Δευτέρα 10 Ιουνίου 2024

 

Άγιοι Βαρθολομαίος και Βαρνάβας .

Τη μνήμη των Αγίων Αποστόλων Βαρθολομαίου και Βαρνάβα τιμά σήμερα, 11 Ιουνίου, η Εκκλησία μας.

Ο Βαρθολομαίος ήταν από τους δώδεκα Απόστολους του Κυρίου και κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Ινδούς στους οποίους και παρέδωσε το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο. Αλλά στην Ουρβανούπολη οι ειδωλολάτρες τον σταύρωσαν, και έτσι ένδοξα τελείωσε τη ζωή του με το μαρτύριο.

Ο Βαρνάβας (ο και Iωσής ονομαζόμενος) ήταν Ιουδαίος Λευίτης, από την Κύπρο και στα χρόνια των Αποστόλων κατοικούσε στην Ιερουσαλήμ.
Βασικός συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου ο Βαρνάβας, κήρυξε το Ευαγγέλιο του Χρίστου στην Ιερουσαλήμ, στη Ρώμη, στην Αλεξάνδρεια και στη γενέτειρά του Κύπρο.

Εκεί λιθοβολήθηκε από τους Ιουδαίους και τους ειδωλολάτρες, και στη συνέχεια τον έκαψαν (Σαλαμίνα, Κύπρος). Τα άγια λείψανα του, συνέλεξε ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Μάρκος, και τα τοποθέτησε μέσα σε σπήλαιο.

Παλαιά παράδοση αναφέρει ότι ο Βαρνάβας ενταφιάσθηκε με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, το οποίο και είχε αντιγράψει με τα χέρια του και το οποίο προσπάθησε να κάνει γνωστό «πάσει τη κτίσει».

Ο Βαρνάβας υπήρξε μεγάλη και ένδοξη εκκλησιαστική φυσιογνωμία, που διακρίθηκε για τη φλογερή του πίστη και για την ικανότητα του στο κήρυγμα του θείου λόγου.

Και οι δυο Απόστολοι συνέβαλαν κατά τον καλύτερο τρόπο στην εκπλήρωση της προφητείας του Κυρίου, ότι «εις πάντα τά έθνη δεί πρώτον κηρυχθήναι τό ευαγγέλιον» (Μάρκ., ιγ’10).

Δηλαδή, πρέπει σε όλα τα έθνη, σύμφωνα με το θείο σχέδιο να κηρυχθεί προηγουμένως το Ευαγγέλιο, για να είναι το κήρυγμα αυτό έλεγχος για εκείνους που δε θα πιστέψουν.

Εορτολόγιο: Βαρθολομαίος * Βαρνάβας Λουκάς, Λουκία, Λουκίτσα * Ζαφείριος, Ζαφείρης, Ζαφειρία, Ζαφείρω.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεία ὄργανα, τοῦ Παρακλήτου, καὶ ἐκφάντορες, τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἀνεδείχθητε θεόπται Ἀπόστολοι, Βαρθολομαῖε τῶν Δώδεκα σύσκηνε, καὶ Βαρνάβα ὡς υἱὸς παρακλήσεως. Ἀλλὰ αἰτήσασθε, Χριστὸν τὸν Θεὸν πανεύφημοι, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολοι Ἅγιοι, πρεσβεύσατε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὤφθης μέγας ἤλιος τῇ οἰκουμένῃ, διδαγμάτων λάμψεσι, καὶ θαυμασίων φοβερῶν, φωταγωγῶν τοὺς τιμώντάς σε, Βαρθολομαῖε Κυρίου Ἀπόστολε.

Μεγαλυνάριον
Ὑμνήσωμεν πάντες χαρμονικῶς, τὸν τῆς Ἐκκλησίας, πρωτεργάτην καὶ ἀθλητήν, Βαρνάβαν τὸν θεῖον, ἀπόστολον τὸν μέγαν, χριστιανῶν τὸ κλέος ᾄσμασι στέφοντες.

Έτερον Μεγαλυνάριον
Χαίροις Ἀποστόλων ἡ καλλονή, μύστα τοῦ Κυρίου, καὶ Ἀπόστολε ἱερέ· χαίροις θεηγόρε, σοφὲ Βαρθολομαῖε, ἡμῶν πρὸς τὸν Δεσπότην, μεσίτης ἔνθεος.

Ὁ Οἶκος
Ἐμυήθης τοῦ Λόγου μαθητά, τοὺς λόγους τοὺς ἁγίους, καὶ τοὺς πάλαι ἀλογίᾳ δεινῶς καθυπαχθέντας τέκνα εἰργάσω τοῦ φωτός. Ἥπλωσας εἰς βάθη ἀγνωσίας τὰ σεπτὰ καὶ ἱερά σου δίκτυα, καὶ ἔλαβες τὰ ἔθνη ὑπήκοα, τὰς κεχερσωμένας ἀπάτῃ διανοίας ἐνέωσας τῷ θείῳ ἀρότρῳ. Ἐξήρανας τὸν φλογμὸν τῆς πολυθεΐας, δροσισμῷ σου τῆς φαιδρᾶς θεηγορίας υἱοὺς Θεοῦ, τοὺς πρὶν ὀργῆς τέκνα ἐργασάμενος, Βαρθολομαῖε Κυρίου Ἀπόστολε.

Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς οὐρανὸς περικαλὴς διηγήσω, Βαρθολομαῖε ἐπὶ γῆς θείαν δόξαν, τῆς τοῦ Θεοῦ σαρκώσεως πανεύφημε, φαίνων ὥσπερ ἥλιος, τὰς ἐν ζόφῳ καρδίας, λύων τὴν σκοτόμαιναν, τῶν κακίστων δαιμόνων, ἀλλὰ εὐχαῖς σου φώτισον ἡμᾶς, σοῦ τὴν φωσφόρον τελοῦντας πανήγυριν.



Σάββατο 8 Ιουνίου 2024

 ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΙΟΥΝΙΟΥ 2024

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ


" Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

(Ιω. θ΄ 1-38) (Πρ. ιστ΄16-34)

Το φως της ζωής

«Ενίψατο, και ήλθε βλέπων»

 Γεννήθηκε η ταλαιπωρημένη εκείνη ύπαρξη χωρίς να απολαμβάνει το θείο δώρο της όρασης. Άκουε μόνο για τις ομορφιές της φύσεως και η δοκιμασία του ήταν μεγαλύτερη γιατί αδυνατούσε να έχει θέαση εικόνων και πραγμάτων. Δεν μπορούσε να κοιτάξει ούτε τον διπλανό του. Η ζωή του ήταν ανυπόφορη, βυθισμένη στην κυριολεξία στο σκοτάδι, ένα αληθινό μαρτύριο.

 Ο άνθρωπος αυτός, βέβαια, βίωνε οδυνηρά τη στέρηση της σωματικής όρασης. Πολύ όμως πιο τραγική ήταν σίγουρα η θέση των Φαρισαίων, οι οποίοι ήταν βυθισμένοι στο πνευματικό σκοτάδι, στο εφιαλτικό έρεβος της υποκρισίας τους. Είχαν ερμητικά κλειστά τα μάτια της ψυχής τους. Στην περίπτωσή τους ίσχυε ο λόγος του Ευαγγελιστή Ιωάννη, ο οποίος διαπιστώνει: «Το φως ελήλυθεν εις τον κόσμον, και ηγάπησαν μάλλον οι άνθρωποι το σκότος ή το φως».

 

Έβλεπε ψυχικά

 Με την απουσία της σωματικής του όρασης ο τυφλός δεν μπορούσε να έχει αντίληψη των πραγμάτων. Ωστόσο, εκείνο που τελικά αποδείχθηκε στην πράξη ήταν ότι το φως των ματιών της ψυχής του, τον βοηθούσε να κατανοεί βαθύτερα πραγματικότητες της ζωής. Αυτό συνέτεινε στο να συνειδητοποιήσει ότι αυτός που τον θεράπευσε δεν ήταν κάποιος θαυματοποιός. Ήταν «προφήτης». Πίστευε για τον Κύριο που τον θεράπευσε ότι ήταν «θεοσεβής». Ότι «πράττει το θέλημα του Θεού» και ότι «αν δεν ήταν απεσταλμένος από τον Θεό, δεν θα μπορούσε να κάνει απολύτως τίποτε, ούτε θαύματα ούτε οποιοδήποτε καλό».

Οι υγιείς…τυφλοί

 Οι κατά τα άλλα υγιείς Φαρισαίοι, συλλαμβάνονταν σχεδόν κατά κανόνα να κρατούν ερμητικά κλειστά τα μάτια της ψυχής τους. Οι όχι αγαθές προθέσεις και διαθέσεις τους, τούς άφηναν αδιάφορους μπροστά στην αλήθεια και το αγαθό. Δυστυχώς και στις δικές μας μέρες είναι πολλοί εκείνοι που αρνούνται επίμονα να δεχθούν την αλήθεια της Εκκλησίας και κλείνονται στο εγώ τους. Δεν διαθέτουν την όραση της ψυχής για να την αντικρίσουν στις αυθεντικές διαστάσεις της.

  Έρχεται και σήμερα ο Χριστός για να μάς απαλλάξει από την «τυφλότητα» μας, την παθογένεια που μάς προσβάλλει και δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε καθαρά τις εικόνες της ζωής και της αλήθειας της. Ωστόσο, μάς αφήνει συνήθως αδιάφορους η παρουσία του.

 Προτιμούμε να ζούμε στο σκοτάδι και να αρνούμαστε το αληθινό φως. Το λυτρωτικό του έργο δεν άγγιζε μόνο τους ανθρώπους μιας εποχής αλλά επεκτείνεται στους αιώνες και το φως του καταυγάζει όλους και όλα. Αρκεί να το δεχθούμε στη ζωή μας και να του προσφέρουμε κατάλυμα στην καρδιά μας.

  Αγαπητοί αδελφοί, ο τυφλός πίστεψε στον Χριστό και ομολόγησε την Θεότητά του. Άφησε ανοικτή την ύπαρξή του για να δεχθεί τις ευεργετικές του ενέργειες και να βρει το φως του. Η σωματική τυφλότητα αφήνει κάποιους συνανθρώπους μας να έχουν τη δική τους δοκιμασία στη ζωή. 

 Τα συμπτώματα όμως της ψυχικής τύφλωσης είναι πολύ πιο φοβερά, γιατί δεν αφήνουν τον άνθρωπο να δεχθεί στη ζωή του την χαρά της αληθινής ζωής. Τον σπρώχνουν να ασφυκτιά στις αναθυμιάσεις του θανάτου. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που έλεγε στους ψαλμούς του ο Δαβίδ: «Κύριε, φώτισον τους οφθαλμούς μου μήποτε υπνώσω εις θάνατον». 

 Η εμπιστοσύνη στην αγάπη του Χριστού ανοίγει φωτεινούς ορίζοντες στη ζωή μας. Ισχυρό παράδειγμα ο Κύριλλος, αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, το οποίο τιμά σήμερα η Εκκλησία μας. Η αγιασμένη ύπαρξή του λάμπει με τον πιο φωτεινό και ακτινοβόλο τρόπο στο Ορθόδοξο χριστιανικό στερέωμα. 

 Ας εμπιστευθούμε, λοιπόν, τον εαυτό μας στις αγκάλες του Χριστού και στις ισχυρές παρακαταθήκες που μάς αφήνει η όλη βιωτή όλων των αγίων μορφών που άφησαν τον εαυτό τους να πλημμυρίσει με την αγάπη της θείας παρουσίας του, ώστε να πορευόμαστε στην ακτινοβολούσα πορεία προς την θέωση.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

 

Κυριακὴ τoῦ Τυφλοῦ

  Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα 

Κυριακῆς 9 Ἰουνίου 2024



Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Ἰουνίου 2024, Κυριακὴ τoῦ Τυφλοῦ (Ἰωάν. θ΄ 1-38)

 Καὶ παράγων εἶδεν ἄν­θρω­πον τυφλὸν ἐκ γε­νε­τῆς. 2 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ραβ­βί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; 3 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γο­νεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανε­ρωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θε­οῦ ἐν αὐτῷ. 4 ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι. 5 ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ὦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου. 6 ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσε χα­-μαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέ­χρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ 

 7 καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων. 8 Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον· οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν; 9 ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι. 10 ἔλεγον οὖν αὐτῷ· πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλ­μοί; 11 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶ­πεν· ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλ­μοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελ­θὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλε­ψα. 

 12 εἶπον οὖν αὐτῷ· ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; λέγει· οὐκ οἶ­δα. 13 Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τόν ποτε τυφλόν. 14 ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. 15 πάλιν οὖν ἠρώτων αὐ­τὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. ὁ δὲ εἶπεν αὐ­τοῖς· πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω. 16 ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· οὗτος ὁ ἄν­θρωπος οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. ἄλλοι ἔλεγον· πῶς δύ­­­­­­­­­­­­­­­­­­ναται ἄνθρωπος ἁ­μαρ­­τωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποι­­εῖν; καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐ­τοῖς. 

 17 λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· σὺ τί λέγεις περὶ αὐ­τοῦ, ὅτι ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ὁ δὲ εἶπεν ὅτι προφήτης ἐστίν. 18 οὐκ ἐπίστευσαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέ­ψαντος 19 καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; πῶς οὖν ἄρτι βλέπει; 20 ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· 21 πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει. 

 22 ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συν­ετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα, ἐάν τις αὐτὸν ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γέ­νη­ται. 23 διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐ­-τοῦ εἶπον ὅτι ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε. 24 ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλός, καὶ εἶπον αὐτῷ· δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν. 25 ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω. 26 εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· τί ἐποίησέ σοι; πῶς ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; 27 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσα­τε· τί πάλιν θέλετε ἀκούειν; μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι; 

 28 ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· σὺ εἶ μαθητὴς ἐκεί­νου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋ­σέως ἐσμὲν μαθηταί. 29 ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋ­σεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦ­τον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν. 30 ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅ­τι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστί, καὶ ἀνέῳξέ μου τοὺς ὀφθαλμούς. 31 οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτω­λῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει. 32 ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκού­σθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλ­μοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου. 33 εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν. 34 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεν­νήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω. 35 Ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω, καὶ εὑ­ρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ; 36 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶ-πε· καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; 37 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λα­λῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. 38 ὁ δὲ ἔφη· πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐ­τῷ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

 Καθώς ὁ Ἰησοῦς περνοῦσε ἀπό τό κέντρο τῆς πόλε­ως, εἶδε ἕναν ἄνθρωπο πού εἶχε γεννηθεῖ τυφλός. 2 Τότε οἱ μαθητές του τόν ρώτησαν: Διδάσκαλε, ποιός ἁμάρτησε γιά νά γεννηθεῖ ὁ ἄν­θρω­­πος αὐτός τυφλός; Ἁμάρ­τησε ὁ ἴδιος, ὅταν ἦταν ἀκόμη μέσα στήν κοι­λιά τῆς μητέρας του, ἤ ἁμάρ­τησαν οἱ γονεῖς του καί τιμω­ρεῖ­ται αὐτός γιά τίς ἁμαρτίες τους; 3 Κι ὁ Ἰησοῦς τούς ἀπάντησε: Οὔτε αὐτός ἁμάρτησε, οὔτε οἱ γονεῖς του. Ἀλλά γεννήθηκε τυφλός γιά νά φα­­νε­­­ρω­θοῦν μέ τήν ὑπερφυσική θεραπεία τῶν ματιῶν του τά ἔργα πού ἐπιτελεῖ ἡ δύναμη καί ἡ ἀγα­θό­­τητα τοῦ Θε­οῦ. 4 Ἐγώ, ὅσο ζῶ στή ζωή αὐτή, πρέπει νά ἐρ­γά­ζομαι γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, πού μέ ἔστειλε στόν κόσμο. Ἔρχεται ὅμως ἡ μέλλουσα ζω­ή, καί ὅπως στή διάρκεια τῆς νύχτας στα­μα­­­τοῦν τά ἔρ­­γα τους οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι καί τότε κα­νείς πιά δέν θά μπορεῖ νά ἐργάζεται γιά νά ὁλο­κληρώσει τήν ἀπο­­­στο­­λή του. Δέν πρέπει λοιπόν οὔτε στιγ­­μή νά χά­νω. 5 Ἐφόσον εἶμαι στόν κόσμο, εἶμαι φῶς τοῦ κόσμου μέ τή διδασκαλία καί τά θαύματά μου. 6 Κι ἀφοῦ εἶπε αὐτά, ἔφτυσε κάτω καί ἔκανε πηλό, καί ἔχρισε μ’ αὐτόν τά μάτια τοῦ τυφλοῦ. 

 7 Καί δοκιμάζοντας τήν πίστη τοῦ τυφλοῦ τοῦ εἶπε: Πήγαινε, νίψου στή στέρνα τοῦ Σιλωάμ, ὄνομα ἑβραϊκό πού μεταφράζεται «ἀπεσταλμένος». Ὕστερα λοιπόν ἀπό τήν ἐντολή αὐτή τοῦ Ἰησοῦ πῆγε ὁ τυφλός ἐκεῖ καί νίφτη­κε, καί ἦλθε στό σπίτι του μέ μάτια ὑγιή. 8 Τότε οἱ γείτονες κι ὅσοι τόν ἔβλεπαν προηγουμένως ὅτι ἦταν τυφλός, ἔλεγαν: Δέν εἶναι αὐτός πού κα­­θόταν καί ζητοῦσε ἀπό τούς διαβάτες ἐλεημοσύνη; 9 Μερικοί ἔλεγαν: Αὐτός εἶναι. Ἄλλοι ὅμως ἔλεγαν ὅτι δέν εἶναι αὐτός, ἀλλά κάποιος ἄλλος πού τοῦ μοιάζει. Ὁ ἴδιος ἔλεγε ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ τυφλός πού παλιότε­­ρα ζητοῦσα ἐλεημοσύνη. 10 Μετά λοιπόν ἀπό τή βεβαίωση αὐτή τοῦ τυφλοῦ τόν ρώ­τησαν ἐκεῖνοι: Πῶς θεραπεύθηκαν τά μάτια σου; 11 Κι ἐκεῖνος τούς ἀπάντησε: Ἕνας ἄνθρωπος πού ὀνο­­­μάζεται Ἰησοῦς ἔκανε πηλό καί μοῦ ἄλειψε μ’ αὐτόν τά μάτια καί μοῦ εἶπε: Πήγαινε στήν κολυμβήθρα τοῦ Σι­λωάμ καί νίψου. Πῆγα λοιπόν ἐκεῖ καί νίφτηκα, καί βρῆ­κα τό φῶς μου. 

 12 Μετά ἀπό τήν πληροφορία αὐτή τοῦ τυφλοῦ πού εἶχε θεραπευθεῖ τοῦ εἶπαν οἱ Ἰουδαῖοι: Ποῦ εἶναι ἐκεῖ­νος; Δέν ξέρω, τούς ἀπάντησε. 13 Τόν ὁδήγησαν τότε στούς Φαρισαίους, αὐτόν πού ἦταν κάποτε τυφλός καί εἶχε ἤδη θεραπευθεῖ ὁριστικά. 14 Ἡ ἡμέρα μάλιστα πού ἔφτιαξε ὁ Ἰησοῦς τόν πηλό καί τοῦ ἄνοιξε τά μάτια ἦταν Σάββατο. 15 Ὅταν λοιπόν τόν ὁδήγησαν στούς Φαρισαίους, ἄρ­χι­­σαν κι αὐτοί νά τόν ἀνακρίνουν καί νά τόν ρωτοῦν πά­­λι πῶς θεραπεύθηκε καί βρῆκε τό φῶς του. Κι ἐκεῖ­­­­νος τούς εἶπε: Αὐτός πού μέ θεράπευσε μοῦ ἔβαλε πη­­­λό πάνω στά μάτια μου καί μετά ἐγώ πλύθηκα καί βλέ­­­­­πω. 16 Μερικοί ἀπό τούς Φαρισαίους ἔλεγαν: Αὐ­τός ὁ ἄν­θρω­πος δέν μπορεῖ νά εἶναι σταλμένος ἀπό τόν Θεό, διότι δέν τηρεῖ τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Ἄλλοι ἔλεγαν: Πῶς εἶ­ναι δυνατόν ἕνας ἄνθρωπος ἁμαρτωλός νά κάνει τέτοια ἀποδεικτικά καί σημαδιακά θαύματα; Καί δια­φω­νοῦ­σαν μεταξύ τους. 

 17 Κι ἐπειδή ἡ διαφωνία τους συνεχιζόταν, ἄρχισαν πάλι νά ἐξετάζουν τόν τυφλό, καί τόν ρώτησαν: Ἐσύ τί λές γιά τόν ἄνθρωπο αὐτό; Πρέπει νά ἀκουστεῖ καί ἡ δι­κή σου γνώμη· διότι τά δικά σου μάτια θεράπευσε ἐκεῖ­νος κι ἐσύ περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον γνωρίζεις τά περι­στατικά τῆς θεραπείας σου. Κι αὐτός τούς ἀπά­ντη­­σε: Ἐγώ λέω ὅτι εἶναι προφήτης. 18 Μετά λοιπόν ἀπό τόν χαρακτηρισμό αὐτό πού ἔδωσε γιά τόν Ἰησοῦ ὁ τυφ­λός πού θεραπεύθηκε, οἱ Ἰουδαῖοι δυ­σαρεστήθηκαν. Δέν ἐννοοῦσαν νά πιστέψουν ὅτι αὐ­τός ἦταν τυφλός καί ἀπέκτησε πραγ­ματικά τό φῶς του· ὥσπου ἀποφάσισαν νά καλέσουν τούς γονεῖς τοῦ ἀν­θρώ­που αὐτοῦ πού ἀπέκτησε τό φῶς του. 19 Καί τούς ρώτησαν: Αὐτός εἶναι ὁ γιός σας, πού ἐπι­μέ­­νετε νά βεβαιώνετε ὅτι γεννήθηκε τυφλός; Πῶς λοιπόν, ἀφοῦ γεννήθηκε τυφλός, τώρα βλέπει; 20 Οἱ γονεῖς του τότε τούς ἀποκρίθηκαν: Γνωρίζουμε κα­­λά ὅτι αὐτός εἶναι ὁ γιός μας καί ὅτι γεννήθηκε τυφλός. 21 Πῶς ὅμως τώρα βλέπει δέν ξέρουμε. Ἤ ποιός τοῦ θεράπευσε καί τοῦ ἄνοιξε τά μάτια, ἐμεῖς δέν ξέρουμε. Αὐτός δέν εἶναι μικρό παιδί, ἔχει ὥριμη ἡλικία, καί συ­νε­πῶς ἀντιλήφθηκε πῶς καί ἀπό ποιόν ἔγινε ἡ θεραπεία του. Αὐτόν λοιπόν ρω­τῆ­στε, αὐτός μπορεῖ νά μιλήσει γιά τόν ἑαυτό του καί θά σᾶς πεῖ τί τοῦ συνέβη. 

 22 Καί μίλησαν μέ τόν τρόπο αὐτό οἱ γονεῖς τοῦ τυ­φλοῦ, ἐπειδή φοβοῦνταν τούς Ἰουδαίους ἄρχοντες. Δι­ό­­τι αὐτοί πρίν ἀπό πολύ καιρό εἶ­­­χαν συμ­φω­νήσει νά ἀποκηρυχθεῖ, νά ἀφορισθεῖ καί νά ἀπο­δι­ωχθεῖ ἀπό τή συναγωγή ὅποιος θά τολμοῦσε νά ὁμο­λο­γήσει ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Μεσσίας. 23 Ἐπειδή λοιπόν φοβοῦνταν οἱ γονεῖς του μήπως ἀπο­δι­ωχθοῦν κι αὐτοί ἀπό τή συναγωγή, γι’ αὐτό εἶ­παν ὅτι ἔχει ὥριμη ἡλικία ὁ γιός μας, αὐτόν ρωτῆστε. 24 Ἀφοῦ λοιπόν οἱ Ἰουδαῖοι δέν μπόρεσαν νά πλη­ρο­φο­­­ρηθοῦν τίποτε ἀπό τούς γονεῖς τοῦ τυφλοῦ γιά νά δι­­­α­­­­­ψεύσουν τή θεραπεία του ἤ γιά νά κατακρίνουν τόν Ἰησοῦ, κάλεσαν γιά δεύτερη φορά τόν ἄνθρωπο πού ἦταν τυφλός καί τοῦ εἶπαν: Δόξασε τόν Θεό ὁμο­­­­­­­­­­­λο­γώντας ὅτι πλανήθηκες καί ἀναγνωρίζοντας τήν ἀλή­­­­­­­­­­­θεια γι’ αὐτόν πού σέ θεράπευσε. Ἐμεῖς λόγῳ τῆς θέ­­­­σεως καί τοῦ ἀξιώματός μας ξέρουμε καλά ὅτι ὁ ἄν­θρω­­­­­­­­­­­­πος αὐτός πού καταλύει τήν ἀργία τοῦ Σαβ­βά­του εἶ­­­­ναι ἁμαρτωλός. 25 Ἐκεῖνος τότε τούς ἀπάντησε: Ἐάν ὁ ἄν­θρωπος αὐ­τός εἶναι ἁμαρτωλός δέν τό ξέρω, καί γι’ αὐτό ἀπο­φεύ­γω νά ἐκ­φράσω γνώμη γι’ αὐτό. Ξέρω ὅμως καλά ἕνα πράγμα, ὅτι δηλαδή ἐνῶ λίγο πιό πρίν ἤμουν τυφλός, τώ­ρα βλέ­πω. 26 Ἐπειδή ὅμως ἡ νέα αὐτή βεβαίωση τοῦ πρώην τυ­φλοῦ δέν τούς ἄρεσε, τοῦ εἶπαν πά­λι: Τί σοῦ ἔκανε; Πῶς σέ θεράπευσε καί πῶς σοῦ ἄνοιξε τά μάτια; 27 Μόλις πρίν ἀπό λίγο σᾶς τό εἶπα, τούς ἀπάντησε, καί δέν θελήσατε νά προσέξετε καί νά παραδε­χθεῖ­τε ὅ,τι σᾶς εἶπα. Γιατί τώρα θέλετε νά ἀκούσετε πάλι τά ἴδι­­α; Μήπως θέλετε κι ἐσεῖς νά γίνετε μαθητές του;

  28 Τότε τοῦ μίλησαν ὑβριστικά καί περιφρονητι­κά καί τοῦ εἶπαν: Ἐσύ εἶσαι μαθητής ἐκείνου. Ἐμεῖς ὅμως εἴμα­στε μαθητές τοῦ Μωυσῆ. 29 Ἐμεῖς, πού εἴμαστε σπουδασμένοι καί ἀναγνω­ρι­σμέ­­νοι ἄρχοντες τοῦ ἔθνους, ξέρουμε ὅτι ὁ Θεός ἔχει μιλήσει στό Μωυσῆ καί σέ κανέναν ἄλλον. Αὐτός μᾶς εἶναι ἄγνωστος καί δέν ξέρουμε ἀπό ποῦ εἶναι καί ἀπό ποῦ στάλθηκε. 30 Τότε αὐτός τούς ἀπάντησε: Ἀλλά αὐτό ἀκριβῶς τό γεγονός προκαλεῖ θαυμασμό καί ἔκ­πλη­ξη! Ὅτι δηλαδή ἐσεῖς δέν ξέρετε τόν ἄνθρωπο αὐτό ἐάν ἔχει σταλεῖ ἀπό τόν Θεό καί ἀπό ποῦ εἶναι, καί ὅμως αὐτός ὁ ἄγνωστος σέ σᾶς μοῦ ἄνοιξε τά μάτια. 31 Εἶναι ὅμως γνωστό καί τό ξέρουμε ὅλοι ὅτι ὁ Θεός δέν ἀκούει τούς ἁμαρτωλούς. Ἀλλά ἐάν κάποιος σέβεται τόν Θεό καί ἐφαρμόζει τό θέλημά του, αὐτόν ὁ Θεός τόν ἀκούει. 32 Ἀπό τότε πού ἔγινε ὁ κόσμος δέν ἀκούστηκε ποτέ νά ἔχει θεραπεύσει κανείς μάτια ἀνθρώπου πού νά ἔχει γεννη­θεῖ τυφλός. Πρώτη φορά ἔγινε τέτοιο θαῦμα, καί αὐτός πού τό ἔκανε πρέπει νά ἔχει θεϊκή ἀποστολή. 

 33 Ἐάν ὁ ἄνθρωπος αὐτός δέν ἦταν ἀπεσταλμένος ἀπό τόν Θεό, δέν θά μποροῦσε νά κάνει τίποτε, οὔτε τό παραμικρό θαῦμα. 34 Τοῦ ἀποκρίθηκαν τότε ἐκεῖνοι: Ἐσύ γεννήθηκες βουτηγμένος ὁλόκληρος στήν ἁμαρτία, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν τύφλωση πού εἶχες ἀπ’ τήν κοιλιά τῆς μητέρας σου. Καί σύ ὁ ἄθλιος καί ἁμαρτωλός κάνεις τό δάσκαλο σέ μᾶς, πού εἴμαστε οἱ πιό σπουδαγμένοι ἀπ’ ὅλους τούς Ἰουδαίους; Καί τόν πέταξαν ἔξω ἀπ’ τόν τόπο πού συ­­νεδρί­α­­­­­­ζαν, σκοπεύοντας νά τόν ἀφορίσουν καί νά τοῦ ἀπα­γο­­­ρεύσουν νά συμμετέχει πλέον στίς λατρευτικές τελετές τοῦ ναοῦ.

 35 Στό μεταξύ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς ὅτι τόν πέταξαν ἔξω γιά τήν παρρησία μέ τήν ὁποία διεκήρυττε τήν ἀλήθεια, καί ἀφοῦ τόν βρῆκε, τοῦ εἶπε: Ἐσύ, ἀντίθετα μέ τούς ἄπι­­στους Ἰουδαίους, πιστεύεις στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ; 36 Κι ἐκεῖνος τοῦ ἀποκρίθηκε: Καί ποιός εἶναι αὐτός, Κύριε, γιά νά τόν πιστέψω; 37 Τοῦ εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς: Μά τόν ἔχεις κιόλας δεῖ μέ τά μάτια σου. Αὐτός πού μιλάει αὐτή τή στιγμή μαζί σου, αὐτός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. 38 Τότε ἐκεῖνος εἶπε: Πιστεύω, Κύριε. Καί τόν προσκύνησε ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ καί Κύριο.


Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Ἰουνίου 2024, Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ (Πράξ. ις΄ 16-34)

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐγένετο πορευομένων ἡμῶν τῶν ἀποστόλων εἰς προσευχὴν παιδίσκην τινὰ ἔχουσαν πνεῦμα πύθωνος ἀπαντῆσαι ἡμῖν, ἥτις ἐργασίαν πολλὴν παρεῖχε τοῖς κυρίοις αὐτῆς μαντευομένη. αὕτη κατακολουθήσασα τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ ἔκραζε λέγουσα· οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ἡμῖν ὁδὸν σωτηρίας. τοῦτο δὲ ἐποίει ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. διαπονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος καὶ ἐπιστρέψας τῷ πνεύματι εἶπε· παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῆς. καὶ ἐξῆλθεν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ. Ἰδόντες δὲ οἱ κύριοι αὐτῆς ὅτι ἐξῆλθεν ἡ ἐλπὶς τῆς ἐργασίας αὐτῶν, ἐπιλαβόμενοι τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σί­λαν εἵλκυσαν εἰς τὴν ἀγορὰν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας, καὶ προσαγαγόντες αὐτοὺς τοῖς στρατηγοῖς εἶπον· οὗτοι οἱ ἄνθρωποι ἐκταράσσουσιν ἡμῶν τὴν πόλιν ᾿Ιου­δαῖοι ὑπάρχοντες, καὶ καταγγέλλουσιν ἔθη ἃ οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν παραδέχεσθαι οὐδὲ ποιεῖν Ρωμαίοις οὖσι. καὶ συνεπέστη ὁ ὄχλος κατ᾿ αὐτῶν. καὶ οἱ στρατηγοὶ περιρρήξαντες αὐτῶν τὰ ἱμάτια ἐκέλευον ραβδίζειν, πολλάς τε ἐπιθέντες αὐτοῖς πληγὰς ἔβαλον εἰς φυλακήν, παραγγείλαντες τῷ δεσμοφύλακι ἀσφαλῶς τηρεῖν αὐτούς· ὃς παραγγελίαν τοιαύτην εἰληφὼς ἔβαλεν αὐτοὺς εἰς τὴν ἐσωτέραν φυλακὴν καὶ τοὺς πόδας αὐτῶν ἠσφαλίσατο εἰς τὸ ξύλον. Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον Παῦλος καὶ Σίλας προσευχόμενοι ὕμνουν τὸν Θεόν· ἐπηκροῶντο δὲ αὐτῶν οἱ δέσμιοι. ἄφνω δὲ σεισμὸς ἐγένετο μέγας, ὥστε σαλευθῆναι τὰ θεμέλια τοῦ δεσμωτηρίου, ἀνεῴχθησάν τε παραχρῆμα αἱ θύ­ραι πᾶσαι καὶ πάντων τὰ δεσμὰ ἀνέθη. ἔξυπνος δὲ γενόμενος ὁ δεσμοφύλαξ καὶ ἰδὼν ἀνεῳγμένας τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, σπασάμενος μάχαιραν ἔμελλεν ἑ­αυ­τὸν ἀναιρεῖν, νομίζων ἐκπεφευγέναι τοὺς δεσμίους. ἐφώνησε δὲ φωνῇ μεγάλῃ ὁ Παῦλος λέγων· μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν· ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε. αἰτήσας δὲ φῶτα εἰσεπήδησε, καὶ ἔντρομος γενόμενος προσέπεσε τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ, καὶ προαγαγὼν αὐτοὺς ἔξω ἔφη· κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ; οἱ δὲ εἶπον· πίστευσον ἐπὶ τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν, καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου. καὶ ἐλάλησαν αὐτῷ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἔλουσεν ἀπὸ τῶν πληγῶν, καὶ ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα, ἀναγαγών τε αὐτοὺς εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ παρέθηκε τράπεζαν, καὶ ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πε­­πιστευκὼς τῷ Θεῷ.

 

ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙΑ ΟΛΑ!

«Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον Παῦλος καὶ Σίλας προσευχόμενοι ὕμνουν τὸν Θεόν»

Οἱ δύο Ἀπόστολοι, ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας, βρίσκονται στὸ πιὸ βαθὺ κελλὶ τῆς φυλακῆς τῶν Φιλίππων κάτω ἀπὸ αὐστηρὴ ἐπιτήρηση, ἐπειδὴ τόλμησαν νὰ κηρύξουν μὲ παρρησία τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐλευθέρωσαν ἀπὸ τὸ δαιμόνιο μιὰ γυναίκα, ποὺ κάποιοι τὴν ἐκμεταλλεύονταν γιὰ νὰ πλουτίζουν μὲ τὶς μαντεῖες της. Τὰ ροῦχα τους εἶναι ξεσκισμένα· τὸ σῶμα τους γεμάτο πληγὲς ἀπὸ τὰ ἀνελέητα μαστιγώματα, ποὺ ἐπὶ πολλὴ ὥρα δέχονταν· οἱ πόνοι τους ἀνυπόφοροι· ὅλα τὰ μέλη τους ἀκινητοποιημένα· τὰ πόδια τους δεμένα στὸ τιμωρητικὸ ὄργανο ποὺ λεγόταν ξύλο, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν μποροῦν οὔτε στὸ ἐλάχιστο νὰ μετακινηθοῦν. Ὁπωσδήποτε εἶναι διψασμένοι καὶ νηστικοί, οἱ δὲ δυνάμεις τους ὅλο καὶ τοὺς ἐγκαταλείπουν.

Ἂς δοῦμε ὅμως πῶς ἀντιμετωπίζουν τὴ δυσκολία τους οἱ δύο Ἀπόστολοι καὶ τί σημασία ἔχει αὐτὸ γιὰ ἐμᾶς.

1. Σὲ ἄλλον κόσμο, πνευματικὸ

Βρίσκονται, ὅπως εἴπαμε, φυλακισμένοι κάτω ἀπὸ ἄθλιες συνθῆκες καὶ ἔπειτα ἀπὸ σκληρὰ βασανιστήρια. Καὶ ὅμως, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύκτας, τὴν ὥρα ποὺ οἱ ὑπόλοιποι κρατούμενοι δυσφοροῦν, ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας στρέφουν τὴν καρδιά τους στὸν Θεὸ καὶ προσεύ­χον­ται. Μάλιστα δὲν προσεύχονται νὰ τοὺς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὴ δεινὴ κατάστασή τους, νὰ καταπαύσει τοὺς πόνους τους, ἀλλὰ «προσευχόμενοι ὕμνουν τὸν Θεόν». Σὰν νὰ βιώνουν τὴν πιὸ μεγάλη χαρά, σὰν νὰ μὴ λειτουργοῦν οἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματός τους, σὰν νὰ βρίσκονται σ᾿ ἕναν ἄλλον κόσμο, πνευματικό, ὑμνοῦν καὶ δοξάζουν τὸν Θεό. Παρόμοια, ὅπως ἄλλοτε οἱ Τρεῖς Παῖδες μέσα στὸ καμίνι τοῦ πυρὸς ἔνιωθαν νὰ φυσᾶ δροσερὸς ἄνεμος, μ᾿ ἕνα στόμα δὲ ὑμνοῦσαν καὶ εὐλογοῦσαν καὶ ἐκεῖνοι τὸν Κύριο.

Θαυμάζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ἡ τοῦ Παύλου ἅλυσις πάσης σειρᾶς χρυσῆς κοσμιωτέρα ἐστίν» (ΕΠΕ, 20, 628). Δηλαδή, ἡ ἁλυσίδα ποὺ κρατοῦσε δέσμιους τοὺς δύο Ἀποστόλους εἶναι πολυτιμότερη ἀπὸ κάθε χρυσὴ ἁλυσίδα, διότι αὐτὴ τοὺς ἀνέβασε στὸν οὐρανό. Στὸν οὐρανὸ λοιπὸν οἱ δύο Ἀπόστολοι, πραγματικὰ ἐλεύθεροι ἀπὸ ὁτιδήποτε τοὺς κρατεῖ δέσμιους στὴ γῆ, δοξολογοῦν τὸν Θεό.

Αὐτὴ τὴ δοξολογία ἀκοῦν οἱ ὑπόλοιποι φυλακισμένοι καὶ ἐκπλήσσονται. Αὐτὴ τὴ δοξολογία ἀκούει καὶ ὁ Θεὸς καὶ ἀπαντᾶ μὲ τρόπο συγκλονιστικό. Τὴ στιγμὴ ἐκείνη γίνεται μεγάλος σεισμός, ποὺ συνταράζει τὰ θεμέλια τῆς φυλακῆς. Οἱ ἴδιοι εἶναι ἀκίνητοι, οἱ ὕμνοι τους ὅμως σείουν τὴ γῆ. Εἶναι δεμένοι, ἀλλὰ ἡ δοξολογία τους προκαλεῖ σεισμὸ ποὺ λύει τὰ δεσμά τους. «Πάντων τὰ δεσμὰ ἀνέθη»· λύνει τὰ δεσμὰ καὶ ὅλων τῶν κρατουμένων. Ἡ ὑπέροχη δοξολογία μέσα στὴν ἄθλια φυλακὴ φέρνει τὸ μεγάλο θαῦμα!

2. Δοξολογία γιὰ ὅλα

Ἡ παναρμόνια αὐτὴ δοξολογία τῶν Ἀποστόλων ἀντηχεῖ μέσα στοὺς αἰῶνες. Ἑνώνεται μὲ τὴ δοξολογία χιλιάδων μαρτύρων τῆς πίστεώς μας, οἱ ὁποῖοι πέρασαν ἀπὸ παρόμοια δεσμωτήρια, καὶ φθάνει μέχρι τὴν ἐποχή μας. Τὴν ἀκοῦν καὶ τὰ δικά μας αὐτιὰ καὶ θαυμάζουμε τὸ ἡρωικὸ φρόνημά τους.
Ἐμεῖς βέβαια δὲν ἔχουμε βιώσει ἀντίστοιχες δυσκολίες. Ὅλοι μας ὡστόσο δοκιμαζόμαστε μὲ τὶς θλίψεις καὶ τοὺς πει­ρασμούς. Δὲν εἶναι λίγες οἱ δοκιμα­σίες ποὺ ἀντιμετωπίζουμε· οἰκογενειακές, ἐπαγγελματικές, οἰκονομικές, προ­βλήμα­τα ὑγείας κ.ἄ. Συχνὰ αὐτὲς μᾶς καταβάλλουν, συνθλίβουν τὴν ψυχή μας, ἀπειλοῦν κάποτε τὴ ζωή μας. Μὲ ἕνα μεγάλο δεσμωτήριο μοιάζει τότε ἡ ζωὴ αὐτὴ καὶ ὁ καθένας μας βρίσκεται δεμένος μὲ τὸν σταυρό του, μὲ τὴ δοκιμασία του.

Ὅμως μέσα στὶς δοκιμασίες αὐτές, ποὺ μοιάζουν μὲ ἄλλου εἴδους φυλακή, ὑπάρχουν κάποιες ψυχές, οἱ ὁποῖες ὄχι μόνο κάνουν ὑπομονή, ἀλλὰ ἐπιπλέον στρέφουν τὸ βλέμμα τους στὸν οὐρανό, ὑψώνουν τὴν καρδιά τους στὸν Κύριο καὶ ψάλλουν μὲ τὰ χείλη τους ὑπέροχη δοξολογία. Ἀσθενεῖς καθηλωμένοι στὸ κρεβάτι, μητέρες πάνω ἀπὸ τὸ μνῆμα τοῦ πρόωρα θαμμένου παιδιοῦ τους δοξάζουν τὸν Θεό, μὲ τὴ βαθιὰ πίστη ὅτι Ἐκεῖνος γνωρίζει. Πτωχοὶ οἰκογενειάρχες, ἔστω κι ἂν στεροῦνται τὰ ἀναγκαῖα, δοξολογοῦν τὸν Χορηγὸ παντὸς ἀγαθοῦ. Πόσοι ἀδικημένοι καὶ ἐγκαταλελειμμένοι ψάλλουν τὸν δικό τους αἶνο στὸν Κύριο! Ὁ ἴδιος ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, λίγο πρὶν ἀφήσει τὴν τελευταία του πνοή, ἐξόριστος στὰ βάθη τῆς Ἀσίας· «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν», εἶπε. Δόξα στὸν Θεὸ γιὰ ὅλα ὅσα μοῦ συμβαίνουν· εἴτε εἶναι καλὰ εἴτε ἄσχημα· εἴτε εὐχάριστα εἴτε θλιβερά.

Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ ὑπέροχη δοξολογία, ὁ πιὸ ἁρμονικὸς ὕμνος. Καὶ ὁ ἀγαθὸς Θεὸς ἀντιφωνεῖ κάποτε μὲ τὸν δικό του τρόπο. Σείει τὰ βάθη τῆς θλιμμένης ψυχῆς, παρηγορεῖ τὸν πόνο καὶ ἐπεμβαίνει, εἴτε γιὰ νὰ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ δεσμά, εἴτε γιὰ νὰ χαρίσει ὑπομονὴ γιὰ τὴ συνέχιση τοῦ ἀγώνα. Ἑπομένως ἂς δοξάζουμε τὸν Θεό, ὄχι μόνο ὅταν τὰ πράγματα ἔρχονται εὐνοϊκὰ στὴ ζωή μας, ἀλλὰ καὶ ὅταν δοκιμαζόμαστε. Ἂς Τὸν θυμόμαστε τότε, ὄχι μόνο γιὰ νὰ Τοῦ ζητοῦμε νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὶς συμφορές, ἀλλὰ γιὰ νὰ Τὸν δοξολογοῦμε γιὰ ὅ,τι Ἐκεῖνος, ὁ πάνσοφος Θεός, ἐπιτρέπει ἀποβλέποντας στὸ καλό μας.

Σάββατο 1 Ιουνίου 2024

 ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 2024

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ


 "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

(Ιω. δ΄ 5-42) (Πραξ. ια΄ 19-30)

Στους ορίζοντες της αλήθειας

«Πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθεία δεῖ προσκυνεῖν»

 Η ανακάλυψη του βαθύτερου νοήματος της ζωής περνά μέσα από την αλήθεια της Εκκλησίας, όπως μάς την αποκαλύπτει ο ίδιος ο Κύριος.

  Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς βάζει ακριβώς μπροστά από αυτή τη μεγάλη πρόκληση. Ν’ ανοίξουμε τον εαυτό μας, να τον καταστήσουμε διάφανο, για να δεχθεί τη μεγάλη αλήθεια της ζωής, η οποία είναι εκείνη που σώζει και ανεβάζει τον άνθρωπο στις πιο ψηλές πνευματικές κορυφογραμμές.

 Χρονικά και εορτολογικά βρισκόμαστε στο μέσο περίπου της πορείας μας προς την Πεντηκοστή. Είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να γίνουμε κοινωνοί της αποκάλυψης που ο ίδιος ο Κύριος κάνει στη συνάντηση του με τη Σαμαρείτιδα.

  Ότι δηλαδή ο ίδιος είναι το «ύδωρ το ζων, το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον». Μια αλήθεια, η οποία επιβάλλεται ν’ αγγίξει υπαρξιακά τον άνθρωπο και να τον απογειώσει,  να τον ανυψώσει πνευματικά.

Χριστοειδής ανύψωση

 Ο Χριστός στο πρόσωπο της γυναίκας εκείνης, της Σαμαρείτιδας – η οποία ήταν και αλλοεθνής και κουβαλούσε κοινωνικά και εθνικά στίγματα – συναντά τον κάθε άνθρωπο, τον καθένα μας ξεχωριστά. Μάς αποκαλύπτει συγκλονιστικές αλήθειες. Δεν είναι απλά μια περίπτωση ενός Ιουδαίου που συζητά με μια Σαμαρείτισσα.

 Είναι ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας του κόσμου που επικοινωνεί με όλους και μάλιστα για τα πιο σοβαρά ζητήματα της ζωής. Ακόμα και με τους πιο περιφρονημένους του κόσμου, για να προσφέρει αφειδώλευτα την αγάπη και την χάρη του.

  Η αλήθεια του, που είναι η ίδια η ζωή, ρέει από την παρουσία του ως ύδωρ ζων που ξεδιψά πραγματικά τον κάθε άνθρωπο, όσο κουρασμένος, όσο ταλαιπωρημένος και αν αυτός είναι. Καταξιώνει τον καθένα μας ως «πρόσωπο», με την ιδιαίτερη αξία και πνευματική αρχοντιά του.

 Αγγίζει πιο πολύ μάλιστα το σημερινό άνθρωπο που περιπλανάται από αδιέξοδο σε αδιέξοδο και βρίσκεται μονίμως αποπροσανατολισμένος, χωρίς την πυξίδα της ζωής, που είναι ο ίδιος ο Χριστός και η Εκκλησία του.

  Η ισχυρή βεβαιότητα που έχουμε από την ευαγγελική αλήθεια είναι ότι ο Χριστός περιμένει σε κάθε στιγμή της ζωής μας για να μάς συναντήσει.

 Σύμφωνα με την Αποκάλυψη «ίσταται επί την θύραν και κρούει». Μάς καλεί όλους και τον καθένα ξεχωριστά, προσωπικά. «Τα ίδια πρόβατα φωνεί κατ΄ όνομα», για να γίνουμε δέκτες της προσφοράς της θεϊκής του αγάπης.

Στο πηγάδι της ζωής

 Ο Χριστός κάθεται στο πηγάδι του Ιακώβ και συζητεί με τη Σαμαρείτιδα, την άγνωστη, τη στιγματισμένη και ανώνυμη μέχρι τότε εκείνη γυναίκα. Της ζητά νερό. Ο Κύριος ζητά από όλους μας κάποιες κινήσεις, ενέργειες. Ζητά την προσφορά της δικής μας αγάπης για να αποτολμήσουμε την έξοδο από το εγώ και τον ατομικισμό μας.

 Ιδιαίτερα μάλιστα σήμερα που έχουμε εγκαταλείψει άσπλαχνα τον εαυτό μας στα ασφυκτικά γρανάζια της εγωκεντρικότητας, η ανταπόκρισή μας στην πρόσκληση του Κυρίου να συναντηθούμε μαζί του και να ξεδιψάσουμε από την αλήθεια του, είναι άκρως σημαντική.

Το ύδωρ το ζων

 Όπως και εμείς πολλές φορές σήμερα, έτσι και η Σαμαρείτισσα τότε λειτούργησε στην αρχή περισσότερο νοησιαρχικά, όταν ο Χριστός της ζήτησε νερό που αντλούσε από το βαθύ πηγάδι. Το μυαλό υπέβαλλε ότι ο Ιουδαίος είναι εχθρός και σε καμιά περίπτωση δεν άξιζε της οποιασδήποτε προσφοράς.

 Ο Χριστός όμως θέλει να της προσφέρει το αληθινό φως της ζωής. Μέσω του διαλόγου που έχει μαζί της, δίνει τη δυνατότητα στη γυναίκα να συναισθανθεί την ψυχική της κατάσταση, την αμαρτωλότητά της. Έτσι οδηγείται στο γκρέμισμα του τείχους του εγωισμού που ήταν μέχρι τότε αδιαπέραστο.

  Σε σημείο μάλιστα που βλέπει τώρα καθαρά με τα μάτια της ψυχής της. Αναγνωρίζει, λοιπόν, τις προφητικές ικανότητες του συνομιλητή της. Καταξιώνεται να γίνει δέκτης της πιο μεγάλης αποκάλυψης: της Θεότητας του Κυρίου. «Εγώ ειμί ο λαλών σοι».

Αγαπητοί αδελφοί, ο Χριστός αυτό που μας ζητά είναι ν’ ανοίξουμε την καρδιά μας για να εμφιλοχωρήσει μέσα της η ζεστασιά της αγάπης του και να πλημμυρίσει την ψυχή μας.

 Όταν την ύπαρξή μας καταυγάζει η θεία παρουσία τότε αισθανόμαστε την ανάγκη να λατρεύουμε αληθινά τον Θεό. Η αληθινή λατρεία, όπως μάς διαβεβαιώνει ο Χριστός είναι η «εν Πνεύματι και αληθεία».

 Είναι η γεύση ότι η ύπαρξη μας ανακαινίζεται από την παρουσία της αγάπης του. Μεταβάλλεται σε Χριστοειδή, με όλη την πνευματική ακτινοβολία που μπορεί να εκπέμπει.                             

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος


 

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος  Εὐαγγελικὸ καί  Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

 Κυριακῆς 2 Ἰουνίου 2024





Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Ἰουνίου 2024, Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Ἰωάν. δ΄ 5-42)

5 ἔρχεται οὖν [ὁ Ἰησοῦς] εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ· 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰα­κώβ. ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκο­πια­κὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πη­γῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. 7 ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· δός μοι πιεῖν. 8 οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι.

 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 

12 μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· 14 ὃς δ’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕ­δατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶ­να, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. 

15 λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. 16 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. 

21 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱε­ροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. 23 ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.

 25 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λε­γόμενος Χριστός· ὅταν ἔλ­θῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. 26 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι. 27 καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύ­μασαν ὅτι μετὰ γυναι­κὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ’ αὐ­τῆς; 28 Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποί­ησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐ­τόν. 31 Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώ­των αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέ­γοντες· ραββί, φάγε.

 32 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑ­­μεῖς οὐκ οἴδατε. 33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤ­­νεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον. 35 οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θε­ρισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλ­μοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη. 36 καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρ­πὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαί­ρῃ καὶ ὁ θερίζων. 37 ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων.

 38 ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θε­ρίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. 39 Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκεί­νης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρ­τυ­ρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώ-τ­ων αὐτὸν μεῖναι παρ’ αὐ­τοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 καὶ πολλῷ πλείους ἐπί­στευσαν διὰ τὸν λόγον αὐ­τοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκη­κόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗ­τός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σω­τὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

5 Ἔρχεται λοιπόν [ὁ Ἰησοῦς] σέ κάποια πόλη τῆς Σαμάρειας πού λεγόταν Συχάρ, ἡ ὁποία ἦταν κοντά στήν περιοχή πού εἶχε δώσει ὁ Ἰακώβ στό γιό του τόν Ἰωσήφ. 6 Ὑπῆρχε μάλιστα ἐκεῖ κι ἕνα πηγάδι πού εἶχε ἀνοίξει ὁ Ἰακώβ. Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ὅπως ἦταν κουρασμένος ἀπό τήν πεζοπορία, καθόταν κοντά στό πηγάδι. Ἡ ὥρα ἦταν περίπου ἕξι ἀπό τήν ἀνατολή τοῦ ἥλιου, δηλαδή δώδεκα τό μεσημέρι. 7 Ἔρχεται τότε μία γυναίκα πού καταγόταν ἀπό τή Σα­­­μάρεια, νά βγάλει ἀπό τό πηγάδι νερό. Ὁ Ἰη­­­σοῦς τότε, ὁ ὁποῖος πραγματικά διψοῦσε, τῆς εἶπε: Δῶσ’ μου νά πιῶ. 8 Καί ζήτησε ἀπό τή γυναίκα νερό, διότι οἱ μα­θη­τές του, πού θά φρόντιζαν νά βγάλουν νερό ἀπό τό πη­γάδι, εἶ­χαν πάει στήν πόλη ν’ ἀγοράσουν τρό­φι­­μα. 9 Τοῦ λέει λοιπόν ἡ γυναίκα ἡ Σαμαρείτιδα: Πῶς ἐσύ, πού εἶσαι Ἰουδαῖος, καταδέχεσαι καί ζητᾶς νά πιεῖς νερό ἀπό μένα, πού εἶμαι γυναίκα Σαμαρείτιδα; Κι ἔκανε ἡ γυναίκα τήν ἐρώτηση αὐτή, διότι οἱ Ἰουδαῖοι μισοῦσαν τούς Σαμαρεῖτες καί δέν εἶχαν σχέσεις μαζί τους. 10 Ὁ Ἰησοῦς τῆς ἀπάντησε: Ἐάν γνώριζες τή δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού δίνει ὁ Θεός στούς ἀν­θρώπους, καί ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού σοῦ λέει τώρα, δῶσ᾽ μου νά πιῶ, ἐσύ θά τοῦ ζητοῦσες καί θά σοῦ ἔδινε νε­ρό τρεχούμενο, πού δέ στερεύει ποτέ. Θά σοῦ ἔδινε αὐ­τός τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία σάν πνευ­μα­τικό νε­ρό καθαρίζει, δροσίζει, παρηγορεῖ καί ζωο­ποι­εῖ τίς ψυ­χές, χωρίς νά στερεύει ποτέ. 11 Τοῦ λέει ἡ γυναίκα: Κύριε, ἀσφαλῶς τό νερό αὐτό γιά τό ὁποῖο μιλᾶς δέν εἶναι ἀπό τό πηγάδι αὐτό. Διότι οὔτε ἀγγεῖο ἔχεις, μέ τό ὁποῖο θά μποροῦσες νά βγάλεις ἀπό ἐδῶ νερό, ἀλλά καί τό πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπό ποῦ λοιπόν ἔχεις τό τρεχούμενο καί ἀστείρευτο νερό;

 12 Μήπως ἐσύ εἶσαι ἀνώτερος στήν ἀξία καί τή δύναμη ἀπό τόν πατέρα μας τόν Ἰακώβ, πού μᾶς ἔδωσε ὡς κλη­ρο­νομιά τό πηγάδι αὐτό καί δέν ζήτησε ἄλλο καλύτερο νερό, ἀλλά ἀπ’ αὐτό ἤπιε καί ὁ ἴδιος, ὅπως καί τά παιδιά του καί τά ζῶα του πού ἔτρεφε καί ἔβοσκε; 13 Τῆς ἀποκρίθηκε τότε ὁ Ἰησοῦς: Βεβαίως δέν ἐννοῶ τό νερό τοῦ πηγαδιοῦ αὐτοῦ. Διότι ὅποιος πίνει ἀπό τό νερό αὐτό, θά διψάσει πάλι. 14 Ἐκεῖνος ὅμως πού θά πιεῖ ἀπό τό νερό πού θά τοῦ δώσω ἐγώ, δέν θά διψάσει ποτέ στόν αἰώνα· ἀλλά τό νερό πού θά τοῦ δώσω θά μεταβληθεῖ μέσα του σέ πη­γή νεροῦ πού δέν θά στερεύει, ἀλλά θά ἀναβλύζει καί θά ἀναπηδᾶ καί θά τρέχει πάντοτε γιά νά τοῦ μεταγ­γί­ζει ζωή αἰώνια.

 15 Τοῦ λέει τότε ἡ γυναίκα: Κύριε, δῶσ’ μου τό νερό αὐτό, γιά νά μή διψῶ καί νά μήν ὑποβάλλομαι σέ τόσο κόπο νά ἔρχομαι ἐδῶ γιά νά βγάζω νερό ἀπό τό πηγάδι. 16 Τῆς λέει ὁ Ἰησοῦς: Ἐφόσον τό νερό αὐτό δέν τό θέλεις μόνο γιά τόν ἑαυτό σου, ἀλλά καί γιά ἐκείνους μέ τούς ὁποίους συζεῖς, πήγαινε, φώναξε τόν ἄνδρα σου κι ἔλα ἐδῶ μαζί μ’ αὐτόν, ὥστε κι ἐκεῖνος νά δεχθεῖ μαζί σου τή δωρεά αὐτή. 17 Τοῦ ἀποκρίθηκε τότε ἡ γυναίκα: Δέν ἔχω ἄν­δρα. Τῆς λέει ὁ Ἰησοῦς: Καλά εἶπες «δέν ἔχω ἄν­δρα». 18 Διότι ἔχεις πάρει πέντε ἄνδρες, τόν ἕνα ὕστερα ἀπό τόν ἄλλο. Καί τώρα μ’ αὐτόν πού ζεῖς, εἶσαι συνδεδεμένη κρυφά, καί γι’ αὐτό δέν εἶναι ἄνδρας σου. Αὐτό πού εἶπες εἶναι ἀλήθεια. 19 Τοῦ λέει ἡ γυναίκα: Κύριε, καταλαβαίνω ὅτι ἐσύ εἶ­σαι προφήτης. Διότι μοῦ εἶπες κάποια μυστικά τῆς ζω­­­ῆς μου, ἐνῶ δέν μ’ ἔχεις συνα­ντή­σει ἄλλη φορά, ἀλλά μόλις σήμερα μέ βλέπεις γιά πρώτη φο­ρά. Σέ πα­ρα­κα­­­λῶ λοιπόν νά μέ διαφωτίσεις πάνω στό παρακάτω σπου­δαῖο ζήτημα: 20 Οἱ πατέρες μας προσκύνησαν καί λάτρευσαν τόν Θεό στό ὄρος αὐτό τό Γαριζείν, ἐνῶ ἐσεῖς οἱ Ἰουδαῖοι λέτε ὅτι στά Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ τόπος πού πρέπει νά λατρεύουμε τόν Θεό. Ἐσύ λοιπόν ὡς προφήτης τί λές γι’ αὐτό; 21 Τῆς λέει ὁ Ἰησοῦς: Πίστεψέ με, γυναίκα, ὅτι γρήγορα ἔρχεται ὁ καιρός πού οὔτε σ’ αὐτό τό βουνό τό Γαριζείν μόνο, οὔτε στά Ἱεροσόλυμα ἀποκλειστικά θά λατρεύσετε τόν οὐράνιο Πατέρα.

 22 Ἐσεῖς οἱ Σαμαρεῖτες ἀπορρίψατε τά βιβλία τῶν προ­φη­τῶν καί προσκυνᾶτε ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο δέν ἔχετε σαφή καί πλήρη γνώση. Ἐμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι προσκυνοῦμε ἐκεῖνο πού γνωρίζουμε περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον. Ἀπόδειξη μάλιστα γι’ αὐτό εἶναι τό ὅτι ὁ Μεσσίας πού θά σώσει τόν κόσμο προέρχεται ἀπό τούς Ἰουδαίους. Αὐτούς διάλεξε ὁ Θεός ὡς λαό δικό του καί αὐτοί τόν γνώ­­ρισαν καί τόν λάτρευσαν τελειότερα ἀπό κάθε ἄλ­λον λαό. 23 Πολύ σύντομα ὅμως ἔρχεται ὥρα, καί μπορῶ νά πῶ ὅτι ἡ ὥρα αὐτή ἔχει ἤδη ἔλθει, πού οἱ πραγματικοί προσκυνητές θά προσκυνήσουν καί θά λατρεύσουν τόν Πα­τέρα πνευματικά καί ἀληθινά· δηλαδή μέ θεοφώτιστες τίς πνευματικές τους δυνάμεις καί μέ λατρεία ὄχι τυπική καί σκιώδη, ἀλλά πραγματική καί ἐμπνευσμένη ἀπό πλήρη ἐπίγνωση τῆς ἀλήθειας. Διότι καί ὁ Πατήρ ζητᾶ ἐπίμονα τέτοιοι ἀληθινοί καί πραγματικοί προσκυνητές νά εἶναι ἐκεῖνοι πού τόν λατρεύουν. 24 Ὁ Θεός εἶναι πνεῦμα, γι’ αὐτό καί δέν περιορίζεται σέ τόπους. Κι ἐκεῖνοι πού τόν λατρεύουν πρέπει νά τόν προσκυνοῦν μέ τίς ἐσωτερικές τους πνευματικές δυνάμεις, μέ ἀφοσίωση τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ, ἀλλά καί μέ ἀληθινή ἐπίγνωση τοῦ Θεοῦ καί τῆς λατρείας πού τοῦ ἁρμόζει. 25 Τοῦ λέει ἡ γυναίκα: Γνωρίζω ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ὄνομα πού μεταφράζεται μέ τή λέξη Χριστός. Ὅταν ἔλθει ἐκεῖνος, θά μᾶς τά διδάξει ὅλα. 26 Τῆς λέει ὁ Ἰησοῦς: Ἐγώ εἶμαι ὁ Μεσσίας, ἐγώ πού τή στιγμή αὐτή σοῦ μιλάω. 27 Καί τή στιγμή αὐτή ἀκριβῶς ἦλθαν οἱ μαθητές του καί ἀπόρησαν πού ὁ διδάσκαλος μιλοῦσε δημοσίως μέ γυναίκα, κάτι πού ἀπαγορευόταν ἀπό τίς παραδόσεις τῶν ραββίνων. Κανείς ὅμως δέν τοῦ εἶπε: Τί ζητᾶς νά σοῦ κάνει ἡ γυναίκα αὐτή, ἤ γιά ποιό θέμα μιλᾶς μαζί της; 28 Στό μεταξύ ἡ γυναίκα, γεμάτη συγκίνηση ὕστερα ἀπ’ αὐτά πού ἄκουσε, ἄφησε τή στάμνα της στό πηγά­δι καί πῆγε τρέχοντας στήν πόλη κι ἄρχισε νά λέει στούς ἀνθρώ­πους: 29 Ἐλᾶτε νά δεῖτε ἕναν ἄνθρωπο πού μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔχω κάνει, καί αὐτά ἀκόμη τά μυστικά καί προσωπικά στοιχεῖα τῆς ζωῆς μου. Μήπως εἶναι αὐτός ὁ Χριστός; 30 Βγῆκαν λοιπόν ἀπό τήν πόλη οἱ Σαμαρεῖτες κι ἄρ­χι­σαν νά ἔρχονται πρός αὐτόν. 

31 Στό μεταξύ ὅμως, μέχρι νά εἰδοποιηθοῦν οἱ Σαμα­ρεῖ­­τες καί νά ἔλθουν νά συναντήσουν τόν Ἰησοῦ, ἐπει­­δή ὁ Κύ­­­­ριος εἶχε ἀπορροφηθεῖ ἀπ’ τό πνευματικό του ἔρ­­­γο καί δέν ἐνδιαφερόταν καθόλου γιά φαγητό, τόν πα­­­­ρα­κα­­­­­­­­λοῦσαν οἱ μαθητές καί τοῦ ἔλεγαν: Διδάσκαλε, φά­ε κά­τι. 32 Αὐτός ὅμως τούς εἶπε: Ἐγώ ἔχω φαγητό νά φάω πού ἐσεῖς δέν τό ξέρετε. 33 Ἐπειδή λοιπόν δέν κατάλαβαν οἱ μαθητές τή σημασία τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ Κυρίου, ἔλεγαν μεταξύ τους: Μήπως τήν ὥρα πού λείπαμε τοῦ ἔφερε κανείς ἄλλος φαγητό κι ἔφαγε; 

34 Τούς λέει ὁ Ἰησοῦς: Δικό μου φαγητό, πού μέ χορταίνει καί μέ τρέφει, εἶναι νά κάνω πάντοτε τό θέλημα ἐκείνου πού μέ ἀπέστειλε στόν κόσμο καί νά ὁλο­κλη­ρώσω τό ἔργο του, τό ὁποῖο εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ἀν­θρώ­πων. Καί τό θερμό ἐνδιαφέρον μου γιά τό ἔργο αὐ­τό μέ ἀπορρόφησε ὁλόκληρο τώρα πού πρόκειται νά ἔλθουν ἐδῶ οἱ Σαμαρεῖτες, καί μοῦ ἔκοψε κάθε ὄρε­ξη πού προέρχεται ἀπό τή φυσική πείνα.

 35 Δέν λέτε ἐσεῖς ὅτι τέσσερις μῆνες μένουν ἀκόμη καί ὁ θερισμός ἔρχεται; Στήν πνευματική ὅμως σπορά εἶναι δυνατόν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ νά καρποφορήσει καί σέ χρο­νικό διάστημα πολύ πιό σύντομο. Καί γιά νά πεισθεῖτε γιά τό θέμα αὐτό πού σᾶς λέω, σηκῶστε τά μάτια σας καί κοιτάξτε τό πλῆθος αὐτό τῶν Σαμαρειτῶν πού ἔρ­χον­ται. Μοιάζουν οἱ ψυχές τους μέ χωράφια, στά ὁποῖα δέν πρό­­φθασε νά σπαρεῖ ὁ λόγος τῆς ἀλήθειας, κι ὅ­μως εἶ­ναι λευ­κά καί ὥριμα πλέον, ἕτοιμα νά θε­ρι­σθοῦν. Ἔτσι καί σ’ ὅλα τά μέρη τοῦ κόσμου οἱ ψυχές τῶν ἀν­θρώ­πων εἶναι τώρα ὥριμες γιά νά δεχθοῦν τή σω­­τη­ρία. 36 Κι ἐκεῖνος πού θερίζει στόν πνευματικό αὐτό ἀγρό παίρνει μισθό, ὄχι μόνο διότι χαίρεται καί ἐδῶ βλέπο­ν­τας τήν πνευματική συγκομιδή, ἀλλά καί διότι θά ἀντα­μει­φθεῖ καί στή μελλοντική ζωή ἀπό τόν Κύριο. Ἐπειδή λοιπόν ἑλκύει στή σωτηρία ψυχές ἀθάνατες, συναθροίζει καρπό γιά τήν αἰώνια ζωή. Κι ἔτσι, στήν πνευματική σπο­ρά πού γίνεται τώρα, χαίρομαι κι ἐγώ πού σπέρνω μαζί μέ σᾶς πού θά θερίσετε. 37 Διότι στή δική μας περίπτωση ἐφαρ­­μόζεται ἡ ἀλη­θι­νή παροιμία, ὅτι ἄλλος ἔσπειρε κι ἄλλος θερίζει. Ἔ­σπει­ρα ἐγώ καί θά θερίσετε ἐσεῖς, ὅπως καί μελλοντικά θά σπέρνετε ἐσεῖς καί θά θερίζουν οἱ διάδοχοί σας. 38 Ἐγώ, ὁ Κύριος τοῦ ἀγροῦ, σᾶς ἔστειλα νά ­θερίζετε καρπό γιά τόν ὁποῖο ἐσεῖς δέν ἔχετε κοπιάσει γιά νά σπαρεῖ. Ἄλλοι, δηλαδή ἐγώ καί οἱ προφῆτες πρίν ἀπό μένα, ἔχουν κοπιάσει κι ἔχουν σπείρει, κι ἐσεῖς ἔχετε μπεῖ στούς κόπους καί τή σπορά τους γιά νά θερίσετε.

 39 Ἀπό τήν πόλη ἐκείνη Συχάρ πολλοί ἀπό τούς Σα­­μα­ρεῖ­τες πίστεψαν σ’ αὐτόν ὅτι ἦταν ὁ Μεσσίας, ἐξαι­τίας τῆς μαρτυρίας τῆς γυναίκας πού ἔλεγε «μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔχω κάνει, κι αὐτά ἀκόμη τά μυστικά μου, τά ὁποῖα δέν ἤξεραν οὔτε ἐκεῖνοι μέ τούς ὁποίους συζῶ καί μέ γνωρίζουν ἀπό πολύ καιρό». 40 Ὅταν λοιπόν ἦλθαν κοντά του οἱ Σαμαρεῖτες, τόν πα­ρα­καλοῦσαν νά μείνει γιά πάντα μαζί τους. Κι ἔμεινε ἐκεῖ δύο ἡμέρες. 41 Καί ἀπό τή διδασκαλία πού τούς ἔκανε τίς δύο αὐ­τές ἡμέρες πίστεψαν πολύ περισσότεροι ἀπό ἐκεί­νους πού εἶχαν ἔλθει στό πηγάδι καί τόν εἶχαν παρακαλέσει νά μεί­νει στήν πόλη τους.

 42 Καί στή γυναίκα ἔλεγαν ὅτι δέν πιστεύουμε πλέον μόνο γιά τά ὅσα μᾶς εἶπες ἐσύ. Διότι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τόν ἔχουμε τώρα ἀκούσει καί γνωρίζουμε πλέον ὅτι αὐτός εἶναι ἀληθινά ὁ Σωτήρας ὅλου τοῦ κόσμου, ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, ὁ Χριστός.


Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Ἰουνίου 2024, Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος (Πράξ. ια΄ 19-30)

Εν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, διασπαρέντες οἱ ἀπόστολοι ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις. Ἦσαν δέ τινες ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι, οἵτινες εἰσελθόντες εἰς Ἀντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον Ἰησοῦν. καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ’ αὐτῶν, πολύς τε ἀριθμὸς πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον. Ἠκούσθη δὲ ὁ λόγος εἰς τὰ ὦτα τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις περὶ αὐτῶν, καὶ ἐξαπέστειλαν Βαρνάβαν διελθεῖν ἕως Ἀντιοχείας· ὃς παραγενόμενος καὶ ἰδὼν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐχάρη, καὶ παρεκάλει πάντας τῇ προθέσει τῆς καρδίας προσμένειν τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἦν ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ πλήρης Πνεύματος Ἁγίου καὶ πίστεως· καὶ προσετέθη ὄχλος ἱκανὸς τῷ Κυρίῳ. ἐξῆλθε δὲ εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον, καὶ εὑρὼν αὐτὸν ἤγαγεν αὐτὸν εἰς Ἀντιόχειαν. ἐγένετο δὲ αὐτοὺς ἐνιαυτὸν ὅλον συν­αχθῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ διδάξαι ὄχλον ἱκανόν, χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανούς. Ἐν ταύταις δὲ ταῖς ­ἡμέραις κατῆλθον ἀπὸ Ἱεροσολύμων προφῆται εἰς Ἀντιόχειαν· ἀναστὰς δὲ εἷς ἐξ αὐτῶν ὀνόματι Ἄγαβος ἐσήμανε διὰ τοῦ Πνεύματος λιμὸν μέγαν μέλλειν ἔσεσθαι ἐφ’ ὅλην τὴν οἰκουμένην· ὅστις καὶ ἐγένετο ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος. τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς ηὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς· ὃ καὶ ἐποίησαν ἀποστείλαντες πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους διὰ χειρὸς Βαρνάβα καὶ Σαύλου.

 

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

«Ἐγένετο χρηματίσαι πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τoὺς μαθητὰς Χριστιανούς»

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς Κυρια­κῆς τῆς Σαμαρείτιδος ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, διότι μεταξὺ ἄλλων μᾶς δίνει μία ἱστορικὴ πληροφορία ποὺ ἔχει μεγάλη ἀξία. Μᾶς λέει ὅτι στὴν Ἀν­τιόχεια, κατὰ τοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους, εἶχαν αὐξηθεῖ πολὺ οἱ πιστοὶ ποὺ εἶχαν γίνει μέλη τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ τοὺς διακρίνουν δὲ οἱ εἰδωλολάτρες ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Ἰουδαίους, τοὺς ὀνόμασαν γιὰ πρώτη φορὰ Χριστιανούς. Ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια ξαπλώθηκε ἡ ὀνομασία αὐτὴ καὶ σὲ ἄλλες Ἐκκλησίες καὶ ἐπικράτησε τελικὰ παντοῦ.

Ποιό εἶναι ὅμως τὸ νόημα τοῦ ὀνόματος «Χριστιανὸς» καὶ τί συνέπειες ἔχει γιὰ ὅσους τὸ φέρουμε; Σὲ αὐτὰ θὰ ἐπικεντρώσουμε τὴν προσοχή μας.

1. Τὸ ὄνομα «Χριστιανὸς»

Οἱ πιστοὶ τῆς Ἀντιόχειας δὲν ὀνομάσθηκαν «Χριστιανοὶ» ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Οἱ Ἰουδαῖοι δὲν ἀναγνώριζαν τὸν Ἰησοῦ ὡς τὸν Χριστό, δηλαδὴ τὸν κεχρισμένο Βασιλιά, τὸν Μεσσία ποὺ περίμεναν. Τὸν ὀνόμαζαν περιφρονη­τικὰ «Ναζωραῖο». Συνεπῶς τοὺς ἀκολούθους του δὲν τοὺς ὀνόμαζαν «Χριστιανούς», διότι θὰ ἀναγνώριζαν ἔμ­μεσα ὅτι ἦταν ἀκόλουθοι τοῦ Μεσσία. Τοὺς ὀνόμαζαν «Ναζωραίους» (Πράξ. κδ΄ 5).

Τὴν ὀνομασία «Χριστιανοὶ» τὴ χρησιμοποίησαν οἱ ἐθνικοί, οἱ εἰδωλολάτρες τῆς Ἀντιόχειας, θέλοντας νὰ εἰρωνευθοῦν τοὺς ἀκολούθους τοῦ Κυρίου. Θεωροῦσαν παράλογο καὶ ὑποτιμητικὸ τὸ νὰ εἶναι ἀκόλουθοι ἑνὸς Ἐσταυρωμένου. «Ὁ λόγος ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί» (Α΄ Κορ. α΄ 8), ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Δηλαδή, τὸ κήρυγμα γιὰ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ σ᾿ ἐκείνους ποὺ βαδίζουν τὸν δρόμο τῆς ἀπώλειας φαίνεται μωρία καὶ ἀνοησία.

Οἱ μαθητὲς τοῦ Ἐσταυρωμένου, ὡσ­τόσο, ὄχι μόνο δὲν θεώρησαν ντροπή τους τὸ νὰ ὀνομάζονται «Χριστιανοί», ἀλλὰ ἀντίθετα υἱοθέτησαν τὸ ὄνομα αὐτό, θεωρώντας τιμή τους νὰ δηλώνουν μὲ αὐτὸ ὅτι ἀναγνωρίζουν τὸν Ἰησοῦ ὡς αἰώνιο Βασιλιά, ὡς παντοδύναμο Θεό· ὅτι ἀνήκουν ἐξ ὁλοκλήρου σ᾿ Ἐκεῖνον· ὅτι ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμά του, τὶς ἅγιες ἐντολές του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ μὲ καμάρι οἱ ἅγιοι Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας στὶς ἐρωτήσεις τῶν ἀνακριτῶν ἀπαντοῦσαν: «Χριστιανός εἰμι!» Αὐτὸ εἶναι τὸ ὄνομά μου· ἡ ἀληθινή μου ταυτότητα.

Μὲ τὸ ὄνομα αὐτὸ ἐπιπλέον οἱ πρῶ­τοι Χριστιανοὶ ἐξέφραζαν τὴν προσδοκία νὰ κληρονομήσουν τὴν οὐράνια Βασιλεία τοῦ Κυρίου· νὰ γίνουν «κληρονόμοι Θεοῦ» καὶ «συγκληρονόμοι Χριστοῦ» (Ρωμ. η΄ 17). «Χριστιανὸς» λοιπὸν σημαίνει ἄνθρωπος ποὺ ἀνήκει ὁλοκληρωτικὰ στὸν Χριστὸ καὶ προσδοκᾶ τὴν οὐράνια Βασιλεία του. Ἀλήθεια, ὑπάρχει πιὸ τιμημένο ὄνομα ἀπὸ αὐτό;

2. Συνέπεια στὸν τρόπο ζωῆς

Τὸ ὄνομα «Χριστιανὸς» λάβαμε κι ἐ­μεῖς, ὅταν γίναμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Αὐτὴ τὴ μεγάλη κληρονομιὰ δεχθήκαμε. Αὐτὴ τὴ βαριὰ εὐθύνη ἔχουμε ἐπωμισθεῖ. Διότι τὸ ὄνομα αὐτὸ δὲν εἶναι μιὰ τυχαία λέξη χωρὶς περιεχόμενο, ἀλ­λὰ προϋποθέτει ἄμεση συνέπεια στὸν τρόπο ζωῆς. «Εἰ ὅτι Θεὸν ὑπείληφας, διὰ τοῦτο καλῇ Χριστιανὸς καὶ καλοῖο καὶ μένοις ἐν τῷ ὀνόματι καὶ τῷ πρά­γματι» (ΕΠΕ 5, 456), ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Δηλαδή, ἂν ὀνομάζεσαι «Χριστιανός», ἐπειδὴ Τὸν θεωρεῖς Θεό, τότε ἂς ὀνομάζεσαι καὶ ἂς διατηρεῖς καὶ τὸ ὄνομα καὶ τὴν πραγματικὴ κατάσταση. Ἑπομένως ὅ­σοι λεγόμαστε «Χριστιανοί», πρέπει νὰ ἔχουμε τὴ συνείδηση ὅτι ἀνήκουμε ὁλοκληρωτικὰ στὸν Χριστό. «Οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν· ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» (Α΄ Κορ. ϛ΄ 19-20), τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Δὲν ἀνήκουμε πλέον στὸν ἑαυτό μας, διότι ἐξαγορασθήκαμε μὲ τὸ πολύτιμο Αἷμα τοῦ Κυρίου. Γίναμε μέλη τοῦ μυστικοῦ Σώματός του, τῆς Ἐκκλησίας του.

Αὐτὸ σημαίνει πρακτικότερα ὅτι πρέπει νὰ ἔχουμε παραδοθεῖ στὸν Κύριο, ὥστε νὰ ζεῖ Ἐκεῖνος μέσα μας. «Ζῶ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β΄ 20), νὰ ὁμολογοῦμε. Ὅλη ἡ ζωή μας νὰ εἶναι μία ἔκφραση τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος νὰ δρᾶ καὶ νὰ ἐνεργεῖ μέσα μας. Νὰ ὁμιλοῦμε, νὰ συναναστρεφόμαστε, νὰ συμπεριφερόμαστε ὅπως Ἐκεῖνος. «Ἡμεῖς νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Α΄ Κορ. β΄ 16), ὁμολογοῦσε ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν. Ὁ νοῦς, ἡ καρδιά, τὰ ἐλατήρια, οἱ διαθέσεις μας, ὅλα νὰ εὐωδιάζουν ἀπὸ τὸ ἄρωμα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ «Χριστιανοὶ» ἔχουμε τελικὰ προορισμὸ νὰ γίνουμε ἅγιοι. «Κάθε ἅγιος εἶναι ὁ Χριστὸς ἐπαναλαμβανόμενος» (Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, σελ. 99), ὑπογραμμίζει ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς.

Ζοῦμε σὲ μιὰ κοινωνία μόνο κατ᾿ ὄνομα χριστιανική. Κάποτε τὸ ὄνομα «Χριστιανὸς» ἀναγραφόταν στὶς ταυτότητές μας. Δυστυχῶς στὶς ἡμέρες μας τείνει νὰ ξεθωριάσει κι ἀπὸ τὴν καρδιά μας. Δὲν εἶναι λίγοι αὐτοὶ ποὺ μὲ ἀλαζονεία τὸ ἀρνοῦνται, προτιμώντας νὰ αὐτοπροσδιορίζονται ὡς ἀγνωστικιστές, νεοειδωλολάτρες ἢ ἄ­θεοι. Κι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ὀνομάζονται «Χριστιανοὶ» ἀρκετοὶ εἶναι μόνο κατ᾿ ἐπίφαση, ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὰ σύγχρονα εἴδωλα τοῦ ἀτομισμοῦ καὶ τῆς σαρκολατρίας. Ἂς μὴν ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ τὰ ρεύματα αὐτά. Ἂς συναισθανόμαστε τὴ μεγάλη τιμὴ ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ Κύριος νὰ ὀνομαζόμαστε «Χριστιανοὶ» κι ἂς ἀγωνιζόμαστε, ὥστε νὰ ἀποτυπώνεται τὸ ὄνομα αὐτὸ στὴ ζωὴ καὶ τὰ ἔργα μας.

 

Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας.


Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας


Ραγδαία αὔξηση τῶν σεξουαλικῶς μεταδιδόμενων νοσημάτων παρατηρεῖται, σύμφωνα μὲ ἐπιστημονικὲς μελέτες, σὲ ὅλο τὸν πλανήτη τὰ τελευταῖα χρόνια, ἰδίως μετὰ τὴν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Δυστυχῶς ἡ πατρίδα μας κατέχει καὶ σ’ αὐτὸ τὸν τομέα θλιβερὴ πρωτιά, καθώς, σύμφωνα μὲ τὶς τελευταῖες ἐκθέσεις τοῦ ΕΟΔΥ γιὰ τὴν χρονικὴ περίοδο 2020-2022, «καταγράφηκε αὔξηση τῆς τάξης τοῦ 113,36% γιὰ τὰ κρούσματα πρώιμης σύφιλης καὶ αὔξηση 120,73% γιὰ τὰ κρούσματα γονόρροιας». Ἀντίστοιχη ἔρευνα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κέντρου Πρόληψης καὶ Ἐλέγχου Νόσων (ECDC) γιὰ τὸ διάστημα 2018-2022 στὴν Εὐρώπη, δείχνει αὔξηση τῆς τάξεως τοῦ 41% γιὰ τὴ σύφιλη καὶ 59% γιὰ τὴ γονόρροια. Σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, «σύμφωνα μὲ τὸν Παγκόσμιο Ὀρ­γανισμὸ Ὑγείας (ΠΟΥ), ὑπολογίζεται πὼς περισσότερα ἀπὸ ἕνα ἑκατομμύριο σεξου­α­λικῶς μεταδιδόμενα νοσήματα σημειώνον­ται καθημερινὰ παγκοσμίως».

Ἀναφορικὰ μὲ τὶς εὐρωπαϊκὲς ἐκθέσεις, ἡ Ἀντρέα Ἀμόν, διευθύντρια τοῦ ὑπεύθυνου Κέντρου ποὺ τὶς διενήργησε, δήλωνε ὅτι «οἱ ἀριθμοὶ σκιαγραφοῦν μιὰ σκληρὴ εἰκόνα, ποὺ ἀπαιτεῖ τὴν ἄμεση προσοχὴ καὶ τὶς ἐνέργειές μας».

Ὡς πρὸς τὶς αἰτίες τῆς ὑπέρογκης αὐτῆς αὐξήσεως, ἡ κ. Ἀμὸν μίλησε καὶ γιὰ τὴν «αὔξηση μιᾶς πιὸ ριψοκίνδυνης σεξουαλι­κῆς συμπεριφορᾶς». Σὲ ἑλληνικὸ ἐπίπεδο, ἄξιες προσοχῆς εἶναι οἱ παρατηρήσεις ποὺ ἔκανε ἡ κ. Κατερίνα Λαμπρινοπούλου, M.D. – Ph.D., δερματολόγος – ἀφροδισιολό­γος, ἡ ὁποία ἐπισήμανε ὅτι «ἔχουμε τὶς τρεῖς τελευταῖες περίπου δεκαετίες ἐπανεμφάνιση τῆς σύφιλης, ἡ ὁποία εἶχε σχεδὸν ἐκλείψει, καὶ αὔξηση τῆς γονόρροιας, ποὺ τὰ κρούσματα δὲν ἦταν πιὰ συχνά». Γιὰ ὅλα αὐτὰ εὐθύ­νονται, σύμφωνα μὲ τὴν ἰατρό, «ἡ ἔναρξη τῆς σεξουαλικῆς ζωῆς σὲ νεαρότερη ἡλικία, ἡ ἔλλειψη φόβου γιὰ τὸν HIV (σ.σ. πρόκειται γιὰ τὸ AIDS) καὶ ἡ ἀπελευθέρωση καὶ τῶν δύο φύλων ἐρωτικά» (πηγές: «Kathimerini.gr» 19-3-2024 καὶ «iefimerida.gr» 7-3-2024).

Αὐτὲς εἶναι οἱ παρατηρήσεις τῶν ἐπι­στημό­νων. Ἀλλά, ὅσον ἀφορᾶ τουλάχιστον στὴν πατρίδα μας, μποροῦμε νὰ μὴ συνδέσουμε τὴν «ἔναρξη τῆς σεξουαλικῆς ζωῆς σὲ νεαρότερη ἡλικία», καθὼς καὶ τὴν «ἀπελευθέρωση καὶ τῶν δύο φύλων ἐρωτικὰ» μὲ τὸ ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει ἀρχίσει νὰ διδάσκεται στὰ σχολεῖα τὸ μάθημα τῆς σεξουαλικῆς ἀγωγῆς, ἀρχικὰ μὲ τὶς «θεματι­κὲς ἑβδομάδες» στὴ δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση καὶ τώρα πλέον μὲ τὴν ἐπέκταση τῆς ἀγωγῆς αὐτῆς καὶ στὴν πρωτοβάθμια; Καὶ τί διδάσκεται στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς ἀγωγῆς; «Αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν», ἂν λάβουμε ὑπόψιν τὶς ὁδηγίες πρὸς τοὺς διδάσκοντες ἀπὸ τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς. Αὐτά, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ βάναυση προσβολὴ κάθε ἔννοιας αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. καὶ τὸ διαδίκτυο μὲ τὴν προβολὴ σαπρῶν, μιαρῶν, αἰσχρῶν καὶ διαστροφικῶν ταινιῶν, ἔχουν ὁδηγήσει τὴν κοινωνία σ᾿ αὐτὴ τὴν ἔσχατη κατάπτωση. Ἡ κατάσταση εἶναι πλέον ἀνεξέλεγκτη· ἡ ἀποστασία ἀπὸ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ χωρὶς προηγούμενο. Ὁπότε ἤδη δρέπουμε τὰ ἐπίχειρα αὐτῶν τῶν τακτικῶν μας. Καὶ τί ἀκόμα μᾶς περιμένει μετὰ τὴν τελευταία νομοθέτηση τῆς διαστροφῆς! Θλιβερό, πραγματικά, τὸ κατάντημα τῆς πατρίδος μας. Κύριε, σῶσε μας!

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...