Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2023

 

Γέννηση της Θεοτόκου – 8 Σεπτεμβρίου: Η σημασία της γιορτής κι η εικόνα της Παναγίας.


Η κατά την 8η Σεπτεμβρίου τελoύμενη γιορτὴ του Γενεσίου της Θεοτόκου μαρτυρείται στὸ Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου (2ος -3ος αι.). Η γιορτὴ εισήχθη στὴν Κωνσταντινούπολη τὸν 7ο αἰ. με εισηγητή τον αγ. Ανδρέα Κρήτης.

Ἡ γιορτὴ του Γενεσίου χαρακτηρίζεται ως γιορτὴ τῆς Ἀνατολῆς διότι στη Δύση επικράτησε μετά το 10ο αἰ. Η εκκλησιαστική γραμματεία της Ανατολής έδειξε εξαιρετικό ενδιαφέρον για τη γιορτή: ο αγ. Ι.Δαμασκηνός αναφέρεται σε «παγκόσμιο ἑορτασμὸ» με «εὐφροσύνη», ο πατριάρχης Φώτιος επισημαίνει ότι η γιορτὴ κατέχει «τὰ πρεσβεῖα τιμῆς ἔναντι πάσης ἄλλης», ο Νικήτας Παφλαγὼν αναφέρεται στην «λαμπρότητα ἐπιτελέσεως τῆς ἑορτῆς», στην οποία αναφέρεται και ο αγ. Ν. Καβάσιλας, τονίζοντας ότι «ἡ πανήγυρις ἐπιτελεῖτο μὲ πνευματικὴ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση».

Ο εικονογραφικός τύπος του Γενεσίου της Θεοτόκου διαμορφώνεται ακολουθώντας τη σκηνή στο απόκρυφο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου και υπογραμμίζοντας τη θαυματουργική Γέννηση της Θεοτόκου. Από το 15ο αι. η παράσταση συμπεριλαμβάνεται στις σκηνές Δωδεκαόρτου του επιστυλίου των τέμπλων και διαμορφώθηκε κατά τα τέλη του 13ου αι. ενώ απαντά στην βυζαντινή ζωγραφική παράδοση από το 11ο αι.

Η αγία Άννα κειμένη επί κλίνης με το αριστερό της χέρι να προβάλλει από το ολοκόκκινο μαφόριό της και να φέρει μπροστά στο στήθος της ενώ κλίνει με χάρη την κεφαλή της κοιτάζοντας προς την πλευρά του θεατή – προσκυνητή . Δίπλα της βρίσκεται ένα τραπέζι με σκεύη. Τρεις θεραπαινίδες έρχονται σεβίζοντας προς το μέρος της κρατώντας δώρα στα χέρια τους. Η πρώτη με σκούρο μπλε χιτώνα που τον περιτρέχει χρυσή ταινία στο τελείωμα του, κρατώντας κλειστό σκεύος και ακολουθούν η δεύτερη με κόκκινο και η τρίτη με πράσινο χιτώνα αντίστοιχα ενώ στα χέρια τους φέρουν σκεύη (ποτήρι και κανάτα αντίστοιχα) προς διακονία της αγίας Άννης και λεχώνας.

Οι ευσεβείς σκέψεις, στις οποίες έχει βυθισθεί η Αγία, λόγω του παραδόξου θαύματος, διαβάζονται στην έκφραση του προσώπου της: «Επληρώθησαν δε οι μήνες αυτής· εν δε τω ενάτω μηνί εγέννησεν Άννα. Και είπεν τη μαία· Τι εγέννησα; Η δέ είπεν· Θήλυ· Και είπεν Άννα· Εμεγαλύνθη η ψυχή μου εν τη ημέρα ταύτῃ· και ανέκλινεν αὐτήν». Την σύγκριση μεταξύ της μητρός της Παναγίας και άλλων ατέκνων γυναικών της Αγίας Γραφής κάνει ωραιότατα το γ’ Στιχηρόν του Εσπερινού της γιορτής: «Εἰ και θείῳ βουλήματι περιφανεῖς στεῖραι γυναῖκες εβλάστησαν, αλλά πάντων η Μαρία των γεννηθέντων θεοπρεπώς ὑπερέλαμψεν· ότι και αγόνου παραδόξως τεχθεῖσα μητρός, έτεκεν εν σαρκί των απάντων Θεόν, ὑπέρ φύσιν εξ ασπόρου γαστρός…».

Κάτω και δεξιά η απεικόνιση της Θεοτόκου εντός λίκνου, ως βρέφος «εσπαργανωμένον» και επιγραφή υπεράνω της κεφαλής της με τα συμπιλήματα ΜΡ – ΘΟΥ (Μήτηρ Θεού), και η θεραπαινίδα-μαία που καθισμένη σε χαμηλό σκαμνί, γνέθει και παράλληλα με το πόδι της κουνά το λίκνο, μια σκηνή που παραπέμπει στον γνωστό ύμνο-νανούρισμα της Θεοτόκου της ορθοδόξου ψαλτικής , το τεριρέμ!

Σε όλα σχεδόν τα τροπάρια της γιορτής της Γεννήσεως της Θεοτόκου τονίζεται ότι «η γεννηθεῖσα παιδίσκη είναι Μητέρα του Θεού»: «Σάρκα Του ἔγινε ἡ σάρκα σου, καὶ αἷμα Του τὸ αἷμα σου, καὶ γάλα ἀπὸ σένα θήλασε ὁ Θεός, κι ἑνώθηκαν τὰ χείλη σου μὲ τοῦ Θεοῦ τὰ χείλη. Ἀκατανόητα κι ἀνείπωτα θαύματα. Ὁ Θεὸς τῶν ὅλων προγνώρισε ὅτι ἐσὺ ἄξια θὰ γίνεις τῆς ἀγάπης Του καὶ σ᾿ ἀγάπησε, κι ἀπὸ ἀγάπη σὲ προόρισε, καὶ «στοὺς στερνοὺς καιροὺς» σ᾿ ἔφερε στὸ φῶς καὶ σ᾿ ἀνάδειξε μητέρα καὶ τροφὸ τοῦ δικοῦ Του Υἱοῦ καὶ Λόγου». (ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ)

Στο άνω αριστερό τμήμα της εικόνας απεικονίζεται ο Ιωακείμ σε στάση προσευχής. Σε αυτή την ιερή στιγμή τον συναντά άγγελος Κυρίου που του μετέφερε την χαρμόσυνη είδηση.

Καλότυχο ζευγάρι, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, κι ἀληθινὰ ἁγνότατο….Ἔτσι ἔπρεπε νὰ γίνει, ἡ παρθένος ποὺ βλάστησε ἀπ᾿ τὴ δική σας ἁγνότητα νὰ γεννήσει σωματικὰ τὸ μονάκριβο, μονογέννητο φῶς, μὲ τὴν εὐδοκία ἐκείνου ποὺ τὸ γέννησε ἀσώματα…

Σὲ πόσα θαύματα καὶ σὲ πόσες συμφωνίες ἔγινε ἐργαστήριο αὐτὴ ἡ Κόρη! Ἀφοῦ γεννήθηκε ἀπὸ στείρα, γέννησε μὲ τρόπο παρθενικὸ Ἐκεῖνον, ποὺ ἕνωσε θεότητα καὶ ἀνθρωπότητα…

Κι᾿ ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ δική μου σωτηρία, Δέσποτα…

Τόσο πολὺ μ᾿ ἀγάπησες…. Γι᾿ αὐτὸ χορεύω καὶ λέω μεγάλα λόγια καὶ νιώθω μεγάλη χαρά, καὶ ξαναγυρίζω πάλι πίσω στὴ πηγὴ τῶν θαυμάτων καὶ πλημμυρισμένος μὲ τὸ νάμα τῆς εὐθυμίας, ἁρπάζω τὴν κιθάρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ θεϊκὸ ὕμνο τραγουδῶ στὴ γέννησή της…. (ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ)

Στην όλη εικόνα κυριαρχεί ο τόνος της χαράς, στα πρόσωπα που είναι φωτεινά, στα έντονα χρώματα των ενδυμάτων, των απαλών χρωμάτων του χρωστήρα των αρχιτεκτονημάτων. Κυριαρχεί μια ρυθμικότητα και συμμετρικότητα στην απόδοση των μορφών και μια απλοϊκότητα, βασισμένη στα πρότυπα της Κρητικής σχολής, ενώ η κόκκινη διακοσμητική ταινία που περιτρέχει το αυτόξυλο & έξεργο πλαίσιο, αποτελεί γνώρισμα της παράδοσης των αγιορείτικων εικόνων.

  

Σε δεύτερο πλάνο και προοπτικά αποδοσμένα, οικοδομήματα (με κιβώριο στην κορυφή του το απεικονιζόμενο στα δεξιά, παραπέμποντας σε ναό), εκατέρωθεν ενός τμήματος πυργοειδούς τείχους ενώ πιο πίσω διακρίνεται αφαιρετικά αποδοσμένο το βραχώδες φυσικό τοπίο με καλαίσθητα σχεδιασμένες οικίες.

Σκιρτῆστε βουνά, λογικὲς φύσεις, ποὺ μὲ λαχτάρα ὑψώνεστε στὶς κορυφὲς τῆς πνευματικῆς θεωρίας. Γεννιέται τὸ ἀστραποβόλο ὅρος τοῦ Κυρίου, ποὺ ξεπερνᾶ κάθε ἀγγελικὸ ὄρος καὶ κάθε ἀνθρώπινη μεγαλοσύνη, ἀπ᾿ ὅπου εὐδόκησε ν᾿ ἀποκοπεῖ σωματικὰ τὸ ἀχειροποίητο ἀγκωνάρι, ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, ὁ Χριστός, ἡ μία ὑπόσταση, ποὺ ἕνωσε τὰ πρὶν χωρισμένα, τὴν θεότητα καὶ τὴν ἀνθρωπότητα, τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἀνθρώπους..




ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Η στείρα μήτηρ δείκνυται.


 Μία από τις πιο ξεχωριστές γιορτές του λειτουργικού χρόνου είναι το Γενέθλιον της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δεν είναι μόνο η υπέρβαση των φυσικών νόμων που επισυμβαίνει στο πρόσωπο των γονέων της Παναγίας, του Ιωακείμ και της Άννας. Δεν είναι μόνο η χαρά που λαμβάνουμε οι άνθρωποι όταν βλέπουμε να έρχεται στον κόσμο ένα παιδί. Είναι, κυρίως, το γεγονός ότι ανοίγει ο δρόμος για να νικηθεί η πνευματική στειρότητα, η ακαρπία στη ζωή του κόσμου, χάρις στην παρουσία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

 Βρισκόμαστε στην περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης. Η ατεκνία είναι όνειδος για τους Ισραηλίτες. Πολλώ μάλλον για εκείνους που ανήκαν στη γενιά του Δαβίδ, όπως ο Ιωακείμ και η Άννα. Η στειρότητα στερεί από το ζευγάρι την ελπίδα και το προνόμιο να ανήκουν στους προπάτορες του αναμενόμενου Μεσσία. 

 Οι άνθρωποι αποδίδουν την ατεκνία στην οργή του Θεού επάνω στο στείρο ζευγάρι. Και έρχεται το θαύμα της τεκνογονίας. Μόνο που εδώ δε γεννιέται απλώς ένα κορίτσι. Γεννιέται εκείνη που θα κυοφορήσει τον ίδιο το Θεό. Και λύεται η στειρότητα όχι μόνο της φύσης. Λύεται η ακαρπία όλων των ανθρώπων, οι οποίοι αδυνατούν να συναντήσουν το Θεό, αδυνατούν να λυτρωθούν από το κακό και την αμαρτία, αδυνατούν να ζήσουν αιώνια.

 Γιατί η πνευματική στειρότητα τελικά είναι η πλέον δύσκολη κατάσταση. Κι αυτή δεν την αντιλαμβανόμαστε οι άνθρωποι. Δε νιώθουμε στείροι επειδή αδιαφορούμε για τη συνάντησή μας με το Θεό, ενώ Εκείνος διαρκώς επιθυμεί και προσφέρει τον εαυτό Του. Επιλέγουμε ο καθένας μας την συνάντηση με τις μέριμνές μας, με τα πρόσωπα που αγαπούμε, με τις ελπίδες και τα όνειρά μας και αρνούμαστε τη συνάντηση με εκείνο το Πρόσωπο που έγινε για μας άνθρωπος και ζητά να μας δοθεί για να γίνουμε κοινωνοί της δικής του φύσης, δηλαδή τεθεωμένοι. Αδυνατούμε να λυτρωθούμε από το κακό, γιατί δεν το βλέπουμε στην αληθινή του διάσταση. 

 Ονομάζουμε κακό τον βιολογικό θάνατο. Την φτώχεια. Την αδικία. Την ανομία. Το να μην μπορούμε να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας και τις ανάγκες μας, χωρίς να έχουμε αποφασίσει ποιες από αυτές είναι πραγματικές και ποιες όχι. Δεν βλέπουμε ότι ο θάνατος της ύπαρξης που ζει μακριά από το Θεό, ο θάνατος που προκαλούν τα οψώνια της αμαρτίας, ο θάνατος που κρύβεται στην πνευματική φτώχεια, στην απουσία του αγώνα για αρετή, για μοίρασμα με τον άλλο των λίγων ή των πολλών, υλικών και πνευματικών αγαθών που διαθέτουμε, ο θάνατος που κρύβεται στον εγωκεντρισμό, στην απαξίωση των πάντων είναι το αληθινό κακό. Ο θάνατος του να θεωρούμε τους εαυτούς μας το μοναδικό κέντρο του κόσμου, του να αρνούμαστε ότι υπάρχει διάβολος, του να παραδίδουμε το νόημα της ζωής μας στα όσα ο υπό κατάρρευσιν πολιτισμός μας μάς έταξε δεν μας αφήνει να δούμε τι αληθινά μας συντρίβει. Αλλά και η αδυναμία μας να κατανοήσουμε ότι ζωή χωρίς ανάσταση δεν έχει νόημα, ότι ζωή που είναι προσανατολισμένη στο εδώ και τώρα, ζωή χωρίς υπομονή, χωρίς πίστη, χωρίς ασκητική ησυχία, ζωή χωρίς προσευχή δεν μπορεί να είναι ελπιδοφόρα, ακόμη κι αν είναι μαχητική, δημιουργική και δυναμική. Γιατί ό,τι μένει εδώ, ό,τι περνά στην ιστορία χωρίς να στοχεύει στην αθανασία είναι μάταιο και στείρο.

 «Η στείρα μήτηρ δείκνυται» (στιχηρό του Εσπερινού της εορτής). Η Άννα γεννά την Παναγία. Φέρνει στον κόσμο ένα κορίτσι και ταυτόχρονα μας δείχνει τον τρόπο λύσης της πνευματικής στειρότητας. Με την δίψα για συνάντηση με το Θεό. Με τη δίψα για νίκη κατά του κακού, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, που έρχεται μέσα από την ζωή που δίνει η αγάπη στο Θεό και ο τρόπος της Εκκλησίας. Με την πορεία προς την ανάσταση και την αιώνια ζωή, που νικά τα δεσμά του παρόντος. Μητέρα η Άννα, καρπογονεί την Θεοτόκο. Καρπούς ζωής καλείται ο καθένας μας, στον κόσμο της απελπισίας και του υλικού προσανατολισμού, να γεννήσει. Και δεν είναι μόνος του. Η τροφός της Ζωής μάς βοηθά να δούμε τη δική μας ζωή με άλλο τρόπο. Να καταστεί η Ζωή, που είναι ο Χριστός, ζωή μας.

 Αυτή είναι η πρόσκληση της γιορτής. Και η χαρά που κρύβει. Τη χρειαζόμαστε. Γι’ αυτό και το εκκλησιαστικό έτος ξεκινά μ’ αυτήν. Για να μας δείξει το δρόμο της μετάνοιας για την πορεία μας, να μας κάνει να αρχίσουμε μια νέα ζωή. Ας αφήσουμε την καρδιά μας να προσανατολιστεί προς εκεί. Και η ύπαρξή μας θα ανακουφιστεί από τα πάθη των ημερών και του κόσμου βρίσκοντας αυτόν το νέο δρόμο. Με τη βοήθεια της χαράς που θα γεννήσει την Χαρά των Πάντων. Τον Κύριό μας.

Πηγή: www.synodoiporia.blogspot.com

Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2023

 

Βίος συνοπτικός Αγίου Νεκταρίου

 

Ο άγιος πατήρ ημών Νεκτάριος γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846, στη Σηλυβρία της Θράκης, απο γονείς φτωχούς, αλλά ευσεβείς χριστιανούς, τον Δήμο και τη Μαρία Κεφαλά. Το βαπτιστικό του ήταν Αναστάσιος και από μικρος έδειξε μεγάλη ευλάβεια και βαθειά αγάπη για τη μελέτη.Όταν η μητέρα του τού μάθαινε τον 50οψαλμό, εκείνος αρεσκόταν να επαναλαμβάνει τον στίχο: Διδάξω ανόμους τας οδούς σου… (Ψαλμ. 50, 15).

 Αφού έμαθε τα πρώτα του γράμματα στην πατρίδα του, στάλθηκε από τους γονείς του στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του, εργαζόμενος ταυτόχρονα ως υπάλληλος σε κατάστημα. Το νεαρο αγόρι έμενε απερίσπαστο από την τύρβη του κόσμου και ενασχολουνταν μονάχα με το να οικοδομεί εντός του νυχθημερόν τον κρυπτόν της καρδίας άνθρωπον κατ’ εικόνα του Χριστού, με την προσευχή και την εμβάθυνση στα γραπτά των αγίων Πατέρων. Σε ηλικία είκοσι χρόνων άφησε την Κωνσταντινούπολη για να γίνει δημοδιδάσκαλος στη νήσο Χίο. Εκεί ενθάρρυνε τη νεολαία και τους κατοίκους του χωριού προς την ευλάβεια και την εργασία των αρετών, όχι μόνον με τα λόγια, αλλά κυρίως με το παράδειγμα του δικού του βίου, βίου ασκήσεως και προσευχής.

 Επιθυμώντας από παλαιά να ασπασθεί την ισάγγελο πολιτεία, έγινε μοναχός με το όνομα Λάζαρος, στις 7 Νοεμβρίου 1876, στο περίφημο μοναστήρι της Νέας Μονής. Αναζητώντας μονάχα τα άνω, υπόδειγμα πραότητας και υπακοής, έγινε αγαπητός σε όλους τους αδελφούς και αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος. Χάρη στη γενναιοδωρία ενός ευλαβούς κατοίκου της Χίου και εν συνεχεία με την προστασία του πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιου, μπόρεσε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Αθήνα και να λάβει το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1885 έφθασε στην Αλεξάνδρεια, όπου σύντομα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, στη συνέχεια δε μητροπολίτης Πενταπόλεως (παλαιάεπισκοπή που αντιστοιχεί στην άνω Λιβύη). Ιεροκήρυκας και γραμματέας του Πατριαρχείου, διετέλεσε επίσης και πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου.

 Παρα τα αξιώματά του, ο Νεκτάριος δεν έχασε τίποτα από την ταπεινοφροσύνη του και γνώριζε πώς να μεταδίδει στο πνευματικό ποίμνιό του τον ζήλο για τις ευαγγελικές αρετές. Ηαγάπη όμως και ο θαυμασμός που του έδειχνε ο λαός απέβησαν εις βάρος του. Με πειρασμό του διαβόλου, ορισμένα μέλη του Πατριαρχείου, φθονώντας τις επιτυχίες του, τον διέβαλαν λέγοντας πώς ήθελε να κερδίσει την εύνοια του λαού, με σκοπό να καταλάβει τον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας. 

   Ο άγιος δεν ζήτησε να βρει το δίκιο του, αλλά εναπόθεσε την εμπιστοσύνη του στην επαγγελία του Χριστού, ο οποίος είπε: Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού  (Ματθ. 5, 11). Εκδιώχθηκε έτσι από την έδρα του και έφυγε για την Αθήνα, όπου βρέθηκε μόνος, αγνοημένος, καταφρονημένος, στερούμενος ακόμη και τον επιούσιο άρτο, γιατί δεν ήξερε να φυλάξει τίποτε για τον εαυτό του, και τους πενιχρούς του πόρους τους μοίραζε στους φτωχούς. 

 Εγκαταλείποντας το αρχικό του σχέδιο να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, ο πράος και ταπεινός μιμητής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού προτίμησε να θυσιάσει την αγάπη του για την ησυχία, χάριν της σωτηρίας του πλησίον του. Παρέμεινε ιεροκήρυκας για λίγα χρόνια (1891-1894) και στη συνέχεια διορίσθηκε διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικης Σχολής, η οποία είχε σκοπό την εκπαίδευση των μελλοντικών ιερέων. Η βαθειά του γνώση των Γραφών, των αγίων Πατέρων, ακόμη και των θύραθεν επιστημών, και η ανάπλεη πραότητος αυθεντία του στην καθοδήγηση ανθρώπων του επέτρεψαν να προσδώσει στο ίδρυμα τούτο μια υψηλή πνευματική και ηθική ποιότητα. 

 Ο άγιος ιεράρχης επιφορτίσθηκε με τη διεύθυνση και τα μαθήματα της Ποιμαντικής, δίχως να διακόψει το ασκητικό του πρόγραμμα, τη μελέτη των Γραφών και την προσευχή, προσθέτοντας μάλιστα τα υψηλά καθήκοντα του κηρύγματος και της τακτικής τελέσεως των ιερών Μυστηρίων εντός της σχολής, αλλά και στην περιοχή των Αθηνών.

Είχε οικειότητα με τους αγίους και την Παναγία πού συχνά του φανερώνονταν κατά τη θεία Λειτουργία ή στον ύπνο του.

Παρά ταύτα, ο Νεκτάριος διατηρούσε στα βάθη της καρδιάς του τον διάπυρο πόθο της ησυχίας και της ειρήνης του μοναχικού βίου. Επωφελήθηκε έτσι από την επιθυμία που εξέφρασαν ορισμένες πνευματικές θυγατέρες του, για να ιδρύσει ένα γυναικείο μοναστήρι στη νήσο Αίγινα (μεταξύ 1904 και 1907), όπου και αποσύρθηκε στα 1908, αφου παραιτήθηκε από τη διεύθυνση της εκκλησιαστικής σχολής. Παρά τις αναρίθμητες φροντίδες και δυσκολίες, ο άγιος μερίμνησε να οργανώσει μια κοινοβιακή αδελφότητα, πιστή στο πνεύμα των αγίων Πατέρων.

 Εδαπάνησε αφειδώς τις σωματικές και ψυχικές του δυνάμεις στην ανέγερση κτηρίων, στην τέλεση των ιερών ακολουθιών και στην πνευματική καθοδήγηση κάθε μαθήτριάς του ξεχωριστά. Τον έβλεπες συχνά να εργάζεται στον κήπο, φορώντας ένα τριμμένο ράσο, ή να διορθώνει τα υποδήματα των μοναζουσών. Και όταν γινόταν άφαντος για ώρες πολλές, μάντευες ότι ήταν κλεισμένος στο κελλί του για να ανατείνει τον νου του προς τον Θεό, δια της νοεράς προσευχής. Παρ’ όλο που εμάκρυνε από κάθε επαφή με τον κόσμο και είχε αυστηρώς ρυθμίσει τις επισκέψεις στο μοναστήρι, η φήμη των αρετών και χαρισμάτων, που αξιώθηκε από τον Θεό, εξαπλώθηκε στην περιοχή και οι πιστοι έρχονταν προς αυτόν, ελκόμενοι όπως το μέταλλο από τον μαγνήτη.


 Θεράπευσε πολλούς λαϊκούς και μοναχές από τις ασθένειες που τους ταλαιπωρούσαν, έφερε τη βροχη στο νησί που υπέφερε από την ξηρασία, ανακούφιζε, παρηγορούσε, στήριζε… Παρα τις δυσκολίες της περιόδου μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαγόρευσε αυστηρά στις μοναχές του να αποθηκεύουν οτιδήποτε για την τροφή τους, αλλά διέταξε να μοιράζουν το πλεόνασμα στους φτωχούς, εναποθέτοντας τη μέριμνα της συντηρήσεως της μονής στην Πρόνοια του Θεού. Πέραν των άλλων καθηκόντων του, ο Νεκτάριος βρήκε τον χρόνο να συντάξει πλήθος έργων θεολογίας, ηθικής και εκκλησιαστικής ιστορίας για τη στερέωση της Εκκλησίας της Ελλάδος στην ιερά Παράδοση των Πατέρων, που αγνοούνταν τότε σύχνα εξαιτίας δυτικών επιδράσεων.

 Ζώντας λοιπόν ως εν σαρκί άγγελος και αυγάζοντας γύρω του τις ακτίνες του ακτίστου φωτός της Χάριτος, ο μακάριος υπέστη πάλι συκοφαντίες και άδικες κατηγορίες για το μοναστήρι του, από μέλη της ιεραρχίας. Υπέμεινε τις τελευταίες αυτές δοκιμασίες με την υπομονή του Χριστού: αγόγγυστα και δίχως να εξανίσταται. Τότε προσβλήθηκε από μία επώδυνη αρρώστια για περισσότερο από ενάμιση χρόνο. Ευχαρίστησε τον Θεό για τη δοκιμασία αυτή και προσπάθησε να κρατήσει μυστική την ασθένειά του μέχρι τις τελευταίες στιγμές του. Αφού πήγε να προσκυνήσει για τελευταία φορά την εικόνα της Θεοτόκου που βρισκόταν όχι μακριά από το μοναστήρι, ανήγγειλε στις μαθήτριές του την επικείμενη εκδημία του και μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου μετά από πενήντα ημέρες οδύνης την οποία υπέμεινε με μία υπομονή που οικοδομούσε όλους όσοι τον πλησίαζαν, παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στον Θεό στις 8 Νοεμβρίου του 1920. Οι πιστοί της Αίγινας, οι μαθήτριές του και όλοι οι χριστιανοί που τον είχαν πλησιάσει, έκλαψαν για την απώλεια του πράου και σπλαγχνικού μαθητή του Χριστού, που όλη του τη ζωή υπέστη διαβολές, διώξεις και άδικες κατηγορίες παίρνοντας ως τύπον και υπογραμμό του τα θεία Πάθη του Κυρίου.

 Ο Θεός όμως τον εδόξασε και από την ώρα της κοιμήσεώς του τα θαύματα περίσσευσαν και περισσεύουν καθημερινά ως σήμερα για εκείνους που πλησιάζουν με πίστη τα λείψανά του ή εμπιστεύονται την ισχυρή του μεσιτεία.

 Το σώμα του αγίου παρέμεινε θαυματουργικά άφθαρτο περισσότερο από είκοσι χρόνια, αναδίδοντας ουράνια και λεπτή ευωδία. Στα 1953, όταν έλυωσε τελικά κατά τους φυσικούς νόμους, έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του και διαπιστώθηκε τότε ότι αναδυόταν έντονα η ίδια ευωδία. Δεν έπαυσε έκτοτε να χαροποιεί τους πιστούς που πλησιάζουν τα τίμια αύτα λείψανα, δίνοντάς τους τη διαβεβαίωση ότι ο άγιος Νεκτάριος βρήκε τη θέση του κοντά στον Θεό, στις μονές των αγίων.

πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας,έκδ. Ίνδικτος

αναδημοσίευση από:Μηνιαίο Περιοδικό Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς «Πειραϊκή Εκκλησία», Έτος 19ο, Αριθμός Φύλλου 209, Νοέμβριος 2009

ΠΗΓΗ:ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ


 

Άγιος Νεκτάριος, Πώς η ευωδία των λειψάνων του έφεραν σε μετάνοια γυναίκα ελευθερίων ηθών!

 

Το σκήνωμα του Αγίου Νεκταρίου λίγο μετά την κοίμηση του.

(Διασκευή, επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1953 στις 7 μ.μ. έγινε στην Μονή μας [Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Αίγινας, Μονή Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως] η ανακομιδή του λειψάνου, του ιδρυτού και κτήτορος της Μονής Αγίου Πενταπόλεως Νεκταρίου, προεξάρχοντος και χοροστατούντος του οικείου ημών Μητροπολίτου, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Aιγίvης κ. Προκοπίου και συμπαρισταμένων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρώην Ηλείας κ. Αντωνίου και ολοκλήρου του νησιού και συμπαρευρισκομένων όλων των Αρχών της Νήσου και του κ. Παν. Μερτικοπούλου, Αντιπροέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας, του Γραμματέως Μητροπόλεως Ύδρας κ. Ιωάννου Δαριζιώτη και άλλων κληρικών και λαϊκών.

Την επόμενη ημέρα τελέστηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου και πατρός ημών, μετά τα πέρας της οποίας μεταφερομένων των Αγίων Λειψάνων ανεδύετο εξ αυτών ισχυρότατη ευωδία, την οποίαν αισθάνθηκαν όχι μόνον όσοι βρίσκονταν στη Μονή αλλά και όσοι βρίσκονταν έξω από αυτήν κάτοικοι της περιοχής.

Κατά την ώρα εκείνη ανέβαινε και το τοπικό λεωφορείο το οποίο όταν βρισκόταν στην γέφυρα Αγίων Αποστόλων, μία γυναίκα ελευθερίων ηθών η οποία βρισκόταν μεταξύ των επιβατών του λεωφορείου αισθάνθηκε -όπως μας είπε αργότερα η ίδια- ισχυρότατη την ευωδία των Αγίων λειψάνων.

Την ευωδία αυτή την αισθάνθηκαν και οι λοιποί συνεπιβάτες του λεωφορείου, ενώ την γυναίκα αυτή την συνόδευε μέχρι την Αγία Μαρίνα στην οποίαν ήταν ο προορισμός της γιατί εκεί είχε προγραμματισμένη εφάμαρτο εργασία.

Όταν, λοιπόν, έφτασε στον προορισμό της της υπέστη από εσωτερική δύναμη άμεσο μεταβολή και αντί να συνεχίσει για την εκπλήρωση του σκοπού της, ανέβηκε στο ίδιο λεωφορείου και επέστρεψε και κατέβηκε στην στάση για την Μονή μας.

Εκεί αφού αφαίρεσε τα παπούτσιά της ανέβηκε τον ανήφορο που οδηγεί στο Μοναστήρι και αφού εισήλθε κλαίουσα στον Ναόν στον οποίον είχε τοποθετηθεί η αγία κάρα του Αγίου Ιδρυτού της Μονής άρχισε να την καταφιλεί με κλάματα και μετάνοια, αισθανόμενη την ίδια ευωδία, την οποία αισθάνθηκε να την παρακολουθεί από την γέφυρα των Αγίων Απoστόλων μέχρι την Αγία Μαρίνα.

Τότε, με ευγνωμοσύνη για την εσωτερική μεταβολή που υπέστη, ασφαλώς με την επέμβαση της δυνάμεως του Αγίου Ιδρυτού της Μονής, αφαίρεσε αυθόρμητα από τον τράχηλο της το χρυσό περιδέραιο που φορούσε και το τοποθέτησε ως αφιέρωμα επί του δίσκου στον οποίο βρισκόταν η κάρα του Αγίου.

Μετά από αυτά, αφού στράφηκε προς την Ηγουμένη και όσους επισήμους και κληρικούς βρίσκονταν γύρω της και ομολόγησε με παρρησία, ότι μέχρι της στιγμής εκείνης ζούσε έκλυτο βίο και αφού αισθάνθηκε την εσωτερική μεταβολή, ζητούσε συγχώρεση και πνευματικό για να εξομολογηθεί.

Όλα αυτά τα άκουσαν όλοι οι παρευρισκόμενοι και ο αιδεσιμώτατος π. Δημ. Λυκούρης εφημέριος Κυψέλης Αιγίνης στον οποίο εξομολογήθηκε.

Η κυρία αυτή αφιέρωσε εικόνα του Αγίου Ιδρυτή της Μονής μας στο παρεκκλήσιο Άγιος Νικόλαος που βρίσκεται στον λιμενοβραχίoνα της Αίγινας και στον οποίο κάθε χρόνο τελεί Θεία Λειτουργία κατά την ημέρα της Κοιμήσεως του Αγίου Νεκταρίου.

Κατά τις πληροφορίες που έχει η Μονή, η γυναίκα αυτή από την ημέρα του γεγονότος που προαναφέραμε, άλλαξε πλέον ζωή και απομακρύνθηκε από τον έκλυτο βίο και πλέον διάγει βίο σεμνό, λόγω της σφοδρής ψυχικής επιδράσεως πάνω της και της μεταβολής που προκάλεσε στον εσωτερικό της κόσμο η επέμβαση του αγίου Νεκταρίου.

 

Από το βιβλίο της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Αγίας Τριάδος Αιγίνης, «Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός», το οποίο εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Μιχ. Σαλίβερος Α.Ε. Αθήναι, σε επιμέλεια του Ιωάννη Γρ. Τιμαγένους.

 

Συγκλονιστική αφήγηση για την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου.


Διαβάζουμε,την συγκλονιστικήν αφήγηση του αιωνοβίου Αρχιμανδρίτου Τιμοθέου Καλαμπερίδη, για την Ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου (Α’ Ανακομιδή το έτος 1921, Β’ 1923, Γ’ 1927, Δ’ 1953):

-Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος: Στο Μοναστήρι ήλθα τον Οκτώβριο του 1952, σε ηλικία 55 ετών. Τον επόμενο χρόνο –συγκεκριμένα στις 2 Σεπτεμβρίου 1953– έγινε η Ανακομιδή του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου.

Η Ανακομιδή –που αποφασίσθηκε το καλοκαίρι– έγινε αφού σουρούπωσε. Θα ήταν 8 με 9, βραδάκι πιά. Δεν είχαμε ηλεκτρικά• Με τα λούξ δουλεύαμε. Όλοι, γύρω–τριγύρω, με αναμμένες λαμπάδες και κεριά.

Στην αρχή διαβάσθηκε η Ακολουθία. Αφού βγάλαμε τα άγια λείψανα, τα τοποθετήσαμε σε λεκάνες. Τα πλύναμε με ροδόσταμο και άλλα αρώματα. Σε ορισμένα Λείψανα ήταν το ύφασμα κολλημένο πάνω. Τα καθαρίσαμε. Κάναμε Παννυχίδα και τα τοποθετήσαμε στο Ναό για προσκύνημα. Η ευωδία που χυνόταν ολόγυρα, δεν γίνεται να περιγραφεί! Τι πράγμα ήταν αυτό, καταπληκτικό!

Τα τοποθετήσαμε στην μέση του Ναού. Την Κάρα και τα υπόλοιπα Λείψανα. Βάλαμε και την αρχιερατική μίτρα, την πατερίτσα και τα δικηροτρίκηρα. Περνούσε ο κόσμος και ασπαζόταν με συγκίνηση. Ξέχασα να σου πω, ότι ο Δεσπότης είπε σε μένα και στον π. Αμφιλόχιο Μακρή να φροντίσουμε για τον ευτρεπισμό των Λειψάνων.

Για το Γεγονός, συντάχθηκε το ακόλουθο πρακτικό:

«Εν Αιγίνη και εν τη Γυναικεία Κοινοβιακή ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος, σήμερον τη 3η Σεπτεμβρίου του 1953, ημέρα της εβδομάδος Πέμπτη και ώρα 6 μ.μ. συνήλθεν η ολομέλεια της αδελφότητος εν τω γραφείω αυτής κατόπιν προσκλήσεως της Καθηγουμένης Οσιωτάτης Γεροντίσσης Χριστοδούλης μοναχής και υπό την προεδρείαν αυτής.

Κατά την συνεδρίασιν ταύτην, μετά κεκανονισμένην προσευχήν, η καθηγουμένη εισηγείται: «Αγαπηταί εν Χριστώ αδελφαί, κατέχομαι ήδη υπό το κράτος ιεράς συγκινήσεως διά το τελεσθέν μέγα γεγονός σήμερον εις την καθ’ ημάς Ιεράν Μονήν, τεθέντος κατόπιν τριακοντατριετίας του λύχνου επί της λυχνίας, ίνα φωτίζη πάντας τους επικαλουμένους Αυτόν εν αληθεία, δηλαδή της Ανακομιδής των θείων Λειψάνων του Κτίτορος της ιεράς ημών Μονής, θείου Ιεράρχου Πενταπόλεως Αγίου Νεκταρίου.

Εκτός του προισταμένου και Πνευματικού ημών Πατρός, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Κυρίου Κυρίου Προκοπίου, παρευρέθησαν δε εκ θείας συμπτώσεως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Ηλείας Αντώνιος, ο Αρχιερατικός Επίτροπος Ύδρας Αρχιμανδρίτης Χρύσανθος, ο Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Ηλιόπουλος, Αρχιμ. Αμφιλόχιος Μακρής και ιεροδιάκονος Σεβαστιανός, άπας ο κλήρος Αιγίνης, ο Δήμαρχος, ο ειρηνοδίκης και ο διοικητής χωροφυλακής. Περί δε την χθεσινήν 8 μ.μ. ώραν χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου πνευματικού ημών Πατρός και παρουσία των αναφερομένων Κλήρου και Αρχών, εγένετο η Ανακομιδή των ιερών Λειψάνων. Σήμερον δε ετελέσθη Λειτουργία, συλλειτουργησάντων μετά του εφημερίου της Ιεράς ημών Μονής Αρχιμανδρίτου Τιμοθέου, των Αρχιμανδριτών Ιωάννου, Χρυσάνθου, Καλλιοπίου, Παύλου και των ιερέων Δημητρίου, Παναγιώτου και Αναστασίου και του ιεροδιακόνου Σεβαστιανού.

Εις τους αίνους εγένετο η προσκύνησις της Αγίας Κάρας του θείου Ιεράρχου Αγίου Νεκταρίου, πλημμυρησάσης το εκκλησίασμα αρρήτου ευωδίας. Συνταχθέντος του παρόντος υπογράφεται.

Οι παραστάντες κατά την Ανακομιδήν την εσπέραν της δευτέρας Σεπτεμβρίου 1953:

† Ο Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Προκόπιος
† Ο Μητροπολίτης πρώην Ηλείας Αντώνιος
Ηγουμένη της Αδελφότητος Χριστοδούλη μοναχή•
Ακακία, Θεοδοσία, Μελάνη, Νεκταρία, Ευφροσύνη,
Ξένη, Παρθενία, Κυριακή, Παρασκευή, Αγάθη, Ευνίκη,
Ελισάβετ, Χριστονύμφη, Συγκλητική, Ευπραξία, Σαλώμη,
Μητροδώρα, Παρθενία, Θεοφανώ Μοναχαί.
Θέκλα Ηγουμένη Ι. Μονής Ερμιόνης, Μακρίνα, Μαρκέλλα,
Ευσεβία, Ευφημία, Θέκλα Μοναχαί
Μαριάμ Ηγουμένη Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης
Ο Δήμαρχος Αιγίνης Γεώργιος Χελιώτης
Ο Ειρηνοδίκης Αιγίνης Γεώργιος Μέρτικας
Ο Διοικητής χωροφυλακής Πατεράκης
Ο Γραμματεύς Μητροπόλεως Ιωάννης Δεριζιώτης
Ο Σύμβουλος Επικρατείας Παναγιώτης Μερτικόπουλος
Ο Κλήρος Αιγίνης: Αρχιμ. Ι. Ηλιόπουλος, Αρχιμ. Τ. Καλαμπερίδης, Αρχιμ. Χ. Κανέλλης, Αρχιμ. Κ. Αγγελάκης,
Ιερ. Κων. Κανάκης, Ιωάννης Χαρτοφύλακας, Χρήστος
Παπαγεωργίου, Δημήτριος Λυκούρης, Αναστάσιος,
Αρχιμ. Παύλος, Αρχιμ. Αμφιλόχιος Μακρής, Παναγιώτης»».

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΕΛΙΝΟΣ. Από τον Α’ τόμο του διτόμου έργου ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ (σελίδες 44-45).

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ .

 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2023


       " Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

                                                (Ματθ. κα΄ 33-42) (Α΄ Κορ. ιστ΄ 13-24)

Η ευλογημένη κληρονομιά

«Άνθρωπός τις ην οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν

αμπελώναν και φραγμόν αυτώ περιέθηκε»

 Φύτεψε ένα αμπέλι ο οικοδεσπότης και γύρω του τοποθέτησε ένα φράκτη. Όταν ήλθε ο καιρός της συγκομιδής, οι γεωργοί κακοποίησαν τους απεσταλμένους του οικοδεσπότη. Μάλιστα δεν δίστασαν να φονεύσουν ακόμα και τον υιό του. Αυτή είναι η εικόνα που ξεδιπλώνει σήμερα μπροστά μας η Εκκλησία με την παραβολή του Ευαγγελίου. 

 Πραγματικά, μέσα από το βαθυστόχαστο περιεχόμενό της, φαίνεται η αχαριστία και η σκληροκαρδία που εκδηλώνεται από τους ανθρώπους χωρίς όρια, αλλά συνάμα και η απέραντη αγάπη του Θεού, στην ωκεανό της οποίας μπορεί να δροσίζεται και ν’ αναπαύεται η κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Πατερική ερμηνεία

 Ο ιερός Χρυσόστομος αναλύοντας τη συγκεκριμένη παραβολή, σημειώνει ότι μετά την έξοδο από την Αίγυπτο ο Θεός έδωσε νόμο στους Ισραηλίτες. Ο νόμος αυτός είναι ο φράκτης στον οποίο αναφέρεται το Ευαγγέλιο. Προσφέρθηκε στο λαό για να τον προφυλάξει από την πλάνη και την αποστασία. Βέβαια, ο φράκτης δεν ήταν μόνο για την Παλαιά Διαθήκη αλλά υπάρχει και στην Καινή, στον καινούργιο κόσμο του Θεού.

 Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, άλλη μια μεγάλη πατερική μορφή, επισημαίνει ότι ο Θεός για να χειραγωγήσει τον άνθρωπο στην πνευματική ζωή τού έδωσε τρεις νόμους: το φυσικό (τη συνείδηση), το γραπτό που δόθηκε στον Μωυσή και τον ευαγγελικό που είναι ο νόμος της Χάριτος, της εν Χριστώ αποκαλύψεως και σωτηρίας. Μετά την πτώση όμως, ο άνθρωπος σκοτίσθηκε φοβερά, με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να διακρίνει το θέλημα του Θεού. 

 Γι’ αυτό, ο Θεός μέσα από την αγάπη του έδωσε το νόμο του για να βοηθήσει τον άνθρωπο να βρίσκεται σε διαρκή κοινωνία μαζί του και να τον προφυλάσσει από τις πλάνες και την αποκοπή της σχέσης μαζί του. Είναι γι’ αυτό το λόγο που το άγιο θέλημα του Θεού που εκφράζεται με τις εντολές του, θα πρέπει να το ακολουθεί ο άνθρωπος στη ζωή του για να ζει στην αγάπη του και να γεύεται την παραδείσια κατάσταση.

 Στην παραβολή φαίνεται ότι οι γεωργοί του αμπελώνα σκότωσαν πρώτα τους απεσταλμένους και ύστερα τον υιό του οικοδεσπότη. Εδώ βλέπουμε όλη την ιστορία των Ιουδαίων, οι οποίοι όχι μόνο φόνευσαν και εδίωξαν τους προφήτες, αλλά σταύρωσαν και τον Υιό του Θεού. 

 Με τον ίδιο τρόπο βλέπουμε να εκδηλώνεται παρόμοια συμπεριφορά και  απέναντι σε όλους τους αγίους που κοσμούν την Εκκλησία του Χριστού, οι οποίοι στην ευλογημένη πορεία που ακολούθησαν γνώρισαν διώξεις και βασανισμούς μέχρι θανάτου.

 Απεσταλμένοι όμως του Θεού που μάς καθοδηγούν για να τηρούμε το άγιο θέλημά του είναι και οι ιερείς και γενικά οι ποιμένες της Εκκλησίας, οι οποίοι εργάζονται με την ευλογία του επισκόπου που είναι εις τύπον και τόπον Χριστού.

 Έτσι, στους πνευματικούς πατέρες της Εκκλησίας θα πρέπει να να καταφεύγουμε για να μάς κατευθύνουν στο άγιο θέλημα του Κυρίου και ποτέ να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να συμπεριφέρεται όπως την περίπτωση των κακών εκείνων γεωργών που καταδίωξαν τους απεσταλμένους του Θεού.

 Όπως φαίνεται μέσα από την διήγηση, ο Θεός απέσυρε την χάρη του από τον Ισραηλιτικό λαό, διότι απεδείχθη ανάξιος της μεγάλης κληρονομιάς που του πρόσφερε. Αυτή την κληρονομιά χάρισε στην Εκκλησία και σε όσους είναι ενωμένοι με το Σώμα του Χριστού.

   Αγαπητοί αδελφοί, είναι σημαντικό να διαφυλάσσουμε στη ζωή μας τη μεγάλη κληρονομιά που μάς προσφέρει ο Θεός με τη χάρη του και να το εκφράζουμε αυτό με την αντιπροσφορά της δικής του αγάπης. Αυτή την πορεία μπορούμε να ακολουθήσουμε μέσα στο χώρο της Εκκλησίας που ανοίγει τους ορίζοντες της αυθεντικής πνευματικής ζωής. 

 Στο χώρο αυτό διαφυλάσσεται ανόθευτη η αλήθεια της πίστεως, την οποία οι αγωνιστές και όλες οι άγιες μορφές προτάσσουν με το ευλογημένο παράδειγμά τους. Σήμερα τιμούμε τον Άνθιμο τον ιερομάρτυρα, επίσκοπο Νικομηδείας, τον Θεόκτιστο τον όσιο, συνασκητή του Ευθυμίου του Μεγάλου και τον Πολύδωρο τον νεομάρτυρα τον συμπατριώτη μας καθώς και την ανακομιδή των χαριτοβρύτων Ιρών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου του Θαυματουργού.

 Για να επιτύχουμε τη μίμηση του παραδείγματός τους, όπως αυτή εναρμονίζεται και με τα βαθύτερα νοήματα της ευαγγελικής διήγησης, χρειάζεται διαρκής αγώνας και μετάνοια και κυρίως μεγάλη προσοχή για να μην καταντήσουμε όπως τους κακούς γεωργούς και να απωλέσουμε τη θεία Χάρη.

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

 

Κυριακὴ ΙΓ΄ Ματθαίου 

 Εὐαγγελικὸ καί  Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα 

Κυριακῆς 3 Σεπτεμβρίου 2023


Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Σεπτεμβρίου 2023, ΙΓ΄ Ματθαίου (Ματθ. κα΄ 33-43)

33 Ἄλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤ­­­ρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐ­­­ξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν. 34 ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. 35 καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. 36 πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους­ δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. 37 ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. 38 οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. 39 καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξ­­­έ­βαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν. 40 ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύρι­­ος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; 41 λέγουσιν αὐτῷ· κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵ­­τι­­­νες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς και­­ροῖς αὐτῶν. 42 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπε­δοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμα­στὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν; 43 διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

33 Ἄλλη παραβολή ἀκοῦστε. Ἦταν κάποιος νοικοκύρης, ὁ Θεός δηλαδή, ὁ ὁποῖος φύτεψε ἀμπέλι, δηλαδή τό ἰουδαϊκό ἔθνος. Κι ἔδειξε ἰδιαίτερη φροντίδα γι’ αὐτό. Ἔβαλε δηλαδή τριγύρω του φράκτη κι ἔσκαψε μέσα σ’ αὐτό πατητήρι, ἔκτισε πύργο γιά νά μένουν οἱ φύ­λακες καί ἐργάτες, καί τό ἐμπιστεύθηκε σέ γεωργούς, στούς ἀρχιερεῖς καί στούς ἄρχοντες τοῦ λαοῦ, κι ἀναχώρησε σέ ἄλλη χώρα. 34 Ὅταν πλησίασε ὁ καιρός τῆς σοδειᾶς, ἀπέστειλε τούς δούλους του, τούς προφῆτες, στούς γεωργούς γιά νά παραλάβουν τούς καρπούς του· γιά νά διαπιστώσουν δηλαδή τήν ἀφοσίωσή τους στό Θεό καί τά ἔργα τῆς ἀρετῆς πού ὄφειλε ὁ λαός αὐτός ὕστερα ἀπό τήν τόση εὔνοια καί πρόνοια τοῦ Θεοῦ νά καρποφορήσει σάν ἕνα καλλιεργημένο πνευματικό ἀμπέλι. 35 Ὅμως οἱ γεωργοί, οἱ ἄρχοντες δηλαδή τοῦ Ἰσραήλ, ἀφοῦ συνέλαβαν τούς δούλους του, ἄλλον τόν ἔδειραν, ἄλλον τόν σκότωσαν κι ἄλλον τόν λιθοβόλησαν. 36 Ξανάστειλε ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ ἄλλους δούλους περισσότερους ἀπ’ τούς πρώτους, κι ἔκαναν καί σ’ αὐτούς τά ἴδια. 37 Ὕστερα ἀπέστειλε σ’ αὐτούς τό γιό του λέγοντας: Πρέπει τουλάχιστον οἱ ἄνθρωποι αὐτοί νά ντραποῦν τό γιό μου. 38 Οἱ γεωργοί ὅμως, ὅταν εἶδαν τό γιό, τόν Ἰησοῦ Χριστό δηλαδή, τόν ἐνανθρωπήσαντα υἱό τοῦ Θεοῦ, εἶπαν μεταξύ τους: Αὐτός εἶναι ὁ κληρονόμος· ἐλᾶτε, ἄς τόν σκοτώσουμε κι ἄς ἁρπάξουμε τήν κληρονομιά του, γιά νά γίνουμε ἔτσι ἀνενόχλητοι πλέον κύριοι καί ἐκμεταλλευτές τῆς ἰουδαϊκῆς συναγωγῆς. 39 Κι ἀφοῦ τόν ἔπιασαν, τόν ἔβγαλαν ἔξω ἀπό τό ἀμ­πέ­λι καί τόν σκότωσαν. 40 Ὅταν λοιπόν ἔλθει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελιοῦ, τί εἶναι δίκαιο νά κάνει στούς καλλιεργητές ἐκείνους; 41 Τοῦ ἀπαντοῦν: Θά ἐξολοθρεύσει μέ τόν χειρότερο θάνατο αὐτούς πού εἶναι τόσο κακοί. Καί τό ἀμπέλι θά τό νοικιάσει σέ ἄλλους γεωργούς, οἱ ὁποῖοι θά τοῦ δώσουν τούς ὀφειλόμενους καρπούς στήν κατάλληλη ἐποχή. Πράγματι λοιπόν, ἀφοῦ ἐξολόθρευσε τούς Ἰουδαίους καί κατέστρεψε μέ τούς Ρωμαίους τήν Ἱερουσαλήμ, παρέδωσε τό ἀμπέλι του, δηλαδή τόν νέο Ἰσραήλ τῆς χάριτος, στούς Ἀποστόλους καί τούς διαδόχους τους γιά νά τό καλλιεργοῦν καρποφόρα. 42 Τούς λέει ὁ Ἰησοῦς: Δέν διαβάσατε ποτέ στίς Γραφές: Λίθο τόν ὁποῖο ἀπέρριψαν ὡς ἀκατάλληλο οἱ κτίστες, αὐτός ἔγινε κεφαλή ὅλης τῆς οἰκοδομῆς καί ἀκρογωνιαῖος λίθος. Ὁ Κύριος τό ἔκανε αὐτό, καί εἶναι θαυμαστό στά μάτια μας, στά μάτια τῶν πιστῶν. Δηλα­δή, ἐνῶ αὐτοί πού μέ τή διδασκαλία τους ἔχουν ὡς ἔργο καί καθῆκον νά σᾶς οἰκοδομοῦν μέ ἀπέρριψαν ὡς ἀκα­τάλληλο λίθο στήν οἰκοδομή τοῦ Θεοῦ, ἐγώ ἔγινα κεφαλή ὅλης τῆς οἰκοδομῆς καί συνένωσα τούς λαούς σέ μία Ἐκκλησία. Τό θαυμαστό αὐτό γεγονός μπροστά στά μάτια ὅλων τῶν πιστῶν τό ἔκανε ὁ Κύριος. 43 Γι’ αὐτό σᾶς λέω ὅτι θά ἀφαιρεθεῖ ἀπό σᾶς ἡ βασιλεία καί ἡ ἰδιαίτερη προστασία τοῦ Θεοῦ, καί θά δοθεῖ σέ ἔθνος τό ὁποῖο θά παράγει τά ἀγαθά ἔργα, πού εἶναι οἱ καρποί τῆς βασιλείας αὐτῆς.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Σεπτεμβρίου 2023, ΙΓ΄ Ματθαίου (Α΄ Κορ. ις΄ 13-24)

13 Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κρα­ταιοῦσθε. 14 πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω. 15 Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί· οἴδατε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς Ἀχαΐας καὶ εἰς διακονίαν τοῖς ἁγίοις ἔταξαν ἑαυτούς· 16 ἵνα καὶ ὑμεῖς ὑποτάσ­σησθε τοῖς τοιούτοις καὶ παντὶ τῷ συνεργοῦντι καὶ κο­­πι­ῶντι. 17 χαίρω δὲ ἐπὶ τῇ παρου­σίᾳ Στεφανᾶ καὶ Φουρτουνάτου καὶ Ἀχαϊκοῦ, ὅτι τὸ ὑμῶν ὑστέρημα οὗτοι ἀνεπλήρωσαν· 18 ἀνέπαυσαν γὰρ τὸ ἐμὸν πνεῦμα καὶ τὸ ὑμῶν. ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους. 19 Ἀσπάζονται ὑμᾶς αἱ ἐκ­κλησίαι τῆς Ἀσίας. ἀσπά­ζονται ὑμᾶς ἐν Κυρίῳ πολ­λὰ Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα σὺν τῇ κατ᾿ οἶκον αὐτῶν ἐκ­κλη­σίᾳ. 20 ἀσπάζονται ὑμᾶς οἱ ἀδελφοὶ πάντες. ἀσπά­σα­σθε ἀλλήλους ἐν φιλήματι ἁγίῳ. 21 Ὁ ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. 22 εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. μαρὰν ἀθᾶ. 23 Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ᾿ ὑμῶν. 24 ἡ ἀγάπη μου μετὰ πάντων ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰη­σοῦ· ἀμήν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

13 Προσέχετε σάν ἄγρυπνοι φρουροί. Μένετε στερεοί καί ὄρθιοι στήν πίστη. Νά ἀγωνίζεστε σάν ἄνδρες γενναῖοι. Πάρτε δύναμη καί θάρρος. 14 Ὅλα ὅσα κάνετε, ἄς γίνονται μέ ἀγάπη. 15 Σᾶς ἀπευθύνω τώρα καί μιά ἄλλη παράκληση, ἀδελφοί. Γνωρίζετε τό σπιτικό τοῦ Στεφανᾶ, ὅτι εἶναι ἡ οἰκογένεια πού πρώτη στήν Ἀχαΐα πίστεψε στό Χριστό, καί τά μέλη της ἀφιέρωσαν τόν ἑαυτό τους στό νά ὑπηρετοῦν τούς Χριστιανούς. 16 Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν νά ὑποτάσσεστε κι ἐσεῖς σέ τέτοιους διακεκριμένους Χριστιανούς, ὅπως καί σέ κάθε ἄλλον πού συνεργάζεται καί κοπιάζει σέ μία τόσο θεάρεστη διακονία. 17 Χαίρομαι πάντως, διότι εἶναι παρόντες ἐδῶ ὁ Στεφανᾶς καί ὁ Φουρτουνάτος καί ὁ Ἀχαϊκός. Διότι αὐτοί ἀναπλήρωσαν τό κενό πού αἰσθάνομαι, ἐπειδή δέν σᾶς ἔχω κοντά μου. 18 Διότι μέ τίς πληροφορίες καί τίς εἰδήσεις τους ἀνέπαυ­σαν τά βάθη τῆς ψυχῆς μου, καί μέ τήν ἐπιστο­λή μου αὐτή πού θά σᾶς φέρουν, εἶμαι βέβαιος ὅτι θά ἀνα­παύσουν καί τά βάθη τῆς δικῆς σας ψυχῆς. Τέ­τοι­­ους Χριστιανούς λοιπόν νά τούς ἐκτιμᾶτε καί νά ἀνα­γνω­­­ρί­ζετε τήν ἀξία τους. 19 Σᾶς στέλνουν ἐγκάρδιους χαιρετισμούς οἱ Ἐκ­κλη­­σί­­­ες τῆς Ἀσίας. Σᾶς στέλνουν πολλούς χαιρετι­σμούς ἐν Κυρίῳ ὁ Ἀκύλας καί ἡ Πρίσκιλλα μαζί μέ τούς Χριστιανούς πού συνάζονται στό σπίτι τους. 20 Σᾶς στέλνουν ἐγκάρδιους χαιρετισμούς ὅλοι οἱ ἀ­­­δελφοί. Ἀσπασθεῖτε ὁ ἕνας τόν ἄλλον μέ φίλημα ἅγιο. 21 Ὁ χαιρετισμός αὐτός γράφηκε ἀπό μένα τόν Παῦλο μέ τό ἴδιο μου τό χέρι. 22 Ἐάν κανείς δέν ἀγαπᾶ μέ τήν καρδιά του τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ἄς εἶναι χωρισμένος ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Κύριος θά ἔλθει καί θά καταδικάσει κάθε ἀναθεματισμένο. 23 Σᾶς εὔχομαι ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νά εἶναι μαζί σας. 24 Ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη μου ἄς εἶναι μέ ὅλους σας. Ἀμήν.


ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...