Παρασκευή 5 Μαΐου 2023

 

“Οσία Σοφία η ασκήτισσα”.


 -Εκεί μακριά στη Μαύρη Θάλασσα, σ’ ένα χωριό της Τραπεζούντας του Πόντου, γεννήθηκε το 1883 η Σοφία Χοτοκουρίδου, το γένος Αμανάτιου Σαουλίδη, η μετέπειτα οσία Σοφία.

Μάλλον κοντή στο ανάστημα, με μικρά καστανόμαυρα μάτια, μακρόστενο πρόσωπο και ατέλειωτα ξανθά μαλλιά που τα έπλεκε σε πέντε μακριές πλεξούδες, ήταν μία κόρη σεμνή και εξαιρετικά όμορφη. Από μικρή στην πατρίδα έτρεχε στις εκκλησίες και στα ξωκκλήσια για ν’ ανάψει τα καντήλια και απέφευγε τις παρέες των συνομηλίκων της κοριτσιών.

Για γάμο η Σοφία δεν ήθελε ν’ ακούσει, ωστόσο σε μεγάλη ηλικία για την εποχή, 24 ετών, την πάντρεψαν με τον Ιορδάνη Χοτοκουρίδη. Στην επτάχρονη συζυγία τους (1907-1914) απέκτησαν ένα παιδί (1910), που δυστυχώς έχασαν με τραγικό τρόπο (1912). Αυτό το πικρότατο ποτήρι του πόνου ήταν ένα καλά φυλαγμένο μυστικό μέσα της.

1914. Κήρυξη του Α Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ζωή άλλαξε ξαφνικά, η εποχή της ειρηνικής συμβίωσης πέρασε. Οι καμπάνες χτυπάνε και προμηνύουν το κακό που έρχεται. Διωγμοί, αιχμαλωσίες, ταπεινωτικά μαρτύρια, ξεριζωμός, γενοκτονία. Ο άνδρας της επιστρατεύεται και χάνονται τα ίχνη του. Το 1919 φθάνει στην Ελλάδα κουβαλώντας μαζί της βαρύ το φορτίο του πόνου για το θάνατο του παιδιού και την εξαφάνιση του συζύγου της, ζωγραφισμένο στο ασκητικό της βλέμμα. Η ζωή της από εδώ και εμπρός θα ήταν η τεθλιμμένη οδός της μετανοίας, η άσκηση και η σαλότητα. Όταν κάποια πικρή θύμιση ερχόταν μπροστά της, έκλαιγε πικρά και επαναλάμβανε την αγαπημένη της φράση: «Είμαι πολλά αμαρτωλή. Ο Θεός να ελεά με. Είμαι πολλά αμαρτωλή».

Στη Ι. Μονή της Κλεισούρας της Καστοριάς έφτασε με κάλεσμα της ίδιας της Παναγίας, η οποία της παρουσιάστηκε λέγοντάς της: «Να έρθεις στο σπίτι μου». Τότε η Σοφία ρώτησε: «Ποιά είσαι και που είναι το σπίτι σου;» «Είμαι στην Κλεισούρα», ήταν η απάντηση. Θα περάσουν αρκετά χρόνια για να εγκατασταθεί στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι του Γενεθλίου της Θεοτόκου στην Κλεισούρα. Ήταν 44 ετών το 1927. Η Παναγία γίνεται η αχώριστη σύντροφός της, η φίλη της, η παρηγοριά της, και το μοναστήρι το καταφύγιό της, το σπίτι της.

«Ήτο καταπληκτικόν το θέαμα και εξαίσιον! Αντίκρυζες εξ αρχής την ζωντανήν εικόνα της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, όπως την εξιστορούν τα ιερά συναξάρια. Η φράσις εξαϋλωμένη μορφή δεν είναι ικανή να περιγράψη την αλήθειαν. Όπως στην αυστηρή βυζαντινή εικονογραφία συμβαίνει, ήτο σχεδόν αδύνατον να διακρίνεις ίχνος κρέατος στο ταπεινό κορμί της. Ένα κουβάρι οστών στην ψυχρή πλάκα του τζακιού του ανοικτού περιστώου της εσωτερικής αυλής ένθα ξεκούραζε το ταπεινό σαρκίον της, και αυτή η πλάκα ήτο και το μόνιμο στρώμα και προσκέφαλό της, χειμώνα-καλοκαίρι πάντα στον ίδιο τόπο, που συγχρόνως μετεβάλλετο και σε βήμα άμβωνα, του απλού θείου λόγου, μεστού αυστηρώς ορθοδόξου περιεχομένου, ολίγων λέξεων, ως του Ιωάννου του Προδρόμου. Το βλέμμα της αυστηρό αλλά φιλάνθρωπο, μας καθήλωνε και μας αφώπλιζεν….»1.

«Πάντα ήταν ξυπόλυτη. Τον χειμώνα συχνά την έβλεπαν να παίρνει μια παλιοκατσαρόλα που χρησιμοποιούσε, να την γεμίζει νερό και να την αδειάζει αλύπητα στα ξυλιασμένα της πόδια. Σπάνια φορούσε κάτι μάλλινα σκουφούνια, τρύπια και παλιά, και κάτι παλιοπαντόφλες η παλιοπάπουτσα. Για να πάει στην εκκλησία χρησιμοποιούσε ξύλινα τσόκαρα η παντόφλες συνήθως καθαρές.

Άλλοτε μάζευε στο τζάκι φύλλα και κλαδιά από τα δένδρα και τρύπωνε μέσα σ᾽ αυτά σαν ποντίκι. Τύχαινε όμως να αρπάξουν φωτιά, και μόλις που πρόφταινε να ξυπνήσει, για να μην καεί ζωντανή. Τότε τα παλιόρουχά της έμεναν για μέρες καμένα, ώσπου να βρεθεί κάποιο καλύτερο»2.

«Στο κεφάλι της είχε πάντα δεμένη μαύρη μαντήλα. Τα μαλλιά της, από τον Πόντο ακόμα, ούτε τα έλουσε ούτε τα χτένισε. Είχαν κατσιάσει και είχαν γίνει σκληρά σαν κοτσάνι, σαν την ουρά του αλόγου. Το κεφάλι της όμως ευωδίαζε»3.

Ζούσε για τους άλλους. Διακονούσε τους πτωχούς και καταφρονεμένους, τις χήρες και τα ορφανά, φρόντιζε τους πονεμένους που κατέφευγαν στο μοναστήρι για βοήθεια. Στη γερμανική κατοχή έκρυβε με κίνδυνο της ζωής της στην ερημική μονή τους κατοίκους του χωριού που σώθηκαν τελικά από το ολοκαύτωμα της Κλεισούρας.

Τα πουλιά φτερούγιζαν γύρω της και κελαηδούσαν, την ένιωθαν δική τους. Και αυτά τα άγρια ζώα τη σέβονταν. Οι αρκούδες, τις οποίες τάιζε με ο,τι έβρισκε, της έγλειφαν τα χέρια με ευγνωμοσύνη. Και οι ταπεινοί προσκυνητές θαύμαζαν η ακόμη παρεξηγούσαν τη σκληρή ασκητική ζωή της!

Τα υψηλά μέτρα της άσκησής της την οδήγησαν στη φωτεινή κορυφή της αγιότητας.

Κοιμήθηκε οσιακά στις 6 Μαΐου του 1974. Η Μεγάλη Εκκλησία την ενέταξε το 2011 μ.Χ. στις αγιολογικές δέλτους της και την 1η Ιουλίου 2012 μ.Χ., έγινε η επίσημη ανακήρυξή της από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Καστοριά4.

Η μνήμη της τιμάται στις 6 Μαΐου.

Είναι η οσία Σοφία, η ασκήτισσα της Παναγίας.

Φιλοθέη Χ. Τ.

1 Από το βιβλίο: Σοφία η ασκήτισσα της Παναγίας, Ι. Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας Καστοριάς, 2002, σ. 89.

Μαρτυρία του αρχιμ. Γρηγορίου Χατζηνικολάου, ο οποίος μεταξύ άλλων γράφει: «… Ηξιώθην να την γνωρίσω το έτος 1972,

ότε υπηρέτουν ως ιεροκήρυξ εις την Ι. Μητρόπολιν Φλωρίνης, με έδραν την Πτολεμαΐδα… Ήμην όντως εκ των ευεργετηθέντων.

Η γνωριμία μας με την ταπεινή και εκλεκτή δούλη του Θεού Σοφία υπήρξε δι᾽ εμέ σημαντικός σταθμός της ζωής μου…».

2 Όπου παρ. σ. 66.

3 Όπου παρ. σ. 68.

4 Ιστοσελίδα: Ορθόδοξος Συναξαριστής (www.saint.gr).

 ΙΩΒ Ο ΔΙΚΑΙΟΣ


Εἰ καὶ θανών, ἄληστος ἀνδρείας πέτρα,
Καὶ πῶς Ἰὼβ κρύψει σε τῇ λήθης πέτρᾳ;
Ἕκτῃ Ἰὼβ πολύτλαν θανάτου τέλος ἀμφεκάλυψε.

 Όσιος Σεραφείμ ο εν Δομπώ.


Στις 6 Μαϊου εορτάζεται η «μνήμη τοῦ Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Σεραφείμ τοῦ ἐν τῷ ὄρει τοῦ Δομποῦ τῆς Λεβαδείας ἀσκήσαντος».

Ο Όσιος καταγόταν από το χωριό Ζέλι που βρίσκεται κοντά στην Αταλάντη. Οι ευσεβείς γονείς του από βρέφους του δίδαξαν την αγάπη προς το Θεό και όταν ο νεαρός Σωτήριος (το κατά κόσμον όνομα του Οσίου) έφτασε σε ηλικία, τους εγκατέλειψε υπακούοντας στη θεία φωνή που τον καλούσε στο στάδιο των αγώνων. Φεύγει και πηγαίνει να μονάσει στο μοναστηράκι του Προφήτη Ηλία στο όρος Κάρκαρα. Από εκεί, επειδή ενοχλείτο από γνωστούς και συγγενείς μεταβαίνει στη Μονή των Αγίων Αναργύρων στην Αταλάντη, όπου έμεινε περίπου έξι μήνες.

Αναζητώντας την έρημο φτάνει στο Σαγμάτιο Όρος, στη Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.  Εκεί νύχτα και ημέρα αγωνιζόταν ο Όσιος με νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές και δάκρυα. Εκάρη μοναχός και μετά από πολλές πιέσεις χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος. Λόγω όμως των πολλών αρετών του άρχισε να διαδίδεται η φήμη του στη γύρω περιοχή, γι’ αυτό για να αποφύγει τους επαίνους, με την ευλογία του ηγουμένου Γερμανού έφυγε για να συνεχίσει την άσκησή του σε ερημική τοποθεσία, δυτικά του Ελικώνα, στη θέση Δομπού, λίγο πιο κάτω από το σημερινό μοναστήρι. Εκεί «ὡς ἄλλος Ἀντώνιος τῆς Λιβυκῆς ἐρήμου, περικαλύπτων τήν ἀγγελικήν αὐτοῦ πολιτείαν, πολλάς ψυχάς ἀπολωλότων ἀνθρώπων ὡδήγησεν εἰς τον εὔδιον τῆς σωτήρίας λιμένα», γράφει ο βιογράφος του. Καθημερινά πλήθος ανθρώπων ανέβαιναν στο ασκητήριο του Αγίου να τον ακούσουν και να πάρουν την ευλογία του. Αυτό λυπούσε τον Άγιο, ο οποίος πολύ επιθυμούσε την αδιάλειπτο προσευχή και τους συνεχείς πνευματικούς αγώνες. Εγκαταλείπει λοιπόν και πάλι το Μονύδριον μετά από δέκα χρόνια ζωής εκεί και μεταβαίνει δύο ώρες μακρύτερα, στην κορυφή που σήμερα λέγεται κελί του Αγίου.



Λόγω όμως των αυξανόμενων αναγκών της μοναστικής του αδελφότητος, αφού αγόρασε από τους κατοίκους της Δομβού έκταση σε ερημική τοποθεσία, άρχισε να οικοδομεί το Μοναστήρι, αφού προηγουμένως έλαβε τη σχετική άδεια από το Πατριαρχείο. Το έργο αυτό μισήθηκε, γι’ αυτό και με εντολή του άρχοντα της Λιβαδειάς, οδηγήθηκε ο Άγιος δεμένος από τρείς Τούρκους στη Λιβαδειά. Στο δρόμο όμως οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν, ύστερα από σημεία που έκανε ο Άγιος, ότι επρόκειτο μάλλον για συκοφαντία και τον άφησαν ελεύθερο να συνεχίσει το έργο του.

Τρία χρόνια μετά την αποπεράτωση της Μονής, κατάλαβε ο Άγιος το τέλος του, κάλεσε τους μαθητές του και τους απηύθυνε τα παρακάτω λόγια:

«Τέκνα μου ἀγαπητά, ὁ χρόνος τῆς ἐπιγείου ζωῆς μου ἐπερατώθη. Τόν ἀγῶνα, τόν ὁποῖον μοι ἀνέθηκεν ο Κύριος, ἠγωνίσθην ὅσον ἠδυνάμην. Λοιπόν, ἀπομένει εἰς ἐμέ ἅπαξ να ἁποθάνω. Μή λυπεῖσθε, τέκνα μου ἀγαπητά, διότι ἐγώ ἀφ’ ὑμῶν ἀπἐρχομαι, ἁλλά χαίρετε καί ἀγάλλεσθε διότι ἐπερατώσαμεν το ἔργον, τό ὁποῖον θέλει μένει ἐπί τῆς γῆς, είς δόξαν τοῦ ὀνόματος τοῦ ὑψίστου Θεοῦ…



…Μίαν δε ἀκόμη ἐντολήν δίδω προς ὑμᾶς, καί παρακαλῶ να ἐκπληρώσετε ταύτην. Ὅταν ἡ ψυχή μου ἐξέλθη ἐκ τοῦ σώματος τούτου, νά παραλάβετε καί νά θάψετε αὐτό εἰς τό παλαιόν Μοναστήριον, ὅπου μοι ἀπεκαλύφθη ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί ἵνα μένη ἄγνωστος ὁ τόπος ταφῆς μου καί οὕτω ἀποφεύγεται ἡ συρροή τῶν ἀνθρώπων».

Εκοιμήθη οσιακά σε ηλικία 75 ετών στις 6 Μαΐου του έτους 1602, ημέρα της Μεσοπεντηκοστής.

Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 6 Μαΐου. Στην κατάφυτη πλαγιά και μέσα στην ομορφιά της Δομβοΐτικης περιοχής, τελείται κάθε χρόνο από τις 5 προς 6 Μαΐου ολονύκτια Ιερά Αγρυπνία κατά το Μοναχικό Τυπικό. Τα πολλά θαύματα του Οσίου τον έχουν κάνει γνωστό, γι’ αυτό πλήθος ευλαβών χριστιανών τόσο από την Βοιωτική Γη όσο και από τον Ελλαδικό Χώρο καταφθάνουν να τιμήσουν τον Όσιο και να προσκυνήσουν την Χαριτόβρυτη Τιμία Κάρα Του.

Ἀπολυτίκιον

Εκ, γης ανατείλασα, ως της Ελλάδος βλαστός, η πάντιμος κάρα σου, Πατήρ ημών Σεραφείμ, εκβλύζει ιάματα και εκπλήττει ημάς τους πόθο τιμώντας σε. Όθεν οι τη σορώ σου ευλαβώς προσιόντες, λαμβάνουσι θεραπεία και ιάσεις τελείας. Διό σε τιμώμεν πατήρ ημών Όσιε.

 

Αγία Ειρήνη η Μεγαλόμαρτυς.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 Στη χορεία των Μεγαλομαρτύρων ανήκουν και οι γυναίκες Μεγαλομάρτυρες, οι οποίες συναγωνίστηκαν επάξια σε ηρωισμό και ομολογιακό φρόνιμα τους άνδρες Μεγαλομάρτυρες. Μια από τις πλέον ένδοξες γυναίκες Μεγαλομάρτυρες είναι και η αγία Ειρήνη.

Έζησε τον 4ο αιώνα. Καταγόταν από την πόλη Μαγεδών της Περσίας. Ο πατέρας της ονομαζόταν Λικίνιος, έπαρχος της περιοχής και η μητέρα της Λικινία. Ανήκαν στην ειδωλολατρική (πυρολατρική) θρησκεία του Ζωροαστρισμού. Απέκτησαν μια όμορφη και χαριτωμένη κόρη, την οποία ονόμασαν Πηνελόπη. Από
μικρή έδειχνε ασυνήθιστη ευστροφία και ήταν στολισμένη με χαρίσματα. Οι πλούσιοι γονείς της φρόντισαν να της παράσχουν όλα τα εφόδια για να γίνει ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Προσέλαβαν έναν σοφό δάσκαλο, τον Απελλιανό, στον οποίο ανέθεσαν την ανατροφή της, διδάσκοντάς της την κατά κόσμο σοφία.

Συχνά η οικογένειά της διέμενε σε πολυτελή εξοχικό πύργο. Την ακολουθούσε και ο δάσκαλός της, ο οποίος δίδασκε στην μικρή στους μεγάλους και πανέμορφους κήπους, κάτω από τα σκιερά δένδρα και τα μυρωδάτα άνθη. Τα έπιπλα της έπαυλης ήταν χρυσαφένια, ενώ πολυπληθείς δούλοι τους προσέφεραν τις υπηρεσίες τους.

Μια από τις πολλές δούλες διέφερε από τις άλλες. Ήταν υπάκουη, πρόθυμη και ευγενική και γι’ αυτό αγαπητή στους άρχοντες της έπαυλης. Γι’ αυτό της ανέθεσαν να υπηρετεί την μικρή Πηνελόπη. Ήταν κρυφή Χριστιανή.

Η ευγενής κόρη αρέσκονταν να κάνει μακρές συζητήσεις μαζί της και προσπαθούσε να εξηγήσει την αιτία της
διαφοράς της από τις άλλες δούλες.

Κάποιο βράδυ, ενώ κοιμόταν η Πηνελόπη είδε ένα περίεργο όνειρο. Ένα λευκό περιστέρι κρατώντας στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς, μπήκε στην έπαυλη και το άφησε επάνω στο χρυσό τραπέζι. Μετά ήρθε ένας αετός, ο οποίος άφησε στο τραπέζι ένα στεφάνι με λουλούδια και τέλος παρουσιάστηκε ένας κόρακας, ο οποίος άφησε ένα σκοτωμένο φίδι. Η Πηνελόπη ξύπνησε τρομαγμένη. Έμεινε άγρυπνη για πολλή
ώρα. Όταν την ξαναπήρε ο ύμνος είδε ένα άγγελο να της λέει: «Ο αληθινός Θεός σε καλεί να τον ακολουθήσεις. Θα σε βοηθήσει η αγαπημένη σου υπηρέτρια, η οποία είναι Χριστιανή»!

Το άλλο πρωί η Πηνελόπη ξύπνησε προβληματισμένη. Φώναξε κοντά της την υπηρέτρια, στην οποία είπε ότι άγγελος Κυρίου της αποκάλυψε ότι είναι Χριστιανή και επιζητούσε από αυτή να της γνωρίσει τον Θεό της.

Η Χριστιανή δούλη έβαλε τα κλάματα από συγκίνηση και ζήτησε συγνώμη από την αρχοντοπούλα για το μυστικό της και άρχισε να της μιλά για τη νέα πίστη. Η Πηνελόπη ενθουσιάστηκε και έβαζε βαθειά την ψυχή της τα λόγια της καλής υπηρέτριας. Οι μυστικές συζητήσεις τους συνεχίστηκαν έως ότου η Πηνελόπη
πίστεψε στο Χριστό και ζήτησε να βαπτισθεί. Σεβάσμιος ιερέας μπήκε στην έπαυλη και τη βάπτισε κρυφά, δίνοντάς της το όνομα Ειρήνη.

Η χαρά της νεοφώτιστης δε μπόρεσε να μείνει για πολύ κρυφή. Κάποια μέρα αποκάλυψε στους ειδωλολάτρες γονείς της ότι ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Εκείνοι θύμωσαν και προσπαθούσαν να πείσουν την κόρη τους να αρνηθεί την πίστη της. Εις μάτην όμως η Ειρήνη ήταν αμετάπειστη.

Ταυτόχρονα μαθεύτηκε το νέο σε όλη την περιοχή, ότι η κόρη του έπαρχου Λικίνιου έγινε Χριστιανή. Πέρσες ιερείς του Ζωροάστρη πήγαν στον Λικίνιο προκειμένου να τον πείσουν να δικάσει την κόρη του. Εκείνος προχώρησε σε δίκη. Αρχικά προσπαθούσε με κολακείες να την πείσει να αρνηθεί την πίστη της και ύστερα μεταχειρίστηκε απειλές και βία. Βλέποντας όμως την απόφασή της, θύμωσε και έδωσε εντολή να την πάνε στο στάβλο, να την ποδοπατήσουν τα αφηνιασμένα άγρια άλογα. Αλλά συνέβη το εξής θαυμαστό: τα άλογα δεν την πείραξαν και ένα από αυτά έτρεξε προς το μέρος του ηγεμόνα, τον οποίο κλώτσησε και τον σκότωσε! Ο
λαός που είδε το θαύμα αναγνώρισε την πίστη της Ειρήνης. Ενώ οι σκοταδιστές ιερείς μιλούσαν για μαγικά της κόρης.

Η Ειρήνη λυπημένη για το θάνατο του πατέρα της έτρεξε κοντά του και άρχισε να προσεύχεται με όλη τη δύναμη της ψυχής της για τη σωτηρία του. Τότε έγινε το δεύτερο θαύμα. Ο Λικίνιος αναστήθηκε, σηκώθηκε όρθιος, ζήτησε συγνώμη από την κόρη του και ομολόγησε την πίστη του στο Χριστό. Κατόπιν ζήτησε και βαπτίστηκε ο ίδιος και όλη η οικογένειά του. Μαζί του βαπτίστηκε και ο σοφός δάσκαλος Απελλιανός. Παραιτήθηκε από το υψηλό του αξίωμα, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και έζησε ταπεινά στο εξοχικό του κάνοντας ελεημοσύνες και κηρύττοντας την χριστιανική πίστη.

Όμως ο διάδοχός του Σεδεκίας, ο οποίος μισούσε θανάσιμα τους Χριστιανούς, έδωσε διαταγή να συλληφθεί η Ειρήνη και να τη ρίξουν σε λάκκο με φαρμακερά φίδια, θεωρώντας την ως αφορμή της διείσδυσης του Χριστιανισμού στην Περσία.

Την άφησε εκεί δεκατέσσερις μέρες. Αλλά όταν πήγαν να πάρουν το πτώμα της είδαν με θαυμασμό ότι τα ερπετά τη σεβάστηκαν και δεν την έβλαψαν! Κατόπιν ο Σεδεκίας έδωσε εντολή να τη δέσουν σε τροχό με λεπίδες. Αλλά και πάλι θαυματουργικά, στέρεψε πάραυτα το νερό, που γύριζε τον τροχό! Μετά έδωσε εντολή να της πριονίσουν τα πόδια της. Αλλά ξανά ο Θεός την θεράπευσε θαυματουργικά, προς καταισχύνη των ειδωλολατρών! Στη συνέχεια ο γιος του Σεδεκία, Σαβώθ, περνώντας με το στρατό του από την πόλη που ζούσε η Ειρήνη, τη συνέλαβε και της έμπηξε καρφιά στις φτέρνες, τη φόρτωσε ένα βαρύ φορτίο με άμμο, αλλά και πάλι ο Θεός τη διέσωσε. Μετά από αυτό, η αγία ελευθερώθηκε και γύριζε από τόπο σε τόπο, κηρύττοντας το Χριστό. Έφτασε στην πόλη Καλλίνικο, όπου ο τοπικός άρχοντας Νουμεριανός τη συνέλαβε και την έριξε σε πυρακτωμένο καμίνι, σε σχήμα βοδιού.

Αλλά και πάλι διασώθηκε θαυματουργικά. Η φήμη της έφτασε μέχρι και τον Πέρση βασιλιά Σαβώριο, ο οποίος την κάλεσε κοντά του και επειδή δεν μπόρεσε να την μεταπείσει να θυσιάσει στα είδωλα, έδωσε διαταγή να την αποκεφαλίσουν. Αλλά και πάλι ο Θεός την διέσωσε, καταισχύνοντας τους ειδωλολάτρες. Απελευθερώθηκε και άρχισε το ιεραποστολικό της έργο. Κοιμήθηκε ειρηνικά, ύστερα από τις μεγάλες κακουχίες και τα μαρτύριά της. Η μνήμη της τιμάται στις 5 Μαΐου.

ADVERTISEMENT


 

 

Άγιος Εφραίμ ο Νεομάρτυρας: Τα Θαύματα και η Ιστορία του Αγίου.


 Ο Άγιος Εφραίμ είναι ένας Άγιος για τον οποίο δεν γνωρίζουμε πολλά οι περισσότεροι και το όνομα του γενικά συνδέεται με μία πολύ δυσάρεστη αρρώστια.

Εικόνα του Αγίου αυτού θα βρείτε σε πολλά νοσοκομεία, ειδικά σε πτέρυγες καρκινοπαθών και άλλων ασθενών που πάσχουν από ανίατες ασθένειες οι οποίες προκαλούν χρόνιο πόνο και ταλαιπωρούν για πολλά χρόνια τους ασθενείς. Ο Άγιος Εφραίμ θεωρείται νεοφανής Άγιος καθώς μαρτύρησε το 1426 και τα λείψανα του βρέθηκαν το 1950 στην Αθήνα. Ο Άγιος Εφραίμ είναι ιδιαίτερα αγαπητός στην Αθήνα και ειδικά στην περιοχή της Νέα Μάκρης.

Η ιστορία και η γιορτή του Αγίου Εφραίμ

Ο Άγιος Εφραίμ ήταν μοναχός σε μία μονή της περιοχής του όρους Αμώμων στη Νέα Μάκρη της Αττικής. Το 1424 οι Οθωμανοί επιτέθηκαν στην Αττική και αφού ο Δούκας των Αθηνών παραδόθηκε, οι κατακτητές πλέον ξεκίνησαν λεηλασίες αλλά και φριχτούς διωγμούς εναντίον των χριστιανών. Οι Οθωμανοί έφθασαν στη μονή του Εφραίμ και κατέσφαξαν άγρια όλους τους μοναχούς. Ο Εφραίμ εκείνη την στιγμή ήταν σε μία σπηλιά για προσευχή κι έτσι έμεινε ο μοναδικός επιζών της μεγάλης αυτής σφαγής. Ο Εφραίμ όταν είδε τους νεκρούς μοναχούς, προχώρησε στη ταφή τους και παρέμεινε στο μοναστήρι.

Έναν χρόνο αργότερα, οι Τούρκοι επέστρεψαν στην μονή του Εφραίμ και τον βρήκαν εκεί, τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν για περίπου 6 μήνες. Στις 5 Μαίου 1426 οι Τούρκοι τον εκτέλεσαν κρεμώντας τον από ένα δέντρο αφού πρώτα του είχαν καρφώσει μεγάλα καρφιά στα πόδια και το κεφάλι.

Το 1950, πολλοί κάτοικοι της περιοχής της Νέας Μάκρης ανέφεραν ότι είδαν είτε στο όνειρο τους είτε σαν όραμα έναν μοναχό ο οποίος τους είπε ότι λέγεται Εφραίμ και τους υπέδειχνε που θα βρουν τα λείψανα του. Τα λείψανα του ανακαλύφθηκαν στις 9 Ιανουαρίου 1950. Η μνήμη του Αγίου Εφραίμ τιμάται δύο φορές: μία στις 5 Μαίου που είναι η επέτειος του θανάτου του και μία στις 3 Ιανουαρίου που είναι η επέτειος της ανακάλυψης του λειψάνου του.

Άγιος Εφραίμ, τι προστατεύει;

Εξαίτιας του μακροχρόνιου μαρτυρίου του αλλά και του γεγονότος ότι ο Άγιος Εφραίμ έχει κάνει θαύματα σε πολλούς καρκινοπαθείς, θεωρείται ο προστάτης Άγιος των Καρκινοπαθών αλλά και των ασθενών που πάσχουν από ανίατες ασθένειες και ταλαιπωρούνται μακροχρόνια από αυτές.

Πως εμφανίζεται ο Άγιος Εφραίμ;

Όπως είπαμε και πριν, ο Άγιος Εφραίμ έκανε πολλές εμφανίσεις σε κατοίκους της περιοχής της Νέας Μάκρης για να αποκαλυφθεί το λείψανο του ενώ γενικά έχει κάνει και άλλες εμφανίσεις σε πιστούς. Όλοι αναφέρουν ότι ο Άγιος Εφραίμ εμφανίζεται με την μορφή ενός πολύ αδύνατου και ταλαιπωρημένου μοναχού με μακριά μαλλιά και μούσια.

Θαύματα Αγίου Εφραίμ (καρκίνος, εγκυμοσύνης)

Ο Άγιος Εφραίμ έχει εμφανιστεί σε πολλούς Καρκινοπαθείς και τους είπε με πραότητα και ηρεμία να μην ανησυχούν και ότι όλα θα πάνε καλά. Οι άνθρωποι αυτοί μετά από λίγο θεραπεύτηκαν με θαυμαστό τρόπο από τον καρκίνο τους. Ξαφνικά με άλλα λόγια βρέθηκαν απαλλαγμένοι από τους όγκους τους και δεν υπήρξαν άλλες μεταστάσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε μία περίπτωση ένας καρκινοπαθής ανέφερε ότι ο Άγιος τον θεράπευσε από έναν όγκο που κανείς γιατρός δεν μπορούσε να εντοπίσει. Επίσης, πολλές γυναίκες έχουν αναφέρει ότι έμειναν έγκυες μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες αφού είδαν στον ύπνο τους η σε όραμα τον Άγιο Εφραίμ που τους επιβεβαίωσε ότι σύντομα θα γίνουν μητέρες.

Η Παράκληση του Αγίου Εφραίμ

Παράκληση Αγίου Εφραίμ του Μεγαλομάρτυρα
Ωδή α΄. Ήχος πλ. δ΄. Υγράν διοδεύσας.

Άγιέ του Θεού Εφραίμ πρέσβευε υπέρ ημών

Εκ γης ώσπερ κρίνα εαρινά, εφάνησαν Πάτερ, τα σα λείψανα τα σεπτά, οσμή ουρανίω, το δυσώδες των παθημάτων Εφραίμ απελαύνοντα.

Άγιέ του Θεού Εφραίμ πρέσβευε υπέρ ημών

Υψόθεν υπάρχων επισκοπών, την δε την Μονήν σου, την τιμώσαν σε ευλαβώς, και δίδου αυτή, Εφραίμ παμμάκαρ, της ευλογίας της σης χάριν την άφθονον.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Φωτί των αγίων σου πρεσβειών, παθών την ομίχλην, και την νύκτα των πειρασμών, διαλυσον Πάτερ εκ των πίστει, προσφευγόντων τοις θείοις λειψάνοις σου.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ρυσθήναι με πάσης επιβουλής, εχθρού του ασάρκου, τη πρεσβεία σου τη σεπτή, ενίσχυσον με μόνη Θεοτόκε, ίνα υμνώ σου την δόξαν την άρρητον.

Ωδή γ΄. Ουρανίας αψίδος

Άγιέ του Θεού Εφραίμ πρέσβευε υπέρ ημών

Ανατείλας εσχάτως, ώσπερ αστήρ πάμφωτος, τη αποκαλύψει των θείων, Πάτερ λειψάνων σου, θαύμα λάμψεσι, φωταγωγείς τας καρδίας, των αιτούντων Άγιε, την σην βοήθειαν.

Άγιέ του Θεού Εφραίμ πρέσβευε υπέρ ημών

Νοσημάτων παντοίων, και χαλεπών θλίψεων, δρόσω της σεπτής σου πρεσβείας, σβεννύεις καύσωνα• διο βοώμεν σοι• σβέσον ημών τας οδύνας, επομβρία Άγιε, του θείου Πνεύματος.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.

Οι τη θεία σορώ σου, μετά σπουδής, σπεύδοντες, ίασιν κομίζονται Πάτερ, και απολύτρωσιν, πάσης κακώσεως• συ γαρ τοις πάσι παρέχεις, οία συμπαθέστατος, χάριν και έλεος.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Νοητός ώφθης θρόνος, και χρυσαυγές σκήνωμα του παμβασιλέως της δόξης, και Παντοκράτορος, Παρθένε άχραντε• διο καμέ δείξον οίκον, έργοις καθαρότητος, της θείας χάριτος.



Τετάρτη 3 Μαΐου 2023

 

Παναγία «Αξιον Εστι»: Η ιστορία και το πλήθος θαυμάτων της Παναγίας μας.


 Από 3 έως 15 Μαΐου θα βρίσκεται στη Αθήνα η θαυματουργή Εικόνα «Αξιον Εστί» από το Περιβόλι της Παναγιάς.

Υστερα από διαρκείς συζητήσεις μεταξύ των υπευθύνων, αποφασίστηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, να μεταφερθεί η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας από το Αγιο Ορος στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Η αρχική ιδέα ήταν να φιλοξενηθεί στα μέσα Μαρτίου, ωστόσο, τα γεγονότα δεν το επέτρεψαν και η άφιξη μετατέθηκε για τις 3 Μαΐου, παρόλο που στην αρχή υπήρξαν οι φήμες ότι θα ακυρωθεί η έλευσή της.

«Η εφέστια εικόνα του «Αξιον Εστι» έλαβε την ονομασία της από θαυμαστό γεγονός, που συνέβη στο Παντοκρατορινό κελί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κατά το έτος 982» αναφέρει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ο π. Δημήτριος Αθανασίου συγγραφέας βιβλίου για την ιερή εικόνα και τονίζει ότι «το κελί αυτό -όπου ήταν η εικόνα- βρίσκεται σε λάκκωμα, το οποίο σχηματίζεται στα βόρεια των Καρυών. Εκεί κατοικούσε κάποιος ευλαβής ιερομόναχος με τον υποτακτικό του. Ο ιερομόναχος αυτός πήγε κάποιο απόγευμα Σαββάτου στην αγρυπνία, που γινόταν στον ιερό ναό του Πρωτάτου.

Ο υποτακτικός, ο οποίος παρέμεινε στο κελί, δέχθηκε αργά το βράδυ την επίσκεψη άγνωστου μοναχού, και τον φιλοξένησε. Οταν σηκώθηκαν για να ψάλλουν την ακολουθία του Ορθρου και έφτασαν στην «Τιμιωτέραν», ο ξένος μοναχός δεν περιορίστηκε στον παλιό αυτόν ύμνο του αγίου Κοσμά, αλλά τον έψαλε προτάσσοντας τον άγνωστο ως τότε ύμνο «Άξιόν εστιν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και Μητέρα του Θεού ημών». Ο υποτακτικός ζήτησε να μάθει τον νέο αυτόν ύμνο. Κι επειδή δεν βρέθηκε στο κελί χαρτί και μελάνι, έφερε μια πλάκα, όπου ο επισκέπτης έγραψε με το δάκτυλό του τον ύμνο «Άξιον εστιν», σαν να χάραζε γράμματα σε απαλό πηλό. Ακολούθως προέτρεψε να ψάλλουν εφεξής τον ύμνον αυτόν, όπως τον έγραψε, και έγινε άφαντος. Ηταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ».

Οπως αναφέρει ο π. Δημήτριος: «Μετά το θαύμα η αγγελοχάρακτη πλάκα επιδείχθηκε στους Γέροντες των Καρυών, οι οποίοι και την απέστειλαν στην Κωνσταντινούπολη με σχετικά γράμματα προς τον πατριάρχη και τον αυτοκράτορα. Η εικόνα της Θεοτόκου μεταφέρθηκε από το κελί στον ιερό ναό του Πρωτάτου, τοποθετήθηκε στο σύνθρονο του Ιερού Βήματος, όπου και παραμένει ως «έφορος και προστάτης και επίσκοπος του Αγίου Ορους».

Το κελί, όπου έγινε το θαύμα, έλαβε την προσωνυμία «Άξιον εστί», ενώ το λάκκωμα, όπου βρίσκεται αυτό, ονομάζεται έκτοτε «λάκκος του Άδειν», δηλαδή του ψάλλειν, γιατί εκεί ψάλθηκε για πρώτη φορά ο Θεομητορικός αυτός ύμνος. Και επειδή το θαύμα αυτό έγινε στις 11 Ιουνίου, οι Πατέρες κάθε χρόνο κατά την ημέρα αυτή τελούσαν Σύναξη και θεία Λειτουργία στο κελί. Σύμφωνα με την παράδοση ο ύμνος ψάλθηκε σε ήχο Β’, και αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα στον ναό του Πρωτάτου».

«ΚΑΡΥΩΤΙΣΣΑ»
Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες η εικόνα «Άξιον Εστί» προϋπήρχε των αρχών του 13ου αιώνα και έφερε την προσωνυμία «Καρυώτισσα». Ο π. Δημήτριος περιγράφει: «Η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της επικαλουμένης «Άξιον Εστί» αγιογραφήθηκε πιθανότατα στην Κωνσταντινούπολη από άγνωστο αγιογράφο κατά το πρότυπο της Παναγίας Ελεούσας του Κύκκου της Κύπρου, η οποία είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Είναι αγιογραφημένη στα χρόνια της εικονομαχίας.

Γενικά η όλη τεχνοτροπία της εικόνας είναι αυστηρά βυζαντινή και η όψη της επιβλητική, με γλυκειά σοβαρότητα, γνώρισμα πολλών παλαιών εικόνων. Κατά το έτος 1836 το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας σκεπάσθηκε με λιθοστόλιστο αργυροχρυσωμένο κάλυμμα (υποκάμισο), θαυμαστής αγιορείτικης τέχνης, το οποίο φέρει στο εξωτερικό της περίβλημα τις σφραγίδες των είκοσι μονών. Είναι διαστάσεων 70,5×44 εκ., χωρίς την αργυρή θήκη που την περιβάλλει. Λόγω του χρόνου που πέρασε, η μορφή της Θεοτόκου είχε αλλοιωθεί, αλλά μετά τη συντήρηση διατηρείται σε ικανοποιητική κατάσταση και διαβάζεται η επιγραφή «Μήτηρ Θεού Καρυώτισσα».

Στην εικόνα «Άξιον Εστί» η Θεοτόκος εικονίζεται σε προτομή στον τύπο της Παναγίας Κυκκώτισσας, και είναι στραμμένη προς τα αριστερά, κρατώντας τον Χριστό με τον αριστερό βραχίονα στην αγκαλιά της. Σκύβει το κεφάλι της και το ακουμπάει με τρυφερότητα στο κεφάλι του Χριστού, που είναι γερμένο στον δεξί της ώμο. Φοράει βαθυπράσινο χιτώνα με χρυσές παρυφές, μελιτζανί μαφόριο με χρυσά κρόσσια και πέπλο του αυτού χρώματος με χρυσή παρυφή, διακοσμημένο με πολύτιμες πέτρες. Μαφόριο και πέπλο διανθίζονται με αργυροκονδυλιές. Ο Χριστός κάθεται στην αγκαλιά της Παναγίας, έχοντας εκτεταμένο το αριστερό πόδι και λυγισμένο το δεξί, με το κεφάλι γερμένο στον δεξιό ώμο. Με το αριστερό χέρι κρατάει από την παρυφή τον πέπλο της Παναγίας, ενώ με το δεξιό αγγίζει μισάνοιχτο ειλητάριο, που κρατάει η Παναγία, με την επιγραφή: ΠΝ[ΕΥ]ΜΑ Κ[ΥΡΙΟ]Υ ΕΠ’ ΕΜΕ ΟΥ ΕΙΝ[ΕΚΕΝ] [έχρισέ με ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκε με] (Ησ. 61-1, Λουκ. 4-18). Φοράει κατάσαρκα γκριζόλευκο, λεπτό αχειρίδωτο πουκάμισο που φτάνει ως τα γόνατα, ζώνη πράσινη και πορτοκαλή αχειρίδωτο χιτώνα με χρυσοκονδυλιές, που είναι ανοικτός στο στήθος, με κουμπιά και θηλιές».

ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΣ ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ
Αναφορικά με τη σπουδαιότητα της εικόνας ο π. Δημήτριος σημειώνει: «Η σεβάσμια και θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου θεωρείται σημαντική γιατί μπροστά σ’ αυτήν την εικόνα πρωτοψάλθηκε απ’ τον αρχάγγελο Γαβριήλ ο γνωστός αυτός ύμνος «Αξιον εστιν».

Θεωρείται η πιο σημαντική εικόνα του Αγίου όρους για το ελληνικό έθνος επειδή στις 3 Οκτωβρίου 1913 οι αγιορείτες μοναχοί, αφού έκαναν εκτενή δέηση με ολονύκτια αγρυπνία στο ναό του Πρωτάτου, συνέταξαν το μνημειώδες ψήφισμα «της αιωνίου και αδιάσπαστου ενώσεως μετά της Μητρός Ελλάδος», το οποίο υπέγραψαν οι ηγούμενοι και προϊστάμενοι των μοναστηριών, αφού πρώτα έβαζαν τρεις μετάνοιες μπροστά στην «εφέστιο των εφεστίων» εικόνα του Αγίου Όρους και κατασπάζονταν με βαθύτατη συγκίνηση και δάκρυα την πανάχραντο Δέσποινα και έφορο του Άθω. Το έγγραφο αυτό καθαρογράφτηκε, σφραγίστηκε από την Κοινότητα και τα μοναστήρια και στάλθηκε το μεν πρωτότυπο στον βασιλέα Κωνσταντίνο, «τον επί του Αγίου Όρους διάδοχον των αοιδίμων Αυτοκρατόρων, των ιδρυτών των ιερών μονών», αντίγραφα δε στη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, σε όλες τις κυβερνήσεις των Ορθοδόξων κρατών και στα μέλη ‘της εν Λονδίνω Πρεσβευτικής Συνδιασκέψεως’».

Πώς σώθηκε ο Γέροντας Μελέτιος, το μύρο που αναβλύθηκε σε μονή της Ρουμανίας και οι επιστολές πιστών που θεραπεύτηκαν από σοβαρές ασθένειες
Η εικόνα ως εφέστιος του Πρωτάτου σπάνια εξέρχεται από το Άγιον Όρος και μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. «Επτά φορές συνολικά, έφυγε η εικόνα «Άξιόν Εστι» από τον Άθωνα για τον κόσμο: Η πρώτη έξοδος έγινε το 1963 κατά τον εορτασμό της Χιλιετηρίδος του Αγίου Όρους, όταν μεταφέρθηκε στην Αθήνα, που την προσκύνησαν πλήθη πιστών. Η δεύτερη τον Οκτώβριο του 1985 στη Θεσσαλονίκη κατά τα «Δημήτρια». Η τρίτη το Νοέμβριο του 1987, όπου τέθηκε σε προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών, σε συνδυασμό με την άφιξη στην Αθήνα του οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου. Η τέταρτη τον Οκτώβριο του 1994, όταν η Ιερά Κοινότητα την συνόδευσε στην Κύπρο, προς ενίσχυση του θρησκευτικού φρονήματος των πιστών και προς ευλογία και χάρη του από δεκαετιών δεινοπαθούντος λαού της.

Η πέμπτη έξοδος έγινε αμέσως μετά τους σεισμούς το καλοκαίρι του 1999, «τη πρωτοβουλία και παρακλήσει του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, προς πνευματικήν παρηγορίαν των σεισμοπλήκτων και υλικήν ενίσχυσίν των», αφού τα εισπραχθέντα χρήματα καθορίσθησαν να διατεθούν για την στέγαση των σεισμοπλήκτων σε οικισμό που θα έφερνε την επωνυμία «Άξιόν Εστι». Η έκτη έξοδος της εικόνας ήταν τον Οκτώβριο του 2012. Η έξοδός της αποφασίστηκε από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, ύστερα από σχετικό αίτημα του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθίμου, για τις εκδηλώσεις που προγραμμάτισε η Μητρόπολη, στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Η εικόνα παρέμεινε στον ναό του πολιούχου Αγίου Δημητρίου από τις 13 Οκτωβρίου μέχρι την 1η Νοεμβρίου και την προσκύνησαν πολύ περισσότεροι από 100.000 πιστοί, Ελληνες και ξένοι. Η έβδομη και τελευταία έξοδος της εικόνας έγινε το 2022, στην Κομοτηνή. Η εικόνα «Αξιον Εστί» παρέμεινε για 6 ημέρες στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, προς παραμυθία και εμψύχωση των ακριτών της Θράκης αλλά και όλων των Ελλήνων. Την επόμενη μέρα την εικόνα υποδέχτηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος».

ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΗΣ ΛΙΤΑΝΕΙΑΣ
«Κάθε Δευτέρα του Πάσχα, η λιτανεία της εικόνας πραγματοποιείται σύμφωνα με Τυπικά που έχουν γραφτεί ανά τους αιώνες. Φανοί, εισοδικά θυμιατά, λάβαρα, σημαίες, είναι ήδη στο δρόμο και θα συνοδεύουν την εικόνα σε όλη την διαδρομή.

Εκτός δε απ’ τις γαλανόλευκες σημαίες, του φρονήματος των μοναχών και της αγάπης των προς την πατρίδα εκδηλωτικές, δεν λείπουν και οι κιτρινόμαυρες βυζαντινές με τον σταυροστεφανωμένο δικέφαλο αετό, ως ιστορική ενατένιση και ευλαβής αναφορά στη δόξα της βασιλεύουσας Πόλης και στη συγγένεια του Όρους μ’ αυτήν» σημειώνει ο π. Δημήτριος και συμπληρώνει: «Ξεχύνεται αρκετός κόσμος εμπρός για να πιάνει εγκαίρως υψώματα και θέσεις για να έχει καλύτερη και ανετότερη της όλης λιτανείας την κατόπτευση και ακολουθούν εν σιωπή οι περισσότεροι. Στα χέρια κρατούν με ευλάβεια κατά τη διαδρομή την ιερή εικόνα ανά δυο, ιερομόναχοι, μοναχοί και λαϊκοί και αλλάζονται κάθε τόσο, όχι γιατί είναι τόσο βαριά, αλλά γιατί είναι μεγάλη η επιθυμία όλων να την κρατήσουν έστω και για λίγων μέτρων πορεία στα χέρια τους, ‘για χάρη και ευλογία’».

Η ΑΝΟΜΒΡΙΑ
Η εικόνα της Παναγίας το «Άξιον εστι» σε όλες τις εποχές συνδέεται με θαυματουργικές επεμβάσεις. «Το 1916, για πολύ καιρό δεν είχε βροχή και ξεράθηκαν τα πάντα. Τότε οι πατέρες αποφάσισαν να κάνουν μία λιτανεία. Αυτό έγινε στις 3 Ιουλίου. Αφού μπήκε η εικόνα στο Πρωτάτο μετά τη λιτανεία, ύστερα από μισή ώρα άρχισε να βρέχει και συνέχισε να βρέχει όλη τη νύχτα αρκετά» αναφέρει ο π. Δημήτριος και παραθέτει ένα ακόμη θαύμα: «Ο ευλαβέστατος Γέροντας Μελέτιος καταγόταν από τη Μυτιλήνη και ζούσε στο κελί του Τιμίου Προδρόμου (Φουρνά).

Για πολλά χρόνια υπήρξε διακονητής στον πάνσεπτο και καθεδρικό ναό του Πρωτάτου. Ηταν δε έξοχος καμπανάρης, δηλαδή, δεξιοτέχνης στην κρούση των καμπανών. Κάποτε ταξίδευε με βάρκα από το Άγιον Ορος στη Θάσο με δύο λαϊκούς. Στο ταξίδι τους συνάντησαν θαλασσοταραχή. Ο Γέροντας, χωρίς να το αντιληφθεί, βρέθηκε στο νερό. Οι προσπάθειες των λαϊκών να τον σύρουν στη βάρκα απέτυχαν και ο Γέροντας κινδύνευε να πνιγεί. Τότε θυμήθηκε την Κυρά του, την Παναγία του «Αξιον εστι» την οποίαν υπηρέτησε πιστά μία ολόκληρη ζωή. Με τις λίγες δυνάμεις, που του είχαν απομείνει, φώναξε: -Παναγία μου, σώσε με! Χάνομαι. Ούτε ο ίδιος κατάλαβε πότε και πώς βρέθηκε πάνω στη βάρκα. Η θάλασσα γαλήνεψε και όλοι έφτασαν στον προορισμό τους».

ΤΗΝ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑΝ
Οι μοναχές του μοναστηριού Paltin Petru Vodă, στη Ρουμανία, αναφέρουν το θαύμα με ένα αντίγραφο του «Άξιόν Εστι», λίγο καιρό μετά την κοίμηση του πνευματικού της Μονής και ομολογητού Ιουστίνου Παρβού. Γράφουν: «Σήμερα, 11 Ιανουαρίου 2014, η εικόνα της Μητέρας του Θεού, που φυλάσσεται στο καθολικό της Μονής, ανέβλυσε μύρο με τόση έντονη ευωδία, ώστε μπορούσες να την αισθανθείς τόσο εσωτερικά, μέσα στο ναό, όσο και εξωτερικά, στον περίγυρο της Εκκλησίας».

Παράλληλα, χιλιάδες είναι και τα σύγχρονα θαύματα που μαρτυρούν με επίσημες επιστολές οι πιστοί. Άνθρωποι θεραπεύτηκαν από σοβαρές ασθένειες. Ορισμένοι αισθάνθηκαν την παρουσία της Παναγίας σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής τους, ενώ δεν είναι λίγοι και αυτοί που κάθε φορά που προσεύχονται στην Υπεραγία Θεοτόκο λαμβάνουν με την χάρη της δύναμη και κουράγιο να αντεπεξέλθουν στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ
Παράλληλα, ένα θαύμα συνέβη στον Αγιο Παΐσιο, όταν ο ίδιος ασκήτευε στο Άγιο Όρος. Οταν σε μια από τις λιτανείες η εικόνα πέρασε το Κουτλουμούσι και πλησίαζε το Κελί του Αγίου Αλυπίου, σε απόσταση περίπου 1 χλμ. από το Κελί της Παναγούδας, όπου ζούσε ο Όσιος, συνέβη το παρακάτω παράδοξο γεγονός. Διηγείται ο ίδιος: «Τη Δευτέρα της Διακαινησίμου καθόμουν στο Αρχονταρίκι και έλεγα την ευχή. Ξαφνικά αισθάνθηκα μια ευωδία, άλλο πράγμα! Βγήκα στον διάδρομο να δω από πού προέρχεται, πήγα στην Εκκλησία, τίποτα. Βγήκα έξω, στην αυλή. Η ευωδία ήταν πολύ πιο έντονη. Ακούστηκε να χτυπά το τάλαντο. Κοίταξα και είδα να κατεβαίνει προς τα κάτω η λιτανεία, και κατάλαβα ότι προέρχεται από την εικόνα της Παναγίας».

*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”/Από τον ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΣΠΥΡΟΥ

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ



ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...