Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς Εὐαγγελικὸ καί 'Αποστολικό Ἀνάγνωσμα
Κυριακῆς 12 Ἰουνίου 2022
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 12 Ἰουνίου 2022, Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς (Ἰωάν. ζ΄ 37-52, η΄12)
37 Ἐν δὲ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. 38 ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. 39 τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν· οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη. 40 πολλοὶ οὖν ἐκ τοῦ ὄχλου ἀκούσαντες τὸν λόγον ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης·
41 ἄλλοι ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός· ἄλλοι ἔλεγον· μὴ γὰρ ἐκ τῆς Γαλιλαίας ὁ Χριστὸς ἔρχεται; 42 οὐχὶ ἡ γραφὴ εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Δαυῒδ καὶ ἀπὸ Βηθλεὲμ τῆς κώμης, ὅπου ἦν Δαυΐδ, ὁ Χριστὸς ἔρχεται; 43 σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι’ αὐτόν. 44 τινὲς δὲ ἤθελον ἐξ αὐτῶν πιάσαι αὐτόν, ἀλλ’ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας. 45 Ἦλθον οὖν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν;
46 ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος. 47 ἀπεκρίθησαν οὖν αὐτοῖς οἱ Φαρισαῖοι· μὴ καὶ ὑμεῖς πεπλάνησθε; 48 μή τις ἐκ τῶν ἀρχόντων ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν ἢ ἐκ τῶν Φαρισαίων; 49 ἀλλ’ ὁ ὄχλος οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸν νόμον ἐπικατάρατοί εἰσι!
50 λέγει Νικόδημος πρὸς αὐτούς, ὁ ἐλθὼν νυκτὸς πρὸς αὐτόν, εἷς ὢν ἐξ αὐτῶν· 51 μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ’ αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ; 52 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· μὴ καὶ σὺ ἐκ τῆς Γαλιλαίας εἶ; ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται.
η΄ 12 Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησε λέγων· ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
37 Τήν τελευταία καί πιό ἐπίσημη ἡμέρα ἀπ’ ὅλες τίς ἄλλες ἡμέρες τῆς ἑορτῆς στάθηκε ὄρθιος ὁ Ἰησοῦς καί μέ ζωηρή φωνή εἶπε: Ἐάν κανείς αἰσθάνεται πόθο καί δίψα ὄχι γιά ἀγαθά ὑλικά καί φθαρτά, ἀλλά γιά τήν ἐσωτερική γαλήνη καί τή μακαριότητα τῆς θείας ζωῆς, ἄς ἔρχεται σέ μένα μέ πίστη καί ἄς πίνει ἐλεύθερα. Κοντά μου θά ἱκανοποιηθοῦν ὅλοι οἱ εὐγενικοί του πόθοι καί θά βρεῖ ἀνάπαυση ἡ ψυχή του. 38 Ἀπό τήν καρδιά καί τά βάθη τῆς ψυχῆς ἐκείνου πού πιστεύει σέ μένα, σύμφωνα μέ τά λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς, θά ἀναβλύζουν ποτάμια νεροῦ πού θά εἶναι πάντα τρεχούμενο. Κι ἔτσι θά ποτίζεται ὄχι μόνο ὁ ἴδιος, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι πού θά ἔρχονται σέ σχέση μ’ αὐτόν. 39 Αὐτά τά λόγια τά εἶπε ὁ Κύριος γιά τό Ἅγιον Πνεῦμα, πού θά ἀποκτοῦσαν μετά τήν Ἀνάληψή του στούς οὐρανούς ὅσοι θά πίστευαν σ’ αὐτόν. Διότι πρωτύτερα εἶχαν βέβαια δοθεῖ χαρίσματα προφητικά καί θαυματουργικά σέ ἀνθρώπους δίκαιους καί προφῆτες, ἀλλά ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ἀναγεννᾶ τούς ἀνθρώπους καί τούς μεταδίδει τή θεία καί μακαρία ζωή δέν εἶχε δοθεῖ σέ κανέναν. Καί δέν εἶχε δοθεῖ ἡ χάρις αὐτή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι ὁ Ἰησοῦς δέν εἶχε ἀκόμη δοξασθεῖ μέ τό Πάθος του καί τήν Ἀνάληψή του.
40 Πολλοί λοιπόν ἀπό τόν λαό, ὅταν ἄκουσαν τά λόγια αὐτά πού εἶπε ὁ Κύριος στή διάρκεια τῆς ἑορτῆς, ἔλεγαν: Πράγματι αὐτός εἶναι ὁ προφήτης πού μᾶς προανήγγειλε ὁ Μωυσῆς. 41 Ἄλλοι ἔλεγαν: Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας Χριστός. Ἄλλοι ἔλεγαν: Δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι ὁ Μεσσίας· διότι μήπως ὁ Μεσσίας εἶναι νά ἔρθει ἀπό τή Γαλιλαία; 42 Δέν εἶπε ἡ Ἁγία Γραφή ὅτι ὁ Μεσσίας Χριστός θά προέρχεται ἀπό τό γένος τοῦ Δαβίδ καί ἀπό τό χωριό τῆς Βηθλεέμ, ὅπου γεννήθηκε καί μεγάλωσε ὁ Δαβίδ; 43 Προκλήθηκε λοιπόν διαίρεση καί διαφωνία μεταξύ τοῦ λαοῦ γι’ αὐτόν. 44 Μερικοί μάλιστα ἀπ’ αὐτούς ἤθελαν νά τόν συλλάβουν, ἀλλά κανείς δέν τόλμησε ν’ ἁπλώσει χέρι ἐπάνω του· διότι μιά ἀόρατη δύναμη τούς συγκρατοῦσε καί τούς παρεμπόδιζε. 45 Ἐπειδή λοιπόν κανείς δέν μποροῦσε νά τόν συλλάβει, γύρισαν ἄπρακτοι οἱ ὑπηρέτες στούς ἀρχιερεῖς καί τούς Φαρισαίους. Κι ἐκεῖνοι τούς ρώτησαν: Γιατί δέν τόν φέρατε, ἀφοῦ καί δημοσίως ἐμφανίστηκε καί πολλοί ἀπ’ τό πλῆθος τόν ἄκουγαν μέ δυσμένεια καί ἦταν ἕτοιμοι νά σᾶς βοηθήσουν μή σᾶς διαφύγει;
46 Τότε οἱ ὑπηρέτες τούς ἔδωσαν τήν ἑξῆς ἀπάντηση: Ποτέ ἄλλοτε δέν δίδαξε ἄλλος ἄνθρωπος μέ τόση σοφία καί δύναμη καί χάρη μέ ὅση διδάσκει ὁ ἄνθρωπος αὐτός. 47 Ὕστερα λοιπόν ἀπό τήν ἀνέλπιστη αὐτή ἀπάντηση τῶν ὑπηρετῶν τούς ξαναρώτησαν οἱ Φαρισαῖοι: Μήπως παρασυρθήκατε κι ἐσεῖς, πού εἶστε πάντοτε κοντά μας καί ἀκοῦτε τή διδασκαλία μας, κι ἔχετε πλανηθεῖ ἀπ’ αὐτόν, ὅπως τά ἀμαθή πλήθη τοῦ λαοῦ; 48 Μήπως πίστεψε σ’ αὐτόν κανείς ἀπ’ τούς ἄρχοντες, πού εἶναι οἱ μόνοι ἁρμόδιοι νά κρίνουν τά θρησκευτικά ζητήματα, ἤ ἀπ’ τούς Φαρισαίους, πού εἶναι ἄγρυπνοι φύλακες τῶν παραδόσεων καί τῆς ἀληθινῆς πίστεως; 49 Κανείς ἀπ’ αὐτούς δέν πίστεψε, παρά μόνον αὐτός ὁ ὄχλος, πού δέν ξέρει τό νόμο καί γι’ αὐτό εἶναι ὅλοι τους καταραμένοι.
50 Τούς ρώτησε τότε ὁ Νικόδημος, ἐκεῖνος πού ἦλθε στόν Ἰησοῦ μέσα στή νύχτα καί ἦταν ἕνας ἀπ’ αὐτούς, διότι ἦταν κι αὐτός μέλος τοῦ συνεδρίου: 51 Μήπως ὁ νόμος μας μπορεῖ νά καταδικάσει ἕναν ἄνθρωπο, ἐάν προηγουμένως δέν τόν ἀκούσει ὁ δικαστής πού ἐκπροσωπεῖ τό νόμο καί μάθει ἀπό τήν ἀπολογία του τί ἀξιοκατάκριτο καί ἀξιόποινο ἔκανε; 52 Ἐκεῖνοι τότε τοῦ εἶπαν: Μήπως εἶσαι κι ἐσύ ἀπό τή Γαλιλαία; Ἐξέτασε καί εὔκολα θά δεῖς καί θά πεισθεῖς ἀπό τά πράγματα ὅτι κανείς προφήτης ἀπό τή Γαλιλαία δέν ἔχει βγεῖ ἕως τώρα.
η΄ 12 Ὁ Ἰησοῦς τούς μίλησε πάλι καί τούς εἶπε: Ἐγώ εἶμαι τό φῶς ὄχι μόνο τῶν Ἰουδαίων ἀλλά ὅλου τοῦ κόσμου. Ἐκεῖνος πού μέ ἀκολουθεῖ μέ πλήρη ἐμπιστοσύνη κι ἐλπίδα καί μέ πρόθυμη ὑπακοή στά λόγια μου, δέν θά περπατήσει οὔτε θά βρεθεῖ ποτέ στό σκοτάδι τῆς πλάνης καί τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά θά ἔχει μέσα του τό ζωηφόρο καί πνευματικό φῶς, πού προέρχεται ἀπό τήν ἀληθινή ζωή, τόν Θεό.
«Πνεύματος ἐπιδημία»
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 12 Ἰουνίου 2022, τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξ. β΄ 1-11)
Ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες οἱ ἀπόστολοι ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό. καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι. Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· γενομένης δὲ τῆς φωνῆς ταύτης συνῆλθε τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν. ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· οὐκ ἰδοὺ πάντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;
«Πνεύματος ἐπιδημία»
Τὴ νύχτα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου ὁ Κύριος εἶχε δώσει μιὰ σημαντικὴ ὑπόσχεση στοὺς Μαθητές. Τοὺς εἶχε πεῖ ὅτι μετὰ τὴν ἔνδοξη Ἀνάσταση καὶ τὴ θεία Ἀνάληψή του στοὺς οὐρανοὺς θὰ τοὺς ἔστελνε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γιὰ νὰ μένει συνεχῶς μαζί τους καὶ νὰ τοὺς ἐνισχύει. Ἡ ἐπαγγελία αὐτὴ τοῦ Κυρίου ἐκπληρώθηκε τὴν πεντηκοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή του, μὲ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς Μαθητὲς καὶ στὴν πρώτη Ἐκκλησία. Αὐτὸ τὸ συγκλονιστικὸ γεγονὸς ἑορτάζουμε σήμερα, μὲ τὴ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ μᾶς τὸ περιγράφει τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούσαμε ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.
1. Μιὰ διαρκὴς Πεντηκοστὴ
Στὸ ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπου εἶχε τελεσθεῖ ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος, βρίσκονταν συγκεντρωμένοι οἱ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου μὲ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἕναν εὐρύτερο κύκλο μαθητῶν καὶ προσεύχονταν μὲ μιὰ καρδιά. Ξαφνικὰ ἄκουσαν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μιὰ βοὴ σὰν φύσημα σφοδροῦ καὶ βίαιου ἀνέμου. Ἡ βοὴ αὐτὴ γέμισε ὅλο τὸ σπίτι. Τὴν ἴδια στιγμὴ εἶδαν νὰ διαμοιράζονται σὲ αὐτοὺς γλῶσσες σὰν τὶς φλόγες τῆς φωτιᾶς, καὶ στὸν καθένα νὰ κάθεται ἀπὸ μιὰ γλώσσα.
«Καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι». Ὅλοι τους τότε πλημμύρισαν ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ μὲ τὸν φωτισμό του ἄρχισαν νὰ μιλοῦν ξένες γλῶσσες καὶ νὰ κηρύττουν οὐράνιες καὶ θεϊκὲς ἀλήθειες.
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατῆλθε μὲ τὸν θαυμαστὸ αὐτὸ τρόπο τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς στὴ σύναξη ἐκείνη τῶν πιστῶν, στὴν πρώτη Ἐκκλησία, καὶ πλημμύρισαν οἱ Μαθητὲς μὲ τὰ ἐξαιρετικὰ χαρίσματά του. Ἐξίσου θαυμαστὸ ὅμως εἶναι τὸ ὅτι ἀπὸ τότε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα παραμένει διαρκῶς στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐνεργεῖ τὰ πάντα μέσα σὲ αὐτήν. Ἐκεῖνο τελεσιουργεῖ τὰ ἱερὰ Μυστήρια, ἁγιάζει καὶ ἀναγεννᾶ τοὺς πιστούς, μᾶς ἐνισχύει στὸν πνευματικό μας ἀγώνα, χορηγεῖ τὰ ἰδιαίτερα χαρίσματά του στὸν καθένα μας· «ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας», ὅπως τονίζει ἕνα τροπάριο τῆς σημερινῆς Ἑορτῆς.
Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ὁ ἱερὸς χῶρος μέσα στὸν ὁποῖο πνέει ἀκατάπαυστα εἴκοσι αἰῶνες τώρα τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, οἱ δὲ παράδοξες ἐκεῖνες φλόγες, ποὺ ἔλαβαν τότε οἱ Μαθητές, μεταλαμπαδεύονται σὲ κάθε πιστὸ ποὺ ἔχει λάβει τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ τὸ ἅγιο Χρίσμα καὶ εἶναι ἐνεργὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας.
2. Τέλεια κοινωνία ἀγάπης
Τὴν ἡμέρα ἐκείνη βρίσκονταν στὴν Ἱερουσαλὴμ Ἑβραῖοι τῆς Διασπορᾶς ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, ὅπως σημειώνει στὴ συνέχεια τὸ ἱερὸ κείμενο τῶν Πράξεων: «Ἦσαν ἐν Ἱερουσαλὴμ κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν», οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἔλθει γιὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς. Στὸ ἄκουσμα λοιπὸν τῆς βοῆς τοῦ ἀνέμου συγκεντρώθηκε πλῆθος ἀπὸ αὐτοὺς ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία, ὅπου βρίσκονταν οἱ Ἀπόστολοι, ἔμειναν δὲ κατάπληκτοι, διότι ἄκουγαν τοὺς Μαθητὲς νὰ μιλοῦν στὴ δική τους γλώσσα.
Καὶ ἀποροῦσαν: «Δὲν εἶναι ὅλοι αὐτοί, δηλαδὴ οἱ Ἀπόστολοι, Γαλιλαῖοι στὴν καταγωγή; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μιλοῦν τὴ δική μας τοπικὴ γλώσσα; Εἴμαστε ἐδῶ Πάρθοι, Μῆδοι, Ἐλαμίτες, κάτοικοι τῆς Μεσοποταμίας, τῆς Ἰουδαίας, τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Πόντου, τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς Φρυγίας, τῆς Παμφυλίας, τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Λιβύης, ποὺ εἶναι κοντὰ στὴν Κυρήνη, καὶ Ρωμαῖοι, ποὺ διαμένουμε ἐδῶ, καθὼς ἐπίσης Κρῆτες καὶ Ἄραβες. Πῶς εἶναι δυνατὸν ὅλοι ἐμεῖς νὰ τοὺς ἀκοῦμε νὰ κηρύττουν στὶς δικές μας τοπικὲς γλῶσσες τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ;» Ὅταν κάποτε οἱ ἄνθρωποι ἄρχισαν μὲ ἀλαζονεία νὰ χτίζουν τὸν πύργο τῆς Βαβὲλ γιὰ νὰ φθάσουν στὸν Θεό, ὅπως νόμιζαν, ὁ Θεὸς παραχώρησε σύγχυση σὲ αὐτούς. Ἄρχισαν νὰ μιλοῦν διαφορετικὲς γλῶσσες μεταξύ τους καὶ νὰ μὴν μποροῦν νὰ συνεννοηθοῦν. Ἀποξενώθηκαν. Τὴν Πεντηκοστὴ συνέβη τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο: Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα φώτισε τοὺς Ἀποστόλους, ὥστε νὰ μιλοῦν γλῶσσες ποὺ ποτὲ δὲν εἶχαν ἀκούσει μέχρι τότε, καὶ νὰ κηρύττουν σὲ ποικίλες διαλέκτους τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀναιρέθηκε τότε ἡ ἀποξένωση τῆς Βαβὲλ κι ὅλος ὁ κόσμος ἑνώθηκε στὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεό.
Ἑνώθηκε καὶ παραμένει ἑνωμένος. Μέσα στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ζοῦμε αὐθεντικὰ τὸ πνεῦμα καὶ τὸ ἦθος της, ὑπερβαίνονται οἱ φυλετικὲς καὶ γλωσσικὲς διαφορές. Μᾶς ἑνώνει ὅλους ἡ κοινὴ πίστη στὸν Τριαδικὸ Θεό. Μὲ τὴ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ξεπερνοῦμε κάθε διαφορὰ καὶ κάθε ἀδυναμία ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν διπλανό μας. Δὲν εἴμαστε πλέον ξένοι. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς καθιστᾶ καὶ πάλι ἀδελφούς· ἑνωμένους σὲ μία τέλεια κοινωνία ἀγάπης. Καὶ μέσα στὴν κοινωνία αὐτή, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας, ὄχι ἁπλῶς «φθάνουμε» στὸν Θεό, ἀλλὰ ζοῦμε διαρκῶς ἑνωμένοι μαζί Του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου