Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου 2024

 

6 Φεβρουαρίου : Άγιος Φώτιος ο Μέγας Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

 



 Τη μνήμη του Αγίου Φωτίου του Μεγάλου, του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τιμά σήμερα, 6 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Φώτιος ο Μέγας γεννήθηκε ή το 810 μ.Χ. ή το 820 μ.Χ. …

στην Κωνσταντινούπολη από ευσεβή και πλούσια οικογένεια, που αγωνίστηκε για την τιμή και προσκύνηση των Ιερών Εικόνων. Οι γονείς του ήταν ο Άγιος Σέργιος και η Ειρήνη όπου και καταδιώχθηκαν επί του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου.

Ο Άγιος Σέργιος ήταν αδελφός του Πατριάρχου Ταρασίου. Ο Άγιος Φώτιος διέπρεψε πρώτα στα ανώτατα πολιτικά αξιώματα. Όταν με εντολή του αυτοκράτορα απομακρύνθηκε βιαίως από τον πατριαρχικό θρόνο ο Πατριάρχης Ιγνάτιος, ανήλθε σε αυτόν, το 858 μ.Χ., ο Άγιος Φώτιος.

Η χειροτονία του σε Επίσκοπο έγινε την ημέρα των Χριστουγέννων υπό των Επισκόπων Συρακουσών Γρηγορίου του Ασβεστά, Γορτύνης Βασιλείου και Απαμείας Ευλαμπίου.

Προηγουμένως βέβαια είχε γίνει μοναχός και ακολούθως έλαβε κατά τάξη τους βαθμούς της Ιεροσύνης. Από τότε έδωσε πολλούς αγώνες εντός και εκτός των τειχών της Εκκλησίας, ιδιαίτερα κατά του παπισμού. Έμεινε στον πατριαρχικό θρόνο για 10 χρόνια, έπαψε να είναι Επίσκοπος το 867 μ.Χ. από τον Βασίλειο το Μακεδόνα και εξορίστηκε στη Μονή Σκέπης στα Θρακικά παράλια του Βοσπόρου.

Ο Ιγνάτιος που τον διαδέχτηκε με σύνοδο που έγινε στο Ναό της Αγίας Σοφίας καθήρεσε και αναθεμάτισε όλους τους οπαδούς του Αγίου Φωτίου. Αλλά μετά το θάνατο του Ιγνατίου επανήλθε για δεύτερη φορά στο θρόνο ο Άγιος Φώτιος. Όμως ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός, που υπήρξε και μαθητής του, κατάφερε να τον εκδιώξει από το θρόνο το 886 μ.Χ.

Ο Άγιος Φώτιος, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο στις 6 Φεβρουαρίου του 891 μ.Χ., σε ένα μοναστήρι που το ονόμαζαν των Αρμενίων.

Εορτολόγιο: Φώτιος, Φώτης, Φωτεινός, Φώτις, Φωτεινή, Φανή, Φένια, Φώτω, Φώφη, Φωτούλα, Φαίη, Φωφώ.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς σοφίας ἐκφάντωρ λαμπρὸς γενόμενος, Ὀρθοδοξίας ἐδείχθης θεοπαγῆς προμαχών, τῶν Πατέρων καλλονὴ Φώτιε μέγιστε, οὐ γὰρ αἱρέσεων δεινῶν, στηλιτεύεις τὴν ὀφρύν, Ἐώας τὸ θεῖον σέλας, τῆς Ἐκκλησίας λαμπρότης, ἣν διατηρεῖ Πάτερ ἄσειστον.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ὡς τῶν ἀποστόλων ὁμότροπος καὶ τῆς οἰκουμένης διδάσκαλος, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων ἱκέτευε, Φώτιε, εἰρήνην τῇ οἰκουμένῃ δωρίσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.



 

Θὰ σὲ κρίνουν οἱ οὐρανοί!


Βάρυνε ξαφνικὰ ὁ οὐρανός. Ὄχι ἀπὸ ἐπερχόμενη κακοκαιρία, ἀλ­λὰ ἀπὸ τὴ μανιώδη ἐπέλαση τοῦ σκοτεινοῦ πνεύματος, ποὺ καγχάζει χαιρέκακα, καθὼς σπρώχνει βίαια τὴν ἔρημη πατρίδα στοὺς γκρεμοὺς τῆς ἀκολασίας.

Τὴν ἴδια ὥρα οἱ πιστοὶ πενθοῦμε διπλά. Καὶ διότι βλέπουμε νὰ δολοφονεῖται μέσα στὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο ὁ ἀρχαιότερος – ἀπὸ τὸν παράδεισο τῆς Ἐδὲμ ἀκόμη – ἱερὸς θεσμὸς τῆς ζωῆς, ὁ Γάμος, καὶ διότι αἰσθανόμαστε βαθιὰ ὅτι λίγο ὣς πολὺ συνεργοὶ στὸ ἐπιχειρούμενο ἔγκλημα εἴμαστε κι ἐμεῖς. Διότι ἁμαρτήσαμε καὶ ἁμαρτάνουμε. Ἔχουμε ξεφύγει πολὺ καὶ τώρα κατεβαίνουμε τὸ τελευταῖο σκαλί.

Τί ἔγινε; Μᾶς ἐγκατέλειψε ὁ Θεός μας καὶ φθάσαμε σ᾿ αὐτὸ τὸ κατάντημα; Ἐμεῖς Τὸν ἐγκαταλείψαμε. Ἐμεῖς περιφρονήσαμε τοὺς νόμους του καὶ καταπατήσαμε τὶς σωτήριες ἐντολές του. Τώρα λοιπὸν ὑφιστάμεθα τὶς τραγικὲς συνέπειες καὶ ἴσως μᾶς περιμένουν τραγικότερες.

«Ἤδη βάπτεται κάλαμος ἀποφάσεως παρὰ κριτῶν ἀδίκων». Ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖται ξανὰ στὸ Πραιτώριο, ἐνώπιον τῶν Πιλάτων. Δικάζεται ὡς ἔνοχος γιὰ τὴ Διδασκαλία του, ὅπως τότε. Ἔπειτα ἀπὸ 20 αἰῶνες οἱ νάνοι τῆς πολιτικῆς ζωῆς τὴ βρῆκαν σκληρή, ξεπερασμένη, χωρὶς ἀγάπη καὶ κατανόηση.

Καὶ ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς χώρας μὲ πρωτοφανὴ σπουδή, ἀψηφώντας τὶς ἀντιδράσεις, ἀρνούμενος νὰ ἀκούσει τὴ φωνὴ τοῦ συνόλου τῶν πολιτῶν, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς καίριες συνέπειες τῶν σχεδιασμῶν του προωθεῖ βίαια τὴν ψήφιση τοῦ νόμου γιὰ πολιτικὸ γάμο καὶ υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια.

Δεδηλωμένη ἐπιθυμία καὶ ἐπιδίωξή του εἶναι τὸ νομοσχέδιο νὰ ἔχει γίνει νόμος τοῦ κράτους μέσα στὸ πρῶτο δεκαπενθήμερο τοῦ Φεβρουαρίου.

Σύσσωμη ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ διαμήνυσε ὅτι αὐτὸ ποὺ ἑτοιμάζει, ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση πρὸς τοὺς αἰώνιους νόμους τοῦ Θεοῦ, ἀντίκειται στὸ Σύν­ταγμα καὶ βιάζει τὴν κοινὴ λογική.

Τὴν περιφρόνησε, παρὰ τὰ ὑποκριτικά του λόγια ὅτι σέβεται τὴν Ἐκκλησία. Ὅπως εἶχε πράξει καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν στὸν καιρὸ τῆς πανδημίας. Καὶ προχωρεῖ ἀκάθεκτος μὲ συμμάχους κι ἄλλες πολιτικὲς παρατάξεις, μὲ τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν μέσων ἐνημερώσεως καὶ μὲ ἀρκετὸ τμῆμα τοῦ ὑφιστάμενου συστηματικὴ πλύση ἐγκεφάλου λαοῦ. Ὅμως ἡ μεγάλη εὐθύνη εἶναι δική του. Καὶ διότι εἶναι ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς χώρας καὶ διότι ἔχει ἀναλάβει ὁ ἴδιος προσωπικὰ τὴν προώθηση τοῦ ἀντίθεου νόμου.

Ἀλήθεια, τί ἔπαθε; Ἐπειδὴ οἱ πολιτικοί του ἀντίπαλοι ἐμφανίζονται ἀποδυναμωμένοι αὐτὴ τὴν περίοδο, ἐπέλεξε νὰ κάνει ἀντίπαλό του τὸν Κύριο τῶν πάντων; Καὶ πιστεύει ὅτι μπορεῖ νὰ ἀντιπαρατεθεῖ πρὸς τὸν Κυβερνήτη τοῦ σύμπαντος; Ποιός εἶναι; Θεωρεῖ ὅτι ὁ Θεὸς κοιμᾶται, ὅτι ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ τεκταινόμενα;

Τὸ νομοθέτημά του πλήττει καίρια τὸν πρῶτο καὶ ἁγιαστικὸ νόμο τοῦ Δημιουργοῦ, νομοθετημένο «ἀπ᾿ ἀρχῆς κτίσεως», ἀπὸ τότε ποὺ συνάρμοσε τὴν Εὔα μὲ τὸν Ἀδάμ.

Τώρα ὁδηγεῖ τὴν Ἑλλάδα περίπου τέσσερις χιλιετίες πίσω. Ἐκεῖ ὅπου δύο πόλεις κατακλύσθηκαν ἀπὸ τὴν ὁμοφυλοφιλικὴ λύσσα, κυριεύθηκαν ἀπὸ τὴν παρὰ φύσιν μανία καὶ φλόγα. Δὲν τὸ γνωρίζει; Δὲν γνωρίζει τὸ φριχτὸ τέλος τους; Δὲν παραμένει μέχρι σήμερα κραυγάζουσα μάρτυρας ἡ Νεκρὰ Θάλασσα; Δὲν θὰ τὸ θυμίσει αὐτὸ κάποιος στοὺς βουλευτές του, μήπως τυχὸν ἀφυπνισθεῖ ἡ ναρκωμένη συνείδησή τους;

«Τί ἐπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε, ἀπὸ τῆς ὁδοῦ σου; ἐσκλήρυνας τὰς καρδίας ἡμῶν τοῦ μὴ φοβεῖσθαί σε;» (Ἠσ. ξγ΄ [63] 17)»· γιατί μᾶς ἄφησες νὰ λοξοδρομήσουμε, Κύριε, νὰ σκληρυνθοῦν οἱ καρδιές μας τόσο, ὥστε νὰ μὴ σὲ φοβόμαστε; Σὲ ποιά ἀκόμη ἄβυσσο κακίας καὶ κακῶν θὰ πέσει τοῦτο τὸ ἔθνος σου;

Δῶσε μας δάκρυα μετάνοιας καὶ «μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεός σου ἀφ᾿ ἡμῶν».

Κύριε, κρίνε δίκαια ἀλλὰ καὶ μὲ ἔλεος τοὺς ἀσεβοῦντες μικροὺς ἡγέτες τοῦ τόπου τούτου. «Οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»!

Περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ» τ.2303/15-2-24

Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2024

 


Ημερίδα: Γάμος και οικογένεια στο στόχαστρο.



«Γάμος και οικογένεια στο στόχαστρο» είναι ο τίτλος της ημερίδας που διοργανώνουν ορθόδοξοι χριστιανικοί σύλλογοι και η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου και ώρα 6 μ.μ στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (αίθουσα Μελίνα Μερκούρη).

Στην ημερίδα θα ομιλήσουν ο κ. Απόστολος Νικολαΐδης, ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ, με θέμα «Πατρότητα και μητρότητα: αναγκαίοι όροι υγιούς ανατροφής των παιδιών» και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ με θέμα «Γάμος ομοφυλοφίλων: νομική θεώρηση», ενώ θα συντονίζει ο κ. Ιωσήφ Τσαλαγανίδης, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ.

Η εκδήλωση έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για το επίκαιρο αυτό θέμα, προβάλλοντας την ανάγκη να διατηρηθούν αναλλοίωτοι οι ιεροί θεσμοί του γάμου και της οικογένειας και να προστατευθούν τα παιδιά τα οποία θα κληθούν να μεγαλώσουν σε περιβάλλον που δεν μπορεί να εγγυηθεί την ισόρροπη ανάπτυξή τους.

Η ημερίδα τελεί υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

 

Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ.









Η Εκκλησία της Ελλάδος στην Εγκύκλιο της προς το Χριστεπώνυμο πλήρωμα περί του Γάμου τονίζει, μεταξύ άλλων, ότι “ὁ λεγόμενος «γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων» εἶναι ἀνατροπή τοῦ Χριστιανικοῦ Γάμου καί τοῦ θεσμοῦ τῆς πατροπαράδοτης ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἀλλάζοντας τό πρότυπό της.

Η Εκκλησία δεν μπορεί να σιωπήσει
Η Εγκύκλιος θα διαβαστεί την ερχόμενη Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2024, σε όλους τους Ιερούς Ναούς όπου θα διανεμηθεί και σχετικό φυλλάδιο. Η επιλογή της ημέρας μόνο τυχαία δεν είναι καθώς αυτή είναι η Κυριακή μετά την εορτή των Τριών Ιεραρχών όπου η Εκκλησία αφιερώνει στις Αγίες Μητέρες τους, Νόνα, Εμέλεια και Ανθούσα.

“Ἡ χριστιανική παραδοσιακή οἰκογένεια ἀποτελεῖται ἀπό πατέρα, μητέρα καί παιδιά, καί σέ αὐτήν τήν οἰκογένεια τά παιδιά ἀναπτύσσονται, γνωρίζοντας τήν μητρότητα καί τήν πατρότητα πού θά εἶναι ἀπαραίτητα στοιχεῖα στήν μετέπειτα ἐξέλιξή τους.”, υπογραμμίζεται, μεταξύ άλλων, στην Εγκύκλιο. Αναπτύσσοντας την Θεολογία του Μυστηρίου του Γάμου, τονίζεται ότι “Ἡ Ἐκκλησία βασίζεται σέ αὐτήν τήν Παράδοση, πού δόθηκε ἀπό τόν Θεό στούς Ἁγίους, καί δέν μπορεῖ νά ἀποδεχθῆ κάθε ἄλλη μορφή Γάμου, πολλῷ δέ μᾶλλον τόν λεγόμενο «ὁμοφυλοφιλικό γάμο».”

Στο θέμα του λεγομένου «πολιτικού γάμου των ομοφυλοφίλων», η Ιερά Σύνοδος όχι μόνον δεν μπορεί να σιωπήσει, αλλά πρέπει να ομιλήσει, από αγάπη και φιλανθρωπία σε όλους. “Γι’ αυτό η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος στην πρόσφατη απόφασή της με ομόφωνο και ενωτικό τρόπο, για λόγους τους οποίους αιτιολόγησε, δήλωσε ότι «είναι κάθετα αντίθετη προς το προωθούμενο νομοσχέδιο».”, αναφέρει.

“Τα παιδιά καταδικάζονται να μεγαλώσουν χωρίς πατέρα και μητέρα”
“Ἐπί πλέον, ἡ θέσπιση τῆς «υἱοθεσίας παιδιῶν» «καταδικάζει τά μελλοντικά παιδιά νά μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ἤ μητέρα σέ ἕνα περιβάλλον σύγχυσης τῶν γονεϊκῶν ρόλων», ἀφήνοντας δέ ἀνοικτό παράθυρο γιά τήν λεγόμενη «παρένθετη κύηση», πού θά δώση κίνητρα «γιά τήν ἐκμετάλλευση εὐάλωτων γυναικῶν» καί ἀλλοίωση τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας”, υπογραμμίζεται σε άλλο σημείο.

Στην τελευταία θέση της η Εκκλησία της Ελλάδος τονίζει το ενδιαφέρον της για την οικογένεια η οποία αποτελεί το κύτταρο της Εκκλησίας, της κοινωνίας και του Έθνους και προτρέπει την Πολιτεία να αντιμετωπίσει το Δημογραφικό που ομοιάζει με “βόμβα” που είναι έτοιμη να εκραγεί.

“ὄχι μόνο ὁ λεγόμενος «γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων» εἶναι ἀνατροπή τοῦ Χριστιανικοῦ Γάμου καί τοῦ θεσμοῦ τῆς πατροπαράδοτης ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἀλλάζοντας τό πρότυπό της, ἀλλά καί διότι ἡ ὁμοφυλοφιλία ἔχει καταδικαστῆ ἀπό τήν σύνολη ἐκκλησιαστική παράδοση, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Ρωμ. α΄, 2432), καί ἀντιμετωπίζεται μέ τήν μετάνοια, ἡ ὁποία εἶναι ἀλλαγή τρόπου ζωῆς. Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι ὑφίσταται ἡ βασική ἀρχή ὅτι, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει τήν κάθε ἁμαρτία ὡς ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Φῶς καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, συγχρόνως ἀγαπᾶ τόν κάθε ἁμαρτωλό, διότι καί αὐτός ἔχει τό «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» καί μπορεῖ νά φθάση στό «καθ’ ὁμοίωσιν», ἐάν συνεργήση στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ”, καταλήγει.

Αναλυτικά όλη η Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου:
Ὅπως ἔχετε ἐνημερωθῆ, μόλις πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, δηλαδή τήν 23η Ἰανουαρίου 2024, συνῆλθε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού εἶναι ἡ Ἀνωτάτη Ἀρχή τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά νά μελετήση τό θέμα πού ἀνέκυψε στίς ἡμέρες μας, δηλαδή τήν θέσπιση τοῦ «πολιτικοῦ γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, μέ ὅλες τίς συνέπειες πού ἐπιφέρει αὐτό στό οἰκογενειακό δίκαιο.

Ἡ Ἱεραρχία συζήτησε ἐπαρκῶς τό θέμα αὐτό μέ ὑπευθυνότητα καί νηφαλιότητα, ἀποδεικνύοντας γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἑνότητά της, καί στήν συνέχεια ὁμόφωνα ἀποφάσισε τά δέοντα πού ἔχουν ἀνακοινωθῆ.

Μιά ἀπό τίς ἀποφάσεις πού ἔλαβε εἶναι νά ἐνημερώση τό πλήρωμά της, τό ὁποῖο θέλει νά ἀκούση τίς ἀποφάσεις της καί τίς θέσεις της. Μέσα στό πλαίσιο αὐτό, ἡ Ἱεραρχία ἀπευθύνεται πρός ὅλους ἐσᾶς, γιά νά διατυπώση τήν ἀλήθεια γιά τό σοβαρό αὐτό θέμα.

1. Τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, διά μέσου τῶν αἰώνων, εἶναι διπλό, δηλαδή θεολογικό, μέ τό νά ὁμολογῆ τήν πίστη της, ὅπως τήν ἀποκάλυψε ὁ Χριστός καί τήν ἔζησαν οἱ Ἅγιοί της, καί ποιμαντικό, μέ τό νά ποιμαίνη τούς ἀνθρώπους στήν κατά Χριστόν ζωή.

Αὐτό τό ἔργο της φαίνεται στήν Ἁγία Γραφή καί στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, οἱ ὁποῖες θέσπισαν ὅρους γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ἱερούς κανόνες, πού καθορίζουν τά ὅρια μέσα στά ὁποῖα πρέπει νά κινοῦνται ὅλα τά μέλη της, Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί.

Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία ποιμαίνει, δηλαδή θεραπεύει τίς πνευματικές ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, ὥστε οἱ Χριστιανοί νά ζοῦν σέ κοινωνία μέ τόν Χριστό καί τούς ἀδελφούς τους, νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν φιλαυτία καί νά ἀναπτυχθῆ ἡ φιλοθεΐα καί ἡ φιλανθρωπία, δηλαδή ἡ ἰδιοτελής, φίλαυτη ἀγάπη νά γίνη ἀνιδιοτελής ἀγάπη.

2. Ὁ Θεός ἀγαπᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους, δικαίους καί ἀδίκους, ἀγαθούς καί κακούς, ἁγίους καί ἁμαρτωλούς∙ αὐτό κάνει καί ἡ Ἐκκλησία. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία εἶναι πνευματικό Νοσοκομεῖο πού θεραπεύει τούς ἀνθρώπους, χωρίς νά ἀποκλείη κανέναν, ὅπως δείχνει ἡ παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου, τήν ὁποία εἶπε ὁ Χριστός (Λουκ. ι΄, 3037). Τό ἴδιο κάνουν καί τά νοσοκομεῖα καί οἱ ἰατροί γιά τίς σωματικές ἀσθένειες. Ὅταν οἱ ἰατροί κάνουν χειρουργικές ἐπεμβάσεις στούς ἀνθρώπους, κανείς δέν μπορεῖ νά ἰσχυρισθῆ ὅτι δέν ἔχουν ἀγάπη.

Ἀλλά οἱ ἄνθρωποι ἀνταποκρίνονται διαφορετικά σέ αὐτήν τήν ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας∙ ἄλλοι τήν ἐπιθυμοῦν καί ἄλλοι ὄχι. Ὁ ἥλιος ἀποστέλλει τίς ἀκτῖνες του σέ ὅλη τήν κτίση, ἄλλοι ὅμως φωτίζονται καί ἄλλοι καίγονται, καί αὐτό ἐξαρτᾶται ἀπό τήν φύση αὐτῶν πού δέχονται τίς ἡλιακές ἀκτῖνες.

Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία ἀγαπᾶ ὅλα τά βαπτισθέντα παιδιά της καί ὅλους τούς ἀνθρώπους πού εἶναι δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, μικρούς καί μεγάλους, ἀγάμους καί ἐγγάμους, Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς, ἐπιστήμονες καί μή, ἄρχοντες καί ἀρχομένους, ἑτεροφύλους καί ὁμοφυλοφίλους, καί ἀσκεῖ τήν φιλάνθρωπη ἀγάπη της, ἀρκεῖ, βέβαια, νά τό θέλουν καί οἱ ἴδιοι καί νά ζοῦν πραγματικά στήν Ἐκκλησία.

3. Ἡ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας γιά τόν Γάμο ἀπορρέει ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί τήν διάταξη τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου.

Στό βιβλίο τῆς Γενέσεως γράφεται: «Καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. Καί εὐλόγησεν αὐτούς λέγων˙ αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί πληρώσατε τήν γῆν καί κατακυριεύσατε αὐτήν καί ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί πάντων τῶν κτηνῶν καί πάσης τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς» (Γεν., 1, 2728).

Αὐτό σημαίνει ὅτι «ἡ δυαδικότητα τῶν δύο φύσεων καί ἡ συμπληρωματικότητά τους δέν ἀποτελοῦν κοινωνικές ἐπινοήσεις, ἀλλά παρέχονται ἀπό τόν Θεό»∙ «ἡ ἱερότητα τῆς ἕνωσης ἄνδρα καί γυναίκας παραπέμπει στήν σχέση τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας»∙ «ὁ χριστιανικός Γάμος δέν εἶναι ἁπλῆ συμφωνία συμβίωσης, ἀλλά ἱερό Μυστήριο, διά τοῦ ὁποίου ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα λαμβάνουν τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά προχωρήσουν πρός τήν θέωσή τους»∙ «ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα εἶναι συστατικά στοιχεῖα τῆς παιδικῆς καί τῆς ἐνήλικης ζωῆς».

Ὅλη ἡ θεολογία τοῦ Γάμου φαίνεται καθαρά στήν ἀκολουθία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, στά τελούμενα καί τίς εὐχές. Σ’ αὐτό τό Μυστήριο ἡ ἕνωση ἀνδρός καί γυναικός ἱερολογεῖται ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μέ τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις. Τά ἀποτελέσματα τοῦ ἐν Χριστῷ Γάμου εἶναι ἡ δημιουργία καλῆς συζυγίας καί οἰκογενείας, ἡ γέννηση παιδιῶν, ὡς καρποῦ τῆς ἀγάπης τῶν δύο συζύγων, ἄνδρα καί γυναίκας, καί ἡ σύνδεσή τους μέ τήν ἐκκλησιαστική ζωή. Ἡ μή ὕπαρξη παιδιῶν χωρίς τήν εὐθύνη τῶν συζύγων, δέν διασπᾶ τήν ἐν Χριστῷ συζυγία.

Ἡ χριστιανική παραδοσιακή οἰκογένεια ἀποτελεῖται ἀπό πατέρα, μητέρα καί παιδιά, καί σέ αὐτήν τήν οἰκογένεια τά παιδιά ἀναπτύσσονται, γνωρίζοντας τήν μητρότητα καί τήν πατρότητα πού θά εἶναι ἀπαραίτητα στοιχεῖα στήν μετέπειτα ἐξέλιξή τους.

Ἐξ ἄλλου, ὅπως φαίνεται στό «Εὐχολόγιο» τῆς Ἐκκλησίας, ὑπάρχει σαφέστατη σύνδεση μεταξύ τῶν Μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος, τοῦ Γάμου, τῆς Ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Κάθε διάσπαση αὐτῆς τῆς σύνδεσης δημιουργεῖ ἐκκλησιολογικά προβλήματα.

Ἑπομένως, βαπτιζόμαστε καί χριόμαστε γιά νά κοινωνήσουμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Γίνεται ὁ Γάμος ὥστε οἱ σύζυγοι καί ἡ οἰκογένεια νά συμμετέχουν στό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας καί νά κοινωνοῦν τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Κάθε διάσπαση τῆς σχέσεως αὐτῆς τῶν Μυστηρίων συνιστᾶ τήν ἐκκοσμίκευση.

Ἡ Ἐκκλησία βασίζεται σέ αὐτήν τήν Παράδοση, πού δόθηκε ἀπό τόν Θεό στούς Ἁγίους, καί δέν μπορεῖ νά ἀποδεχθῆ κάθε ἄλλη μορφή Γάμου, πολλῷ δέ μᾶλλον τόν λεγόμενο «ὁμοφυλοφιλικό γάμο».

4. Σέ ἕνα εὐνομούμενο Κράτος ἡ Πολιτεία μέ τά συντεταγμένα ὄργανά της ἔχει τήν ἁρμοδιότητα νά καταρτίζη νομοσχέδια καί νά ψηφίζη νόμους, ὥστε στήν κοινωνία νά ὑπάρχη ἑνότητα, εἰρήνη καί ἀγάπη.

Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, εἶναι θεσμός ἀρχαιότατος, ἔχει διαχρονικές παραδόσεις αἰώνων, συμμετέχει σέ ὅλες τίς κατά καιρούς δοκιμασίες τοῦ λαοῦ, συνετέλεσε ἀποφασιστικά στήν ἐλευθερία του, ὅπως φαίνεται ἀπό τήν ἱστορία, τήν παλαιότερη καί τήν πρόσφατη, καί πρέπει ὅλοι νά στέκονται μέ σεβασμό, τόν ὁποῖο κατά καιρούς διακηρύσσουν. Ἄλλωστε καί ὅλοι οἱ ἄρχοντες, ἐκτός ἀπό μερικές ἐξαιρέσεις, εἶναι δυνάμει καί ἐνεργείᾳ μέλη της. Ἡ Ἐκκλησία οὔτε συμπολιτεύεται οὔτε ἀντιπολιτεύεται, ἀλλά πολιτεύεται κατά Θεόν καί ποιμαίνει ὅλους. Γι’ αὐτό καί ἔχει ἰδιαίτερο λόγο πού πρέπει νά γίνεται σεβαστός.

Στό θέμα τοῦ λεγομένου «πολιτικοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων», ἡ Ἱερά Σύνοδος ὄχι μόνον δέν μπορεῖ νά σιωπήση, ἀλλά πρέπει νά ὁμιλήση, ἀπό ἀγάπη καί φιλανθρωπία σέ ὅλους. Γι’ αὐτό ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν πρόσφατη ἀπόφασή της μέ ὁμόφωνο καί ἑνωτικό τρόπο, γιά λόγους τούς ὁποίους αἰτιολόγησε, δήλωσε ὅτι «εἶναι κάθετα ἀντίθετη πρός τό προωθούμενο νομοσχέδιο».

Καί αὐτή ἡ σαφής ἀπόφασή της στηρίζεται στό ὅτι «οἱ ἐμπνευστές τοῦ νομοσχεδίου καί οἱ συνευδοκοῦντες σέ αὐτό προωθοῦν τήν κατάργηση τῆς πατρότητας καί τῆς μητρότητας καί τήν μετατροπή τους σέ οὐδέτερη γονεϊκότητα, τήν ἐξαφάνιση τῶν ρόλων τῶν δύο φύλων μέσα στήν οἰκογένεια καί θέτουν πάνω ἀπό τά συμφέροντα τῶν μελλοντικῶν παιδιῶν τίς σεξουαλικές ἐπιλογές τῶν ὁμοφυλοφίλων ἐνηλίκων».

Ἐπί πλέον, ἡ θέσπιση τῆς «υἱοθεσίας παιδιῶν» «καταδικάζει τά μελλοντικά παιδιά νά μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ἤ μητέρα σέ ἕνα περιβάλλον σύγχυσης τῶν γονεϊκῶν ρόλων», ἀφήνοντας δέ ἀνοικτό παράθυρο γιά τήν λεγόμενη «παρένθετη κύηση», πού θά δώση κίνητρα «γιά τήν ἐκμετάλλευση εὐάλωτων γυναικῶν» καί ἀλλοίωση τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας.

Ὅλα αὐτά ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία πρέπει νά ἐκφράζη τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί νά καθοδηγῆ ὀρθόδοξα τά μέλη της, δέν μπορεῖ νά τά ἀποδεχθῆ, διότι διαφορετικά θά προδώση τήν ἀποστολή της. Καί τό κάνει αὐτό ὄχι μόνο ἀπό ἀγάπη στά μέλη της, ἀλλά ἀπό ἀγάπη καί στήν ἴδια τήν Πολιτεία καί τούς θεσμούς της, ὥστε νά προσφέρουν στήν κοινωνία καί νά συντελοῦν στήν ἑνότητά της.
Ἀποδεχόμαστε, βέβαια, τά δικαιώματα τῶν ἀνθρώπων τά ὁποῖα κινοῦνται σέ ἐπιτρεπτά ὅρια, σέ συνδυασμό μέ τίς ὑποχρεώσεις τους, ἀλλά ἡ νομιμοποίηση τοῦ ἀπολύτου «δικαιωματισμοῦ», πού εἶναι θεοποίηση τῶν δικαιωμάτων, προκαλεῖ τήν ἴδια τήν κοινωνία.

5. Ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται γιά τήν οἰκογένεια, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό κύτταρο τῆς Ἐκκλησίας, τῆς κοινωνίας καί τοῦ Ἔθνους. Σέ αὐτό πρέπει νά συντείνη καί ἡ Πολιτεία, ὅπως διαλαμβάνεται στό ἰσχῦον Σύνταγμα ὅτι «ἡ οἰκογένεια ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καί προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους, καθώς καί ὁ Γάμος, ἡ μητρότητα καί ἡ παιδική ἡλικία τελοῦν ὑπό τήν προστασία τοῦ Κράτους» (ἄρ. 21).
Σύμφωνα δέ μέ τόν Καταστατικό Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού εἶναι νόμος τοῦ Κράτους (590/1977), «ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνεργάζεται μετά τῆς Πολιτείας, προκειμένου περί θεμάτων κοινοῦ ἐνδιαφέροντος ὡς… τῆς ἐξυψώσεως τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογενείας» (ἄρ. 2).

Ἔτσι, προτρέπουμε τήν Πολιτεία νά προβῆ στήν ἀντιμετώπιση τοῦ Δημογραφικοῦ προβλήματος «πού ἐξελίσσεται σέ βόμβα ἕτοιμη νά ἐκραγεῖ» καί εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἐθνικό θέμα τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ ὁποίου ἡ ἐπίλυση ὑπονομεύεται ἀπό τό πρός ψήφιση νομοσχέδιο, καί τήν καλοῦμε νά ὑποστηρίξη τίς πολύτεκνες οἰκογένειες πού προσφέρουν πολλά στήν κοινωνία καί τό Ἔθνος.

Ὅλα τά ἀνωτέρω ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνακοινώνει σέ ὅλα τά μέλη της «μέ αἴσθημα ποιμαντικῆς εὐθύνης καί ἀγάπης», διότι ὄχι μόνο ὁ λεγόμενος «γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων» εἶναι ἀνατροπή τοῦ Χριστιανικοῦ Γάμου καί τοῦ θεσμοῦ τῆς πατροπαράδοτης ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἀλλάζοντας τό πρότυπό της, ἀλλά καί διότι ἡ ὁμοφυλοφιλία ἔχει καταδικαστῆ ἀπό τήν σύνολη ἐκκλησιαστική παράδοση, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Ρωμ. α΄, 2432), καί ἀντιμετωπίζεται μέ τήν μετάνοια, ἡ ὁποία εἶναι ἀλλαγή τρόπου ζωῆς.

Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι ὑφίσταται ἡ βασική ἀρχή ὅτι, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει τήν κάθε ἁμαρτία ὡς ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Φῶς καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, συγχρόνως ἀγαπᾶ τόν κάθε ἁμαρτωλό, διότι καί αὐτός ἔχει τό «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» καί μπορεῖ νά φθάση στό «καθ’ ὁμοίωσιν», ἐάν συνεργήση στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Αὐτόν τόν ὑπεύθυνο λόγο ἀπευθύνει ἡ Ἱερά Σύνοδος σέ σᾶς, τούς εὐλογημένους Χριστιανούς, τά μέλη της, καί σέ ὅλους ὅσοι ἀναμένουν τόν λόγο της, διότι ἡ Ἐκκλησία «ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ΄, 15) καί «ἀγαπᾶ ἐν ἀληθείᾳ» (Β΄ Ἰω. α΄, 1).

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
† Ὁ Καρυστίας καί Σκύρου Σεραφείμ
† Ὁ Μονεμβασίας καί Σπάρτης Εὐστάθιος
† Ὁ Νικαίας Ἀλέξιος
† Ὁ Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Χρυσόστομος
† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου Θεόκλητος
† Ὁ Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Παντελεήμων
† Ὁ Κίτρους καί Κατερίνης Γεώργιος
† Ὁ Ἰωαννίνων Μάξιμος
† Ὁ Ἐλασσῶνος Χαρίτων
† Ὁ Θήρας, Ἀμοργοῦ καί Νήσων Ἀμφιλόχιος
† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Νικηφόρος
† Ὁ Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Δαμασκηνός

 ΚΥΡΙΑΚΗ  ΙΕ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2024


'"Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" 

(Ματθ. κβ΄ 35-46) (Β΄ Κορ. δ΄ 6 – 15)

Αγάπης θησαύρισμα

«Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου»

Η πεμπτουσία της χριστιανικής διδασκαλίας αναδεικνύεται στην προοπτική της εντολής της αγάπης, η οποία δεν περιορίζεται σε μια αφηρημένη και ξεθωριασμένη έννοια, αλλά αποκτά βαθύτερες υπαρξιακές διαστάσεις και εκφράζεται μάλιστα σε διπλή κατεύθυνση, προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο. Σ’ αυτή ακριβώς την έκφραση σφραγίζεται και η αυθεντικότητά της μέσα από τα νάματα της ευαγγελικής αλήθειας και ανοίγεται στους ορίζοντες της σωτηρίας του ανθρώπου.

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, που είναι παρμένη από την γραφίδα του Ευαγγελιστή Ματθαίου, παραπέμπει ακριβώς στη συνομιλία που είχε ο Ιησούς με ένα νομοδιδάσκαλο, ο οποίος επιχείρησε να παγιδεύσει τον Ιησού με το ερώτημα που του έθεσε: «Διδάσκαλε, ποία εντολή μεγάλη εν τω νόμω;». Η απάντηση του Ιησού αντιστρέφει τα πράγματα και θέτει τον ίδιο προ των ευθυνών του. Προσανατολίζει τον άνθρωπο σε μια άλλη λογική, συμβατή με βιώματα της θείας παρουσίας και εμπειρίας, αλλά και με σαφείς κοινωνικές προεκτάσεις. «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου». Αυτή είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή. Η δεύτερη, όμοια με την πρώτη, «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Η αποστομωτική απάντηση του Χριστού που δίνει προς το νομοδιδάσκαλο, διεισδύει σε όλο το βάθος της θεολογίας αλλά και της ανθρωπολογίας και συνιστά μια σύνοψη όλης της Παλαιάς Διαθήκης. Και όχι μόνο. Η αγάπη με τη διπλή της διάσταση, την κάθετη και την οριζόντια, προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο, συνιστά την ουσία όχι μόνο της παλαιάς αποκάλυψης του Θεού προς το λαό του αλλά και την πεμπτουσία του ιερού ευαγγελίου που θεμελιώνεται στη σταυρωμένη αγάπη του Υιού του, στην σταυρική θυσία.

Τα γνωρίσματα της

Τότε μόνο η αγάπη μπορεί να είναι αυθεντική και γνήσια, αλλά και ειλικρινής, όταν εκφράζεται με ένα ολοκληρωτικό δόσιμο. Όταν δηλαδή βγαίνει μέσα από την καρδιά του ανθρώπου, από όλη την ψυχή και από όλη τη διάνοια του (εντολή στο Δευτερονόμιο 6,5). Η αγάπη που δεν έχει αυτό το ολοκληρωτικό δόσιμο, αφήνει τον άνθρωπο να είναι διασπασμένη προσωπικότητα και να συμπεριφέρεται με τρόπο που καθόλου δεν είναι αρεστός στον Θεό. Κι αυτό γιατί εκείνο που κυριαρχεί στην περίπτωση είναι μάλλον η υποκρισία, που αποτελεί μια άλλη κοινωνική αλλά και πνευματική μάστιγα. Πολλές φορές μάλιστα είναι ευδιάκριτος ο συμβιβασμός των ανθρώπων να θέλουν ν’ αγαπούν τον Θεό, αλλά από την άλλη να παραμένουν εγκλωβισμένοι στα υλικά αγαθά και να στερούνται της δυνατότητας ν’ ατενίσουν τον ουρανό.

Η απάντηση του Χριστού στο νομοδιδάσκαλο δεν αφήνει οποιαδήποτε περιθώρια τέτοιων συμβιβασμών, οι οποίοι ακριβώς υποδηλώνουν όχι την αρχοντιά του προσώπου αλλά διχασμένη προσωπικότητα.  Δεν είναι επίσης συμβατή με τις όποιες ωφελιμιστικές διευθετήσεις και υπολογισμούς, αλλά απαιτεί την ολοκληρωτική αγάπη του ανθρώπου προς τον Θεό. Αυτή που αναδύεται από την ύπαρξή του, την σκέψη και την καρδιά του. Σε αντίθετη περίπτωση, έχουμε εμπαιγμό του Θεού αλλά και του εαυτού μας.

Αλλά και η οριζόντια  κατεύθυνση και έκφραση της αγάπης, με το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν», είναι το ίδιο σπουδαία με το «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου…». Δεν νοείται στην ευαγγελική αλήθεια αγάπη προς τον Θεό όταν απουσιάζει η αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος αδιαφορεί για τον συνάνθρωπό του, τον πονεμένο αδελφό του τότε όλα λειτουργούν σε συχνότητες έκπτωσης της πνευματικής ζωής. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ευαγγελιστής Ιωάννης δεν διστάζει να χαρακτηρίσει ψεύτη και υποκριτή όποιον ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό αλλά μισεί τον αδελφό του (Α΄ Ιωάν. 4,20). Ακόμα, το «ως σεαυτόν» της θείας εντολής, δεν αφήνει καθόλου περιθώρια για επιφανειακή και ψεύτικη αγάπη. Όποιος αγαπά πραγματικά τον αδελφό του δεν έχει παρά να τον αγαπά όπως τον εαυτό του. Μάλιστα, οι αγιασμένες μορφές της Εκκλησίας μας μέσα από την βιωτή τους έδιναν την εντύπωση ότι περισσότερο αγαπούσαν τους αδελφούς τους από όσο τον εαυτό τους. Τέτοιες άγιες μορφές που τιμούμε σήμερα, είναι και ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης,, ο Θεόκτιστος ο μάρτυρας και ο Αβράμιος ο ιερομάρτυρας. Ας μιμηθούμε, λοιπόν, το άγιο παράδειγμά τους.

Αγαπητοί αδελφοί, οι δύο εκφράσεις της αγάπης, η κάθετη και η οριζόντια, η αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο, θα πρέπει να είναι ειλικρινής και να προσφέρεται με ολοκληρωτικό δόσιμο. Αυτό συνοψίζει και το περιεχόμενο τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης, αλλά κυρίως της σταυρικής θυσίας του Κυρίου, από την οποία πηγάζει η σωτηρία μας. Γένοιτο.

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος


 

Κυριακὴ ΙE΄ Ματθαίου 

 Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα 

Κυριακῆς 4 Φεβρουαρίου 2024

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 4 Φεβρουαρίου 2024, Κυριακὴ ΙE΄ Ματθαίου (Ματθ. κβ΄ 35-46)

35 καὶ ἐπηρώτησεν εἷς ἐξ αὐ­­­τῶν, νομικός, πειράζων αὐ­τὸν καὶ λέγων· 36 διδάσκαλε, ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ; 37 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔφη αὐτῷ· ἀ­­­­γαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου. 38 αὕτη ἐστὶ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή. 39 δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀ­­­­γαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. 40 ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐν­­τολαῖς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται. 41 Συνηγμένων δὲ τῶν Φα­ρι­σαίων ἐπηρώτησεν αὐ­τοὺς ὁ Ἰησοῦς 42 λέγων· τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱός ἐστι; λέγουσιν αὐτῷ· τοῦ Δαυΐδ. 43 λέγει αὐτοῖς· πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ λέγων, 44 εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; 45 εἰ οὖν Δαυῒδ καλεῖ αὐτὸν Κύριον, πῶς υἱὸς αὐτοῦ ἐστι; 46 καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο αὐτῷ ἀποκριθῆναι λόγον, οὐδὲ ἐτόλμησέ τις ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἐπερωτῆσαι αὐτὸν οὐκέτι.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

35 κι ἕνας ἀπ’ αὐτούς, νομοδιδάσκαλος, τόν ρώτησε δοκιμάζοντάς τον, γιά νά δεῖ ποιά ἀπόκριση θά ἔδινε, καί τοῦ εἶπε: 36 Διδάσκαλε, ποιά εἶναι ἡ πιό μεγάλη ἐντολή στό νό­μο; 37 Ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε: Νά ἀγαπᾶς τόν Κύριο καί Θεό σου μέ ὅλη σου τήν καρδιά, ὥστε αὐτόν ὁλοκληρωτικά νά ποθεῖς, καί μέ ὅλη σου τήν ψυχή, ὥστε ὁλόκληρη ἡ θέλησή σου νά εἶναι παραδομένη σ’ αὐτόν, καί μέ τό νοῦ σου ὁλόκληρο, ὥστε αὐτόν πάντοτε νά σκέφτεσαι. 38 Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη καί μεγάλη ἐντολή. 39 Καί δεύτερη ἐντολή ὅμοια μ’ αὐτήν καί ἐξίσου σπουδαία εἶναι: Νά ἀγαπᾶς τό συνάνθρωπό σου ὅπως ἀγαπᾶς τόν ἑαυτό σου. 40 Σ’ αὐτές τίς δύο ἐντολές στηρίζεται ὅλος ὁ νόμος καί ἡ διδασκαλία τῶν προφητῶν. 41 Κι ἐνῶ ἦταν συναγμένοι οἱ Φαρισαῖοι, τούς ρώτησε ὁ Ἰησοῦς: 42 Τί γνώμη ἔχετε σχετικά μέ τόν Μεσσία, πού θά ἀναδειχθεῖ καί θά χρισθεῖ Μεσσίας ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό; Ποιανοῦ ἀπόγονος εἶναι; Τοῦ ἀπαντοῦν: Τοῦ Δαβίδ. 43 Τούς λέει: Πῶς λοιπόν ὁ Δαβίδ ἐμπνεόμενος ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα τόν ὀνομάζει Κύριο, ὅταν λέει· 44 εἶπε ὁ Κύριος καί Θεός στόν Κύριό μου Χριστό: Κά­θισε στό θρόνο μου στά δεξιά μου, ὡσότου θέ­σω τούς ἐχθρούς σου νικημένους κάτω ἀπό τά πόδια σου. Ἀλλά οἱ παπποῦδες δέν ὀνομάζουν ποτέ κυρίους τους τά ἐγ­γόνια τους καί τά δισέγγονά τους. Οὔτε στέ­κει ποτέ νά προσφωνοῦν οἱ πρόγονοι τούς ἀπογόνους τους κυρίους. 45 Ἐάν λοιπόν ὁ Δαβίδ τόν ὀνομάζει Κύριο, πῶς εἶναι υἱός καί ἀπόγονός του; Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Μεσσίας δέν εἶναι μόνο υἱός τοῦ Δαβίδ ἀλλά καί υἱός τοῦ Θεοῦ, καί γι’ αὐτό εἶναι καί κύριος τοῦ Δαβίδ. 46 Καί κανείς δέν μπόρεσε νά τοῦ ἀποκριθεῖ οὔτε λέξη, οὔτε τόλμησε κανείς ἀπό τήν ἡμέρα ἐκείνη νά τοῦ ὑποβάλει πλέον ἄλλα ἐρωτήματα.


Φανέρωση θείας δυνάμεως


 Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 4 Φεβρουαρίου 2024, ΙΕ΄ Κυριακῆς (Β΄ Κορ. δ΄ 6-15)

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχω­ρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ ­Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. τὰ γὰρ πάντα δι᾿ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

 

ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΘΕΙΑΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ

«Ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι»

Θὰ περιμέναμε ἴσως ἡ ζωὴ τῶν Χριστι­ανῶν νὰ μὴν ἔχει δυσκολίες, κινδύνους καὶ πειρασμούς, ἀλλὰ χαρές, εὐκολίες καὶ ἀνέσεις. Ἀφοῦ ἔχουμε προστάτη μας τὸν παντοδύναμο Θεό, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ζωή μας νὰ μὴν πλέει μέσα στὴν εὐτυχία; Κι ὅμως ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα μᾶς διαψεύδει. Μᾶς ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅτι ἡ ζωὴ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων ἦταν γεμάτη μὲ ταλαιπωρίες καὶ δυσκολίες. Ἦταν «θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι». Οἱ δυσ­κολίες αὐτὲς δὲν τοὺς κατέβαλλαν ἐσωτερικά. Ἂς δοῦμε λοιπὸν σήμερα ὅτι ἡ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν ἔχει θλίψεις καὶ δοκιμασίες, ἀλλὰ καὶ ὅτι μέσα ἀπὸ αὐτὲς φανερώνεται τελικὰ ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ.

1. Ἡ τεθλιμμένη ὁδὸς

Ὁ Κύριός μας τὸ ἔχει πεῖ σαφῶς: «Τί στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν»! (Ματθ. ζ΄ 14). Ὁ δρόμος δηλαδὴ ποὺ ὁδηγεῖ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, στὴ μακαριότητα τοῦ Παραδείσου, στὴν αἰώνια ζωή, εἶναι γεμάτος θλίψεις, δυσκολίες καὶ πειρασμούς. Εἶναι ὁδὸς ἀνηφορική. Ἔτσι ἦταν ἡ ζωὴ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Διώχθηκαν, δέχθηκαν ὕβρεις καὶ χλευασμοὺς γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, «τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ φέροντες» (Ἑβρ. ιγ΄ 13). Ὑπέστησαν ἐξουθενώσεις καὶ βασανιστήρια. Στὴ συνέχεια διώχθηκε καὶ ἡ πρώτη Ἐκκλησία. Ἀμέτρητοι Χριστιανοὶ μάρτυρες ὁδηγήθηκαν στὸν θάνατο μὲ τὸν πιὸ βάναυσο τρόπο.

Ὅμως κι ὁ κάθε πιστὸς ἀντιμετωπίζει μικρὲς ἤ μεγάλες θλίψεις στὴ ζωή του. Κάποτε δέχεται εἰρωνικὰ σχόλια γιὰ τὴν πίστη του, περιφρονήσεις καὶ ἀδικίες στὴν ἐργασία του. Ἄλλοτε ὁ φθονερὸς διάβολος ἐπιστρατεύει κάθε μέσο γιὰ νὰ τὸν πειράξει καὶ νὰ τὸν κλονίσει. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι βυθισμένοι στὸν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας δὲν μποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν τὴν ἀρετή, τὴν ἁγιότητα τοῦ πιστοῦ. Ξυπνᾶ μέσα τους ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεως καὶ τοὺς ἐλέγχει. Τυφλώνονται ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καθαρότητά του, ὅπως κάποιος ποὺ ἔχει ἀσθενικοὺς ὀφθαλμοὺς ἀδυνατεῖ νὰ ἀτενίσει τὸ φῶς. Γι᾿ αὐτὸ μὲ κάθε τρόπο ἐπιζητοῦν νὰ τὸν ἀφανίσουν.

Ὁ λόγος ἔτσι τοῦ ἱεροῦ Ψαλμωδοῦ ἐπαληθεύεται σὲ κάθε ἐποχή: «Πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων» (Ψαλ. λγ΄ [33] 20). Εἶναι πολλὲς οἱ θλίψεις, οἱ δοκιμασίες ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ δίκαιοι, οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ· ἄλλοτε μὲν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ περιβάλλον τους, ἄλλοτε δὲ μὲ ἐσωτερικοὺς πειρασμοὺς τοῦ ἐχθροῦ. Χριστιανὸς τελικὰ σημαίνει μάρτυρας.

2. Λύση στὰ ἀδιέξοδα

Ἐδῶ ὡστόσο κρύβεται καὶ τὸ μεγάλο μυστήριο. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἐπαναλαμβάνεται αἰῶνες τώρα ἕνα μεγάλο θαῦμα. Στὴ φαινομενικὴ ταπείνωση καὶ ἀδυναμία τῶν Χριστιανῶν ἀποκαλύπτεται ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ, ἡ θεία δύναμή του, ἡ «ὑπερβολὴ» τῆς δυνάμεώς του, ὅπως σημειώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Γι᾿ αὐτὸ στὴ συνέχεια ἐπισημαίνει ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἀ­πόστολοι, ἂν καὶ ἀντιμετωπίζουμε θλί­ψεις, δὲν καταλήγουμε σὲ ἀγωνιώδη στενοχώρια. Φθάνουμε σὲ ἀδιέξοδα, χω­ρὶς ὅμως νὰ ἀπελπιζόμαστε. Μᾶς καταδιώκουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει ποτὲ ὁ Θεός. Φαινόμαστε ἡττημένοι, ὅμως δὲν χανόμαστε. Ἀπειλούμαστε ἀπὸ τὸν κίνδυνο τοῦ θανάτου, ἀλλὰ αὐτὸ γίνεται γιὰ νὰ φανερωθεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ζωντανὸς καὶ μᾶς σώζει.

Οἱ παράδοξες αὐτὲς ἀντιθέσεις ἐπαναλαμβάνονταν καὶ στὴ ζωὴ τῶν ἁγίων μαρτύρων. Ὄχι μόνο δὲν τοὺς κατέβαλλε ἡ ἰδέα τοῦ πόνου καὶ ἡ θέα τῶν μαρτυρικῶν ὀργάνων, ἀλλὰ μὲ περισσότερο θάρρος ἔσπευδαν νὰ ὁμολογήσουν τὴν πίστη τους στὸν ἀληθινὸ Θεό. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἐπενέβαινε ὁ Κύριος καὶ τοὺς ἐλευθέρωνε ἀπὸ τὰ δεσμά τους, θεράπευε δὲ τὶς πληγές τους, ὅπως συνέβη μὲ τὸν ἅγιο Γεώργιο τὸν Τροπαιοφόρο. Τότε καὶ οἱ εἰδωλολάτρες ἀκόμη θαύμαζαν τὴ δύναμη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ.

Αὐτὸ τὸ θαῦμα ἐπιτελεῖται καὶ στὴ ζωὴ κάθε πιστοῦ. Συχνὰ ὁ Κύριος δίνει μιὰ θαυμαστὴ καὶ ἀπροσδόκητη λύση στὸ πρόβλημά μας, ἐκεῖ ποὺ ἐμεῖς βλέπουμε ἀδιέξοδο. Ἀκόμη ὅμως κι ὅταν δὲν συμβαίνει αὐτό, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ μυστικὰ καὶ μᾶς γεμίζει μὲ θεία παρηγοριά, ὑπομονή, ἀνεξήγητη χαρὰ καὶ ἐλπίδα. Ἀντιμετωπίζουμε τότε τὸν πόνο μὲ εἰρήνη ψυχῆς. Ἀντικρίζουμε ἀκόμη καὶ τὸν θάνατο μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν ζωντανὸ Θεό, ὁ Ὁποῖος βεβαιώνει: «ἡ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 9). Τότε ἀναδεικνύεται τέλεια ἡ δύναμή μου, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ποὺ τὴ δέχεται εἶναι ἀσθενής.

Ἂς μὴ μᾶς ἀπελπίζουν λοιπὸν οἱ δοκιμασίες. Ἂς μὴ μᾶς στενοχωροῦν οἱ θλίψεις. Ἂς ἔχουμε ζωντανὴ πίστη καὶ τότε θὰ εἴμαστε «θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι». Ἂς ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν παντοδύναμο Θεὸ καὶ τότε ἡ δοκιμασία θὰ γίνεται ἀφορμὴ γιὰ νὰ ζοῦμε μέσα μας τὴν ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεώς του. Ἂς προστρέχουμε σ᾿ Ἐκεῖνον καὶ τότε, παρὰ τὶς δυσκολίες, θὰ δοξάζουμε τὸ ἅγιο Ὄνομά του. Διότι ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος Παΐσιος: «Ὅταν ἐπισκέπτεται ὁ πόνος τὸν ἄνθρωπο, τότε τοῦ κάνει ἐπίσκεψη ὁ Χριστός» (Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι, τόμ. δ΄, σελ. 194).



  Άγιοι Σταμάτιος και Ιωάννης οι αυτάδελφοι και ο συνοδίτης αυτών Νικόλαος οι Νεομάρτυρες εκ Σπετσών.


Οι Άγιοι Νεομάρτυρες Σταμάτιος, Ιωάννης και Νικόλαος κατάγονταν από τις Σπέτσες και μαρτήρησαν υπέρ του Ονόματος του Χριστού στη Χίο, το έτος 1822 μ.Χ. Από αυτούς οι δύο πρώτοι, ο Σταμάτιος και ο Ιωάννης, ήσαν αδελφοί. Ο πατέρας τους ονομαζόταν Θεόδωρος Γκίνης και η μητέρα τους Ανέζω.

Κατά το έτος 1822 μ.Χ. οι Άγιοι ξεκίνησαν το ταξίδι τους για την Κωνσταντινούπολη μαζί με άλλους πέντε ναυτικούς, που ασχολούνταν με το εμπόριο, μεταξύ των οποίων ήταν και ο συναθλητής αυτών Νικόλαος. Η σφοδρή θαλασσοταραχή τους ανάγκασε να προσαράξουν απέναντι από τη Χίο, σε παραλία της Μικρασιατικής γης που ονομαζόταν Τσεσμέ. 

 Αφού εξήλθαν στην ξηρά, φοβούμενοι τους Τούρκους, εμπιστεύτηκαν την ζωή τους σε κάποιον Χριστιανό, τον οποίο παρακάλεσαν να μεριμνήσει, δίδοντάς του αμοιβή για την εξεύρεση υλικών, προκειμένου να επισκευάσουν τα χαλασμένο πλοιάριό τους. Όμως αυτός τους πρόδωσε στον αγά και οδήγησε εναντίων τους, τους Τούρκους στρατιώτες, οι οποίοι τους κατεδίωξαν. Από τους επτά οι δύο φονεύθηκαν, άλλοι δε δύο έφυγαν διά θαλάσσης. 

Οι Οθωμανοί, εξαγριωμένοι, συνέλαβαν τους δύο αδελφούς, Σταμάτιο και Ιωάννη και τον γέροντα πλοίαρχο Νικόλαο. Ο πασάς, αφού τους ανέκρινε, έδωσε εντολή να φυλακίσουν τους δύο αδελφούς και να αποκεφαλίσουν το Νικόλαο στην εκτός του κάστρου πεδιάδα.

Οι Τούρκοι προέτρεπαν το Νικόλαο να αλλαξοπιστήσει, για να γλυτώσει τον θάνατο και να κερδίσει την ζωή, εκείνος όμως απάντησε με θάρρος ότι δεν αρνείται την πίστη του. Έτσι, ομολογώντας τον Χριστό, δέχθηκε το στεφάνι του μαρτυρίου, αφού απέκοψαν την τίμια κεφαλή αυτού.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν να εξισλαμίσουν και τους δύο αδελφούς. Παρά τις μεθοδικές και επίμονες προσπάθειες αυτών, επί επτά συνεχείς ημέρες, δεν κατάφεραν τίποτε. Οι Μάρτυρες βρήκαν την ευκαιρία και απέστειλαν κρυφά έγγραφη την εξομολόγησή τους προς τον Μητροπολίτη Χίου, ο οποίος τους έδωσε την ευλογία του, για να προχωρήσουν προς τον δρόμο του μαρτυρίου με πνευματική ανδρεία.

 Κοινωνήσαντες δε των Αχράντων Μυστηρίων, των οποίων την αποστολή οικονόμησε ο Επίσκοπος διά γυναικός , ήσαν έτοιμοι για την μεγάλη θυσία. Προσαχθέντες ενώπιον του πασά, διεκήρυξαν και πάλι την ακλόνητη πίστη τους στον Χριστό και πορευόμενοι προς το μαρτύριο φώναξαν προς το πλήθος: «Χριστιανοί είμεθα, για τον Χριστό πηγαίνουμε στον θάνατο». Έτσι δέχθηκαν τους στέφανους του μαρτυρίου, αποκεφαλισθέντες, ο μεν νεομάρτυρας Σταμάτιος σε ηλικία 18 ετών, ο δε νεομάρτυρας Ιωάννης σε ηλικία 22 ετών.



 


ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...