Η αυθεντική κρίση.

 

Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

(Ματθ. κε΄ 31-46) (Α΄ Κορ. η΄ 8-θ΄2)

Η αυθεντική κρίση.

«Τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη»

Τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, της Απόκρεω, όπως ονομάζεται και η Εκκλησία ξεδιπλώνει το γεγονός της μέλλουσας κρίσης. Η ευαγγελική περικοπή της ημέρας προσφέρει τα απαραίτητα ερεθίσματα για να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ότι κανένας εφησυχασμός δεν χωρεί στη ζωή του, αλλά αντίθετα επιβάλλεται εγρήγορση και αγώνας. Αποκαλύπτει, εξάλλου, ότι στην προσφορά της αγάπης του Χριστού καθορίζεται η ποιότητα της ζωής και η κατάσταση που μπορεί να βιώνει ο άνθρωπος, είτε ως παράδεισο είτε ως κόλαση, ανάλογα με τη στάση που διαμορφώνει και ακολουθεί.

Με την αποφυγή από την κρεοφαγία, η Κυριακή της Απόκρεω μάς παρακινεί ταυτόχρονα να εγκαταλείψουμε τα ψυχοκτόνα πάθη που εμφωλεύουν μέσα μας για να εισέλθουμε στο χώρο της αγάπης του Χριστού, μέσα στο γόνιμο πνευματικά έδαφος του οποίου καρποφορεί η αληθινή ελευθερία που τόσο εναγωνίως ψάχνει στη ζωή του ο άνθρωπος.

Η αγάπη ως δικαιοσύνη

Στο Σύμβολο της Πίστεως εμφανίζεται ο Χριστός ως ο δίκαιος κριτής: «Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς…».

Θα πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι ο Κύριος δεν περιορίζεται στην απόδοση της γνωστής εκείνης δικαιοσύνης, όπως την εννοούν οι άνθρωποι και η οποία σε αρκετές περιπτώσει εμφανίζει συμπτώματα χρεοκοπίας και ελλειμμάτων.

Η δικαιοσύνη του Χριστού, αντίθετα, θεμελιώνεται στην φανέρωση της αγάπης Του που ενώνει τους ανθρώπους με τον Θεό και μεταξύ τους, σε μια ευλογημένη σταυρόσχημη διάσταση. Έτσι, η άρνηση του ανθρώπου να αποδεχθεί την προσφερόμενη σ’ αυτόν αγάπη του Θεού και κατ’ επέκταση να κινηθεί αγαπητικά και προς τον συνάνθρωπό του, συνιστά την αυτοκατάκριση και την αυτοτιμωρία του. «Αύτη δε εστιν η κρίσις, ότι το φως ελήλυθεν και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος ή το φως».

Όταν λοιπόν ο άνθρωπος δεν πλησιάζει αυτό το φως ως το αγαθό που εκπέμπει η θεϊκή αγάπη, τότε βυθίζεται στα σκοτάδια της αμαρτίας, τα οποία στην καθημερινή ζωή ερμηνεύονται σε πάθη, εγωισμούς, αδικίες, κακίες κ.α. Επιλέγει ο ίδιος ουσιαστικά να εγκαταλείπει ασπλάχνως τον εαυτό του στο σκοτάδι της κόλασης.

Το κριτήριο της αγάπης

Η αγάπη του Χριστού που προσφέρεται απεριόριστα στον άνθρωπο, φανερώνει το μεγαλείο του και ειδικότερα το εστιάζει στην κατ’ εικόνα Θεού δημιουργία του. Αποκαλύπτει τη συγγένειά μας με το Πρόσωπό Του. Γι’ αυτό άλλωστε στην περικοπή της ημέρας ταυτίζει τον Εαυτό Του «ενί των αδελφών Του των ελαχίστων».

Όταν ο Χριστός λοιπόν επιβραβεύει αυτούς που του έδωσαν να φάει, να πιει, να ενδυθεί, δεν περιορίζεται σε κάποια απλά ανθρωπιστικά στοιχεία που ασφυκτιούν σε μια στείρα ηθικολογία και συναισθηματολογία, αλλά φανερώνει την υπέρτατη αλήθεια της σωτηρίας μας που είναι ο παράδεισος. Δίνει τη διάσταση του μεγαλείου μιας αλληλοπεριχώρησης και κοινωνίας προσώπων που σφυρηλατεί το μυστήριο της ζωής του Θεού στους ανθρώπους, ως μεγαλείο ζωής και ανάβαση πίστης.

Η άλλη όψη αποκαλύπτεται στο πρόσωπο εκείνων που αρνούνται την αγάπη του Θεού. «Επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν…». Κατ’ αναλογία, η άρνηση εδώ της αγάπης δεν συνιστά μια απλή απόρριψη, αλλά οντολογική απομάκρυνση από την ίδια τη ζωή που είναι ο Χριστός. Έτσι, η άρνηση της αγάπης του Θεού μεταβάλλει τη διακονία, την προσφορά και την θυσία σε φιλαυτία, εγωισμό, αυτάρκεια, ατομικισμό κ.α. Πρόκειται τελικά και στην μια και στην άλλη περίπτωση για επιλογή του ιδίου του ανθρώπου αν θα εισέλθει στην τροχιά της ζωής ή του θανάτου, του παραδείσου ή της κόλασης και όχι βέβαια για καταδίκη του από τον Θεό, ο οποίος αγαπά πάντα το πλάσμα του και αναμένει να το συναντήσει στην οδό της σωτηρίας που είναι πάντα ανοικτή.

Αγαπητοί αδελφοί, η σημερινή περικοπή δεν ενσπείρει φόβο και πανικό στον άνθρωπο, αλλά συνιστά την πιο ισχυρή πρόσκληση γι’ αυτόν ν’ αφήσει ελεύθερη την καρδιά του για να εισέλθει η Χάρη του Θεού, ως καρπός της αυθεντικής αγάπης, για να πλημμυρίσει όλη την ύπαρξή του. Τότε θα είναι σε θέση να βλέπει στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου του τον ίδιο τον Χριστό και να έχει «καλήν απολογίαν επί του φοβερού βήματός Του» κατά την θεία και ένδοξη κρίση Του. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 7 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ.

Ευαγγέλιο Κυριακής, Κατά Ματθαίο ΚΕ'(25) 31-46

῞Οταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ,
καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων,
καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.
τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.
ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με,
γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.
τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν;
πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν;
πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε;
καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.
τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.
ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με,
ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με.
τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι;
τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.
καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

Νεοελληνική Απόδοση

Η κρίση των εθνών

«Όταν λοιπόν έρθει ο Υιός του ανθρώπου μέσα στη δόξα του και όλοι οι άγγελοι μαζί του, τότε θα καθίσει πάνω στο θρόνο της δόξας του.
Και όλα τα έθνη θα συναχτούν μπροστά του, και θα τους ξεχωρίσει μεταξύ τους όπως ακριβώς ο ποιμένας ξεχωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια.
Και θα στήσει αφενός τα πρόβατα από τα δεξιά του, αφετέρου τα κατσικάκια από τα αριστερά του.
Τότε θα πει ο βασιλιάς σ’ αυτούς που είναι από τα δεξιά του: Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε την ετοιμασμένη για σας βασιλεία από την αρχή της δημιουργίας του κόσμου.
Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε,
γυμνός και με ντύσατε, ασθένησα και με επισκεφτήκατε, ήμουν σε φυλακή και ήρθατε προς εμένα.
Τότε θα του αποκριθούν οι δίκαιοι λέγοντας: Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε, ή να διψάς και σου δώσαμε να πιεις;
Και πότε σε είδαμε ξένο και σε περιμαζέψαμε, ή γυμνό και σε ντύσαμε;
Και πότε σε είδαμε να είσαι ασθενής ή σε φυλακή και ήρθαμε προς εσένα;
Και αφού αποκριθεί ο βασιλιάς, θα τους πει: Αλήθεια σας λέω, εφόσον το κάνατε σ’ έναν από αυτούς τους αδελφούς μου τους ασήμαντους, σ’ εμένα το κάνατε.
Τότε θα πει και σ’ αυτούς που θα είναι από τα αριστερά του: Φύγετε από εμένα οι καταραμένοι, στη φωτιά την αιώνια, την ετοιμασμένη για το Διάβολο και τους αγγέλους του.
Γιατί πείνασα και δε μου δώσατε να φάω, δίψασα και δε μου δώσατε να πιω,
ήμουν ξένος και δε με περιμαζέψατε, γυμνός και δε με ντύσατε, ασθενής και σε φυλακή και δε μ’ επισκεφτήκατε.
Τότε θα αποκριθούν και αυτοί λέγοντας: Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς ή να διψάς ή ξένο ή γυμνό ή ασθενή ή σε φυλακή και δε σε διακονήσαμε;
Τότε θα αποκριθεί σ’ αυτούς λέγοντας: Αλήθεια σας λέω, εφόσον δεν το κάνατε σ’ έναν από αυτούς τους ασήμαντους, ούτε σ’ εμένα το κάνατε.
Και θα πάνε αυτοί σε κόλαση αιώνια, ενώ οι δίκαιοι σε ζωή αιώνια».

ΠΗΓΗ:ECCLESIA ON LINE

Το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα...

 

Το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα...

Αγιος Παϊσιος

Το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους είναι η προσεκτική ζωή μας, ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε την ψυχή μας. Γιατί η δική μας ελευθερία από τα υλικά πράγματα και από τα ψυχικά πάθη, εκτός από την δική μας ανακούφιση, έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας. Οι κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά, όταν ένας απόγονός τους είναι κοντά στον Θεό.

Αν εμείς δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κεκοιμημένοι γονείς μας, ο παππούς μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές. «Δες τι απογόνους κάναμε!», λένε και στενοχωριούνται. Αν όμως είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, ευφραίνονται, γιατί και αυτοί έγιναν συνεργοί να γεννηθούμε και ο Θεός κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνεται να τους βοηθήση. Αυτό δηλαδή που θα δώση χαρά στους κεκοιμημένους είναι να αγωνισθούμε να ευαρεστήσουμε στον Θεό με την ζωή μας, ώστε να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο και να ζήσουμε όλοι μαζί στην αιώνια ζωή.

Επομένως, αξίζει τον κόπο να χτυπήσουμε τον παλαιό μας άνθρωπο, για να γίνη καινός και να μη βλάπτη πια ούτε τον εαυτό του ούτε τους άλλους ανθρώπους, αλλά να βοηθάη και τον εαυτό του και τους άλλους, είτε ζώντες είναι είτε κεκοιμημένοι.

Τί είναι το Ψυχοσάββατο;

 

Τί είναι το Ψυχοσάββατο;

Ψυχοσσάβατο: Κοινή ονομασία του Σαββάτου πριν από την Κυριακή των Απόκρεω και του Σαββάτου πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Αν και όλα τα Σάββατα του έτους είναι αφιερωμένα στις ψυχές των χριστιανών, που έχουν αποβιώσει ανά τους αιώνες, με την ελπίδα της ανάστασής τους κατά τη Δευτέρα Παρουσία, σύμφωνα με τις Γραφές, η  Εκκλησία τιμά και ειδικά τη μνήμη τους το Ψυχοσάββατο ή αν προτιμάτε τα δύο προαναφερθέντα ψυχοσάββατα.

Τα  δύο Ψυχοσάββατα τιμώνται από τους πιστούς με μνημόσυνα στις εκκλησίες, τρισάγια στους τάφους των προσφιλών τους προσώπων, μοίρασμα κολλύβων και ελεημοσύνες στους φτωχούς («ψυχικό»), ενώ το έθιμο απαγορεύει την εργασία.

Το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω έχει το εξής νόημα : Η επόμενη ημέρα είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή. Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως και να δείξει τη συμπάθεια και τη μακροθυμία του, όχι μόνο σε μας αλλά και στους προαπελθόντας αδελφούς, και όλους μαζί να μας κατατάξει μεταξύ των υιών της Επουράνιας Βασιλείας Του.

Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής λέγεται και του Ρουσαλιού, επειδή έλκει την καταγωγή του από τη ρωμαϊκή γιορτή των Ρουσαλίων ή Ροζαλίων. Είναι η ημέρα, που σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία, οι ψυχές επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο, αφού κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου κυκλοφορούσαν ελεύθερα πάνω στη γη. Τη θλίψη των ψυχών, αλλά και των οικείων τους, εκφράζει το δίστιχο:

Όλα τα Σάββατα να παν, να παν και να γυρίσουν

Το Σάββατο του Ρουσαλιού να πάει, να μην γυρίσει.

Κατά τα δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα η Εκκλησία μας καλεί σε μία παγκόσμια ανάμνηση «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου». Μνημονεύει:

* Όλους εκείνους που υπέστησαν «άωρον θάνατον», σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα.

* Εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες.

* Όσους κάηκαν ή χάθηκαν.

* Εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακολουθίες και τα Μνημόσυνα.

 

Τα ιδανικά της Επανάστασης του 1821 μέσα από τα μάτια των Νέων.

Άρθρο του Χρήστου Σπηλιώτη, φοιτητή Φιλολογίας ΕΚΠΑ

Στο πλαίσιο των επετειακών εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την εθνική μας παλιγγενεσία, η  Εκκλησία της Ελλάδος, μέσω της ειδικής συνοδικής επιτροπής πολιτιστικής ταυτότητας, διοργάνωσε διαδικτυακά την 4η Ιανουαρίου 2021 την «Εθνοσυνέλευση των νέων».

Ο κεντρικός  σκοπός της εκδήλωσης ήταν ο προβληματισμός και  η κριτική εμβάθυνση στα κείμενα (διακηρύξεις-Συντάγματα) που εκδόθηκαν στη διάρκεια του  πολυετούς αγώνα της Ανεξαρτησίας (1821) και έθεταν τις πολιτικές βάσεις της ελευθερίας των επαναστατημένων Ελλήνων, διατρανώνοντας την κυριαρχία και την ανεξαρτησία τού αναδυόμενου ελληνικού κράτους και αναδεικνύοντας τις θεμελιώδεις αρχές και αξίες επί των οποίων  φιλοδοξούσαν να οικοδομήσουν τη νεοσύστατη πολιτεία τους.  Ταυτόχρονα, κληθήκαμε να καταθέσουμε τον οραματισμό της «Ελλάδας του μέλλοντος», σύμφωνα με τις αξίες και τα ιδανικά των αγωνιστών της Επανάστασης.

Στην Εθνοσυνέλευση συμμετείχαν μαθητές, φοιτητές και απόφοιτοι πανεπιστημίου από τις 82 Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μάλιστα, είχαμε  την ιδιαίτερη χαρά και την τιμή να βρίσκονται κοντά μας σπουδαίες προσωπικότητες του ακαδημαϊκού χώρου, προκειμένου να κατευθύνουν τη συζήτηση, αλλά και να συμβάλουν στη διαμόρφωση των γενικών συμπερασμάτων. Για την αποτελεσματικότερη λειτουργία της Εθνοσυνέλευσης οι συμμετέχοντες χωριστήκαμε σε 5 ομάδες (Μητροπολιτικά Κέντρα) ανάλογα με τα γεωγραφικά διαμερίσματα. Στις ομάδες αυτές δόθηκε ένα διαφορετικό θέμα, προκειμένου τα μέλη καθεμιάς να εμβαθύνουν σ ’αυτό. Οι εκπρόσωποι ανέπτυξαν ποικιλοτρόπως  τα  θέματα τα οποία τους ζητήθηκε να πραγματευτούν.

Η προσωπική μου  εισήγηση  είχε ως άξονα το «πώς οραματίζομαι την Ελλάδα του μέλλοντος». Έχοντας μελετήσει τα κείμενα της Εθνοσυνελεύσεως της Επιδαύρου και αντιλαμβανόμενος τα ιδανικά που αποτέλεσαν την κινητήρια δύναμη των Ελλήνων στον Αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδος μας, κατέθεσα το όραμα  ενός μέλλοντος βασισμένου στα ιδανικά και τις υψηλές αξίες του παρελθόντος που ώθησαν τους αγνούς αγωνιστές να δώσουν όλο τους το «είναι»  και τη ζωή τους στο πεδίο της μάχης, για να μπορούμε σήμερα εμείς να ονειρευόμαστε το αύριο ελεύθεροι. Θα ήταν άδικο να παραβλέψουμε τους δικούς τους οραματισμούς και να φανταστούμε μια πατρίδα με διαφορετικές αρχές από εκείνες για τις οποίες αγωνίστηκαν.   Χαρακτηριστική είναι η μνημειώδης  ομιλία του Θ. Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, όπου τονίζει ότι, για να υπάρξει ευημερία, πρέπει τα αξιακά θεμέλια της πολιτείας να είναι η ομόνοια, η πίστη στον Θεό και η ελευθερία. Κάνοντας μια αναδρομή στα ιστορικά δρώμενα της χώρας μας βλέπουμε πως οι Έλληνες όντας ενωμένοι μεγαλούργησαν σε κάθε πτυχή του βίου τους. Βέβαια η ομόνοια αυτή, για να έχει διάρκεια, οφείλει να είναι στερεωμένη στο ορθόδοξο χριστιανικό βίωμα, από το οποίο απορρέει ως φυσική εξέλιξη η αγάπη για τον αδερφό, η αυταπάρνηση και η ανιδιοτέλεια. Στο ίδιο πλαίσιο, έγινε αναφορά στη «φρόνιμη ελευθερία». Η έννοια αυτή θα μπορούσε τελικά να ταυτιστεί με τη δημοκρατία. Εκείνη την κυρίαρχη αξία μέσα στην οποία ο καθένας θα μπορεί να εκφράζει όσα πιστεύει χωρίς να λογοκρίνεται και με σεβασμό στη διαφορετική γνώμη και η διαφωνία θα γίνεται αφορμή διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων. Έτσι, μπορεί να διαφυλάσσεται και να καλλιεργείται η γνήσια ελευθερία. Επομένως, με όχημα την πίστη στον Θεό, την ομόνοια και τη δημοκρατία μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής, χωρίς όμως να αλλοιώσουμε την ιδιοπροσωπία μας.

Ύστερα, μέσω της ολομέλειας αλλά και εντός της ομάδας υπήρξε η δυνατότητα περαιτέρω συζήτησης και προβληματισμού πάνω στα θέματα που προαναφέρθηκαν. Σχετικά με το ζήτημα της επικαιρότητας του 1ου ελληνικού συντάγματος(Επίδαυρος, 1η Ιανουαρίου 1822)  διαπιστώθηκε ότι οι αρχές και τα στοιχεία που διέπουν το κείμενο αυτό έχουν διαχρονική αξία, αφού συνεχίζουν να υπάρχουν στο εν ισχύι σύνταγμα της Ελλάδος. Επιπλέον, όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση, οι αγωνιστές της διέπονταν από υψηλές αξίες, κατοχύρωσαν τη θρησκευτική ελευθερία και την επικρατούσα θρησκεία, προσδιόρισαν την εθνική ταυτότητα των Ελλήνων και προχώρησαν στη διάκριση εξουσιών – λειτουργιών. Ειδικότερα, στις σχέσεις Εκκλησίας – κοινωνίας, επισημαίνεται μέσα στο 1ο ελληνικό Σύνταγμα ότι η πολιτική ύπαρξη του έθνους κηρύσσεται  «Εν ονόματι της Αγίας και Αδιαίρετου Τριάδος». Επίσης, ορίζεται ως επικρατούσα θρησκεία η της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας.  Δεν καθορίζεται, δηλαδή, μια επίσημη κρατική θρησκεία, αλλά υποδηλώνεται η θρησκεία της πλειονότητας των Ελλήνων της Επικράτειας.  Είναι ολοφάνερο, λοιπόν, ότι οι πρωτεργάτες διαπνέονταν από βαθιά πίστη στον Θεό και αναγνώριζαν ότι χάρη στη δική Του βοήθεια επετεύχθη το ποθούμενο και όχι χάρη στην πολεμική προπαρασκευή, η οποία ήταν στοιχειώδης και ανεπαρκής.

Αναμφίβολα, η Εθνοσυνέλευση ήταν μια εξαιρετική πρωτοβουλία της Εκκλησίας της  Ελλάδος, διότι έδωσε  σε εμάς τους νέους την ευκαιρία να εξωτερικεύσουμε τις σκέψεις μας και να ανταλλάξουμε απόψεις στο πλαίσιο της συζήτησης. Είναι πολύ ευχάριστο να βλέπει κανείς νέους ανθρώπους με οράματα, ιδανικά και αξίες. Μάλιστα, προς τη λήξη της συνεδρίας, κάποιος από τους υπευθύνους των Μητροπολιτικών Κέντρων έθεσε τον εξής γόνιμο προβληματισμό: «Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία υπάρχει αμφισβήτηση, η πίστη στον Χριστό δεν είναι δεδομένη και δεν υπάρχει εμβάθυνση στην παράδοσή μας. Τι βήματα πρέπει να κάνουν οι νέοι, ώστε να περάσουν κάποια μηνύματα λίγο διαφορετικά και να προσεγγίσουν την κοινωνία; Τι Έλληνες και τι ορθόδοξοι πρέπει να είμαστε;».  Τα λόγια αυτά αποτέλεσαν τροφή για ουσιαστική σκέψη. Τελικά μπορούμε να καταλήξουμε στο εξής συμπέρασμα: Όπως ο κάθε χριστιανός στην πνευματική του πορεία πορεύεται με βάση το Ευαγγέλιο, τον βίο του Χριστού και των αγίων έτσι και ως Έλληνες οφείλουμε να πορευθούμε σύμφωνα με τους εθνικούς μας ήρωες και αγωνιστές υπέρ της πίστεως και της πατρίδος, με τα ιδανικά και τις αξίες τους. Εμείς οι νέοι, όμως, οφείλουμε να πρωτοστατήσουμε  ως ελπίδα αυτού του τόπου  έχοντας στην καρδιά και τη σκέψη μας Χριστό και Ελλάδα όπως οι πρόγονοί μας, για  να πραγματοποιήσουμε του ποιητή το όραμα, δηλαδή να κάνουμε τη χώρα  μας μια διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι.

Ολοκληρώνοντας αισθάνομαι την ανάγκη να απευθύνω θερμές ευχαριστίες προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον πρόεδρο αυτής Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο Β΄ και την ειδική συνοδική επιτροπή πολιτιστικής ταυτότητας για τη διοργάνωση της εθνοσυνελεύσεως και την ευκαιρία που έδωσαν σε εμάς να εξωτερικεύσουμε τις απόψεις μας, τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκτάριο, που υποσχέθηκε να φιλοξενήσει, όταν παρέλθουν οι δυσμενείς υγειονομικές συνθήκες, όλους τους συμμετέχοντες στη Μητρόπολή του, και τους υπευθύνους των Μητροπολιτικών Κέντρων για τη βοήθεια που μας προσέφεραν κατά τη διάρκεια της Εθνοσυνέλευσης. Επίσης, εκ βάθους καρδίας ευχαριστώ τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιο για την εμπιστοσύνη του, αλλά και την ιδιαίτερη ευκαιρία που  έδωσε σε μένα και τον προσφιλή Χρήστο Κοντό, απόφοιτο της Ιατρικής, να μετέχουμε σε μια τόσο χρήσιμη συλλογική δράση με ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον θέμα.  Τέλος, ευχαριστώ όλους τους σύνεδρους και τους φίλους. Εύχομαι σύντομα να ανταμώσουμε και να έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε και άλλα  ενδιαφέροντα θέματα.

ΠΗΓΗ:ΑΡΧΩΝ.GR

 

Όλα δίνονται από το Θεό. Και όλα δίνονται για τη σωτηρία μας.

Όλα δίνονται από το Θεό. Και όλα δίνονται για τη σωτηρία μας. Μ’ αυτή τη σκέψη να δεχθείς κι εσύ την ασθένειά σου, ευχαριστώντας το Θεό, που φροντίζει για τη σωτηρία σου.

Τώρα, το πως συντελεί στη σωτηρία μας οτιδήποτε παραχωρεί ο Κύριος, μόνο Εκείνος το γνωρίζει. Εμείς συνήθως δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε.

Στέλνει λ.χ. μια συμφορά άλλοτε για να μας παιδαγωγήσει, άλλοτε για να μας αφυπνίσει πνευματικά, άλλοτε για να μας γλυτώσει από ένα μεγαλύτερο κακό, άλλοτε για να μας αυξήσει τον ουράνιο μισθό, άλλοτε για να μας απαλλάξει από κάποιο πάθος κ.ο.κ.

Εσύ, λοιπόν, ν’ αναλογίζεσαι τις αμαρτίες σου και να λες: «Δόξα σ’ Εσένα, Κύριε, που με τιμωρείς δίκαια!».

Να συλλογίζεσαι ότι πρωτύτερα είχες ξεχάσει το Θεό και να λές: «Δόξα σ’ Εσένα, Κύριε, που μου έδωσες αφορμή και γνώση για να Σε θυμάμαι συχνά!».

Να σκέφτεσαι ότι, αν ήσουν υγιής, πιθανότατα δεν θα έκανες το καλό, και να λές: «Δόξα σ’ Εσένα, Κύριε, που μ’ εμπόδισες από την αμαρτία!».

Αν αντιμετωπίζεις μ’ αυτόν τον τρόπο και μ’ αυτές τις σκέψεις την ασθένεια σου, το φορτίο σου θα γίνει πολύ ελαφρό.

Από το άλλο μέρος, μολονότι οι ασθένειες παραχωρούνται από το Θεό, η φροντίδα για τη θεραπεία δεν είναι αμαρτία. Γιατί τόσο η ιατρική επιστήμη όσο και τα φάρμακα είναι δώρα κι αυτά του Θεού στο ανθρώπινο γένος. Καταφεύγοντας, λοιπόν, στους γιατρούς, πάλι στο Θεό καταφεύγουμε.

Μέσ’ από την αρρώστια ας μαθαίνουμε και ας αποκτούμε την ταπείνωση, την υπομονή, τη γενναιοψυχία, το αίσθημα της ευγνωμοσύνης προς το Θεό.

Ανθρώπινη, βέβαια, είναι η ανυπομονησία, η λιποψυχία. Μόλις, όμως, εμφανιστεί, πρέπει να τη διώχνουμε. Όλες οι δύσκολες καταστάσεις έχουν ένα βάρος, αυτό που πρέπει να σηκώσουμε, αυτό που πρέπει να υπομείνουμε. Χωρίς βάρος, δεν μπορούμε να μιλάμε για υπομονή.

Πάντως, η επιθυμία απαλλαγής από το βάρος δεν είναι εφάμαρτη. Είναι φυσική ανάγκη της ψυχής. Αμαρτία διαπράττουμε, όταν, από τη φυσική αυτή ανάγκη, οδηγούμαστε στην αδημονία και το γογγυσμό. Αν νιώσεις μέσα σου κάτι τέτοιο, απομάκρυνέ το αμέσως, ευχαριστώντας το Θεό.

Αν αρρωστήσατε από υπαιτιότητά σας, μετανοήστε ενώπιον του Θεού και ζητήστε Του συγχώρηση, επειδή δεν φυλάξατε το δώρο της υγείας, το δώρο που Εκείνος σας πρόσφερε.

Αν πάλι η αρρώστια σας παραχωρήθηκε από τον Κύριο -γιατί τυχαία τίποτα δεν γίνεται-, ευχαριστήστε Τον εγκάρδια.

Και η αρρώστια, βλέπετε, είναι θείο δώρο, γιατί ταπεινώνει, μαλακώνει την ψυχή και απαλλάσσει από τις πολλές μέριμνες.

Πώς να προσευχόμαστε, όταν είμαστε άρρωστοι;
Δεν αμαρτάνουμε, όταν ζητάμε από το Θεό να μας θεραπεύσει. Κάθε φορά που το ζητάμε, όμως, ας προσθέτουμε και τη φράση: «αν είναι θέλημά Σου, Κύριε!».

Όταν υποτασσόμαστε ολοκληρωτικά στο θείο θέλημα και δεχόμαστε το καθετί ως θεία ευεργεσία, τότε και η ψυχή μας παραμένει ειρηνική και ο Θεός γίνεται πιο ελεητικός απέναντι μας.

Έτσι μας χαρίζει είτε την υγεία είτε, τουλάχιστον, παρηγοριά και παράκληση μέσα στον πόνο.

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, “Χειραγωγία στην πνευματική ζωή”, Ι. Μ. Παρακλήτου, Έκδ. ε΄, σ. 29-31

ΠΗΓΗ:Ορθόδοξη Δικτυακή Παρουσία.

Tίποτα δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει αιτία.

Να ξέρεις, παιδί μου, τίποτε δεν έγινε εική και ως έτυχε. Όλα έχουν τον σκοπό τους. Και τίποτα δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο αν δεν θέλει ο Θεός. Γι’ αυτό θα πρέπει να μη στενοχωριέσαι για ότι σου γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.

Να! Εσύ στενοχωριέσαι με τα πρόσωπα του σπιτιού σου και βασανίζεσαι πότε με τη γυναίκα σου και πότε με τα παιδιά σου. Αυτά είναι όμως που σε κάνουν και ανεβαίνεις πνευματικά ψηλά…

Αν δεν ήσαν αυτοί, εσύ δεν θα προχωρούσες καθόλου. Σου τους έχει δώσει ο Θεός για σένα. Μα θα μου πεις -συνέχισε ο Γέροντας- είναι καλό να υποφέρουμε από τους αγαπημένους μας;

Ε! Έτσι το θέλει ο Θεός. Και εσύ είσαι ευαίσθητος πολύ, και από τη στενοχώρια σου, σου πονάει το στομάχι σου και η κοιλιά σου εκεί χαμηλά.

– Ναι, μα είναι κακό, Παππούλη, να είναι κάποιος ευαίσθητος;

– Ναι, είναι κακό να είναι κανείς πολύ ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες σωματικές αρρώστιες. Δεν ξέρεις ακόμα ότι και όλες οι ψυχικές αρρώστιες είναι δαιμόνια;

– Όχι…

– Ε, μάθε το τώρα από μένα…

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης