Πέμπτη 13 Ιουνίου 2024

 ΓΙΟΡΤΗ ΛΗΞΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.



 Οι μαθητές και οι μαθήτριες, οι Εκπαιδευτικοί και η Διοίκηση των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς σας προσκαλούν να γιορτάσουμε μαζί με τα παιδιά μας, τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Χορεύουμε και τραγουδάμε…για την ΑΓΑΠΗ!
📆Πέμπτη 13 Ιουνίου 2024
🕰️ 8:00 μ.μ.
📍 Βεάκειο Θέατρο Πειραιώς
Νωρίτερα, στις 07:30 θα παρακολουθήσουμε όλοι μαζί στην σκηνή του Βεακείου επίδειξη των μετασχολικών τμημάτων της ρυθμικής και της αυτοάμυνας.
Η παρουσία σας θα µας δώσει ιδιαίτερη χαρά !
Είσοδος ελεύθερη !

 ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΕΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΣΑΣ  ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ!!!



Σας προσκαλούμε στο Βεάκειο Θέατρο την Κυριακή 16 Ιουνίου 2024 και ώρα 19.30 μ.μ.

 Θα συμμετέχει η Ενορία του Αγίου Νικολάου Πειραιώς με την νεανική χορωδία μας και την καθηγήτρια μουσικής Κυρια Olga Kamilari καθώς και το παραδοσιακό χορευτικό των νέων μας με την Χοροδιδασκαλο Κυρία Πὀπη Κουμεντάκου .


 Σας περιμένουμε όλους να καμαρώσουμε και να χειροκροτήσουμε τα παιδιά μας.

 







 

Η Ανάληψη του Κυρίου.


Όταν τα χελιδόνια μένουν από τροφή και το κρύο πλησιάζει, ξεκινούν το ταξίδι τους για τα θερμά κλίματα. Εκεί θα βρουν πολύ ήλιο και αρκετή τροφή. Ένα χελιδόνι πετά μπροστά, δοκιμάζει τον αέρα και δείχνει το δρόμο. Όλα τα υπόλοιπα χελιδόνια ακολουθούν την πορεία του.

Όταν οι ψυχές μας μένουν από τροφή στον υλικό κόσμο κι όταν η κρυάδα του θανάτου πλησιάζει, τότε τι καλά θα ήταν να υπήρχε ένα χελιδόνι σαν κι εκείνο, να μας οδηγήσει σε τόπο θερμό, όπου θα βρίσκαμε πολλή πνευματική ζέστη και τροφή! Υπάρχει άραγε τέτοιος τόπος ; και μπορούμε άραγε να βρούμε τέτοιο χελιδόνι ;

Έξω από την Εκκλησία του Χριστού δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να δώσει αξιόπιστη απάντηση στο ερώτημα αυτό. Μόνο η Εκκλησία γνωρίζει και μάλιστα με βεβαιότητα. η Εκκλησία γνωρίζει το κομμάτι εκείνο του παραδείσου που νοσταλγεί η ψυχή μας, τώρα που ζει στο παγωμένο σύθαμπο της επίγειας ύπαρξής μας. Γνωρίζει επίσης το ευλογημένο εκείνο χελιδόνι, το πρώτο που πετάει προς τον τόπο της νοσταλγίας, της επαγγελίας, που διαλύει το σκοτάδι, διαπερνά με τα δυνατά φτερά του τη βαριά ατμόσφαιρα ανάμεσα σε γη και ουρανό κι ανοίγει το δρόμο για το σμήνος που ακολουθεί. κι ακόμα η στρατευόμενη Εκκλησία στη γη θα σου πει γι αμέτρητα σμήνη χελιδονιών που ακολούθησαν το πρώτο Χελιδόνι και πέταξαν μαζί του στον ευλογημένο τόπο, όπου αφθονούν όλα τ αγαθά, τον τόπο της αιώνιας άνοιξης.

θα έχεις αντιληφθεί πως με το σωστικό αυτό χελιδόνι εννοώ τον αναληφθέντα Κύριο Ιησού Χριστό. ο ίδιος δεν είπε πως είναι η Οδός ; δεν είπε ο ίδιος στους αποστόλους, «πορεύομαι ετοιμάσαι τόπον υμίν και εάν πορευθώ και ετοιμάσω υμίν τόπον, πάλιν έρχομαι και παραλήψομαι υμάς προς εμαυτόν» (Ιωάν. ιδ 2, 3) ; και πριν απαυτό δεν τους είχε πει, «καγώ εάν υψωθώ εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν» (Ιωάν. ιβ 32) ; ολ αυτά που ο ίδιος είχε πει, άρχισαν να εκπληρώνονται λίγες βδομάδες αργότερα και συνεχίζουν να εκπληρώνονται μέχρι σήμερα και θα εκπληρώνονται ως τη συντέλεια του κόσμου. Αυτό σημαίνει πως ο Χριστός, που ήταν η αρχή της πρώτης δημιουργίας του κόσμου, έγινε αρχή και της δεύτερης δημιουργίας η η ευλογημένη ανακαίνιση της παλιάς.

η αμαρτία έδεσε τα φτερά του Αδάμ και των απογόνων του κι έτσι απομακρύνθηκαν όλοι από τον Θεό, τους τύφλωσε ο ίδιος πηλός από τον οποίο είχαν πλαστεί. ο Χριστός, ο πρώτος Αδάμ και πρώτος Άνθρωπος, ο πρωτότοκος πάσης κτίσεως, ήταν ο πρώτος που αναλήφθηκε με πνευματικά φτερά στον ουρανό, στο θρόνο της αιώνιας δόξας και δύναμης. Βάδισε το δρόμο προς τον ουρανό και άνοιξε όλες τις πύλες του για τους πιστούς που έχουν ανοιγμένα τα πνευματικά φτερά τους, όπως ο αετός ανοίγει το δρόμο για τα αϊτόπουλα, όπως το χελιδόνι που πετά πρώτο, επικεφαλής, δείχνει στο σμήνος το δρόμο κι εκμηδενίζει την αντίσταση του αέρα.

«τις δώςη μοι πτέρυγας ωσεί περιστεράς και πετασθήσομαι και καταπαύσω ; » (ψαλμ. νδ 7), αναφωνεί θλιμμένος ο Ψαλμωδός πριν από την έλευση του Χριστού. Γιατί ; Εξηγεί ο ίδιος : «η καρδιά μου εταράχθη εν εμοί, και δειλία θανάτου επέπεσεν επ εμέ· φόβος και τρόμος ήλθεν επ εμέ, και εκάλυψέ με σκότος» (ψαλμ. νδ 5, 6). Τέτοια τρομερή αίσθηση νεκρικής υπαρξιακής αγωνίας πρέπει να επικρατούσε στις ερημιές αυτής της ζωής, σαν εφιάλτης σκοτεινός που βάραινε όλο το λογικό και δίκαιο κόσμο πριν από την έλευση του Χριστού.

«ποιος θα μου δώσει φτερά για να πετάξω μακριά απαυτή τη ζωή ; » πρέπει να ήταν η ερώτηση που έκαναν πολλές ευγενικές κι ευαίσθητες ψυχές. Αλλά που θα κατευθυνθείς, αμαρτωλή ανθρώπινη ψυχή ; Μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι, να νιώθεις τον τόπο της θαλπωρής και του φωτός απ όπου εξορίστηκες ; οι πύλες έκλεισαν πίσω σου, τις προσέχουν τα χερουβίμ με τα πύρινα ξίφη τους, για να εμποδίσουν την προσέγγισή σου. η αμαρτία κόλλησε τα φτερά σου, όχι τα φτερά του πτηνού, μα τα θεϊκά, κι έχεις εγκλωβιστεί στη γη. Χρειάζεσαι κάποιον για να σ ελευθερώσει πρώτα από τα δεσμά της αμαρτίας, να σε καθαρίσει και να να σε βοηθήσει να σταθείς όρθιος. Μετά χρειάζεσαι κάποιον να τοποθετήσει νέα φτερά, για να μπορέσεις να πετάξεις. Μετά θα χρειαστείς κάποιον άλλον, κάποιον πολύ δυνατό, για τον οποίο θα παραμερίσουν τα χερουβίμ με τα πύρινα ξίφη, ώστε για χάρη του να περάσεις στην ένδοξη πατρίδα σου. και τελευταίο, έχεις ανάγκη από κάποιον που θα ζητήσει για λογαριασμό σου έλεος από τον Δημιουργό, ώστε να σε δεχτεί ξανά στον τόπο της αιώνιας πατρίδας.

Αυτός ο «κάποιος» ήταν άγνωστος στον προχριστιανικό κόσμο. Αυτοαποκαλύφτηκε ως Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός, υιος του Ζώντος Θεού. Από αγάπη για σένα κατέβηκε από τον ουρανό στη γη, ντύθηκε ανθρώπινη σάρκα, φυλακίστηκε για χάρη σου, επειδή ήσουν φυλακισμένος, ίδρωσε, κρύωσε, πείνασε και δίψασε, δέχτηκε εμπτυσμούς, καρφώθηκε στο σταυρό, έμεινε στον τάφο τρεις μέρες, κατέβηκε στον Άδη για να καταστρέψει μια φυλακή χειρότερη από την παρούσα ζωή, που είχε προετοιμαστεί για σένα όταν η ψυχή σου θα χωριζόταν από το σώμα. και ολ αυτά για να σε σώσει από εκεί που κυλιόσουν στη λάσπη της αμαρτίας, να σε κάνει να σταθείς όρθιος. Μετά αναστήθηκε «εκ νεκρών», για να δώσει και σε σένα φτερά, να πετάξεις στον ουρανό. Τελικά αναλήφθηκε στον ουρανό για ν ανοίξει και για σένα το δρόμο, να σε οδηγήσει στα σκηνώματα των αγγέλων.

Τώρα δεν έχεις λόγο ν αναστενάζεις με φόβο και τρόμο, όπως ο προφητάνακτας Δαβίδ, ούτε να επιθυμείς πτέρυγας ωσεί περιστεράς. Τώρα εμφανίστηκε ο Αετός, που άνοιξε τα φτερά του και σου έδειξε το δρόμο. το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι ν αναπτύξεις τα πνευματικά φτερά που σου δόθηκαν όταν βαφτίστηκες στο όνομά του και να επιθυμήσεις μ όλη σου την ψυχή ν ανεβείς εκεί όπου αναλήφθηκε ο Ίδιος. ο Κύριος έκανε τα ενενήντα εννιά από τα εκατό βήματα που χρειάζεσαι για τη σωτηρία σου. δεν θα προσπαθήσεις να κάνεις το βήμα που απέμεινε για να επιτύχεις τη σωτηρία σου, όταν μάλιστα «ούτω γαρ πλουσίως επιχορηγηθήσεται υμίν η είσοδος εις την αιώνιον βασιλείαν του Κυρίου ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού» (Β πετρ. α 11) ;

η Ανάληψη του Κυρίου από τη γη στον ουρανό ήταν τόσο απρόσμενη στους ανθρώπους, όσο ήταν και στους αγγέλους η ελευσή του από τον ουρανό στη γη κι η κατά σάρκα γένννησή του. Αλλά και ποιο γεγονός στη ζωή του δεν αντιπροσωπεύει κάτι μοναδικό κι απρόσμενο στον κόσμο ; Όπως οι άγγελοι παρατηρούσαν με θαυμασμό πως ξεχώριζε ο Θεός το φως από το σκοτάδι στην πρώτη δημιουργία και το νερό από την ξηρά, πως τοποθέτησε τα άστρα στον ουράνιο θόλο και πως δημιούργησε τα φυτά και τα ζώα από τη γη και τελικά έπλασε τον άνθρωπο, δίνοντάς του ψυχή ζώσα, έτσι κι εμείς όλοι βλέπουμε με θαυμασμό τα γεγονότα της ζωής του Σωτήρα μας, από τον Ευαγγελισμό της Παναγίας Παρθένου ως και την ένδοξη Ανάληψή του στο όρος των Ελαιών. Από μια πρώτη ματιά ήταν όλα απρόσμενα, αναπάντεχα. Όταν όμως γίνεται φανερό πως υπηρετούν το σχέδιο της σωτηρίας μας, όλοι οι λογικοί άνθρωποι πρέπει να κραυγάσουν με χαρά και να δοξολογήσουν τη δύναμη του Θεού, τη σοφία και την αγάπη του για το ανθρώπινο γένος.

δεν μπορείς ν αφαιρέσεις κάποιο γεγονός από τη ζωή του Χριστού και να μη παραμορφώσεις ολόκληρο το έργο του, όπως δεν μπορείς να κόψεις το χέρι ενός ανθρώπου η το πόδι του και να μη τον παραμορφώσεις, η να βγάλεις από τον ουράνιο θόλο το φεγγάρι η ένα μέρος από τα μυριάδες άστρα και να μην παραμορφώσεις την τάξη και το κάλλος του ουρανού. γι αυτό μη σκέφτεσαι πως ίσως «δεν ήταν απαραίτητο ν αναληφθεί ο Κύριος». Όταν μερικοί από τους Ιουδαίους αναγκάστηκαν να παραδεχτούν και να κραυγάσουν πως «καλώς πάντα πεποίηκε» (μαρκ. ζ 37), πως εμείς που βαφτιστήκαμε στο όνομά του να μην πιστέψουμε πως όλα όσα έκανε ήταν καλά ; Όλα τα σχεδίασε και τα έφτιαξε με μεγάλη σοφία. και η Ανάληψή του ήταν καλά σχεδιασμένη, με πολλή σοφία, όπως ήταν κι η Ενσάρκωση, το Βάπτισμα, η Μεταμόρφωση κι η Ανάστασή του. «Συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω» (Ιωάν. ιστ 7), είπε ο Κύριος στους μαθητές του.

Βλέπεις πως ρυθμίζει και κάνει τα πάντα για το καλό των ανθρώπων ; Κάθε λόγος και κάθε πράξη του έχουν ως σκοπό τους το καλό όλων μας. Διαφορετικά δεν θα είχε αναληφθεί. ας μείνουμε όμως στο ίδιο το γεγονός της Ανάληψης, όπως το περιγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς στα δυο του έργα : στο Ευαγγέλιο και στις Πράξεις των Αποστόλων.

Είπε ο Κύριος στους μαθητές του : «είπεν αυτοίς ότι ούτω γέγραπται και ούτως έδει παθείν τον Χριστόν και αναστήναι εκ νεκρών τη τρίτη ημέρα» (λουκ. κδ 46). Από ποιον γέγραπται ; το Άγιο Πνεύμα το έγραψε, μέσω των προφητών στο νόμο του Μωυσή, στους προφήτες και στους Ψαλμούς. ο Κύριος εκτιμά τα βιβλία αυτά, στο μέτρο που αναφέρονται προφητικά σε όσα επρόκειτο να του συμβούν. Εκεί είχαν γραφεί κι εκπληρώθηκαν. Εκεί υπήρχε η σκια, εδώ η ζωή κι η αλήθεια.

«Τότε διήνοιξεν αυτών τον νουν του συνιέναι τας γραφάς» (λουκ. κδ 45). η «διάνοιξη» του νου είναι θαύμα ίσο με ανάσταση νεκρών, γιατί κάτω από το πυκνό πέπλο της αμαρτίας, η ανθρώπινη αντίληψη βρίσκεται στο σκοτάδι του τάφου. Διαβάζει, μα δεν καταλαβαίνει, κοιτάζει, μα δε βλέπει, αφουγκράζεται, μα δεν ακούει. ποιος άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ είχε δει κι είχε διαβάσει καλύτερα από τους Γραμματείς τα λόγια των Γραφών ; μα τα προσέξανε τόσο λίγο! Γιατί ο Κύριος δεν τράβηξε τον πυκνό πέπλο από το νου τους, ώστε να κατανοήσουν κι αυτοί όπως οι απόστολοι ; Επειδή οι απόστολοι θέλησαν να γίνει αυτό ενώ οι Γραμματείς αρνήθηκαν. Επειδή οι Γραμματείς κι οι πρεσβύτεροι είπαν ότι «ούτος ο άνθρωπος αμαρτωλός εστι» και περίμεναν την ευκαιρία για να τον σκοτώσουν, οι απόστολοι όμως είπαν : «Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα ; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (Ιωάν. στ 68). ο Θεός «διανοίγει το νου» εκείνων που το θέλουν χορηγεί το ζων ύδωρ σ αυτούς που διψάνε, αποκαλύπτεται σε όσους τον αναζητούν.

«Ούτω γέγραπται και ούτως έδει» αν την Αγία Γραφή την είχαν γράψει συνηθισμένοι άνθρωποι, με ανθρώπινη αντίληψη, ο υιος του Θεού δεν θα είχε αναφερθεί στα κείμενά τους. τα κείμενα των προφητών όμως ήταν έργα του Αγίου Πνεύματος. κι ο Θεός, που είναι πιστός στις υποσχέσεις του, έστειλε το Μονογενή του υιο για να εκπληρώσει τις προφητείες και να τηρήσει τις επαγγελίες του. «Ούτως έδει» είπε Εκείνος που βλέπει ολόκληρο τον κτιστό κόσμο, από τη μια άκρη στην άλλη, όπως ο άνθρωπος βλέπει μια γραμμένη σελίδα που έχει μπροστά του. κι όταν ο πάνσοφος λέει πως «ούτως έδει» δεν είναι καταγέλαστοι οι τυφλοί που λένε πως δεν ήταν απαραίτητο να γίνει η Ανάληψή του ; Έπρεπε να γίνει. ο Κύριος έπρεπε να πάθει στην ώρα του, να χαρεί στην αιωνιότητα. Έπρεπε ν αναστηθεί, για ν αναστηθούμε κι εμείς στην αιώνια ζωή.

«και κηρυχθήναι επί τω ονόματι αυτού μετάνοιαν και άφεσιν αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, αρξάμενον από Ιερουσαλήμ» (λουκ. κδ 47). ο Μάρκος στο ευαγγέλιό του αναφέρει το ίδιο με άλλα λόγια : «κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει» (μαρκ. ιστ 15). Πάση τη κτίσεισημαίνει σε όλους τους ανθρώπους. ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, στην ιστ΄ ομιλία του λέει : «ο άνθρωπος έχει κάτι κοινό με όλη την κτίση. με την πέτρα έχει την ίδια ύπαρξη· με το ξύλο, τη ζωή· με τα ζώα, τις αισθήσεις· με τους αγγέλους, το νου Έτσι με την έκφραση πάση τη κτίσει πρέπει να εννοήσουμε τον άνθρωπο».

αν ο Κύριος Ιησούς δεν είχε πάθει και δεν είχε πεθάνει για τις αμαρτίες μας, ποιος από μας θα γνώριζε πως η αμαρτία είναι τέτοιο θανατηφόρο δηλητήριο ; αν δεν είχε αναστηθεί, ποιος από μας, που είχε ανακαλύψει πόσο φοβερό πράγμα είναι η αμαρτία, θα είχε ελπίδα ; Τότε η μετάνοια θα ήταν ανώφελη, η συγχώρηση αδύνατη. η μετάνοια συνδέεται με το πάθος, η συγχώρηση με την ανάσταση, μέσω της Θείας χάρης. με τη μετάνοια ο παλιός άνθρωπος της αμαρτίας πεθαίνει, οδηγείται στον τάφο. με τη συγχώρηση γεννιέται ο νέος άνθρωπος, στην καινούργια ζωή.

Προσέξτε! Εδώ είναι οι πιο χαρμόσυνες ειδήσεις για όλα τα έθνη της γης, ξεκινώντας από τα Ιεροσόλυμα. Είναι εκείνα που είπε ο αρχάγγελος Γαβριήλ στο δίκαιο Ιωσήφ με τα λόγια του προφήτη : «Αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών» (ματθ. α 21). Αυτά βεβαιώνει ο ίδιος ο Κύριος, με την εμπειρία Εκείνου που έπαθε και το δικαίωμα Αυτού που νίκησε. Γιατί λέει όμως, αρξάμενον από Ιερουσαλήμ ; Γιατί στην Ιερουσαλήμ έγινε η μέγιστη θυσία για ολόκληρη την ανθρωπότητα, επειδή εκεί έλαμψε από τον τάφο το φως της Ανάστασης. αν η Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει το νου του ανθρώπου, κατά κάποιο μυστηριώδη τρόπο είναι ευνόητο πως η μετάνοια κι η ταπείνωση πρέπει να ξεκινήσουν από το νου κι από κει να διαχυθούν σ ολόκληρη την ύπαρξη.

η υπερηφάνεια του νου έστειλε το σατανά στην κόλαση· η υπερηφάνεια του νου χώρισε τον Αδάμ και την Εύα από τον Θεό, ώθησε τους Φαρισαίους και τους Γραμματείς να σκοτώσουν τον Χριστό. η υπερηφάνεια του νου είναι το πιο πρόσφορο έδαφος για ν αναπτυχθεί η αμαρτία ως τις μέρες μας. αν ο νους του ανθρώπου δεν γονατίσει μπροστά στον Χριστό, τα γόνατά του δεν θα λυγίσουν. Όποιος ξεκίνησε να ειρηνέψει το νου του με τη μετάνοια, άρχισε ήδη να θεραπεύει και τα βαθύτερα τραύματά του.

«Υμείς δε εστε μάρτυρες τούτων» (λουκ. κδ 48). Μάρτυρες σε τι ; Μάρτυρες των παθών του Κυρίου, της ένδοξης Ανάστασής του. Μάρτυρες της ανάγκης για μετάνοια, μάρτυρες της αλήθειας, της άφεσης των αμαρτιών. Όταν ο απόστολος Παύλος από διώκτης άλλαξε κι έγινε απόστολος, ο Κύριος του είπε : «εις τούτο γαρ ώφθην σοι, προχειρίσασθαί σε υπηρέτην και μάρτυρα ων τε είδες ων τε οφθήσομαί σοι» (πραξ. κστ 16). κι ο απόστολος Πέτρος είπε στο πρώτο κήρυγμά του προς το λαό μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος : «Τούτον τον Ιησούν ανέστησεν ο Θεός, ου πάντες ημείς εσμεν μάρτυρες» (πραξ. β 32). Λέει επίσης κι ο απόστολος κι ευαγγελιστής Ιωάννης : «ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν απαγγέλλομεν υμίν την ζωήν την αιώνιον» (α Ιωάν. α1, 3).

οι απόστολοι ήταν αυτόπτες μάρτυρες του κηρύγματος του Χριστού, των θαυμάτων του κι όλων εκείνων που έγιναν στη διάρκεια της επίγειας ζωής του, όλων αυτών στα οποία θεμελιώθηκε η σωτηρία μας. Άκουσαν, είδαν, συμμετείχαν στην Αλήθεια. Ήταν οι πρώτοι που μπήκαν στο πλοίο της σωτηρίας, για να γλιτώσουν από τον κατακλυσμό της αμαρτίας και να μπορέσουν να βάλουν κι άλλους στο πλοίο για να τους σώσουν. ο νους τους απαλλάχτηκε από την υπερηφάνεια κι οι καρδιές τους καθαρίστηκαν από τα πάθη. ο ίδιος ο Κύριος τους διαβεβαίωσε γι αυτό : «ήδη υμείς καθαροί εστε δια τον λόγον ον λελάληκα υμίν» (Ιωάν. ιε 3). κι ήταν μάρτυρες όχι μόνο των εξωτερικών πραγμάτων, που μπορούσαν να δουν, ν ακούσουν, να ερευνήσουν και ν αγγίξουν σχετικά με το λόγο του Θεού. Ήταν μάρτυρες και της εσωτερικής αναγέννησης και ανακαίνισης του ανθρώπου, με τη μετάνοια και την κάθαρση από την αμαρτία. το ευαγγέλιο δεν ανοίχτηκε μόνο μπροστά στα μάτια και τ αυτιά τους, αλλά και μέσα τους, στην καρδιά και το νου τους. στα τρία χρόνια που ήταν μαθητές του Χριστού, στην καρδιά και το νου τους έγινε ολόκληρη επανάσταση.

η επανάσταση αυτή συνίστατο στην οδυνηρή διαδικασία θανάτου του παλαιού ανθρώπου, και στην ακόμα πιο οδυνηρή γέννηση μέσα τους του νέου, του καινού άνθρωπου. Πόσους νεκρικούς πόνους δοκίμασε η ψυχή τους ωσότου αναγεννηθούν, φωτιστούν και μπορέσουν τελικά ν αναφωνήσουν : «ημείς οίδαμεν ότι μεταβεβήκαμεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (α Ιωάν. γ 14) ; Πόσος χρόνος, πόσος κόπος, πόση αμφιβολία, φόβος, αγωνία, περιπλάνηση και έρευνα, ώσπου να γίνουν αληθινοί και πιστοί μάρτυρες των σωματικών παθών, του θανάτου και της Ανάστασης του Κυρίου Ιησού, καθώς και των δικών τους πνευματικών παθών, του θανάτου και της ανάστασής τους ; Εκείνο τον καιρό βέβαια οι απόστολοι δεν ήταν αρκετά ώριμοι και πνευματικά σταθεροί.

γι αυτό και ο Κύριος συνέχισε να τους καθοδηγεί σαν παιδιά και να τους ενθαρρύνει τη στιγμή του χωρισμού με τα λόγια : «ουκ αφήσω υμάς ορφανούς» (Ιωάν. ιδ 18). γι αυτό κι έμεινε μαζί τους σαράντα μέρες μετά την Ανάστασή του «οις και παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά το παθείν αυτόν εν πολλοίς τεκμηρίοις, δι ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού» (πραξ. α 3). και τελικά τους υποσχέθηκε να τους στείλει το Άγιο Πνεύμα, δύναμιν εξ ύψους.

«Εξήγαγε δε αυτούς έξω έως εις Βηθανίαν, και επάρας τας χείρας αυτού ευλόγησεν αυτούς. και εγένετο εν τω ευλογείν αυτόν αυτούς διέστη απ αυτών και ανεφέρετο εις τον ουρανόν». (λουκ. κδ 50-51). τι μεγαλειώδης, τι συγκινητική αναχώρηση από τη γη! Εκεί στην άκρη του Όρους των Ελαιών, με θέα το λόφο όπου ο νεκρός Λάζαρος αναστήθηκε και ξαναγύρισε στην πρόσκαιρη αυτή ζωή, ο αναστημένος Κύριος αναλήφθηκε στα άπειρα ύψη της αιώνιας ζωής. Αναλήφθηκε στον ουρανό, όχι στ άστρα, μα πάνω απ αυτά. δεν πήγε κοντά στους αγγέλους, αλλά πάνω απ αυτούς, πάνω από τις ουράνιες δυνάμεις, πάνω από τους χορούς των αθανάτων κι ουράνιων υπάρξεων, πάνω απ όλα τα παραδείσια ενδιαιτήματα των αγγέλων και των αγίων.

Αναλήφθηκε ψηλά, εκεί που δεν τον φτάνουν τα μάτια των Χερουβίμ, στο θρόνο του Ουράνιου Πατέρα, στο μυστικό θυσιαστήριο της Αγίας και Ζωοποιού Τριάδος. τα μέτρα που έχουν αυτά τα ύψη δεν υπάρχουν στο δημιουργημένο κόσμο. το μόνο συγκρίσιμο μέγεθος ίσως είναι το βάθος όπου έριξε η υπερηφάνεια τον Εωσφόρο, ο οποίος αποστάτησε από τον Θεό. το βάθος όπου ο Εωσφόρος θέλει να ρίξει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.

ο Κύριος Ιησούς μας έσωσε από τον ατέλειωτο αυτό όλεθρο. κι αντί για τα βάθη της αβύσσου, μας ανάστησε στα θεία ύψη του ουρανού. για δυο λόγους μας ανάστησε : Πρώτο επειδή ο ίδιος αναστήθηκε ωςάνθρωπος κατά σάρκα, όπως είμαστε κι εμείς· και δεύτερο επειδή δεν αναστήθηκε για δική του χάρη αλλά για μας, για να μας ανοίξει το δρόμο της ειρήνευσης με τον Θεό. Αναλήφθηκε με το αναστημένο σώμα του, εκείνο που οι άνθρωποι είχαν σκοτώσει κι είχαν θάψει στη γη. τους ευλόγησε με τα χέρια του, που έφεραν τα σημάδια από τα καρφιά.

Ευλογημένε, πολυεύσπλαχνε Κύριε, πόσο μεγάλο είναι το έλεός σου! η ιστορία της έλευσής σου στον κόσμο ξεκίνησε με ευλογία και τελειώνει με ευλογία. Όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ ανάγγειλε την ελευσή σου στον κόσμο, χαιρέτησε την Παναγία Μητέρα σου με τα λόγια : «Χαίρε, κεχαριτωμένη ευλογημένη συ εν γυναιξί!» (λουκ. α 28). Τώρα που αποχαιρετάς εκείνους που πίστεψαν σε Σένα, άνοιξες διάπλατα τα χέρια σου και τους έδωσες την ευλογία σου. ω, υπερευλογημένε! ω, Πηγή κάθε ευλογίας! Ευλόγησε και μας, όπως ευλόγησες τους αποστόλους Σου!

«Καί ως ατενίζοντες ήσαν εις τον ουρανόν πορευομένου αυτού, και ιδού άνδρες δύο παρειστήκεισαν αυτοίς εν εσθήτι λευκή, οι και είπον άνδρες Γαλιλαίοι, τι εστήκατε εμβλέποντες εις τον ουρανόν ; ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ υμών εις τον ουρανόν, ούτως ελεύσεται, ον τρόπον εθεάσασθε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν» (πραξ. α 10-11). οι δυο άνθρωποι που ήταν ντυμένοι εν εσθήτι λευκή, είναι δυο από τις αόρατες χορείες αγγέλων που συνόδευσαν τον Κύριό τους από τη γη στον ουρανό, όπως τον είχαν συνοδεύσει νωρίτερα από τον ουρανό στη γη, όταν έγινε η σύλληψή του στη Ναζαρέτ κι η Γέννησή του στη Βηθλεέμ. στην Ανάληψη δυο απαυτούς με την πρόνοια του Θεού έγιναν ορατοί στα μάτια των ανθρώπων, για να δώσουν ένα μήνυμα στους μαθητές.

το μήνυμα αυτό ήταν ζωτικής σημασίας γι αυτούς, απαραίτητο, για να μη νιώσουν μόνοι τους κι εγκαταλελειμμένοι μετά την αναχώρηση του Σωτήρα μας· «ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ υμών εις τον ουρανόν, ούτως ελεύσεται, ον τρόπον εθεάσασθε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν, ούτως ελεύσεται». Αυτό είναι το μήνυμα που έστειλε ο Χριστός στους μαθητές μέσω των δύο αγγέλων του.

Βλέπεις το μεγαλείο της αγάπης του Χριστού για τους ανθρώπους ; Ακόμα και την ώρα της Ανάληψής του στους ουρανούς, στο θρόνο της δόξας του τριαδικού Θεού, δεν ασχολήθηκε με τον εαυτό του η με τη δόξα του, μετά τις ταπεινώσεις που δέχτηκε, ούτε ν αναπαυτεί μετά το βαρύ έργο που έκανε όσο ζούσε στην επίγεια ζωή, αλλά με τους μαθητές του, που έμειναν πίσω στη γη. αν και τους είχε συμβουλεύσει πολύ ο ίδιος και τους είχε ενθαρρύνει, τους στέλνει και τους αγγέλους του για να τους παρηγορήσει περισσότερο και να τους χαροποιήσει. Μ όλο που είχε υποσχεθεί πως θα τους στείλει το Άγιο Πνεύμα, τον Παράκλητο, αν και τους είχε πει πως «ουκ αφήσω υμάς ορφανούς· έρχομαι προς υμάς» (Ιωάν. ιδ 18), ο ίδιος κάνει τώρα στην πράξη κάτι περισσότερο απ όσα είχε υποσχεθεί : τους φανερώνει αγγέλους από τον ουρανό, τους υπηρέτες κι αγγελιοφόρους του, πρώτον για να τους πείσει για την εξουσία του και δεύτερον για ν ανανεώσει με τα χείλη των αγγέλων την υπόσχεσή του πως θα έρθει πάλι κοντά τους.

«και αυτοί προσκυνήσαντες αυτόν υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ μετά χαράς μεγάλης», (λουκ. κδ 52). Προσκύνησαν τον Κύριο με την ψυχή και το σώμα τους, σε ένδειξη σεβασμού και υπακοής. η προσκύνησή τους σημαίνει : Γενηθήτω το θέλημά σου, παντοδύναμε Κύριε! κι έπειτα γύρισαν από το Όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με την εντολή που είχαν λάβει. Γύρισαν μετά χαράς μεγάλης, όχι με λύπη. θα ήταν λυπημένοι αν ο Κύριός τους είχε αποχωριστεί με κάποιον άλλο τρόπο. ο αποχωρισμός αυτός όμως γι αυτούς ήταν μια καινούργια και μεγαλειώδης αποκάλυψη. δεν είχε εξαφανιστεί από μπροστά τους με κάποιο τρόπο για να πάει απλά κάπου. Ανέβηκε στον ουρανό με δόξα και δύναμη.

Έτσι εκπληρώθηκαν κι εδώ τα προφητικά λόγια του, όπως είχαν εκπληρωθεί στο πάθος και την Ανάστασή του. κι ο νους των αποστόλων άνοιξε για να κατανοήσουν αυτά που τους είχε πει : «Ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ειμή ο εκ του ουρανού καταβάς, ο υιός του ανθρώπου, ο ων εν τω ουρανώ» (Ιωάν. γ 13). κι άλλοτε τους είχε πει κάτι με τη μορφή ερώτησης, τότε που είχαν σκανδαλιστεί με τα λόγια του για τον άρτο που κατεβαίνει από τον ουρανό : «Εάν ουν θεωρήτε τον υιόν του ανθρώπου αναβαίνοντα όπου ην το πρότερον ; » (Ιωάν. στ 62). κι αλλού πάλι : «Εξήλθον παρά του πατρός και ελήλυθα εις τον κόσμον πάλιν αφίημι τον κόσμον και πορεύομαι προς τον πατέρα» (Ιωάν. ιστ 28).

το σκοτάδι της άγνοιας σκορπάει φόβο και σύγχυση στην ψυχή. το φως της γνώσης της αλήθειας παρέχει χαρά, δημιουργεί δύναμη και πίστη. οι μαθητές βρίσκονταν σε σύγχυση και φόβο όταν ο Κύριος τους μιλούσε για το θάνατο και την Ανάστασή του. Όταν όμως τον είδαν ζωντανό, αναστημένο, είχαν χαρά μεγάλη. οι μαθητές θα πρέπει να ξαναβρέθηκαν σε σύγχυση και φόβο, όταν ο Κύριος τους μίλησε για την Ανάληψή του στους ουρανούς και τον αποχωρισμό τους. Όταν αυτό όμως έγινε μπροστά στα μάτια τους, όπως το είχε προφητέψει, τότε γύρισαν μετά χαράς μεγάλης. ο φόβος τους εξαφανίστηκε, η αμφιβολία τους διαλύθηκε, η σύγχυση τους εγκατέλειψε. και τη θέση όλων αυτών πήρε η βεβαιότητα, μια θαυμάσια και ολοφώτεινη βεβαιότητα. κι από τη βεβαιότητα αυτή προέκυψε δύναμη και χαρά. Βεβαιώθηκαν πως ο Κύριος και Διδάσκαλός τους είχε έρθει από τον ουρανό, αφού τώρα αναλήφθηκε στον ουρανό. πως τον έστειλε ο Πατέρας, αφού τώρα γύρισε στον Πατέρα.

πως ήταν και είναι στη γη, αφού άγγελοι τον συνοδεύουν και κάνουν το θέλημά του. με τη βεβαιότητα αυτή είχε συνδεθεί τώρα κι η βέβαιη πίστη τους πως θα ξανά ρθει, τώρα όμως με δόξα και δύναμη, όπως τους είχε πει πολλές φορές. κι οι άγγελοι τώρα επανέλαβαν την υπόσχεσή του. γι αυτούς λοιπόν δεν έμενε τίποτ άλλο, παρά να τηρήσουν τις εντολές του με ζήλο και θέρμη. τους έδωσε εντολή να μείνουν στην Ιερουσαλήμ και να περιμένουν δύναμιν εξ ύψους. κι εκείνοι γύρισαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη και δικαιολογημένη χαρά, αλλά και με μεγάλη πίστη πως η δύναμις εξ ύψους θα τους επισκεφτεί.

«και ήσαν δια παντός εν τω Ιερώ αινούντες χαι ευλογούντες τον Θεόν» (λουκ. κδ 53). Σ άλλο σημείο αναφέρεται πως συνέχισαν όλοι ομοθυμαδόν να προσκαρτερούν στην προσευχή (πραξ. α 14). Μετά απ όλα όσα είχαν δει κι είχαν διδαχτεί, δεν μπορούσαν να κρατήσουν το νου τους μακριά από τον Κύριο, που αναλήφθηκε μπροστά στα μάτια τους, μα που ακριβώς γι αυτό το λόγο είχε μπει μέσα στις ψυχές τους. Είχε ενοικήσει στην καρδιά τους με δύναμη και δόξα, κι εκείνοι αινούσαν διαρκώς και δοξολογούσαν τον Κύριο.

ο Κύριος γύρισε κοντά τους πολύ πιο γρήγορα απ ο, τι περίμεναν. δεν είχε έρθει ορατός, για να τον δουν τα σωματικά μάτια, μα είχε κατοικήσει μέσα τους, είχε μπει στην ψυχή τους. μα δεν είχε έρθει μόνος του στην ψυχή τους, αλλά μαζί με τον Πατέρα, αφού ο Κύριος είχε πει για όλους όσοι τον αγαπούν : «(Εγώ) και ο πατήρ μου προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ αυτώ ποιήσωμεν» (Ιωάν. ιδ 23). Εκείνο που έμενε, ήταν να έρθει το Άγιο Πνεύμα και να κατοικήσει μέσα τους, για να τους κάνει τέλειους άντρες, στους οποίους ανακαινίζεται η εικόνα και η ομοίωση του Τριαδικού Θεού. Αυτό έπρεπε να περιμένουν στην Ιερουσαλήμ. να περιμένουν ωσότου πραγματοποιηθεί.

Δέκα μέρες αργότερα κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα, η δύναμις εξ ύψους, στην πρώτη αυτή χριστιανική Εκκλησία, για να μην εγκαταλείψει ποτέ την Εκκλησία του Χριστού μέχρι σήμερα και μέχρι τη συντέλεια του κόσμου.

Αινούμε κι ευλογούμε τον Κύριο, γιατί με την Ανάληψή του φώτισε το νου μας για να δούμε το δρόμο και τον προορισμό της ζωής μας. Αινούμε κι ευλογούμε τον Πατέρα, που με την αγάπη του ανταποκρίνεται στην αγάπη μας προς τον υιο και ενοικεί, μαζί με τον υιο, σε όλους εκείνους που ομολογούν και τηρούν τις εντολές του. Έχουμε διαρκώς τον Πατέρα και τον υιο στο νου μας, τους αινούμε και τους ευλογούμε όπως έκαναν οι απόστολοι στην Ιερουσαλήμ κι αναμένουμε το Άγιο Πνεύμα, τον Παράκλητο, να έρθει και σε μας. Περιμένουμε Εκείνον που μας επισκιάζει όλους στο βάπτισμα, αλλά αποσύρεται όταν αμαρτάνουμε.

Είθε ν ανακαινιστεί μέσα μας ο πρώτος άνθρωπος, ο ουράνιος. Είθε κι εμεί μαζί με τους αποστόλους να αινούμε και να ευλογούμε τον αναληφθέντα στους ουρανούς Κύριο Ιησού Χριστό, στον Οποίο πρέπει κάθε δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Από το βιβλίο : «Αναστάσεως Ημέρα», εκδ. Πέτρου Μπότση.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2024

 

11 Ιουνίου: Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου του «Άξιον Εστιν» εν Αγίω Όρει.


: Η ιερή εικόνα της Παναγίας του «» φυλάσσεται στο ναό του Πρωτάτου του , στις Καρυές. Ο ναός αυτός εκτίσθηκε το 843 μ.Χ., εμεγάλωσε από τον Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη και αγιογραφήθηκε κατά τον 13ο αιώνα μ.Χ. από τον περίφημο αγιογράφο Εμμανουήλ Πανσέληνο.

Σύμφωνα με την παράδοση, κάποιος μοναχός, ο οποίος εζούσε κοντά στις Καρυές με έναν νεαρό υποτακτικό, έφυγε ένα βράδυ από το κελί, διότι έπρεπε να πάει στην εκκλησία του Πρωτάτου, για να συμμετάσχει σε μια αγρυπνία. Όταν ενύχτωσε, ο δόκιμος, που έμεινε μόνος, άκουσε αργά το βράδυ να κτυπούν την πόρτα και ανοίγοντάς την είδε ένα γέροντα μοναχό, που εζητούσε φιλοξενία. Τα μεσάνυχτα ο γέροντας και ο δόκιμος άρχισαν να ψάλλουν μαζί την Ακολουθία. Μόλις έφθασε η ώρα να ψάλλουν «Την Τιμιωτέραν», ο γέροντας πρόλαβε το δόκιμο στο ψάλσιμό του λέγοντας πρις το «Άξιον εστιν μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και Μητέρα του Θεού ημών». Ο νεαρός δόκιμος άκουσε τον ύμνο αυτό για πρώτη φορά. Γι’ αυτό είπε στο γέροντα να του γράψει αυτά τα λόγια, για να υμνεί την Παναγία. Ο γέροντας εδέχθηκε και έγραψε τον ύμνο επάνω σε μία πέτρα, που έγινε μαλακή σαν κερί, και είπε στο νεαρό δόκιμο: «Από εδώ και πέρα έτσι εσείς και όλοι οι Ορθόδοξοι να ψάλετε αυτόν τον ύμνο». Ο γέροντας μοναχός, αφού είπε πως τον έλεγαν Γαβριήλ, εξαφανίσθηκε.

Μόλις επέστρεψε ο γέροντας μοναχός, ο δόκιμος του έδειξε την πέτρα και έψαλε τον ύμνο που είχε ακούσει. Ο γέροντας με τη διάκρισή του διεπίστωσε αμέσως το θαυματουργικό γεγονός και έτρεξε να μεταφέρει το θαυμαστό αντικείμενο στους γέροντες του γειτονικού μοναστηριού. Ετσι διαδόθηκε ότι ο μυστηριώδης επισκέπτης ήταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο οποίος είχε κατέβει από τον ουρανό, για να διδάξει ένα νέο ύμνο προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Η χαραγμένη πέτρα από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ απεστάλη στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νικόλαο Χρυσοβέργη (984 – 996 μ.Χ.), ο οποίος ενέκρινε την εισαγωγή του αγγελικού αυτού ύμνου στο λειτουργικό βίο της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι το γεγονός αυτό είναι πολύ παλαιό και τούτο μαρτυρείται από τα Μηναία της Εκκλησίας, όπου στις 11 Ιουνίου αναγράφεται: «Τη αυτή ημέρα, η Σύναξις του Αρχαγγέλου Γαβριήλ εν τω Άδειν». Το γεγονός αυτό συνέβη το 982 μ.Χ.
Η ιερή εικόνα της Θεομήτορος είναι τύπου Ελεούσης η Γλυκοφιλούσης και κρατά στα δεξιά της τον Ιησού Χριστό.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Πατέρων αθροίσθητε, πάσα του Άθω πληθύς, πιστώς εορτάζοντες, σήμερον χαίροντες, και φαιδρώς αλαλάζοντες, πάντες εν ευφροσύνη· του Θεού γαρ η Μήτηρ, νυν παρά του Αγγέλου, παραδόξως υμνείται· διό ως Θεοτόκον αεί, ταύτην δοξάζομεν.

Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Τη σεπτή σπυ Εικόνι Γαβριήλ ο Αρχάγγελος, καταπτάς εν σχήματι ξένω, την ωδήν σοι ανέμελψεν, Άξιόν εστιν ως αληθώς, την μόνην μακαρίζειν σε Αγνή, ως Μητέρα του των όλων Δημιουργού, και σώζουσαν τους κράζοντας· δόξα τοις θαυμασίοις σου Αγνή, δόξα τοις μεγαλείοις σου, δόξα τη προς ημάς σου προνοία Άχραντε.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.

Εορτάζει σήμερον άπας ο Άθως, ότι ύμνοις δέδεκται, υπό Αγγέλου θαυμαστώς, σου της Αγνής Θεομήτορος, ην πάσα κτίσις γεραίρει δοξάζουσα.

Έτερον Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.
Ως επιστάς απ’ ουρανού εν ξένω σχήματι

Ο Γαβριήλ τον Μοναστήν εμυσταγώγησε

Μακαρίζει και υμνείν σε αξίως Κόρη.

Αλλ’ ημείς τούτου την μνείαν εορτάζοντες

Την πολλήν σου προς ημάς υμνούμεν πρόνοιαν
Και βοώμέν σοι, χαίρε Άθω η έφορος.

Μεγαλυνάριον.
Άξιον υμνείν σε διά παντός, την Θεού Μητέρα, και προστάτιν των γηγενών, παρά του Αγγέλου, Παρθένε διδαχθέντες, υμνούμεν καθ’ εκάστην, τα μεγαλείά σου.



 

Αγιος Λουκάς ο Ιατρός: Ο Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας.




ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 Μια από τις δραματικότερες περιόδους της εκκλησιαστικής μας ιστορίας είναι και ο 20ος αιώνας, όπου δοκιμάστηκαν σκληρά πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες από τα μαρξιστικά καθεστώτα.

Χιλιάδες κληρικοί όλων των βαθμών καθώς και εκατομμύρια πιστοί διώχτηκαν, βασανίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους, με μόνη αιτία ότι πίστευαν στο Θεό και ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ένας από αυτούς τους χιλιάδες κληρικούς ήταν και ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός, αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας.
Γεννήθηκε το 1877 στο Κέρτς της Κριμαίας και το κοσμικό του όνομα ήταν Βαλεντίν Γιασενέσκι. Ο πατέρας του ήταν παπικός και ορθόδοξη μητέρα του, η οποία τον ανάθρεψε τυπικά ορθόδοξα. Νωρίς είχαν μετακομίσει στο Κίεβο, όπου ο Βαλεντίν σπούδασε ιατρική. Έλαβε το πτυχίο του το 1903 ως οφθαλμίατρος.

Στα 1904 ξέσπασε ο Ρωσο – Ιαπωνικός πόλεμος, όπου ο Βαλεντίν βρέθηκε στο μέτωπο ως επιτυχημένος στρατιωτικός χειρούργος ιατρός. Εκεί γνώρισε τη σύζυγό του Άννα Βασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου εργάστηκε ως ιατρός σε διάφορες περιοχές. Οι επιτυχίες του τον έκαμαν διάσημο. Μελέτησε και εφάρμοσε πρωτοποριακές μεθόδους αναισθησίας, ενώ στον τομέα της οφθαλμολογίας ήταν πρωτοπόρος. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.

Το 1917 εκλέχτηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Όμως την ίδια χρονιά είχε ξεσπάσει η επανάσταση των Μπολσεβίκων, η οποία κήρυξε απηνή διωγμό κατά της Εκκλησίας. Οι πιστοί υφίσταντο παντοειδείς διώξεις. Ο Βαλεντίν ήδη είχε ανακαλύψει την ορθόδοξη πνευματικότητα και είχε γίνει πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός και γι’ αυτό έγινε στόχος των αθέων μαρξιστών. Στο Πανεπιστήμιο εκδήλωνε ανοικτά την πίστη του, προκαλώντας την αγανάκτηση και το μίσος των άθεων συναδέλφων του. Κάποιος νοσοκόμος τον συκοφάντησε και το καθεστώς τον συνέλαβε. Ευτυχώς, με θαυματουργικό τρόπο, αθωώθηκε και αφέθηκε ελεύθερος. Όμως πέθανε η σύζυγός του από φυματίωση και αναγκάστηκε να εμπιστευτεί την επιμέλεια των παιδιών του στην πιστή νοσοκόμα Σοφία Σεργκέγεβνα.

Από τις πρώτες ημέρες το άθεο καθεστώς δημιούργησε μια ψευδοεκκλησία, τη λεγόμενη «Ζώσα Εκκλησία», για να ελέγχει τους πιστούς, να τους διαιρεί και να τους απομακρύνει από την αληθινή Εκκλησία. Ο Βαλεντίν έμεινε πιστός στην αληθινή μαρτυρική και διωκόμενη Εκκλησία. Μετά την υπεράσπιση με σθένος του αρχιεπισκόπου Τασκένδης Ιννοκεντίου, εκείνος του πρότεινε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος. Δέχτηκε και στις 21 – 1 -1921 έγινε η χειροτονία του. Παράλληλα συνέχιζε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο. Το 1923, μετά την απομάκρυνση του Ιννοκεντίου εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Τασκένδης, αφού εκάρη πρώτα μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Λουκάς. Ταξίδεψε κρυφά στο Πεντζικέντ για να λάβει τη χειροτονία του ως επίσκοπος.

Αυτό θεωρήθηκε ως αντικαθεστωτική ενέργεια, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στη φυλακή ολοκλήρωσε το πρωτοπόρο επιστημονικό του σύγγραμμα: «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», το οποίου απαγόρευσαν την έκδοση επειδή ο συγγραφέας επέμενε να γραφεί στο εξώφυλλο η επισκοπική του ιδιότητα! Κατόπιν αποφασίστηκε η μετακίνησή του στη Μόσχα, όπου έπαθε το πρώτο του καρδιακό επεισόδιο, και κατόπιν στη Σιβηρία στην πόλη Γενισέισκ και αργότερα 2000 χιλιόμετρα μακρύτερα, στην πόλη Τουρουχάνσκ. Οι συνθήκες διαβίωσής του ήταν τραγικές, τα ενδύματα ελαφρά και το φαγητό σπάνιο. Παρ’ όλα αυτά ο Λουκάς προσέφερε δωρεάν τις ιατρικές του υπηρεσίες στο λαό της περιοχής. Αυτό δεν άρεσε στους άθεους του καθεστώτος, οι οποίοι τον μετακίνησαν πάνω από τον αρκτικό κύκλο, στο χωριό Πλάχινο. Η υγεία του επιδεινώθηκε επικίνδυνα. Έμεινε δύο μήνες και κατόπιν επέστρεψε στο Τουρουχάνσκ, λόγω απαίτησης των κατοίκων. Μετά οκτώ μήνες, αφέθηκε ελεύθερος.

Γύρισε στην Τασκένδη, αλλά αντιμετώπιζε απίστευτες διώξεις από τους καθεστωτικούς, επειδή δεν ήθελε να αποβάλλει το σχήμα του κληρικού. Δεν του επέτρεπαν να ασκεί το ιατρικό επάγγελμα φορώντας τα ράσα. Ούτε να μπει στο χειρουργείο φορώντας τον Τίμιο Σταυρό. Αναγκάστηκε σε παραίτηση από το επισκοπικό θρόνο και κατόπιν οδηγήθηκε ξανά στη Βόρεια Ρωσία ως εξόριστος. Εκεί έχασε την όρασή του από το ένα μάτι. Εκδίδονται τα συγγράμματά του χωρίς τη θέλησή του, και χωρίς την αρχιερατική του ιδιότητα. Αφέθηκε ελεύθερος και εγκαταστάθηκε στο Λένινγκραντ, όπου ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού δωρεάν. Αυτό ενόχλησε το καθεστώς τον οποίο συνέλαβαν και πάλι και τον οδήγησαν στη Σιβηρία εξορία.

Τον Ιούνιο του 1941 εισβάλουν τα χιτλερικά στρατεύματα στη Ρωσία. Ο εξόριστος επίσκοπος ιατρός ζήτησε να πάει εθελοντής στο μέτωπο. Εκεί έδειξε πρωτοφανή ηρωισμό και αυτοθυσία, σώζοντας χιλιάδες τραυματίες. Το Κόμμα αναγνώρισε την προσφορά του και τον έκανε αρχίατρο και υπεύθυνο 150 στρατιωτικών νοσοκομείων. Μετά το τέλος του πολέμου, το 1946 βραβεύτηκε με το βραβείο Στάλιν, για την προσφορά του στην πατρίδα και την επιστήμη.

Στα 70 του χρόνια έγινε αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, αναλαμβάνοντας ένα τιτάνιο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο. Προσπάθησε με απίστευτες δυσκολίες να αναδιοργανώσει την τοπική εκκλησία. Οι εγκάθετοι του Κόμματος τον πολεμούσαν λυσσαλέα. Δεν του επιτρέπουν να ασκήσει το επάγγελμα του ιατρού σε δημόσιο νοσοκομείο, γι’ αυτό αναγκάζεται να ασκεί την ιατρική εθελοντικά, χωρίς αμοιβή. Κήρυττε νυχθημερόν και έγραφε. Όμως η όρασή του άρχισε να μειώνεται δραματικά. Το 1956 τυφλώθηκε οριστικά. Εν τω μεταξύ νέο κύμα διώξεων κατά της Εκκλησίας είχε κηρύξει ο Νικήτα Κρουτσώφ. Και πάλι στο στόχαστρο ο ασθενής, ταλαιπωρημένος και τυφλός επίσκοπος Λουκάς. Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτούργησε για τελευταία φορά. Την Κυριακή των Αγίων Πάντων, 11 Ιουνίου 1961, κοιμήθηκε ειρηνικά. Στην εξόδιο ακολουθία του, παρ’ όλα τα εμπόδια, που έβαλε το καθεστώς, συμμετέσχε χιλιάδες λαού, ώστε η κηδεία του θύμιζε λαϊκή επανάσταση. Στη συνείδηση του λαού ήταν ήδη άγιος. Το Νοέμβριο του 1995 έγινε η αγιοκατάταξή του και το Μάρτιο του 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία ευωδίαζαν. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιουνίου και θεωρείται θαυματουργός.

Ο άγιος Επίσκοπος Λουκάς ο ιατρός αποτελεί μια σπάνια ομολογιακή φωνή στον ταραγμένο 20ο αιώνα, όπου η αντίχριστη μαρξιστική ιδεολογία είχε γίνει πολιτική εξουσία και είχε ορκιστεί να αφανίσει την Εκκλησία του Χριστού. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας από τους κυρίους εκπροσώπους της Εκκλησίας, ο οποίος όρθωσε το ασθενικό (σωματικά) ανάστημά του, στους προσωρινά παντοδυνάμους κόκκινους τυράννους. Η ιστορία αποφάνθηκε: η δική του ηρωική αντίσταση, μαζί με εκείνες των πολλών χιλιάδων αγωνιστών, νίκησε κατά κράτος τους υπερφίαλους χριστιανομάχους και τους έστειλε ανεπιστρεπτί στο πλέον αραχνιασμένο χρονοντούλαπο της ιστορίας, για πάντα, για να θυμίζουν στις επόμενες γενιές ότι είναι σκληρό σε εκείνον, που κλωτσά μυτερά καρφιά με γυμνά πόδια, «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν» (Πραξ.26,14), Ότι η Εκκλησία είναι ανίκητη και «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ.16,18)!




 

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός: Πολλές φορές δεν βλέπουμε πώς η θεία χάρη ενεργεί στη ζωή μας.


 Είπεν ο Κύριος· «Ούτως εστίν η βασιλεία του Θεού, ως αν άνθρωπος βάλη τον σπόρον επί της γης, και καθεύδη και εγείρηται νύκτα και ημέραν, και ο σπόρος βλαστάνη και μηκύνηται ως ουκ οίδεν αυτός. αυταμάτη γαρ η γη καρποφορεί, πρώτον χόρτον, είτα στάχυν, είτα πλήρη σίτον εν τω στάχυϊ» (Μκ. 4:26-28).

Ποια είναι αυτή η Βασιλεία του Θεού, για την οποία μιλάει εδώ ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός; Αυτή για την οποία είπε· «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λκ. 17, 21)

Με το παράδειγμα του σπόρου που βλασταίνει και στη συνέχεια γίνεται στάχυ, ο Κύριος μάς αποκαλύπτει το μεγάλο μυστήριο, το μυστήριο που τελείται μέσα στην ψυχή του κάθε χριστιανού, όταν αυτή γίνεται κοινωνός της Βασιλείας των Ουρανών.

Γνωρίζει ο γεωργός πώς ο σπόρος γίνεται στάχυ; Γνωρίζει ο κηπουρός πώς το βλαστάρι αναπτύσσεται σε καρποφόρο δένδρο ή πώς φυτρώνουν αυτά τα όμορφα λουλούδια; Κανείς δεν το γνωρίζει. Είναι ένα μυστήριο που μόνο ο Θεός το γνωρίζει, το μυστήριο που τελείται μέσα στη γη. Γνωρίζουν κάτι οι βοτανολόγοι, αλλά η γνώση τους είναι σχεδόν μηδαμινή μπροστά σ’ αυτά που θα έπρεπε να γνωρίσουν για να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει και πώς από ένα μικρό κόκκο φυτρώνει ένα όμορφο φυτό.

Υπάρχει η επιστήμη που λέγεται εμβρυολογία. Η επιστήμη αυτή μελετά τα έμβρυα του ανθρώπου και των ζώων σε διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους. Αλλά βλέπει μόνο εξωτερικά πώς σχηματίζεται και αναπτύσσεται το έμβρυο και δεν μπορεί να εξηγήσει ποια δύναμη τα κάνει όλα αυτά. Μπορεί να μας εξηγήσει το μηχανισμό της κληρονομικότητας; Όχι, όσο και να αναπτυχθεί αυτή η επιστήμη, ποτέ δεν θα μπορέσει να το μάθει. Αυτό το μεγάλο μυστήριο του Θεού θα παραμένει για μας πάντοτε κρυφό.

Όπως φυτρώνει το φυτό, όπως σχηματίζεται το έμβρυο στη μήτρα της μητέρας, με τον ίδιο μυστικό τρόπο αρχίζει και γίνεται πραγματικότητα η Βασιλεία του Θεού μέσα στην ψυχή ενός χριστιανού. Και το μυστήριο αυτό είναι ακόμα βαθύτερο από το μυστήριο της γέννησης και της ανάπτυξης των ζωντανών οργανισμών. Εδώ η θεία χάρη ενεργεί μέσα στην καρδιά που διψά την αλήθεια, την καρδιά που έχει αγαπήσει τον Χριστό. Αυτή η χάρη γεννά μέσα μας τις αρετές και μας οδηγεί στην πνευματική τελείωση, η οποία τελείωση γίνεται η Βασιλεία του Θεού μέσα μας. Δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργεί η θεία χάρη μέσα στην καρδιά μας, πολλές φορές οι ενέργειές της είναι εντελώς απαρατήρητες και όμως η χάρη λειτουργεί, λειτουργεί ασταμάτητα. Ο Θεός αδιαλείπτως οικοδομεί στην ψυχή μας τη μεγάλη και ένδοξη Βασιλεία του. Δεν υπάρχει μυστήριο μεγαλύτερο απ’ αυτό.

Δεν γνωρίζουμε τις οδούς της θείας χάρης, όπως δεν γνωρίζει ο γεωργός με ποιο τρόπο ο σπόρος γίνεται στάχυ. Κοιμάται το βράδυ και ξυπνάει το πρωί, κάνει τη δουλειά του και ο σπόρος βλασταίνει και αυξάνει. Αυτός μόνο περιμένει να έλθει ο καιρός του θερισμού. Το ίδιο και στην πνευματική μας ζωή. Δεν γνωρίζουμε πώς τελείται το μεγάλο μυστήριο της πνευματικής μας τελείωσης που το ενεργεί ο Θεός.

Όπως είπα, πολλές φορές δεν βλέπουμε πώς η θεία χάρη ενεργεί στη ζωή μας. Και δεν καταλαβαίνουμε ότι τα γεγονότα και οι περιστάσεις της ζωής μας φέρνουν επάνω τους τη δική της αψευδή σφραγίδα. Μετά, όταν θα γεράσουμε και θα δούμε τη ζωή μας όλη, θα φανερωθεί ο δρόμος που η χάρη του Θεού ακολουθούσε μέσα στην καρδιά μας.

Φέρνουμε στη μνήμη τα γεγονότα της ζωής μας, τις σκέψεις και τα αισθήματά μας. Τα βλέπουμε κάτω από ένα διαφορετικό φως και φωτίζεται ο νους μας και αρχίζουμε να κατανοούμε τις οδούς του Θεού. Γίνεται φανερό για μας ότι οι σκέψεις, οι επιδιώξεις, οι πράξεις και τα γεγονότα της ζωής μας, τα οποία εμείς τα θεωρούσαμε ασήμαντα, όλα αυτά κατευθύνονταν από τη Θεία Πρόνοια.

Θα καταλάβουμε ότι σ’ όλη τη ζωή μας μάς οδηγούσε ο Θεός, μας οδηγούσε με ένα τρόπο θαυμαστό στην Βασιλεία του. Έτσι αποκαλύπτεται στην καρδιά μας η Βασιλεία των Ουρανών. Ο Θεός την φανερώνει μέσα μας. Ας είμαστε προσεκτικοί σ’ αυτά που γίνονται στη ζωή μας, και το πιο πολύ απ’ όλα να φυλαγόμαστε να μη γογγύζουμε κατά του Θεού. Αγόγγυστα να υπομένουμε τις θλίψεις και τα παθήματα, διότι μ’ αυτά κτίζεται μέσα στην καρδιά μας η Βασιλεία του Θεού. Πάντα να ευχαριστούμε τον Θεό για όλα, και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα γεγονότα της ζωής μας. Αμήν.

Από το βιβλίο: Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και ομιλίες, τόμος Γ’. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 98-100.

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...