Κυριακὴ Δ΄ Ματθαίου – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 28 Ἰουνίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 28 Ἰουνίου 2026, Δ΄ Ματθαίου (Ματθ. η΄ 5-13)

5 Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐ­τῷ ἑκατόνταρχος παρα­καλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 6 Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. 7 καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. 8 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόν­ταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. 9 καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρ­χου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δού­λῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. 10 ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐ­­­­θαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκο­λουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 11 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, 12 οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 13 καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑ­­­κατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

5 Κι ὅταν ὁ Ἰησοῦς μπῆκε στήν Καπερναούμ, ἦλ­θε κοντά του ἕνας ἑκατόνταρχος, ὁ ὁποῖος τόν παρα­καλοῦσε καί τοῦ ἔλεγε: 6 Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος καί παράλυτος στό σπίτι καί βασανίζεται ἀπό τρομερούς πόνους.7 Ὁ Ἰησοῦς τότε τοῦ λέει: Θά ἔλθω ἐγώ στό σπίτι σου καί θά τόν θεραπεύσω. 8 Κι ὁ ἑκατόνταρχος τοῦ ἀποκρίθηκε: Κύριε, δέν εἶμαι ἄξιος νά εἰσέλθεις κάτω ἀπό τή στέγη τοῦ σπιτιοῦ μου. Ἀλλά πές αὐτό πού θέλεις μόνο μ’ ἕναν ἁπλό λόγο, καί θά γιατρευθεῖ ὁ δοῦλος μου. 9 Διότι κι ἐγώ ἄνθρωπος εἶμαι κάτω ἀπό ἐξουσία καί παίρνω διαταγές ἀπό ἀνωτέρους, ἀλλά κι ἔχω στίς διαταγές μου στρατιῶτες· καί λέω σ’ ἕνα στρατιώτη: πήγαινε· καί πηγαίνει. Καί σ’ ἄλλον λέω, ἔλα, κι ἔρχεται. Καί στό δοῦλο μου λέω, κάνε αὐτό, καί τό ἐκτελεῖ. Πό­σο μᾶλλον θά ἐκτελεσθεῖ ὁ δικός σου λόγος. Διότι ἐσύ δέν εἶσαι κάτω ἀπό τίς διαταγές κανενός, ἀλλά ἔχεις ἐξουσία πάνω σέ ὅλες τίς ἀόρατες δυνάμεις! 10 Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἄκουσε τά λόγια του αὐτά, θαύμασε καί εἶπε σ’ ἐκείνους πού τόν ἀκολουθοῦσαν: Ἀλη­­θινά σᾶς λέω, τόσο μεγάλη πίστη δέν βρῆκα οὔτε ἀνάμεσα στούς Ἰσραηλίτες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ ἐκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ. 11 Σᾶς διαβεβαιώνω λοιπόν ὅτι πολλοί σάν τόν ἑκα­τόν­ταρχο θά ἔλθουν ἀπό ἀνατολή καί δύση, ἀπ’ ὅλα τά μέρη τοῦ κόσμου, καί θά καθίσουν μαζί μέ τόν Ἀβραάμ, τόν Ἰσαάκ καί τόν Ἰακώβ στό εὐφρόσυνο δεῖπνο τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. 12 Ἐνῶ ἐκεῖνοι πού κατάγονται ἀπό τόν Ἀβραάμ καί σύμφωνα μέ τίς ἐπαγγελίες καί ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ εἶναι κληρονόμοι τῆς βασιλείας, θά ρι­χθοῦν ἔξω ἀπ’ αὐτήν, στό σκοτάδι πού εἶναι τελείως ἀπο­μακρυσμένο ἀπό τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ θά κλαῖνε καί θά τρίζουν τά δόντια τους. 13 Καί εἶπε ὁ Ἰησοῦς στόν ἑκατόνταρχο: Πήγαινε στό σπίτι σου κι ἄς γίνει σέ σένα ὅπως τό πίστεψες (ὅτι δηλαδή μόνο μέ τό λόγο μου καί ἀπό μακριά μπορῶ νά θεραπεύσω τό δοῦ­λο σου). Καί πράγματι ἐκείνη τή στιγμή θεραπεύθηκε ὁ δοῦλος του.

 

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Ρωμ. στ΄ 18-23

¹⁸ ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ. ¹⁹ ἀνθρώπινον λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς ὑμῶν· ὥσπερ γὰρ παρεστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ ἀκαθαρσίᾳ καὶ τῇ ἀνομίᾳ εἰς τὴν ἀνομίαν, οὕτω νῦν παραστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ δικαιοσύνῃ εἰς ἁγιασμόν. ²⁰ ὅτε γὰρ δοῦλοι ἦτε τῆς ἁμαρτίας ἐλεύθεροι ἦτε τῇ δικαιοσύνῃ. ²¹ τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε ἐφ’ οἷς νῦν ἐπαισχύνεσθε; τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος. ²² νυνὶ δέ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. ²³ τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

Νεοελληνική Απόδοση

¹⁸ Ετσι δε, αφού εγίνατε ελεύθεροι από την αμαρτίαν, υπεδουλώθητε εις την αγιότητα και την αρετήν. ¹⁹ Χρησιμοποιώ ανθρωπίνας εικόνας και εκφράσεις εξ αιτίας της αδυναμίας, που παρουσιάζει η ανθρωπίνη, η σαρκική ακόμη κατάστασίς σας. Δηλαδή όπως είχατε προσφέρει τα μέλη σας δούλα εις την ακαθαρσίαν της αμαρτίας και της ανομίας, δια να διαπράττετε την αμαρτίαν, έτσι και τώρα πρέπει να προσφέρετε τα μέλη σας δούλα εις την αρετήν, δια να πρωχωρήσετε και επιτύχετε την αγιότητα. ²⁰ Αλλοτε, όταν ήσθε δούλοι εις την αμαρτίαν, ήσθε μεν ελεύθεροι ως προς την δικαίωσιν και την αρετήν, που θέλει ο Θεός, ²¹ αλλά ποίον καρπόν, ποίον κέρδος και ωφέλειαν είχατε τότε από τα έργα της αμαρτίας, δια τα οποία τώρα εντρέπεσθε κάθε φοράν που τα ενθυμείσθε. Διότι η κατάληξις εκείνων είναι ο αιώνιος πνευματικός θάνατος. ²² Τωρα δε που απεκτήσατε την ελευθερίαν και απηλλάγητε από την δουλείαν της αμαρτίας, υπεδουλώθητε δε θεληματικά στον Θεόν, έχετε ως καρπόν την προκοπήν εις την αγιότητα τελικόν δε και αναφαίρετον κέρδος την αιωνίαν ζωήν. ²³ Διότι αι μεν συνέπειαι και ο μισθός της αμαρτίας είναι ο πνευματικός θάνατος, το δε δώρον του Θεού προς εκείνους, που τον υπακούουν, είναι η αιώνιος ζωή δια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

 ***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Τὸ θανατηφόρο δηλητήριο

Ὁ θεσμὸς τῆς δουλείας ἦταν ἤδη ἑδραιωμένος στὴ Ρώμη κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἔζησε ὁ ἀπόστολος Παῦλος (1ος αἰ. μ.Χ.). Ἀπὸ αὐτὸ παίρνει ἀφορμὴ ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος, στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, γιὰ νὰ κάνει λόγο γιὰ μιὰ ἄλλη δουλεία, τὴ δουλεία στὴν ἁμαρτία. Ὅταν ἤσασταν δοῦλοι στὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, γράφει, ποιά ὠφέλεια εἴχατε ἀπὸ αὐτά; «Τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος». Τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἔργων ἐκείνων εἶναι ὁ πνευματικὸς θάνατος. Ἡ δουλεία στὴν ἁμαρτία λοιπὸν ὁδηγεῖ στὸν πνευματικὸ θάνατο.

Ὁ διάβολος μᾶς παρουσιάζει τὴν ἁμαρτία ὡς ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν δῆθεν δυνάστη Θεό. Μᾶς ὠθεῖ κατόπιν στὸ κυνήγι τῆς δόξας, τοῦ πλούτου καὶ τῆς ἡδονῆς, τελικὰ δὲ μᾶς αἰχμαλωτίζει. Νομίζουμε μάλιστα ὅτι οἱ ἀπολαύσεις ποὺ μᾶς ὑπόσχεται θὰ εἶναι διαρκεῖς. Ὅταν ὅμως ὁ πρόσκαιρος αὐτὸς βίος πλησιάσει στὸ τέλος του, ὅλο αὐτὸ τὸ προηγούμενο κυνήγι τῆς ἁμαρτίας γίνεται ἕνα πυκνὸ σύννεφο καπνοῦ ποὺ μᾶς πνίγει καὶ γεμίζει τὴν καρδιά μας μὲ ἀπογοήτευση. Ὁ θεῖος Ἀπόστολος τὸ τονίζει ξεκάθαρα καὶ στὴ συνέχεια τοῦ λόγου του: «Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος». Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ζωῆς, ποὺ ἔχει σκορπισθεῖ σὲ ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις, εἶναι ὁ θάνατος. Ὁ μισθός, μὲ τὸν ὁποῖο πληρώνει ἡ ἁμαρτία τοὺς δούλους της, εἶναι ὁ θάνατος.

Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἡ ἁμαρτία, δηλη­τή­ριο! Ἕνα θανατηφόρο δηλητήριο μὲ ἐπικάλυμμα ἑλκυστικό. Ἂς μὴ μᾶς δελεάζει ἡ ὄψη της. Ἂς μὴν παίζουμε μαζί της, δοκιμάζοντας τὴ γεύση της. Στὸν θάνατο ὁδηγεῖ τὰ θύματά της!

2. Ἡ σωτήρια ὑποδούλωση

Ὑπάρχει ὅμως καὶ μιὰ ἀλλιώτικη δου­λεία, ἡ «δουλεία» στὸν Θεό. «Νυνὶ δὲ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν», τονίζει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος. Δηλαδή, τώρα ποὺ ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ὑποδουλώσατε τὸν ἑαυτό σας στὸν Θεό, ἔχετε βέβαιο κέρδος τὴν ἁγιότητα. Στὰ μάτια τοῦ κόσμου ἡ «ὑποδούλωση» στὸν Θεὸ σημαίνει στέρηση τῆς ἐλευθερίας καὶ ὑποταγὴ σὲ ἐντολές, σὲ «μὴ» καὶ σὲ «πρέπει».

Τὸ παράδοξο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ «ὑποδούλωση» αὐτὴ ἐλευθερώνει τελικὰ τὸν πιστό. Τὸν ἐλευθερώνει κατ᾿ ἀρχὰς ἀπὸ τὰ πάθη. Διότι ὁ Χριστὸς τοῦ δίνει Χάρι νὰ ξεπεράσει τὶς ἀδυναμίες του, τὶς μικρότητές του καὶ νὰ προοδεύσει στὴν ἀρετή. Συγχωρεῖ προπάντων διὰ τῆς σταυρικῆς Θυσίας του τὶς ἁμαρτίες τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει ἕνα φοβερὸ λόγο: «Οὐκ ἔστιν ἐλεύθερος, ἀλλ᾿ ἢ μόνος ὁ Χριστῷ ζῶν» (PG 47, 314). Ἐλεύθερος εἶναι τελικὰ μόνο ἐκεῖνος ποὺ ζεῖ γιὰ τὸν Χριστό, μὲ τὸν Χριστό, γιὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ· ὁ πιστὸς ποὺ παραδίδει τὸν ἑαυτό του στὸν Χριστὸ καὶ «ὑποδουλώνει», ὑποτάσσει, θὰ λέγαμε, σὲ Αὐτὸν τὸ αὐτεξούσιό του, τὸ θέλημά του. Ὁ Κύριος τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὰ πάθη. Τὸν λυτρώνει καὶ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο!

Ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ βρισκόταν στὴ φυλακή, ἐνῶ ὁ Φαραὼ βασίλευε στὴν Αἴγυπτο. Ἀντίστοιχα καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος βρέθηκε δέσμιος, ἐνῶ ὁ Ἡρώδης καθόταν σὲ θρόνο βασιλικό. Ποιοί ἦταν, ἀλήθεια, οἱ ἐλεύθεροι καὶ ποιοί οἱ δοῦλοι; Ἡ δουλεία στὸν Θεὸ ἑπομένως ὁδηγεῖ στὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία. Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἔχουμε χρέος νὰ ἀκολουθοῦμε, ὅσο παράδοξο ἢ δύσκολο κι ἂν μᾶς φαίνεται. Διότι αὐτὸ μᾶς ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴ γῆ καὶ τὶς ἐπίγειες δεσμεύσεις, ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο καὶ τὴ φθορὰ τῆς ἁμαρτίας.

3. Τὸ πολυτιμότερο δῶρο

Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει καὶ ποιό εἶναι τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα τῆς «ὑποδουλώσεως» τοῦ ἀνθρώπου στὸν Θεό. Ἐνῶ ὁ μισθός, μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἁμαρτία πληρώνει τοὺς δούλους της, εἶναι ὁ θάνατος, «τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος». Τὸ χάρισμα, τὸ δῶρο ποὺ δίνει ὁ Θεὸς στοὺς δούλους του, εἶναι ἡ αἰώνια ζωή.

Ἔχει σημασία ὅτι, ἐνῶ στὴν περίπτωση τῆς ἁμαρτίας ὁ Ἀπόστολος κάνει λόγο γιὰ μισθό, ποὺ δηλώνει τὴ δίκαιη ἀνταμοιβή, στὴν περίπτωση τῆς ὑποδουλώσεως στὸν Θεὸ κάνει λόγο γιὰ χάρισμα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ πιστοὶ δὲν θὰ ἀπολαύσουμε τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὡς τὴν ἀντάξια ἀμοιβὴ τῶν ἔργων μας. Ἡ δόξα τοῦ οὐρανοῦ δὲν θὰ εἶναι ἕνα βραβεῖο ποὺ δικαιούμαστε, ἀκόμη κι ἂν ὑπακούσαμε στὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ χάρισμα, δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Ὅλα θὰ ἀποτελοῦν τὸ ἀκριβότερο δῶρο τῆς ἀγάπης του.

Ἂς Τὸν δοξάζουμε γιὰ τὸ χάρισμά του αὐτό. Καὶ ἂς θυμόμαστε ὅτι ἡ ἑκούσια ὑποταγή μας στὸν Κύριο, ὄχι μόνο δὲν εἶναι στέρηση ἐλευθερίας, ἀλλὰ ἀντίθετα εἶναι μιὰ ἀποδοχὴ τῆς ἐλευ­θερίας ποὺ Ἐκεῖνος χαρίζει· ἕνα πέ­ρασμα στὸν χῶρο τῆς ἀληθινῆς ἐλευ­θερίας· μιὰ ἀποδοχὴ τῆς ὕψιστης δωρεᾶς τοῦ Κυρίου, τῆς αἰώνιας ζωῆς κοντά Του.

 ***************************************************