Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Μαρτίου 2025

  

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Μαρτίου 2025, τῆς Τυροφάγου (Ματθ. ς΄ 14-21).

 14 Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· 15 ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. 16 Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί, ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀπέχουσιν τὸν μισθὸν αὐτῶν. 17 σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, 18 ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. 19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσιν καὶ κλέπτουσιν· 20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· 21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.

Νεοελληνική Απόδοση

14 Πρέπει δε να έχετε υπ’ όψιν σας ότι, αν και σεις συγχωρήτε με όλην σας την καρδιά τα αμαρτήματα που έκαμαν εις σας οι άλλοι, και ο Πατήρ σας ο ουράνιος θα συγχωρήση τα ιδικά σας αμαρτήματα. 15 Εάν όμως δεν δώσετε συγχώρησιν στους ανθρώπους δια τα αμαρτήματά των, τότε ούτε ο Πατήρ σας θα συγχωρήση τας ιδικά σας αμαρτίας. 16 Οταν δε νηστεύητε, μη γίνεσθε όπως οι υποκριταί, σκυθρωποί και κατηφείς, διότι αυτοί αλλοιώνουν και μαραίνουν το πρόσωπόν των, παίρνουν την εμφάνισιν αδυνατισμένου ανθρώπου, δια να φανούν στους άλλους ότι νηστεύουν· αληθινά σας λέγω ότι απολαμβάνουν ολόκληρον τον μισθόν των,δηλαδή τους επαίνους των ανθρώπων. 17 Συ όμως, όταν νηστεύης, περιποιήσου την κόμην σου και νίψε το πρόσωπόν σου, όπως συνηθίζεις. 18 Δια να μη φανής στους ανθρώπους ότι νηστεύεις, αλλά στον Πατέρα σου τον επουράνιον, ο οποίος ευρίσκεται αόρατος παντού και εις τα πλέον απόκρυφα μέρη. Και ο Πατήρ σου, που βλέπει και τα κρυπτά, θα σου αποδώση εις τα φανερά την αμοιβήν σου. 19 Μη συσσωρεύετε δια τον εαυτόν σας θησαυρούς έδω εις την γην, όπου ο σκόρος και η αποσύνθεσις καταστρέφουν και αφανίζουν, και όπου οι κλέπται διατρυπούν τοίχους και χρηματοκιβώτια και κλέπτουν. 20 Να θησαυρίζετε όμως δια τον εαυτόν σας και να αποταμιεύετε θησαυρούς στον ουρανόν, όπου ούτε ο σκόρος ούτε η σαπίλα αφανίζουν, και όπου οι κλέπται δεν τρυπούν τοίχους και δεν κλέπτουν. 21 Διότι, όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδία σας (Εις τον ουρανόν ο θησαυρός σας, στον ουρανόν και η καρδία σας).

***************************************************   

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Περίοδος ἀγώνων

Ἀπόψε μὲ τὸν Κατανυκτικὸ Ἑσπερινὸ θὰ ἠχήσει ἡ σάλπιγγα τῆς μάχης καὶ οἱ πιστοὶ θὰ εἰσέλθουμε στὸ πνευματικὸ στάδιο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. «Ἔφθασε καιρός, ἡ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή, ἡ κατὰ τῶν δαιμόνων νίκη… ἡ πρὸς Θεὸν παρρησία», σημειώνει ἕνα ὡραῖο τροπάριο τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Ἔφθασε ἡ μεγάλη ὥρα· ἡ ὥρα τῶν πνευματικῶν ἀγώνων, τῶν μεγάλων ἀθλημάτων, τῶν γενναίων ἀποφάσεων, τῶν ἡρωικῶν προσπαθειῶν, τῶν οὐράνιων ἐπάθλων. Ἔφθασε ὁ καιρὸς ποὺ περιμέναμε· ἡ ἀρχὴ τῶν πνευματικῶν ἀθλημάτων, μὲ τὰ ὁποῖα ἐπέρχεται ἡ νίκη κατὰ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν δυνάμεών του· ὁ καιρὸς γιὰ νὰ ἐγγίσουμε οἱ πιστοὶ τὸν Θεό.

Γιὰ νὰ λάβουμε ὅμως τὸ πνευματικὸ αὐτὸ βραβεῖο, τὴν «πρὸς Θεὸν παρρησίαν», τὴν ἐγγύτητα πρὸς τὸν Θεό, τὴν καταλλαγὴ μ᾿ Ἐκεῖνον, θὰ πρέπει πρῶτα ν᾿ ἀγωνισθοῦμε. Ἂν θέλουμε νὰ ζήσουμε τὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεώς του στὸ τέλος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, θὰ πρέπει μέχρι τότε ν᾿ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τὰ πάθη μας, μὲ τὶς χαμερπεῖς συν­ήθειές μας, μὲ τὸν παλαιὸ ἑαυτό μας. Νὰ μετανοήσουμε, νὰ ταπεινώσουμε τὸν ἐγωισμό μας, νὰ στερηθοῦμε τὶς ἐπίγειες χαρές, νὰ ποθήσουμε τὶς οὐράνιες. Σὲ αὐτὰ τὰ πνευματικὰ ἀγωνίσματα μᾶς καλεῖ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία κατὰ τὴν ἱερὴ αὐτὴ περίοδο.

2. Μὲ ἀνεξικακία

Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή, ποὺ ἀκούσαμε σήμερα στὴ θεία Λειτουργία, μᾶς θέτει ἕνα πρῶτο βασικὸ ἀγώνισμα· τὴ συγχωρητικότητα. «Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος», εἶπε ὁ Κύριος. Δηλαδή, ἂν συγχωρήσετε τὰ ἁμαρτήματα ποὺ σᾶς ἔκαναν οἱ ἄνθρωποι, θὰ συγχωρήσει καὶ τὰ δικά σας ἁμαρτήματα ὁ οὐράνιος Πατέρας σας. Ἐὰν ἀντίθετα δὲν τὰ συγχωρήσετε, οὔτε ἐσεῖς θὰ συγχωρηθεῖτε ἀπὸ τὸν Θεό.

Εἶναι καθημερινὸ αἴτημα ὅλων τῶν πι­στῶν πρὸς τὸν ἀγαθὸ Θεὸ τὸ νὰ συγχωρήσει τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μας· νὰ μᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν ἐνοχὴ καὶ τοὺς δριμεῖς ἐλέγχους τῆς συνειδήσεως. Ἀσφαλῶς ὁ Κύριος μᾶς χαρίζει τὴν ἄφεση μέσῳ τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως. Θέτει ὅμως καὶ μία ἀπαραίτητη προϋπόθεση: νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς συγχωρητικοὶ πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας. Νὰ συγχωροῦμε μὲ τὴν καρδιά μας ἐκείνους ποὺ μᾶς ἀδίκησαν, ποὺ μᾶς ἔκλεψαν, ποὺ μᾶς συκοφάντησαν μὲ τὸ ψέμα τους, ἢ εἶπαν κάτι εἰς βάρος μας· ἐκείνους ποὺ μᾶς χτύπησαν, ποὺ μᾶς πλήγωσαν μὲ τὸν λόγο τους· ἐκείνους ποὺ μᾶς προσέβαλαν μὲ τὴ συμπεριφορά τους, ἢ μᾶς ἐκμεταλλεύθηκαν κοιτάζοντας τὸ προσ­ωπικό τους συμφέρον.

Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι στὸ κατώφλι τῆς ἱερῆς αὐτῆς περιόδου ὁ Κατανυκτικὸς Ἑ­σπερινὸς ποὺ τελεῖται ἀπόψε στοὺς Ναούς μας ὀνομάζεται «Ἑσπερινὸς τῆς συγχωρήσεως». Μᾶς θυμίζει ὅτι ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Ἀνάσταση, περνᾶ πρῶτα ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὴ συγχώρηση τῶν ἀδελφῶν μας. Ἂς ἀφήσουμε λοιπὸν στὴν ἄκρη κάθε τι ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μας, διότι αὐτὸ μᾶς χωρίζει τελικὰ καὶ ἀπὸ τὸν Θεό. Ἂς τοὺς συγχωροῦμε ἀπὸ τὴν καρδιά μας, ὅσο βαρὺ κι ἂν εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔχουν κάνει. Ἂς διώχνουμε ἀπὸ μέσα μας κάθε χαιρεκακία, μνησικακία καὶ ἐκδικητικὴ διάθεση. Οἱ Χριστιανοὶ «ἐκδικοῦνται» μόνο μὲ τὴν ἀγάπη.

3. Ὁ οὐράνιος θησαυρὸς

Στὸ τέλος τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος ἀκούσαμε μία ἀκόμη σημαντικότατη προτροπὴ τοῦ Κυρίου: «Θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν». Ὁ Χριστὸς μᾶς καλεῖ νὰ μὴν ἐπενδύουμε στὴν ἀπόκτηση ἐπίγειου πλούτου, ποὺ εἶναι προσ­ωρινὸς καὶ φθαρτός, ἀλλὰ προσ­φέροντας ἐλεημοσύνη νὰ ἀποταμιεύουμε ἀσύλητους, ἄφθαρτους καὶ αἰώνιους θησαυροὺς στὴν τράπεζα τοῦ Οὐρανοῦ. Νὰ παίρνουμε τὸ βλέμμα μας ἀπὸ τὴ ματαιότητα τῶν ἐπιγείων καὶ νὰ τὸ στρέφουμε στὸν Οὐρανό, στὸν Κύριο. Ἐκεῖνος εἶναι ὁ πολύτιμος Μαργαρίτης· ὁ πνευματικὸς θησαυρὸς ποὺ δὲν φθείρεται, οὔτε μπορεῖ νὰ κλαπεῖ. Ὁ ἀκριβότερος θησαυρός, γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν ὑπάρχει ὑλικὸ ἀντίκρισμα. Γιὰ νὰ τὸν ἀποκτήσει καν­είς, πρέπει νὰ προσφέρει τὸν ἑαυτό του. Καὶ τότε πάλι δὲν τὸν ἀγοράζει, ἀλλὰ τοῦ χαρίζεται.

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι εὐκαιρία νὰ ἐφαρμόσουμε στὴν πράξη καὶ τοὺς παραπάνω λόγους τοῦ Κυρίου. Ἀφοῦ πε­ριορίσουμε κάπως τὴν ἐνασχόλησή μας μὲ τὰ γήινα, μὲ τὶς περιττὲς πληροφορίες καὶ διαχύσεις, νὰ ἐξασφαλίσουμε χρόνο γιὰ τὴν ψυχή μας, ὥστε νὰ μετέχουμε στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, οἱ ὁποῖες εἶναι συχνότερες τὶς ἡμέρες αὐτές· νὰ ἐπιμεληθοῦμε τὴν προσ­ευχή, τὴν ἐξέταση τοῦ ἑαυτοῦ μας, τὴ μετάνοια γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, γιὰ νὰ ἐνοικεῖ ὁ Κύριος στὴν ψυχή μας· νὰ προσφέρουμε ἀπὸ καρδιᾶς τὴ συγχώρηση καὶ πλούσια τὴν ἐλεημοσύνη. Ἔτσι θὰ στρέφουμε τὸ βλέμμα μας στὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος θὰ θυσιασθεῖ «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας»· γιὰ νὰ μᾶς πλουτίσει πνευ­ματικὰ καὶ νὰ μᾶς χαρίσει τὴν αἰώνια σωτηρία.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Μαρτίου 2025, Τῆς Τυροφάγου (Ρωμ. ιγ΄ 11- ιδ΄ 4)

11 Καὶ τοῦτο, εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. 12 ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. 13 ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, 14 ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποι­εῖσθε εἰς ἐπιθυμίας.

Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πί­στει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλο­γισμῶν. 2 ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. 3 ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρι­νέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. 4 σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλό­τριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

11 Ἄς κάνουμε λοιπόν τά ἔργα αὐτά τῆς ἀγάπης ἀκού­ρα­στοι καί χωρίς ἀναβολή, γνωρίζοντας σέ ποιό καιρό ζοῦμε. Ζοῦμε σέ ἐποχή πού ἀπαιτεῖ ἐπειγόντως τήν ἄσκη­ση τῆς ἀρετῆς. Διότι εἶναι πλέον ὥρα νά σηκωθοῦμε ἀπό τόν ὕπνο τῆς ἀμέλειας, πού μᾶς κάνει δυσκολοκίνητους στό καλό. Διότι τώρα ἡ ἡμέρα τῆς δευτέρας παρουσίας, πού θά σημάνει τήν πλήρη ἀπολύτρωση τῶν πιστῶν, εἶ­ναι πλησιέστερη σέ μᾶς παρά τότε πού πιστέψαμε. Ἐάν λοι­πόν τότε δείξαμε ζῆλο καί δραστηριότητα, πολύ περισσότερο πρέπει νά τά δείξουμε καί τώρα. 12 Ἡ ζωή αὐτή, πού μοιάζει μέ νύχτα σκοτεινή, προχώ­ρη­σε, ἐνῶ ἡ ἡμέρα τῆς ἄλλης ζωῆς πλησίασε. Κι ἄν ἀκό­μη δέν ἔλθει ὁ Κύριος σύντομα μέ τήν ἔνδοξη δευ­τέ­ρα του παρουσία, ἔρχεται ὅμως γιά τόν καθένα μας μέ τό θάνατο. Πλησιάζει λοιπόν γιά τόν καθένα μας ἡ ἡμέ­­ρα τῆς ἄλλης ζωῆς. Ἄς ἀποθέσουμε λοιπόν σάν νυκτερινά ἐνδύματα τά ἔργα τῆς ἁμαρτίας, πού γίνο­νται στό σκοτάδι, καί ἄς ντυθοῦμε σάν ἄλλα ὅπλα τά φωτεινά ἔργα τῆς ἀρετῆς. 13 Ὅπως συμπεριφέρεται κανείς τήν ἡμέρα, πού τά βλέμ­­­­­­­­­­ματα πολλῶν τόν παρακολουθοῦν, ἔτσι καί μεῖς ἄς συμπεριφερθοῦμε μέ εὐπρέπεια καί σεμνότητα· ὄχι μέ ἄσε­μνα φαγοπότια καί μεθύσια, οὔτε μέ πράξεις αἰσ­χρό­­­τητας καί ἀσέλγειας, οὔτε μέ φιλονικίες καί ζηλο­τυ­πίες. 14 Ἀλλά φορέστε σάν ἔνδυμα τῆς ψυχῆς σας τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὥστε στήν ὅλη ζωή σας νά μοιάσετε μ’ αὐτόν. Καί μή φροντίζετε γιά τή σάρκα, πῶς νά ἱκα­νο­­ποιεῖτε τίς παράνομες ἐπιθυμίες της. Τέτοια πρέπει νά εἶναι ἡ συμπεριφορά σας μέσα στήν κοινωνία πού ζεῖ­τε.

Υπάρχουν ὅμως καί μερικοί Χριστιανοί ἀδύνατοι στήν πίστη. Νά λοιπόν ποιά πρέπει νά εἶναι καί πρός αὐτούς ἡ συμπεριφορά σας: Νά δέχεστε μέ καλο­­σύ­νη ἐκεῖνον πού εἶναι ἀδύνατος στήν πίστη καί ἐξαρτᾶ τή σωτηρία του καί ἀπό τή διάκριση τῶν φαγη­­­τῶν καί τῶν ἡμερῶν, χωρίς νά συζητᾶτε καί νά ἐπικρίνετε τίς ἰδέ­ες του. 2 Ἄλλος βέβαια πιστεύει ὅτι δέν ἀπαγορεύεται νά φάει ὅλα τά φαγητά. Ἐνῶ ὁ ἀδύνατος στήν πίστη τρώει λαχανικά καί ἀποφεύγει τά ἄλλα φαγητά ἀπό τό φόβο μή­πως μολυνθεῖ ἀπ’ αὐτά. 3 Ἐκεῖνος πού λόγῳ τῆς ἰσχυρότερης πίστης του τρώει ἀπ’ ὅλα τά φαγητά, ἄς μήν περιφρονεῖ ὡς στενοκέφαλο ἐκεῖνον πού δέν τρώει ἀπ’ ὅλα. Κι αὐτός πού δέν τρώει ἀπ’ ὅλα, ἄς μήν κατακρίνει ἐκεῖνον πού τρώει. Διότι κι αὐτόν πού τρώει ἀπ’ ὅλα ὁ Θεός τόν προσέλαβε στήν Ἐκκλησία του. 4 Ποιός εἶσαι ἐσύ πού κατακρίνεις ξένο δοῦλο; Αὐτός δέν ἔχει ἐσένα Κύριο, ἀλλά τόν Θεό. Σέ σχέση μέ τόν Κύ­ριό του στέκεται ἤ πέφτει πνευματικά. Μάθε λοιπόν ὅτι ἐνῶ ἐσύ τόν κατακρίνεις, αὐτός θά σταθεῖ στερεός στήν πίστη. Διότι ὁ Θεός ἔχει τή δύναμη νά τόν ἀνορ­θώ­σει καί νά τόν στερεώσει.