Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Νοεμβρίου 2024

 Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Νοεμβρίου 2024, ΙΓ΄ Λουκᾶ (Λουκ. ιη΄ 18-27)

18 Καὶ ἐπηρώτησέ τις αὐ­τὸν ἄρχων λέγων· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζω­ὴν αἰ­ώνιον κληρονομήσω; 19 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. 20 τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύ­σῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδο­μαρ­τυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. 21 ὁ δὲ εἶπε· ταῦτα πάντα ἐ­φυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. 22 ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔ­χεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θη­σαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦ­ρο ἀκολούθει μοι. 23 ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλού­­σιος σφόδρα. 24 ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! 25 εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. 26 εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· καὶ τίς δύναται σωθῆναι; 27 ὁ δὲ εἶπε· τὰ ἀδύνατα πα­­ρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ πα­ρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

18 Κάποιος ἄρχοντας τῆς συναγωγῆς τόν ρώτησε τό ἑξῆς: Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί νά κάνω γιά νά κληρονομήσω τήν αἰώνια ζωή; 19 Τοῦ εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς: Ἀφοῦ ἀπευθύνεσαι σέ μένα νομίζοντας ὅτι εἶμαι ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, γιατί μέ ὀνο­μάζεις ἀγαθό; Κανείς δέν εἶναι ἀπό μόνος του ἀπο­λύ­­­τως ἀγαθός παρά μόνο ἕνας, ὁ Θεός. 20 Γνωρίζεις τίς ἐντολές: Νά μή μοιχεύσεις, νά μή σκοτώσεις, νά μήν κλέψεις, νά μήν ψευδομαρτυρήσεις, νά τιμᾶς τόν πατέρα σου καί τή μητέρα σου. 21 Κι ἐκεῖνος εἶπε: Ὅλα αὐτά τά φύλαξα ἀπό τήν παιδική μου ἡλικία. 22 Ὅταν λοιπόν ἄκουσε τά λόγια αὐτά ὁ Ἰησοῦς, τοῦ εἶπε: Ἕνα ἀκόμη σοῦ λείπει. Πούλησε ὅλα ὅσα ἔχεις καί μοίρασέ τα στούς φτωχούς, καί θά ἔχεις θησαυρό στόν οὐρανό, καί ἔλα νά μέ ἀκολουθήσεις ὡς μαθητής μου, ὑπακούοντας πάντοτε σέ ὅσα θά σέ διδάσκει τό παράδειγμά μου καί ἡ διδασκαλία μου. 23 Αὐτός ὅμως ὅταν ἄκουσε τά λόγια αὐτά, λυπήθηκε πάρα πολύ· διότι ἦταν πάμπλουτος καί δέν ἤθελε νά ἀποχωρισθεῖ τά πλούτη του. 24 Ὅταν λοιπόν ὁ Ἰησοῦς τόν εἶδε τόσο πολύ στενοχωρημένο, εἶπε: Πόσο δύσκολα θά μποῦν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ αὐτοί πού ἔχουν τά χρήματα! 25 Πράγματι, πολύ δύσκολα. Διότι εἶναι εὐκολότερο μία καμήλα νά περάσει ἀπό τή μικρή τρύπα πού ἀνοίγει ἡ βελόνα, παρά νά μπεῖ ἕνας πλούσιος στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 26 Ἐκεῖνοι πού τά ἄκουσαν αὐτά εἶπαν τότε: Καί ποιός μπορεῖ νά σωθεῖ, ἀφοῦ εἶναι τόσο πολύ δύσκολο, σχεδόν ἀδύνατο, νά σωθοῦν οἱ πλούσιοι, στούς ὁποίους ὁ Θεός ἔδωσε τά ἐπίγεια ἀγαθά του; 27 Τότε ὁ Κύριος τούς ἀπάντησε: Ἐκεῖνα πού εἶναι ἀδύ­να­το νά γίνουν μέ τήν ἀσθενική δύναμη τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι κατορθωτά καί δυνατά μέ τή χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ. Διότι μόνον ὁ Θεός μπορεῖ νά λύσει τά δεσμά τῆς καρδιᾶς κάθε καλοπροαίρετου πλουσίου πρός τό χρῆμα καί νά τ­όν καταστήσει ἄξιο τῆς σωτηρίας.

 Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Νοεμβρίου 2024, ΚΒ΄ Κυριακῆς Ἐπιστολῶν (Γαλ. ς΄ 11-18)

Ἀδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑ­­μῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. ὅσοι θέλου­σιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χρι­στοῦ διώκωνται. οὐδὲ γὰρ οἱ πε­ρι­τετμη­μέ­νοι αὐτοὶ νόμον φυ­λάσ­­σουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑ­μᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑ­με­­τέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀ­γὼ τῷ κόσμῳ. ἐν γὰρ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλ­λὰ καινὴ κτίσις. καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ᾿ αὐ­τοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μη­δεὶς πα­ρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρί­ου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βα­στά­ζω. ῾Η χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.

ΤΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΠΑΡΑΣΗΜΑ

«Ἐγὼ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω»

Μὲ τὸν φοβερὸ αὐτὸ λόγο ὁ ἀπόστολος Παῦλος κλείνει τὴν ἐπιστολή του πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Γαλατίας. Ἐγώ, τοὺς λέει, βαστάζω στὸ σῶμα μου τὰ σημάδια τῶν πληγῶν ποὺ δέχθηκα γιὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτὰ εἶναι ἡ ἀπολογία του. Αὐτὰ ἀποτελοῦν τὸ τελευταῖο καὶ πιὸ δυνατὸ ἐπιχείρημά του, προκειμένου νὰ τοὺς πείσει γιὰ τὴ γνησιότητα τοῦ κηρύγματός του καὶ νὰ τοὺς ἐπαναφέρει στὴν ὀρθὴ διδασκαλία, ἀπὸ τὴν ὁποία εἶχαν παρεκκλίνει. Ἂς δοῦμε λοιπὸν μὲ τὴν ἀφορμὴ αὐτὴ ποιά εἶναι τὰ στίγματα, γιὰ τὰ ὁποῖα ὁμιλεῖ μὲ καμάρι ὁ Ἀπόστολος, καὶ ἐὰν μποροῦμε νὰ ἀποκτήσουμε κι ἐμεῖς ἀντίστοιχα.

1. Τὰ σημάδια τῶν πληγῶν

Τὰ στίγματα αὐτὰ εἶναι τὰ σημάδια τῶν πληγῶν ποὺ εἶχε δεχθεῖ γιὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ γιὰ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου του. Ὅλα ὅσα εἶχε ὑποστεῖ κατὰ τὶς ἀποστολικὲς περιοδεῖες του καὶ τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος περιγράφει σὲ ἄλλη ἐπιστολή του: «ἐν πληγαῖς ὑπερβαλλόντως… ὑπὸ Ἰουδαίων πεντάκις τεσσαράκοντα παρὰ μίαν ἔλαβον, τρὶς ἐρραβδίσθην, ἅπαξ ἐλιθάσθην, τρὶς ἐναυάγησα, νυχθήμερον ἐν τῷ βυθῷ πεποίηκα» (Β΄ Κορ. ια΄ 23-25). Δηλαδή, δέχθηκα στὸ σῶμα μου χτυπήματα καὶ ὑ­περβολικὲς πληγές. Ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους πέντε φορὲς μαστιγώθηκα μὲ τριανταεννιὰ μαστιγώσεις. Τρεῖς φορὲς μὲ ράβδισαν, μία μὲ λιθοβόλησαν, τρεῖς φορὲς ναυάγησα, ἕνα μερόνυχτο ἔμεινα στὸ ἀνοιχτὸ πέλαγος, ὅπου μ᾿ ἔδερναν τὰ ἄγρια κύματα.

Ὅλη ἡ ζωή του εἶχε γίνει ἕνα συνεχὲς μαρτύριο. Ὅλο τὸ σῶμα του ἕνας χάρτης ἀπὸ οὐλὲς καὶ τραύματα. Ὅπως οἱ δοῦλοι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἔφεραν στί­γματα, σημάδια στοὺς βραχίονες ἢ στὸ μέτωπό τους, τὰ ὁποῖα φανέρωναν σὲ ποιόν κύριο ἀνήκουν, ἔτσι κι ὁ Ἀπόστολος μὲ τὰ στίγματα αὐτὰ ἀπὸ τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέστη, ἐπιβεβαίωνε ὅτι εἶναι γνήσιος δοῦλος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ τὴ λέξη «βαστάζω», σὰν νὰ πρόκειται γιὰ κάποιο τρόπαιο, γιὰ κάποιο βασιλικὸ σκῆπτρο. Τὰ ἀπαριθμεῖ σὰν νὰ εἶναι τὸ ἀκριβὸ καύχημά του, τὰ πολύτιμα παράσημά του.

2. Ἀναίμακτοι μάρτυρες

Μποροῦμε, ἀλήθεια, νὰ ἀποκτήσουμε κι ἐμεῖς ἀντίστοιχα παράσημα, στίγματα σὰν κι αὐτὰ ποὺ ἔφερε ὁ ἀπόστολος Παῦλος; Ἐκεῖνος διώχθηκε ἀπὸ Ἰουδαίους καὶ εἰδωλολάτρες. Ἐμεῖς, φανερὰ τουλάχιστον, δὲν ἀντιμετωπίζουμε διω­γμοὺς κατὰ τῆς πίστεώς μας. Ὡστόσο ὁ καθημερινὸς ἀγώνας μας ἐνάντια στὰ πάθη καὶ ἡ ὑπομονή μας στὶς μικρὲς ἢ μεγαλύτερες δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζουμε, ἰσοδυναμοῦν μὲ μαρτύριο, κατὰ τοὺς Πατέρες. Ὁ ἀρχαῖος ἐκκλησιαστικὸς συγγραφέας Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεὺς ὑπογραμμίζει ὅτι ὁ Χριστιανὸς εἶναι καθημερινὸς μάρτυρας! «Μαρτυρήσει νύκτωρ, μαρτυρήσει μεθ᾿ ἡμέραν· ἐν λόγῳ, ἐν βίῳ, ἐν τρόπῳ μαρτυρήσει» (PG 8, 1048). Νύχτα – μέρα, δηλαδή, μαρτυρεῖ ὁ Χριστιανός, μὲ τὰ λόγια του, μὲ τὴ ζωή του, μὲ κάθε τρόπο.

Συνεπῶς, μάρτυρας μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὁ ἀσθενὴς ποὺ ὑπομένει ἀγόγγυστα τοὺς πόνους τῆς χρόνιας ἀσθένειάς του· ὁ πιστὸς ποὺ σηκώνει καρτερικὰ τὸν σταυρὸ τῆς δοκιμασίας του, ὁ ὁποῖος πολλὲς φορὲς καθιστᾶ τὴ ζωή του ἕνα μαρτύριο· ὁ τίμιος ἐπαγγελματίας ποὺ ἀντιμετωπίζει μὲ μακροθυμία καὶ ἀγάπη κάποια ἀδικία στὴν ἐργασία του, κάποια συκοφαντία στὸ περιβάλλον του. Τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου βαστάζει ὁ τίμιος οἰκογενειάρχης, μάλιστα ὁ πολύτεκνος, ποὺ ἀγωνίζεται μέσα σὲ ἀντίξοες συνθῆκες νὰ μεγαλώσει τὰ παιδιά του ὅπως θέλει ὁ Θεός· ἡ μητέρα ἐκείνη ποὺ ἀπαρνεῖται τὶς προτιμήσεις της, προκειμένου νὰ ὑπάρχει εἰρήνη στὸ σπίτι. Τὰ πνευματικὰ αὐτὰ παράσημα φέρει κι ὅποιος προσφέρει στὸν Χριστὸ τοὺς κόπους τῆς ἀσκήσεώς του, τὴ νηστεία του, τὴν ἐγκράτειά του, τὸν χρόνο του γιὰ νὰ προσευχηθεῖ καὶ νὰ μετάσχει στὴ θεία Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας· ὁ νέος ποὺ κρατεῖ τὴν ἁγνότητά του· ἡ νέα ποὺ ντύνεται καὶ συμπεριφέρεται μέ σεμνότητα, στὴν ἐποχή μας, ὅπου ἔχει χαθεῖ κάθε ἴχνος ντροπῆς. Ἀναίμακτος μάρτυρας εἶναι κι ἐκεῖνος ποὺ ὁμολογεῖ μὲ τὰ λόγια του καὶ τὴ θεάρεστη ζωή του ὅτι εἶναι Χριστιανός, ἐνῶ γύρω μας συχνὰ λοιδορεῖται τὸ ἅγιο Ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας εἶναι Ἐκ­κλησία μαρτύρων. Οἱ μάρτυρες εἶναι οἱ ἥρωές της, τὰ ἔνδοξα παιδιά της, τὸ σεμνὸ καύχημά της, τὰ πιὸ λαμπρὰ στολίδια της. Σὲ κάθε ἐποχὴ οἱ Χριστιανοὶ εἶναι ἀναίμακτοι μάρτυρες. Ὅλη ἡ ζωή τους εἶναι μιὰ μαρτυρία Χριστοῦ. Φέρουν τὰ σημάδια τοῦ μαρτυρίου. Αὐτὰ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ἂς «βαστάζουμε» κι ἐμεῖς μέσα στὸν σύγχρονο κόσμο, ὥστε ν᾿ ἀξιωθοῦμε ν᾿ ἀπολαύσουμε μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἅγιους μάρτυρες τὰ ἄφθαρτα κάλλη τοῦ Παραδείσου.