...

 

Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου

  Εὐαγγελικὸ καί Άποστολικό Ἀνάγνωσμα 

Κυριακῆς 15 Μαΐου 2022

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Μαΐου 2022, Κυριακή τοῦ Παραλύτου (Ἰωάν. ε΄ 1-15)

Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀ­­νέ­βη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱε­ροσό­λυ­μα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύ­μοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβρα­ϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆ­θος πολὺ τῶν ἀσθε­νού­ν­των, τυφλῶν, χωλῶν, ξη­ρῶν, ἐκδε­χομένων τὴν τοῦ ὕδα­τος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ και­ρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κο­λυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι.

 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔ­χων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθε­νῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχο­μαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔ­γειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.

 10 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξέ­νευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 

14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐ­τὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέ­γονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ὕστερα ἀπ’ αὐτά ἦταν ἡ ἑορτή τῶν Ἰουδαίων, πιθανότατα ἡ ἑορτή τῶν Πουρίμ, πού ἔπεφτε περίπου ἕνα μήνα πρίν τό Πάσχα. Κατά τήν ἑορτή αὐτή ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στά Ἱεροσόλυμα. 2 Ἐκεῖ, στά Ἱεροσόλυμα, κοντά στήν προβατική πύλη τοῦ τείχους τῆς πόλεως ὑπάρχει κάποια λίμνη στήν ὁποία κολυμποῦσαν, καί ἡ ὁποία στήν ἑβραϊκή γλώσσα ὀνομαζόταν Βηθεσδά. Ἡ κολυμβήθρα αὐτή εἶχε τριγύρω της πέντε στοές, πέντε θολωτά ὑπόστεγα. 3 Σ’ αὐτά τά θολωτά ὑπόστεγα βρίσκονταν ξαπλωμέ­νοι πάρα πολλοί ἄρρωστοι, τυφλοί, κου­τσοί, ἄνθρωποι μέ κάποιο μέλος πιασμένο καί ἀναί­σθη­το ἤ ἀτρο­φι­κό· κι ὅλοι αὐτοί περίμεναν νά κινηθεῖ τό νερό τῆς κολυμβήθρας. 4 Διότι ἀπό καιρό σέ καιρό ἕνας ἄγγελος κατέβαινε στήν κολυμβήθρα καί ἀνατάραζε τά νερά της. Καί ὅποιος ἔμπαινε πρῶτος σ’ αὐτή μετά τήν ἀνα­τάραξη τοῦ νεροῦ, γινόταν ὑγιής, ὁποιαδήποτε κι ἄν ἦταν ἡ ἀρ­­ρώ­­στια πού εἶχε.

 5 Ὑπῆρχε λοιπόν ἐκεῖ ἀνάμεσα στό πλῆθος τῶν ἀρ­ρώ­­στων καί κάποιος ἄνθρωπος πού ἦταν ἄρρωστος τρι­ά­ντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια. 6 Ὅταν τόν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νά εἶναι ξα­πλω­μένος κάτω καί μέ τό θεῖο του βλέμμα διέκρινε ὅτι ἀπό πολύ καιρό εἶχε αὐτήν τήν ἀσθένεια, τοῦ εἶπε: Θέλεις νά γίνεις ὑγιής; Καί μέ τήν ἐρώτηση αὐτή ὁ Κύριος ἔδι­νε ἀφορμή στόν παράλυτο νά ζητήσει τή βοήθειά του. 7 Πράγματι λοιπόν ὁ ἄρρωστος τοῦ ἀποκρίθηκε: Κύριε, δέν ἔχω ἄνθρωπο νά μέ ρίξει στήν κολυμβήθρα ἀμέ­­σως μόλις ἀναταραχθοῦν τά νερά της. Κι ἐνῶ προ­σπα­­θῶ νά πλησιάσω ἐγώ μόνος μου, προλαβαίνει ἄλ­­λος καί κατεβαίνει στό νερό πρίν ἀπό μένα. 8 Τοῦ λέει ὁ Ἰησοῦς: Σήκω ἐπάνω, πάρε τό κρεβάτι σου στόν ὦμο σου καί περπάτα. 9 Κι ἀμέσως ὁ ἄνθρωπος ἔγινε καλά, πῆρε τό κρεβάτι του καί περπατοῦσε ἐλεύθερα. Ἦταν ὅμως Σάββατο ἡ ἡμέρα πού ἔγινε αὐτό.

 10 Ἔλεγαν λοιπόν οἱ πρόκριτοι Ἰουδαῖοι στόν θεραπευμένο: Σήμερα εἶναι Σάββατο. Δέν ἐπιτρέπεται νά σηκώνεις καί νά μεταφέρεις τό κρεβάτι σου. 11 Αὐτός ὅμως τούς ἀποκρίθηκε: Ἐκεῖνος πού μέ ἔκανε καλά μέ θαῦμα καί θεϊκή δύναμη, αὐτός μοῦ εἶπε, πάρε τό κρεβάτι σου καί περπάτα. 12 Μετά λοιπόν ἀπό τήν ἀπάντηση αὐτή τόν ρώτησαν ἐκεῖνοι: Ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός πού σοῦ εἶπε, πάρε τό κρεβάτι σου καί περπάτα; 13 Ὁ θεραπευμένος ὅμως παράλυτος δέν ἤξερε ποιός εἶναι· διότι ὁ Ἰησοῦς εἶχε φύγει ἀπαρατήρητος καί εἶχε ἐξα­φανιστεῖ. Καί ἦταν εὔκολο νά ἐξαφανιστεῖ, διότι ὑπ­ῆρ­­χε πολύς λαός στόν τόπο πού ἔγινε τό θαῦμα.

 14 Ὕστερα ἀπό ἀρκετό καιρό τόν βρῆκε ὁ Ἰησοῦς στό ἱερό καί τοῦ εἶπε: Βλέπεις, τώρα ἔχεις γίνει ὑγιής. Πρόσεξε λοιπόν ἀπό δῶ καί πέρα νά μήν ἁμαρτάνεις πιά, γιά νά μή πάθεις τίποτε χειρότερο ἀπό τήν ἀσθένεια πού εἶχες, καί ἡ ὁποία σοῦ προκλήθηκε ἀπό τίς ἁμαρτίες σου. Πρόσεξε μήν πάθεις χειρότερη συμφορά στό σῶ­μα σου, καί χάσεις μαζί μέ τήν ὑγεία τοῦ σώματός σου καί τήν ψυχή σου. 15 Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπό τό ἱερό καί, ἀφοῦ συ­νά­ντησε τούς Ἰουδαίους, τούς ἀνήγγειλε ὅτι ὁ Ἰη­­σοῦς ἦταν αὐτός πού τόν γιάτρεψε.

Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Μαΐου 2022, Κυριακή τοῦ Παραλύτου (Πράξ. θ΄ 32-42)

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐγένετο Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας Λύδδαν. εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. καὶ εὐ­θέως ἀνέστη. καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. 

 Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Τα­βιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορ­κάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ. ἐγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ Ἰόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρακαλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν. ἀ­ναστὰς δὲ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον,

 καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς. ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε. δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν. γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς Ἰόππης, καὶ πολ­λοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον.

Μὲ τῆ δύναμη τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ

1. Ἡ θεραπεία τοῦ παράλυτου Αἰνέα

Δύο ἐντυπωσιακὰ θαύματα τοῦ ἀποστόλου Πέτρου μᾶς περιγράφει ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Τὸ πρῶτο ἀπὸ αὐτὰ συνέβη στὴν πόλη Λύδδα, ὅπου περιόδευε ὁ Ἀπόστολος. Ἐκεῖ συνάντησε κάποιον ἄνθρωπο ποὺ λεγόταν Αἰνέας, ὁ ὁ­ποῖος ἦταν παράλυτος· ὀκτὼ χρόνια κατάκοιτος σὲ κρεβάτι. Ἀπευθύνθηκε τότε σ᾿ αὐ­τὸν ὁ Πέτρος καὶ τοῦ εἶπε: «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός». Αἰνέα, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Μεσσίας, σὲ θεραπεύει ἀπὸ τὴν παραλυσία σου. Σήκω καὶ στρῶσε μόνος σου τὸ κρεβάτι σου. Ὁ Αἰνέας λοιπὸν «εὐ­θέως ἀνέστη»· σηκώθηκε ἀμέσως, τελείως ὑγιής.

Τὸ θαῦμα αὐτὸ ἔγινε ἀμέσως γνωστό. Ὁ­πωσδήποτε θὰ φαινόταν ἀπίστευτο σὲ ὅλους τοὺς παρόντες νὰ βλέπουν τώρα τὸν Αἰνέα νὰ περπατᾶ χαρούμενος. Τὸν εἶ­δαν καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Λύδδας καὶ τῆς πεδιάδας τοῦ Σάρωνα, πολλοὶ δὲ ἀπὸ αὐτοὺς συγ­κλονισμένοι πίστεψαν στὸν Χριστό.

Ὄντως ἐντυπωσιακὴ ἡ θεραπεία τοῦ πρώην παράλυτου, ποὺ μὲ τὴ θαυματουργικὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ μποροῦσε πλέον νὰ πατᾶ στὰ πόδια του καὶ νὰ ἐξυπηρετεῖ μόνος του τὸν ἑαυτό του. Αὐτὴ εἶναι ἡ δύναμη τοῦ ἀναστημένου Κυρίου μας. Ὑπερβαίνει τοὺς νόμους τῆς φύσεως, ἀνατρέπει τὶς πιὸ δυσχερεῖς καταστάσεις, ἀνοίγει δρόμους στὰ ἀδιέξοδα, ἀντικαθιστᾶ τὸν πόνο μὲ τὴ χαρά, τὸ δάκρυ μὲ τὸ χαμόγελο, τὴν ἀπελπισία μὲ τὴν ἐλπίδα. Ἀνορθώνει τὸν ἄνθρωπο ὄχι μόνο σωματικά, ἀλλὰ καὶ πνευματικά· ἀνασταίνει τὴν ψυχή του.

Ἂς μὴ χάνουμε λοιπὸν τὴν πίστη μας, τὸ θάρρος μας, τὴν ἐλπίδα μας μέσα στὶς καθημερινὲς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζουμε. Ἀλλὰ ἂς ἀποθέτουμε τὴ ζωή μας καὶ τὶς δοκιμασίες μας στὰ χέρια τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ μας, τοῦ ἀναστημένου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

2. Τὸ ζαρκάδι τῆς ἀγάπης

Κοντὰ στὴ Λύδδα ὑπῆρχε μιὰ ἄλλη παραθαλάσσια πόλη, ἡ Ἰόππη. Ἐκεῖ κατοικοῦσε κάποια μαθήτρια τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία λεγόταν Ταβιθά, ποὺ σημαίνει Δορκάδα, δηλαδὴ ζαρκάδι. Πράγματι, σὰν ζαρ­κάδι ἔτρεχε ἀπὸ τὴν πολλή της ἀγάπη γιὰ νὰ βοηθήσει κάθε δυσκολεμένο συν­άνθρωπό της. «Αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει», σημειώνει ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. Ἦταν δηλαδὴ γεμάτη ἀπὸ τὶς ἀγαθοεργίες καὶ ἐλεημοσύνες ποὺ ἔκανε συνεχῶς, καταβάλλοντας τὸν προσωπικό της κόπο.

Τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ὅμως ἡ Ταβιθὰ ἀσθένησε καὶ πέθανε. Ἀφοῦ τὴν ἑτοίμασαν οἱ Χριστιανοὶ τῆς πόλεως, εἰδοποίησαν τὸν ἀπόστολο Πέτρο ποὺ βρισκόταν στὴ γειτονικὴ Λύδδα καὶ τὸν παρακάλεσαν νά μεταβεῖ τὸ συντομότερο κοντά τους. Ὁ ἀκούραστος Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ ἔσπευσε στὴν Ἰόππη καὶ ἀνέβηκε στὸ ἀνώγειο, ὅπου εἶχαν τοποθετήσει τὴ νεκρή. Ἐκεῖ ἀντίκρισε ἕνα θέαμα πολὺ συγκινητικό: Παρουσιάσθηκαν μπροστά του ὅλες οἱ χῆρες κλαί­γον­τας γιὰ τὸν θάνατο τῆς Ταβιθὰ καὶ «ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια, ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς». Τοῦ ἔδειχναν, δηλαδή, τὰ ἐνδύματα ποὺ εἶχε φτιάξει μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια ἡ ἀκούραστη Ταβιθά, ὅσο ζοῦσε μαζί τους, καὶ τοὺς τὰ εἶχε χαρίσει.

Συγκινημένος ὁ Ἀπόστολος ζήτησε ἀπὸ ὅλους νὰ βγοῦν ἔξω ἀπὸ τὸ ἀνώγειο, γονάτισε καὶ προσευχήθηκε θερμὰ στὸν ζωοδότη Κύριο. Κατόπιν στράφηκε στὸ νεκρὸ σῶμα καὶ εἶπε: «Ταβιθά, σήκω ἐπάνω»! Αὐτὴ ἄνοιξε ἀμέσως τὰ μάτια της καὶ κάθισε στὸ κρεβάτι της. Ὁ Ἀπόστολος τῆς ἔδωσε τὸ χέρι του καὶ τὴ σήκωσε ὄρθια. Φώναξε κατόπιν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἰδιαιτέρως τὶς χῆρες καὶ τοὺς τὴν παρουσίασε ζωντανή. Τὸ θαῦμα αὐτὸ ἔγινε ἀμέσως γνωστὸ σὲ ὅλη τὴν Ἰόππη καὶ πολλοὶ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν περιοχὴ πίστεψαν στὸν Κύριο.

Εἶναι ἀσφαλῶς διδακτικότατη ἡ θυσιαστικὴ ἀγάπη τῆς Ταβιθά. Κατέβαλλε τὸν προσωπικό της κόπο γιὰ νὰ ἑτοιμάσει τὰ προσφερόμενα. Ἔδινε χρόνο, κουραζόταν, ἔκανε χειρωνακτικὴ ἐργασία, ξενυχτοῦσε ἴσως, διότι ἑτοίμαζε μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια τὰ ἐνδύματα τὰ ὁποῖα χάριζε σὲ ὅλες ἐκεῖ­νες τὶς χῆρες.

Ἂς εἴμαστε κι ἐμεῖς πάντα πρόθυμοι νὰ προσφέρουμε τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη μας στοὺς ἔχοντες ἀνάγκη ἀδελφούς μας, κα­ταβάλλοντας τὸν προσωπικό μας κόπο· δί­νον­τας λίγο ἀπὸ τὸν χρόνο μας· ἀφήνοντας κάποτε στὴν ἄκρη τὸ πρόγραμμά μας καὶ τὶς προσωπικὲς ἀνέσεις μας, προκειμένου νὰ συνεισφέρουμε στὸ προνοιακὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μας· νὰ βοηθήσουμε στὸ συσσίτιο τῆς ἐνορίας μας· νὰ διακονήσουμε κάποιον ἀσθενὴ ἀδελφό μας. Ὅταν ἡ ἀγάπη μας εἶναι θυσιαστικὴ καὶ γίνεται μὲ κόπο, τότε δίνει ἐσωτερικὴ χαρὰ σ᾿ αὐτὸν ποὺ τὴν προσφέρει καὶ τοῦ ἐξασφαλίζει τὴν αἰώνια μακαριότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.