Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας – Εὐαγγελικὸ & Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Μαρτίου 2025

  

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Μαρτίου 2025, τῆς Ὀρθοδοξίας (Ἰω. α΄ 44-52)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠθέλησεν ὁ Ἰη­σοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλι­λαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐ­τῷ ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύ­ναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀν­θρώπου.

 Νεοελληνική Απόδοση

44 Την άλλην ημέραν απεφάσισεν ο Χριστός να αναχωρήση από την Ιουδαίαν δια την Γαλιλαίαν. Ευρίσκει τον Φίλιππον (μαθητήν και αυτός του Βαπτιστού, από τον οποίον πολλά είχε ακούσει περί του Μεσσίου) και του λέγει· “έλα κοντά μου”. 45 Ο δε Φίλιππος κατήγετο από την Βηθσαϊδά, από την πατρίδα του Ανδρέου και του Πετρου. 46 Ευρίσκει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέγει· “αυτόν που έγραψε ο Μωϋσής στον Νόμον και προανήγγειλαν οι προφήται εις τα προφητικά των βιβλία τον ευρήκαμεν· είναι ο Ιησούς, ο υιός του Ιωσήφ, από την Ναζαρέτ”. 47 Ο Ναθαναήλ όμως είπεν εις αυτόν· “από την Ναζαρέτ είναι δυνατόν να βγη κάτι καλόν;” Λέγει εις αυτόν ο Φιλιππος· “έλα και ιδέ μόνος σου, δια να πεισθής”. 48 Είδεν ο Ιησούς τον Ναθαναήλ να έρχεται προς αυτόν και λέγει περί αυτού· “ιδού ένας γνήσιος Ισραηλίτης, στον οποίον δεν υπάρχει πονηρία”. 49 Λέγει εις αυτόν ο Ναθαναήλ· “από που με γνωρίζεις;” Απήντησεν ο Ιησούς και του είπε· “προτού σε φωνάξη ο Φίλιππος, όταν ήσουνα κάτω από την συκήν, μακρυά από κάθε ανθρώπινον μάτι, εγώ σε είδα”. 50 Απεκρίθη τότε ο Ναθαναήλ και του είπε· “Διδάσκαλε, συ είσαι ο Υιός του Θεού, συ είσαι ο Βασιλεύς του Ισραήλ, τον οποίον, σύμφωνα με τις προφητείες, επεριμέναμεν”. 51 Του απήντησεν δε ο Ιησούς· “Διότι σου είπα ότι σε είδα κάτω από την συκήν, πιστεύεις; Θα ίδης ακόμη μεγαλύτερα από αυτά”. 52 Και εν συνεχεία λέγει προς αυτόν, ώστε να ακούσουν και οι άλλοι μαθηταί· “σας διαβεβαιώνω, ότι από τώρα θα ίδετε ανοικτόν τον ουρανόν και τους αγγέλους του Θεού ν’ ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν, να συνοδεύουν και να υπηρετούν τον υιόν του ανθρώπου (ο οποίος ως Θεός είναι κύριος και των αγγέλων)”.

***************************************************

 ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ἡ νίκη τῆς Ἐκκλησίας

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ὀνομάζεται ἡ σημερινὴ Κυριακή, ἡ πρώτη τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Τὴ μεγαλόπρεπη αὐτὴ ἡμέρα ἑορτάζουμε τὴ νίκη τῆς Ἐκκλησίας μας ἐναντίον τῶν φοβερῶν Εἰκονομάχων, οἱ ὁποῖοι γιὰ πάνω ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια τραυμάτιζαν τὸ σῶμα της. Πανηγυρίζουμε ἐπίσης τὴ θαυμαστὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας μέσα στὴν ἱστορία, παρὰ τοὺς σκληροὺς διωγμούς, τὰ φρικτὰ μαρτύρια τῶν πιστῶν, τὶς ὕπουλες ἐπιθέσεις τῶν αἱρέσεων καὶ τὶς λυσσώδεις λοιδορίες τῶν ἀθέων ἀνὰ τοὺς αἰῶνες.

Συγκινούμαστε ἀσφαλῶς οἱ πιστοί, καθὼς ἀκοῦμε σήμερα στὴ θεία Λειτουργία τὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὅλοι μαζὶ ὁμολογοῦμε: «Αὕτη ἡ πίστις τῶν ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν οἰκουμένην ἐστήριξεν». Αὐτὴ τὴν ἀληθινὴ πίστη, τὴν ὁποία παρέλαβε ἡ Ἐκκλησία μας ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους, αὐτὴ τὴν ἴδια πίστη, ἀνόθευτη καὶ ἀναλλοίωτη παρέδωσε μέσῳ τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ σ’ ἐμᾶς. Αὐτὴ ἡ πίστη στηρίζει ὅλη τὴν οἰκουμένη. Τί τιμὴ μᾶς ἔχει κάνει ὁ Θεός! Τί θησαυρὸ μᾶς ἔχει χαρίσει! Εἴμαστε μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας! Βρισκόμαστε μέσα στὴν πνευματικὴ αὐτὴ Κιβωτό, ἡ ὁποία μὲ ἀσφάλεια διαπλέει τὸ πέλαγος τῆς ἱστορίας, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει τοὺς πιστοὺς στὸ ἀκύμαντο λιμάνι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

2. Προσωπικὴ ἐμπειρία

Ἀνάλογα μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς ἡμέρας εἶναι καὶ τὰ νοήματα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Ὅπως ἀκούσαμε, μετὰ τὴν κλήση τῶν πρώτων Μαθητῶν ὁ Κύριος κάλεσε καὶ τὸν Φίλιππο νὰ γίνει Μαθητής του. Ὁ Φίλιππος τότε μὲ ἐνθουσιασμὸ ἀπηύθυνε ἀντίστοιχη πρόσκληση στὸν ἀδελφικὸ φίλο του Ναθαναήλ. Ὁ Ναθαναὴλ δίστασε ἀρχικὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ, ἀκούγοντας ὅτι ὁ Χριστὸς καταγόταν ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, ποὺ ἦταν χωριὸ μὲ κακὴ φήμη. Ὁ Φίλιππος ὡστόσο θερμὰ τὸν προέτρεψε: «Ἔρχου καὶ ἴδε»! Δηλαδή, ἔλα νὰ δεῖς μὲ τὰ μάτια σου, ὅτι Αὐτὸς εἶναι πραγματικὰ ὁ Μεσσίας ποὺ προσδοκούσαμε! Ἔλα νὰ διαπιστώσεις μόνος σου τὴν ἀλήθεια. Ἔλα ν᾿ ἀποκτήσεις προσωπι­κὴ πείρα καὶ τότε θὰ χαθεῖ κάθε ἀρχική σου ἀμφιβολία καὶ προβληματισμός.

Πόσο σημαντικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ προσωπικὴ πείρα γιὰ ὅλους μας! Δὲν ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε μιὰ θεωρητική, ἐξωτερικὴ ἴσως, γνώση τῆς ἀλήθειας, ποὺ μᾶς παραδίδεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Εἶναι ἀπαραίτητο ἡ γνώση αὐτὴ νὰ συνδυάζεται μὲ ἐσωτερικὸ βίωμα, μὲ προσωπικὴ ἐμπειρία, ποὺ ἀποκτᾶ ὁ πιστὸς ὅταν εἶναι ζων­τανὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν μετέχει ἐνεργὰ στὰ Μυστήριά της, ὅταν ζεῖ μέσα στὴ μυσταγωγία τῆς λατρείας της, ὅταν ἀγωνίζεται πνευματικά. «Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος» (Ψαλ. λγ΄ [33] 9), μᾶς συνιστᾶ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός. Δηλαδή, δοκιμάστε μὲ τὴν πείρα σας καὶ διαπιστῶστε ὅτι εἶναι καλὸς καὶ εὐεργετικὸς ὁ Κύριος.

Ἂς μὴ μένουμε λοιπὸν στὴν ἐπιφάνεια. Ἂς ἐγγίσουμε, ἂς γευθοῦμε τὶς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ· τὴ θεία Χάρι του, τὴν ὁποία πλούσια ἀπολαμβάνουμε μέσα στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ἂς ἀποκτήσουμε προσωπικὴ σχέση μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καὶ τότε θὰ θελήσουμε ἀκόμη βαθύτερα νὰ Τὸν γνωρίσουμε καὶ νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε.

3. Ἀνοιχτὸς ὁ οὐρανὸς

Ὁ Ναθαναὴλ ἀποδέχθηκε τελικὰ τὴν πρόσκληση τοῦ Φιλίππου καὶ πλησίασε τὸν Χριστό. Σάστισε ὅμως, διότι ὁ Κύριος γνώριζε ὅτι, πρὶν καλέσει ὁ Φίλιππος τὸν Ναθαναήλ, ἐκεῖνος καθόταν κάτω ἀπὸ μιὰ συκιά. Ἀναφώνησε λοιπὸν συγ­κλονισμένος ὁ Ναθαναήλ: «Διδάσκαλε, Ἐσὺ εἶσαι ἀληθινὰ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Ἐσὺ εἶσαι ὁ Βασιλιὰς τοῦ Ἰσραήλ»! Ὁ Κύριος τότε ἀποκρίθηκε μ’ ἕναν ἐκπληκτικὸ λόγο: «ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα». Ἀπὸ τὴ στιγμὴ αὐτή, δηλαδή, θὰ βλέπετε τὸν οὐρανὸ νὰ εἶναι ἀνοιχτός, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ν᾿ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν, προκειμένου νὰ ὑπηρετοῦν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία του.

Ἀνοιχτὸς ὁ οὐρανός! Αὐτὸς ὁ προφη­τικὸς λόγος τοῦ Κυρίου ἐκπληρώνεται διαρκῶς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Διότι αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐκκλησία· ὁ ἱερὸς χῶρος μέσα στὸν ὁποῖο παραμένει ἀνοιχτὸς ὁ οὐρανός. Ἐκεῖ, ὅπου «τὰ ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει, καὶ τὰ κάτω τοῖς ἄνω συνομιλεῖ», ὅπως ἀναφέρεται σὲ μιὰ ὡραία εὐχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας (Ἀκολουθία Μεγάλου Ἁγιασμοῦ Θεοφανίων). Τὰ μέλη τῆς θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας, οἱ Ἅγιοί μας καὶ μαζί τους ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις τῶν ἁγίων Ἀγγέλων, συνεορτάζουν μὲ τὴ στρατευόμενη Ἐκκλησία. Στὸ ἱερὸ αὐτὸ καθίδρυμα οἱ ἐπὶ γῆς ἄνθρωποι ἐπικοινωνοῦμε μὲ τὸν οὐράνιο πνευματικὸ κόσμο.

Ἀνοιχτὸ εἶδε κάποτε τὸν οὐρανὸ ὁ πατριάρχης Ἰακὼβ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη (Γεν. κη΄ 12). Ἀνοιχτὸ εἶδαν τὸν οὐρανὸ καὶ οἱ ταπεινοὶ Ποιμένες κατὰ τὴ νύχτα τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἀνοιχτὸ μποροῦμε ν᾿ ἀτενίζουμε τὸν οὐρανὸ καὶ οἱ πιστοὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ εἶ­ναι τό μεγαλεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας μας· αὐτὸ ἑορτάζουμε σήμερα· αὐτὸ ἀπολαμβάνουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία μας· τὸν ἀνοιχτὸ οὐρανό, τὴν ἐπικοινωνία μας μὲ τὸν πνευματικὸ κόσμο, τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου, τὴ θεία εὐλογία του, τὴ μυστηριακὴ ἕνωσή μας μὲ τὸν ἴδιο τὸν Θεό.

 ***************************************************

 

 Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Μαρτίου 2025, Τῶν ἐν Σεβαστείᾳ Τεσσαράκοντα μαρτύρων (Ἑβρ. ιβ΄ 1-10)

Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστα-τον ἁμαρτίαν, δι’ ὑπομονῆς τρέ­χω­μεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, 2 ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τε­λει­ω­τὴν Ἰησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν. 3 ἀναλογίσασθε γὰρ τὸν τοιαύτην ὑπομεμενηκότα ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν εἰς αὑτὸν ἀντιλογίαν, ἵνα μὴ κάμητε ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν ἐκλυόμενοι. 4 Οὔπω μέχρις αἵματος ἀντικατέστητε πρὸς τὴν ἁ-μαρτίαν ἀνταγωνιζόμενοι, 5 καὶ ἐκλέλησθε τῆς παρακλήσεως, ἥτις ὑμῖν ὡς υἱοῖς διαλέγεται· υἱέ μου, μὴ ὀλιγώρει παιδείας Κυρίου, μηδὲ ἐκλύου ὑπ’ αὐτοῦ ἐλεγχόμενος. 6 ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται. 7 εἰ παιδείαν ὑπομένετε, ὡς υἱοῖς ὑμῖν προσφέρεται ὁ Θεός· τίς γάρ ἐστιν υἱὸς ὃν οὐ παιδεύει πατήρ; 8 εἰ δὲ χωρίς ἐστε παιδείας, ἧς μέτοχοι γεγόνασι πάντες, ἄρα νόθοι ἐστὲ καὶ οὐχ υἱοί. 9 εἶτα τοὺς μὲν τῆς σαρκὸς ἡμῶν πατέρας εἴχομεν παι­δευτὰς καὶ ἐνετρε­πό­μεθα· οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑπο­ταγησόμεθα τῷ πατρὶ τῶν πνευμάτων καὶ ζήσομεν; 10 οἱ μὲν γὰρ πρὸς ὀλίγας ἡμέρας κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς ἐπαίδευον, ὁ δὲ ἐπὶ τὸ συμφέρον, εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ἔχοντας λοιπόν κι ἐμεῖς τριγύρω μας ἕνα τόσο μεγάλο καί πυκνό σύννεφο ἁγίων ἀνθρώπων πού μαρτύρησαν γιά τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἄς πετάξουμε ἀπό πάνω μας κάθε φορτίο βιοτικῶν πραγμάτων καί φρο­ντίδων, ἐπιπλέον μάλιστα καί τήν ἁμαρτία, στήν ὁποία εὔκολα κανείς παρασύρεται. Κι ἄς τρέχουμε μέ ὑπο­­μονή τόν ἀγώνα πού προβάλλει μπροστά μας. 2 Καί πουθενά ἀλλοῦ ἄς μή στρέφουμε τά βλέμματά μας καί τήν προσοχή μας παρά μόνο στόν Ἰησοῦ, πού εἶναι ὁ ἀρχηγός καί θεμελιωτής τῆς πίστεώς μας καί μᾶς τελειοποιεῖ σ’ αὐτήν. Αὐτός, γιά τή χαρά πού εἶχε μπρο­στά του καί θά δοκίμαζε ὅταν μέ τό πάθημά του θά ἔσωζε πολλούς, ὑπέμεινε σταυρικό θάνατο καί πε­ρι­­φρόνησε τή ντροπή καί τήν ἀτίμωση τοῦ θανάτου αὐ­τοῦ. Γι’ αὐτό καί ἔχει καθίσει τώρα στά δεξιά τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ. 3 Τρέχετε κι ἐσεῖς μέ ὑπομονή τό δικό σας ἀγώ­­να. Ἀναλογισθεῖτε λοιπόν αὐτόν πού ἔχει ὑποφέρει μέ ὑπομονή τό­­ση ἐχθρότητα ἐναντίον του καί ἀτίμωση ἀπό τούς ἁμαρ­­τωλούς σταυρωτές του, γιά νά μήν ἀποκάμετε καί πα­­­ραλύσουν οἱ ψυχές σας ἀπό τήν ἀποθάρρυνση. 4 Καί βέβαια στόν ἀγώνα σας ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας δέν ἀντισταθήκατε ἀκόμη τόσο πολύ, μέχρι τό σημεῖο νά δεχθεῖτε τραύματα καί νά χύσετε τό αἷμα σας.
5 Καί ξεχάσατε τήν προτροπή καί νουθεσία πού μᾶς κάνει ὁ Θεός, ὅταν μᾶς μιλάει σάν πατέρας πρός τά παι­διά του: Παιδί μου, μήν παραμελεῖς καί μή βγάζεις ἀπ’ τό νοῦ σου τήν ὠφέλεια πού φέρνει ἡ παιδαγωγία τοῦ Κυρίου πού γίνεται μέσα ἀπό τίς θλίψεις, καί μήν ἀπο­θαρρύνεσαι, ὅταν ἐλέγχεσαι καί ἐπιτιμᾶσαι ἀπ’ αὐ­τόν. 6 Διότι ἐκεῖνον πού ἀγαπᾶ ὁ Κύριος τόν παιδαγωγεῖ μέ θλίψεις, καί μαστιγώνει μέ δοκιμασίες καθέναν πού τόν δέχεται κοντά του σάν δικό του παιδί. 7 Ἐάν λοιπόν μέ ὑπομονή δέχεσθε τήν παιδαγωγία, ὁ Θεός συμπεριφέρεται πρός ἐσᾶς σάν πατέρας πρός τά παιδιά του. Διότι ποιός γιός εἶναι ἐκεῖνος πού δέν τόν παιδαγωγεῖ ὁ πατέρας του; Πραγματικά κανείς. 8 Ἐάν πάλι μένετε χωρίς τήν παιδαγωγία πού δέχθηκαν καί δοκίμασαν ὅλα τά γνήσια παιδιά τοῦ Θεοῦ, τότε ἀποδεικνύεται ἀπ’ αὐτό ὅτι εἶστε νόθα, κι ὄχι γνήσια παιδιά τοῦ Θεοῦ. 9 Ἔπειτα προσέξτε καί κάτι ἄλλο: Ὅταν ἤμασταν μι­­κρά παιδιά, εἴχαμε τούς σαρκικούς πατέρες μας παι­­­­δα­γωγούς, πού τιμωροῦσαν τίς παρεκτροπές μας. Κι ὅμως ἐμεῖς τούς σεβόμασταν καί αἰσθανόμασταν ντρο­­­­­πή μπροστά τους. Δέν θά πρέπει λοιπόν πολύ πε­­­­­­­­­ρισσότερο νά ὑποταχθοῦμε στό Θεό, τόν Πατέρα τῶν πνευματικῶν καί λογικῶν ὑπάρξεων, ὥστε μέ τήν ὑπο­­ταγή μας αὐτή νά ζήσουμε τήν εὐτυχισμένη αἰώνια ζωή; 10 Πρέπει νά ὑποταχθοῦμε. Διότι οἱ σαρκικοί γονεῖς μας γιά τό μικρό χρονικό διάστημα τῆς ἐπίγειας ζωῆς μᾶς παιδαγωγοῦσαν ὅπως αὐτοί νόμιζαν σωστό· κι αὐτοί βέβαια δέν ἦταν ἀλάνθαστοι καί ἐλεύθεροι ἀπό τίς παραφορές τοῦ θυμοῦ. Ὁ Θεός ὅμως μᾶς παιδαγωγεῖ ἀσφαλῶς γιά τό συμφέρον μας, γιά νά γίνουμε μέτοχοι τῆς ἁγιότητος καί μακαριότητός του.