...

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Κυριακὴ Σταυροπροσκυνήσεως – Εὐαγγελικὸ  & Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

 Κυριακῆς 27 Μαρτίου 2022

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 27 Μαρτίου 2022, Κυριακή Γ΄ Νηστειῶν – Σταυροπροσκυνήσεως (Μάρκ. η΄ 34-θ΄1)

34 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυ­χὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐ­­μοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗ­τος σώσει αὐτήν. 36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρω­πον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; 37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀν­­­τάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγί­ων.

1 Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

34 Τότε ὁ Ἰησοῦς κάλεσε τά πλήθη τοῦ λαοῦ μαζί μέ τούς μαθητές του καί τούς εἶπε: Ἐκεῖνος πού θέλει νά γίνει δικός μου καί νά μέ ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής μου, ἄς διακόψει κάθε φιλία καί σχέση μέ τόν διεφθαρμένο ἀπ’ τήν ἁμαρτία ἑαυτό του κι ἄς πάρει τή σταθερή ἀπόφαση νά ὑποστεῖ γιά μένα ὄχι μόνο κάθε θλίψη καί δοκιμασία, ἀλλά ἀκόμα καί θάνατο σταυρικό, καί τότε ἄς μέ ἀκολουθεῖ μιμούμενος τό παράδειγμά μου. 

35 Καί μή διστάσει κανείς νά κάνει τίς θυσίες αὐτές. Δι­ότι ὅποιος θέλει νά σώσει τή ζωή του, θά χάσει τήν πνευματική, εὐτυχισμένη καί αἰώνια ζωή. Ὅποιος ὅμως χάσει καί θυσιάσει τή ζωή του γιά τήν ὁμολογία καί τήν ὑπακοή του σέ μένα καί τό εὐαγγέλιό μου, αὐτός θά σώσει τήν ψυχή του στή μέλλουσα ζωή, ὅπου θά κερδίσει τήν αἰώνια εὐτυχία. 

36 Κι ἐκείνη ἡ σωτηρία εἶναι τό πᾶν. Διότι τί θά ὠφελήσει τόν ἄνθρωπο, ἐάν κερδίσει ὅλον αὐτόν τόν ὑλικό κόσμο, καί στό τέλος χάσει τήν ψυχή του; Διότι ἡ ψυχή του, πού εἶναι πνευματική καί αἰώνια, δέν συγκρίνεται μέ κανένα ἀπ’ τά ὑλικά ἀγαθά τοῦ φθαρτοῦ κόσμου. 

37 Ἤ, ἐάν ἕνας ἄνθρωπος χάσει τήν ψυχή του, τί μπο­ρεῖ νά δώσει ὡς ἀντάλλαγμα γιά νά τήν ἐξαγοράσει ἀπ’ τήν αἰώνια ἀπώλεια; 

38 Κι ἀσφαλῶς θά χάσει τήν ψυχή του ἐκεῖνος πού δέν θά ὑποστεῖ γιά μένα τίς θυσίες αὐτές. Διότι ὁποιοσδήποτε ντραπεῖ ἐμένα καί τά λόγια μου ἐπηρεασμένος ἀπ’ τίς περιφρονήσεις καί τούς χλευ­ασμούς τῶν ἀνθρώπων τῆς γενιᾶς αὐτῆς πού ἀποστά­τησε ἀπ’ τόν πνευματικό της νυμφίο καί εἶναι ἁμαρτωλή, αὐτόν θά τόν ντραπεῖ καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου καί θά τόν ἀποκηρύξει ὡς ξέ­νο, ὅταν θά ἔλθει μέ τούς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος μέ τή δόξα τοῦ Πατρός του.

1 Τούς ἔλεγε ἀκόμη: Σᾶς λέω ἀληθινά ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀπ’ αὐτούς πού στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δέν θά γευθοῦν θάνατο προτοῦ νά δοῦν μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά καταλύεται ἡ παλαιά θεία τάξη καί διαθήκη μέ τήν καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ καί τοῦ ναοῦ της καί μέ τόν διασκορπισμό τοῦ Ἰσραήλ· γιά νά θεμελιωθεῖ μέ δύναμη ἀκαταγώνιστη καί ὑπερφυσική ἡ νέα θεία τάξη στόν κόσμο, τήν ὁποία θά ἐκπροσωπεῖ ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στή γῆ.

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 27 Μαρτίου 2022, Κυριακή Γ΄ Νηστειῶν – Σταυροπροσκυνήσεως (Ἑβρ. δ΄ 14-ε΄ 6)

Ἀδελφοί, ἔχοντες ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾿ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. Πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών. οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ᾿ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως

Βρισκόμαστε ἤδη στὸ μέσον τῆς μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει σήμερα ἐνώπιόν μας τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας, γιὰ νὰ προστρέξουμε ἐνώπιόν Του, μὲ εὐλάβεια νὰ Τὸν προσκυνήσουμε καὶ νὰ λάβουμε δύναμη καὶ Χάρι, ὥστε νὰ συνεχίσουμε τὴν ἀνηφορικὴ πορεία τῆς περιόδου αὐτῆς, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κορυφὴ τοῦ Γολγοθᾶ καὶ στὸ κενὸ μνημεῖο· στὸ ἄχραντο Πάθος καὶ τὴ λαμπροφόρα Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα τῆς ἡμέρας εἶναι σχετικὰ μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου.

1. Θεὸς ἐλέους

Στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴ ὁ θεῖος Ἀπόστολος προβάλλει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν εὐσπλαχνία ποὺ δείχνει ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς στὶς ἀδυναμίες μας, προκειμένου νὰ μᾶς προτρέψει νὰ καταφεύγουμε σ᾿ Ἐκεῖνον, κάθε φορὰ ποὺ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὴ βοήθειά του.

Ἂς στερεωνόμαστε στὴν πίστη, τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, διότι ἔχουμε ὡς Μεγάλο Ἀρχιερέα ὄχι ἕναν ἁπλὸ ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος μὲ τὴ θεία Ἀνάληψή του ἔχει εἰσέλθει στὴν οὐράνια Βασιλεία του, ὅπου περιμένει κι ἐμᾶς. «Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾿ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας». Ὁ Ἀρχιερέας δηλαδὴ αὐτὸς δὲν ἀδια­φορεῖ γιὰ ἐμᾶς, ἀλλὰ μᾶς συμπαθεῖ στὶς ἀδυναμίες μας, ἐπειδὴ κι ὁ Ἴδιος ἔχει ἀντιμετωπίσει πειρασμούς, ὅπως ἐμεῖς, μὲ ὅλους τοὺς τρόπους ποὺ μπορεῖ νὰ δοκιμασθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση, χωρὶς ὅμως νὰ ὑποπέσει ποτὲ σὲ κάποια ἁμαρτία.

Πόσο ἐνισχυτικὰ καὶ παρηγορητικά, ἀ­λήθεια, εἶναι τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ θεόπνευστου συγγραφέως! Ἂς μὴν ἀπογοητευόμαστε λοιπὸν στὶς πτώσεις μας. Διότι ἔχουμε Θεὸ συμπαθὴ στὶς ἀδυναμίες μας· Θεὸ ἀγάπης, ποὺ γνωρίζει τὸν ἀγώνα μας, βλέπει τὶς δυσκολίες μας, κατανοεῖ τὶς ἀδυναμίες μας καὶ συγχωρεῖ· Θεὸ ἐλέους, ποὺ δὲν ἐπιδιώκει νὰ μᾶς ἐκδικηθεῖ ἢ νὰ μᾶς τιμωρήσει, ἀλλὰ ἀναζητεῖ τρόπους γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει, νὰ μᾶς λυτρώσει, νὰ μᾶς ἐλευθερώσει καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει κον­τά Του. Ἡ πιὸ τρανὴ δὲ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης του πρὸς τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ὁ Τίμιος Σταυρός, ἡ σταυρική του θυσία. Διότι, παρόλο ποὺ ἤμασταν οἱ ἄνθρωποι γεμάτοι ἁμαρτίες, ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς πέθανε γιὰ χάρη μας καὶ μάλιστα μὲ τὸν πιὸ ὀδυνηρὸ καὶ ταπεινωτικὸ τρόπο: μὲ τὸ μαρτύριο τοῦ Σταυροῦ, προκειμένου νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ νὰ μᾶς χαρίσει τὴν αἰώνια ζωή.

2. Μὲ θάρρος στὸν θρόνο του

Ἀφοῦ λοιπὸν ἔχουμε Ἀρχιερέα ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ καὶ εἶναι συμπαθὴς στὶς ἀδυναμίες μας, ἂς πλησιάζουμε μὲ θάρρος καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν βασιλικὸ θρόνο του, ἀπὸ τὸν ὁποῖο πηγάζει ἡ Χάρις, ὥστε νὰ λάβουμε συγχώρηση γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ νὰ βροῦμε ἔλεος καὶ βοήθεια σὲ κάθε κρίσιμη ὥρα πειρασμοῦ, προτρέπει στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ θεοκίνητος Ἀπόστολος: «Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν». Θὰ βροῦμε ἔλεος καὶ βοήθεια ἀπὸ τὸν εὔσπλαχνο Ἀρχιερέα μας, διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο κάθε ἀρχιερέως: νὰ προσφέρει δῶρα καὶ θυσίες γιὰ τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ. Ὁ κάθε ἀρχιερέας ὡς ἄνθρωπος εἶναι συμπαθὴς σὲ ὅσους ἁμαρτάνουν ἀπὸ ἄγνοια καὶ πλάνη, διότι καὶ ὁ ἴδιος ἔχει ἀδυναμίες καὶ ἑπομένως ἔχει ἀνάγκη νὰ προσφέρει θυσία καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες του, ὅπως τὴν προσφέρει γιὰ χάρη τοῦ λαοῦ.

Τὴν ὑψηλὴ αὐτὴ τιμὴ τῆς ἀρχιερωσύνης κανεὶς ἀσφαλῶς δὲν τὴ λαμβάνει ἀπὸ μό­νος του, ἀλλὰ τὴ δέχεται ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Ἀαρών. Ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς δὲν δόξασε μόνος του τὸν Ἑαυτό του μὲ τὸ νὰ γίνει Ἀρχιερέας, ἀλλὰ Τὸν δόξασε ὁ Θεὸς Πατέρας, ὁ Ὁποῖος Τοῦ εἶπε: Υἱός μου εἶσαι Ἐσύ. Ἐγὼ Σὲ γέννησα σήμερα, ὅταν Σοῦ ἔδωσα τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ τὴ δόξασα μὲ τὴν Ἀνάστασή σου καὶ τὴν ἐνθρόνισή σου στὰ δεξιά μου. Τοῦ εἶπε ἀκόμη: Ἐσὺ εἶσαι Ἱερέας σὰν τόν Μελχισεδέκ, ἄναρχος καὶ αἰώνιος.

Ἂς σταθοῦμε γιὰ λίγο στὴν προτροπὴ αὐτὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου: Ἂς πλησιάζουμε, τονίζει, μὲ θάρρος καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν ἄναρχο καὶ αἰώνιο Θεό μας, ὁ Ὁποῖος σταυρώθηκε γιὰ μᾶς.

Ἂς μὴ διστάζουμε, ἀδελφοί, νὰ καταφεύγουμε στὸν πολυεύσπλαχνο Κύριο· σ᾿ Ἐκεῖνον, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους καὶ τῆς ἀγάπης. Ἰδιαιτέρως τώρα, τὴν ­περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἂς προσεγγίζουμε τὸν «θρόνο τῆς χάρι­τος», ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν Τίμιο Σταυρό του, κι ἐκεῖ ἂς ἀποθέτουμε τὰ βάρη καὶ τὶς δυσκολίες μας. Ἀπὸ τὸν Σταυ­ρὸ πηγάζει ἡ Χάρις. Ἂς ἔχουμε δὲ τὴ βε­βαιότητα ὅτι ὁ ἐσταυρωμένος Θεός μας θὰ μᾶς χαρίζει τὸ ἔλεος καὶ τὴν παντο­δύναμη βοήθειά του σὲ κάθε δύσκολη πε­ρίσταση τῆς ζωῆς μας.