Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Νοεμβρίου 2025

  

 Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Νοεμβρίου 2025, Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ (Λουκ. ιβ΄ 16-21)

Eἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύ­την· ἀνθρώπου τι­νὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· καὶ διελογίζετο ἐν ­ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; καὶ εἶ­πε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γε­νήματά μου καὶ τὰ ἀγα­θά μου, καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐ­φραίνου. εἶπε δὲ αὐ­τῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀ­­παιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; οὕ­τως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν. ταῦ­τα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκου­έτω.

 

 

Νεοελληνική Απόδοση

¹⁶ Είπε δε προς αυτούς και την εξής παραβολήν· “κάποιου πλουσίου ανθρώπου εσημείωσαν εξαιρετικήν ευφορίαν τα χωράφια του. ¹⁷ Και αυτός έπεσεν αμέσως εις αγωνιώδην συλλογήν και μέριμναν, λέγων· Τι να κάμω, διότι δεν έχω που να συγκεντρώσω και αποθηκεύσω τους καρπούς των χωραφιών μου; ¹⁸ Και ύστερα από μεγάλην σκέψιν είπε· τούτο θα κάμω· Θα κρημνίσω τας αποθήκας μου και θα οικοδομήσω άλλας μεγαλυτέρας, και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου. ¹⁹ Και θα πω εις την ψυχήν μου· Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά αποθηκευμένα για έτη πολλά· απόλαυσε την ζωήν, αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου. ²⁰ Αφού δε ετοίμασε όλα και πριν προλάβη τίποτε από αυτά να απολαύση, του είπεν ο Θεός· ανόητε από την κακίαν σου άνθρωπε και απερίσκεπτε, αυτήν την νύκτα, που επίστευσες ότι θα αρχίση η απολαυστική ζωη σου, απαιτούν να πάρουν από σε χωρίς αναβολήν την ψυχήν σου· αυτά δε που έχεις ετοιμάσει, εις ποίον τώρα ανήκουν; ²¹ Ετσι παθαίνει και αυτό το τέλος έχει εκείνος, που εγωϊστικά θησαυαρίζει δια τον ευατόν του και δεν προσπαθεί να αποκτήση τον πλούτον των καλών έργων, εις τα οποία ευχαριστείται ο Θεός”.

                                  ***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Διαχειριστὲς καὶ ὄχι ἰδιοκτῆτες

Ἕνα βασανιστικὸ ἐρώτημα ἀπασχολοῦσε τὸν πλούσιο τῆς παραβολῆς τοῦ σημερινοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Τὰ κτήματά του ἀπέδωσαν πάρα πολὺ μεγάλη σοδειά· πλούσια καρποφορία. Τόσο πολύ, ποὺ δὲν θὰ ἔφθαναν οἱ ἀποθῆκες του γιὰ νὰ συγκεντρώσει τοὺς καρπούς. «Τί ποιήσω;», ἀναρωτιόταν. Τί θὰ κάνω; Βρῆκε λοιπὸν τὴ λύση. Ἀποφάσισε νὰ γκρεμίσει τὶς ἀποθῆκες του καὶ νὰ χτίσει ἄλλες, μεγαλύτερες, γιὰ νὰ χωρέσουν ὅλα ἐκεῖ. Θεώρησε ὅτι μὲ τὴ ρύθμιση αὐτὴ θὰ εἶναι εὐτυχισμένος γιὰ πάντα.

Ἔκανε ὅμως ἕνα τραγικὸ λάθος στοὺς ὑπολογισμούς του. Λησμόνησε τὴν ἡμερομηνία λήξεως· ὄχι τῶν ἀγαθῶν του. Αὐτὰ θὰ μποροῦσαν νὰ διατηρηθοῦν γιὰ πολλὰ χρόνια στὶς νέες μεγάλες ἀποθῆκες του. Τὴν ἡμερομηνία λήξεως τῆς ἐπίγειας ζωῆς του λησμόνησε. Παρέβλεψε τὸ πιὸ βέβαιο γεγονός· τὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου. Θεώρησε ὅτι θὰ ζοῦσε γιὰ πολὺ καὶ τὰ ἀγαθὰ αὐτὰ θὰ ἦταν γιὰ πάντα δικά του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ στοὺς συλλογισμούς του ἐπανειλημμένα χρησιμοποιοῦσε τὴν κτητικὴ ἀντωνυμία «μου»: «τοὺς καρπούς μου», «τὰς ἀποθήκας μου», «τὰ γενήματά μου», «τὰ ἀγαθά μου».

Τὸ ἴδιο λάθος κινδυνεύουμε νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς. Ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸ ὑλιστικὸ φρόνημα ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἐποχή μας, ἴσως ἐπενδύουμε στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἐπιθυμώντας νὰ ἀποκτήσουμε ὅλο καὶ περισσότερα· μεγαλύτερο σπίτι, πιὸ γρήγορο αὐτοκίνητο, πιὸ ἐξελιγμένο κινητὸ τηλέφωνο. Νομί­ζουμε δὲ ὅτι αὐτὰ θὰ μᾶς δώσουν χαρὰ καὶ μάλιστα παντοτινὴ χαρά. Κινδυνεύουμε ἔτσι νὰ λησμονήσουμε μιὰ μεγάλη ἀ­λήθεια· ὅτι δὲν εἴμαστε παντοτινοὶ ἰδιοκτῆτες τῶν ἀγαθῶν αὐτῶν, ἀλλὰ προσωρινοὶ διαχειριστές τους. Κάποτε θὰ ἔλθει γιὰ ὅλους μας ἡ ἡμερομηνία λήξεως τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας, ἡ στιγμὴ τοῦ θανάτου, καὶ τὰ νομιζόμενα ἀγαθά μας θὰ ἀνήκουν στὸ ἑξῆς σὲ ἄλλον.

2. Ἡ τελευταία νύχτα

Ἐνῶ λοιπὸν ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς ὀνειρευόταν ὅτι γιὰ πολλὰ χρόνια θὰ ζεῖ εὐτυχισμένος μὲ τὰ ἀγαθά του, ὁ Θεὸς τοῦ εἶπε μὲ αὐστηρότητα: «Ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ». Ἄμυαλε καὶ ἀνόητε ἄνθρωπε, ποὺ νόμισες ὅτι ἡ μακροζωία σου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ πλούτη σου, αὐτὴ τὴ νύχτα οἱ φοβεροὶ δαίμονες ἀπαιτοῦν τὴν ψυχή σου. Θὰ πεθάνεις. Τί θὰ ἀπογίνουν ὅλα αὐτὰ ποὺ συγκέντρωσες;

Ἡ νύχτα αὐτή, τὴν ὁποία ὁ πλούσιος ὀνειρευόταν ὡς νύχτα εὐτυχίας καὶ εὐημερίας, μεταβλήθηκε ξαφνικὰ σὲ νύχτα ἀγωνίας καὶ τρόμου· στὴν τελευταία νύχτα τῆς ζωῆς του! Τοῦ εἶχαν μείνει ὄχι «ἔτη πολλά», ὅπως σχεδίαζε, παρὰ μόνο λίγες ὧρες ζωῆς! Τὴ νύχτα αὐτή, ἀφήνοντας πίσω τὰ ἀγαθά του καὶ στερημένος ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐλπίδα, ἐπρόκειτο νὰ μεταβεῖ στὸν σκοτεινὸ τόπο τοῦ Ἅδη.

Ἡ τελευταία νύχτα τοῦ ἀνθρώπου! Τότε ἀστραπιαῖα περνᾶ μπροστὰ ἀπὸ τὰ μάτια του ὅλη ἡ παρελθούσα ζωή του. Κατανοεῖ πλέον τὴν ἀληθινὴ ἀξία τῶν πρα­γμάτων. Ἀναλογίζεται ποῦ εἶχε ἐπενδύσει καὶ τί περιμένει ὡς ἀπολαβή. Ἂν ἀναζητοῦσε τὴν εὐτυχία στὸ ψέμα, ἡ τελευταία νύχτα δὲν ἔχει ἐλπίδα, παρὰ μόνο ἀγωνία καὶ φόβο. Ἂν ὅμως ἔχει προηγηθεῖ ζωὴ θεάρεστη, γεμάτη ἀγαθὰ ἔργα, τότε ἡ νύχτα αὐτὴ γίνεται ἀνατολὴ τῆς ἀνέσπερης ἡμέρας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, μὲ ἄδυτη χαρὰ καὶ εὐφροσύνη. «Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ» (Σ. Σολ. γ΄ 1), γράφει ὁ σοφὸς Σολομών. Οἱ ψυχὲς τῶν δικαίων ἀνθρώπων μετὰ τὸν χωρισμὸ ἀπὸ τὸ σῶμα βρίσκονται στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἂς εἴμαστε λοιπὸν πάντοτε ἕτοιμοι, ἀντιμετωπίζοντας τὴν κάθε νύχτα τῆς ζωῆς μας σὰν νὰ εἶναι ἡ τελευταία.

3. Ὁ θεϊκὸς πλοῦτος

Ὁ Κύριος κλείνει τὴν παραβολὴ μὲ μιὰ προειδοποίηση πρὸς ὅλους μας: «οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν». Τὸ ἴδιο τέλος μὲ τὸν πλούσιο τῆς παραβολῆς θὰ ἔχει καὶ ὅποιος θησαυρίζει γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνει ἐγωιστικὰ αὐτὸς καὶ μόνο τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς, καὶ δὲν ἀποταμιεύει θησαυροὺς πνευματικοὺς στὸν οὐρανό.

Ὑπάρχει ὡστόσο καὶ ὁ «εἰς Θεὸν» πλοῦτος, ὁ πνευματικὸς πλοῦτος. Ποιός εἶναι αὐτός; Εἶναι οἱ ἀρετές. Πλούσιος τελικὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ χρησιμοποιεῖ τὰ χαρίσματα καὶ τὶς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ ὄχι γιὰ ἰδιοτελεῖς σκοπούς, γιὰ τὴ δική του μόνο εὐημερία καὶ εὐχαρίστηση, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὠφέλεια τοῦ συνανθρώπου του. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δίνει, ποὺ μοιράζεται, ποὺ ἐλεεῖ. «Ὁ μεριμνῶν τὰ τοῦ Κυρίου, πλουτήσει μὲν ἐν ἔργοις ἀγαθοῖς, ἕξει δὲ θησαυρὸν ἀσύλητον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (PG 72, 737), γράφει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας. Αὐτὸς ποὺ φροντίζει νὰ ἀρέσει στὸν Κύριο, θὰ πλουτίσει σὲ ἀγαθὰ ἔργα καὶ θὰ ἔχει στὸν οὐρανὸ θησαυρὸ ποὺ δὲν κινδυνεύει νὰ κλαπεῖ ἢ νὰ χάσει τὴν ἀξία του.

Τὰ ἀγαθὰ ἔργα, τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης, ἡ ἐλεημοσύνη πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας εἶναι τελικὰ ἡ καλύτερη ἐπένδυση ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος στὴ ζωὴ αὐτή. Ἡ μόνη ἐπένδυση, ποὺ ἀποδίδει κέρδος ὄχι ὑλικό, ἀλλὰ πνευματικό· ὄχι πρόσκαιρο, ἀλλὰ αἰώνιο, στὸ θησαυροφυλάκιο τοῦ Οὐρανοῦ.

                      ***************************************************

 

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Νοεμβρίου 2025, Κυριακὴ ΚΔ΄ Ἐπιστολῶν (Ἐφεσ. β΄ 14-22)

14 αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρή­νη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, 15 τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, 16 καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· 17 καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, 18 ὅτι δι’ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. 19 ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, 20 ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, 21 ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· 22 ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδο­μεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

14 Πλησιάσατε καί τόν Θεό καί τίς διαθῆκες του μέ τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, διότι αὐτός εἶναι ἡ εἰρήνη μας. Αὐτός ἔκανε καί τούς δύο ἀντιμαχόμενους κόσμους, τόν Ἰουδαϊσμό καί τόν Ἐθνισμό, ἕνα. Αὐτός γκρέμισε καί κατέλυσε τόν τοῖχο πού δημιουργοῦσε ὁ φραγμός τοῦ νόμου πού ὀρθωνόταν ἀνάμεσα στούς δύο λαούς καί τούς χώριζε. 15 Κατέλυσε δηλαδή τήν ἔχθρα τῶν δύο λαῶν, ἀφοῦ κατάργησε μέ τό αἷμα του τό νόμο τῶν ἐντολῶν, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ περιεῖχε ἐπιβλητικές προσταγές, δέν ἔδινε ὅμως καί τή χάρη γιά τήν ἐφαρμογή καί τήν τήρηση τῶν προσταγμάτων αὐτῶν. Καί κατήργησε τό νόμο, ἔτσι ὥστε ἑνώνοντας τούς δύο λαούς μέ τόν ἑαυτό του νά δημιουργήσει ἕνα νέο ἄνθρωπο, μιά νέα ἀνθρωπότητα, κι ἔτσι νά φέρει εἰρήνη μεταξύ τους· 16 καί μέ τό σταυρικό του θάνατο νά συμφιλιώσει καί τούς δύο λαούς μέ τόν Θεό, ἑνωμένους τώρα σ’ ἕνα σῶμα, ἀφοῦ προηγουμένως θά θανάτωνε τήν ἔχθρα μέ τό θάνατό του. 17 Κι ἀφοῦ ἦλθε ὁ Χριστός στή γῆ, κήρυξε τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς εἰρήνης σέ σᾶς τούς ἐθνικούς, πού ἤσασταν μακριά ἀπό τόν Θεό, καί σέ μᾶς τούς Ἰουδαίους, πού ἤμασταν κοντά του. 18 Διότι αὐτός μᾶς ἔφερε καί τούς δύο λαούς μέσῳ τοῦ ἑνός Ἁγίου Πνεύματος κοντά στόν Πατέρα. Διαμέσου τοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἡ προσέγγισή μας αὐτή μέ τόν Θεό. 19 Ἀπ’ ὅλα αὐτά λοιπόν βγαίνει τό συμπέρασμα ὅτι δέν εἶστε πλέον ξένοι καί προσωρινοί κάτοικοι στή βα­­­­­σιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά εἶστε συμπολίτες τῶν ἁγίων καί μέλη τῆς οἰκογένειας τοῦ Θεοῦ. 20 Καί σάν ζωντανοί λίθοι κτισθήκατε πάνω στό θεμέλιο. Καί τό θεμέλιο αὐτό εἶναι οἱ ἀπόστολοι καί οἱ προ­φῆτες, ἐνῶ ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, τό ἀγκωνάρι πού βαστάζει καί στηρίζει ὅλο τό οἰκοδόμημα, εἶναι ὁ ἴδι­­ος ὁ Ἰησοῦς Χριστός. 21 Πάνω σ’ αὐτόν λοιπόν καί διαμέσου αὐτοῦ τοῦ Χρι­στοῦ ἡ οἰκοδομή ὅλη τῆς Ἐκκλησίας ἑνώνεται ἁρ­μο­νικά καί στερεά καί αὐξάνει, ὥστε νά γίνεται ναός ἅγιος, ὅπως τόν θέλει ὁ Κύριος. 22 Μέ τήν ἕνωσή σας μέ τόν Κύριο κι ἐσεῖς οἰκοδομεῖστε μαζί μέ τούς ἄλλους πιστούς γιά νά γίνετε ναός καί κατοικητήριο, στό ὁποῖο θά κατοικεῖ ὁ Θεός μέ τό Πνεῦμα του.