...

 

Κυριακὴ Γ΄ Ματθαίου

 Εὐαγγελικὸ-Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Ἰουλίου 2022

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Ἰουλίου 2022, Γ΄ Ματθαίου (Ματθ. ς΄ 22-33)

22 Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· 23 ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; 24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. 

25 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος; 26 ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν; 27 τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα; 28 καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· 29 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. 

30 Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι; 31 μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα; 32 πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων.

 33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

22 Καί δέν εἶναι μικρή συμφορά νά κολλήσει ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά σας στά γήινα καί μάταια. Γιά νά τό καταλάβετε αὐτο, σᾶς φέρνω μιά εἰκόνα: Τό λυχνάρι πού δίνει φῶς στό σῶμα εἶναι τό μάτι· καί τό λυχνάρι πού φωτίζει τήν ψυχή εἶναι ὁ νοῦς. Ἐάν λοιπόν τό μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο τό σῶμα σου θά εἶναι γεμάτο φῶς, σάν νά ἦταν ὁλόκληρο τό σῶμα σου μάτι. Ἔτσι θά φωτίζεται καί ἡ ψυχή σου, ἐάν ὁ νοῦς σου καί ἡ καρδιά σου δέν ἔχουν τυφλωθεῖ ἀπ’ τή φιλαργυρία καί τήν προσκόλληση στά μάταια. 23 Ἐάν ὅμως τό μάτι σου εἶναι βλαμμένο καί τυφλωμένο, ὅλο τό σῶμα σου θά εἶναι βυθισμένο στό σκοτάδι. Ἐάν λοιπόν ἐκεῖνο πού σοῦ δόθηκε γιά νά σοῦ μεταδίδει φῶς γίνει σκοτάδι, σέ πόσο σκοτάδι θά βυθισθεῖς; Κάτι ἀνάλογο θά συμβεῖ, ἐάν καί ὁ νοῦς σκοτισθεῖ ἀπό τήν προσκόλληση στόν πλοῦτο. Σέ πόσο ἠθικό σκοτάδι θά βυθισθεῖ τότε ἡ ψυχή σου! 24 Μήν ἀπατᾶτε τόν ἑαυτό σας μέ τήν ἰδέα ὅτι εἶναι δυνατόν νά θησαυρίζει κανείς καί στή γῆ καί ταυτόχρονα νά εἶναι προσκολλημένος καί στό Θεό. Κανείς δέν μπορεῖ νά εἶναι συγχρόνως δοῦλος σέ δύο κυρίους. Διότι ἤ θά μισήσει τόν ἕνα καί θά ἀγαπήσει τόν ἄλλο, ἤ θά προσκολληθεῖ στόν ἕνα καί θά περιφρονήσει τόν ἄλλο. Δέν μπορεῖτε νά εἶστε συγχρόνως δοῦλοι καί τοῦ Θεοῦ καί τοῦ μαμωνᾶ, δηλαδή τοῦ πλούτου. Ἤ θά μισήσετε τόν πλοῦτο γιά νά ἀγαπήσετε τόν Θεό, ἤ θά προσκολληθεῖτε στόν πλοῦτο καί θά περιφρονήσετε τότε τόν Θεό.

 25 Ἡ καρδιά σας λοιπόν πρέπει νά ἀνήκει ἀποκλειστικά στό Θεό. Γι’ αὐτό σᾶς λέω, κόψτε τή ρίζα τῆς πλεο­νε­ξίας· καί μή φροντίζετε μέ ἀγωνία καί στενοχώρια γιά τή ζωή σας τί θά φᾶτε καί τί θά πιεῖτε, οὔτε γιά τό σῶμα σας τί ἔνδυμα θά φορέσετε. Δέν ἀξίζει ἡ ζωή περισσότερο ἀπό τήν τροφή, καί τό σῶμα πιό πολύ ἀπό τό ἔνδυμα; Ὁ Θεός λοιπόν πού σᾶς ἔδωσε αὐτά τά ἀνώτερα, θά σᾶς δώσει καί τά κατώτερα, τήν τροφή δηλαδή καί τό ἔνδυμα. 26 Κοιτάξτε τά πουλιά πού πετοῦν στόν ἀέρα καί δεῖτε ὅτι αὐτά δέν σπέρνουν οὔτε θερίζουν οὔτε μαζεύουν τροφές σέ ἀποθῆκες γιά τό χειμώνα ἤ τόν καιρό τῆς στερήσεως. Κι ὅμως ὁ ἐπουράνιος Πατέρας σας τά τρέφει. Ἐσεῖς δέν ἀξίζετε πολύ περισσότερο ἀπό αὐτά; 27 Καί γιά νά καταλάβετε πόσο ἀνόητη καί ἀνίσχυρη εἶναι αὐτή σας ἡ μέριμνα, σᾶς ρωτῶ: Ποιός ἀπό σᾶς, ὁσοδήποτε κι ἄν φροντίσει, μπορεῖ νά προσθέσει στό ἀνάστημά του ἕναν πήχη; Κανένας. Τί κατορθώνετε λοιπόν μέ τή μέριμνά σας; 28 Ἀλλά καί γιά τό ἔνδυμα γιατί κυριεύεσθε ἀπό ἀνήσυχη καί ἀγωνιώδη φροντίδα; Παρατηρῆστε τά ἀγριολούλουδα, πού φυτρώνουν μόνα τους στόν ἀγρό, μέ ποιό τρόπο αὐξάνουν. Δέν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν· 29 κι ὅμως σᾶς λέω ὅτι οὔτε ὁ σοφός σέ ἐπινοήσεις Σολομών, μέ ὅλη τήν ξακουσμένη βασιλική του μεγαλοπρέπεια καί τή λαμπρή καί ἔνδοξη περιβολή καί ἐμφάνισή του, δέν ντύθηκε μέ ἔνδυμα τόσο ὡραῖο καί θαυμάσιο, ὅπως περιβάλλεται ἕνα ἀπό τά ἀγριολούλουδα αὐτά.

 30 Κι ἄν ὁ Θεός ντύνει μέ τόση μεγαλοπρέπεια τά ἀγριόχορτα, πού φυτρώνουν μόνα τους στόν ἀγρό καί δέν ἔχουν προορισμό νά ζήσουν αἰώνια, ὅπως ἐσεῖς, ἀλλά σήμερα ὑπάρχουν καί αὔριο ρίχνονται στό φοῦρνο ὡς καύσιμη ὕλη, δέν θά φροντίσει πολύ περισσότερο γιά σᾶς καί δέν θά σᾶς δώσει ἔνδυμα, ὀλιγόπιστοι; 31 Μήν κυριευθεῖτε λοιπόν ποτέ ἀπό ἀγωνιώδη φροντίδα λέγοντας: τί θά φᾶμε, ἤ τί θά πιοῦμε, ἤ μέ ποιό ἔνδυμα θά ντυθοῦμε; 32 Διότι οἱ ἐθνικοί καί εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦν ἐντελῶς τά οὐράνια ἀγαθά πού ἔχουν ἀσυγκρίτως ἀνώτερη ἀξία, ζητοῦν ὅλα αὐτά τά μάταια καί φθαρτά ὡς τά μόνα σοβαρά καί ἀπαραίτητα. Ἐσεῖς ὅμως μήν ἀνησυχεῖτε γι’ αὐτά, διότι ὁ οὐράνιος Πατέρας σας γνωρίζει ὅτι ἔχετε ἀνάγκη ἀπ’ ὅλα αὐτά καί συνεπῶς θά σᾶς τά δώσει.

 33 Νά ζητᾶτε πρῶτα ἀπ’ ὅλα καί πάνω ἀπ’ ὅλα τά πνευματικά ἀγαθά τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν πού ὁ Θεός σᾶς ζητᾶ ὡς ὅρο γιά νά σᾶς χαρίσει τά ἀγαθά αὐτά. Καί τότε ὅλα αὐτά τά ἐπίγεια θά σᾶς δοθοῦν μαζί μ’ ἐκεῖνα.

Μὲ ἐλπίδα στὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Ἰουλίου 2022

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Ἰουλίου 2022, Γ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ε΄ 1-10)

Ἀδελφοί, δικαιωθέντες ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν. συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε. πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ.

Μὲ ἐλπίδα στὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὴ ζωή μας συχνὰ ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τὶς θλίψεις. Οἱ μεγαλύτεροι στὴν ἡλικία μποροῦν νὰ ἐπιβεβαιώσουν ὅτι εἶναι κοι­λάδα κλαυθμῶνος ὁ ἐπίγειος βίος, κα­θὼς μαζὶ μὲ τὶς χαρὲς ποὺ προσφέρει στὸν ἄνθρωπο πολὺ συχνὰ ἐπιφυλάσσει πόνους, δάκρυα καὶ ἀναστεναγμούς. Ὁπωσδήποτε οἱ θλίψεις δὲν εἶναι εὐχά­ριστες γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Εἶναι ὅμως εὐερ­γετικὲς γιὰ τὴν ψυχή του, ὅπως μᾶς τόνισε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούσαμε σήμερα ἀπὸ τὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή.

1. Ἡ ἐλπίδα μέσα στὶς θλίψεις

Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἀναφέρει, ἔχουμε συμφιλιωθεῖ μὲ τὸν Θεὸ καὶ εἰρηνεύουμε μαζί Του μέσῳ τῆς πίστεώς μας στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἐκεῖνος μᾶς ἔχει στερεώσει στὴν κατάσταση τῆς Χάριτος. Καυχώμαστε δὲ ἔχοντας τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀπολαύσουμε καὶ τὴν οὐράνια δόξα τοῦ Θεοῦ. Καὶ καυχώμαστε, παρ᾿ ὅλο ποὺ βρισκόμαστε μέσα στὶς θλίψεις, διότι γνω­ρίζουμε καλὰ ὅτι εἶναι εὐεργετικὲς οἱ θλίψεις γιὰ τὴν ψυχή μας. «Ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει», τονίζει ὁ ­Ἀπόστολος. Οἱ θλίψεις μᾶς ἀσκοῦν στὴν ­ὑπομονή.

Ἡ ὑπομονὴ κατόπιν καλλιεργεῖ τὴ δοκιμασμένη, τὴν τέλεια ἀρετή, καὶ ἡ ἀρετὴ αὐτὴ αὐξάνει τὴν ἐλπίδα στὸν Θεό. Αὐτὴ ἡ ἐλπίδα δὲν ντροπιάζει, οὔτε διαψεύδει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στὸν Ὁποῖο ἐλπίζουμε, ἔχει ἤδη πλημμυρίσει τὶς καρδιές μας μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο μᾶς δόθηκε ὡς ἀρραβώνας τῆς ἐλπίδας μας.

Αὐτὴ ἡ ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀπολαύσουμε τὴν οὐράνια δόξα τοῦ Θεοῦ, τὴ Βασιλεία του δηλαδή, εἶναι ποὺ δίνει φτερὰ στὴν ψυχή μας. Αὐτὴ ἡ ἐλπίδα μᾶς χαρίζει τὴ δύναμη νὰ ὑπομένουμε τὶς θλίψεις, νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὶς δυσκολίες, νὰ μὴ ­φοβόμαστε τοὺς κόπους, νὰ παλεύουμε στοὺς πειρασμούς. Ἀποβλέποντας στὴν οὐράνια μακαριότητα τοῦ Παραδείσου ξεπερνοῦμε τὶς δυσκολίες τῆς ἐπίγειας ζωῆς. Αὐτὴ ἡ ἐλπίδα μᾶς ἐνισχύει στὸν πνευματικό μας ἀγώνα, μᾶς ἀνδρειώνει στὸν ἀόρατο πόλεμο μὲ τὰ πάθη μας, μᾶς ὑψώνει τελικὰ στὸν οὐρανό, μᾶς ἑνώνει μὲ τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης.

2. Ἡ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

Γιὰ νὰ στερεώσει ἀκόμη ­περισσότερο τὴν ἐλπίδα μας αὐτὴ ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος, στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς προβάλλει μὲ μοναδικὸ τρόπο τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στὸν Ὁποῖο ἐλπίζουμε. Εἶναι ἀξιοθαύμαστη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, σημειώνει, διότι «ἔτι Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀ­πέ­θανε». Τόσο πολὺ ὁ Χριστὸς μᾶς ἀγά­πησε, ὥστε, ἐνῶ ἐμεῖς ἤμασταν ἀκόμη ἀσθενεῖς πνευματικὰ καὶ δὲν μπορούσαμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε μόνοι μας ἀπὸ τὴν καταδίκη τῆς ἁμαρτίας, Αὐτὸς θυσιάσθηκε γιὰ νὰ σώσει ἐμᾶς τοὺς ἀσεβεῖς.

Ἐδῶ μόλις καὶ μετὰ βίας μπορεῖ νὰ βρεθεῖ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος νὰ ­πεθά­νει γιὰ κάποιον δίκαιο. Γιὰ ἕναν ἀγαθὸ ἄν­θρωπο ἴσως νὰ ἔκανε κάποιος τὴν τόλμη αὐτή. Ὁ Θεὸς ὅμως δείχνει περίτρανα τὴν ἄπειρη ἀγάπη του πρὸς ἐμᾶς, διότι «ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε». Θυσιάσθηκε, δηλαδή, γιὰ χάρη μας ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἐνῶ ἐμεῖς ἤμασταν γεμάτοι ἁμαρτίες.

Πολὺ περισσότερο λοιπόν, τώρα ποὺ δικαιωθήκαμε μὲ τὴ θυσία τοῦ Κυρίου, θὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴν αἰώνια κόλαση. Διότι, ἐὰν συμφιλιωθήκαμε μὲ τὸν Θεὸ μὲ τὸν θάνατο τοῦ Υἱοῦ του, πολὺ περισσότερο θὰ σωθοῦμε τώρα διαμέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ζεῖ ἔνδοξος στοὺς οὐρανοὺς καὶ μεσιτεύει γιὰ ἐμᾶς.

Σαλεύει ὁ ἀνθρώπινος νοῦς ἀναλο­γιζόμενος τὴν ἀσύλληπτη θεία ἀγάπη. Τί Θεὸ ἔχουμε! Προτιμᾶ τὴ δική μας ζωὴ ἀπὸ τὴ δική του. Θανατώνεται Ἐκεῖνος γιὰ νὰ ζήσουμε ἐμεῖς. Πόση ἀξία ἔχουμε ἐνώπιόν Του οἱ μικροὶ καὶ ἀσήμαντοι ἄνθρωποι, ἀφοῦ γιὰ χάρη μας παραδίνεται σὲ θάνατο σταυρικό, ὀδυνηρὸ καὶ ἐπονείδιστο καὶ μάλιστα γιὰ νὰ σώσει ὄχι κάποιον δίκαιο, ἀλλὰ ἐμᾶς τοὺς ἀ­γνώμονες καὶ ἀποστάτες, ποὺ Τὸν ἀρ­νηθήκαμε καὶ συν­εχίζουμε δυστυχῶς νὰ Τὸν ἀρνούμαστε μὲ τὰ ἔργα μας.

Ἂς ἐπαναφέρουμε τακτικὰ στὴ σκέψη μας τὴν ἀτίμητη θυσία τοῦ Κυρίου μας μὲ εὐγνωμοσύνη γιὰ ὅσα ἔπραξε γιὰ ἐμᾶς καὶ ἂς Τοῦ ἀντιπροσφέρουμε τὴ δική μας ἀγάπη. Ἂς παραμερίσουμε ὅ,τι μᾶς χωρίζει ἀπὸ Αὐτὸν κι ἂς Τὸν ἀγαπήσουμε μὲ ὁποιοδήποτε κόστος, μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις καὶ μὲ σταθερὴ τὴν ἀπόφαση νὰ τηροῦμε τὶς θεῖες ἐντολές του, διότι τότε ἡ ἀγάπη μας θὰ ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι γνήσια καὶ εἰλικρινής.