Κυριακὴ Β΄ Νηστειῶν – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Μαρτίου 2026

 

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Μαρτίου 2026, Κυριακὴ Β΄ Νηστειῶν (Μάρκ. β΄ 1-12)

Καὶ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Κα­περναοὺμ δι᾿ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐ­­­­στι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων· 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅ­­­­που ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χα­­λῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παρα­λυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰη­σοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζον­ται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦ­­τα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέ­ων­­ταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰ­­πεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κρά­βαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτί­ας – λέγει τῷ παραλυτικῷ· 11 σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλ­θεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐ­­­ξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ὕστερα ἀπό μερικές ἡμέρες μπῆκε πάλι ὁ Ἰησοῦς στήν Καπερ­να­ούμ· κι ἔγινε γνωστό ὅτι βρίσκεται σέ κάποιο σπίτι. 2 Ἀμέσως λοιπόν μαζεύτηκαν τόσο πολλοί, ὥστε νά γε­μίσει τό σπίτι καί νά μήν ὑπάρχει χῶρος πλέον οὔτε δίπλα στή θύρα. Καί τούς δίδασκε τό λόγο τοῦ Θε­οῦ. 3 Ἔρχονται τότε καί τοῦ φέρνουν ἕναν παράλυτο, πού τόν σήκωναν πάνω σ’ ἕνα κρεβάτι τέσσερις. 4 Κι ἐπειδή δέν μποροῦσαν ἐξαιτίας τοῦ πλήθους νά τόν πλησιάσουν, ξεσκέπασαν τή σκεπή στό μέ­ρος ὅπου βρισκόταν ὁ Κύριος, κι ἀφοῦ ἔκαναν ἕνα ἄ­νοιγ­μα, ἔριξαν ἀπό κεῖ κάτω σιγά-σιγά τό κρεβάτι, πά­νω στό ὁποῖο ἦταν ξαπλωμένος ὁ παράλυτος. 5 Ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἶδε τήν πίστη πού εἶχαν ὅλοι αὐτοί, καί ὁ παράλυτος καί ἐκεῖνοι πού τόν ἔφεραν, λέει στόν παράλυτο, πού ἀγωνιοῦσε μήπως οἱ ἁμαρτίες του γίνουν ἐμπόδιο στή θεραπεία του: Παιδί μου, σοῦ ἔχουν συγχωρηθεῖ οἱ ἁμαρτίες σου, οἱ ὁποῖες εἶναι καί ἡ αἰτία τῆς σωματικῆς σου παραλυσίας. 6 Ἦταν ὅμως μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς πού κάθονταν ἐκεῖ καί συλλογίζονταν μέσα τους: 7 Γιατί ὁ ἄνθρωπος αὐτός μιλάει ἔτσι καί ξεστομίζει βλασφημίες; Ποιός ἄλλος μπορεῖ νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες παρά μόνον ἕνας, ὁ Θεός; 8 Ἀμέσως ὅμως ὁ Ἰησοῦς, μέ ὑπερφυσική πληροφορία πού ἔδινε στό πνεῦμα του ἡ θεότητά του, ἀντιλήφθηκε ὅτι ἔτσι σκέφτονται αὐτοί μέσα τους, καί τούς εἶπε: Γιατί δέχεστε καί κυκλοφορεῖτε τέτοιους λογισμούς μέ­σα στίς καρδιές σας; 9 Τί εἶναι εὐκολότερο· νά πῶ στόν παράλυτο, εἶναι συγ­χωρημένες οἱ ἁμαρτίες σου, ἤ νά τοῦ πῶ, σήκω καί πάρε στόν ὦμο σου τό κρεβάτι σου καί περπάτα; Ἐσεῖς θεωρεῖτε δυσκολότερο αὐτό τό τελευταῖο. 10 Γιά νά μάθετε λοιπόν ὅτι ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσ­σίας, ὁ μοναδικός ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότη­τος, ὁ ὁποῖος θά ἔλθει καί πάλι πάνω στίς νεφέλες ὡς Κριτής ἔνδοξος, ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ πάνω στή γῆ ἁμαρτίες ‒ λέει στόν παράλυτο: 11 Σέ σένα πού πιστεύεις μιλῶ. Σήκω καί πάρε στόν ὦμο σου τό κρεβάτι σου καί πήγαινε στό σπίτι σου. 12 Κι ἐκεῖνος σηκώθηκε ἀμέσως, πῆρε τό κρεβάτι του καί βγῆκε ἀπ’ τό σπίτι ἐκεῖνο μπροστά σ’ ὅλους. Κι ἔτσι τόν εἶδαν ὅλοι μέ τά μάτια τους καί γέμισαν μέ ἔκπληξη. Καί δόξασαν τόν Θεό λέγοντας ὅτι ποτέ μέ­χρι τώρα δέν εἴδαμε κάτι τέτοιο, ἕνας παράλυτος μέ μία προσταγή νά σηκώνεται ἀμέσως ὑγιής καί νά περ­πα­τᾶ.

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Εβρ. α΄ 10-β΄ 3

10 καί· σὺ κατ’ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· 11 αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, 12 καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. 13 πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; 14 οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν;

1 Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. 2 εἰ γὰρ ὁ δι’ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, 3 πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.

Νεοελληνική Απόδοση

10 Και, πάλιν η Γραφή άλλου λέγει· “συ, Κυριε, εις την αρχήν της δημιουργίας εστερέωσας την γην επάνω εις ασφαλές θεμέλιον και έργα των ιδικών σου χειρών, είναι οι ουρανοί· 11 αυτοί θα χαθούν από την σημερινήν των μορφήν και θα αλλάξουν, συ όμως παραμένεις πάντοτε αιώνιος και αναλλοίωτος· τα πάντα σαν ένδυμα θα παληώσουν 12 και σαν εξωτερικόν ένδυμα θα τους περιτυλίξης και θα αλλάξουν μορφήν, συ όμως είσαι ο ίδιος πάντοτε και τα έτη σου δεν θα λάβουν ποτέ τέλος”. 13 Προς ποίον δε από τους αγγέλους είπεν ποτέ ο Θεός και Πατήρ· “κάθισε εις τα δεξιά μου έως ότου βάλω τους εχθρούς σου κάτω από τα πόδιά σου, σαν υποπόδιον, επάνω στο οποίον θα πατάς;” 14 Ολοι οι άγγελοι είναι πνεύματα υπηρετικά, τα οποία αποστέλλονται από τον Θεόν, δια να εξυπηρετούν αυτούς, που μέλλουν να κληρονομήσουν την σωτηρίαν.

1 Επειδή ακριβώς τόσον ασύγκριτα ανώτερος είναι ο Υιός, δια τούτο πρέπει πολύ περισσότερον να προσέχωμεν εις εκείνα, τα οποία ηκούσαμεν από το κήρυγμα των Αποστόλων, που είναι ιδικόν του κήρυγμα, μήπως τυχόν ποτέ παρεκκλίνωμεν από τον δρόμον της σωτηρίας. 2 Διότι εάν ο παλαιός νόμος, που ελέχθη στον Μωϋσήν δια μέσου των αγγέλων, απεδείχθη έγκυρος και ισχυρός και κάθε παράβασις αυτού και παρακοή έλαβε σαν μισθόν της την δικαίαν τιμωρίαν, 3 πως ημείς θα διαφύγωμεν την τιμωρίαν, εάν παραμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην και ανεκτίμητον σωτηρίαν; Η σωτηρία δε αυτή ήρχισε να διδάσκεται από αυτόν τούτον τον Κυριον, παρεδόθη δε εις ημάς ως κατά πάντα βεβαία και αξιόπιστος από εκείνους, που την ήκουσαν κατ’ ευθείαν από το στόμα του Κυρίου, δηλαδή από τους Αποστόλους.

                                      ***************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Θεὸς ἀναλλοίωτος

 Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς σημερινῆς Κυριακῆς, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή, στρέφει ἀρχικὰ τὸ βλέμμα μας στὴν ὑλικὴ κτίση. Στὸν οὐρανό, στὴ γῆ καὶ σὲ ὅλα ὅσα μᾶς περιβάλλουν, τὰ ὁποῖα δημιούργησε ὁ Κύριος στὴν ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας. Δανείζεται ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος τὰ λόγια του ἀπὸ τὸν 101ο (ρα΄) Ψαλμὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ παναρμόνια σύνθεση, ἡ Δημιουργία τοῦ Θεοῦ, κάποτε θὰ χαθεῖ. Θὰ παλιώσει, ὅπως φθείρεται ἕνα ροῦχο, καὶ ὁ Κύριος θὰ τὴν ἀλλάξει, θὰ τὴν ἀνακαινίσει.

  Καταλήγει δὲ στὴ συνέχεια στὴ μεγαλειώδη βεβαίωση: «Σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι». Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὑλικὸ κόσμο, ποὺ διαρκῶς μεταβάλλεται καὶ φθείρεται, Ἐσύ, Κύριε, παραμένεις ἀναλλοίωτος καὶ ἀμετάβλητος. Εἶσαι πάντοτε ὁ Ἴδιος καὶ τὰ ἔτη σου εἶναι ἀτελείωτα.

  Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὸν κόσμο γύρω μας ἡ μιὰ μεταβολὴ διαδέχεται τὴν ἄλλη. Ἰσχυρὰ βασίλεια καὶ αὐτοκρατορίες ποὺ ἀκμάζουν γιὰ κάποιο διάστημα, ἔπειτα ἀπὸ λίγο ἐξαφανίζονται. Μεταβάλλεται καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος. 

  Ἦταν κάποτε παιδί, σιγά-σιγὰ ὡριμάζει, γερνᾶ καὶ ἔπειτα ἀπὸ λίγο καιρὸ ἀφήνει τὸν κόσμο αὐτό. Μεταβάλλονται κάποτε καὶ οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς του: Ἀπὸ τὸν πλοῦτο μπορεῖ νὰ περάσει στὴ φτώχεια, ἀπὸ τὴ δόξα στὴν ἀφάνεια, ἀπὸ τὴν ὑγεία στὴν ἀσθένεια.

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἀντίθετα παραμένει, ὅπως ἀκούσαμε, πάντοτε ὁ ἴδιος. Εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8). Μένει ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τὴ φθορὰ τοῦ χρόνου. Δὲν θὰ ἀλλάξει ποτέ. 

 Ἡ σκέψη αὐτὴ ἀσφαλῶς σκορπίζει μιὰ μυστικὴ χαρὰ στὴν καρδιά μας. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι σὲ κάθε περίσταση τῆς ἄστατης ζωῆς μας ἡ ἀγάπη του παραμένει πάντοτε ἡ ἴδια· ἡ φροντίδα του γιὰ κάθε ἀνάγκη μας πάντοτε ἀνύστακτη καὶ ἡ προστασία του πάντοτε ἀκαταγώνιστη. Ἂς μὴν ἐξαρτοῦμε λοιπὸν τὶς ἐλπίδες μας, τὸ μέλλον μας, τὶς προσδοκίες μας ἀπὸ τὸν διαρκῶς φθειρόμενο κόσμο γύρω μας· ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τὰ χρήματα, ἀπὸ τὶς τεχνολογικὲς προόδους, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Κύριό μας· ὥστε, μαζὶ μὲ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο νὰ ἀνακαινίσει κι ἐμᾶς καὶ νὰ μᾶς ἀναστήσει σὲ ἄφθαρτη ζωὴ στὴ Βασιλεία του.

2. Φροντίδα γιὰ τὴ σωτηρία μας

  Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἀναφέρεται στὴ σωτηρία, τὴν ὁποία μᾶς χάρισε ὁ Χριστός. Ἀναδεικνύει τὴν ἀξία της, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὡς συμπέρασμα ὅτι, ἂν κάθε παράβαση τοῦ Νόμου τῶν Ἑβραίων τιμωρήθηκε ἄμεσα καὶ αὐστηρά, «πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» Δηλαδή, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ξεφύγουμε τὴν τιμωρία, ἂν ἀμελήσουμε καὶ ἀδιαφορήσουμε γιὰ μιὰ τέτοια σωτηρία;

 Ἡ αἰώνια σωτηρία μας εἶναι ἡ σημαν­τικότερη ὑπόθεση τῆς ζωῆς μας. Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴν ἀξία της, ἂς ἀναλογισθοῦμε πόσο στοίχισε ἡ σωτηρία μας, τί προσέφερε ὁ Κύριος γι᾿ αὐτήν. Γιὰ νὰ μᾶς σώσει ἔγινε ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ θυσιάσθηκε ἐπάνω στὸν Σταυρό. Ἐξαγορασθήκαμε ὄχι μὲ ἀσημένια ἢ χρυσὰ νομίσματα, γράφει ὁ ἀπόστολος Πέτρος, «ἀλλὰ τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ» (Α΄ Πέτρ. α΄ 19). 

 

  Δηλαδή, μὲ τὸ πολύτιμο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ προσφέρθηκε θυσία σὰν αἷμα ἑνὸς ἄκακου καὶ ἀμόλυντου μικροῦ ἀρνιοῦ. Θυσιάσθηκε ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. Ὁ κάθε ἁμαρτωλός, ὅ,τι κι ἂν ἔχει διαπράξει στὴ ζωή του, μπορεῖ νὰ προστρέχει μὲ συντριβὴ στὸν Κύριο καὶ νὰ ζητεῖ τὴ σωτηρία του.

  Εἶναι δὲ βέβαιο ὅτι θὰ τὴ βρεῖ. Δὲν θὰ συγχωρηθοῦν ἁπλῶς οἱ ἁμαρτίες του, ἀλλὰ θὰ ἀνέλθει σὲ ὕψος ἁγιότητος. Θὰ εἰσέλθει στὴν αἰώνια ζωή. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐπισημαίνει ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ διάσωση ἀπὸ κάποιον πόλεμο, ἢ γιὰ κληρονομιὰ τῆς γῆς καὶ κάποιων ἐπίγειων ἀγαθῶν. «Ἀλλὰ θανάτου κατάλυσις ἔσται, ἀλλὰ διαβόλου ἀπώλεια, ἀλλ᾿ οὐρανῶν βασιλεία, ἀλλὰ ζωὴ αἰώνιος» (ΕΠΕ 24, 276). Πρόκειται ἀντίθετα γιὰ κατάργηση τοῦ θανάτου, γιὰ ἐξαφάνιση τοῦ διαβόλου, γιὰ κληρονομιὰ οὐράνιας Βασιλείας, γιὰ αἰώνια ζωή.

 

   Τί θὰ ἀπολογηθοῦμε λοιπὸν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Μέλλουσας Κρίσεως, ἂν ἀμελήσουμε τὴ σωτηρία μας; Μάλιστα μιὰ τέτοια σωτηρία, γιὰ τὴν ὁποία θυσιάσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Θεός! Πῶς θὰ ἀντικρίσουμε τότε τὸν δίκαιο Κριτή; Πῶς θὰ κοιτάξουμε τὰ πληγωμένα μέλη τοῦ Σώματός του; Ἀλήθεια, τὸ ἔχουμε σκεφθεῖ ποτὲ αὐτό; Ἑπομένως ἂς μὴν ἀδιαφοροῦμε. Δὲν μπορεῖ νὰ παίζει κανεὶς μὲ αὐτά! 

  Ἂς μὴν ἀφήνουμε τὸν λήθαργο τῆς ραθυμίας καὶ τῆς ἀκηδίας νὰ παραλύει τοὺς πνευματικοὺς πόθους μας. Ἂς ἐπιμελούμαστε τὴν ψυχή μας. Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε σημαντικότερο στὴ ζωή μας ἀπὸ τὴν αἰώνια σωτηρία μας· ἀπὸ τὴν κληρονομιὰ τῆς οὐράνιας Βασιλείας· ἀπὸ τὴν αἰώνια ζωή!

                                   ***************************************************