...

 

Κορωνείας Παντελεήμων: «Ωσεί πρόσωπον αγγέλου»!

1. Μοναδική η προσωπικότητα του Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιάκονου Στεφάνου,που τιμάμε σήμερα την μνήμη Του. Μια προσωπικότητα με πολλά χαρίσματα και ικανότητες. Συνήθως τονίζουμε την ανεξικακία του.

Προσεύχονταν γι ´ αυτούς ,που τον θανάτωναν με λιθοβολισμό και ζητούσε από τον Θεό να τους συγχωρήσει λέγοντας: «Κύριε μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην». ( Πράξ. ζ, 60 ).

Όμως ο Στέφανος είχε και άλλα αξιοθαύμαστα χαρίσματα. Ας τα απαριθμήσουμε επιγραμματικά.

2. Οι Πράξεις των Αποστόλων - το γνωστό βιβλίο της Κ. Διαθήκης - τον παρουσιάζουν ως «άνδρα πλήρη πίστεως και Πνεύματος Αγίου» ( στ, 5 ).

Όπως ένα κρυστάλλινο ποτήρι ξεχειλίζει από καθάριο και δροσερό νερό,έτσι και η καρδιά του Στεφάνου ξεχείλιζε από την Χάρη του Αγ. Πνεύματος.

Τίποτα κατώτερο δεν χωρούσε σ ´αυτήν. Μόνο οι καρποί του Αγ. Πνεύματος βλάστιζαν με πρώτη την πίστη.

3. Το δεύτερο χαρακτηριστικό του,όπως μας το παρουσιάζει το βιβλίο των Πράξεων είναι ότι ήταν «πλήρης πίστεως και δυνάμεως» ( στ, 8 ).

Εμείς οι σημερινοί πιστοί έχουμε, δυστυχώς, πολλές φορές κατορθώσει να συνδυάζουμε την πίστη με την αδυναμία. Πράγμα αντιφατικό. Γιατί πιστός σημαίνει δυνατός.

Αφού όπως τονίζει και ο Απ. Παύλος «ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως» ( Β Τιμόθ. α, 7 ).

Η δύναμη του πιστού εκδηλώνεται,όταν με ηρεμία και σταθερότητα αντιμετωπίζει και τις δυσκολώτερες καταστάσεις της ζωής. Δεν τρομοκρατείται,δεν δειλιάζει. Δεν πέφτει στην απόγνωση.

4. Το τρίτο χαρακτηριστικό του Στεφάνου φάνηκε,όταν οι δικασταί του, (το Συνέδριο) έμεναν άφωνοι και δεν μπορούσαν να αντικρούσουν τα επιχειρήματά του και να απαντούν «τη σοφία και τω πνεύματι ώ ελάλει»( στ, 10 ).

Δεν ήταν ο φανατικός,που δεν μπορεί να αραδιάσει δυό μυαλωμένα λόγια. Αν και ορμητικός είχε λόγους ρωμαλέους,γεμάτους γνώση και σοφία.

Έτσι αποστόμωσε τους κατηγόρους του. Και αυτοί κατέφυγαν σε συκοφαντίες, για να τον καταδικάσουν, όπως κάνουν όλοι οι αδύνατοι και κακεντρεχείς.

5. Και ένα ακόμη χαρακτηριστικό του ήταν η ταπείνωση, που φάνηκε, όταν οι Απόστολοι τον επέλεξαν, ως ένα από τους επτά Διακόνους, για να «διακονεί τραπέζαις», δηλ.να φροντίζει για τα συσσίτια.

Ο Στέφανος, αν και δεν υπολείπονταν, όπως είδαμε, σε προσόντα και δυνατότητες από τους Αποστόλους, δεν δυσανασχέτησε.

Δέχθηκε με ταπείνωση το διακόνημα, που του ανέθεσαν, αν και είχε και σοφία και ευφράδεια,για να επιτελεί και αυτός την «διακονία του λόγου» όπως οι Απόστολοι.

Δεν κλείσθηκε στον εαυτό του να αναμασά την πικρία του και να μιλάει για την παραγνώρισή του από τους Αποστόλους,αλλά αποδέχθηκε με χαρά, ό,τι τού ανέθεσαν.

6. Η αξιοκρατία ήταν είναι και θα είναι ένα ζητούμενο σε όλους τους χώρους και στην Εκκλησία ,που είναι θε-ανθρώπινος, θείος και ανθρώπινος,οργανισμός.

Με όλα τα ανθρώπινα στοιχεία και λάθη. Όμως «τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν» ( Ρωμ. η, 28 ). Άλλωστε τα μαργαριτάρια μπορεί να μη επιπλέουν,αλλά δεν χάνουν την λάμψη τους.

Κάποτε τα ανακαλύπτουν οι άνθρωποι. Και οπωσδήποτε τα αναγνωρίζει ο Θεός!

Με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι παράδοξο ότι,όπως τονίζουν οι Πράξεις των Αποστόλων, το πρόσωπο του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου καθώς απελογείτο ακτινοβολούσε «ωσεί πρόσωπον Αγγέλου» ( στ, 15 ).

Ας έχουμε τις πρεσβείες του και ας μάς εμπνέει πάντοτε στην ζωή μας.

ΠΗΓΗ:ROMFEA.GR