Σώσε με, Παναγία μου...
«Ο γερο-Βικέντιος ήταν γεμάτος φυσική απλότητα.
Όπου κι αν βρισκόταν, προσευχόταν με δυνατή φωνή στα μονοπάτια, στο Κυριακό, στις συναντήσεις του με τους άλλους.
“Σώσε με, Παναγία μου.
Σώσε με. Ελέησέ με”, τον ακούγαμε συχνά να φωνάζη.
Η φωνή του έβγαινε με πόνο, με αγωνία, σαν από πληγωμένα στήθη.
Η πονεμένη κραυγή του θύμιζε τα σοφά λόγια του αγίου Μακαρίου:
«Στε στενάξη η ψυχή και βοήθειαση προς τον Θεόν, εξαποστέλλει ο και πνευματικόν Μωϋσέα, ο λυτρούμενος εμφάνιση εκ των εργασιών των αιγυπτίων. Αλλαγή πρώτον βοά και στενφή και διανύσματα απολυκρίσεως στην αρχήν αποκει ».
Τον απασχολούσε ακατάπαυστα η υπόθεσις της σωτηρίας. Του προσεούσε ψυχικά οδύνη.
- Τί λες, ωρέ πάτερ, θα σωθούμε;
Τί αποτελεσματικά δεν έλεγε.
Τί αποτέλεσμα καθόλου απασχολούσεσε.
Ήταν ένας άλλος Εφραίμ Σύρος στην κατάνυξη.
“Σώσε με, Παναγία μου”, παρακαλούσε, κι έτρεχαν ποτάμι τα φύλλακρυα.
«Μη μ 'διασπάσεις να χαθώ.
Εγώ για την εμφάνιση του Υιού σου ήλθα εδώ από τον πίνακα.
Σώσε με, Παναγία μου, χωσε με ”.
Είτε εργαζόταν προσευχή στην εμφάνιση, φωναζε διαρκώς κι έκλαιγε εμφάνιση αδιαλείπονως.
“Σώσε με, Παναγία μου”…
Μέσα στην απλή καρδιά τού Γέροντος Βικεντίου, όπου αναπαυόταν η Παναγία με τον Υιόν της, τον “Ηγαπημένον” του, αυτός ο θρήνος, αυτά τα δάκρυα μου φαίνεται πως εγεννούσαν κάποια ανεκλάλητη κρυφή χαρά.
Πάντοτε ρωτούσα να μαθαίνω, τί γίνεται αυτός ο ευλογημένος άνθρωπος.
Μέχρι που εκοιμήθη, προσευχόταν με τον ίδιο τρόπο θρηνών και οδυρόμενος.
Ο θάνατός του, καθώς με πληροφόρησαν οι αδελφοί Καρτσωναίοι ήταν θάνατος ενός οσίου,
ενός ήρωος της θρηνώδους προσευχής».
Δεν μπορεί να μη εισακούσθηκαν οι πρεσβείες της Θεοτόκου και να πήγαν χαμένες τόσες επικλήσεις και τόσα χαρμολυπικά δάκρυα και τόσες μουλιασμένες στο κλάμα προσευχές.
αρχιμ.Χερουβείμ, Νοσταλγικές αναμνήσεις από το Περιβόλι της Παναγίας, Ωρωπός Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου