Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Ἰανουαρίου 2026

 

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Ἰανουαρίου 2026, Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα (Ματθ. δ΄ 12-17)

12 Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, 13 καὶ καταλιπὼν τὴν Να­ζα­ρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παρα­θα­λασσίαν ἐν ὁρίοις Ζα­βου­λὼν καὶ Νεφθαλείμ, 14 ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· 15 γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέ­ραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, 16 ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέ­τειλεν αὐτοῖς. 17 Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰη­σοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

12 Ὅταν ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ Ἰωάννης παραδόθηκε στή φυλακή ἀπ’ τόν βασιλιά Ἀντίπα, ἀναχώρησε καί πῆγε στή Γαλιλαία. 13 Κι ἀφοῦ ἄφησε τή Ναζαρέτ, πῆγε καί κατοίκησε στήν Καπερναούμ, ἡ ὁποία ἦταν κτισμένη κοντά στή λίμνη τῆς Γαλιλαίας, στά σύνορα τῶν φυλῶν Ζαβουλών καί Νεφθαλείμ. 14 Ἔτσι ἐπαληθεύθηκε καί πραγματοποιήθηκε ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ Θεός μέσῳ τοῦ προφήτη Ἡσαΐα: 15 Ἡ χώρα τῆς φυλῆς Ζαβουλών καί ἡ χώρα τῆς φυλῆς Νεφθαλείμ, πού ἐκτείνονται κοντά στή θάλασσα καί πέρα ἀπό τόν Ἰορδάνη ποταμό, στά ἀνατολικά του, ἡ Γαλιλαία, στήν ὁποία κατοικοῦν πολλοί ἐθνικοί, 16 ὁ λαός πού κάθεται καθηλωμένος κι ἀκίνητος στό πνευματικό σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης καί τῆς ἀσέβειας εἶδε μεγάλο πνευματικό φῶς, τόν Χριστό· κι ἔλαμψε φῶς ἀπό τόν οὐρανό σ’ ἐκείνους πού κάθονται στή χώρα πού σκιάζεται ἀπό τό πυκνότατο σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου. 17 Ἀπό τότε ἄρχισε ὁ Ἰησοῦς νά κηρύττει συστηματικά καί νά λέει: Μετανοεῖτε, διότι πλησίασαν οἱ ἡμέρες πού ὁ Μεσσίας θά ἐγκαθιδρύσει καί στή γῆ τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν μέ τή νέα, πνευματική, ἅγια καί οὐράνια ζωή, ἡ ὁποία θά μεταδίδεται μέσα στήν Ἐκκλησία του.

 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Ἰανουαρίου 2026, Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα (Β΄ Κορ. δ΄ 6-15)

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. τὰ γὰρ πάντα δι᾿ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

 

Νεοελληνική Απόδοση

⁶ Και τούτο, διότι ο Θεός, ο οποίος κατά τους χρόνους της δημιουργίας διέταξε να λάμψη φως αντί του σκότους που υπήρχε τότε, αυτός έλαμψεν εις τας καρδίας μας και τας εφώτισεν, όχι μόνον δια να γνωρίσωμεν ημείς, αλλά δια να μεταδώσωμεν και στους άλλους φωτεινήν και καθαράν την γνώσιν της δόξης του Θεού, η οποία δόξα εφανερώθη δια του Ιησού Χριστού. ⁷ Εχομεν δε αυτόν τον ανεκτίμητον θησαυρόν της ενδόξου γνώσεως μέσα εις τα σώματα μας, τα αδύνατα και εύθραστα σαν όστρακα, δια να φαίνεται έτσι καθαρά ότι ο υπεράφθονος πλούτος της δυνάμεως είναι και προέρχεται από τον Θεόν και όχι από ημάς. ⁸ Ετσι δε εξηγείται η υπερνίκησις των αναριθμήτων εμποδίων και κινδύνων που συναντώμεν στο έργον μας. Διότι όντως ημείς οι Απόστολοι παντού και πάντοτε θλιβόμεθα, χωρίς όμως να φθάνωμεν εις αδιέξοδον και καταθλιπτικήν στενοχωρίαν. Περιπίπτομεν εις απορίαν και αμηχανίαν, χωρίς ποτέ να αποθαρρυνώμεθα και να μη ευρίσκωμεν λύσιν και απάντησιν εις τας απορίας μας. ⁹ Διωκόμεθα από απίστους και ψευδαδέλφους, αλλά δεν εγκαταλειπόμεθα από τον Θεόν. Φαίνεται μερικές φορές, ότι καταβαλλόμεθα και ριπτόμεθα από τους εχθρούς μας κάτω ως ηττημένοι, αλλά δεν χανόμεθα. ¹⁰ Οπου και αν περιοδεύωμεν, φέρομεν στο σώμα μας πάντοτε τας οδύνας και τον θάνατον του Κυρίου Ιησού, κινδυνεύοντες όπως εκείνος και να αποθάνωμεν εις κάθε στιγμήν. Τούτο όμως, δια να φανερωθή εις την ζωήν και ύπαρξιν μας, που πάντοτε διαφεύγει τον θάνατον, η ζωή και η δύναμις του Ιησού. ¹¹ Διότι πάντοτε ημείς, που ζώμεν δια το έργον του Κυρίου, παραδιδόμεθα εις θάνατον δια την δόξαν του Ιησού, ώστε η ζωή και η δύναμις του Ιησού Χριστού να φανή στο θνητόν μας σώμα, το οποίον ο Κυριος κατά θαυμαστούς τρόπους σώζει. ¹² Ωστε οι μεν καθημερινοί θανάσιμοι κίνδυνοι υπάρχουν εις ημάς, η δε πνευματική ζωη, που προέρχεται από τον ιδικόν μας θάνατον, ενεργείται και αυξάνεται εις σας. ¹³ Επειδή όμως έχομεν το αυτό Αγιον Πνεύμα, που μας χαρίζει και μας στερεώνει εις την πίστιν, σύμφωνα με εκείνο που είναι γραμμένον εις την Παλαιάν Διαθήκην “επίστευσα και δι’ αυτό ελάλησα”. και ημείς πιστεύομεν κατά τρόπον ορθόν και σταθερόν στον Κυριον, δι’ αυτό και με θάρρος κηρύττομεν την διδασκαλίαν της πίστεώς μας. ¹⁴ Από αυτήν δε την πίστιν αντλούμεν την βεβαίαν γνώσιν, ότι ο Θεός και Πατήρ, ο οποίος ανέστησε το Κυριον Ιησούν, θα αναστήση και ημάς δια μέσου του Ιησού και θα μας θέση κοντά του, μαζή με σας, ενδόξους εις την βασιλείαν του. ¹⁵ Διότι όλα γίνονται δια σας, ώστε η ευεργεσία και η δωρεά του Θεού, που γίνεται εις ημάς, να γίνη και ιδική σας ευεργεσία και να πλεονάση εις όλους. Ετσι δε σεις και ημείς, που είμεθα οι ευεργετούμενοι, να ευχαριστούμεν τον Θεόν, ώστε και η ευχαριστία να πλεονάζή και να περισσεύη προς δόξαν του Θεού.

 ********************************************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ἔκρηξη φωτὸς

Στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς σημερινῆς Κυριακῆς ὁ θεόπνευστος ἀπόστολος Παῦλος μᾶς μεταφέρει στὴν ἀρχὴ τῆς ἱστορίας, στὴν πρώτη ἡμέρα τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, στὴ δημιουργία τοῦ φωτός, στὴν ἔκρηξη τοῦ φωτός. Τότε ποὺ ξαφνικὰ τὸ φῶς ἁπλώθηκε ἐπάνω στὴ γῆ. Χρησιμοποιεῖ δὲ τὴν εἰκόνα αὐτή, γιὰ νὰ μᾶς μιλήσει γιὰ ἕνα ἄλλο φῶς, πνευματικό, τὸ ὁποῖο ἀκτινοβολεῖ ὁ Θεὸς μέσα στὶς καρδιές μας. Τὸ φῶς αὐτὸ διώχνει τὸ πνευματικὸ σκοτάδι ἀπὸ μέσα μας. «Ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν». Ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος τότε, στὴν ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας, διέταξε ἀπὸ τὸ σκοτάδι νὰ λάμψει τὸ φῶς, Αὐτὸς καὶ τώρα ἔλαμψε στὶς καρδιές μας τὸ φῶς τῆς θεογνωσίας, τὸ φῶς τῆς ἀληθινῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, ποὺ φανερώθηκε μέσῳ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶχε προσ­ωπικὴ ἐμπειρία τοῦ πνευματικοῦ αὐτοῦ φωτισμοῦ, τὸν ὁποῖο εἶχε δεχθεῖ μὲ τρόπο θαυμαστό, καθὼς πορευόταν πρὸς τὴ Δαμασκό, τὸ δὲ θεῖο ἐκεῖνο γεγονὸς ἔγινε αἰτία ν’ ἀλλάξει ὅλη ἡ ζωή του.

Ὁ Θεὸς φωτίζει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρω­πος ἀδυνατεῖ ἀπὸ μόνος του νὰ γνωρίσει τὸν Θεό, νὰ Τὸν κατανοήσει, νὰ Τὸν προσ­εγγίσει, νὰ ἑνωθεῖ μαζί Του, ἂν ὁ Θεὸς δὲν φωτίσει πρῶτα τὴν καρδιά του. Ὁ φωτισμὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἔργο τῆς θείας Χάριτος. Τότε ξεκινᾶ αὐτὸς νὰ γνωρίζει τὸν Θεό, νὰ Τὸν βλέπει, νὰ Τὸν προσεγγίζει.

Εἴμαστε ἀσύλληπτα εὐεργετημένοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, διότι ἔχουμε δεχθεῖ τὸν φωτισμὸ αὐτὸ τοῦ Θεοῦ, τὴ γνώση τῆς μόνης ἀλήθειας. Ἔχουμε ὅμως καὶ εὐθύνη ν᾿ ἀξιοποιήσουμε τὸ μεγάλο αὐτὸ δῶρο τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ Τὸν γνωρίσουμε βαθύτερα καὶ νὰ μεταλαμπαδεύουμε τὸ φῶς του μέσα σ’ ἕναν κόσμο ποὺ ἀπεγνωσμένα τὸ ἀναζητεῖ.

2. Ζωὴ ἀντιθέσεων

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρουσιάζει κατόπιν τὴ θαυμαστὴ ζωὴ τῶν Ἀποστόλων μέσα ἀπὸ κάποιες ἀντιθέσεις: Θλιβόμαστε οἱ Ἀπόστολοι, ἀλλὰ οἱ ἐξωτερικὲς δυσ­κολίες δὲν μᾶς δημιουργοῦν ἐσωτερικὴ ἀγωνία καὶ ἀδιέξοδο. Φθάνουμε σὲ δυσχερεῖς καταστάσεις, ἀλλὰ δὲν ἀπελπιζόμαστε, οὔτε στερούμαστε κάθε μέσο σωτηρίας. Μᾶς καταδιώκουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Θεός. Φαίνεται ὅτι μᾶς νικοῦν καὶ μᾶς ρίχνουν στὴ γῆ, ἀλλὰ δὲν χανόμαστε.

Ἔχει σημασία ὅτι στὶς ἀντιθέσεις αὐτὲς ὁ Ἀπόστολος τέσσερις φορὲς χρησιμοποιεῖ τὴ φράση «ἀλλ᾿ οὐκ», ποὺ σημαίνει «ἀλλὰ δέν». Θέλει μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ νὰ τονίσει τὴ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ σὲ κάθε κρίσιμη στιγμή. Τὴ θαυμαστὴ λύτρωση, κάθε φορὰ ποὺ οἱ Ἀπόστολοι ἔφθαναν μπροστὰ σὲ ἀδιέξοδο.

Ἡ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν ἔχει πολλὲς ὁμοιότητες μὲ αὐτὴ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Ἀντιμετωπίζουμε κάποτε δυσκολίες καὶ κινδύνους, ποὺ μᾶς φέρνουν μπροστὰ σὲ ἀδιέξοδα. Ὅσο ὅμως ἔντονες καὶ ἀνυπέρβλητες κι ἂν μᾶς φαίνον­ται οἱ δυσκολίες, ἂς θυμόμαστε ὅτι πάν­τοτε ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ φέρει τὴν ἀνατροπὴ κάθε καταστάσεως· μιὰ ἀλλαγή, ἴσως μιὰ θαυμαστὴ ἐπέμβαση γιὰ νὰ μᾶς ἐνισχύσει. Ἀρκεῖ νὰ Τὸν ἐμπιστευόμαστε καὶ νὰ εἴμαστε δικοί του. Στὴ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ, στὰ ἀδιέξοδά του, φανερώνεται ἡ θαυμαστὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ Πατέρα.

3. Ὅλα γιὰ χάρη μας

Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεῖος Ἀπόστολος παρακινεῖ τοὺς Κορινθίους νὰ ἐκφράσουν τὴν εὐχαριστία τους πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ ὅλες τὶς εὐεργεσίες του. «Τὰ πάντα δι᾿ ὑμᾶς», τοὺς γράφει. Δηλαδή, ὅλα ἔχουν γίνει γιὰ ἐσᾶς. Καὶ πιὸ συγκεκριμένα, ὅλα ὅσα τοὺς ἀναφέρει στοὺς προηγούμενους στίχους: ἡ Θυσία τοῦ Κυρίου, ἡ Ἀνάστασή του καὶ κατόπιν ὅλοι οἱ κόποι καὶ τὰ παθήματα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων γιὰ τὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου· ὅλες οἱ θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή τους. Ὅλα αὐτὰ ἔχουν γίνει τελικὰ γιὰ ἐσᾶς, γιὰ νὰ γνωρίσετε τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ νὰ σωθεῖτε.

«Τὰ πάντα δι᾿ ὑμᾶς». Αὐτὸ τὸν λόγο ἀπευθύνει καὶ σὲ ὅλους ἐμᾶς ὁ θεοκίνητος Ἀπόστολος. Ὅλα γιὰ χάρη μας ἔχουν γίνει. Ὅλα γιὰ τὴ δική μας σωτηρία τὰ ἔχει ἐπιτελέσει ὁ Κύριος· τὰ κηρύγματα ὅλα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τοὺς ἀγῶνες τῶν θεοφόρων Πατέρων μέσα στὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας… ὅλα γιὰ ἐμᾶς!

Τὸ ἐλάχιστο ποὺ μποροῦμε καὶ ἔχουμε χρέος νὰ κάνουμε εἶναι νὰ ἐκφράζουμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας στὸν ἀγαθὸ Θεὸ γιὰ ὅσα μᾶς ἔχει χαρίσει, γιὰ ὅλες τὶς εὐεργεσίες του, γιὰ τὴν αἰώνια σωτηρία, ποὺ μᾶς προσφέρει διαμέσου τῆς Ἐκκλησίας του. Νὰ Τὸν εὐγνωμονοῦμε βαθιὰ μὲ τὴ ζωὴ καὶ μὲ τὰ λόγια μας, ὥστε νὰ δοξάζεται τὸ ἅγιο ὄνομά του καὶ σήμερα στοὺς ἀνθρώπους.

                  ***************************************************