Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2024

Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 20 Ὀκτωβρίου 2024

 Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 20 Ὀκτωβρίου 2024, ΣΤ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 27-39)

27 Ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀ­­­νήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνε­διδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν. 28 ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀ­νακράξας προσέπεσεν αὐ­­­τῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέο­μαί σου, μή με βασανί­σῃς.

 29 παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπά­κει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁ­­­λύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. 30 ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰη­σοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅ­­­τι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν­ εἰς αὐτόν· 31 καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. 32 ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄ­­ρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐ­­­κείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέ­τρεψεν αὐτοῖς. 

33 ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμό­νια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσ­ῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. 34 ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. 35 ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγο­νός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον­ τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ ­δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματι­σμέ­νον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰη­σοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. 36 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς.

 37 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅ­­­παν τὸ πλῆθος τῆς περιχώ­ρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελ­θεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ με­γάλῳ συνείχοντο. αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖ­ον ὑπέ­στρεψεν. 38 ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· 39 ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ᾿ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

27 Κι ὅταν βγῆκε στή στεριά, τόν συνάντησε κάποιος ἄνθρωπος πού καταγόταν ἀπό τήν πόλη, ὁ ὁποῖος εἶχε μέσα του δαιμόνια ἀπό πολλά χρόνια. Αὐ­τός δέν φοροῦσε πάνω του ροῦχα οὔτε ἔμενε σέ σπίτι, ἀλλά ζοῦσε μέσα στά μνήματα. 28 Ὅταν ὅμως εἶδε τόν Ἰησοῦ, ἀπό τό φόβο του ἔβγαλε μιά δυνατή κραυγή, ἔπεσε στά πόδια του καί μέ φωνή μεγάλη εἶπε: Ποιά σχέση ὑπάρχει ἀνάμεσα σέ μένα καί σέ σένα καί τί ζητᾶς ἀπό μένα, Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; Σέ παρακαλῶ, μή μέ βασανίσεις καί μή μοῦ ἐπιβάλεις τήν τιμωρία νά κλειστῶ ἀπό τώρα μέσα στά σκοτάδια τοῦ Ἅδη.

 

 

 29 Καί εἶπε τά λόγια αὐτά ὁ δαιμονισμένος, διότι ὁ Ἰη­σοῦς εἶχε διατάξει τό ἀκάθαρτο δαιμονικό πνεῦ­μα νά βγεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο. Διότι ἀπό πολλά χρόνια τόν εἶ­­χε κυριεύσει, καί τοῦ δη­μιουργοῦσε ἄγρια ἔξαψη. Γι’ αὐ­­τό τόν ἔδεναν μέ ἁλυσίδες καί μέ σιδερένια δεσμά στά πόδια, καί τόν φύλαγαν νά μήν κάνει κανένα κακό σέ κανέναν. Ἀλλά αὐτός ἔσπαζε τά δεσμά καί συρόταν βίαια ἀπό τόν δαίμονα στίς ἐρημιές. 30 Τόν ρώτησε τότε ὁ Ἰησοῦς: Ποιό εἶναι τό ὄνομά σου; Κι αὐτός τοῦ ἀπάντησε: Λεγεών, δηλαδή ταξιαρχία στρα­τιωτῶν. Καί εἶχε αὐτό τό ὄνομα, διότι εἶχαν μπεῖ μέσα στόν ἄνθρωπο αὐτό ὄχι μόνο ἕνα ἀλλά πολλά δαι­­μόνια. 31 Καί τά δαιμόνια αὐτά μέ τό στόμα τοῦ δαιμονισμένου τόν παρακα­λοῦσαν νά μήν τά διατάξει νά πᾶνε στά τρίσβαθα τοῦ Ἅδη. 32 Στό μεταξύ ἐκεῖ κοντά ἦταν ἕνα κοπάδι ἀπό πολλούς χοί­ρους πού ἔβοσκαν στό βουνό. Καί τά δαιμόνια τόν παρακαλοῦσαν νά τούς ἐπιτρέψει νά μποῦν σ’ ἐκείνους τούς χοίρους. Καί ὁ Κύριος τούς τό ἐπέτρεψε, ἐπειδή αὐτοί πού ἔτρε­­­­­­φαν τούς χοίρους τό ἔκαναν αὐτό παραβαίνοντας τό Μω­­σαϊκό νόμο, ὁ ὁποῖος ἀπαγόρευε τό χοι­ρινό κρέας ὡς ἀκάθαρτο. Μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ Κύριος τιμώρησε τήν παρανο­μία τους αὐτή.

 

 33 Κι ἀφοῦ βγῆκαν τά δαιμόνια ἀπ’ τόν ἄνθρωπο, μπῆκαν στούς χοίρους. Τότε τό κοπάδι ὅρμησε μέ ἀσυ­γκράτητη μανία πρός τό γκρεμό, κι ἔπεσε κάτω στή λίμνη καί πνίγηκε. 34 Μόλις εἶδαν αὐτό πού ἔγινε ἐκεῖνοι πού ἔβοσκαν τούς χοίρους, ἔφυγαν καί ἀνήγγειλαν τό συμβάν τῆς κα­­ταστροφῆς τῶν χοίρων στούς κατοίκους τῆς πόλεως καί σ’ ὅσους ἔμεναν ἔξω στήν ὕπαιθρο. 35 Τότε οἱ ἄνθρωποι βγῆκαν ἀπό τήν πόλη καί τά περίχωρα γιά νά δοῦν αὐτό πού ἔγινε, καί ἦλθαν στόν Ἰησοῦ. Καί πράγματι, βρῆκαν τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν ὁποῖο εἶχαν βγεῖ τά δαιμόνια νά κάθεται κοντά στά πόδια τοῦ Ἰησοῦ καί νά εἶναι ντυμένος καί σωφρονισμένος. Καί φοβήθηκαν. 36 Κι ὅσοι εἶχαν δεῖ τό περιστατικό τούς διηγήθηκαν πῶς ἔγινε καλά καί σώθηκε ὁ δαιμονισμένος. 37 Τότε ὅλο τό πλῆθος τῆς περιφέρειας τῶν Γαδαρηνῶν παρακάλεσαν τόν Ἰησοῦ νά φύγει ἀπό κοντά τους, διότι κυριεύθηκαν ἀπό μεγάλο φόβο ὅταν εἶδαν τή δίκαιη τιμωρία πού ἐπιβλήθηκε σ’ ἐκείνους πού ἐξέ­τρε­φαν χοίρους παρά τήν ἀπαγόρευση τοῦ νόμου. Καί ὁ Ἰησοῦς μπῆκε στό πλοῖο καί ἐπέστρεψε στό μέρος ἀπό τό ὁποῖο εἶχε ἔλθει. 

38 Ὁ ἄνθρωπος ὅμως ἀπό τόν ὁποῖο εἶχαν βγεῖ τά δαιμόνια τόν παρακαλοῦσε νά μένει μαζί του. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοῦ ἔδωσε τήν ἐντολή νά φύγει λέγοντας: 39 Γύρισε πίσω στό σπίτι σου καί νά διηγεῖσαι ὅσα σοῦ ἔκανε ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος σέ ἀπάλλαξε ἀπό τά δαιμόνια. Κι ἐκεῖνος ἔφυγε καί διεκήρυττε σ’ ὅλη τήν πόλη ὅσα τοῦ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς.

 Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 20 Ὀκτωβρίου 2024, ὁσίου Γερασίμου (Γαλ. ε΄ 22-ς΄ 2)

22 Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, 23 πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. 24 οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπι­θυμίαις. 25 Εἰ ζῶμεν Πνεύματι, πνεύ­ματι καὶ στοιχῶμεν. 26 μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες. 1 Αδελφοί, ἐὰν καὶ προ­ληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πρᾳ­ότητος, σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς. 2 ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπλη­ρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χρι­στοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

22 Ὁ καρπός ὅμως πού παράγει τό Ἅγιον Πνεῦμα μέ τό φωτισμό καί τή χάρη πού χορηγεῖ στίς ψυχές μας, εἶ­­ναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά πού προέρχεται ἀπό τήν ἀγαθή συν­­είδηση, ἡ εἰρήνη πού εἶναι ἀχώριστη ἀπ’ αὐτήν, ἡ ἀνοχή καί ἡ πλατιά καρδιά στίς ἀδικίες πού μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, ἡ ἀγαθή διάθεση καί καλοσύνη, ἡ εὐεργετική διά­θεση καί συμπεριφορά, ἡ πίστη καί ἡ ἀξιοπιστία στά λόγια καί τίς ὑποσχέσεις μας, 23 ἡ πραότητα, ἡ ἐγκράτεια σέ ὁτιδήποτε πονηρό. Ἀ­­­πέ­ναντι στούς ἀνθρώπους πού ἔχουν τίς ἀρε­τές αὐτές δέν ἰσχύει ὁ νόμος. 24 Κι ὅσοι ἀνήκουν πραγματικά στό Χριστό, ἔχουν νε­­­κρώσει τό σαρκικό ἄνθρωπο μέ τά πάθη καί τίς ἐπι­θυ­μίες του. 25 Ἐάν ζοῦμε σύμφωνα μέ τίς ἐμπνεύσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἄς συμπεριφερόμαστε καί σύμφωνα μέ τίς προσταγές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὄχι κινούμενοι ἀπό ἐλατήρια ἰδιοτέλειας καί ματαιοδοξίας. 26 Ἄς μή γινόμαστε ματαιόδοξοι, προκαλώντας ὁ ἕνας τόν ἄλλο σέ φιλονικίες καί φθονώντας ὁ ἕνας τόν ἄλλο. Σᾶς κάνω προσεκτικούς στή ματαιοδοξία καί τό φθό­­νο, διότι οἱ ἀδυναμίες τῶν ἀδελφῶν γίνονται ἀφορ­­­μή νά ἐκδηλώνει ὁ ἕνας κι ὁ ἄλλος τή φιλαρχία του. 1 Ὄχι, ἀδελφοί· κι ἐάν ἀπό ἀδυναμία πέσει ἕνας ἄν­­­­­­­­­­θρωπος σέ κάποιο ἁμάρτημα, ἐσεῖς πού εἶστε πνευ­μα­­­­­τικά ἰσχυροί, νά τόν διορθώνετε καί νά τόν παι­δα­γω­­­­­­­­­­­­γεῖτε μέ πνεῦμα πραότητος. Ἐσύ μάλιστα πού δι­ορ­θώ­­­­­­νεις τόν ἄλλο πρόσεχε τόν ἑαυτό σου μήν πέσεις κι ἐσύ σέ πειρασμό· καί θά συμβεῖ αὐτό εἴτε μέ τό νά πα­ρα­­­­­­­­­­­­­­­συρθεῖς στό ἴδιο ἁμάρτημα, εἴτε μέ τό νά κυ­ρι­ευθεῖς ἀπό ἀνυπομονησία ἤ ματαιοδοξία καί φιλαρ­χία, καί γε­νι­κότερα ἀπό ἐγωισμό. 

2 Γιά νά προστατεύεστε λοιπόν ἀπό τόν κίνδυνο νά πέ­σετε κι ἐσεῖς, νά ὑπομένετε ὁ ἕνας τίς ἐνοχλήσεις τοῦ ἄλ­λου, πού ὀφείλονται στά ἐλαττώματα καί τίς ἐλλεί­­ψεις του· κι ἔτσι, μέ τήν ὑπομονετική αὐτή ἀνοχή, ἐκ­πλη­­­ρῶστε τελείως τό νόμο τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τήν ἐντο­­­λή τῆς ἀγάπης. Ἄνθρωπος πού δέν ὑπομένει μέ ἀγά­πη τήν ἀδυναμία τοῦ ἄλλου, δέν συναισθάνεται ὅτι ἔχει κι αὐτός ἐλαττώματα, ἀλλά ἔχει μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυ­τό του. Ἡ ἰδέα του ὅμως αὐτή εἶναι ψεύτικη.

Ἐθισμὸς τοῦ χειρότερου εἴδους τὸ κινητὸ τηλέφωνο

«Τὸ κινητὸ τείνει νὰ γίνει προέκταση ὅλων τῶν παιδιῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐνηλίκων. Αὐτὸ σημαίνει μία ἐξάρτηση, ἕναν ἐθισμὸ τοῦ χειρότερου εἴδους», δήλωσε στὸ «EΡΤΝews» ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς Γλωσσολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης, δίνοντας ταυτόχρονα τὰ εὔσημα στὴν κυβέρνηση γιὰ τὴν ἀπόφαση ποὺ πῆρε γιὰ τὴν ἀπαγόρευση χρήσεώς τους στὰ σχολεῖα.

  Μιλώντας γιὰ τὴ διείσδυση τῶν ψηφιακῶν μέσων στὴν καθημερινότητά μας καὶ γιὰ τὸ πῶς ἐπηρεάζουν τὴ μάθηση, ὁ κ. Μπαμπινιώτης ἀναφέρθηκε καὶ στὸ παράδειγμα τῆς Φινλανδίας, ἡ ὁποία ἔπειτα ἀπὸ μιὰ δοκιμαστικὴ περίοδο περιορίζει τὴ χρήση «ebooks» (ἠλεκτρονικῶν βιβλίων) στὰ σχολεῖα καὶ ἐπιστρέφει στὸ παραδοσιακὸ βιβλίο. «Διεπίστωσαν οἱ Φινλανδοὶ ποὺ μελετοῦν τὰ πράγματα τῆς ἐκπαίδευσης καὶ βρίσκονται πολὺ μπροστά, ὅτι τὰ παιδιὰ σιγά-σιγὰ εἶχαν δυσκολία στὸ νὰ γράψουν. Χάνεται ἡ δεξιότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ σχηματίζει τὰ γράμματα καὶ μέσα ἀπὸ τὰ γράμματα τὴ λέξη καὶ τὴν ὀρθογραφία», δήλωσε χαρακτηριστικά.

  Ἀναφερόμενος στὴ χρήση τῆς γλώσσας, ποὺ παραμερίζεται ἀπὸ τὴ χρήση ψηφια­κῶν εἰκονιδίων στὶς ἠλεκτρονικὲς συνομιλίες, ὁ καθηγητὴς τῆς Γλωσσολογίας ἐπισήμανε ὅτι ἡ χρήση τῆς γλώσσας «ἀπαιτεῖ κόπο, χρόνο, ἐνασχόληση καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ πρέπει νὰ περάσουμε στὰ παιδιὰ μέσα ἀπὸ μία ἀγάπη πρὸς τὴ γλώσσα». Καὶ ὅπως πρόσθεσε, «γιὰ νὰ ἀποκτήσουν ἀγάπη πρὸς τὴ γλώσσα πρέπει νὰ καταλάβουν τί εἶναι ἡ γλώσσα. Νὰ καταλάβουν πρῶτα καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ὅτι ἡ γλώσσα εἶναι τὸ μυαλό τους». Σύμφωνα μὲ τὸν κ. Μπαμπινιώτη, ἡ παιδεία δὲν εἶναι πληροφορίες, ἀλλὰ εἶναι ἡ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς τους. Ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἀλληλεπίδραση στὶς σχολικὲς αἴθουσες, ὑποστήριξε ὅτι «ἡ σχέση δασκάλου καὶ μαθητῆ δὲν ἀντικαθίσταται ποτέ. Τὸ ζήσαμε μὲ τὴν πανδημία… Ἀντικατέστησε καὶ ὑποκατέστησε. Δὲν ἀπέδωσε» («ertnews.gr» 14-9-2024).

  Εἶναι ἀξιοπρόσεκτες οἱ ἐπισημάνσεις τοῦ κ. Μπαμπινιώτη, ἐπισημάνσεις ποὺ ἀκού­γονται ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ ἐπίσημα χείλη. Τὸ μεῖζον ὅμως θέμα εἶναι ποιοί θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι οἱ τρόποι ἀντιμετωπίσεως αὐτῆς τῆς ἐξαρτήσεως καὶ τοῦ ἐθισμοῦ τῶν νέων ἀπὸ τὸ κινητό.

  Πῶς θὰ μπορέσουν οἱ γονεῖς νὰ περιορίσουν στὰ παιδιά τους τὴν ὑπερβολικὴ χρήση τοῦ κινητοῦ, ἡ ὁποία συχνὰ γίνεται εἰς βάρος τῶν σχολικῶν, κοινωνικῶν καὶ οἰκογενειακῶν ὑποχρεώσεών τους; Πῶς θὰ μπορέσουν νὰ βοηθήσουν τὰ παιδιά τους, τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὰ ἔχουν πλέον πλήρη ἀδυναμία ἐλέγχου τῶν ὁρίων στὴ χρήση τῶν κινητῶν; Ὅταν τὰ σημερινὰ παιδιὰ ἔχουν τὸ κινητό τους ὡς χῶρο πολύωρης ἀποδράσεως ἀπὸ τὴν πραγματικότητα; Ὅταν χάνουν κάθε ἐνδιαφέρον γιὰ μάθηση, ἢ ἀκόμη καὶ γιὰ ἀθλητικὲς ἢ ἄλλες γόνιμες δραστηριότητες καὶ ἀπομονώνονται ἀπὸ οἰκογένεια καὶ φίλους, βυθισμένοι σὲ ἀτέλειωτες διαδικτυακὲς συν­δέσεις; Ὅταν πολὺ περισσότερο πλοηγοῦνται στὸ διαδίκτυο ἀπεριόριστα καὶ ἀνεξ­έλεγκτα βλέποντας ἀθλιότητες; Πῶς θὰ τεθοῦν λοιπὸν τὰ ὅρια; Πῶς θὰ ὑλοποιηθοῦν;

Εἶναι καιρὸς νὰ προβληματισθοῦμε ὅλοι μας καὶ νὰ σκεφθοῦμε πολὺ σοβαρὰ τὸ πρόβλημα τοῦ ἐθισμοῦ μικρῶν καὶ μεγάλων στὰ κινητά μας.

 

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2024

ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2024 Δ΄ ΛΟΥΚΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝΟΔΟΥ (Λουκ. η΄ 5-15) (Τιτ. γ΄ 8-15)

 

' Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

Αγιασμένη καρποφορία


«Εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού»


Η διήγηση της παραβολής του Καλού Σπορέως, ξεδιπλώνει πολύ ζωντανές εικόνες από την αγροτική ζωή, με βαθύτερα μηνύματα και νοήματα. Αποκαλύπτονται από το περιεχόμενό της σπουδαίες πνευματικές αλήθειες, απόλυτα συμβατές με τις υπαρξιακές αναζητήσεις του ανθρώπου, με πυξίδα πάντοτε την αλήθεια που οδηγεί στην αγάπη του Χριστού.


Κέντρο και καρδιά της παραβολής είναι το Πρόσωπο του Χριστού, με τους εξής άξονες:


α. Ο Θεός είναι ο γεωργός και εμείς το χωράφι του.


β. Ο Χριστός είναι ο καλός Σπορέας.


γ. Ο σπόρος είναι ο Λόγος του Θεού.


δ. Η γη, το χωράφι, το χώμα που πέφτει ο σπόρος, είναι η καρδιά μας.


ε. Η ανάπτυξη και η καρποφορία του λόγου, εξαρτώνται από το κατά πόσο η καρδιά μας είναι ανοικτή στην κοινωνία αγάπης του Θεού. Διάφορα ζιζάνια όμως που ξεφυτρώνουν στη ζωή δεν αφήνουν την καρδιά να είναι μαλακή και ν’ αποτελεί γόνιμο έδαφος στα ζωηφόρα μηνύματα της Εκκλησίας. Η αμαρτία την αφήνει να είναι ακατάστατη και να προκαλείται έτσι ένα πνευματικό «έμφραγμα» στην ύπαρξη του ανθρώπου.


Το έμφραγμα


Το πατημένο σκληρό χώμα που δέχθηκε το λόγο του Θεού, είναι οι σκληρές και ανάλγητες καρδιές. Ο εγωισμός εισχωρεί στα βάθη της καρδιάς του ανθρώπου και τον εγκαταλείπει σε φάσεις απανθρωπιάς στο ήθος και το ύφος του. Τον σκληρόκαρδο άνθρωπο τον αφήνει αδιάφορο η αλήθεια της Εκκλησίας. Τελικά, ο λόγος του Θεού αδυνατεί να ριζοβολήσει στην καρδιά του, γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος την αφήνει να γίνεται σκληρή.


Υπάρχουν όμως και οι πέτρινες καρδιές. Οι πέτρες που βρίσκονται κάτω από το χώμα, την καρδιά, είναι ουσιαστικά τα διάφορα πάθη που ριζοβολούν σ’ αυτή, όπως είναι ο εγωισμός. Ο εγωισμός είναι ό,τι πιο φοβερό γιατί είναι πηγή κάθε κακίας που δεν επιτρέπει στο λόγο του Θεού να έχει καλή υποδοχή στην καρδιά του ανθρώπου. Σ’ αυτή την κατάντια η αποκοπή από τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας είναι το άμεσο αλλά και τραγικό συνεπακόλουθο. Ο λόγος του Θεού γνωρίζει ξηρασία και μαρασμό, γιατί η καρδιά έχει γεμίσει όλο πέτρες. Εμφωλεύουν σ’ αυτή οι λογής κακίες που την καταπνίγουν και την στραγγαλίζουν.


Υπάρχουν βέβαια και οι ακανθωτές καρδιές. Ο εγωισμός εξωθεί τον άνθρωπο να βάζει στο κέντρο όλου του κόσμου τον εαυτό του και να επιδίδεται σ’ ένα ανελέητο κυνήγι εξασφάλισης υλικών αγαθών. Η ανασφάλεια του τον αφήνει να περιχαρακώνεται πίσω από αυτά. Αστοχεί και αποτυγχάνει παταγωδώς, γιατί στηρίζεται πλέον μόνο στα υλικά αγαθά αντί στη δύναμη του Θεού. Οι λογής κρίσεις που μαστίζουν σήμερα την ανθρωπότητα έχουν αντιστρέψει τα πάντα στη ζωή. Και αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ισχυρή απόδειξη της αστοχίας του ανθρώπου να φθάσει στον αληθινό προορισμό του. Είναι δείγμα της αλαζονείας και του εγωισμού που αναπτύσσει και της αδυναμίας του να ταπεινωθεί και ν’ αγαπήσει πραγματικά.


Το εύφορο έδαφος


Ωστόσο, δεν λείπει το καλό χώμα που συμβολίζει την καρδιά που είναι δεκτική στην αγάπη του Θεού, αντιπροσφέροντάς την μάλιστα και στον συνάνθρωπο. Εδώ έχουμε τον άνθρωπο που αγωνίζεται στη ζωή του για να υποτάξει το θέλημά του στο θέλημα του Θεού. «Γενηθήτω το θέλημά σου», επαναλαμβάνουμε στην Κυριακή Προσευχή. Όταν ο Χριστός βρει γόνιμο έδαφος στην καρδιά μας, τότε αυτή γνωρίζει πλούσια πνευματική καρποφορία που συνίσταται στην πραότητα, την καλοσύνη, την ταπεινοφροσύνη, την ειρήνη και κυρίως την αγάπη. Καρποί όλοι της επενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Αυτό το δρόμο έδειξαν άλλωστε με τη ζωή, το παράδειγμα και τη διδασκαλία τους οι άγιοι πατέρες της εν Νικαία Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, αλλά και ο Αγαθοδώρος ο μάρτυς, ο Βενιαμίν ο διάκονος και η Χρυσή η νεομάρτυς. Τη μνήμη τους τιμά σήμερα η Εκκλησία, αναγνωρίζοντας το μεγαλειώδες πνευματικό τους ανάστημα.


Αγαπητοί αδελφοί, προκειμένου να καταστήσουμε την καρδιά μας γόνιμο έδαφος και δεκτικό στη θεϊκή ευλογία, δεν έχουμε τίποτε άλλο παρά ν’ αγωνιζόμαστε στη ζωή μας. Να φροντίζουμε επιμελώς και να καλλιεργούμε το έδαφος αυτό, ώστε ο σπόρος του θείου λόγου να πέφτει σε «γήν αγαθήν» και να «ποιεί καρπόν εκατονταπλασίονα». Γένοιτο.


 


Χριστάκης Ευσταθίου,


Θεολόγος


Κυριακὴ Δ΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 13 Ὀκτωβρίου 2024

 










Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 13 Ὀκτωβρίου 2024, Δ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 4-15)


4 Συνιόντος δὲ ὄχλου πολλοῦ καὶ τῶν κατὰ πόλιν ἐπιπορευομένων πρὸς αὐ-τὸν εἶπε διὰ παραβολῆς· 5 ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πε­τεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· 6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· 7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέ­σῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμ­φυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀ­πέ­πνιξαν αὐτό· 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατοντα­πλασίονα. ταῦτα λέγων ἐ­­­φώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 9 Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη; 10 ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. 11 ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· 12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρ­­- χεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαν­τες σωθῶσιν. 13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅ­ταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗ­τοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφί­σταν­ται. 14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκού­σαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡ­­δο­νῶν τοῦ βίου πορευόμε­νοι συμπνί­γονται καὶ οὐ τελε­­­σφοροῦ­σι. 15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαν­τες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομο­νῇ.


ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ


4 Κι ἐνῶ μαζευόταν πολύς λαός κι ἔρχονταν ἀπό κά­θε πόλη κοντά του γιά νά τόν ἀκούσουν, ὁ Κύριος τούς εἶπε μέ παραβολή: 5 Βγῆκε ὁ σποριάς στό χωράφι του, γιά νά σπεί­ρει τό σπόρο του. Καί καθώς ἔσπερνε, μερικοί σπό­ροι ἔπε­σαν κοντά στό δρόμο τοῦ χωραφιοῦ καί καταπατήθηκαν ἀπό τούς διαβάτες, καί τούς κατέφαγαν τά πουλιά τοῦ οὐρανοῦ. 6 Ἄλλοι σπόροι πάλι ἔπεσαν πάνω σέ πετρῶδες ἔδα­φος, κι ἀφοῦ φύτρωσαν, ξεράθηκαν, ἐπειδή δέν εἶχαν ὑγρασία. 7 Κι ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν σέ ἔδαφος γεμάτο ἀπό σπόρους ἀγκαθιῶν, κι ὅταν τά ἀγκάθια φύτρωσαν μαζί τους, τούς ἔπνιξαν τελείως. 8 κι ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν μέσα στή γῆ τή μαλακή καί εὔφορη, καί ὅταν φύτρωσαν, ἔκαναν καρπό ἑκατό φορές περισσότερο ἀπ’ τό σπόρο. Κι ἐνῶ τά ἔλεγε αὐτά, γιά νά δώσει μεγαλύτερο τόνο στούς λόγους του καί γιά νά διεγείρει τήν προσοχή τῶν ἀκροατῶν του, φώναζε δυνατά: Αὐτός πού ἔχει αὐτιά πνευματι­κά καί ἐνδιαφέρον πνευματικό γιά νά ἀκούει καί νά ἐγ­κολ­πώ­νε­ται αὐτά πού λέω, ἄς ἀκούει. 9 Οἱ μαθητές του τότε τόν ρωτοῦσαν καί τοῦ ἔλεγαν: Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια καί ἡ σημασία αὐτῆς τῆς παραβο­λῆς; 10 Κι αὐτός τούς ἀπάντησε: Σέ σᾶς πού ἔχετε ἐν­δι­α­φέ­ρον καί καλή διάθεση σᾶς ἔδωσε ὁ Θεός τή χάρη του νά μάθετε τίς μυστηριώδεις ἀλήθειες τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· στούς ἄλλους ὅμως μιλάω μέ παραβολές. Αὐτοί δέν ἔχουν ἐνδιαφέρον νά γνωρίσουν καί νά δεχθοῦν τίς πνευματικές ἀλήθειες, καί ὁ νοῦς τους εἶναι ἀμαθής καί ἀνίκανος γιά πνευματική διδασκαλία. Γι’ αὐτό διδάσκω μέ τόν τρόπο αὐτό, γιά νά μήν μποροῦν νά δοῦν βαθύ­τε­ρα καί καθαρότερα, ἄν καί θά βλέπουν μέ τά σωματικά τους μάτια, καί γιά νά μήν μποροῦν νά καταλάβουν, ἄν καί θά ἀκοῦν τή διδασκαλία πού τούς ἐξηγεῖ τά μυστήρια. Καί τό κάνω αὐτό ὄχι μόνο γιά λόγους δικαιοσύνης, ἀλλά καί ἀπό ἀγαθότητα, γιά νά μήν ἐπιβαρύνουν τή θέση τους περιφρονώντας τήν ἀλήθεια, καί σκληρυνθοῦν πε­ρισ­σότερο. 11 Ἡ σημασία τῆς παραβολῆς εἶναι αὐτή: Ὁ σπόρος συμβολίζει τό λόγο τοῦ Θεοῦ. 12 Τό ἔδαφος πού εἶναι κοντά στό δρόμο συμβολίζει αὐτούς πού ἄκουσαν ἁπλῶς καί μόνο τό λόγο. Ἔπειτα ἔρχεται ὁ διάβολος καί ἀφαιρεῖ τό λόγο ἀπό τίς καρδιές τους, γιά νά μήν πιστέψουν καί σωθοῦν. 13 Τό πετρῶδες ἔδαφος ἐξάλλου πού δέχθηκε τό σπό­ρο συμβολίζει αὐτούς οἱ ὁποῖοι ὅταν ἀκού­σουν τό λόγο τοῦ Θεοῦ τόν δέ­χονται μέ χαρά καί ἐν­θου­­σι­α­σμό. Μέσα τους ὅμως δέν ἔχει αὐτός βαθιά ρίζα, γιά νά στε­ρε­ωθεῖ. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς αὐ­τοί γιά λίγο χρό­νο πιστεύουν, ὅταν ὅμως ἔλθει καιρός πει­ρα­σμοῦ ἤ διωγ­μοῦ ἀπομακρύνονται ἀπό τήν πίστη. 14 Οἱ σπόροι πού ἔπεσαν στά ἀγκάθια συμβολίζουν ἐκεί­νους πού ἄκουσαν τό λόγο τοῦ Θεοῦ κι ἀρχίζουν μέ κάποια προθυμία νά βαδίζουν στό δρόμο τῆς πίστε­ως. Πνίγονται ὅμως ἀπό τίς ἀγωνιώδεις φροντίδες γιά νά ἀποκτήσουν πλούτη, καθώς κι ἀπό τίς ἀπολαύσεις τῆς σαρ­­­­­­κι­κῆς ζωῆς, στήν ὁποία διευκολύνουν τά πλούτη πού ἀπέκτησαν, κι ἔτσι δέν προκόπτουν οὔτε φτάνουν μέ­χρι τό τέλος, προκειμένου νά δώσουν τόν καρπό. 15 Οἱ σπόροι τώρα πού ἔπεσαν στήν εὔφορη γῆ συμ-βο­λί­ζουν τούς ἀνθρώπους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μέ καρδιά κα­­­­­­λοπροαίρετη, εὐθεία καί ἀγαθή ἄκουσαν καί κατανό­η­σαν τό λόγο καί τόν κρατοῦν σφιχτά μέσα τους, καί καρ­­­ποφοροῦν τίς ἀρετές δείχνοντας ὑπομονή καί καρτε­ρία στίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς καί σ’ ὅλα τά ἐμπόδια πού συναντοῦν στήν ἄσκηση τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 13 Ὀκτωβρίου 2024, Τῶν Πατέρων (Τίτ. γ΄ 8-15)


Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων ­βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φρον­τί­ζωσι καλῶν ἔργων προ­ΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς ­περιίστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. αἱ­ρετικὸν ­ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν ­νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρ­τάνει ὢν αὐτοκατά­κριτος. Ὅταν πέμψω ᾿Αρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπο­λιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ Ἀπολλὼ σπουδαί­ως πρόπεμψον, ἵνα μη­δὲν αὐτοῖς λείπῃ. μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀ­­ναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι. Ἀσπάζον­ταί σε οἱ μετ᾿ ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. Ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ


«Πιστὸς ὁ λόγος».


Ἡ σημερινὴ Κυριακή, ποὺ ὀνομάζεται Κυριακὴ τοῦ Σπορέως ἐξαιτίας τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς τῆς θείας Λειτουργίας, εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς θεοφόρους Πατέρες ποὺ συγκρότησαν τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 787, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν αἵρεση τῆς Εἰκονομαχίας. Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς ἡμέρας ἀναγινώσκεται πρὸς τιμὴν τῶν θεοφόρων Πατέρων.


Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπευθύνεται στὸν μαθητή του Τίτο καὶ μεταξὺ ἄλλων τοῦ γράφει μιὰ πολὺ σύντομη καὶ περιεκτικὴ φράση: «Πιστὸς ὁ λόγος». Δηλαδή, τὸ κήρυγμά μου εἶναι ἀξιόπιστο. Ὅλα ὅσα σοῦ ἔγραψα νωρίτερα, εἶναι ἀναμφίβολες ἀλήθειες τῆς πίστεως. Ἂς δοῦμε λοιπὸν μὲ τὴν ἀφορμὴ αὐτή, ποιό εἶναι τὸ περιεχόμενο τοῦ κηρύγματος αὐτοῦ καὶ ποιά εἶναι ἡ εὐθύνη μας ἀπέναντί του.


1. Ὁ Χριστὸς χαρίζει τὴ σωτηρία


Ποιό εἶναι τὸ περιεχόμενο τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἀποστόλου; Εἶναι ὅσα ἔχει ἀναφέρει νωρίτερα στὴν ἐπιστολή του, καὶ συγκεκριμένα ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε τὴ σωτηρία ὄχι ἐξαιτίας τῆς ἀρετῆς μας, ἀλλὰ «κατὰ τὸν αὐτοῦ ἔλεον»· ἀπὸ τὸ πλούσιο ἔλεός του, τὸ ὁποῖο μᾶς πρόσφερε «διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν». Ἀπὸ τὴν ἄπειρη ἀγάπη του ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἔγινε ἄνθρωπος καὶ μᾶς πρόσ­φερε τὴ Χάρι του, μὲ τὴν ὁποία μᾶς ἐξαγιάζει καὶ μᾶς ἀνακαινίζει. Ἐκεῖνος θὰ μᾶς καταστήσει κληρονόμους καὶ τῆς αἰώνιας ζωῆς.


Ἡ ἀπολύτως ἀξιόπιστη αὐτὴ ἀλήθεια εἶναι τὸ μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας, ὅπως ὀνομάζεται στὴν Ἐκκλησία μας. Τὴν ἴδια αὐτὴ ἀλήθεια ὑπογραμμίζει καὶ σὲ ἄλλη ἐπιστολή του ὁ Ἀπόστολος: «Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος, ὅτι Χριστὸς Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι» (Α΄ Τιμ. α΄ 15). Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ εἶναι ἀξιόπιστη καὶ ἄξια κάθε ἀποδοχῆς: ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ σώσει τοὺς ἁμαρτωλούς. Ὅποιος πιστεύει σ᾿ Ἐκεῖνον καὶ λαμβάνει τὴ Χάρι του διὰ τῆς Ἐκκλησίας, γίνεται νέος ἄνθρωπος, ἀναγεννᾶται. Ἔχει δὲ προορισμὸ νὰ ἀπολαύσει τὴν αἰώνια ζωὴ κοντὰ στὸν Κύριο· νὰ ζεῖ μέσα στὴν αἰώνια χαρὰ τῆς Βασιλείας του. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ ἀναμφίβολη ἀλήθεια στὸν κόσμο αὐτό.


2. Ὁμολογία τῆς ἀλήθειας


Ποιά εἶναι ὅμως ἡ εὐθύνη μας ἀπέναν­τι στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας; Εἶναι ἡ ὁμολογία. Αὐτὸ συνιστᾶ στὸν Τίτο ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος, λέγοντας «περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι». Δηλαδή, θέλω νὰ μιλᾶς γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου μὲ βεβαιότητα καὶ κύρος. Ὁ Τίτος βέβαια, ὡς ἐπίσκοπος τῆς Κρήτης, εἶχε τὴν εὐθύνη νὰ διατυπώνει τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως καὶ νὰ λυτρώνει ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς πλάνης τοὺς ἀνθρώπους. Ἀντίστοιχη εὐθύνη ἔχουν καὶ σήμερα οἱ ἐπίσκοποι, οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ θεολόγοι τῆς Ἐκκλησίας, νὰ διατυπώνουν δηλαδὴ μὲ παρρησία τὴν ἀλήθεια, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὸ κόστος καὶ τὶς συνέπειες. Ἰδιαίτερα μάλιστα στὴν ἐποχή μας, ποὺ ἡ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου περιφρονεῖται ὡς ἀνούσια, χλευάζεται ὡς ἀναχρονιστική, ἐμπαίζεται ὡς παρωχημένη ἰδεολογία.


Παράλληλα ὅμως καὶ ὅλο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅλοι οἱ πιστοὶ ἔχουμε τὴν εὐθύνη νὰ ὁμολογοῦμε τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ μᾶς περιβάλλουν. Νὰ ὁμολογοῦμε καὶ μὲ τὰ λόγια μας, ὅταν μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία, ὅτι «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία» (Πράξ. δ΄ 12). Μόνο διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου του σώζεται ὁ ἄνθρωπος. Νὰ ἐκφράζουμε ἐπιπλέον τὴν ἀλήθεια αὐτὴ μὲ τὴ ζωή μας, «ὅπως ἴδωσιν ἡμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ε΄ 16), κατὰ τὴν προτροπὴ τοῦ Κυρίου. Δηλαδή, νὰ βλέπουν τὰ καλὰ ἔργα μας οἱ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας ἄνθρωποι καὶ νὰ δοξάζουν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Ὅλη ἡ ἀναστροφή μας νὰ εἶναι μιὰ θαρρετὴ ὁμολογία, ὅτι ἡ μόνη σωτηρία τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. «Καθάπερ ὁ βασιλεὺς τὸ διάδημα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, οὕτω καὶ ἡμεῖς τὴν ὁμολογίαν πανταχοῦ» (ΕΠΕ 37, 48), μᾶς προτρέπει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δηλαδή, ὅπως ὁ βασιλιὰς φορεῖ πάντοτε τὸ στέμμα στὸ κεφάλι του, ἔτσι κι ἐμεῖς νὰ ἐκφράζουμε παντοῦ τὴν ὁμολογία μας.


Αὐτὴ τὴν ὁμολογία τῆς ἀλήθειας τῆς πίστεώς μας ἐξέφραζαν μὲ παρρησία οἱ θεοφόροι Πατέρες, τοὺς ὁποίους τιμοῦμε σήμερα. Ἐπιτέλεσαν ἔργο ποιμαντικό, καλλιέργησαν τοὺς πιστοὺς διδάσκοντας τὴ μόνη ἀλήθεια μὲ τοὺς φωτισμένους λόγους τους· ὅταν δὲ τοὺς κάλεσε ἡ Ἐκκλησία, ἔδωσαν μάχη γιὰ τὴν προάσπιση τῆς ἀλήθειας, κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς θυσιάζον­τας καὶ τὴ ζωή τους ἀκόμη. Παρέδωσαν ἔτσι καθαρὴ καὶ ἀνόθευτη τὴν ὀρθὴ πίστη στὴν Ἐκκλησία μας. Ἂς δοξάζουμε τὸν Θεὸ ποὺ μᾶς ἀποκάλυψε τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου του κι ἂς ὁμολογοῦμε τὴν ἀλήθεια αὐτὴ μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὰ λόγια μας.


Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2024

ΥΠΟΔΟΧΗ ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

 

Kan vere eit bilete av tekst 

 ΤΡΙΤΗ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΏΡΑ 12:00Μ.Μ.

 ΣΤΟΝ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ 

ΥΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ 

 ΤΟ ΙΕΡΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ.

 

  Με ιδιαίτερη πνευματική χαρά, σας αναγγέλουμε την υποδοχή του Ιερού λειψάνου της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης εκ της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος Αγίου Όρους στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Συμπολιούχου Πειραιώς.

Το Ιερό Λείψανο θα παραμείνει στον Ιερό Ναό μας, από τις 22 Οκτωβρίου έως τις 4 Νοεμβρίου.

Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2024

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2024 Γ΄ ΛΟΥΚΑ

 

 Αποστολικό Ανάγνωσμα: Εβρ. ια΄ 33-40, ιβ΄ 1-2

33 οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, 34 ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· 35 ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· 36 ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· 37 ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, 38 ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐπὶ ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 39 Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, 40 τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.

1 Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, 2 ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρὸν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν.

Νεοελληνική Απόδοση

33 Αυτοί, χάρις εις την πίστιν των, ηγωνίσθησαν και κατενίκησαν βασίλεια, ήσκησαν δικαιοσύνην, επέτυχαν την πραγματοποίησιν των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν τα στόματα των αγρίων λεόντων, όπως ο Δανιήλ, 34 έσβησαν την φοβεράν δύναμιν της φωτιάς, όπως οι τρεις παίδες, διέφυγαν τον κίνδυνον να σφαγούν με μαχαίρια, όπως ο Ηλίας, εδυναμώθησαν και έγιναν καλά από αρρώστιες, ανεδείχθησαν κραταιοί και δυνατοί στον πόλεμον, έκαμψαν και έτρεψαν εις φυγήν πολυάριθμα στρατεύματα ξένων εχθρών. 35 Μερικές γυναίκες, χάρις εις αυτήν την πίστιν, επήραν πάλιν ζωντανούς, δια της αναστάσεως τους νεκρούς των. Αλλοι δε εδέθησαν στο τύμπανον, στο φοβερά βασανιστικόν εκείνον όργανον, χωρίς να δεχθούν την απελευθέρωσιν, που τους επρότειναν οι βασανισταί των, εάν ηρνούντο την πίστιν των, και υπέμειναν το φοβερόν μαρτύριον μέχρι θανάτου, δια να επιτύχουν και πάρουν ανάστασιν ασυγκρίτως καλυτέραν από την παρούσαν ζωήν. 36 Αλλοι δε εδοκίμασαν εμπαιγμούς και μαστιγώσεις, ακόμη δε δεσμά και φυλακήν. 37 Ελιθοβολήθησαν, επριονίσθησαν, επέρασαν μέσα από πολλούς πειρασμούς, απέθαναν σφαγέντες με μάχαιραν, περιήρχοντο εδώ και εκεί φορούντες, αντί για ενδύματα, προβιές και δέρματα γιδιών, στερούμενοι, θλιβόμενοι, υποβαλλόμενοι εις πολλάς κακουχίας. 38 Τετοιους αγίους δεν ήτο άξιος να τους έχη ο αμαρτωλός κόσμος. Επεριπλανώντο εις τις ερημίες, εις τα όρη, εις τα σπήλαια, εις τις τρύπες της γης. 39 Και όλοι αυτοί, μολονότι έλαβαν την καλήν και τιμίαν μαρτυρίαν, ότι ευηρέστησαν στον Θεόν χάρις εις την πίστιν των, δεν απήλαυσαν πλήρως την υπόσχεσιν της λυτρώσεως και της ουρανίου βασιλείας. 40 Διότι ο Θεός επρόβλεψε δι’ ημάς κάτι καλύτερον· δηλαδή να μη απολαύσουν αυτοί πλήρη την τελείωσιν και την μακαριότητα χωρίς ημάς (αλλ’ όλοι μαζή σαν ένα πνευματικόν σώμα να απολαύσωμεν κατά την δευτέραν παρυσίαν την μακαριότητα της βασιλείας των ουρανών).

1 Δια τούτο, λοιπόν, και ημείς, αφού έχομεν ολόγυρά μας τόσον μεγάλο νέφος αναριθμήτων αγίων, που εμαρτύρησαν και εμαρτυρήθησαν δια την πίστιν των, ας πετάξωμεν μακρυά από επάνω μας κάθε βάρος από τας καταθλιπτικάς μερίμνας του βίου και προπαντός την αμαρτίαν, η οποία από όλα τα σημεία κατά τρόπον δελεαστικόν και προκλητικόν εύκολα μας περιβάλλει, και ας τρέχωμεν με επιμονήν και υπομονήν τον αγώνα, που ευρίσκεται ενώπιον μας. 2 Δια να αντλούμεν δε θάρρος και δύναμιν, ας έχωμεν προσηλωμένα με πίστιν τα βλέμματά μας στον Χριστόν, τον αρχηγόν και ιδρυτήν της πίστεώς μας, ο οποίος με την χάριν του μας χειραγωγεί στον δρόμον της τελειότητος. Αυτός αντί της μακαριότητος, την οποίαν είχε πάντοτε εμπρός του ως Θεός και αντί της χαράς την οποίαν εδικαιούτο να απολαμβάνη και ως άνθρωπος αναμάρτητος ευαρεστήσας κατά πάντα στον Πατέρα, επροτίμησε και υπέμεινε τον σταυρικόν θάνατον και κατεφρόνησε την εντροπήν και τον εξευτελισμόν προς χάριν ημών. Και δια τούτο έχει καθίσει τώρα εις τα δεξιά του θρόνου του Θεού.

 

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Λουκ. ζ΄ 11-16

11 Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἑξῆς ἐπορεύετο εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. 12 ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. 13 καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε· 14 καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· Νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. 15 καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ. 16 ἔλαβε δὲ φόβος πάντας, καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεὸν, λέγοντες ὅτι Προφήτης μέγας ἠγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι Ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.

Νεοελληνική Απόδοση

11 Επειτα από αυτά, επήγαινε ο Ιησούς προς την πόλιν Ναΐν. Και μαζή του επήγαιναν αρκετοί μαθηταί του και λαός πολύς. 12 Μολις δε επλησίασε εις την πύλην της πόλεως και ιδού εγίνετο η εκφορά ενός νεκρού, ο οποίος ήτο μονογενής υιός εις μητέρα χήραν και αποστράτευτον και πολύς λαός με πολλήν συμπάθειαν προς αυτήν παρακολουθούσε μαζή της την κηδείαν. 13 Και όταν την είδε ο Κυριος, την ευσπλαγχνίσθη και της είπε· “μη κλαίεις”. 14 Και αφού επλησίασε, ήγγισε το φέρετρον, ενώ εκείνοι που το εκρατούσαν εσταμάτησαν, και είπε· “νεανίσκε, εις σε λέγω· Σηκω”. 15 Και αμέσως εσηκώθη και εκάθισε ο νεκρός και ήρχισε να ομιλή. Ο δε Ιησούς έδωκε αυτόν εις την μητέρα του. 16 Και κατέλαβε φόβος όλους και εδόξαζαν τον Θεόν λέγοντες ότι “προφήτης μέγας παρουσιάσθη μεταξύ μας και ότι ο πανάγαθος Θεός επεσκέφθηκε τον λαόν του”.

***************************************************   

Γ΄ ΛΟΥΚΑ(Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού)

(Λουκ. ζ΄ 11-16) (Εβρ. ια΄ 33-40, ιβ΄ 1-2)

Αναστάσιμα σαλπίσματα

«Νεανίσκε, σοι λέγω, εγέρθητι»


Αναστάσιμα μηνύματα ελπίδας και χαράς, πηγάζουν από το θαύμα που ξεδιπλώνει μπροστά μας η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Πρόκειται για το θαυμαστό γεγονός της ανάστασης του γιου της χήρας Ναϊν, το οποίο βεβαιώνει ότι ο Ιησούς Χριστός νικά το θάνατο με τη δύναμη της αγάπης.

Η τραγική του όψη

Το γεγονός της ανάστασης του παιδιού της χήρας γυναίκας, δεν προσφέρεται μόνο ως ένα εντυπωσιακό γεγονός για να αποσπά το θαυμασμό μας, αλλά μάς παρακινεί ν’ αντικρίσουμε εν Χριστώ το βαθύτερο νόημα του μυστηρίου του θανάτου και να εντρυφήσουμε σ’ αυτό.

Πραγματικά, σ’ ένα πρώτο στάδιο μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι ο Χριστός φανερώνει το θάνατο ως «παρά φύσιν» κατάσταση που εισήλθε στη ζωή του ανθρώπου με αιτία την αμαρτία. Ο βιολογικός θάνατος που σηματοδοτεί το τέλος της παρούσας ζωής, δεν μπορεί να θεωρείται ως μια φυσική κατάσταση. Ο Θεός δεν δημιούργησε τον άνθρωπο για να καταλήξει στον τάφο, να έχει ημερομηνία λήξης, αλλά «μένειν ηθέλησεν εν αφθαρσία».

Η Παλαιά Διαθήκη επί του προκειμένου, διαβεβαιώνει: «Ο Θεός έκτισε τον άνθρωπον επ’ αφθαρσία και εικόνα της ιδίας αϊδιότητος, φθόνω δε διαβόλου εισήλθεν θάνατος εις τον κόσμον». Και ο Απόστολος Παύλος από την πλευρά του, τονίζει: «διά της αμαρτίας εισήλθεν ο θάνατος εις τον κόσμον».

Ο άνθρωπος θα μπορούσε να δεχθεί την κοινωνία της αγάπης του Θεού στην προοπτική της αθανασίας, έξω από την οποία κυριαρχεί ο θάνατος. Δυστυχώς όμως κινήθηκε προς την κατεύθυνση της εκτροπής της κυκλοφορίας της θεϊκής αγάπης, με την παράδοση του εαυτού του στην αμαρτία. Θέλησε ν’ αυτονομηθεί από την αγάπη του Θεού και να στηριχθεί μόνο στις δικές του δυνάμεις. Έτσι, κλείστηκε ερμητικά στον εαυτό του, με εμφανή τα συμπτώματα του εγωισμού και της φιλαυτίας. Εξοβέλισε την παρουσία του Θεού από τη ζωή του. Στην κορυφαία έκφραση της τραγικότητάς του, στηρίχθηκε αποκλειστικά στις φυσικές και βιολογικές του δυνάμεις, που από τη φύση τους μοιραία καταλήγουν στην φθορά και στον θάνατο. Προηγήθηκε, λοιπόν, ο «πνευματικός θάνατος», που επέρχεται από το χωρισμό του ανθρώπου από τον Θεό και ακολούθησε ως τραγική συνέπεια ο «φυσικός θάνατος», που συνιστά τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα.

Η υπέρβαση του θανάτου

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, του οποίου τη μνήμη γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία, στην περικοπή που ξεδιπλώνει ενώπιον μας, ονομάζει τον Ιησού «Κύριον». Είναι πράγματι ο Εξουσιαστής της ζωής και του θανάτου. Η αναγκαιότητα να συνδέσει ο άνθρωπος τη ζωή του με την παρουσία του Κυρίου και ειδικότερα με το Σώμα Του, που παρατείνεται στον αιώνα, πηγάζει και από την έμφυτη επιθυμία του για να εγκολπωθεί την αιώνια ζωή. Σ’ αυτήν ακριβώς την προοπτική, η ζωή του καταξιώνεται και αποκτά νόημα, πέραν της τραγικότητας του θανάτου στις κορυφογραμμές της αιωνιότητας.

Αγαπητοί αδελφοί, η σημερινή ευαγγελική περικοπή που ξεδιπλώνει τη θαυματουργή ανάσταση του παιδιού από τον Χριστό, μάς καλεί ν’ αντικρίσουμε τη δυναμική της αιώνιας ζωής που αποκαλύπτεται στο παρόν ως κοινωνία αγάπης με τον Θεό. Στην κορύφωση αυτής της κοινωνίας και στην πιο εμπειρική της μορφή, ο Χριστός μάς προσκαλεί στο Ευχαριστιακό Δείπνο, στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Η συμμετοχή στο Δείπνο αυτό, μάς καθιστά από τώρα κοινωνούς της αιώνιας ζωής και δέκτες των πιο αναστάσιμων και ελπιδοφόρων μηνυμάτων. Ας ανταποκριθούμε, λοιπόν, στη μεγάλη αυτή προσφορά της αγάπης του Κυρίου μας, μέσα από τη δυναμική της οποίας ο άνθρωπος καταξιώνεται σε σωτήριες και αναστάσιμες ενατενίσεις, όπως ο νέος της περικοπής, ο οποίος άκουσε το «νεανίσκε, σοί λέγω, εγέρθητι».

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Η Χειροτονία του νέου Επισκόπου Αχελώου Νήφωνος (ΦΩΤΟ)

 axelooy xeirotonia1

 Πειραιάς | Θάνος Θανόπουλος

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια τελέστηκε σήμερα, Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2024 η χειροτονία του εψηφισμένου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Στην Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, και συλλειτούργησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες, Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, Νικαίας κ. Αλέξιος, Ύδρας κ. Εφραίμ, Σύρου κ. Δωρόθεος, Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, Χίου κ. Μάρκος, Τρίκκης κ. Χρυσόστομος, Γλυφάδας κ. Αντώνιος, Φθιώτιδος κ. Συμεών και Σιατίστης κ. Αθανάσιος.

Να αναφερθεί ότι στο Ιερό Βήμα παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Σεβ. Μητροπολίτες Σάμου κ. Ευσέβιος, Κερκύρας κ. Νεκτάριος, Λευκάδος κ. Θεόφιλος, Γρεβενών κ. Δαυίδ, Κορωνείας κ. Παντελεήμων, Διοσπόλεως κ. Εμμανουήλ (Πατριαρχείο Αλεξανδρείας) και οι Θεοφ. Επίσκοποι, Ευρίπου κ. Χρυσόστομος και Σκοπέλου κ. Νικόδημος.

Ο νέος Επίσκοπος στον χειροτονητήριο λόγο του, αναφέρθηκε στην μετανεωτερικότητα στην οποία ζει σήμερα ο κόσμος, τονίζοντας ότι "η αντίσταση προβάλλεται ως στάση ζωής απέναντι στις πονηρές ημέρες του μεταμοντέρνου αιώνα, μιάς εποχής συγχύσεων, πλανών, αμφισβητήσεων και ανατροπών. Παρατηρώντας την μετανεωτερικότητα στην οποία ζούμε θα διαπιστώσουμε εύκολα τα χαρακτηριστικά της: ο πολιτισμός τίθεται σε αμφισβήτηση· καταργούνται τα όρια και τα σύνορά του· κανένα πολιτισμικό γεγονός δεν μπορεί να περιοριστεί ή να θεωρηθεί αυθεντία αλλά προάγεται η πολυπολιτισμικότητα και η πολυσυλλεκτικότητα."

"Οι μεγάλες αξίες και τα ιδανικά χάνουν την αυθεντία τους και αντικαθίστανται με πρακτικές θεωρήσεις που ποικίλλουν ανάλογα με τον τόπο, τον χρόνο, την περίσταση και αποσκοπούν στην λύση προβλημάτων τοπικού ενδιαφέροντος. Το μεταμοντέρνο πνεύμα προσδοκά μία παγκοσμιοποιημένη ανθρωπότητα, ενώ η κεντρική ιδέα που κυριαρχεί είναι «ενότητα εν τη διαφορετικότητα" - πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου.

Στη συνέχεια ο κ. Νήφων μίλησε για την λεγόμενη Νέα Εποχή, λέγοντας ότι "σήμερα δυστυχώς όλα νομιμοποιούνται και θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά. Η μεταμοντέρνα κοινωνία όχι μόνο αποδέχεται την αμαρτία αλλά και την καθιστά επιλογή και τρόπο ζωής. Το τραγικώτερο όλων είναι πως προσπαθεί να επιβάλλει την άποψή της σε όλους. Τελικά ο δυτικός κόσμος, ο κόσμος της «προόδου» νομοθετεί ενάντια στο θέλημα του Θεού κινούμενος όχι από το ευαγγελικό πνεύμα αλλά από την επικρατούσα άποψη της πολυπολιτισμικότητας και της νοοτροπίας ότι η μειοψηφία είναι αυτή που μπορεί να οδηγήσει και να διαμορφώσει τις ιδέες της εποχής αλλά και των μελλοντικών γενεών".

Επίσης, ο Θεοφιλέστατος αναφέρθηκε και στον τρόπο που επιβάλλει η Νέα Εποχή την Εκκλησία, υπογραμμίζοντας: "Όταν η Εκκλησία αντιμετωπίζεται από τους ανθρώπους του αιώνα τούτου χωρίς την μεταφυσική της προοπτική, χωρίς τον οραματισμό της Βασιλείας του Θεού, χωρίς το ένα και μοναδικό τέλος, την κατά χάριν Θέωση, τότε εκπίπτει του σκοπού της και υποβιβάζεται σε έναν απλό κοινωνικό μηχανισμό. Ο νέος ρόλος που θέλει η Νέα Εποχή να επιβάλλει στην Εκκλησία είναι αυτός του οργανισμού κοινωνικής πρόνοιας. Το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας αποτελεί το ξεχύλισμα της αγάπης του Χριστού προς τις ζωντανές εικόνες Αυτού και δεν αποτελεί αυτοσκοπό, με άλλα λόγια οι πιστοί θα πρέπει να παραμένουν πιστοί όχι στις προσωπικές τους αντιλήψεις άλλά μόνο σε ότι απαιτεί ο Θεός. Για την μετανεωτερικότητα δυστυχώς ο Θεός γίνεται «κομπάρσος» και το άτομο «πρωταγωνιστής» σε ένα έργο που εξυπηρετεί τελικά όχι την πραγματική Αλήθεια και τους κοινωνούντας με Αυτήν αλλά την προσωπική, αισθητκή, φιλοσοφική, ιδεολογική αντίληψη του καθενός."

Κλείνοντας ο Επίσκοπος Αχελώου, ευχαρίστησε πρωτίστως την Παναγία, τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τους Αγίους Αρχιερείς που τον εξέλεξαν, καθώς και τον Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, τον Μητροπολίτη Χίου κ. Μάρκο, τον πνευματικό του, καθώς και τους κληρικούς της Ιεράς Μητρόπολεως.

Από την πλευρά ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ απευθυνόμενος προς τον νέο εψηφισμένο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφων μεταξύ άλλων ανέφερε: «Πολυτίμητε αδελφέ όπως κατέθεσες ήδη με τον εξαίρετο λόγο σου, η αποστολή και η διακονία του Επισκόπου είναι προ πολλού οριοθετημένες. Δεν δικαιούμεθα να αυτοσχεδιάζουμε αλλά πρέπει να μένουμε στο θέλημα του Θεού».

Κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε: «Πολυτίμητε αδελφέ σε συνοδεύουν οι ευχές των Σεβασμιωτάτων Αγίων Ιεραρχών που θα επιθέσουν τας τιμίας αυτών δεξιάς επί της κεφαλής σου. Θεοφιλέστατε εψηφισμένε Επίσκοπε Αχελώου κ. Νήφων προθύμως σου αποδίδουμε την ευλογία της Αποστολικής διαδοχής. Είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου».

Να σημειωθεί ότι στην Θεία Λειτουργία παρέστησαν ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Γιάννης Μώραλης, βουλευτές, εκπρόσωποι φορέων, εκπρόσωποι της Αστυνομίας και πλήθος πιστών.

Τέλος μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Θεοφ. Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων μοίρασε το αντίδωρο στους πιστούς που κατέκλυσαν τον Ιερό Ναό για να τον συγχαρούν και να λάβουν την ευλογία του.  

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...