γεγονότος ότι ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να καλέσει όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους εις σωτηρία – ανεξαρτήτως εθνικότητας, κοινωνικής τάξης και άλλων διακρίσεων που τόσο πολύ λειτουργούν διαχωριστικά και διασπαστικά στην κοινωνία των προσώπων που επαγγέλλεται η Εκκλησία – είναι κάτι το φοβερό. 

   Δεν πρέπει να διαλανθάνει της προσοχής μας ότι ο ιουδαϊκός λαός είναι ο πρώτος που δεν πίστεψε στο μυστήριο της καθολικότητας της σωτηρίας, την οποία χαρίζει η Θεανθρώπινη παρουσία του Κυρίου. Ο Χριστός, όταν οι Ιουδαίοι του αντέτειναν με αλαζονεία ότι είναι απόγονοι του Αβραάμ, απάντησε με νόημα: «Γνωρίζω ότι είσαστε απόγονοι του Αβραάμ κι όμως γυρεύετε να με σκοτώσετε» (Ιω. 8,37).

Η πρόσληψη των εθνών

   Η πίστη που προκάλεσε τον δίκαιο θαυμασμό του Χριστού δεν ήταν βέβαια εκείνη που εκδήλωσε κάποιος από τους στενούς μαθητές του, ούτε καν κάποιου ομόδοξου συμπατριώτη του Ιουδαίου, αλλά η πίστη ενός ειδωλολάτρη, ενός Ρωμαίου αξιωματικού.

    Ο Χριστός ανοίγεται με αγάπη στα έθνη και αποστέλλει προς αυτά τους μαθητές του για να κηρύξουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας, να τα βαπτίσουν στο όνομα της Τριαδικής Θεότητας και να θεραπεύσουν κάθε ασθένεια του λαού του Θεού. Γι’ αυτό, άλλωστε, η Εκκλησία επιτελεί διαχρονικά το ιεραποστολικό της έργο σε λαούς που βρίσκονται «εν γη ερήμω, εν δίψει καύματος, εν γη ανύδρω», προκειμένου όλα τα έθνη να παραδοθούν εμπιστευτικά στα χέρια του Χριστού.

   Η καθολικότητα, ως πλήρης αποδοχή των πάντων εν Χριστώ, αποτελεί για εμάς τους Χριστιανούς τη μεγαλειώδη διάσταση της οικουμενικότητας. Μέσα στην Εκκλησία οι πιστοί αισθάνονται πνευματικά ότι κατέχουν τα πάντα.

      Είναι ταυτόχρονα εκείνοι που αισθάνονται ότι δεν έχουν τίποτε δικό τους, διότι ουσιαστικά η καθολικότητα εκφράζεται ως το μοίρασμα αυτού του πνευματικού πολιτισμού και με τους άλλους ανθρώπους. Αυτό συνιστά μια ισχυρή και ασάλευτη βάση του ταπεινού φρονήματος, αλλά και της λεπτότητας και της τρυφερότητας της χριστιανικής καρδιάς. 

    Η Εκκλησία, που γνωρίζει καλά ότι κατέχει τα πάντα ως δωρεάν προσφορά της αγάπης του Χριστού, αναγνωρίζει ταυτόχρονα τον εαυτό της ως τον απόλυτα φτωχό διακονητή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στη ζωή και στις διαπροσωπικές σχέσεις.

   Η προέκταση του μυστηρίου του Χριστού στη ζωή της Εκκλησίας συνεπάγεται όχι μόνο την οργανική πρόσληψη των εθνών στην πραγματικότητά της με απόλυτο σεβασμό και αποδοχή της πολιτιστικής τους ταυτότητας, αλλά και την υπέρβασή τους στη λειτουργία του ενιαίου εκκλησιαστικού σώματος της οικουμένης. 

   Η αλήθεια αυτή καθιστά την Εκκλησία ικανή να συμβάλλει ουσιαστικά στην πνευματική θωράκιση του κόσμου και στη λειτουργική πληρότητα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ο οποίος σήμερα εμφανίζεται φοβερά χρεοκοπημένος και αποπροσανατολισμένος. 

   Στις δύσκολες και υλιστικές εποχές που ζούμε, η δυνατότητα γνήσιας διακονίας στη βάση της προσφοράς και της θυσιαστικής αγάπης, αποτελεί ένα ανεκπλήρωτο αλλά επιτακτικό ζητούμενο.

   Αγαπητοί αδελφοί, μηνύματα βαθιάς ταπείνωσης, ακλόνητης πίστης, ειλικρινούς αποδοχής, ελπίδας και αγάπης, μεταγγίζει σήμερα στις διψασμένες καρδιές μας η ευαγγελική περικοπή. 

     Ας ανοίξουμε, λοιπόν, σ’ αυτές τις θείες δωρεές κάποιες χαραμάδες ύπαρξης, για να καρποφορήσει μέσα μας ο σπόρος των μηνυμάτων αυτών και ν’ αποδώσει εύχυμους πνευματικούς καρπούς.   Η πνευματική ερημία της σημερινής εποχής και ο αλλοτριωμένος τρόπος ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, τούς έχει απόλυτη και άμεση ανάγκη. 

   Ειδικότερα, η αγία ταπείνωση και η ζωντανή πίστη, όπως μάς διδάσκει το φωτεινό παράδειγμα του Ρωμαίου εκατόνταρχου, ας εμφιλοχωρήσουν και στις δικές μας υπάρξεις, προκειμένου να καταξιωθούν να ακούσουν από τον Κύριο εκείνο τον γλυκύτατο έπαινο: «Αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον». Αμήν.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ Δ΄ Ματθαίου – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 28 Ἰουνίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 28 Ἰουνίου 2026, Δ΄ Ματθαίου (Ματθ. η΄ 5-13)

5 Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐ­τῷ ἑκατόνταρχος παρα­καλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 6 Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. 7 καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. 8 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόν­ταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. 9 καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρ­χου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δού­λῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. 10 ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐ­­­­θαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκο­λουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 11 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, 12 οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 13 καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑ­­­κατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

5 Κι ὅταν ὁ Ἰησοῦς μπῆκε στήν Καπερναούμ, ἦλ­θε κοντά του ἕνας ἑκατόνταρχος, ὁ ὁποῖος τόν παρα­καλοῦσε καί τοῦ ἔλεγε: 6 Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος καί παράλυτος στό σπίτι καί βασανίζεται ἀπό τρομερούς πόνους.7 Ὁ Ἰησοῦς τότε τοῦ λέει: Θά ἔλθω ἐγώ στό σπίτι σου καί θά τόν θεραπεύσω. 8 Κι ὁ ἑκατόνταρχος τοῦ ἀποκρίθηκε: Κύριε, δέν εἶμαι ἄξιος νά εἰσέλθεις κάτω ἀπό τή στέγη τοῦ σπιτιοῦ μου. Ἀλλά πές αὐτό πού θέλεις μόνο μ’ ἕναν ἁπλό λόγο, καί θά γιατρευθεῖ ὁ δοῦλος μου. 9 Διότι κι ἐγώ ἄνθρωπος εἶμαι κάτω ἀπό ἐξουσία καί παίρνω διαταγές ἀπό ἀνωτέρους, ἀλλά κι ἔχω στίς διαταγές μου στρατιῶτες· καί λέω σ’ ἕνα στρατιώτη: πήγαινε· καί πηγαίνει. Καί σ’ ἄλλον λέω, ἔλα, κι ἔρχεται. Καί στό δοῦλο μου λέω, κάνε αὐτό, καί τό ἐκτελεῖ. Πό­σο μᾶλλον θά ἐκτελεσθεῖ ὁ δικός σου λόγος. Διότι ἐσύ δέν εἶσαι κάτω ἀπό τίς διαταγές κανενός, ἀλλά ἔχεις ἐξουσία πάνω σέ ὅλες τίς ἀόρατες δυνάμεις! 10 Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἄκουσε τά λόγια του αὐτά, θαύμασε καί εἶπε σ’ ἐκείνους πού τόν ἀκολουθοῦσαν: Ἀλη­­θινά σᾶς λέω, τόσο μεγάλη πίστη δέν βρῆκα οὔτε ἀνάμεσα στούς Ἰσραηλίτες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ ἐκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ. 11 Σᾶς διαβεβαιώνω λοιπόν ὅτι πολλοί σάν τόν ἑκα­τόν­ταρχο θά ἔλθουν ἀπό ἀνατολή καί δύση, ἀπ’ ὅλα τά μέρη τοῦ κόσμου, καί θά καθίσουν μαζί μέ τόν Ἀβραάμ, τόν Ἰσαάκ καί τόν Ἰακώβ στό εὐφρόσυνο δεῖπνο τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. 12 Ἐνῶ ἐκεῖνοι πού κατάγονται ἀπό τόν Ἀβραάμ καί σύμφωνα μέ τίς ἐπαγγελίες καί ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ εἶναι κληρονόμοι τῆς βασιλείας, θά ρι­χθοῦν ἔξω ἀπ’ αὐτήν, στό σκοτάδι πού εἶναι τελείως ἀπο­μακρυσμένο ἀπό τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ θά κλαῖνε καί θά τρίζουν τά δόντια τους. 13 Καί εἶπε ὁ Ἰησοῦς στόν ἑκατόνταρχο: Πήγαινε στό σπίτι σου κι ἄς γίνει σέ σένα ὅπως τό πίστεψες (ὅτι δηλαδή μόνο μέ τό λόγο μου καί ἀπό μακριά μπορῶ νά θεραπεύσω τό δοῦ­λο σου). Καί πράγματι ἐκείνη τή στιγμή θεραπεύθηκε ὁ δοῦλος του.

 

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Ρωμ. στ΄ 18-23

¹⁸ ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ. ¹⁹ ἀνθρώπινον λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς ὑμῶν· ὥσπερ γὰρ παρεστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ ἀκαθαρσίᾳ καὶ τῇ ἀνομίᾳ εἰς τὴν ἀνομίαν, οὕτω νῦν παραστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ δικαιοσύνῃ εἰς ἁγιασμόν. ²⁰ ὅτε γὰρ δοῦλοι ἦτε τῆς ἁμαρτίας ἐλεύθεροι ἦτε τῇ δικαιοσύνῃ. ²¹ τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε ἐφ’ οἷς νῦν ἐπαισχύνεσθε; τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος. ²² νυνὶ δέ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. ²³ τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

Νεοελληνική Απόδοση

¹⁸ Ετσι δε, αφού εγίνατε ελεύθεροι από την αμαρτίαν, υπεδουλώθητε εις την αγιότητα και την αρετήν. ¹⁹ Χρησιμοποιώ ανθρωπίνας εικόνας και εκφράσεις εξ αιτίας της αδυναμίας, που παρουσιάζει η ανθρωπίνη, η σαρκική ακόμη κατάστασίς σας. Δηλαδή όπως είχατε προσφέρει τα μέλη σας δούλα εις την ακαθαρσίαν της αμαρτίας και της ανομίας, δια να διαπράττετε την αμαρτίαν, έτσι και τώρα πρέπει να προσφέρετε τα μέλη σας δούλα εις την αρετήν, δια να πρωχωρήσετε και επιτύχετε την αγιότητα. ²⁰ Αλλοτε, όταν ήσθε δούλοι εις την αμαρτίαν, ήσθε μεν ελεύθεροι ως προς την δικαίωσιν και την αρετήν, που θέλει ο Θεός, ²¹ αλλά ποίον καρπόν, ποίον κέρδος και ωφέλειαν είχατε τότε από τα έργα της αμαρτίας, δια τα οποία τώρα εντρέπεσθε κάθε φοράν που τα ενθυμείσθε. Διότι η κατάληξις εκείνων είναι ο αιώνιος πνευματικός θάνατος. ²² Τωρα δε που απεκτήσατε την ελευθερίαν και απηλλάγητε από την δουλείαν της αμαρτίας, υπεδουλώθητε δε θεληματικά στον Θεόν, έχετε ως καρπόν την προκοπήν εις την αγιότητα τελικόν δε και αναφαίρετον κέρδος την αιωνίαν ζωήν. ²³ Διότι αι μεν συνέπειαι και ο μισθός της αμαρτίας είναι ο πνευματικός θάνατος, το δε δώρον του Θεού προς εκείνους, που τον υπακούουν, είναι η αιώνιος ζωή δια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

 ***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Τὸ θανατηφόρο δηλητήριο

Ὁ θεσμὸς τῆς δουλείας ἦταν ἤδη ἑδραιωμένος στὴ Ρώμη κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἔζησε ὁ ἀπόστολος Παῦλος (1ος αἰ. μ.Χ.). Ἀπὸ αὐτὸ παίρνει ἀφορμὴ ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος, στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, γιὰ νὰ κάνει λόγο γιὰ μιὰ ἄλλη δουλεία, τὴ δουλεία στὴν ἁμαρτία. Ὅταν ἤσασταν δοῦλοι στὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, γράφει, ποιά ὠφέλεια εἴχατε ἀπὸ αὐτά; «Τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος». Τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἔργων ἐκείνων εἶναι ὁ πνευματικὸς θάνατος. Ἡ δουλεία στὴν ἁμαρτία λοιπὸν ὁδηγεῖ στὸν πνευματικὸ θάνατο.

Ὁ διάβολος μᾶς παρουσιάζει τὴν ἁμαρτία ὡς ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν δῆθεν δυνάστη Θεό. Μᾶς ὠθεῖ κατόπιν στὸ κυνήγι τῆς δόξας, τοῦ πλούτου καὶ τῆς ἡδονῆς, τελικὰ δὲ μᾶς αἰχμαλωτίζει. Νομίζουμε μάλιστα ὅτι οἱ ἀπολαύσεις ποὺ μᾶς ὑπόσχεται θὰ εἶναι διαρκεῖς. Ὅταν ὅμως ὁ πρόσκαιρος αὐτὸς βίος πλησιάσει στὸ τέλος του, ὅλο αὐτὸ τὸ προηγούμενο κυνήγι τῆς ἁμαρτίας γίνεται ἕνα πυκνὸ σύννεφο καπνοῦ ποὺ μᾶς πνίγει καὶ γεμίζει τὴν καρδιά μας μὲ ἀπογοήτευση. Ὁ θεῖος Ἀπόστολος τὸ τονίζει ξεκάθαρα καὶ στὴ συνέχεια τοῦ λόγου του: «Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος». Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ζωῆς, ποὺ ἔχει σκορπισθεῖ σὲ ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις, εἶναι ὁ θάνατος. Ὁ μισθός, μὲ τὸν ὁποῖο πληρώνει ἡ ἁμαρτία τοὺς δούλους της, εἶναι ὁ θάνατος.

Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἡ ἁμαρτία, δηλη­τή­ριο! Ἕνα θανατηφόρο δηλητήριο μὲ ἐπικάλυμμα ἑλκυστικό. Ἂς μὴ μᾶς δελεάζει ἡ ὄψη της. Ἂς μὴν παίζουμε μαζί της, δοκιμάζοντας τὴ γεύση της. Στὸν θάνατο ὁδηγεῖ τὰ θύματά της!

2. Ἡ σωτήρια ὑποδούλωση

Ὑπάρχει ὅμως καὶ μιὰ ἀλλιώτικη δου­λεία, ἡ «δουλεία» στὸν Θεό. «Νυνὶ δὲ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν», τονίζει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος. Δηλαδή, τώρα ποὺ ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ὑποδουλώσατε τὸν ἑαυτό σας στὸν Θεό, ἔχετε βέβαιο κέρδος τὴν ἁγιότητα. Στὰ μάτια τοῦ κόσμου ἡ «ὑποδούλωση» στὸν Θεὸ σημαίνει στέρηση τῆς ἐλευθερίας καὶ ὑποταγὴ σὲ ἐντολές, σὲ «μὴ» καὶ σὲ «πρέπει».

Τὸ παράδοξο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ «ὑποδούλωση» αὐτὴ ἐλευθερώνει τελικὰ τὸν πιστό. Τὸν ἐλευθερώνει κατ᾿ ἀρχὰς ἀπὸ τὰ πάθη. Διότι ὁ Χριστὸς τοῦ δίνει Χάρι νὰ ξεπεράσει τὶς ἀδυναμίες του, τὶς μικρότητές του καὶ νὰ προοδεύσει στὴν ἀρετή. Συγχωρεῖ προπάντων διὰ τῆς σταυρικῆς Θυσίας του τὶς ἁμαρτίες τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει ἕνα φοβερὸ λόγο: «Οὐκ ἔστιν ἐλεύθερος, ἀλλ᾿ ἢ μόνος ὁ Χριστῷ ζῶν» (PG 47, 314). Ἐλεύθερος εἶναι τελικὰ μόνο ἐκεῖνος ποὺ ζεῖ γιὰ τὸν Χριστό, μὲ τὸν Χριστό, γιὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ· ὁ πιστὸς ποὺ παραδίδει τὸν ἑαυτό του στὸν Χριστὸ καὶ «ὑποδουλώνει», ὑποτάσσει, θὰ λέγαμε, σὲ Αὐτὸν τὸ αὐτεξούσιό του, τὸ θέλημά του. Ὁ Κύριος τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὰ πάθη. Τὸν λυτρώνει καὶ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο!

Ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ βρισκόταν στὴ φυλακή, ἐνῶ ὁ Φαραὼ βασίλευε στὴν Αἴγυπτο. Ἀντίστοιχα καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος βρέθηκε δέσμιος, ἐνῶ ὁ Ἡρώδης καθόταν σὲ θρόνο βασιλικό. Ποιοί ἦταν, ἀλήθεια, οἱ ἐλεύθεροι καὶ ποιοί οἱ δοῦλοι; Ἡ δουλεία στὸν Θεὸ ἑπομένως ὁδηγεῖ στὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία. Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἔχουμε χρέος νὰ ἀκολουθοῦμε, ὅσο παράδοξο ἢ δύσκολο κι ἂν μᾶς φαίνεται. Διότι αὐτὸ μᾶς ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴ γῆ καὶ τὶς ἐπίγειες δεσμεύσεις, ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο καὶ τὴ φθορὰ τῆς ἁμαρτίας.

3. Τὸ πολυτιμότερο δῶρο

Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει καὶ ποιό εἶναι τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα τῆς «ὑποδουλώσεως» τοῦ ἀνθρώπου στὸν Θεό. Ἐνῶ ὁ μισθός, μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἁμαρτία πληρώνει τοὺς δούλους της, εἶναι ὁ θάνατος, «τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος». Τὸ χάρισμα, τὸ δῶρο ποὺ δίνει ὁ Θεὸς στοὺς δούλους του, εἶναι ἡ αἰώνια ζωή.

Ἔχει σημασία ὅτι, ἐνῶ στὴν περίπτωση τῆς ἁμαρτίας ὁ Ἀπόστολος κάνει λόγο γιὰ μισθό, ποὺ δηλώνει τὴ δίκαιη ἀνταμοιβή, στὴν περίπτωση τῆς ὑποδουλώσεως στὸν Θεὸ κάνει λόγο γιὰ χάρισμα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ πιστοὶ δὲν θὰ ἀπολαύσουμε τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὡς τὴν ἀντάξια ἀμοιβὴ τῶν ἔργων μας. Ἡ δόξα τοῦ οὐρανοῦ δὲν θὰ εἶναι ἕνα βραβεῖο ποὺ δικαιούμαστε, ἀκόμη κι ἂν ὑπακούσαμε στὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ χάρισμα, δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Ὅλα θὰ ἀποτελοῦν τὸ ἀκριβότερο δῶρο τῆς ἀγάπης του.

Ἂς Τὸν δοξάζουμε γιὰ τὸ χάρισμά του αὐτό. Καὶ ἂς θυμόμαστε ὅτι ἡ ἑκούσια ὑποταγή μας στὸν Κύριο, ὄχι μόνο δὲν εἶναι στέρηση ἐλευθερίας, ἀλλὰ ἀντίθετα εἶναι μιὰ ἀποδοχὴ τῆς ἐλευ­θερίας ποὺ Ἐκεῖνος χαρίζει· ἕνα πέ­ρασμα στὸν χῶρο τῆς ἀληθινῆς ἐλευ­θερίας· μιὰ ἀποδοχὴ τῆς ὕψιστης δωρεᾶς τοῦ Κυρίου, τῆς αἰώνιας ζωῆς κοντά Του.

 ***************************************************

Μητροπολίτης Πειραιώς: “Μια δέσμη προσευχών από τις καρδιές μας και από τα χαμόγελά μας» – 39η Γιορτή Νεολαίας Ι.Μ.Π.

 

Εκατοντάδες νέες και νέοι από τις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς συμμετείχαν στην 39^η Γιορτή Νεολαίας της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 21 Ιουνίου στο Βεάκειο Θερινό Θέατρο, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Από τον πανέμορφο λόφο της Καστέλλας, όσοι παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, καμάρωσαν τους νέους που συμμετείχαν παρουσιάζοντας παιδικές και νεανικές χορωδίες, παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα, καθώς και θεατρικά δρώμενα αφιερωμένα στους Νεομάρτυρες, στην ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου – με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από αυτήν -, στον Πειραιά, αλλά και στους Βουνίσιους και τους Θαλασσινούς της πατρίδας μας.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, κατά τον σύντομο χαιρετισμό του, αναφερόμενος αρχικά στο ότι φέτος είναι η 39^η κατά σειρά Γιορτή Νεολαίας της τοπικής μας Εκκλησίας, σημείωσε πως «αναπέμπουμε από αυτόν εδώ τον φωτεινό χώρο μια δέσμη προσευχών στον Κύριό μας. Σε Εκείνον ο οποίος μας εμπνέει, μας οδηγεί, μας φωτίζει, μας περιθάλπει, μας αγιάζει, μας σώζει. Στον σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Μια δέσμη προσευχών από τις καρδιές μας και από τα χαμόγελά μας».

«Αυτό το έργο, που με τόση αγάπη, ηρωισμό και δυναμισμό προσφέρει η Αγία μας Εκκλησία στις Νεανικές Συντροφιές όλη τη χρονιά, έχει σαν σκοπό να ενδυναμώσει, να χαριτώσει, να εμπνεύσει την πνευματική μας όραση, τον πνευματικό μας νου, αυτό το εσωτερικό μάτι που είναι η απόδειξη της αιωνίου προοπτικής μας», είπε στη συνέχεια, επισημαίνοντας πως «όπως υπάρχει αυτή η όραση για να βλέπουμε τα πράγματα τα επιστητά, τα κτιστά, έτσι μέσα μας υπάρχει μια άλλη όραση πνευματική. Είναι ο νους μας, αυτό το εσωτερικό μας μάτι, που μπορεί να εισδύει πέρα από την ύλη, πέρα από την υλική δημιουργία. Στις αρχές της Ιστορίας, στο τέλος της Ιστορίας. Σε κάθε τι που μπορεί να μας εμπνέει και να μας φωτίζει το Πνεύμα το Άγιο».

Και συνέχισε: «Το εσωτερικό μας μάτι» «εισδύει μέσα στο φως της αληθείας του αιωνίου Θεού και αποτελεί την επιβεβαίωση της αθανάτου ψυχής μας. Είναι εκείνο που αγωνιζόμεθα να καθαρίσουμε, να ενδυναμώσουμε, να φωτίσουμε ακόμη περισσότερο με την προσωπική μας αγωνία και τον προσωπικό μας αγώνα στις όμορφες αυτές συνάξεις των νέων μας και να τους ενσταλάξουμε αυτή τη φλόγα και τη ζέση να αποκτήσουν αυτό το πνευματικό μάτι, τον νου, ώστε να υπερβαίνουν την κτιστότητά τους και να εισδύουν στο ‘’Φως Χριστού’’ που ‘’φαίνει  πάσι’’.

«Θα ήθελα να αφιερώσουμε αυτή την εορτή φέτος σε αυτή την αναζήτηση και να συγχαρώ και να παρακαλέσω όλους μας να ζητήσουμε από τον Κύριό μας να μας χαρίσει αυτή την ευλογία», πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος προς όλους «η κατανόηση της Χάριτος του Θεού ας είναι η ευλογία αυτής της ωραίας εορτής και ας είναι και η εκζήτησή μας» όπως χαρακτηριστικά είπε.

«Παρακαλώ προσευχηθείτε να μας χαρίσει ο Πανάγιος Κύριός μας αυτή την έλλαμψη της Χάριτός Του για να μπορεί το πνευματικό μας μάτι, καθαρό από τα πάθη και την αχλή και τον δαιμονισμό του κόσμου της φθοράς και του θανάτου, να εισδύει στο φως, να εκλάμπεται, να φωτίζεται, να τελειούται», είπε ολοκληρώνοντας τον χαιρετισμό του, εκφράζοντας παράλληλα τις ευχαριστίες του σε όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης.

Πιο συγκεκριμένα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στους υπευθύνους του Γραφείου Νεότητος της τοπικής μας Εκκλησίας που είχαν το συντονισμό της διοργάνωσης και ιδιαιτέρως προς τον Διευθυντή του Γραφείου Νεότητος Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, Βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τον Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου, Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο και Διευθυντή Εκδηλώσεων του Γραφείου Νεότητος, τον Δημήτρη Αλφιέρη, Διευθυντή του Ιδιαιτέρου του Γραφείου, του Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων, την Ασπασία Αθανασάκη – Θεοδώρου, Γραμματέα του Γραφείου Νεότητος, τον Πρωτοπρεσβύτερο Χαράλαμπο Κολτουκτσόγλου, Υποδιευθυντή Εκδηλώσεων, τους παρουσιαστές Πρωτοπρεσβύτερο Φανούριο Κατσαρό και Κώστα Δαντίλη, τους υπευθύνους ροής Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Βουρλάκο, Ευαγγελία Κονταξή και Γιώργο Πατσιά, καθώς και «στους αδελφούς μου συμπρεσβυτέρους που διακονούν το νεανικό έργο της Μητροπόλεως και βέβαια σε όλους εσάς, που είστε η ψυχή της Μητροπόλεως, που είστε η καρδιά μας και η απαντοχή μας και ο στέφανος της υπάρξεώς μας. Και στα αγαπημένα μας παιδιά που είναι το αύριο και το μέλλον μας και η ελπίδα της ζωής μας. Το δώρο του Θεού στην ύπαρξή μας».

Τέλος, ευχαρίστησε θερμά τον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη για τη δωρεάν παραχώρηση του Βεακείου Θεάτρου.

Αφού ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα παρουσίασης των ενοριών, στη σκηνή κλήθηκε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, προκειμένου να εκφράσει την αγάπη και την ευγνωμοσύνη όλων προς το πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών ευκλεούς Ποιμαντορίας του στην Ι. Μητρόπολη Πειραιώς.

Ο π. Ιωάννης εξέφρασε, αρχικά, ευχαριστίες προς τους κληρικούς και τους συνεργάτες της Μητροπόλεως για την αφοσίωση και την αγάπη με την οποία διακονούν την Εκκλησία, επισημαίνοντας ιδιαίτερα την παρουσία των νεότερων κληρικών που χειροτονήθηκαν κατά τη διάρκεια της 20ετούς Αρχιερατείας του Σεβασμιωτάτου στη Μητρόπολη Πειραιώς. «Τα νέα παιδιά τα οποία βλέπετε να είναι κοντά μας, είναι οι κληρικοί που χειροτόνησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας στα 20 χρόνια ποιμαντορίας του», είπε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η ενότητα και η προσφορά των μελών της τοπικής μας Εκκλησίας αποτελούν καρπό της πνευματικής καθοδήγησης του Σεβασμιωτάτου, τον οποίο χαρακτήρισε ποιμένα που υπηρετεί με συνέπεια, αγάπη και αίσθημα ευθύνης το εκκλησιαστικό του έργο.

«Αυτό δείχνει την αγάπη, δείχνει την ενότητα, δείχνει την πιστότητα όχι στο πρόσωπο του Επισκόπου, αλλά στο πρόσωπο του Χριστού. Γιατί ο Επίσκοπος είναι ‘’εις τύπον και τόπον Χριστού’’», επεσήμανε, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «καθοδηγεί με σεμνότητα, με αγάπη, με ιεροπρέπεια». «Ορθοτομεί. Είναι αυτός που λέγει πάντα την αλήθεια. Είναι αυτός που κατακεραυνώνει όταν πρέπει. Είναι αυτός που μιλά», συμπλήρωσε.

Στη συνέχεια κάλεσε τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ο οποίος αναφερόμενος στη συμπλήρωση 20 ετών Αρχιερατικής διακονίας του Σεβασμιωτάτου στην τοπική μας Εκκλησία, σημείωσε πως η εικοσαετής αυτή ποιμαντορία χαρακτηρίστηκε από αγώνες, θυσίες και συνεχή προσφορά προς το ποίμνιο της Μητροπόλεως, ενώ έκανε λόγο για τη σημαντική συμβολή του ως πνευματικού πατέρα, διδασκάλου και θεματοφύλακα της εκκλησιαστικής ενότητας και της ορθόδοξης πίστης.

«Γίνατε για εμάς ο στοργικός πατέρας. Γίνατε για εμάς ο καθοδηγητής, ο διδάσκαλος εις Χριστόν. Γίνατε για εμάς ο Λειτουργός του Υψίστου, των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Γίνατε για εμάς ο θεματοφύλακας της πίστεως και της ενότητος της Εκκλησίας μας», είπε χαρακτηριστικά ο Θεοφιλέστατος και συνέχισε: «Εμείς, ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα και στην προσταγή του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου που λέει ότι όπου είναι ο Επίσκοπος εκεί πρέπει να είναι και το πλήθος της Εκκλησίας, το πλήθος των πιστών», «ανταποκρινόμαστε στη δική σας αγάπη, στη δική σας στοργή και με απόλυτη εμπιστοσύνη σάς κυκλώνουμε κλήρος και λαός για να μας οδηγήσετε ως μια ενότητα στη Βασιλεία των Ουρανών».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Θεοφιλέστατος στην αρμονική συνεργασία του Σεβασμιωτάτου με τους κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως, σημειώνοντας πως το έργο που επιτελείται στις Ενορίες αποτελεί καρπό αυτής της ουσιαστικής σχέσης. «Εσείς εμπνέετε και οι Πατέρες εργάζονται στις Ενορίες και αυτό φάνηκε σήμερα με τον καλύτερο τρόπο», είπε χαρακτηριστικά.

Τέλος, προσφέρθηκε στον Σεβασμιώτατο μία Αρχιερατική Ποιμαντορική Ράβδο, ως ένδειξη υιικής αγάπης και ευγνωμοσύνης, την οποία του πρόσφεραν συμβολικά ο πρώτος κληρικός που χειροτόνησε ως Μητροπολίτης Πειραιώς και οι δύο τελευταίοι Πρεσβύτεροι.

Με εμφανή συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, εξέφρασε για μία ακόμη φορά τη βαθιά ευγνωμοσύνη του και «ουρανομήκες ‘’ευχαριστώ’’ στον Κύριο μας», όπως χαρακτηριστικά είπε, για την ευλογία να διακονεί επί δύο δεκαετίες την τοπική Εκκλησία, υπογραμμίζοντας ότι κάθε έργο και κάθε προσφορά στην Εκκλησία αποτελούν καρπό της Θείας Χάριτος και όχι προσωπικό επίτευγμα.

«Όλα είναι δώρα που πηγάζουν από την άφατη αγάπη Του, από την απερινόητη στοργή Του, από την άχραντη μακροθυμία Του, από την άσπιλη και πανακήρατη και παναγία καρδία Του, η οποία μας αγκαλιάζει όλους χωρίς καμία εξαίρεση», τόνισε, επισημαίνοντας παράλληλα πως η διακονία του Επισκόπου είναι μια μεγάλη ευθύνη, την οποία προσπαθεί να επιτελεί με ταπείνωση και αγάπη προς τον λαό του Θεού.

Ευχαριστώντας τον κλήρο και τον λαό για τη στήριξη, την εμπιστοσύνη και την αγάπη που του έχουν δείξει όλα αυτά τα χρόνια, ευχήθηκε ο Θεός να ευλογεί και να ενισχύει πνευματικά όλους τους πιστούς, επισημαίνοντας παράλληλα τη σημασία της χριστιανικής μαρτυρίας και της προσφοράς προς τον συνάνθρωπο.

«Σας αντιπροσφέρω στον Κύριο και Θεό μας και Του ζητώ να σας περισκέπει πάντοτε και να σας αγιάζει και να πληροφορεί τις καρδιές σας για την απερινόητη αγάπη Του και για τη μεταφυσική αναγωγή των πράξεών σας», είπε ολοκληρώνοντας τις ευχαριστίες του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «ο Κύριος να σας περισκέπει και να σας χαρίζει όλα τα αγαθά Του και να σας δίδει την παρουσία Του στις καρδιές σας και να στέλνει το πνεύμα Του το Άγιο να σας καταρτίζει και να σας καταξιώνει πάντοτε».

Τέλος,  αναφερόμενος στο δώρο που του προσφέρθηκε, σημείωσε ότι αυτό θα ενταχθεί στο κειμηλιαρχείο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ως περιουσία της τοπικής Εκκλησίας και των πιστών.

Όλοι οι συμμετέχοντες στην εκδήλωση, μαζί με την ευλογία και τις ευχές του Σεβασμιωτάτου για «καλό καλοκαίρι», έλαβαν ως αναμνηστικό δώρο, ένα καπέλο, από την 39^η Γιορτή Νεολαίας, ενώ η όλη εκδήλωση ολοκληρώθηκε με κοινό χορευτικό πρόγραμμα όλων των Ενοριών που συμμετείχαν και τίτλο «Ας κρατήσουν οι χοροί»!

Ακολουθεί ολόκληρη η εκδήλωση.

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026 Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. στ΄ 22-33) (Ρωμ. ε΄ 1-10)

 

  "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

Η πίστη στη Θεία Πρόνοια

«Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε»

    Η απόλυτη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού προβάλλει ως βασική και ζωτική αναγκαιότητα στη ζωή του ανθρώπου. Λειτουργεί ως το μοναδικό αντίδοτο στην αγωνιώδη εκείνη μέριμνα, η οποία συνήθως εκδηλώνεται για τις βιοτικές και υλικές ανάγκες, καθηλώνοντας και εγκλωβίζοντας τον άνθρωπο σε πολλαπλά αδιέξοδα. Τα μηνύματα που εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, παρμένη από την εμπνευσμένη «Επί του Όρους Ομιλία» του Κυρίου μας, είναι ξεκάθαρα.

   Η αλήθεια του ευαγγελικού λόγου αναδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρη, καθώς προσφέρεται ως σωτήρια συνταγή για τη θεραπεία της πνευματικής «παθογένειας» που προσβάλλει τον σύγχρονο άνθρωπο.

   Και πραγματικά, βλέπουμε τον σημερινό άνθρωπο να είναι φοβερά ευάλωτος σε αυτό που ο ίδιος έχει ονομάσει άγχος. Το σύμπτωμα αυτό δεν συνιστά τίποτε άλλο παρά την εσφαλμένη νοοτροπία του να στηρίζει τα πάντα αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις. Αρνείται, δυστυχώς, να προσβλέπει και να επικαλείται τη βοήθεια του Θεού, αδυνατώντας έτσι να δείξει εμπιστοσύνη στο άγιο θέλημά του.

Η μάστιγα της πλεονεξίας

  Βέβαια, με τις συμβουλές αυτές, οι οποίες φαντάζουν σαν πολύτιμοι πνευματικοί μαργαρίτες ανεκτίμητης αξίας, ο Κύριος δεν ενθαρρύνει σε καμία περίπτωση τη φυγή από την πραγματικότητα και τις ευθύνες της ζωής. Δεν προτρέπει τον άνθρωπο να παύσει να εργάζεται ή να αδιαφορεί για τη βιολογική του συντήρηση και την εξασφάλιση των απαραιτήτων εφοδίων. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε σοβαρή παρανόηση, αλλά και παραποίηση του βαθύτερου νοήματος του Ευαγγελίου.

   Εκείνο όμως που επιβάλλεται να προσέξει ο πιστός, είναι να μην επιτρέψει στον εαυτό του να περιπέσει στη μάστιγα της πλεονεξίας – μια ολέθρια πορεία που οδηγεί στην πνευματική καταστροφή. Όταν ο άνθρωπος παγιδευτεί σε αυτή την κατάσταση, συλλαμβάνεται να μαζεύει με μανία όλο και περισσότερα υλικά αγαθά, ζώντας με την ψευδαίσθηση ότι η ευτυχία του εξαρτάται από τον πλούτο.

   Όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος, η αποκλειστική προσκόλληση στο χρήμα και την ύλη σημαίνει υποδούλωση στην ειδωλολατρία. Πρόκειται για μια φοβερή δουλεία, η οποία ξεπερνά σε πνευματικό κίνδυνο κάθε άλλη κακία και αστοχία. Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε ανθρώπους να θεοποιούν την αξία του χρήματος, τοποθετώντας το στη θέση του αληθινού Θεού. 

   Ο άνθρωπος της εποχής μας λατρεύει το κέρδος, το οποίο τελικά, όπως όλοι διαπιστώνουμε, διαφθείρει συνειδήσεις και συνθλίβει την ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου, υποτάσσοντάς το στα διάφορα πάθη της ατιμίας, «ἅτινα αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν», όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο μέγας Απόστολος των Εθνών.

Η ευλογία της εργασίας και η εμπιστοσύνη στον Πατέρα

    Ο Κύριος, για να μας απεγκλωβίσει από τα ολέθρια πλοκάμια της πλεονεξίας που τόσο βασανιστικά ορθώνονται μπροστά μας, αλλά και για να μας απαλλάξει από τις μέριμνες που μας αποπροσανατολίζουν από τον πραγματικό μας σκοπό, μας συμβουλεύει στοργικά: «μη μεριμνάτε τι θα φάτε και τι θα πιείτε…». 

   Δεν μας ζητά την αδράνεια, ούτε μας απαγορεύει να φροντίζουμε για την ικανοποίηση των στοιχειωδών αναγκών μας. Μας διδάσκει, όμως, ότι η οποιαδήποτε εργασία μας πρέπει να τίθεται κάτω από την ευλογία και την πρόνοια του Θεού.

   Στην προοπτική αυτή, η εργασία – ακόμη και όταν εξουθενώνει σωματικά τον άνθρωπο – τον πλημμυρίζει με χαρά και εσωτερική ικανοποίηση, διότι προάγει και τελειοποιεί την ύπαρξή του. Η πρόοδος σε μια τέτοια εργασία μετριέται με την προσφορά, τη διακονία και την αγάπη προς τον πλησίον.     Αντίθετα, η αγωνιώδης και εγωκεντρική μέριμνα αφήνει τον άνθρωπο μετέωρο, εγκλωβισμένο στον εαυτό του, απογυμνώνοντας τη ζωή του από κάθε βαθύτερο νόημα.

   Ο άνθρωπος, επομένως, οφείλει να συνδέει την επίγεια πορεία του με τον αιώνιο Θεό, ώστε να βαδίζει με σταθερά, σίγουρα βήματα και να αξιολογεί σωστά τα πράγματα. Αυτό επιτυγχάνεται από τη στιγμή που θα εναποθέσει την ύπαρξή του με απόλυτη εμπιστοσύνη στα χέρια του Κυρίου.

    Ο Θεός, ως Παντογνώστης αλλά και ως στοργικός Πατέρας, γνωρίζει εις βάθος τις ανάγκες μας και φροντίζει με κάθε τρόπο να τις ικανοποιεί, υπηρετώντας πάντοτε το πραγματικό μας συμφέρον, το οποίο είναι εναρμονισμένο με την εκπλήρωση του θείου προορισμού μας.

Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού

Αγαπητοί αδελφοί, η κύρια μέριμνά μας θα πρέπει να στρέφεται αποκλειστικά στο πώς θα ακολουθούμε τις συμβουλές του Κυρίου μας, οι οποίες έχουν αιώνια ισχύ και αξία. Ο Χριστός μας προτρέπει να ζητάμε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του, και υπόσχεται ότι όλα τα γήινα και αναγκαία θα μας προστεθούν.

    Μας καλεί, ουσιαστικά, να μετάσχουμε στη δική του θεία ζωή. Αυτή η μετοχή είναι που θα μας αποτρέψει από το να προσδενόμαστε στα πρόσκαιρα και τα φθαρτά, βοηθώντας μας να απογειωνόμαστε προς τα αιώνια και τα αληθινά. Όταν ο άνθρωπος εναποθέτει τα πάντα στην αγάπη του Θεού, τότε αισθάνεται πνευματικά πλούσιος· αισθάνεται ότι όλα του ανήκουν. 

   Δέχεται την αγάπη του Θεού, την αντιπροσφέρει και βιώνει τη σωτήρια πραγματικότητα της κοινωνίας μαζί του. Τότε είναι που γεύεται από αυτή κιόλας τη ζωή την εμπειρία της Βασιλείας των Ουρανών και απαλλάσσεται από το άγχος των βιοτικών μεριμνών που τον κρατούν δέσμιο στη γη.

Ας μιμηθούμε, λοιπόν, τη ζωή των ευλογημένων και αγιασμένων μορφών της Εκκλησίας μας, όπως είναι η μάρτυς Ιουλιανός και ο Νικήτας ο νεομάρτυρας ο Νισύριος, των οποίων τη μνήμη τιμά σήμερα η Εκκλησία μας. Αυτοί οι άγιοι αποτελούν τους πιο φωτεινούς οδοδείκτες για τις δικές μας ουράνιες και αιώνιες αναβάσεις. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος