Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2024

Κυριακὴ E΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Νοεμβρίου 2024

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Νοεμβρίου 2024, Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. ις΄ 19-31)


19 Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐ­φ­ραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. 20 πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνό­ματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλ­κωμένος 21 καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆ­­ναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. 22 ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆ­ναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων­ εἰς τὸν κόλπον Ἀβρα­άμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. 23 καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑ­­πάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. 24 καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶ­πε·­ πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέη­σόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵ­να βά­ψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυ­νῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. 25 εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζω­­ῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁ­­­μοίως­ τὰ κακά· νῦν δὲ ὧ­­δε πα­ρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυ­νᾶ­σαι· 26 καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις με­ταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μη­δὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς δια­περῶσιν. 27 εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· 28 ἔχω γὰρ πέντε ἀδελ­φούς· ὅπως διαμαρτύρηται­ αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλ­θωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦ­τον τῆς βασάνου. 29 λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔ­­χουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐ­τῶν. 30 ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐ­τούς, μετανοήσουσιν. 31 εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθή­σον­ται.


ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ


19 Συνεχίζοντας ὁ Κύριος τή διδασκαλία του γιά τήν κα­λή χρησιμοποίηση τοῦ πλούτου, εἶπε καί τήν ἀκό­λου­θη παραβολή: Ὑπῆρχε κάποιος πλούσιος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖ­ος φοροῦσε βασιλικά ἐνδύματα. Ἀπ’ ἔξω φοροῦσε ἕνα μάλ­λινο κόκκινο καί πανάκριβο ροῦχο, κι ἀπό μέσα φο­ροῦσε λευκό χιτώνα πολυτελή ἀπό λεπτό αἰγυπτια­κό λινάρι. Καί διασκέδαζε σέ πλούσια συμπόσια κά­θε μέρα μέ μεγαλοπρέπεια. 20 Ἦταν ὅμως καί κάποιος φτωχός πού λεγόταν Λάζαρος, ὁ ὁποῖος ἦταν γεμάτος πληγές καί παραπεταμένος κοντά στήν ἐξώ­πορ­τα τοῦ πλουσίου. 21 Καί προσπαθοῦσε νά χορτάσει ἀπό τά ψίχουλα πού ἔπεφταν ἀπό τό τραπέζι τοῦ πλουσίου. Ἀλλά σά νά μήν τοῦ ἔφτανε ἡ στέρησή του αὐτή, καθώς ἦταν καί σχεδόν γυ­μνός, ἔρχονταν καί οἱ σκύλοι καί ἔγλειφαν τίς πληγές του. Παρόλα αὐτά ὅμως ὁ Λάζαρος δέν ἔβγαζε ἀπό τό στόμα του οὔτε τήν παραμικρή λέξη παραπόνου ἐ­να­ν­τί­ον τοῦ πλουσίου ἤ κάποιο γογγυσμό ἐναντίον τοῦ Θε­οῦ. 22 Κάποτε λοιπόν πέθανε ὁ φτωχός, καί οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ τόν μετέφεραν στήν ἀγκαλιά τοῦ Ἀβραάμ, γιά νά βρεῖ ἀνάπαυση ἐκεῖ μέσα στόν παράδεισο. Πέθανε κάποτε καί ὁ πλούσιος, καί οἱ ἄνθρωποι τόν ἔθαψαν μέ μεγαλοπρέπεια. Πουθενά ὅμως δέν φάνηκαν γι’ αὐτόν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. 23 Καί στόν τόπο τοῦ Ἅδη, καθώς βασανιζόταν, σήκωσε τά μάτια του καί εἶδε ἀπό μακριά τόν Ἀβραάμ καί τόν Λάζαρο νά εἶναι στήν ἀγκαλιά του. 24 Αὐτός λοιπόν πού στή γῆ τά εἶχε ὅλα καί δέν παρα­καλοῦσε κανένα νά τόν βοηθήσει, φώναξε τώρα καί εἶπε: Πατέρα μου Ἀβραάμ, σπλαχνίσου με. Λυπήσου με καί στεῖλε τόν Λάζαρο νά βρέξει μέ νερό τήν ἄκρη τοῦ δακτύλου του καί νά δροσίσει τή γλώσσα μου, διότι βασανίζομαι καί ὑποφέρω μέσα σ’ αὐτή τή φωτιά. 25 Ὁ Ἀβραάμ ὅμως τοῦ ἀπάντησε: Παιδί μου, θυμήσου ὅτι ἐσύ ἀπόλαυσες μέ τό παραπάνω τά ἀγαθά σου ὅταν ζοῦσες στή γῆ. Ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἀντίστοιχα ἀπόλαυσε τά κακά τῆς δυστυχίας καί τῆς ἀσθένειας. Τώρα ὅμως ἐδῶ ὁ Λάζαρος παρηγορεῖται γι’ αὐτά πού ὑπέφερε τότε συνεχῶς, ἐνῶ ἐσύ ὑποφέρεις καί βασα­νί­ζεσαι χωρίς διακοπή, ὅπως ἀδιάκοπη καί συνεχής ἦταν ἡ εὐτυχία σου πά­νω στή γῆ. 26 Κι ἐκτός ἀπ’ ὅλα αὐτά ὑπάρχει ἀνάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ὥστε αὐτοί πού θέλουν νά διαβοῦν ἀπό ἐδῶ σέ σᾶς νά μήν μποροῦν, ἀλλά οὔτε κι ὅσοι εἶναι ἀπό ἐκεῖ νά μποροῦν νά περάσουν ἀπέναντι σέ μᾶς. 27 Εἶπε πάλι ὁ πλούσιος: Ἀφοῦ κάθε ἄνθρωπος πού ἔμεινε ἀμετανόητος στήν ἐπίγεια ζωή του, μετά τό θάνατό του δέν ἔχει πλέον καμία ἐλπίδα, σέ παρακαλῶ λοιπόν, πάτερ, στεῖλε τόν Λάζαρο στό σπίτι τοῦ πατέρα μου. 28 Διότι ἔχω πέντε ἀδελφούς. Στεῖλε τον νά τούς βεβαιώσει ὡς αὐτόπτης μάρτυρας γιά ὅσα συμβαίνουν ἐδῶ, γιά νά μήν ἔλθουν κι αὐτοί στόν τόπο αὐτό τῆς τιμωρίας καί τῶν βασάνων πού βρίσκομαι ἐγώ. 29 Τοῦ λέει ὁ Ἀβραάμ: Ἔχουν τόν Μωυσῆ καί τούς προ­φῆτες πού τούς βεβαιώνουν γι’ αὐτά. Ἄς ἀκούσουν ἐκεί­νους. 30 Ἐκεῖνος τότε τοῦ εἶπε: Ὄχι, πάτερ Ἀβραάμ, δέν θά ὑπακούσουν στό Μωυσῆ καί στούς προφῆτες. Ἐάν ὅμως πάει σ’ αὐτούς κάποιος ἀπό τούς νεκρούς, θά με­τανοήσουν. 31 Τοῦ εἶπε τότε ὁ Ἀβραάμ: Ἐάν δέν ἔχουν τήν κα­λή δι­ά­θεση νά ὑπακούσουν στό Μωυσῆ καί στούς προ­φῆ­τες, δέν θά πεισθοῦν, ἀκόμη κι ἄν ἀναστηθεῖ κάποιος ἀπό τούς νεκρούς. Διότι, ὅταν ἀτονήσει ἡ πρώτη τους ἐντύπωση ἀπό τήν ἀνάσταση, θά ἐπανέλθουν πά­λι στήν προηγούμενή τους σκληρότητα.


Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Νοεμβρίου 2024, ΙΘ΄ Κυριακῆς Ἐπιστολῶν (Β΄ Κορ. ια΄ 31 – ιβ΄ 9)


Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ οἶδεν, ὁ ὢν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι οὐ ψεύδομαι. ἐν Δαμασκῷ ὁ ἐθνάρχης ­Ἀρέτα τοῦ βασιλέως ἐφρού­ρει τὴν Δαμασκηνῶν πόλιν πιάσαι με θέλων, καὶ διὰ θυρίδος ἐν σαρ­γάνῃ ἐχαλάσθην διὰ τοῦ τείχους καὶ ἐξέφυγον τὰς χεῖρας αὐτοῦ. Καυχᾶσθαι δὴ οὐ συμφέρει μοι· ἐλεύσομαι γὰρ εἰς ὀπτασίας καὶ ἀποκα­λύψεις Κυρίου. οἶδα ἄν­θρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων· εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ἁρπα­γέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐ­ρανοῦ. καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον· εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶ­δα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώ­πῳ λαλῆσαι. ὑπὲρ τοῦ τοιούτου καυχήσομαι, ὑπὲρ δὲ ἐμαυτοῦ οὐ καυχήσομαι εἰ μὴ ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου. ἐὰν γὰρ θελήσω καυχήσασθαι, οὐκ ἔσομαι ἄφρων· ἀλήθειαν γὰρ ἐρῶ· φείδομαι δὲ μή τις εἰς ἐμὲ λογίσηται ὑπὲρ ὃ βλέπει με ἢ ἀκούει τι ἐξ ἐμοῦ. Καὶ τῇ ὑπερβολῇ τῶν ἀποκαλύψεων ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σα­τᾶν, ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μὴ ὑπε­ραί­ρωμαι. ὑπὲρ τούτου τρὶς τὸν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ᾿ ἐμοῦ· καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.


ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ


«Ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί»


Μεγάλη θλίψη, δύσκολη δοκιμασία ταλαιπωροῦσε τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὅπως ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή. Τὴν ὀνομάζει «σκόλοπα», δηλαδὴ αἰχμηρὸ ξύλο, ἀγκάθι καρφωμένο στὸ σῶμα του. Σὰν ἕνας ἀπεσταλμένος τοῦ διαβόλου, ἕνας δαίμονας νὰ τὸν βασάνιζε, νὰ τὸν χτυποῦσε στὸ πρόσωπο. Ἴσως ἦταν κάποια ὀδυνηρή, ἀθεράπευτη ἀσθένεια ἡ θλίψη αὐτή. Τὸ παράξενο ὡστόσο εἶναι ὅτι ὠφελοῦσε πολὺ τὸν Ἀπόστολο, ὅπως ὁ ἴδιος ἐπισημαίνει. Εἶναι δὲ γενικὸς κανόνας ὅτι οἱ θλίψεις μᾶς ὠφελοῦν πνευματικά. Διότι, ὅπως θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια, μᾶς ἀφυπνίζουν, μᾶς ταπεινώνουν καὶ μᾶς ἐξαγιάζουν.


1. Μᾶς ἀφυπνίζουν


Εὔκολα οἱ ἄνθρωποι παρασυρόμαστε ἀπὸ τὴ ματαιότητα τῆς παρούσας ζωῆς. Μᾶς ἑλκύουν ἴσως ὁ πλοῦτος, ἡ κενὴ δόξα, οἱ ἡδονές. Ἰδιαιτέρως ὅσοι βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό, συνήθως ζοῦν μόνο γιὰ τὸ παρόν, χωρὶς νὰ σκέφτονται τὴν ψυχή τους ἢ τὴ μετὰ θάνατον ζωή. Σὰν νὰ βρίσκονται σὲ λήθαργο πνευματικό, βαδίζουν πρὸς τὴν αἰώνια ἀπώλεια. Ἡ θλίψη, ἡ δοκιμασία καὶ ὁ πόνος μποροῦν τότε νὰ λυτρώσουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτή. Γιὰ παράδει­γμα, μιὰ οἰκονομικὴ καταστροφὴ ἢ ὁ θάνατος ἑνὸς προσφιλοῦς προσώπου τὸν συγκλονίζουν.

Καταφεύγει τότε εύκολότερα στὸν Θεὸ καὶ ζητεῖ τὴ βοήθειά του. «Ἐν θλίψει ἐμνήσθην σου» (Ἡσ. κϛ΄ 16), ἔγραφε ὁ προφήτης Ἡσαΐας. Σὲ καιρὸ θλίψεως σὲ θυμήθηκα, Κύριε. Πράγματι, συμβαίνει αὐτό. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ ἄσωτος υἱὸς τῆς παραβολῆς θυμήθηκε τὸν πατέρα του, ὅταν ἔφθασε σὲ πραγματικὴ ἐξαθλίωση, ὅταν πεινοῦσε. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἅγιος Ἀντώνιος, ὁ μέγας αὐτὸς ἀσκητὴς τῆς ἐρήμου, ἔλεγε: «Ἔπαρον τοὺς πειρασμούς, καὶ οὐδεὶς ὁ σῳζόμενος» (PG 65, 77Α). Δηλαδή, ἀπομάκρυνε τοὺς πειρασμοὺς καὶ δὲν πρόκειται νὰ σωθεῖ κανείς. Οἱ πειρασμοὶ ἀφυπνίζουν τὸν ἄνθρωπο.


2. Μᾶς ταπεινώνουν


Ἡ δεύτερη εὐεργεσία τῶν θλίψεων εἶναι ὅτι μᾶς ταπεινώνουν. Τὸ ἀναφέρει αὐτὸ σαφῶς στὴν περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Τῇ ὑπερβολῇ τῶν ἀποκαλύψεων ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί». Εἶχε τόσο πολλὲς ἀποκαλύψεις ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ Ἀπόστολος, τόσες θεῖες ὁράσεις, ὥστε, γιὰ νὰ μὴν παρασυρθεῖ στὴν ὑπερηφάνεια ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες αὐτές, ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε τὸν «σκόλοπα». Τὸν προστάτευε πνευματικὰ μὲ τὴν ὀδυνηρὴ θλίψη. Ἡ ἀσθένεια αὐτὴ κρατοῦσε στὴν ταπείνωση τὸν μέγα Παῦλο.


Κι ἐμᾶς ἀντίστοιχα μᾶς κρατοῦν στὴν ταπείνωση οἱ θλίψεις. Ἡ ἀσθένεια, ἡ ἀδικία, ἡ φτώχεια, γιὰ παράδειγμα, μᾶς προστατεύουν ἀπὸ τὴν ὑψηλοφροσύνη, ἀπὸ τὴν ὁποία ὅλοι μας κινδυνεύουμε. Φανερώνουν τὴν ἀδυναμία μας, τὴ μικρότητά μας. Μᾶς βοηθοῦν νὰ δοῦμε τὴν πραγματικότητα, ὅτι χωρὶς τὸν Θεὸ εἴμαστε ἕνα τίποτε· χωρὶς τὴ δική του βοήθεια, κανένα καλὸ δὲν μποροῦμε νὰ πετύχουμε. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν περάσει δοκιμασίες στὴ ζωή τους, συνήθως εἶναι πιὸ ταπεινοὶ καὶ πιὸ συνετοί· εἶναι συμπαθεῖς πρὸς τοὺς ἄλλους.


3. Μᾶς ἐξαγιάζουν


Τέλος, οἱ θλίψεις μᾶς ἐξαγιάζουν. Μᾶς παιδαγωγοῦν μὲ τὸν καλύτερο τρόπο, ὥστε, κατὰ τὸ δυνατόν, νὰ ὑψωθοῦμε πνευματικά, νὰ τελειοποιηθοῦμε. Ὁ Θεὸς τὶς ἐπιτρέπει «εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ» (Ἑβρ. ιβ΄ 10), σημειώνει ὁ θεῖος Ἀπόστολος. Δηλαδὴ γιὰ τὸ συμφέρον μας, γιὰ νὰ γίνουμε μέτοχοι τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς μακαριότητός του. Γιὰ νὰ γίνουν ἀκόμη καθαρότερες, λαμπρότερες οἱ ψυχές μας, ὅπως ἡ φωτιὰ καθαρίζει καὶ κάνει πιὸ λαμ­περὸ τὸ χρυσάφι. «Ἕτερός ἐστιν ὁ τῆς ἀνέσεως καιρός· διὰ θλίψεως ὑμᾶς τελειωθῆναι δεῖ» (ΕΠΕ 24, 340), τονίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἄλλος εἶναι ὁ καιρὸς τῆς ἀναπαύσεως. Στὴ ζωὴ αὐτὴ χρειάζονται οἱ θλίψεις, διότι αὐτὲς μᾶς καταρτίζουν, μᾶς τελειοποιοῦν, μᾶς ἐξαγιάζουν· «αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζονται ἡμῖν» (Β΄ Κορ. δ΄ 17). Δηλαδή, μᾶς ἑτοιμάζουν αἰώνια δόξα στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.


Ὁπωσδήποτε οἱ θλίψεις προκαλοῦν πόνο στὴν ψυχή. Ἔχουν πικρὴ γεύση, ὅπως κάποτε συμβαίνει μὲ τὰ φάρμακα ποὺ μᾶς χορηγεῖ ὁ γιατρὸς γιὰ κάποια σωματικὴ ἀσθένεια. Κρύβουν ὅμως μεγάλη ὠφέλεια. Γι᾿ αὐτό, ὅταν ἔρχεται ἡ δύσκολη ὥρα τῆς δοκιμασίας, τῆς θλίψεως, ἂς ὁπλιζόμαστε μὲ ὑπομονή, μὲ πίστη στὴν πανσοφία τοῦ Θεοῦ γιὰ ὅ,τι Ἐκεῖνος ἐπιτρέπει καὶ ἂς ζητοῦμε τὴν παντοδύναμη Χάρι του. Ἂς ζητοῦμε καὶ τὶς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι σήκωσαν πολὺ μεγαλύτερες δοκιμασίες ἀπὸ τὶς δικές μας, ὥστε νὰ παίρνουμε δύναμη στὴν ἀντιμετώπισή τους καὶ νὰ γευόμαστε τοὺς γλυκεῖς καρποὺς ποὺ φέρνουν στὴν ψυχή. Διότι οἱ θλίψεις μᾶς ἀφυπνίζουν, μᾶς ταπεινώνουν καὶ μᾶς ἐξαγιάζουν.


Πλῆθος περιστατικῶν παραβατικότητας ἀνηλίκων σὲ τρία χρόνια

 

Σὲ 35.559 ἀνέρχονται οἱ ὑποθέσεις, στὶς ὁποῖες ἔχουν κατηγορηθεῖ ἀνήλικοι γιὰ ποινικὰ ἀδικήματα ἀπὸ τὸ 2021 ἕως καὶ τὸ α΄ ἑξάμηνο τοῦ 2024 καὶ τοὺς ἔχουν ἀπαγγελθεῖ κατηγορίες. Τὰ στοιχεῖα αὐτὰ διαβίβασε στὴ Βουλὴ ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης Γιῶργος Φλωρίδης, στὸ πλαίσιο τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου. Τὰ στατιστικὰ στοιχεῖα συλλέχθηκαν καὶ συγκεν­τρώθηκαν ἀπὸ τὶς 63 Εἰσαγγελίες Πρωτοδικῶν καὶ ἀπὸ 19 Εἰσαγγελίες Ἐφετῶν τῆς χώρας, ἔπειτα ἀπὸ αἴτημα τοῦ Γραφείου Συλλογῆς Δικαστικῶν Στατιστικῶν στοιχείων τοῦ ὑπουργείου Δικαιοσύνης, καὶ ἀφοροῦν σὲ ὑποθέσεις – δικογραφίες, ποὺ περιλαμβάνουν διώξεις ποὺ ἀσκήθηκαν ἀπὸ τὶς ἑκάστοτε Εἰσαγγελίες Πρωτοδικῶν καὶ Ἐφετῶν σὲ ἀνηλίκους κατὰ τὴν τελευταία τριετία. Ἀπὸ τὶς ὑποθέσεις αὐτὲς ἐξαιρέθηκαν, ὅπου ἦταν δυνατόν, ὅσες σχετίζονται μὲ παραβάσεις τοῦ ΚΟΚ («iefimerida.gr» 11-10-2024).


Δημοσιεύματα τῶν δύο μόνο τελευταίων μηνῶν ἄλλωστε περιγράφουν πολὺ σκληρὰ περιστατικὰ βίας ἀνηλίκων. Ἂς ἀναφέρουμε ἐνδεικτικὰ μερικὰ ἀπὸ αὐτά:


Μαθήτρια 14 ἐτῶν ξυλοκοπήθηκε ἄγρια στὴ Γλυφάδα.


Ἔξω ἀπὸ τὸ 1ο ΕΠΑΛ Λαυρίου ἕνας 16χρονος ἔβγαλε μαχαίρι καὶ μαχαίρωσε δύο ἀνήλικα ἄτομα.


Δύο ἀνήλικες μαθήτριες, 15 καὶ 13 ἐτῶν ἀντίστοιχα, συνελήφθησαν ἀπὸ τὴν ἀστυνομία στὴν Πάτρα, διότι σὲ προαύλιο χῶρο σχολικοῦ συγκροτήματος χτύπησαν ἡ μία τὴν ἄλλη, δημιουργώντας κακώσεις στὸ πρόσωπο.


Στὸ Ἡράκλειο Κρήτης ὁ διευθυντὴς τοῦ 9ου Γυμνασίου κατήγγειλε ὅτι δέχθηκε ἐπίθεση ἀπὸ 14χρονο μαθητή, ἐπειδὴ ἐνημέρωσε τοὺς γονεῖς του ὅτι μετεῖχε σὲ κατάληψη. Ὁ μαθητὴς τὸν χτύπησε, τὸν ἔσπρωξε, τοῦ ἔριξε γροθιὰ στὸ κεφάλι, στὴ μύτη, τὸν ἔριξε κάτω.


Ἡ βία λοιπὸν ἐκδηλώνεται πλέον ἀπὸ ἀνήλικους μαθητὲς ἀκόμη καὶ στοὺς καθηγητές τους! Ποῦ εἶναι ἡ λαλίστατη ΟΛΜΕ νὰ διαμαρτυρηθεῖ; Ποῦ εἶναι οἱ ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος; Καὶ ποῦ θὰ πάει αὐτὴ ἡ ἱστορία; Πόσο χειρότερα περιστατικὰ περιμένουμε ν᾿ ἀκούσουμε γιὰ νὰ κάνουμε κάτι; Ἡ κατάσταση ἔχει ξεφύγει τελείως. Ἔχουν διαλυθεῖ τὰ πάντα. Ἔχουν καταβα­ραθρωθεῖ τὰ στηρίγματα τῆς κοινωνίας. Διώξαμε τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ αὐτὰ ἀγρίεψαν. Γκρεμίσαμε ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν μας ἰδανικὰ καὶ ἀξίες, καὶ τώρα ἀντιμετωπίζουμε μιὰ κατάντια ποὺ δὲν ἔχει τελειωμό. Ἀποδομήσαμε στὴν Παιδεία κάθε ἱερὸ καὶ ὅσιο, κι ἀφήσαμε τοὺς προπαγανδιστὲς τῆς «woke» ἀτζέντας νὰ ἁλωνίζουν τὰ σχολεῖα μας. Εἶναι ἐπιτέλους καιρὸς νὰ κατανοήσουμε τὶς ἐγκληματικές μας ἐνέργειες καὶ νὰ πάρουμε τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς, πρὶν νὰ εἶναι πολὺ ἀργά.

Πόσες ημέρες να νηστέψω πριν την Θεία Κοινωνία;

 

Θεία Κοινωνία: Πόσες ημέρες να νηστέψω πριν την Θεία Κοινωνία; Ποια ετοιμασία πρέπει να κάνω για να μπορώ να Κοινωνήσω; Κάθε πότε μπορώ να Κοινωνάω; Μπορώ να Κοινωνάω συχνά; Ποια αμαρτήματα με απομακρύνουν από την Θεία Κοινωνία;

Γιατί να Κοινωνήσω; Μπορώ να Κοινωνήσω αν δεν έχω νηστέψει; Πριν την Θεία Κοινωνία χρειάζεται να έχω εξομολογηθεί; Κάθε πότε χρειάζεται να κάνω εξομολόγηση; Το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας δεν είναι ένα απλό μυστήριο, αλλά επουράνιο μυστήριο που τελείται μέσα στην Εκκλησία μας και σκοπό έχει την ένωση του ανθρώπου με το Χριστό.

Όταν αντιληφθούμε ως άνθρωποι αυτό το επουράνιο μυστήριο της Εκκλησίας μας, το τι μας προσφέρει, τότε θα ζήσουμε καταστάσεις που ούτε καν έχουμε σκεφτεί. Την ώρα της Θείας Κοινωνίας πρέπει ο άνθρωπος να σκέπτεται όλα αυτά που πέρασε ο Χριστός για εμάς και να νοιώσουμε αυτή την αγάπη Του και ταυτόχρονα να Τον ευχαριστούμε για το ότι δέχεται να ενωθεί μαζί μας.


Να Τον δοξάζουμε που παρόλο τις αμαρτίες μας και την κατάσταση της ψυχής μας έρχεται με αγάπη να ενωθεί μαζί μας με σκοπό να χαρούμε την αιωνιότητα. Τη στιγμή της ένωσής μας μαζί Του να αισθανόμαστε το πόσο Τον στεναχωρούμε ενώ Εκείνος έχει κάνει τα πάντα για να μας σώσει.

Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2024


 
Ντοκιμαντέρ του National Geographic για το Έπος του 1940 στα βουνά της Ηπείρου

Το διαχρονικό ηθικοπνευματικό μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου 1940

 Το διαχρονικό ηθικοπνευματικό μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου 1940Την 28 Οκτωβρίου 1940 το εκκρεμές της ιστορίας καλούσε και πάλι τον μαρτυρικό λαό των Ελλήνων, στο γνώριμο ραντεβού για τον υπερπάντων αγώνα.  Η Ελλάς εδέχετο την ιταμή αξίωση του Ιταλών φασιστών για την παράδοση του εθνικού εδάφους.

    Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Και η απάντηση όμως γνωστή στη συνείδηση κάθε γνήσιας ελληνικής ψυχής. Γονιμοποιημένη από το διαχρονικό όραμα της ελευθερίας και της προάσπισης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της δημοκρατίας, που μετέδωσαν οι Έλληνες στην οικουμένη, με τους ένδοξους και λαμπρηφόρους αγώνες τους. Αυτήν την απάντηση σάρκωσε με το ΟΧΙ του ο «απόγονος μαρτύρων» κατά τον ποιητή, Ιωάννης Μεταξάς. Την αποφράδα νύχτα της 28-ης Οκτώβρη, ο λαός της Αθήνας ξυπνούσε από το βόμβο των σειρήνων, μέσα στο ζόφο του κηρυχθέντος πολέμου. Το ραδιόφωνο καλούσε σε επιστράτευση τους έλληνες και στην παγωμένη Πίνδο έπεφταν οι πρώτες κανονιές. Η αθάνατη ελληνική ψυχή όμως αποκρίθηκε με λεβεντιά στο κέλευσμα της ιστορίας. Με το τραγούδι στο στόμα οι επίστρατοι έφευγαν για το μέτωπο και η γλυκιά ευχή της μάνας, τους κατευόδωνε στο ραντεβού με τη ιστορία. Η Ευρώπη με κομμένη  την ανάσα παρακολουθούσε τις εξελίξεις και προκαθόριζε την έκβαση της άνισης μάχης. Πως θα μπορούσε η μικρή στρατιωτικά Ελλάδα να αντιμετωπίσει τα στίφη και της σιδερόφραχτες μεραρχίες των ιταλικών μελανοχιτώνων, που προσέρχονταν στον απρόκλητο πόλεμο, όχι μόνον με καθολική αριθμητική υπεροχή, αλλά και με στρατιωτικό εξοπλισμό μακράν ογκωδέστερο και πιο σύγχρονο; Δεν είχαν σταθμίσει όμως την αδούλωτη ελληνική ψυχή και πως η ύλη είναι ανίσχυρη μπροστά στο πνεύμα.

Πόσο ωραία εξάλλου αποτύπωσε αυτή την λογική αντινομία ο ποιητής. «Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και το αίμα». Οι Έλληνες απέκρουσαν με σθένος, ηρωισμό και αυτοθυσία ανείπωτη, στη παγωμένη Πίνδο την ιταλική επίθεση και διατράνωσαν στην ανθρωπότητα την ακλόνητη πεποίθησή τους, να προασπίσουν μέχρι τελευταίας ρανίδας αίματος τα πατρέα εδάφη. Και ήταν αυτός ο απερίγραπτος ηρωισμός τους που εξώθησε τον μεγάλο Ουίνστον Τσώρτσιλ να αναφωνήσει «Κάποτε λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. Από σήμερα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες». Μια ακόμα σελίδα δόξας και ηρωισμού γράφονταν από την αδούλωτη ελληνική ψυχή και λεβεντιά, στο πάνθεον της ιστορίας. Ανάλογη με αυτές που μόνον έλληνες με το απαράμιλλο πατριωτικό τους φρόνημα και την απαρασάλευτη πίστη τους στις ιδέες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας και της δημοκρατίας, ημπορούν να γράφουν. Πλάι στα άλλα μεγάλα ιστορικά ορόσημα του έθνους. Στο χώμα του Μαραθώνα, τα νερά της Σαλαμίνας, τις Θερμοπύλες, το Μανιάκι και την Αλαμάνα. Στα παντοτινά ηθικοπνευματικά σύμβολα χρέους και τιμής προς την πατρίδα. Αυτό όμως είναι το πεπρωμένο της ένδοξης φυλής των Ελλήνων στην αχανή λεωφόρου του χρόνου.

Αυτή είναι η εθνική μας ταυτότητα και ιδιοσυστασία. Θυσίες, ολοκαυτώματα, ηρωισμός και αίμα. Είναι η ιστορική εντολή που αείποτε έχουμε, να αντιμετωπίζουμε επιβουλείς και να δημιουργούμε εποποιίες, διδάσκοντες του λαούς πως «οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι». Και σ΄ αυτόν τον υπερπάντων αγώνα δεν θα μπορούσε παρά να δώσει το δυναμικό παρών όπως πάντοτε έπραξε σε δύσκολες ώρες της ιστορίας και η ελλαδική εκκλησία. Αμέσως κιόλας από την επιστράτευση, η Αρχιεπισκοπή Αθηνών οργάνωσε εράνους για τις οικογένειες των στρατευμένων. Το Ιερό ίδρυμα της Παναγίας της Τήνου, εκποίησε τιμαλφή της Μεγαλόχαρης και πρόσφερε 5.000.000 δρχ στον ελληνικό στρατό, ενώ πλειάδα λαμπρών κληρικών επιστρατεύτηκαν ως στρατιωτικοί ιερείς και πότισαν με το αίμα τους την εποποιία της Πίνδου. Η ιστορική απόκρουση του φασισμού στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, δεν ήταν απλά μια επιτυχημένη στρατιωτική απάντηση σε έναν άνισο αγώνα. Και τούτο διότι μόνον η βιβλική περιγραφή της μάχης μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, μπορεί να δώσει το αληθινό μέτρο σύγκρισης. Η άσβηστη όμως φλόγα της ελευθερίας, πύρωνε την αδούλωτη ελληνική ψυχή για να δώσει ένα μάθημα πατριωτισμού και εθνικής αξιοπρέπειας στον αλαζόνα Ιταλό κατακτητή. Και δεν ήταν αυτός αγώνας, μόνον αγώνας για την προάσπιση του εθνικού εδάφους. Ήταν πάνω από όλα αγώνας προάσπισης της ατίμητης πολιτισμικής κληρονομιάς των Ελλήνων. Αγώνας του πνεύματος και του πολιτισμού εναντίον της βαρβαρότητας. Γιατί πεποίθηση των τιμημένων μαχητών της Πίνδου ήταν, ότι τα σπουδαία και αθάνατα πνευματικά επιτεύγματα, τα εμπνέονται και τα υλοποιούν ελεύθεροι  μόνον άνθρωποι. Υπήρξαν χρονικές περίοδοι που αρκετοί πολιτισμοί προσήγγισαν υψηλά επίπεδα ακμής Χάθηκαν όμως από το προσκήνιο της ιστορίας διότι η βάση τους δεν ήταν πνευματική, αλλά είχε ως κέντρο την ύλη. Ο μοναδικός όμως ελληνικός πολιτισμός, επέζησε διαχρονικά μεταλαμπαδεύοντας αξίες και γονιμοποιώντας τους άλλους πολιτισμούς, διότι ήταν πρωτίστως πολιτισμός του πνεύματος, του ήθους και της άμιλλας. Ελαυνόμενοι από αυτές τις αδαμάντινες ηθικοπνευματικές μας παρακαταθήκες, οι δοξασμέ-νοι Έλληνες φαντάροι πάλεψαν, νικώντας το ανθρώπινο μέτρο στην παγωμένη Πίνδο, για να προασπίσουν τις προγονικές μας αξίες. Έτσι ο χαμένος ανθυπολοχαγός της Αλβανίας άφησε άσβηστο στον ιστορικού ρού, το αιματοβαμμένο από τα κρυοπαγήματα πέλμα του, στα άξενα και δυσπρόσιτα βουνά της Αλβανίας. Και έτσι δίδαξε την ανθρωπότητα πως η νίκη δεν στεφανώνει τους πολλούς. Αλλά αυτούς  που έχουν το σθένος και την ηθική αρετή, υπο αντίξοες συνθήκες, να μάχονται για ιδανικά και αξίες. Η ιερή ωστόσο μέρα της 28-ης Οκτωβρίου, δεν πρέπει να αποτελεί μόνο μέρα εορτασμού και ιστορικής μνήμης. Αλλά και γόνιμο έναυσμα περισυλλογής και προβληματισμού, για το πως πορεύεται ο ελληνισμός απέναντι στις νέες προκλήσεις που συνθέτουν το παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον μας. Μέρα όπου με μέτρο και φρόνηση όλοι οι φορείς της πνευματικής και πολιτικής μας ηγεσίας, θα πρέπει να αναζητήσουν ένα modus vivendi, μέσω του οποίου με σοβαρότητα και ευθύνη, φαντασία και ρεαλισμό, θα οδηγήσουν την πατρίδα μας στη λεωφόρο της προόδου και της ευημερίας, πλάι στους άλλους προοδευμένους λαούς της Ευρώπης.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π. /www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Μαρτυρία που συγκλονίζει: Η παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές περιπτώσεις

 ΠΑΝΑΓΙΑ 1940: Συγκλονιστική είναι η αφήγηση του ήρωα Ανθυπασπιστή Νικολάου Γκατζάρου για τις εμφανίσεις της Παναγίας στο Έπος του 40, ενώ όπως επισημαίνει με έμφαση η παρουσία της Μεγαλόχαρης στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές περιπτώσεις.

Στο βίντεο δε, προσθέτει για την εμφάνιση της Παναγίας που του έδωσε δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα μαζί με τους συναγωνιστές του.

 «Ο άγων ήταν ιερός. Οι Έλληνες πολεμούσαν υπέρ Πί­στεως και Πατρίδος. Εγνώριζαν, ότι αν πατούσαν τον τόπο μας οι Φράγκοι, οι παπικοί θα μας νόθευαν την πίστη και θα μόλυναν την Ορθοδοξία.

Η παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές περιπτώσεις. Αναφέρομε μία, η οποία είχε γίνει κοντά μας στο αριστερό μέρος του Μετώπου, εκεί που ήτα­νε το άλλο τμήμα του Μετώπου, των ευζώνων. Συνέβη στον υπολοχαγό Νικόλαον Κάντζαρον. Στα χρόνια της Κατοχής είχα την ευκαιρία, να τον γνωρίσω στα Γιάννενα. Εκεί μου το διηγήθηκε και ο ίδιος» αναφέρει αρχικά ο ήρωας Ανθυπασπιστής.


 

Η 28η Οκτωβρίου 1940 και η Αγία Σκέπη

 Αγία Σκέπη: Η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου από το 1952 συνεορτάζεται με την Παναγία, την Αγία Σκέπη, όπως η εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου συνεορτάζεται με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. 

Από το τέλος του 9ου αιώνα – αρχές 10ου έως το 1952 η Θεομητορική εορτή της Αγίας Σκέπης εορταζόταν την 1η Οκτωβρίου. Καθιερώθηκε επί αυτοκράτορος Λέοντος Στ΄ του Σοφού (886-912) σε ανάμνηση της απαλλαγής της Βασιλεύουσας από την απειλή των Βουλγάρων και των Αγαρηνών. Πρόκειται για εορτή ευχαριστίας προς την Παναγία, όπως εκείνη που καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα με τον Ακάθιστο Ύμνο, όταν η Παναγία βοήθησε να αντιμετωπισθεί με επιτυχία η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Αβάρους.

Ο άγιος Ανδρέας, ο κατά Χριστόν σαλός, κατά τις μάχες με τους αγαρηνούς σε ολονύχτια αγρυπνία προσευχής του είδε την Παναγία να προστατεύει την Βασιλεύουσα σκεπάζοντάς Την με το «μαφόριό» Της (λεπτό πέπλο που καλύπτει το κεφάλι και τους ώμους). Η αφήγησή του έδωσε δύναμη στο λαό, που αντιμετώπισε με επιτυχία τους πολιορκητές. Έκτοτε η Αγία Σκέπη της Παναγίας θεσπίσθηκε ως μία των Θεομητορικών εορτών.

Οι Αγωνιστές του 1821 είχαν επίσης βοηθό τους την Παναγία, όπως και οι Έλληνες του ΟΧΙ. Στο Χρονικό του για το 1940 ο Ηλίας Βενέζης έγραψε ότι οι Έλληνες πολύ θύμωσαν με την άνανδρη επίθεση του ιταλικού υποβρυχίου εναντίον του πολεμικού πλοίου «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου, τον 15Αύγουστο του 1940, στην εορτή της Κοίμησης της Παναγίας. Έκαμαν υπομονή μήπως και διατηρηθεί η ειρήνη. Όμως ακολούθησε η άνανδρη επίθεση των Ιταλών στις 28 Οκτωβρίου του 1940. Τότε, γράφει ο Βενέζης, «οι ξένοι που βλέπανε τα γεγονότα λέγανε ότι οι ολιγάριθμοι Έλληνες θα γονατίσουν σε μιαν ημέρα στον ισχυρό εισβολέα!». Μα ο λαός πίστευε πως θα τον βοηθήσει η προσβεβλημένη τον 15Αύγουστο Παναγία. «Καλά! Περιμένετε και θα δείτε ύστερα από ένα μήνα, στα Εισόδια της Θεοτόκου» απαντούσαν οι Έλληνες, που θεωρούσαν «αντίχριστο» τον εισβολέα. Γι’ αυτό, σημειώνει ο Βενέζης, οι μητέρες έστελναν τους γιούς τους να πολεμήσουνε τους Ιταλούς λέγοντάς τους: «Να μη γυρίσετε αν δεν ρίξετε τον αντίχριστο στη θάλασσα».

Την Παναγία έβλεπαν στα βουνά της Πίνδου οι Έλληνες στρατιώτες κατά τον Ελληνο – Ιταλικό πόλεμο. Ο Χρήστος Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Πίνδος – Η εποποιία στην Αλβανία» (Εκδ. «ΕΣΤΙΑΣ», Αθήνα, 2016) αναφέρει μαρτυρίες στρατιωτών ότι είδαν την Παναγία και ένιωσαν την προστασία της. Ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδωνας (1949-1956), που ηρωικά αγωνίστηκε για τα δίκαια των Βορειοηπειρωτών, μετά τη διαπίστωσή του ότι οι Έλληνες του 1940 βίωσαν τη Σκέπη της Παναγίας όπως εκείνοι του 9ου αιώνα, πρότεινε στην Ιερά Σύνοδο και Αυτή στη συνεδρίασή της 21ης Οκτωβρίου 1952 αποφάσισε η εορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου. Ενέκρινε επίσης την Ακολουθία του εορτασμού, την οποία έγραψε ο σπουδαίος Αγιορείτης υμνογράφος του 20ού αιώνα Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...