Δευτέρα 3 Μαΐου 2021

 

Χριστός Ανέστη ψυχή μου !

Ποτέ ξανά ένα εθελόθυτο και απροστάτευτο θύμα δεν ήταν τόσο ισχυρό , δεν είχε την παντοδυναμία να αφθαρτοποιεί και να αθανατίζει.
Κατέβηκε ως τον Άδη και τον εσκύλευσε! Τον ενέπαιξε !
Τον πίκρανε, γεμίζοντάς μας αιώνια χαρά !
Ω αυτό το Χριστός Ανέστη …
Μήτρα πανίερη όλων των αρετών , όλων των αναγεννητικών δακρύων , της αιώνιας ελπίδας και της άληκτης χαράς!
Ένα καινούργιο, μα άδειο μνημείο Ζωοδόχο και πανόλβιο, συντρίβει κάθε κανόνα λογικής και το φυσικώς νομοτελές !
Ένας τάφος που φιλοξένησε και ξενοδόχησε Το Αθάνατο !
Ένας θάνατος , αείρροη πηγή αθανασίας !
Γιατρικό ο θάνατος! Ελευθερωτής ! Λυτρωτής !
Τάφος Ζωαρχικός ! Πηγή Ζωής ένα κενό μνημούρι !
Βαβαί της οξυμωρείας !
Όλβιος τάφος ! Δέχθηκε ως υπνούντα Τον Δημιουργό των απάντων και αναδείχθηκε ο ατίμητος και αδαπάνητος θησαυρός της ζωής μας !
Μακάριος και πλούσιος ένας τάφος ! Πόσο παράδοξο τούτο ηχεί!
Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον· ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν, ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ…!
Δεν είναι άγονος ο βράχος ! Σταλάζει νάματα Αθανασίας !
Ποτέ κάτι άδειο δεν ήταν τόσο πλήρες ! Ένας τάφος να γίνεται αφετηρία και απαρχή ! Ξεκίνημα Ζωής ! Η Ζωή εν τάφω !
Δεν είναι θρηνητικό τραγούδι αυτό ! Είναι παιάνας αναστάσιμος και μητρική κοιλία !
Και πόσοι ακόμα γεννήθηκαν …τέτοιοι παράξενοι παιάνες απ το κενό τρισόλβιο μνήμα !
Δια του Σταυρού η χαρά ! Θανάτω θάνατον ώλεσεν ! Νεκρός Ζωαρχικότατος! Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν , άδου την καθαίρεσιν !
Σε δοξάζομεν , Τον της φθοράς καθαιρέτην !
Δια θανάτου το θνητόν , δια ταφής το φθαρτόν μεταβάλεις ! Άφραστον θαύμα! Ω των θαυμάτων των καινών !
Χριστός Ανέστη !

Όλη η ζωή μας αυτό το μνήμα !

Ό,τι αληθινό και ζωηφόρο υπήρξε μετά το κενό μνημείο, οφείλει σ αυτό την ύπαρξή του! Όλα τα θαύματα και τα θαυμάσια, που δάκρυα δοξολογίας γεννούν, πηγάζουν από αυτό !

Όλες οι Αναστάσεις και οι συγγνώμες μας !



Ό,τι μπορεί να οδηγήσει στην μετάνοια, στο Φως και στο να απεκδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο!
Χωρίς αυτό το κενό, δεν θα υπήρχε το καινό παρά μόνο το μάταιο, που θα οδηγούσε σε ένα απάνθρωπο και φρικώδες τέρμα ! Θα ταν κενό το κήρυγμα , ο λόγος και η πίστη μας , αν η ελπίδα μας δεν έρρεε αστείρευτα από αυτόν τον κενό βράχο! Κλειστός ο Παράδεισος!

Δεν θα υπήρχε ούτε η διαπορθμεύουσα Αειπάρθενος Κόρη, ούτε το Άγιο συναξάρι με τους αγώνες και τα παλαίσματα τα ακατανόητα για την πεπερασμένη θνητή λογική μας !
Ούτε πνεύμα θυσίας, να διακονεί τον πλησίον και να λατρεύει υπεράνω όλων τον Θεό! Αν δεν υπήρχε το κενό μνημείο, δεν θα ήταν Φιλάνθρωπος και πολυέλεος ο Κύριος!
Θα στεκόμασταν μπροστά σε έναν Δημιουργό βασανιστή και τυραννικό! Θα ήμασταν αξιοθρήνητοι και ελεεινότεροι πάντων των ανθρώπων κατά τον Θείο Παύλο . Κενός ο τάφος , γεμάτες από Χριστό και Την Αγάπη, μυριαρίθμητες ψυχές που θυσίασαν και θυσιάζουν το τώρα του νυν αιώνος για την αληθινή Ζωή !
Αν δεν υπήρχε το κενό μνημείο όλοι θα θρηνούσαμε για το μηδέν μας …την μη ύπαρξή μας !

Αγέννετοι και Αγέννητοι θα ήμασταν ! Και αύριο θα πεθαίναμε …

Όσοι αξιώθηκαν να ακουμπήσουν χείλη και καρδιές πάνω στον πανόλβιο Τάφο , όσοι οσφράνθηκαν την άρρητη ευωδία του Ζωηφόρου μνήματος , δεν σταματούν με όλην την θέρμη της ψυχής τους, να βροντοφωνάζουν το Χριστός Ανέστη!
Δύσπιστοι μέχρι πρότινος ! Διαπρύσιοι κήρυκες της Αναστάσεως πλέον, ως την τελευταία τους επί γης πνοή ! Ψηλάφησαν την ακήρατη πλευρά Του Δεσπότη ! Εισήλθαν εντός του μνημείου και ως άλλοι Πέτρος και Ιωάννης, αντίκρισαν τα αδιάσειστα …Φυλαχτάρι εγκολπώθηκαν από τότε τα εντάφια σπάργανα , να μυροβλύζει το στήθος τους και η αναπνοή τους, Χριστό Αναστημένο εκ του Τάφου !

Ο Ζωοδότης, Η Ζωή , Η Αυτοζωή , δεν μπορούσε να εγκλωβιστεί στον τάφο!
Και εμείς αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου , πόσο εγκληματούμε απέναντι στην Αθάνατη ψυχή μας όταν την φυλακίζουμε , όταν την ενταφιάζουμε …Στην καταδίκη του θανάτου , σε ένα σκοτάδι χωρίς τέλος ..

Νεκρωμένη από την αμαρτία ψυχή μου !

Εσένα που δημιούργησε ο Θεός Λόγος με τα χέρια Του !

Ανάστα ! Μην καθεύδεις !

Και το δικό σου τωρινό μνήμα, άδειο να μείνει παντοτινά όπως Εκείνου !
Ουκ έστιν ώδε ! Νεκρή ην και ανέζησε !

Έτσι ας πληροφορηθεί ο μισόψυχος!

Βεβαίωσέ το και εσύ ψυχή μου !

Καταργήθηκε ο θάνατος ! Και έγινε το Πάσχα το Σωτήριο, το πέρασμα απ του θανάτου το σκότος και την φθορά , στην αφθαρσία της ατελεύτητης Ζωής !

Χριστός Ανέστη ψυχή μου !

Νώντας Σκοπετέας, Πάσχα 2021

Απόσπασμα από σειρά 3 εκπομπών με τίτλο : "Ποτέ κάτι άδειο δεν ήταν τόσο πλήρες".






 

Η υπομονή που γίνεται για την Αγάπη του Θεού.

 Όσο ο άνθρωπος καταφρονεί αυτόν τον κόσμο και εντρυφά στον Θείο φόβο, τόσο περισσότερο τον εγγίζει η Θεία Πρόνοια.

Τόσο αισθάνεται μέσα του τη βοήθειά Της και τόσο του χαρίζονται καθα­ροί λογισμοί, ώστε να κατανοεί όλα τα κινήματά τους.

Και αν κανείς στερηθεί εκούσια τα κοσμικά αγαθά, τότε, κατά το μέτρο που τα στερείται, κατά το ίδιο μέτρο δέχεται και το έλεος του Θεού και στηρίζεται από τη φιλανθρωπία Του.

Δόξα νά ‘χει Εκείνος που μας σώζει και με τα δεξιά μέσα, δηλαδή με τιςευλογίες και τα χαρίσματα, αλλά και με τα αριστερά, δηλαδή με τις θλίψειςκαι τους πειρασμούς. Γιατί με όλα αυτά μας δίνει ο Θεός αφορμή, ώστε να ανακαλύψουμε το σκοπό και το νόημα της ζωής μας.

Τις ψυχές λοιπόν εκείνων που δεν είναι σε θέση με τη δική τους προαίρεση να ανακαλύψουν το σκοπό και το νόημα της ζωής τους, τις οδηγεί στην αρετή με τις ακούσιες θλίψεις.

Γιατί και εκείνος, ο φτωχός Λάζαρος, δεν ήταν φτωχός επειδή το ήθελε να είναι έτσι. Είχε σώμα πληγωμένο και τον βασάνιζαν δυο φοβερές πληγές, η μια χειρότερη από την άλλη. Στο τέλος όμως τον τίμησε ο Θεός, χαρίζοντάς του μια θέση στους κόλπους του Αβραάμ.

Ο Θεός είναι πολύ κοντά στην πονεμένη ψυχή, η οποία στρέφεται σ’ Αυτόν και Του μιλάει με θλίψη. Και αν κάποτε επιτρέπει να στερηθούμε όσα έχουν σχέση με την ανάπαυση του σώματος ή επιτρέπει να μας βρει κάποια άλλη θλίψη, αυτό το κάνει για το καλό μας.

Επιτρέπει να πειρασθούμε, μέχρι το σημείο που μπορούμε να υπομείνουμε, όπως ακριβώς κάνει και ο γιατρός, όταν χειρουργεί κάποιον βα­ριά άρρωστο. Στην ψυχή όμως συμπεριφέρεται ο Κύριος με τόση μεγάλη φιλανθρωπία, όση είναι και η σκληρότητα της θλίψης που εκείνος υπομένει.

Όταν λοιπόν δεν επικρατεί μέσα σου ο πόθος του Χριστού έτσι, ώστε να παραμένεις ατάραχος σε κάθε θλίψη σου και να την ξεπερνάς, έχοντας αυτή την εσωτερική χαρά και την αγάπη Του, μάθε ότι ο κόσμος ζει μέσα σου περισσότερο από τον Χριστό. Και όταν η φτώχια, η αρρώστια, η φθορά του σώματος ή ο φόβος που τα ακολουθεί, ταράζουν την ψυχή σου και της στερούν τη χαρά της ελπίδας που προέρχεται από τον Κύριο, μάθε ότι μέσα σου ζει η αγάπη για το σώμα σου και όχι ο Χριστός.

Και για να το πούμε με δυο λόγια: Εκείνο, του οποίου η αγάπη επικρατεί στην ψυχή σου, αυτό και ζει μέσα σου.

Αν τώρα θέλεις να τα έχεις όλα πλούσια και να έχεις και την υγεία σου, για να αισθάνεσαι ασφάλεια, μάθε ότι είσαι άρρωστος στο μυαλό και δεν έχεις ποτέ γευθεί τη δόξα του Θεού.

Αυτά δεν τα λέω για να σε κατηγορήσω, αλλά για να σου δείξω πόσο υστερείς σε τελειότητα, έστω και αν, σε μερικά θέματα, νομίζεις πως ακο­λουθείς τον τρόπο της σκέψης και της ζωής των αγίων Πατέρων που έζησαν πριν από μας.

Και μη μου πεις ότι δεν υπήρξε ποτέ άνθρω­πος, ο οποίος δεν ξεπέρασε ψυχικά τη θλίψη της αρρώστιας. Γιατί τότε και εγώ θα σου πω:

Όταν το σώμα είναι βυθισμένο στους πειρασμούς και στις θλίψεις, τότε ο πόθος του Χριστού μπορεί να υψώσει το νου έτσι, ώστε ο άνθρωπος να τα ξεπεράσει όλα, χωρίς να τον αγγίσει καθόλου η λύπη.

Θα αφήσω κατά μέρος την αναφορά στους αγίους Μάρτυρες, μήπως και δεν αντέξω να σταθώ μπρος στο βάθος και στη σκληρότητα των παθημάτων τους. Και ακόμα, μήπως και δεν μπορέσω να περιγράψω πόσο η δύναμη της αγάπης του Χριστού τους χάρισε τόσο μεγάλη υπομονή, ώστε αυτή να ξεπεράσει την βαθιά θλίψη και την αγάπη του σώματος.

Αλλ’ άς τα αφήσουμε τώρα αυτά. Γιατί και μόνο η ανάκλησή τους στη μνήμη του ανθρώπου, είναι ικανή να προξενήσει, εξαιτίας της έντασης και της σκληρότητάς τους, πολλή δυσθυμία και θλίψη στην ψυχή του.

Ας αναφερθούμε τώρα σε μερικούς φι­λοσόφους, οι οποίοι δεν ήταν καν χριστιανοί. Ένας απ’ αυτούς έβαλε κάποτε κανόνα στον εαυτό του να φυλάξει για μερικά χρόνια σιωπή. Όταν το έμαθε αυτό ο βασιλιάς των Ρωμαίων, του έκανε πολλή εντύπωση και θέλησε να τον γνωρίσει. Διέταξε λοιπόν και τον έφεραν μπροστά του.

Και όταν τον έφεραν, ο βασιλιάς του έκανε διάφορες ερωτήσεις. Αυτός όμως δεν έδινε καμιά απάντηση. Θύμωσε τότε ο βασιλιάς, γιατί το θεώρησε προσβολή και ασέβεια στο αξίωμά του και διέταξε να τον θανατώσουν. Ο φιλόσοφος όμως καθόλου δεν ταράχθηκε. Ο βασιλιάς βέβαια έδωσε εντολή στους δήμιους να τον θανατώσουν, μόνο στην περίπτωση που εκείνος από φόβο υποχωρούσε και καταπα­τούσε τον κανόνα της σιωπής, που είχε βάλει στον εαυτό του. Διαφορετικά, αν ο φιλόσοφος τηρούσε απαραβίαστα τον κανόνα του, τους είπε να μην τον θανατώσουν, αλλά να τον φέρουν πάλι στο παλάτι ζωντανό.

Όταν λοιπόν ο μελλοθάνατος φιλόσοφος έφθασε στον τόπο της εκτέλεσης, δέχθηκε από όλους πιέσεις, ώστε να αναγκασθεί να λύσει τον κανόνα του, για να γλυτώσει έτσι το θάνατο. Αυτός όμως δεν υποχωρούσε γιατί σκεπτόταν:

Είναι προ­τιμότερο να υπομείνω για λίγο τον πόνο και την επιθανάτια ταλαιπωρία και να τηρήσω τον κανόνα μου -για τον οποίο τόσον καιρό αγωνίσθηκα- παρά να νικηθώ από το φόβο του θανάτου και να προσβάλλω τη σοφία μου, από το φόβο της αναπάντεχης συμφοράς που με βρήκε.

Μ’ αυτή λοιπόν τη σκέψη παραμένοντας ατάραχος, άπλωσε ο φιλόσοφος το κεφάλι του, για να το αποκόψει με το ξίφος ο δήμιος.

Ο δήμιος όμως σταμάτησε την εκτέλεση και όλοι έτρεξαν στο παλάτι και είπαν τα καθέκαστα στον βασιλιά. Και εκείνος, θαυμάζοντας την αρετή και τη δύναμη του φιλόσοφου, τον απέλυσε με πολύ σεβασμό.

Πολλοί άλλοι επίσης αρχαίοι φιλόσοφοι κα­ταπάτησαν τη φυσική επιθυμία. Αλλοι υπέμειναν με πολλή ευκολία τη συκοφαντία και τις ύβρεις. Αλλοι έδειξαν υποδειγματική υπομονή σε φο­βερές αρρώστιες και τις σήκωσαν, χωρίς να τους καταπιεί η θλίψη και χωρίς να τους καταβάλει η δύναμη της συμφοράς. Και αν όλοι αυτοί υπέφε­ραν όλα τα δεινά από κενοδοξία, διατηρώντας κούφια ελπίδα, πόσο περισσότερο πρέπει να τα υποφέρουμε εμείς, που έχουμε κληθεί σε κοινωνία με τον αληθινό Θεό!

Μακάρι και όλοι εμείς, αδελφοί μου, να αγωνισθούμε, ώστε να αποκτήσουμε το χάρισμα αυτό της υπομονής, με τις ευχές της Υπεραγίας Δέσποινάς μας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, και όλων εκείνων των Αγίων, οι οποίοι, με τους ιδρώτες των αγώνων τους και την υπομονή τους, ευαρέστησαν στον Χριστό.

Σ’ Αυτόν πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύ­νηση και στον συνάναρχο Πατέρα Του και στο συναΐδιο και ομοφυές και ζωαρχικό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(ΕΠΕ – Φιλοκαλία 8Α. σελ. 392-399, Απόσπασμα από το βιβλίο «Αλγηδών η αγιότοκος: Η Υπομονή και η Ευχαριστία κατά τους Πατέρες», Εκδόσεις «ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ» 2010, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα)





 

Ο Άγιος της Πασχαλιάς.

 

 
Αναμφίβολα η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης
 είναι το Πάσχα, η διάβαση εκ του θανάτου στη ζωή,
 η εκ νεκρών Ανάσταση του Χριστού, άνευ της οποίας, 
σύμφωνα με τον απόστολο των εθνών Παύλο, 
η πίστη στον Χριστό θα ήταν απλά μια ανοησία.

Όποτε όμως το Πάσχα «προσπερνά» ημερολογιακά 
την 23η Απριλίου που είναι η μέρα εορτής 
του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, 
η Εκκλησία
 (φέροντας βαρέως θα λέγαμε το να μην εορταστεί με περισσή λαμπρότητα ο Μεγαλομάρτυρας)
μεταθέτει τον εορτασμό του την Δευτέρα μετά το Πάσχα.

Έτσι ακούγονται ταυτόχρονα το
 «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί»
 και το «Ὑπὲρ ἥλιον ἐξήστραψεν ἡ μνήμη σου νῦν,
 μάρτυς Χριστοῦ … φωτοφόρε Γεώργιε» 
σε μια υμνολογική προσπάθεια
 να γεμίσουν οι ψυχές μας με φως και Ανάσταση!
Χρόνια Πολλά λοιπόν σε όλους! 
 

Είθε η χαρά της Αναστάσεως και η χάρη του Αγίου
 να πληρούν τις καρδιές αφενός μεν όσων φέρουν το όνομά του,
 αφετέρου δε, όλων όσων παλεύουν με λογής
 – λογής «δράκους» (ασθένειες νεοφανείς
 και παλαιότερες, οικονομικές, επαγγελματικές 
και πάσης φύσεως δυσκολίες, απώλειες αγαπημένων 
προσώπων και τόσα άλλα) 
που προσπαθούν να διαχωρίσουν τον Σταυρό
 και το μαρτύριο (και να εγκλωβίσουν 
μόνο εκεί το βλέμμα μας και την καρδιά μας) 
από τη φυσική συνέχεια τους
 που είναι το 
«Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός» της Αναστάσεως.
Χριστός Ανέστη!

 

Το πασχαλινό αυγό.

Στο πασχαλινό αυγό.... σας εύχομαι να βρείτε τη δύναμη 

και το κουράγιο να μην εγκαταλείψετε ποτέ,
ένα χαμόγελο να φωτίσει τις σκοτεινές στιγμές,


ένα χάδι να απαλύνει την κούραση,
και αξόδευτη αγάπη, ελπίδα, ειρήνη... και γαλήνη..
Χαρούμενη Πασχαλιά!

To γνώριζες; Γιατί το Πάσχα σουβλίζουμε αρνί;

Το έθιμο του σουβλίσματος του αρνιού,

 προέρχεται από το εβραϊκό Πάσχα 

και σχετίζεται με την έξοδο τους από την Αίγυπτο.

Εκείνο το βράδυ, της εξόδου, κάθε οικογένεια 

πρόσφερε ως θυσία στο Θεό ένα αρνί για τη σωτηρία όλου του λαού. Το έφαγαν, χωρίς να σπάσουν τα κόκαλά του,

 μαζί με άζυμο ψωμί και πικρά χόρτα. 

Με το αίμα του έβαψαν πόρτες τους.

Την έξοδό τους από την Αίγυπτο οι Ισραηλίτες 

τη γιορτάζουν κάθε χρόνο στις 14 του μήνα Νισάν

 (μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου) και την ονομάζουν Πάσχα

 πού σημαίνει πέρασμα, διάβαση, 

γιατί με τη διέλευση της Ερυθράς Θάλασσας

 πέρασαν από τη σκλαβιά της Αιγύπτου στην ελευθερία. 

Η γιορτή του Πάσχα (στα εβραϊκά Πεσάχ) είναι 

η μεγαλύτερη γιορτή των Εβραίων

 και διαρκεί μαζί με την Εβδομάδα των Αζύμων οκτώ μέρες.

Επίσης ο αμνός συμβολίζει τον Χριστό, 

διότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε παρομοιάσει τον Ιησού 

με τον αμνό θεού που θα πάρει στις πλάτες του τις αμαρτίες του κόσμου.

Στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας την

 Κυριακή του Πάσχα ψήνουν το αρνί στη σούβλα,

 μαζί με το κοκορέτσι.

Το απόγευμα στην Εκκλησία γίνεται ο Εσπερινός της Αγάπης.

 Οι Χριστιανοί ανταλλάσσουν αδελφικό ασπασμό 

διαβάζοντας το Ευαγγέλιο σε διάφορες σε διάφορες γλώσσες. 

Από την Κυριακή του Πάσχα και για 

40 ημέρες οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί 

χαιρετούν ο ένας τον άλλον λέγοντας

 «Χριστός Ανέστη» και απαντώντας «Αληθώς Ανέστη».

Την Κυριακή του Πάσχα εκτός απ’ τα αυγά 

σε μερικά μέρη καθαγιάζεται και ο Αμνός του Πάσχα

 και διανέμεται στους εκκλησιαζόμενους από τον παπά.

 Αυτοί φέρνουν τη μερίδα τους στο σπίτι τους 

και όλα τα μέλη της οικογένειάς

 τους παίρνουν από το αγιασθέν κρέας. 

Αυτό είναι «το καταβόλι» των Κερκυραίων.


 

Σάββατο 1 Μαΐου 2021

   ΕΟΡΤΙΕΣ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ ΕΥΧΕΣ !     


 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την Ανάσταση του Κυρίου.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Διαβάστε τον κατηχητικό λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου για την Ανάσταση του Κυρίου.

Όποιος είναι ευσεβής και φιλόθεος, ας απολαύσει την ωραία και λαμπρή αυτή εορτή.

Όποιος δούλος έχει διαθέσεις αγαθές, ας εισέλθει στη χαρά, γεμάτος με ευφροσύνη που χαρίζει ο αναστημένος Κύριός του.

Όποιος καταπονήθηκε με τη νηστεία, ας απολαύσει τώρα την αμοιβή του.

Όποιος από την έκτη ώρα υπηρέτησε τον Κύριο, ας πάρει σήμερα την αμοιβή που δικαιούται.

Όποιος προσήλθε στη ζωή της Εκκλησίας μετά την ενάτη, ας πάρει κι αυτός πρόθυμα μέρος στην Αναστάσιμη γιορτή.

Όποιος προσήλθε μετά την δωδεκάτην, ας μην έχει καμμιά αμφιβολία˙ καθόλου δεν θα τιμωρηθεί.

Όποιος καθυστέρησε κι ήρθε μετά την τρίτην, ας πλησιάσει τον Κύριο χωρίς κανένα δισταγμό και φόβο.

Όποιος προσήλθε κατά την πέμπτην ώραν, ας μην έχει κανένα φόβο, ότι τάχα, επειδή έχει φτάσει καθυστερημένος, δεν θα τον δεχθεί ο Θεός. Γιατί ο Κύριος δίνει πλουσιοπάροχα τις δωρεές Του. Γι’ αυτό δέχεται και τον τελευταίο, με την ίδια προθυμία που είχε δεχτεί και τον πρώτο. Χαρίζει ανάπαυση και ειρήνη σ’ εκείνον που έφτασε αργά, όπως ακριβώς κάνει και με τον πρώτο. Ελεεί κι εκείνον που έφτασε τελευταίος, αλλά περιποιείται κι εκείνον που πρώτος ήρθε. Και στον έναν δίνει και στον άλλο προσφέρει. Και τα έργα της αρετής δέχεται, αλλά και την απλή διάθεση αναγνωρίζει.

Και την πράξη την αγαθή τιμά , αλλά και την απλήν πρόθεση επαινεί.

Εισέλθετε λοιπόν όλοι στη χαρά του Κυρίου σας. Και εκείνοι που πρώτοι φτάσατε κι όσοι ήρθατε δεύτεροι, λάβετε τον μισθόν σας. Πλούσιοι και φτωχοί πανηγυρίστε. Όσοι εγκρατευτήκατε, αλλά κι εκείνοι που έχετε βραδυπορήσει στην εργασία των εντολών τιμήστε την σημερινή ημέρα.Όσοι νηστέψατε και εκείνοι που δεν νηστέψατε, ευφρανθείτε σήμερα.

Η (Αγία Τράπεζα) είναι γεμάτη, απολαύστε την όλοι. Ο Μόσχος είναι άφθονος και ανεξάντλητος. Δεν επιτρέπεται λοιπόν να φύγει κάποιος πεινασμένος. Όλοι απολαύστε το Συμπόσιο που παρατίθεται για τους πιστούς. Όλοι απολαύστε τα θεία δώρα που προσφέρει η Θεία αγαθοσύνη. Κανένας πιά να μη θρηνεί τη φτώχεια του, γιατί τώρα έγινε φανερή η Βασιλεία του Θεού, εκείνη που προσφέρεται σ’ όλους εξίσου. Κανένας να μην κλαίει πιά τα πταίσματά του, γιατί συγχώρεσή μας είναι ο Αναστημένος. Κανένας ας μη φοβάται πιά το θάνατο, γιατί ο θάνατος του Σωτήρα μας μας ελευθέρωσε από το θάνατο και τη φθορά.

Γιατί αν κι ο Σωτήρας μας κρατήθηκε από το θάνατο, τελικά τον εξαφάνισε. Ο Κύριός μας που κατέβηκε στον άδη άρπαξε κι ανέσυρε μαζί Του όσους κρατούσε ο άδης. Ο Κύριος πίκρανε τον άδη, όταν εκείνος ο παμφάγος Τον κατάπιε. Κι αυτό ήταν που προβλέποντας το παλιά ο προφήτης Ησαιας είχε βροντοφωνήσει: Χριστέ μου, όταν ο άδης εκεί κάτω στο σκοτάδι σε συνάντησε, πικράνθηκε. Και πολύ σωστά πικράνθηκε, γιατί από τότε καταργήθηκε.

Πικράνθηκε γιατί ξεγελάστηκε.

Πικράνθηκε γιατί θανατώθηκε.

Πικράνθηκε γιατί έχασε πιά την εξουσία του.

Πικράνθηκε γιατί ο ίδιος τώρα υποδουλώθηκε. Εκείνος, καθώς νόμιζε, είχε λάβει σώμα θνητό και βρέθηκε απρόσμενα μπροστά σε Θεό. Εκείνος είχε πάρει χώμα από τη γη και συνάντησε Θεό, που είχε κατεβεί από τον ουρανό. Εκείνος είχε πάρει ένα σώμα ορατό και καταισχύνθηκε από τον Αόρατο.

Που είναι λοιπόν άδη η νίκη σου;

Αναστήθηκε ο Χριστός και έχεις πιά οριστικά κατανικηθεί.

Αναστήθηκε ο Χριστός και οι δαίμονες έχουν στα βάραθρα της απώλειας γκρεμιστεί.

Αναστήθηκε ο Χριστός και χαίρουν οι Άγγελοι.

Αναστήθηκε ο Χριστός και η ζωή παντού βασιλεύει.

Αναστήθηκε ο Χριστός και δεν θα μείνει πιά κανένας νεκρός στο μνήμα. Γιατί με την Ανάστασή Του ο Χριστός έγινε η αρχή της αναστάσεως όλων όσων έχουν κοιμηθεί. Σ’ Αυτόν ανήκει η δόξα και η εξουσία στους απέραντους αιώνες. Αμήν.

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...