Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2025

Μεγάλη Φιλανθρωπική Συναυλία της Ι.Μ. Πειραιώς (ΦΩΤΟ)

 sinavlia peiraias 83

Πειραιάς | Θάνος Θανόπουλος


Με ιδιαίτερη επιτυχία και με μεγάλη προσέλευση πραγματοποιήθηκε σήμερα, Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2025 η μεγάλη φιλανθρωπική συναυλία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο εμβληματικό Βεάκειο Θέατρο Πειραιά.

Την εκδήλωση παρουσίασαν η Στέλλα Στυλιανού και ο Δημήτρης Αλφιέρης, συμβάλλοντας με την παρουσία τους στην επιτυχία της βραδιάς.

Στην συναυλία παρέστησαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο Σεβ. Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος, ο Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών, ο Καθηγούμενος της ΙΜΜ Βατοπαιδίου Γέροντας Εφραίμ, ο Θεοφ. Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Ύδρας Αρχιμ. Νεκτάριος Δαρδανός, ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Πρωτοπρ. Ιωάννης Παναγιώτου, ο Υπουργός Ανάπτυξης κ. Τάκης Θεοδωρικάκους, ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργό κ. Γεώργιος Μυλωνάκης, ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Γιάννης Μώραλης, η αντιπεριφερειάρχης Πειραιά κ. Σταυρούλα Αντωνάκου, ο Γιάννης Βρέντζος CEO της ALTER EGO Media, ο κ. Σταμάτης Μαλέλης Γενικός Διευθυντής Ειδήσεων και Ενημέρωσης MEGΑ, αντιδήμαρχοι, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου και εκπρόσωποι φορέων.

Στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης ο Σεβασμιώτατος τίμησε τον κ. Κωνσταντίνο Σούσουλα διευθυντή προγράμματος του τηλεοπτικού Σταθμού MEGA για την μετάδοση της σειράς «Άγιος Παϊσιος, από τα Φάρασα στον ουρανό», η οποία πέρασε στο τηλεοπτικό κοινό μηνύματα πνευματικά, αναδεικνύοντας τις αξίες της Ορθοδοξίας με ποιότητα, σεβασμό και καλλιτεχνική αρτιότητα.

Στην συνέχεια ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ τίμησε τον ηθοποιό Νικήτα Τσακίρογλου, για την ενσάρκωση του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου, και την κ. Αθανασία Μαρινάκη, σύζυγο του Πρόεδρου του Ολυμπιακού και του ομίλου ALTER EGO Media κ. Βαγγέλη Μαρινάκη.

Αμέσως μετά ο Σεβασμιώτατος απένειμε την ύψιστη τιμητική διάκριση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στον Γέροντα Εφραίμ, για την πρωτοβουλία και την υλοποίηση της μεγάλης τηλεοπτικής παραγωγής «Άγιος Παϊσιος, από τα Φάρασα στον ουρανό», που παρακολουθήσαν άνθρωποι κάθε ηλικίας με δέος και συγκίνηση, μέσα από την τηλεόραση του MEGA.

«Η σειρά αυτή πέτυχε τον επανευαγγελισμό του λαού μας Γέροντα, την οποία εμπνευστήκατε και την οποία το ίδρυμα Άγιος Μάξιμος ο Γραικός και ο τηλεοπτικός Σταθμός MEGA, με την πρόφρονα αποδοχή του μεγάλου Ευεργέτου της Ιεράς Μητροπόλεως και της πόλεώς μας Προέδρου κ. Ευάγγελου Μαρινάκη υλοποίησαν» - τόνισε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.

«Σε άλλο σημείο ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ πρόσθεσε: «Έχουμε την βεβαία ελπίδα και την πεποίθηση ότι θα συνεχίσει αυτό το θεάρεστο έργο που ανέδειξε την τηλεόραση σε πνευματικό άμβωνα, γιατί πολλές φορές έχει αποβεί άμβωνας θανάτου και ολέθρου. Είναι λοιπόν μία καταπληκτική αυτή ώρα για την Μητρόπολή μας να υποβάλλει στην σεπτή σας Πανοσιολογιώτητα καθώς και στο ALTER EGO και στο μεγάλο κανάλι την άπειρη ευγνωμοσύνη μας εκπροσώπου του κλήρου και του λαού γι' αυτό τον επανευαγγελισμό του λαού μας που έγινε με αυτόν τον τόσο τρυφερό αλλά και ουσιαστικό τρόπο».

Από την πλευρά του ο Γέροντας Εφραίμ ευχαριστώντας τον Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ για την τιμητική διάκριση μεταξύ άλλων ανέφερε: «Σεβασμιώτατε είμαι σε δύσκολη θέση. Εύχομαι ταπεινά η Χάρις του Θεού να σας ενισχύει, να σας ενδυναμώνει και έτσι με όλο το έργο το οποίο κάνετε ως Εκκλησία να συνεχίζετε να βοηθάτε τους αναγκεμένους ώστε πράγματι η Εκκλησία να δίνει το παρόν της. Τέτοιο κόσμο μόνο η Εκκλησία μπορεί να μαζέψει το βλέπουμε και το είδαμε πολλές φορές, γι' αυτό να εύχεστε για εμάς γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι η προβολή, εσείς το κάνετε βέβαια από αγαθή διάθεση και ευγνωμοσύνη, αλλά για εμάς ξέρετε είναι δύσκολο αυτό αλλά σας ευχαριστούμε».

«Πράγματι η σειρά ο Άγιος Παΐσιος έγινε μία πηγή ευλογίας και οφελίας σε όλη την Ορθοδοξία και νομίζει η Μονή μας θα συνεχίσει, χωρίς να αποβλέπει σε κέρδη όπως μερικοί νομίζουν, αλλά θέλουε το καλό του λαού μας. Πονούμε για τον λαό μας γιατί δυστυχώς επηρεάζεται από ξενόφερτα πράγματα και έχουμε την δύναμη που λέγεται Ορθοδοξία και μάλιστα στην Ελλάδα δεν κυβέρνησε η αθεΐα γι' αυτό και το Άγιον Όρος είναι αναπόσπαστο κόμματι του Ελληνικού Κράτους και έχει το Αυτοδιοίκητο και έρχονται τόσοι άνθρωποι σήμερα και οφελούνται από το Άγιον Όρος. Το καύχημα του Αγίου Όρους είναι οι Αγιορείτες Άγιοι που θέλουμε να τους προβάλλουμε γι΄αυτό τώρα ετοιμάζεται μία νέα τηλεοπτική σειρά ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής, μετά θα είναι η Αργυρώ, η ασκήτρια της Σπιναλόγκας και ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης» - υπογράμμισε κλείνοντας ο Γέροντας Εφραίμ.

Τα θερμά τους συγχαρητήρια για την εξαιρετικά επιτυχημένη εκδήλωση για την τηλεοπτική σειρά «Άγιος Παϊσιος, από τα Φάρασα στον ουρανό» αλλά και προς τον Καθηγούμενο της ΙΜΜ Βατοπαιδίου Γέροντα Εφραίμ εξέφρασαν οι Σεβ. Μητροπολίτες, Πατρών κ. Χρυσόστομος και Φθιώτιδος κ. Συμεών.

Μετά τις βραβεύσεις ο δημοφιλής καλλιτέχνης Θοδωρής Φέρρης, μαζί με την Αφροδίτη Χατζημηνά και τη χορωδία των Εκπαιδευτηρίων της Μητρόπολης, πρόσφεραν μια αξέχαστη μουσική βραδιά, γεμάτη αγαπημένα τραγούδια και συγκινητικές στιγμές.

Να αναφερθεί ότι η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία της Περιφέρειας Αττικής και την υποστήριξη του Δήμου Πειραιά, έχοντας ως στόχο την ενίσχυση του πολύπλευρου φιλανθρωπικού έργου της Ι.Μ. Πειραιώς.

Η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού αποτέλεσε ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης και αγάπης, αποδεικνύοντας πως οι πολίτες του Πειραιά στέκονται δίπλα σε όσους έχουν ανάγκη.

Τέλος, τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την υποστήριξη των δομών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, που περιλαμβάνουν την καθημερινή σίτιση και άλλες δράσεις κοινωνικής πρόνοιας.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2025 ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ (Μαρκ. η΄ 34- θ΄ 1), (Γαλ. β΄ 16-20)

"Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

Σωτήρια απάρνηση

«Απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού…»

Η εφιαλτική κρίση που ζώνει σε όλα τα επίπεδα το σημερινό κόσμο και η οποία προσλαμβάνει ευρύτερες και ανεξέλεγκτες διαστάσεις, όπως καθημερινά διαπιστώνουμε στο βάθος της, αφήνει ένα παγερό αίσθημα ανασφάλειας να περιλούζει το σημερινό άνθρωπο. Αισθάνεται φοβερά αδύναμος και προδομένος από κοσμικά συστήματα και ιδεολογίες, που τόσο ασφυκτικά τον κυκλώνουν, τον εξουθενώνουν και τον συνθλίβουν.

Η κρίση αυτή αποκαλύπτει τελικά την τρομερή αδυναμία του. Και ας νόμιζε για τόσα χρόνια ότι μπορούσε να γίνει άτρωτος και παντοδύναμος, με το αίσθημα της υπερηφάνειας και της αλαζονείας να είναι διάχυτο σε όλες τις δραστηριότητές του, αλλά και γενικότερα στη στάση που διαμόρφωνε σε όλο το πλέγμα των σχέσεών του: με τον Θεό, το συνάνθρωπο, αλλά και με την κτίση ολόκληρη. Τα γεγονότα είναι τέτοια που η ούτω καλούμενη παντοδυναμία του καταρρέει ακόμα και στις πιο μικρές λεπτομέρειες ως χάρτινος πύργος.

Αποδεικνύεται, λοιπόν, περίτρανα με τη σημερινή οδυνηρή πραγματικότητα και την αδιέξοδη πορεία στην οποία εισήλθε η ανθρωπότητα, ότι τα στηρίγματα του ανθρώπου στον πλούτο και την υλική ευμάρεια, στη δύναμη και την εξουσία, μόνο ψευδαισθήσεις και απογοήτευση τον αφήνουν να δοκιμάζει. Αυτό, άλλωστε, μαρτυρεί πολύ περισσότερο η ηθική και πνευματική κατάπτωση που ταλανίζει τον πλανήτη. Το πιο φοβερό όμως είναι η διαπίστωση ότι το ανεκτίμητης αξίας πρόσωπο του ανθρώπου ως «εικόνα του Θεού», συνθλίβεται μέσα από τη χρεοκοπία και την κατάρρευση συστημάτων και δεικτών. Αυτά είναι τα έργα και οι ημέρες του ανθρώπου, που στηρίχθηκε στη βάση του «υπερανθρώπου» και αρνήθηκε από τη ζωή του τον Θεάνθρωπο, τον Σωτήρα Χριστό.

Τα ψεύτικα στηρίγματα

Απαντήσεις γύρω από τα αμείλικτα σήμερα ερωτήματα και προβληματισμούς δεν μπορεί παρά να δίνει η ευαγγελική αλήθεια. Ρέουν μάλιστα τόσο κρυστάλλινα από την γραφίδα των ευαγγελιστών τα αληθινά μηνύματα, ώστε θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν ισχυρό δείκτη για έξοδο από τα πολλαπλά αδιέξοδα. Ειδικότερα, το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, το οποίο ακούγεται επίσης και την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας ως προς το πού θα πρέπει να στραφεί ο άνθρωπος για ν’ αναζητήσει τη σωστή πορεία στη ζωή του. Ιδιαίτερα με το ρηθέν υπό του Κυρίου «τι γαρ ωφελήσει τον άνθρωπο εάν κερδίση τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;», δίνεται ο αυθεντικός προσανατολισμός που καταξιώνει την ύπαρξη του στην αιώνια αρχοντιά της, ως εικόνας του Θεού. Πραγματικά, όλα τα πλούτη του κόσμου δεν μπορούν να συγκριθούν με τη ζωή έστω ενός και μόνο ανθρώπου. Αυτό κι αν συνιστά ελεγκτικό και μαστιγωτικό λόγο απέναντι σε όλους όσοι αναζητούν να ανακόψουν την κατρακύλα των οικονομικών και κυρίως των πολιτισμικών δεικτών, θυσιάζοντας το ανθρώπινο πρόσωπο, το οποίο αφήνουν τόσο άσπλαχνα να βιώνει τον εξευτελισμό και τη μιζέρια. Η επιμονή κάθε φορά στην επιβολή των οποιωνδήποτε απάνθρωπων μέτρων, δεν φανερώνει τίποτε άλλο παρά την άγνοια της πραγματικότητας ότι όσο περισσότερο ο άνθρωπος επιθυμεί να έχει και να κατέχει, τόσο παύει να είναι αυτός που θα έπρεπε να είναι. Παύει να είναι όπως τον έπλασε ο Θεός, με το μεγαλείο που του προσέδωσε όταν του ενεφύσησε πνοή ζωής. Αλλοτριώνεται και αποξενώνεται από την αληθινή του φύση. Γίνεται άλλος άνθρωπος, απάνθρωπος και αγνώριστος. Ξένος προς την εικόνα του Θεού, με την οποία προικίστηκε η φύση του.

Η δύναμη του Σταυρού

Στον αντίποδα της κατρακύλας και της απογοήτευσης που γνωρίζει ο σημερινός άνθρωπος, προβάλλει ως μοναδική δύναμη και ελπίδα ζωής, ο Σταυρός του Κυρίου. Προσκύνησε πριν επτά μέρες την Ύψωση του η Εκκλησία. Προσκάλεσε όλους να τον εγκολπωθούν ως μόνιμο στήριγμά τους. Ας γνωρίζει, λοιπόν, ο σημερινός άνθρωπος ότι ο Χριστός πάνω στο Σταυρό δεν είχε απολύτως τίποτε. Πρόβαλλε μόνο η γυμνότητά του. Ακόμα και ο ιματισμός του έγινε αντικείμενο κλήρωσης. Και όμως, ακριβώς εκείνη τη στιγμή αποκαλύφθηκε το μεγαλείο της ύπαρξης στην πιο σημαντική παράμετρο της θεϊκής αγάπης. Στην προσφορά της θυσίας που αναδείχθηκε ως η κατ’ εξοχήν δύναμη και ζωή.


Αγαπητοί αδελφοί, ο Σταυρός, το αήττητο τρόπαιο της ζωής, η δύναμη και το καύχημα της Εκκλησίας, μάς απευθύνει συνεχώς πρόσκληση ν’ ανταποκριθούμε στη θυσιαστική αγάπη του Χριστού. Στη δύναμή του, ο άνθρωπος μπορεί να ιχνηλατήσει και να ανιχνεύσει τον χαμένο εαυτό του και να τον αφήσει να ακτινοβολεί στις πιο ψηλές πνευματικές κορυφογραμμές. Αξίζει να το αποτολμήσει και τότε θα γευθεί της θείας ευλογίας.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 21 Σεπτεμβρίου 2025

 

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Μαρκ. η΄34-θ΄1

34 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. 36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; 37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.

1 Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες ὧδε τῶν ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Νεοελληνική Απόδοση

34 Και αφού επροσκάλεσε τον λαόν μαζή με τους μαθητάς του, είπεν εις αυτούς· “όποιος θέλει να με ακολουθήση ως πιστός μαθητής μου, ας απαρνηθή τον αμαρτωλόν εαυτόν του με τας αδυναμίας, και τα πάθη του, ας πάρη την απόφασιν να υποστή προς χάριν μου ταλαιπωρίες και αυτόν ακόμη τον σταυρικόν θάνατον, και ας με ακολουθήση στον δρόμον, που εγώ εχάραξα. 35 Διότι όποιος θέλει να σώση την επίγειον ζωή του, αυτός θα χάση την αιωνίαν και μακαρίαν ζωήν. Οποιος όμως αψηφήσει και θυσιάσει την ζωήν του προς χάριν εμού και του ευαγγελίου, αυτός θα σώση την ζωήν του εις την αιωνίαν μακαριότητα. 36 Διότι τι θα ωφελήση τον άνθρωπον, εάν κερδήση ολόκληρον τον υλικόν κόσμον και χάσει την ψυχήν του; 37 Η, τι θα δώση άνθρωπος ως αντάλλαγμα, δια να εξαγοράση την ψυχήν του από τον Αδην, αφού ούτε ο κόσμος όλος δεν ημπορεί να αντισταθμίση την αξίαν της ψυχής; 38 Διότι εκείνος, ο οποίος δια λόγους ανθρωπαρεσκείας και δειλίας θα εντραπή και θα αρνηθή εμέ και τους λόγους μου εις την γενεάν αυτήν, την αποστατημένην και αμαρτωλήν, και ο Υιός του ανθρώπου θα εντραπή αυτόν και θα τον αποκηρύξη, όταν ως κριτής των ανθρώπων έλθη ολόλαμπρος με την δόξαν του Πατρός αυτού συνοδευόμενος από τους αγίους αγγέλους”.

1 Και έλεγεν εις αυτούς· “Σας διαβεβαιώνω, ότι υπάρχουν μερικοί από αυτούς που ευρίσκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευθούν τον θάνατον, προτού ιδούν την βασιλείαν του Θεού, δηλαδή την Εκκλησίαν, να εγκαθίσταται και να θεμελιώνεται εις την γην με δύναμιν κατά την ημέραν της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος”.

***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας

Ἡ «Κυριακή μετὰ τὴν Ὕψωσιν», ὅπως ὀνομάζεται ἡ σημερινὴ Κυριακή, ἐπαναφέρει στὴ σκέψη μας τὰ ἱερὰ νοήματα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τὴν ὁποία ἑορτάσαμε πρὶν ἀπὸ μία ἑβδομάδα. Στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας ἀκούσαμε τὸν Κύριο νὰ καλεῖ τοὺς ἀνθρώπους νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν»· δηλαδή, ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἀρχίζει τὴ φράση του ὁ Χριστός. Στὶς λέξεις αὐτὲς κρύβεται ἕνα μεγάλο δῶρο, ποὺ μᾶς ἔχει χαρίσει ὁ Θεός, κι αὐτὸ εἶναι ἡ ἐλευθερία. Ἐνῶ ὡς παντοδύναμος κυβερνήτης τοῦ κόσμου ἔχει τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία νὰ μᾶς κρατήσει μὲ τὴ βία κοντά Του, ὡστόσο σέβεται τὴν ἐλευθερία μας. Ἀκόμη καὶ γιὰ νὰ μᾶς εὐεργετήσει, γιὰ νὰ μᾶς ἐλεήσει καὶ νὰ μᾶς σώσει, ζητεῖ τὴ συγκατάθεσή μας.
Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε εἰκόνες τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἐπισημαίνει ὅτι «τὸ αὐτοκρατές τε καὶ ἀδέσποτον ἴδιόν ἐστι τῆς θείας μακαριότητος» (PG 46, 524). Δηλαδή, τὸ νὰ ἔχει κάποιος τὴ δυνατότητα νὰ κατευθύνει ἐλεύθερα τὸν ἑαυτό του, χωρὶς νὰ τοῦ ὁρίζει κάποιος ἄλλος τί νὰ κάνει, εἶναι χαρακτηριστικὸ ἰδίωμα τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι βασικὸ συστατικὸ γνώρισμά μας λοιπὸν ἡ ἐλευθερία, τὸ αὐτεξούσιο. Τὸ νὰ ἐπιλέγουμε τὸ ἀγαθὸ ἢ τὸ κακό· τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἢ τὴν ὑποχώρησή μας στὶς προκλήσεις τοῦ διαβόλου. Μόνο μὲ προϋπόθεση τὴν ἐλεύθερη συγκατάθεσή μας μποροῦμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Κύριο. Μόνο τότε μποροῦμε νὰ θυσιάσουμε τὴ βούλησή μας καὶ νὰ ὑποταχθοῦμε στὴ δική του θεία βουλή· χωρὶς φόβο καὶ πίεση, ἀλλὰ μὲ καρδιὰ πραγματικὰ ἐλεύθερη ἀπὸ κάθε ἐπίγεια προοπτική.

2. Μὲ ἀπόφαση θανάτου

«Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό του κι ἂς εἶναι ἕτοιμος νὰ σηκώσει τὸν σταυρό του», συνεχίζει τὴ φράση του ὁ Κύριος. Δηλαδή, νὰ δεχθεῖ γιὰ Ἐμένα ἀκόμη καὶ θάνατο σταυρικό: «ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ». Μὲ τὶς λέξεις αὐτὲς ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νὰ ζοῦμε ὡς μελλοθάνατοι στὴν παρούσα ζωή. Διότι σταυρὸς σημαίνει θάνατος, θυσία, προσφορὰ τῶν πάντων, ἀκόμη καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς μας γιὰ τὸν Χριστό.

Ἀσφαλῶς, στὶς περιοχὲς τοῦ κόσμου ὅπου διώκεται ὁ Χριστιανισμός, ἄρση σταυροῦ σημαίνει σταθερότητα στὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μὲ ὁποιοδήποτε κόστος, ἀκόμη καὶ μὲ θάνατο μαρτυρικό. Ἐκεῖ ὅμως ὅπου δὲν ὑπάρχει αἱματηρὸς διωγμὸς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας του, σηκώνουμε τὸν σταυρό μας οἱ πιστοί, ὅταν προβαίνουμε σὲ θυσίες γιὰ τὸν Κύριο. Ὅταν, γιὰ παράδει­γμα, θυσιάζουμε φιλίες ἐπιβλαβεῖς γιὰ τὴν ψυχή μας, συνήθειες ἁμαρτωλές, ἐνάντιες στὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου· ὅταν θυσιάζουμε τὸν χρόνο μας, τὴν ἄνεσή μας, τὶς ἀνθρώπινες ἐπιδιώξεις μας, προκειμένου νὰ μείνουμε πιστοὶ στὸ δικό του θέλημα· ὅταν θυσιάζουμε τὸ δίκιο μας καὶ φερόμαστε μὲ ἀγάπη καὶ ἀνεξικακία σ᾿ αὐτὸν ποὺ μᾶς ἔβλαψε· ὅταν θυσιάζουμε ὑλικὲς ἀπολαβὲς ἢ ἐπαγγελματικὲς προοπτικὲς γιὰ νὰ φερθοῦμε νόμιμα, ἠθικά. Κάθε θυσία γιὰ τὸν Χριστὸ εἶναι ἕνας σταυρὸς στὴν πλάτη μας, μικρὸς ἤ μεγάλος, μιὰ ἐπιβεβαίωση ὅτι εἴμαστε δικοί του, ἀκόλουθοί του στὴν πορεία του πρὸς τὸν Γολγοθᾶ.

3. Ἡ αἰώνια ἀξία τῆς ψυχῆς

Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ Κύριος τονίζει τὴν ἀξία τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, συγκρίνοντάς τη μὲ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά: «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» Δηλαδή, τί θὰ ὠφελήσει τὸν ἄνθρωπο, ἂν κερδίσει ὅλο τὸν ὑλικὸ κόσμο καὶ στὸ τέλος χάσει τὴν ψυχή του; Ὁ Κύριος βάζει στὴ ζυγαριὰ ὅλο τὸν ὑλικὸ κόσμο, μὲ τὰ πλούτη, τὶς τιμὲς καὶ τὶς ἀπολαύσεις του ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ καὶ τὴν ἀθάνατη ψυχὴ ἀπὸ τὴν ἄλλη. Συγ­κρίνει τὰ ἐγκόσμια μὲ τὰ ἐπουράνια, τὰ πρόσκαιρα μὲ τὰ αἰώνια, τὰ ὑλικὰ μὲ τὰ πνευματικά.

Ὑπάρχει, ἀλήθεια, σύγκριση; Ὑπάρχει μήπως σ᾿ ὅλο τὸν κόσμο κάτι ἰσάξιο μὲ τὴν ἀθάνατη ψυχή; Μπροστὰ στὴν ψυχή μας τί ἀξία ἔχουν τὰ ὑλικὰ ἀγαθά; Αὐτὸς ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ψυχή του, τελικὰ οὔτε τὰ ἐπίγεια ἀγαθά του μπορεῖ νὰ χαρεῖ. Ὅσα χρήματα κι ἂν ἔχει στοὺς τραπεζικοὺς λογαριασμούς του, ὅσα κτήματα κι ἂν ἀποκτήσει, ὅσες προαγωγὲς κι ἂν πάρει, παραμελώντας τὴν ψυχή του νιώθει ἄδειος, δυστυχισμένος, χωρὶς νόημα στὴ ζωή, πνιγμένος στὴ γκρίνια, στὴν καχυποψία καὶ στὶς τύψεις τῆς συν­ειδήσεως.

Ἂς μὴν ἀδιαφοροῦμε συνεπῶς γιὰ τὴν ψυχή μας. Γιὰ τὴν αἰώνια σωτηρία της ὁ Κύριος πρόσφερε τὸ ἀτίμητο Αἷμα του κατὰ τὴ σταυρική του θυσία. Ὁ Τίμιος Σταυρὸς ἀναδεικνύει τὴν ἀνυπολόγιστη ἀξία της. Ἡ ψυχή μας ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ κάθε τι τὸ ἐπίγειο καὶ ὑλικό. Ἔχει ἀξία αἰώνια.

                    ***************************************************

 

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 21 Σεπτεμβρίου 2025, μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Γαλ. β΄ 16-20)

16 εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαι­οῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰη­σοῦν ἐπι­στεύσαμεν, ἵνα δικαι­­ωθῶμεν ἐκ πίστεως Χρι­στοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσε­ται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. 17 εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιω­θῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο. 18 εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. 19 ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. 20 Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

16 Ἐπειδή ὅμως μάθαμε ἀπό τήν προσωπική μας πείρα ὅτι δέν γίνεται δίκαιος ὁ ἄνθρωπος καί δέν σώζεται μέ τήν τήρηση τῶν τυπικῶν διατάξεων τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἀλλά μόνο μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό, γι’ αὐτό λοιπόν κι ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά γίνουμε δίκαιοι καί νά σωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στό Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Διότι, ὅπως ἀναφέρεται καί στούς ψαλμούς, μέ τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ καί δέν θά σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. 17 Ἀλλά ἐάν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ τήρηση τοῦ νόμου εἶναι ἐπιβεβλημένη, καί συνεπῶς ἐμεῖς πού ἀφήσαμε τό νόμο ἁμαρτήσαμε καί βρεθήκαμε νά εἴμαστε ἁμαρτωλοί μό­νο καί μόνο ἐπειδή ζητοῦμε νά δικαιωθοῦμε καί νά σω­­­θοῦ­με μέ τήν πίστη καί τήν κοινωνία μας μέ τόν Χριστό, τότε γεννιέται τό ἄτοπο ἐρώτημα: Ἄρα ὁ Χριστός εἶναι ὑπη­­­­ρέτης ἁμαρτίας, ἀφοῦ αὐτός μᾶς ὤθησε νά ἀφή­­σου­­με τό νόμο; Μή συμβεῖ νά ποῦμε μιά τέτοια βλασφη­μία. 18 Καί καταλήγουμε ὁπωσδήποτε στή βλασφημία αὐ­­τή, ἐάν δεχθοῦμε ὡς ἀληθινή τήν ὑπόθεση πού κάναμε. Διότι, ἐάν ἐκεῖνα πού κατάργησα καί ἀθέτησα ὡς ἀνώ­­φελα, δηλαδή τίς τυπικές διατάξεις τοῦ νόμου, αὐτά πάλι τά τηρῶ ὡς ἀναγκαῖα καί ἀπαραίτητα γιά τή σωτηρία, μέ τήν ἐπάνοδό μου αὐτή στήν τήρηση τοῦ νόμου ἀποδεικνύω τόν ἑαυτό μου παραβάτη· διότι βεβαιώνω ἔμπρακτα ὅτι ἔκανα λάθος πρωτύτερα πού ἀθέτησα τό νόμο, καί ἁμάρτησα ὅταν προτίμησα τή σωτηρία πού δίνει ὁ Χριστός. 19 Ἀλλά ὄχι. Δέν ἁμάρτησα, οὔτε εἶμαι παραβάτης. Διότι ἐγώ μέ κριτήριο τό νόμο πού κατάργησα καί ὁ ὁποῖ­ος τιμωρεῖ μέ θάνατο κάθε παραβάτη του, πέθανα ὡς πρός τό νόμο, γιά νά ζήσω γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. 20 Μέ τό βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μα­ζί μέ τόν Χριστό. Κι ἀφοῦ εἶμαι νεκρός, δέν ἔχει πλέ­ον καμία ἰσχύ γιά μένα ὁ νόμος. Ἔγινα κοινωνός τοῦ σταυ­ρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ καί εἶμαι νεκρός. Λοιπόν δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιός δηλαδή ἄν­­θρω­πος, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Καί τή φυσική ζωή πού ζῶ μέσα στό σῶμα μου τώρα πού ἐπέστρεψα στό Χριστό, τή ζῶ μέ τήν ἔμπνευση καί τήν κυριαρχία τῆς πί­στεως στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ ἀγάπησε καί πα­ρέδωσε τόν ἑαυτό του γιά τή σωτηρία μου.

Τίμιο Ξύλο και Άρραφος Χιτώνας του Χριστού στην Ι.Μ. Πειραιώς

 ipodoxi arafos xitonas

Με τις δέουσες εκκλησιαστικές τιμές ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, επικεφαλής κλήρου και λαού της τοπικής μας Εκκλησίας και συμπαραστατούμενος υπό του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, Βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, υποδέχθηκε σήμερα Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2025, τεμάχια από το Τίμιο Ξύλο και τον Άρραφο Χιτώνα του Κυρίου μας, εκ της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος, Αγίου Όρους.

Η υποδοχή των ιερών σεβασμάτων, τα οποία κόμισαν ο Ιερομόναχος π. Κασσιανός και ο μοναχός π. Ραφαήλ, πραγματοποιήθηκε στον αύλειο χώρο του Ιερού Ναού Προφήτου Ηλιού Καστέλλας.

Ακολούθησε η τέλεση πανηγυρικής Δοξολογία κατά τη διάρκεια της οποίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Δοξολογώντας τον Πανάγιο Θεό μας και την Κυρία των Αγγέλων και Γερόντισσα πάντων, καλωσόρισε και ευχαρίστησε θερμά τους Πατέρες για τον κόπο στον οποίο υποβλήθηκαν, εκφράζοντας παράλληλα την ευγνωμοσύνη του στον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Γαβριήλ και την εν Χριστώ συνοδεία του για τη συγκατάθεση και συναίνεση στο αίτημα να κομίσουν «τα Ιερά αυτά Σεβάσματα προς Αγιασμό, προς Ευλογία, προς ενδυνάμωση της αγωνιστικής μας προσπαθείας μέσα σε έναν κόσμο που πραγματικά καθημερινά αναμένει το καινούργιο που η ζωή και η κοινωνία του κτιστού με το άκτιστο κομίζει. Και αυτό το καινούργιο είναι η Χάρις του Παναγίου Θεού».

«Υποδεχόμαστε σήμερα τα Ιερά Σεβάσματα της Αμωμήτου ημών πίστεως εντός της ιεράς περιόδου της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού», είπε ο Σεβασμιώτατος κάνοντας αναφορά στον «Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου επί του οποίου ετάθη Χριστός», στον «Άρραφο Χιτώνα Του, ο οποίος εκάλυπτε την ανθρωπίνη Του φύση και αποδείκνυε και αποδεικνύει την κοινωνία του Θεού με τον άνθρωπο και την είσοδο του Παναγίου Θεού μέσα στον χώρο και τον χρόνο», αλλά και στα «χαριτόβρυτα λείψανα των Αγίων Ενδόξων Θεοστέπτων Βασιλέων και Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Σημείωσε πως η Ι. Μητρόπολη Πειραιώς συνδέεται αρρήκτως με την Σεβασμία Αυτοκρατορική Μονή Παντοκράτορος του Αγιονύμου Όρους Άθω, διότι, όπως χαρακτηριστικά είπε, «και εμείς εις αυτόν τον υψηλόν τόπον της Καστέλλας, της Πειραϊκής Χερσονήσου έχουμε ως πολυτίμητο Μητέρα, προστασία και εφέστιο Χάρη την Υπεραγία Θεοτόκο, την επονομαζόμενη Γερόντισσα. Τη δική σας Παναγία, τη δική σας εύφορο και προστασία. Την θαυματουργόν Κυρία της Μονής του Παντοκράτορος».

«Αισθανόμεθα, λοιπόν, ότι αυτή τη στιγμή η Χάρις της, η Ευλογία της, η Μεσιτεία της, ο Αγιασμός της από το Αγιώνυμο Όρος έρχεται και εναγκαλίζεται αυτήν την ενορία και την καθ’ ημάς Ιερά Μητρόπολη», πρόσθεσε.

Ευχαριστώντας για μία ακόμη φορά τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Γαβριήλ, ευχήθηκε η Παναγία Θεοτόκος να ευλογεί την αδελφότητα που «στην εποχή τη θανατηφόρο που ζούμε εξαγγέλλετε το καινούργιο που περιμένει ο κόσμος μέσα στην καθημερινή αποτυχία της Ιστορίας», όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο Σεβασμιώτατος.

Τέλος, ως αντίδωρο της αγάπης των Πατέρων, δώρισε στον π. Κασσιανό «ως μια μικρή ευλογία, έναν επιστήθιο Σταυρό» σε ανάμνηση της μεγάλης αυτής ευλογημένης ημέρας.

Στη συνέχεια τελέστηκε η Ακολουθία του Εσπερινού.

Τα Ιερά Κειμήλια θα παραμείνουν στον Ιερό Ναό έως και την Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2025.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2025

Αγία Σοφία και οι Άγιες κόρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη

  

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

Η οικογένεια αποτελεί πρώτιστη αξία για την χριστιανική μας πίστη, η οποία χαρακτηριζόταν στην αρχαία εποχή ως «κατ οίκον εκκλησία».

Μια από αυτές τις άγιες οικογένειες υπήρξε και αυτή της αγίας Σοφίας και των θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης.

Έζησαν τον 2ο μ. Χ. αιώνα, όταν βασίλευε στη Ρώμη ο ειδωλολάτρης και έκφυλος αυτοκράτορας Αδριανός (117-138). Κατάγονταν από την Ιταλία. Η Σοφία είχε ευγενή καταγωγή. Χήρεψε πολύ νέα, μένοντας με τις τρεις θυγατέρες της. Ζούσε ενάρετη και αγνή ζωή, μεγαλώνοντας τα τρία βλαστάρια της ως αληθινές Χριστιανές κόρες, διαφέροντας από τις κόρες των ειδωλολατρών, τις οποίες μεγάλωναν μέσα στην ακολασία, που υπαγόρευε η λατρεία των ανήθικων «θεών» τους. Τους έδωσε, όχι τυχαία, τα ονόματα των τριών κορυφαίων χριστιανικών αρετών, που αναφέρει ο απόστολος Παύλος, «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη» (Α΄ Κορ.13,13).

Για κάποιο λόγο αναγκάστηκε να μεταβεί μαζί με τις κόρες της να ζήσει στη Ρώμη, στη μεγάλη πόλη, όπου κυριαρχούσε η πιο χυδαία μορφή της ειδωλολατρίας και άκμαζε η ακολασία, όπου συνέχιζαν να βιώνουν με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, χωρίς να τις αγγίζει η ηθική κατάπτωση των ειδωλολατρών. Προσπαθούσαν δε να δείχνουν με το παράδειγμά τους τη νέα εν Χριστώ ζωή. Οι ειδωλολάτρες όμως ρωμαίοι, οι οποίοι μισούσαν θανάσιμα τους Χριστιανούς τις κατάγγειλαν στις αρχές ότι δεν τιμούν τους «θεούς» της αυτοκρατορίας και δεν συμμετέχουν στην καθιερωμένη θυσία προς τιμήν του «θεού» αυτοκράτορα. Αυτό άλλωστε σήμαινε για τους ρωμαϊκούς νόμους με έσχατη προδοσία και τιμωρούνταν με θάνατο, αν δεν άλλαζαν γνώμη.

Ο Αντίοχος, διοικητής της Ρώμης, ενημέρωσε τον Αδριανό, ότι η πατρικία Σοφία, μαζί με τις τρεις κόρες της είναι Χριστιανές. Ο αυτοκράτορας διέταξε να τις συλλάβουν και να τις οδηγήσουν δέσμιες μπροστά του. Προσπάθησε με κολακείες να τις μεταπείσει να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στα είδωλα. Κατόπιν τις ξεχώρισε, φυλάκισε χωριστά τη μητέρα από τις κόρες της, ώστε να μη μπορούν να ενθαρρύνονται μεταξύ τους. Όμως η Σοφία βρήκε τον τρόπο και επικοινώνησε με τις κόρες της, στις οποίες σύστησε εμμονή στην πίστη τους με κάθε τίμημα. Εκείνες απάντησαν στη μητέρα τους ότι δεν πρόκειται να προδώσουν την πίστη τους στο Χριστό, αψηφώντας ακόμα και τις απειλές των φρικτών μαρτυρίων και του θανάτου. Ας σημειωθεί πως η Πίστις ήταν δώδεκα χρονών, η Ελπίδα δέκα και η Αγάπη εννέα!

Ο δικαστής, με κολακείες και απειλές προσπαθούσε να μεταπείσει τις αγνές Χριστιανές κόρες να θυσιάσουν στα είδωλα. Αλλά εκείνες με ένα στόμα του απαντούσαν ότι ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής τους και πως δεν είχαν σκοπό να προδώσουν την αγάπη τους και την πίστη τους για Εκείνον. Εκείνος, ενώ θαύμασε το ηρωικό φρόνημα των τριών ανήλικων κοριτσιών, γέμισε με οργή την ψυχή του. Αποφάσισε να τις χωρίσει, φυλακίζοντάς τες σε ξεχωριστά κελιά, ελπίζοντας πως θα μπορούσε ευκολότερα θα τους άλλαζε γνώμη.

Τότε ξεκίνησαν τα μαρτύρια. Άρχισαν από την Πίστη. Την οδήγησαν μπροστά του, παροτρύνοντάς την να θυσιάσει στη «θεά» Αρτέμιδα, όπως έκαναν οι παρθένες των ειδωλολατρών. Εκείνη αρνήθηκε και γι’ αυτό την παρέδωσε στους βασανιστές της. Την έγδυσαν και την μαστίγωσαν μέχρι λιποθυμίας. Τις έκοψαν τα στήθη, αλλά αντί να τρέξει αίμα έτρεξε γάλα! Την ξάπλωσαν σε πυρακτωμένη σχάρα και ενώ το άγουρο σώμα της βασανιζόταν, εκείνη υμνούσε το Θεό. Μετά την έριξαν σε πυρακτωμένο καζάνι με πίσσα, όμως διασώθηκε θαυματουργικά, προκαλώντας το θαυμασμό των δημίων της. Στο τέλος την αποκεφάλισαν.

Ύστερα έφεραν μπροστά του την Ελπίδα, την οποία προέτρεψε να θυσιάσει στην Αρτέμιδα. Εκείνη αρνήθηκε με θάρρος και στηλίτευσε την τακτική τους να της ζητούν να πράξει αντίθετα με την πίστη της. Την υπέβαλλαν στα μαρτύρια. Αφού την έγδυσαν την μαστίγωσαν άγρια με βούνευρα. Μετά την έριξαν σε πυρακτωμένο καμίνι, όμως ο Θεός τη διέσωσε για να δείξει στους ειδωλολάτρες τη δύναμή Του. Τη συνέχεια την κρέμασαν σε ξύλο και τις ξέσχιζαν τις παιδικές σάρκες της με σιδερένια νύχια και στη συνέχεια την έριξαν σε κοχλάζουσα πίσσα. Ο Θεός και πάλι τη διέσωσε προς καταισχύνη των βασανιστών της. Εκείνοι εξοργισμένοι της απέκοψαν το κεφάλι.

Κατόπιν ήρθε η σειρά της εννιάχρονης Αγάπης. Πίστευαν πως το μαρτύριο και ο θάνατος των αδελφών της θα ήταν αρκετό να κάμψει την παιδική της ψυχή και να θυσιάσει στην απαίσια «θεά». Όμως και εκείνη ομολόγησε με περισσό θάρρος την πίστη της στο Χριστό και αποζήτησε το μαρτύριο να πάει να συναντήσει τις άγιες και ηρωικές αδελφές της στον ουρανό. Τότε οι δήμιοι την κρέμασαν και της τέντωσαν τα παιδικά της μέλη, ώστε έσπασαν οι αρθρώσεις των οστών της. Μετά την οδήγησαν και αυτή στο πυρακτωμένο καμίνι. Όταν έφτασαν εκεί η ηρωική κόρη πήδησε μόνη της στις θεριεμένες φλόγες. Αλλά έγινε και πάλι το θαύμα, οι φλόγες δεν την άγγιξαν! Οι φλόγες μάλιστα έφυγαν από το καμίνι, πέφτοντας επάνω στους ειδωλολάτρες, κατακαίοντας πολλούς! Στο τέλος την αποκεφάλισαν και αυτή, ολοκληρώνοντας την τριπλή θυσία.

Η μητέρα τους Σοφία αφέθηκε να πλησιάσει τα ιερά λείψανα των ηρωικών θυγατέρων της. Τα αγκάλισε, τα καταφίλησε με δάκρυα, ευχαριστώντας το Θεό που τα άγια βλαστάρια της δεν πρόδωσαν το Χριστό και αξιώθηκε η ίδια να γίνει μητέρα Μαρτύρων. Ύστερα τα μύρωσε και στη συνέχεια τα έθαψε με τιμές σε κοντινό μυστικό ναΐσκο. Ύστερα από τρεις ημέρες, και ενώ προσευχόταν πάνω από τους τάφους των Μαρτύρων θυγατέρων της, παρακαλούσε το Θεό να την πάρει από αυτό τον κόσμο και να την οδηγήσει κοντά στις κόρες της. Ο Θεός εισάκουσε την προσευχή της και ξεψύχησε την ίδια στιγμή. Η ιερή τους μνήμη εορτάζεται στις 17 Σεπτεμβρίου.


 

 

 

Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2025


 

Η Θεολογία του Σταυρού και η Θεολογία της δόξας

 Anastasis

Του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου


Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ πρέπει νά δοῦμε τήν μεγάλη ἀξία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ σέ σχέση μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Καί αὐτό διότι στήν Ὀρθόδοξη θεολογία συνδέονται στενά ὁ Σταυρός μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἤ ὅπως λέγεται ἡ theologia crucis μέ τήν theologia gloriae καί δέν μποροῦν νά διασπαστοῦν. Δηλαδή δέν μπορεῖ νά ὑποστηριχθῆ ὅτι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα ἁπλό ἱστορικό γεγονός καί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα ἐσχατολογικό γεγονός, γιατί αὐτό εἶναι μεγάλο θεολογικό λάθος.

Παλαιότερα εἶχε ὑποστηριχθῆ ὅτι ἡ δυτική θεολογία στηρίζεται περισσότερο στόν Σταυρό μέ τήν θεωρία περί ἐξιλεώσεως τῆς θείας δικαιοσύνης μέ τήν σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως.

Αὐτό δέν ἰσχύει θεολογικά ἀπό ὀρθοδόξου προοπτικῆς. Βεβαίως, ἡ σχολαστική θεολογία ἔχει ἀναπτύξει τήν θεωρία περί ἐξιλεώσεως τῆς θείας δικαιοσύνης στόν Σταυρό. Αὐτό ἔγινε κυρίως ἀπό τόν Ἄνσελμο Καντερβουρίας τόν 11ο αἰώνα, ὅπως τό ἀνέπτυξε διεξοδικά ὁ Καθηγητής Δημήτριος Τσελεγγίδης. Στό ἐξαιρετικό βιβλίο του μέ τίτλο «Ἡ ἱκανοποίηση τῆς θείας δικαιοσύνης κατά τόν Ἄνσελμο Καντερβουρίας» παρουσίασε τήν ὅλη προοπτική τῆς ἄποψης αὐτῆς.

Οἱ βάσεις τοῦ Ἀνσέλμου Καντερβουρίας, ὅπως ἀναπτύσσεται ἀπό τόν Καθηγητή Δημήτριο Τσελεγγίδη, εἶναι ὅτι ὁ Θεός ἀποτελεῖ τήν «ὑψίστη δικαιοσύνη», πού ταυτίζεται μέ τήν «ἀρχή τῆς τιμῆς τοῦ Θεοῦ», καί τά δύο αὐτά συνδέονται μέ τήν «τάξη τῆς δημιουργίας», ἀφοῦ ὁ Θεός ἔβαλε τάξη στήν δημιουργία, δέν μπορεῖ νά κινηθῆ πέρα ἀπό αὐτήν. Ἐπί πλέον ἡ ἁμαρτία πού διαπράττει ὁ ἄνθρωπος θεωρεῖται «ὡς προσβολή τοῦ Θεοῦ καί ὡς ἀνατροπή τῆς τάξεως τῆς δημιουργίας». Ὅμως, ὁ Θεός «δέν μπορεῖ νά συγχωρήση τόν ἀμαρτωλό ἄνθρωπο», γιατί τότε θά τραυματιζόταν ἡ δικαιοσύνη καί ἡ τιμή τοῦ Θεοῦ. Ὁπότε τίθεται τό ἐρώτημα: «Ἤ ἱκανοποίηση τοῦ Θεοῦ ἤ τιμωρία τοῦ ἀνθρώπου;». Ἔτσι, ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ θεωρεῖται ὡς ἱκανοποίηση τῆς θείας δικαιοσύνης καί ὁ σταυρικός θάνατος συνδέεται στενά μέ «τήν ἀξιομισθία τοῦ Χριστοῦ», ἀφοῦ τόν μισθό πού ἔλαβε ὁ Χριστός ἀπό τόν Πατέρα, ἐπειδή ὁ Υἱός πού πέθανε στόν Σταυρό, ὡς ἀναμάρτητος τόν προσφέρει στούς ἀνθρώπους.

Αὐτή ἡ θεωρία «περί τῆς ἱκανοποιήσεως τῆς θείας δικαιοσύνης» στόν Σταυρό εἶναι ξένη προς τήν ἀρχέγονη καί μεταγενέστερη παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καί ἄν σέ μερικά κείμενα ὑπάρχουν κάποιες φράσεις, ἔχουν διαφορετικό περιεχόμενο ἀπό τήν δυτική θεωρία περί ἐξιλεώσεως τῆς θείας δικαιοσύνης, ἡ ὁποία βασίστηκε σέ φεουδαλιστικά φραγκικά πρότυπα πού ἐπικράτησαν στήν Δύση.

Στήν ὀρθόδοξη θεολογία ὁ Χριστός ἐνηνθρώπησε ἀπό ἀγάπη στόν ἄνθρωπο, ὄχι γιά νά ἐξιλεώση δῆθεν τήν «τρωθεῖσα δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ», ἀλλά γιά νά νικήση τήν ἁμαρτία, τόν διάβολο καί τόν θάνατο καί νά δώση στόν ἄνθρωπο τόν ἑαυτό Του «ὡς φάρμακο ἀθανασίας» γιά νά θεραπευθῆ. Γι’ αὐτό ὁ Χριστός προσέλαβε ὁλόκληρη τήν ἀνθρώπινη φύση γιά νά θεραπεύση τόν ἄνθρωπο, διότι «τό ἀπρόσληπτον καί ἀθεράπευτον», κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο. Ἡ ἐνανθρώπηση δέν ἔγινε γιά νά «θεραπευθῆ ὁ Θεός», ὡσάν νά «πληγώνεται» Αὐτός γιά τήν ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά γιά νά θεραπεύση τόν ἄνθρωπο, ἤτοι νά καθαρίση τό κατ’ εἰκόνα καί νά τόν ὁδηγήση στό καθ’ ὁμοίωση.

Γι’ αὐτό στήν ὀρθόδοξη θεολογία συνδέεται στενά τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ μέ τό μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως καί τό μυστήριο τῆς Πεντηκοστῆς, δηλαδή ὁ Σταυρός εἶναι καί ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ, κατά τόν λόγο Του «νῦν ἐδοξάσθη ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, καί ὁ Θεός ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ» (Ἰω. ιγ΄, 31). Ἔτσι, ἡ θεολογία τοῦ Σταυροῦ (theologia crucis) συνδέεται στενά μέ τό μυστήριο τῆς δόξας (theologia gloriae).

Αὐτό φαίνεται σέ ὅλη τήν ἐκκλησιαστική ζωή, ἀφοῦ ἡ ἄρση τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ μέ τήν ἄσκηση, τήν κάθαρση τοῦ νοῦ, συνδέεται μέ τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μέ τόν φωτισμό τοῦ νοῦ καί τήν θέωση. Ἡ πατερική θεολογία καί ἡ ὑμνογραφία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι γεμάτη ἀπό αὐτήν τήν ὁλοκληρωμένη θεολογία.

Ἀντίθετα μέ αὐτά, πρίν χρόνια ἄρχισαν νά ἐπηρεάζονται καί μερικοί ὀρθόδοξοι θεολόγοι ἀπό δυτικές ἐπιδράσεις καί διασποῦν τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ ἀπό τό μυστήριο τῆς δόξας. Μάλιστα ὑπάρχουν μερικοί πού τονίζουν τά ἐσχατολογικά στοιχεῖα πού ἐκφράζει ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔναντι τοῦ Σταυροῦ πού τόν συνδέουν μέ τήν ἱστορία.

Εἶναι σημαντικό νά δῆ κανείς τό τί ἔλεγαν καί ἔγραφαν γιά τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ τρεῖς σύγχρονοι θεολόγοι, ἤτοι ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης καί ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης. Διαβάζοντας τίς σκέψεις τους διακρίνει κανείς τήν διαφορά τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας καί τῆς ὀρθοδόξου ἀσκητικῆς ἀπό τόν θεολογικό στοχασμό.

Ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ συνδέει τήν θεολογία τῆς δόξας μέ τήν θεολογία τοῦ Σταυροῦ, δηλαδή ὁ σταυρός εἶναι τό σημεῖο τῆς δόξας. Ὁ Χριστός ὡς ἄνθρωπος πέθανε στόν Σταυρό κατέβηκε στήν ἄβυσσο τοῦ θανάτου καί ὁ θάνατος καταλύθηκε μέ τίς ἀστραπές τῆς δόξας Του. Αὐτή εἶναι ἡ θεολογία τῆς ἡμέρας τοῦ Πάσχα μέ τόν ὕμνον «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας».

Τό μυστήριο τοῦ σταυροῦ δέν πρέπει νά ἑρμηνεύται οὔτε μέσα ἀπό τίς ἀπόψεις τοῦ δοκητισμοῦ, ὅτι φαινομενικά σαρκώθηκε ὁ Χριστός, οὔτε κατά τρόπο κενωτικό, ὅτι ἄδειασε ὁ Χριστός ἀπό τήν θεότητά Του στόν Σταυρό. Καί στίς δύο περιπτώσεις καταλύεται ἡ θεολογία τῆς Δ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὅτι στόν Χριστό ἑνώθηκαν οἱ δύο φύσεις «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως».

Μέσα στό δόγμα τῆς Χαλκηδόνας κατανοεῖται τό βάπτισμα τῶν Χριστιανῶν ὡς σταύρωση, ταφή καί ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅποιος δέν κατανοεῖ τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ, δέν κατανοεῖ τό μυστήριο τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ.

Ὀ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἀκολουθεῖ τήν διδασκαλία τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ἀλλά τό ἐπεκτείνει μέσα στήν μυστηριακή καί ἀσκητική-ἡσυχαστική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ ἑνώνεται μέ τό μυστήριο τῆς Ἀνάστασης καί τῆς δόξας τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο συνιστᾶ τήν καταλλαγή τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, καί τόν κάνει φίλο τοῦ Θεοῦ.

Στό μυστήριο τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει ἀντίδοση τῶν ἰδιωμάτων τῶν δύο φύσεων, θείας καί ἀνθρώπινης, καί ὁ φίλος τοῦ Χριστοῦ τό βιώνει διά τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως, ὅταν ὁ πιστός μέ τήν δύναμη τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ ἀπελευθερώνεται ἀπό τήν δουλεία τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας, καί μεταμορφώνει τήν φιλαυτία σέ φιλοθεῒα καί φιλανθρωπία.

Αὐτό φαίνεται στήν Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στήν Καινή Διαθήκη καί στήν ζωή τῶν θεουμένων πέραν του τάφου.

Ὁ καρπός τῆς θεώσεως πού συνδέει τήν ἀγάπη μέ τήν ἀλήθεια δέν εἶναι προιόν ἐπιστημονικῆς, στοχαστικῆς καί διαλεκτικῆς εὐφυῒας, ἀλλά ἀποτέλεσμα τῆς μεθέξεως τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης ἀπομακρύνεται καί ἀπό αὐτήν τήν διδασκαλία τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ καί ἀπό ὅλη τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί διασπᾶ τήν θεολογία τοῦ Σταυροῦ ἀπό τήν θεολογία τῆς δόξας. Κρίνει βέβαια τήν δυτική θεολογία πού στηρίζεται μόνον στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὑποβιβάζει τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ σέ σχέση μέ τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐσχατολογία, ὅταν κάνει λόγο γιά τήν «ὑπέρβαση τοῦ Σταυροῦ» καί τήν «ὑπέρβαση τοῦ Γολγοθᾶ».

Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν κατανοεῖ τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ μέσα ἀπό τό Χριστολογικό δόγμα, ὅπως τό ἐξέφρασε ἡ Δ΄Οἰκουμενική Σύνοδος καί στοχάζεται πάνω σέ αὐτό τό μέγα μυστήριο, ὑποτιμώντας τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ἔναντι τῆς Ἀναστάσεώς Του καί τῆς ἐσχατολογίας!!

Ὅποιος δέν ἔχει καταλάβει τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, στόν Ὁποῖον ἔχουν ἑνωθῆ ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη φύση «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως», ὅποιος δέν ἔχει καταλάβει τό τί σημαίνει «ἄρση τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ» ἀπό τούς Χριστιανούς καί τί σημαίνει ὀρθόδοξη ἀσκητική, ὅπως τήν ἑρμηνεύει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί οἱ Φιλοκαλικοί Πατέρες, δέν μπορεῖ νά καταλάβη τήν θεολογία τοῦ Σταυροῦ καί τήν θεολογία τῆς δόξας. Ἔτσι, αὐτός εἶναι ἄγευστος τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας, ἡ ὁποία διαφοροποιεῖται τόσο ἀπό τήν σχολαστική-προτεσταντική θεολογία, ὅσο καί ἀπό τήν ρωσική θεολογία.

ΠΗΓΗ:ROMFEA.GR


ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...