Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

Ο Α΄ Κατανυκτικός Εσπερινός («της Συγγνώμης») στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς. Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου.

 Ο Α΄ Κατανυκτικός Εσπερινός («της Συγγνώμης») στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς. Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου.

Σε κλίμα κατάνυξης τελέστηκε χθες, Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026 η Ακολουθία του Α΄ Κατανυκτικού Εσπερινού – «Εσπερινός της Συγγνώμης» – στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος κήρυξε και το Θείο Λόγο.

Ο Σεβασμιώτατος, αναπτύσσοντας το νόημα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής έκανε λόγο για μία «περίοδο στοχασμού και περισυλλογής» και για «ευκαιρία αποκοπής από τη διάσπαση του νου και απαλλαγής από το άγχος της καθημερινότητας». «Κυρίως, όμως, αποτελεί πρόσκληση για συνοδοιπορία με τον ίδιο τον Χριστό στην πορεία Του προς το Πάθος και την Ανάσταση», με τελικό σκοπό τη «μετάνοια ως βίωση ενός διαφορετικού τρόπου ζωής», πρόσθεσε.

Ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο μυστήριο της σχέσεως Χριστού και Εκκλησίας. «Στην ευλογημένη αυτή περίοδο, καλούμεθα να βιώσουμε και πάλι το μυστήριο Χριστός και Εκκλησία», είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας πως ο Χριστός, ως Θεάνθρωπος και νέος Αδάμ, προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση και την ένωσε με τη θεότητα, ώστε μέσα στην Εκκλησία να ανακαινιστεί ο άνθρωπος και να καταστεί μέλος του Σώματός Του.

Τόνισε πως η Εκκλησία παρουσιάστηκε ως ζωντανή εικόνα της Αγίας Τριάδος, κοινότητα προσώπων που ενώνονται χωρίς να καταργείται η προσωπικότητα του καθενός, αλλά αντιθέτως επιβεβαιώνεται και ολοκληρώνεται μέσα στην αγάπη.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Θεία Ευχαριστία, ως το κορυφαίο γεγονός της ενότητας που υπάρχει εντός του σώματος της Εκκλησίας, σημειώνοντας ότι στη Θεία Λειτουργία ο Χριστός προσφέρεται ως Σώμα και Αίμα, καθιστώντας τους πιστούς «σύσσωμους και σύναιμους» μαζί Του, αλλά και μεταξύ τους. «Ο Μυστικός Δείπνος συνεχίζεται ανεπανάληπτα, επαναλαμβανόμενος σε κάθε Λειτουργία. Δίδεται ο Χριστός σε εμάς σε κάθε Λειτουργία με προσιτό τρόπο», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως με τον τρόπο αυτό η Εκκλησία δεν αποτελεί απλώς έναν θρησκευτικό οργανισμό, αλλά το ίδιο το Σώμα του Χριστού που ζει και ενεργεί μέσα στην ιστορία.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι η πνευματική ζωή δεν είναι ατομική υπόθεση, αλλά εκκλησιαστική εμπειρία και πως η σχέση μας με τον Θεό συνδέεται άρρηκτα με τη σχέση μας προς τον συνάνθρωπο. Κάθε μνησικακία, κατάκριση ή απόρριψη του άλλου πληγώνει την ενότητα της Εκκλησίας και εμποδίζει την προσευχή. Η αληθινή μετάνοια εκφράζεται ως άνοιγμα της καρδιάς, συγχώρηση και έμπρακτη αγάπη. «Ταυτίζομαι με τον Χριστό την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιατί ο Χριστός ταυτίστηκε με εμάς. Και όχι για να μας εκμηδενίσει, αλλά για να μας καταξιώσει. Έτσι όλοι ταυτιζόμαστε με τον Χριστό και ο Χριστός είναι η ταυτότητά μας», είπε.

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Σεβασμιώτατος, ανέφερε την ευαγγελική διήγηση του Λουκά και του Κλεόπα στην πορεία τους προς Εμμαούς, οι οποίοι αναγνώρισαν τον Αναστημένο Χριστό ‘’ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου’’. Η καρδιά, τόνισε, προηγείται πολλές φορές της διανοίας στην πορεία προς τον Θεό, καθώς όταν ανοίγει, ο άνθρωπος μπορεί να βιώσει τη θεία παρουσία και να μεταμορφωθεί εσωτερικά.

«Η καρδιά τους» «πίστεψε πριν από το νου τους. Το μυαλό, όσο και αν είναι εύστροφο, καθυστερεί. Ο σημερινός άνθρωπος είναι εγκεφαλικός και νομίζει ότι έχει τα πάντα από τη γνώση την ορθολογιστική. Βεβαίως, η γνώση δεν είναι κακή. Είναι δώρον του Θεού, αλλά όλος ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει τον Θεό», ή ακριβέστερα «όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, να μας γνωρίσει ο Κύριος στο πλησίασμα προς Αυτόν», είπε  χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, αναφέρθηκε στον ασκητικό αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (νηστεία, προσευχή, ταπείνωση) τονίζοντας ότι δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά προετοιμασία για τη μετοχή στη χάρη του Αγίου Πνεύματος και στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Σημείωσε πως είτε στον μοναχισμό είτε στον γάμο και την οικογενειακή ζωή, κάθε μορφή χριστιανικής υπάρξεως μπορεί να γίνει οδός αγιασμού, όταν βιώνεται ως προσφορά και διακονία εντός του εκκλησιαστικού σώματος.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε επίσης στη σημασία της ταπεινώσεως ως θεμελίου της πνευματικής προόδου, επισημαίνοντας ότι η αληθινή δύναμη του πιστού βρίσκεται στην αυτομεμψία και στην εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού. «Ταπεινούμενοι δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα το θεοειδές, τίποτα το άξιο να ζήσει στην αιωνιότητα», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος υπογραμμίζοντας παράλληλα πως θα «πρέπει να πεθάνει ο παλαιός άνθρωπος για να γίνει χριστιανός ο νέος άνθρωπος» ο οποίος, παρά τις πτώσεις του, καλείται να σηκώνεται και να συνεχίζει τον αγώνα με ελπίδα.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος, αναφέροντας πως «αυτή η σταυροαναστάσιμη πορεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μας καλεί στον δρόμο της χάριτος», ευχήθηκε σε όλους «καλή και Αγία Τεσσαρακοστή» και «καλό στάδιο».

Ακολουθεί η ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Διαβάστε την Ποιμαντορική Εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή ΕΔΩ.

Δείτε φωτογραφικό υλικό από τον Κατανυκτικό Εσπερινό ΕΔΩ.


 

Τριήμερο σιωπής χωρίς τροφή οι Αγιορείτες μοναχοί – ΚΑΛΟ ΣΤΑΔΙΟ! Απόλυτη άσκηση και προσευχή στο Άγιον Όρος

 

Στο Άγιον Όρος η έναρξη της Μεγάλης Σαρακοστής δεν είναι απλώς μια αλλαγή ημερολογίου· είναι μια βαθιά υπαρξιακή μετάβαση.

Από χθες το απόγευμα, μετά τον κατανυκτικό εσπερινό της Συγχωρήσεως, οι μοναχοί αγκαλιάστηκαν, έβαλαν μετάνοια ο ένας στον άλλον και αντήλλαξαν την ευχή «Καλό Στάδιο».

 

Λίγες ώρες αργότερα, οι πύλες των κελιών έκλεισαν και άρχισε το τριήμερο της απόλυτης σιωπής.

Μέχρι και την Τετάρτη το μεσημέρι, δεν θα υπάρξει κοινή τράπεζα. Οι περισσότεροι μοναχοί απέχουν από τροφή, ενώ αρκετοί –σύμφωνα με το αγιορειτικό τυπικό και την προσωπική τους αντοχή– δεν λαμβάνουν ούτε νερό. Η άσκηση αυτή, αυστηρή και αθόρυβη, αποτελεί τον πνευματικό πρόλογο της Σαρακοστής. Δεν πρόκειται για σωματική δοκιμασία, αλλά για μια συνειδητή προσφορά στον Θεό, μια εκούσια κένωση του εαυτού.

Απομόνωση στο κελί και αδιάλειπτη προσευχή

Οι μοναχοί αποσύρονται στα κελιά τους και ζουν απομονωμένοι, μέσα σε ένα περιβάλλον απόλυτης ησυχίας. Το κομποσκοίνι γίνεται ο αχώριστος σύντροφός τους. Η ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» επαναλαμβάνεται αδιάλειπτα, μέρα και νύχτα. Ο χρόνος παύει να μετριέται με ώρες· μετριέται με μετάνοιες, δάκρυα και εσωτερική πάλη.

Όπως εξηγούν πατέρες της Αθωνικής Πολιτείας, το τριήμερο αυτό είναι μια «μικρή έρημος» μέσα στην κοινοβιακή ζωή. Η Εκκλησία, διά της Ιεράς Κοινότητος του Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, έχει διαφυλάξει αναλλοίωτο το τυπικό αυτό αιώνες τώρα. Δεν είναι ένας άγραφος κανόνας· είναι βιωμένη παράδοση.

Ο Γέροντας Ιωσήφ μιλά στο Βήμα Ορθοδοξίας

Στο vimaorthodoxias.gr μίλησε ο Γέροντας Ιωσήφ, ένας από τους παλαιότερους Αγιορείτες, ο οποίος ζει πάνω από πέντε δεκαετίες στην αθωνική πολιτεία.

«Αυτό το τριήμερο», μας είπε, «είναι σαν να σβήνει ο κόσμος γύρω μας και να μένει μόνο ο Θεός. Η νηστεία χωρίς προσευχή είναι άσκηση σώματος. Η προσευχή χωρίς ταπείνωση είναι άσκηση εγωισμού. Εδώ προσπαθούμε να τα ενώσουμε όλα: νηστεία, σιωπή, μετάνοια, δάκρυ».

 

Ο γέροντας υπογράμμισε ότι αρκετοί μοναχοί επιλέγουν να μην πιουν ούτε νερό, όχι από υπερηφάνεια, αλλά «για να αισθανθούν την πνευματική δίψα. Όπως διψά το σώμα, έτσι να διψήσει και η ψυχή για τον Θεό».

Και προσθέτει: «Η Σαρακοστή είναι διάδρομος ημίφωτος που οδηγεί στο φως της Αναστάσεως. Αν δεν περάσεις από την ησυχία, δεν θα ακούσεις τη φωνή του Θεού».

Μία τράπεζα την ημέρα – Αυστηρό τυπικό όλη την εβδομάδα

Μετά το τριήμερο της πλήρους αποχής, από Δευτέρα έως Παρασκευή οι μοναχοί λαμβάνουν μία μόνο τράπεζα την ημέρα, περί την τρίτη απογευματινή ώρα, με τροφή άλαδη. Το Σάββατο και την Κυριακή επιτρέπεται το λάδι και λίγο κρασί. Η εγκράτεια δεν είναι αυτοσκοπός· είναι μέσο.

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής, οι μοναχοί βρίσκονται οκτώ έως δέκα ώρες το 24ωρο στον ναό. Οι ακολουθίες είναι μακρές, κατανυκτικές, γεμάτες ψαλμούς και γονυκλισίες. Οι συνομιλίες περιορίζονται στο απολύτως αναγκαίο. Τα κινητά τηλέφωνα και οι εξωτερικές επικοινωνίες σιωπούν.

Η καθημερινότητα γίνεται μια συνεχής άσκηση αυτομεμψίας. Όπως αναφέρουν πατέρες που επικαλούνται τη διδασκαλία του Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η νηστεία εξαγριώνει τους πειρασμούς, αλλά ταυτόχρονα ελκύει τη χάρη του Θεού.

«Ας γίνει πρότυπο για όλους»

Ο Γέροντας Ιωσήφ δεν περιορίστηκε στην περιγραφή του αγιορειτικού τρόπου. Απηύθυνε μήνυμα και προς τον κόσμο.

«Δεν ζητά η Εκκλησία να γίνουμε όλοι μοναχοί. Ζητά να γίνουμε ειλικρινείς. Αν δεν μπορούμε να μείνουμε τρεις ημέρες χωρίς τροφή, ας μείνουμε τρεις ημέρες χωρίς κακία. Αν δεν μπορούμε να αποσυρθούμε σε κελί, ας αποσυρθούμε για λίγα λεπτά στο δωμάτιό μας και να πούμε μια προσευχή».

Τόνισε ότι το τριήμερο της Καθαροβδομάδας μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για κάθε ορθόδοξο χριστιανό. «Ας μιμηθούμε στο ελάχιστο τους μοναχούς. Περισσότερη προσευχή, ειλικρινή μετάνοια, δεήσεις προς τον Πανάγαθο Θεό. Να μας ελεήσει, να αλλάξει τον κόσμο, να αλλάξει εμάς πρώτα».

Η Σαρακοστή ως καθρέφτης

Η Σαρακοστή, λένε οι Αγιορείτες, λειτουργεί σαν καθρέφτης. Φανερώνει την κρυφή πραγματικότητά μας. Ο άνθρωπος του σύγχρονου κόσμου, κουρασμένος από την ταχύτητα και τον θόρυβο, δύσκολα αντέχει τη σιωπή. Προτιμά τον θόρυβο της οθόνης από τον ψίθυρο της συνείδησης.

Στο Άγιον Όρος, όμως, η σιωπή δεν είναι απουσία ήχου· είναι παρουσία Θεού. Το τριήμερο αυτό θυμίζει ότι η ορθόδοξη πνευματικότητα δεν είναι ιδεολογία, αλλά βίωμα. Είναι σταυρική πορεία. «Δίχως σταύρωση δεν έρχεται ανάσταση», επαναλαμβάνει ο γέροντας.

Μήνυμα ελπίδας

Μέσα από τα πέτρινα μοναστήρια και τα ταπεινά κελιά, υψώνεται μια αθόρυβη προσευχή για όλον τον κόσμο. Για τις οικογένειες που δοκιμάζονται. Για τους νέους που αναζητούν νόημα. Για τους ηγέτες των λαών. Για να έρθει ειρήνη στις καρδιές.

Το τριήμερο της σιωπής στο Άγιον Όρος δεν είναι μια εξωτική εικόνα ασκητισμού. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει, όταν στραφεί προς τον Τριαδικό Θεό. Ότι η μετάνοια δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη.

Καθώς η Σαρακοστή ανοίγει μπροστά μας, το μήνυμα των Αγιορειτών μοναχών είναι απλό και βαθύ: Λιγότερα λόγια, περισσότερη προσευχή. Λιγότερη αυτάρκεια, περισσότερη ταπείνωση. Λιγότερος κόσμος, περισσότερος Θεός.

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ!

Ο Χαρταετός

 

Ήθελα φέτος να φτιάξω ένα χαρταετό. Θα μου πεις απόφαση χρειάζεται! Ναι, έχεις δίκαιο. Έτσι μιαν καλήν ημέραν μάζεψα καλάμια, σπάγκο, χαρτί και άρχισα την κατασκευή. Η αλήθεια είναι, άλλο να τον αγοράζεις κι άλλο να τον φτιάχνεις. Τέχνη κι αυτή πολύ μεγάλη. Μέτρησα κι έκοψα τα καλάμια, βρήκα τη μέση και τα έδεσα και όπου χρειαζόταν  πέρασα το σπάγκο για στερεότητα. Ένα μεγάλο χαρτί, διακοσμημένο με όμορφο πρόσωπο το  τοποθέτησα πάνω στα καλάμια, ενώ μια πολύχρωμη ουρά ολοκλήρωσε το χαρταετό. Αυτός ο χαρταετός δεν ήταν σαν τους άλλους. Ήταν ο δικός μου. Ο ωραιότερος.

Η ποθητή μέρα έφτασε. Καθαρή Δευτέρα. Μάζεψα το χαρταετό μου και νωρίς ξεκίνησα για να τον δω σε μεγάλα ύψη. Δεν άργησα να αντικρίσω αυτό που λαχταρούσα. Τον κοίταζα και τον καμάρωνα! Μια ηθική ικανοποίηση με βύθισε σε σκέψεις. Γιατί ο χαρταετός να έχει την Καθαρή Δευτέρα την τιμητική του; Γιατί όχι άλλη μέρα; Γιατί να βγαίνουν όλοι οι άνθρωποι τέτοια μέρα έξω στη φύση; Γιατί να θέλω να μοιάσω του χαρταετού; Ου… πάψε να ρωτάς. Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Ξέρω ότι σε πενήντα μέρες θα γιορτάσουμε την Ανάσταση του Χριστού. Μια γιορτή, η σημαντικότερη στον κόσμο γιατί σώζεται η ανθρωπότητα από τη νέκρωση. Οι προπάτορες , Αδάμ και Εύα με την ανυπακοή τους φεύγουν από τον παράδεισο. Χάνουν ό,τι καλύτερο είχαν, τη σχέση τους με τον ίδιο το Θεό της Αγάπης. Βγαίνουν λοιπόν από τον Παράδεισο και κλείνουν οι πόρτες. Με τους γλυκύτατους ύμνους την περίοδο του Τριωδίου και ιδιαιτέρως την Καθαρή Δευτέρα, η Εκκλησία μας θυμίζει την έξοδο του Αδάμ και της Εύας από το Παράδεισο, τις θλίψεις και τις συνέπειες που ακολούθησαν. Ο Αδάμ κάθισε , λέει ένας ύμνος , απέναντι από τον παράδεισο και έκλαιε. Έτσι για να θυμηθούμε αυτό το γεγονός κι εμείς φεύγουμε από τον παράδεισο, το σπίτι μας και με πολλές στερήσεις και ταλαιπωρίες πηγαίνουμε στους αγρούς για να φάμε τα απλά και νηστίσιμα φαγητά μας. Ας μη ξεχνούμε ότι η έξοδος έγινε λόγω της ανυπακοής στη συμφωνία της μιας εντολής που αναφερόταν στη νηστεία. Εμείς λαχταρούμε την επιστροφή όπως τότε και ο Αδάμ. Άρα ο χαρταετός δεν είναι μόνο έθιμο, αλλά ένα μήνυμα , ένας πόθος να μιμηθούμε να γίνουμε χαρταετοί, να πάμε ψηλά στον ουρανό , στο Θεό , στο παράδεισο. Πώς όμως; Ο χαρταετός μου έδωσε την απάντηση. Όπως ο χαρταετός έχει σώμα και ουρά έτσι και ο άνθρωπος έχει σώμα και ψυχή. Αν δώσω περισσότερη σημασία στο σώμα θα ατροφήσει η ουρά- ψυχή. Αν δώσω αξία μόνο στην ουρά – ψυχή θα υποτιμήσω το σώμα. Άρα, όπως ο χαρταετός για να πετάξει πρέπει να έχει τέλεια ζυγισμένο το σώμα με την ουρά έτσι κι εμείς πρέπει να έχουμε τέλεια ισορροπία στο σώμα με την ψυχή. Αυτό που θα μας βοηθήσει είναι η περίοδος των πενήντα ημερών που συνοδεύεται με τη νηστεία. Η νηστεία βοηθά στην καθαριότητα, ελαφρότητα του σώματος και ταυτόχρονα στην καθαρότητα από τα βάρη των αμαρτιών. Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματική οντότητα. Η ισορροπημένη καλλιέργεια του σώματος και της ψυχής βοηθούν τον άνθρωπο να γίνει ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Ένας χαρταετός δεν πετά ποτέ μόνος του. Θέλει τη βοήθεια του αέρα. Απαραίτητη προϋπόθεση για να ανέβει ο άνθρωπος χρειάζεται το γλυκό αεράκι, τη χάρη του Αγίου Πνεύματος μέσα από τα μυστήρια της Εκκλησίας. Όπως ο χαρταετός δεν ανεβαίνει αν έχει έστω και ελάχιστα εκατοστά περιττή ή λιγότερη ουρά  ή καλάμια, έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να αναγνωρίσει και να διώξει με την εξομολόγηση πάθη που τον καθηλώνουν και τον εγκλωβίζουν. Την κινητήριο δύναμη πρέπει να την παίρνουμε και από τη συμμετοχή και κοινωνία μας με τον ίδιο το Χριστό στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Από την πολλή σκέψη ούτε που το κατάλαβα. Ο χαρταετός μου πήγε όσο πιο ψηλά μπορούσε. Αν είχα κι άλλο σπάγκο – θέληση θα ανέβαινε ακόμα. Κρίμα. Ένας θόρυβος από το σπάγκο ακουγόταν σαν να ήταν ύμνος δοξολογίας από τον ουρανό. Ένας πόθος με έκανε να στείλω μήνυμα προσευχής ψηλά. Έγραψα σε ένα χαρτί και το πέρασα στο σπάγκο . Πόσο γρήγορα ανέβαινε….

Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ήθελα ποτέ να πέσει ο χαρταετός . Ήθελα να απολαμβάνει τον κόσμο αυτός από ψηλά. Μια σκέψη όμως με πανικόβαλε. Άραγε αυτό το σκοινί που κρατά το χαρταετό εδώ στη γη δεν είναι η εφήμερη και απρόβλεπτη ζωή μας; Ναι.  Ανά πάσα στιγμή το σχοινί μπορεί να αδυνατίσει , να σπάσει να κοπεί και τότε… Ω Θεέ μου ! Θα είναι έτοιμος ο χαρταετός μου να πετάξει ελεύθερα πιο ψηλά, πιο ανάλαφρα εκεί στο Παράδεισο την ώρα που ο Χριστός θα ανασταίνεται;    

Δέσποινα Ιωάννου- Βασιλείου
Πρεσβυτέρα – Εκπαιδευτικός

Πρώτη δημοσίευση στην ιστοσελίδα 14 Φεβρουαρίου 2010

Μνήμη του Αγίου Πολυκάρπου, Επισκόπου Σμύρνης (23 Φεβρουαρίου)

 


Σήμερα Καθαρή Δευτέρα. Οι Χριστιανοί εισέρχονται στο Στάδιο των αγώνων με πίστη και ταπείνωση καλλιεργώντας με νηστεία τις αρετές, πορευόμενοι 50 ημέρες έως το Μεγάλο Σάββατο, 11 Απριλίου, την Άκρα ταπείνωση του Ιησού. Ας αξιοποιηθεί η πορεία αυτή ως στάδιο προσευχής, νηστείας, ελεημοσύνης, μελέτης της Αγίας Γραφής και συχνή συμμετοχή στις Ακολουθίες και κατεξοχήν στη Θεία Λειτουργία, τη μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων. Για να λάβουμε το στεφάνι της τιμής από τον Παμβασιλέα την ημέρα της Κρίσεως.

Σήμερα η Εκκλησία τιμά την οσιακή μορφή του Αγίου Πολυκάρπου Σμύρνης. Γεννήθηκε γύρω στο 60 μ.Χ. στην Έφεσο από γονείς ευλαβείς, τον Παγκράτιο και τη Θεοδώρα, οι οποίοι και μαρτύρησαν για χάρη του Χριστού, αμέσως μετά από τη γέννηση του παιδιού τους.

Ο Πολύκαρπος υπήρξε μαθητής του Ευαγγελιστή Ιωάννη, ο οποίος τον βάφτισε και κατόπιν τον συνέδεσε με τον επίσκοπο Βουκόλο, από τον οποίο έλαβε τη χειροτονία και αργότερα διαδέχθηκε στον θρόνο της Σμύρνης.

Στο αρχαιότατο κείμενο, «Μαρτύριον Πολυκάρπου», περιγράφονται τα όσα ο Άγιος υπέστη για χάρη της Πίστεως του.

Με εντολή του αυτοκράτορα Αντωνίνου, ο Ανθύπατος Στάτιος Κοδράτος οδήγησε τον Πολύκαρπο στο στάδιο της Σμύρνης και του ζητούσε επίμονα να αρνηθεί τον Ναζωραίο. Η σταθερή απάντηση του Επισκόπου: «86 χρόνια Τον υπηρετώ και σε τίποτε δεν με έχει αδικήσει. Πώς μπορώ να αρνηθώ Αυτόν που με έσωσε;». Συγκλονισμένοι οι διώκτες τον ρίχνουν στη φωτιά. Τελικά, τον αποκεφάλισαν στις 23 Φεβρουαρίου του 167 μ.Χ.

Η Αγία Γοργονία, ήταν η νεότερη αδελφή του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, νυμφεύθηκε τον Αλύπιο και απέκτησε πέντε παιδιά. Κοιμήθηκε ενωρίς, μόλις 38 ετών.

Απόψε τελείται το Μέγα Απόδειπνο, με αρχαίους ύμνους. Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν,  Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.

Με αγάπη και συγχωρητικότητα προς όλους έλκεται και μας επισκιάζει η χάρις του Θεού.

Καλή Σαρακοστή! Καλό πνευματικό Στάδιο!

Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ επί τη Ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής 2026

 Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ επί τη Ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής 2026

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ ΚΑΙ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

κ.κ.Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΕΠΙ  ΤΗι  ΕΝΑΡΞΕΙ

ΤΗΣ  ΑΓΙΑΣ  ΚΑΙ  ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ  2026

                      

    Εὐχαριστήριον ὕμνον ἀναπέμποντες τῷ Θεῷ τῆς ἀγάπης, εἰσερχόμεθα καί πάλιν εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, εἰς τό στάδιον τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, τῆς νηστείας καί τῆς ἐγκρατείας, τῆς νήψεως καί τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως, τῆς φυλακῆς τῶν αἰσθήσεων καί τῆς προσευχῆς, τῆς ταπεινώσεως καί τῆς αὐτογνωσίας. Ἄρχεται ἡ νέα εὐλογημένη προσκυνηματική πορεία πρός τό Ἅγιον Πάσχα, τό ὁποῖον «ἤνοιξεν ἡμῖν παραδείσου τάς πύλας». Ἐν Ἐκκλησίᾳ καί ὡς Ἐκκλησία, ἀτενίζοντες τόν Ἀναστάντα Κύριον τῆς δόξης, συμπορευόμεθα ἅπαντες εἰς τήν ὁδόν τῆς κατά χάριν θεώσεως, τήν ὁδηγοῦσαν πρός τά ὑπερουράνια ἀγαθά, «ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Κορ. Α΄, 2. 9).

  Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὅπου τελεσιουργεῖται τό ἀεί μυστήριον» τῆς Θείας Οἰκονομίας, τά πάντα ἔχουν ἄσειστον θεολογικόν θεμέλιον καί ἀκραιφνῆ σωτηριολογικήν ἀναφοράν. Ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ καί ἡ θέωσις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι οἱ πυλῶνες τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πορευόμεθα πρός τόν αἰώνιον ἡμῶν προορισμόν, μέσα εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ «ἀεί ὑπέρ ἡμῶν», δέν εἶναι μία «ἀνωτέρα δύναμις», κεκλεισμένη εἰς τήν ὑπερβατικότητα καί τό μεγαλεῖον τῆς παντοδυναμίας καί τῆς ἁγιότητός της, ἀλλά «ὁ ἡμετέραν μορφήν ἀναλαβών» προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ, διά νά καλέσῃ τήν ἀνθρωπότητα εἰς τήν κοινωνίαν τῆς ἁγιότητός Του, εἰς τήν ἀληθῆ ἐλευθερίαν. 

  Ὁ ἐξ ἀρχῆς «ἐλευθερίᾳ τετιμημένος» ἄνθρωπος, καλεῖται νά ἀποδεχθῇ ἐλευθέρως τήν θείαν ταύτην δωρεάν. Εἰς τό θεανδρικόν μυστήριον τῆς σωτηρίας, ἡ συνεργία τοῦ ἀνθρώπου λειτουργεῖ καί ὡς μαρτυρία ἐν τῷ κόσμῳ περί τῆς βιωθείσης εὐεργεσίας -«τί δέ ἔχεις ὅ οὐκ ἔλαβες;» (Κορ. Α΄, 4. 7)- διά τῆς «οὐ ζητούσης τά ἑαυτῆς» ἀγάπης πρός τόν «ἀδελφόν».

  Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι κατ᾿ ἐξοχήν καιρός βιώσεως αὐτῆς τῆς Χριστοδωρήτου ἐλευθερίας. Ἡ νηστεία καί ἡ ἄσκησις δέν εἶναι ἔξωθεν ἐπιβληθεῖσα πειθαρχία καί ἑτερονομία, ἀλλά ἑκούσιος σεβασμός τῆς ἐκκλησιαστικῆς πρακτικῆς, ὑπακοή εἰς τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν ἀποτελεῖ νεκρόν γράμμα, ἀλλά παρουσίαν ζῶσαν καί ζωοποιόν, διαχρονικήν ἔκφρασιν τῆς ἑνότητος, τῆς ἁγιότητος, τῆς καθολικότητος καί τῆς ἀποστολικότητος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ γλῶσσα τῆς θεολογίας καί τῆς ὑμνολογίας ἀναφέρεται εἰς τό «χαροποιόν πένθος» καί εἰς τό «ἔαρ τῆς νηστείας». Ὁ γνήσιος ἀσκητισμός εἶναι πάντοτε χαροποιός, ἐαρινός καί φωτεινός. Δέν γνωρίζει δυϊσμούς καί διχασμούς, δέν ὑποτιμᾷ τήν ζωήν καί τόν κόσμον. Ἡ «καταθλιπτική ἄσκησις», ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς «ἀποξήρανσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως», οὐδεμίαν ἔχει σχέσιν μέ τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου ἡ ἀσκητική ζωή καί ἡ πνευματικότης διαποτίζονται ἀπό ἀναστάσιμον εὐφροσύνην. Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, ἡ νηστεία καί ἡ ἄσκησις ἐμπεριέχουν μίαν ἐναλλακτικήν πρότασιν ζωῆς ἀπέναντι εἰς τόν ὑποσχόμενον ψευδεῖς παραδείσους εὐδαιμονισμόν καί εἰς τόν μηδενιστικόν πεσιμισμόν.

  Οὐσιῶδες στοιχεῖον τῆς ὀρθοδόξου ἀσκητικῆς πνευματικότητος εἶναι καί ὁ κοινωνικός χαρακτήρ της. Ὁ Θεός τῆς πίστεώς μας εἶναι «ὁ πιό κοινωνικός Θεός», «Θεός σχέσεων». Προσφυέστατα ἐλέχθη ὅτι ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι «ἡ ἄρνησις τῆς μοναξιᾶς». Ἡ ἐξατομίκευσις τῆς σωτηρίας καί τῆς εὐσεβείας, ἡ μετατροπή τῆς ἀσκήσεως εἰς ἀτομικόν κατόρθωμα, ἀγνοοῦν τήν τριαδοκεντρικήν ὑφήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος. Ὅταν νηστεύωμεν διά τόν ἑαυτόν μας καί κατά τό ἰδικόν μας μέτρον, τότε ἡ νηστεία δέν ἐκφράζει τό πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Ἡ πνευματικότης εἶναι ζείδωρος παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖον εἶναι πάντοτε «πνεῦμα κοινωνίας». Ἡ γνησία ὀρθόδοξος πνευματική ζωή ἀναφέρεται πάντοτε εἰς τήν ἐκκλησιαστικοποίησιν τῆς ὑπάρξεώς μας καί ὄχι εἰς μίαν «πνευματικήν αὐτοπραγμάτωσιν».

  Σᾶς καλοῦμεν λοιπόν νά συμμετάσχωμεν εἰς τούς πνευματικούς ἀγῶνας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, διά νά βιώσωμεν τό ἀνθρωπολογικόν βάθος καί τό ἀπελευθερωτικόν πνεῦμα της, νά κατανοήσωμεν ὅτι ὁ ὀρθόδοξος ἀσκητισμός εἶναι ὁδός ἐλευθερίας καί ὑπαρξιακῆς ὁλοκληρώσεως ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς εὐλογημένης ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, πυρήν τῆς ὁποίας εἶναι τό «ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ». Καλούμεθα νά ἀνακαλύψωμεν τόν ὁλιστικόν χαρακτῆρα τῆς νηστείας, ἡ ὁποία εἰς τό Τριώδιον ὑμνεῖται ὡς «πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή», ὡς «τροφή ψυχῆς», ὡς «μήτηρ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων καί πασῶν τῶν ἀρετῶν». Δέν εἶναι ἁπλῶς ἀποχή ἀπό καθωρισμένας τροφάς, ἀλλά ἀγών κατά τῆς φιλαυτίας καί τῆς αὐταρεσκείας, εὐαισθησία διά τόν πάσχοντα συνάνθρωπον καί ἔμπρακτος βοήθεια πρός αὐτόν, εὐχαριστιακή χρῆσις τῆς δημιουργίας, ὑπαρξιακή πληρότης, κοινωνία ζωῆς καί ἀλληλεγγύη. Ἡ ἄσκησις, ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, ἡ ταπείνωσις ἀναδίδουν τό ἄρωμα καί τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἀπό τήν ὁποίαν ἀντλοῦν νόημα καί κατεύθυνσιν. Αὐτή, ὡς ἡ πεμπτουσία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί τοῦ ἐσχατολογικοῦ προσανατολισμοῦ της, συνδέει ἀρρήκτως τήν ζωήν τῆς ἀσκήσεως μέ τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, τό μυστήριον τῆς προγεύσεως τῆς ἀνεκλαλήτου χαρᾶς τῆς Βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό γεγονός ὅτι εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἡ Θεία Εὐχαριστία διετηρήθη ὡς κέντρον τῆς ζωῆς της, συνδέεται μέ τό ὅτι ἡ Ἀνάστασις εἶναι τό θεμέλιον τῆς πίστεώς της καί ὁ φωτεινός ὁρίζων τῆς ἀσκητικῆς πνευματικότητος καί τῆς καλῆς μαρτυρίας ἐν τῷ κόσμῳ.

  Μέ αὐτάς τάς σκέψεις, ἐπικαλούμεθα ἐν ταπεινώσει τό ἔλεος καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, διά νά διατρέξωμεν εὐσεβοφρόνως τόν δόλιχον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, νά φθάσωμεν τό σωτήριον Πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καί, δοξάζοντες τήν ἄφατον Αὐτοῦ μακροθυμίαν, νά λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει τῆς λαμπροφόρου Ἐγέρσεως Αὐτοῦ, τῆς ἀγαγούσης ἡμᾶς ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ἄληκτον Ζωήν.

Μετά Πατρικῆς ἀγάπης,

ἀγωνιστικῶν καί πνευματικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

 

+ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026 ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (Ματθ. στ΄ 14-21) (Ρωμ. ιγ΄ 11- ιδ΄ 4)

 

"Ο Λόγος του Θεού  στον Λαό του Θεού" .

Άφθαρτοι θησαυροί

«Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σής και βρώσις αφανίζει»

 Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, η κατανυκτικότερη περίοδος του εκκλησιαστικού έτους, της οποίας το κατώφλι δρασκελίζουμε, συνιστά μοναδική ευκαιρία, την οποία καλείται ο κάθε πιστός να αδράξει, σε μια πρόκληση πνευματικών ανατάσεων και ουράνιων μεταρσιώσεων. 

  Στο αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας, ο απόστολος Παύλος κάνει λόγο για «καιρό ευπρόσδεκτο, καιρό μετανοίας», για να τον αξιοποιήσουμε στη βάση της ευλογημένης προτροπής του: «αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…».

  Ευπρόσδεκτος καιρός, σημαίνει τον καιρό της χάριτος, την ανεπανάληπτη ευκαιρία της σωτηρίας μας. Είναι ο χρόνος κατά τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί ν’ αποκτήσει αντοχές για να διεξάγει τον αγώνα τον καλό. 

  Αν ολόκληρο το χρόνο οι πιστοί  προσβλέπουν στον αγώνα της πίστεως, πολύ περισσότερο οφείλουν να εντείνουν την προσπάθεια τους κατά την ευλογημένη αυτή περίοδο, με τους τόσους σταθμούς πνευματικού ανεφοδιασμού που ξεδιπλώνει.

  Απαιτείται τώρα, κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ακόμα μεγαλύτερος ζήλος. Αυτό ακριβώς μάς συμβουλεύει και η μητέρα μας Εκκλησία, όταν μας λέει: «Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα. Οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται…».

Η πραγματική νηστεία

  Η Εκκλησία μάς προσκαλεί να εισέλθουμε στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, με την ευαγγελική περικοπή που ξεδιπλώνει ενώπιον μας σήμερα, Κυριακή της Τυρινής. 

  Η συγκεκριμένη περικοπή προέρχεται από την «Επί του όρους ομιλία» του Κυρίου. Είναι η περικοπή που ακολουθεί αμέσως μετά την Κυριακή Προσευχή. Μάς προσκαλεί με αυτή να εγκολπωθούμε το πνεύμα της αληθινής νηστείας και να καρπωθούμε όλες εκείνες τις αρετές, που συνιστούν πραγματικό θησαυρό για την ύπαρξή μας.   

  Μάς θυμίζει την ανταρσία του Αδάμ που επενέργησε διαβρωτικά σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Η παράβαση της εντολής του Θεού που στο βάθος της ήταν καταστρατήγηση της νηστείας, δείχνει πόσο ο άνθρωπος περιφρόνησε  την αγάπη του Δημιουργού του, μέσα από την επιθυμία του γι’ αυτοθεοποίηση, με την ανάπτυξη μιας άκρατης εγωκεντρικότητας. 

  Είναι αυτή ακριβώς η επιθυμία που τον απομάκρυνε από την πηγή της ζωής και τον παρέδωσε στην τραγικότητα του θανάτου. Η Εκκλησία, με τη συγκεκριμένη περικοπή, ξεδιπλώνει το υπόβαθρο της αληθινής νηστείας, η οποία αποτελεί την αντίστροφη κίνηση από εκείνη που ακολούθησε ο Αδάμ. Προϋποθέτει όμως ν’ αποβάλουμε όλα εκείνα τα πάθη που ριζοβολούν στην ψυχή μας και δεν μάς επιτρέπουν να βιώνουμε την ελευθερία στην αυθεντική της μορφή και να δεχόμαστε την αγάπη του Θεού, με δυνατότητα να την αντιπροσφέρουμε αφειδώλευτα στους συνανθρώπους μας.

    Η αληθινή νηστεία, λοιπόν, είναι μια πνευματική άσκηση που καταξιώνει τον άνθρωπο και τον αναδεικνύει στις κορυφογραμμές της πνευματικότητας, ως εικόνα του Θεού, με όλη την ομορφιά και την αρχοντιά που την χαρακτηρίζει. Έχει τόσο βάθος η νηστεία, ώστε στην αυθεντική της μορφή φέρνει τον άνθρωπο σε μια αδιάκοπη κοινωνία με τον Θεό αλλά και με τους συνανθρώπους του.   

  Η νηστεία, ως έκφραση τρόπου ζωής, καταξιώνει τον άνθρωπο να ατενίζει την κοινωνία εκείνη που υπερβαίνει τα όποια ανθρώπινα σχήματα και ιδεολογίες. Γιατί τότε αποκτά ουράνιες και αιώνιες αντοχές, αφού με τη δύναμη της αγάπης καταργείται ακόμα και ο θάνατος, ο έσχατος εχθρός μας, και απαλλάσσεται έτσι ο άνθρωπος από την τραγικότητά του. 

  Νηστεία, σύμφωνα με την πατερική σκέψη, είναι η εκούσια στέρηση που οδηγεί τον άνθρωπο στο χώρο της αληθινής ελευθερίας και της θείας θαυματουργίας. Εκεί όπου παραδίδεται ολοκληρωτικά ως ύπαρξη στην αγάπη του Θεού. Με τη δυναμική της, απελευθερώνεται ο άνθρωπος από όλα εκείνα που τον κρατούν δέσμιο στη γη και τον αφήνουν προσκολλημένο σε επίγειους θησαυρούς «όπου σής και βρώσις τους αφανίζει».

Αγαπητοί αδελφοί, «έφθασε καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή…». Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι ο ευπρόσδεκτος καιρός που μάς χαρίζει η αγάπη του Θεού για να μας προσκαλέσει στο στάδιο των πνευματικών αγώνων, με τους οποίους καταξιωνόμαστε σε ουράνιες ενατενίσεις. 

 Ας αδράξουμε, λοιπόν, την ευκαιρία «τον αγώνα τον καλόν αγωνίσασθαι, τον δρόμο της νηστείας εκτελέσαι, την πίστιν αδιαίρετον τηρήσαι και ακατακρίτως φθάσαι προσκυνήσαι και την αγίαν Ανάστασιν».

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΑΙ ΕΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 Κυριακή της Τυρινής- Μεγάλη γιορτή σήμερα 22 Φεβρουαρίου - ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Ρωμ. ιγ΄ 11- ιδ΄ 4

11 Καὶ τοῦτο, εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. 12 ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. 13 ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, 14 ἀλλ’ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας.

1 Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. 2 ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. 3 ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. 4 σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν.

Νεοελληνική Απόδοση

11 Και αυτά θα τα πράττωμεν, έχοντες υπ’ όψιν μας την προσωρινότητα και βραχύτητα της παρούσης ζωής· και ότι ακόμη είναι πλέον ώρα να εξυπνήσωμεν από τον ύπνον της πνευματικής ραθυμίας, που μας κάνει νωθρούς δια τα καλά έργα. Διότι τώρα είναι πιο κοντά η ημέρα της σωτηρίας και απολυτρώσεώς μας, παρ’ όσον ήτο τότε που επιστεύσαμεν. 12 Η νύχτα, δηλαδή η παρούσα ζωη, που ομοιάζει με νύχτα, έχει πλέον προχωρήσει· η δε ημέρα της μελλούσης ζωής και της εκδημίας μας προς τον ουρανόν επλησίασε. Ας αποθέσωμεν, λοιπόν, και ας πετάξωμεν από την ψυχήν μας και την ζωήν μας τα έργα του σκότους και ας ενδυθώμεν, σαν φωτεινά όπλα, τα έργα της αρετής. 13 Ας ζώμεν και ας φερώμεθα με ευπρέπειαν και σεμνότητα, όπως εκείνος, που περιπατεί κατά το διάστημα της ημέρας και τον βλέπουν οι άνθρωποι. Οχι με αμαρτωλά φαγοπότια και μέθας, ούτε με πράξεις αισχράς και εξευτελιστικάς ούτε με φιλονεικίας και ζηλοφθονίας. 14 Αλλά, σαν πολυτιμότατον φέρεμα της ψυχής σας, ενδυθήτε τον Κυριον Ιησούν Χριστόν, ώστε να ζήτε εν τω Χριστώ και ο Χριστός να ζη εις σας· και μη φροντίζετε δια τας ικανοποιήσεις των ατάκτων και παρανόμων επιθυμιών της σαρκός.

1 Εκείνον τον αδελφόν, που είναι αδύνατος κατά την πίστιν (και προσέχει περισσότερον τους εξωτερικούς τύπους, όπως είναι π,χ. η διάκρισις των φαγητών σύμφωνα με τον μωσαϊκόν Νομον) πρέπει να τον δέχεσθε και να τον αγκαλιάζετε με στοργήν, χωρίς να συζητήτε και να επικρίνετε τας αντιλήψστου. 2 Αλλος μεν πιστεύει, ότι έχει το δικαίωμα να τρώγη όλα τα φαγητά· ο ασθενής όμως κατά την πίστιν τρώγει λάχανα, διότι φοβείται μήπως μολυνθή από τα άλλα φαγητά και χάση την ψυχήν του. 3 Εκείνος που έχει φωτισμένην πίστιν και τρώγει από όλα, ας μη καταφρονή και εξευτελίζη ως ολιγόπιστον και στενοκέφαλον τον άλλον. Και εκείνος πάλιν που δεν τρώγει από όλα, ας μη κατακρίνη τον άλλον· διότι και αυτόν ο Θεός τον έχει δεχθή και προσλάβει εις την Εκκλησίαν του. 4 Επειτα συ ποίος είσαι που κατακρίνεις ξένον δούλον; Εάν στέκεται η εάν πίπτη, είναι υπεύθυνος απέναντι του Κυρίου του. Συ τον κατακρίνεις, αυτός όμως (εάν καταφύγη στον Θεόν) θα σταθή. Διότι ο Θεός έχει την δύναμιν να στήση και να στερεώση αυτόν εις την πίστιν.

 

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Ματθ. στ΄ 14-21

14 Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· 15 ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. 16 Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί, ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀπέχουσιν τὸν μισθὸν αὐτῶν. 17 σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, 18 ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. 19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσιν καὶ κλέπτουσιν· 20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· 21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.

Νεοελληνική Απόδοση

14 Πρέπει δε να έχετε υπ’ όψιν σας ότι, αν και σεις συγχωρήτε με όλην σας την καρδιά τα αμαρτήματα που έκαμαν εις σας οι άλλοι, και ο Πατήρ σας ο ουράνιος θα συγχωρήση τα ιδικά σας αμαρτήματα. 15 Εάν όμως δεν δώσετε συγχώρησιν στους ανθρώπους δια τα αμαρτήματά των, τότε ούτε ο Πατήρ σας θα συγχωρήση τας ιδικά σας αμαρτίας. 16 Οταν δε νηστεύητε, μη γίνεσθε όπως οι υποκριταί, σκυθρωποί και κατηφείς, διότι αυτοί αλλοιώνουν και μαραίνουν το πρόσωπόν των, παίρνουν την εμφάνισιν αδυνατισμένου ανθρώπου, δια να φανούν στους άλλους ότι νηστεύουν· αληθινά σας λέγω ότι απολαμβάνουν ολόκληρον τον μισθόν των,δηλαδή τους επαίνους των ανθρώπων. 17 Συ όμως, όταν νηστεύης, περιποιήσου την κόμην σου και νίψε το πρόσωπόν σου, όπως συνηθίζεις. 18 Δια να μη φανής στους ανθρώπους ότι νηστεύεις, αλλά στον Πατέρα σου τον επουράνιον, ο οποίος ευρίσκεται αόρατος παντού και εις τα πλέον απόκρυφα μέρη. Και ο Πατήρ σου, που βλέπει και τα κρυπτά, θα σου αποδώση εις τα φανερά την αμοιβήν σου. 19 Μη συσσωρεύετε δια τον εαυτόν σας θησαυρούς έδω εις την γην, όπου ο σκόρος και η αποσύνθεσις καταστρέφουν και αφανίζουν, και όπου οι κλέπται διατρυπούν τοίχους και χρηματοκιβώτια και κλέπτουν. 20 Να θησαυρίζετε όμως δια τον εαυτόν σας και να αποταμιεύετε θησαυρούς στον ουρανόν, όπου ούτε ο σκόρος ούτε η σαπίλα αφανίζουν, και όπου οι κλέπται δεν τρυπούν τοίχους και δεν κλέπτουν. 21 Διότι, όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδία σας (Εις τον ουρανόν ο θησαυρός σας, στον ουρανόν και η καρδία σας).

***************************************************

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...