Παναγία Μυρτιδιώτισσα: Η εικόνα της κάθε βράδυ επέστρεφε μόνη της στις μυρτιές.

Σήμερα γιορτάζει η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα. Η εικόνα της Παναγίας όπως θέλει η παράδοση, βρέθηκε από έναν βοσκό ανάμεσα σε Μυρτιές. Η εικόνα πιθανολογείται πώς βρέθηκε στα Κύθηρα τον 14ο αιώνα.

Ο θρύλος θέλει στις 24 Σεπτεμβρίου, δηλαδή 40 ημέρες μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου, να εμφανίστηκε η Παναγία στον βοσκό και του είπε να ψάξει για την εικόνα που είχε έρθει σε εκείνο το μέρος πολλά χρόνια πριν. Ο βοσκός έπεσε στο έδαφος προσευχόμενος προς την Θεοτόκο και μόλις σηκώθηκε και γύρισε, είδε την εικόνα στα κλαδιά μιας μυρτιάς. Κλαίγοντας από χαρά, έφερε την εικόνα σπίτι του και είπε σε όλους τους φίλους και συγγενείς την ιστορία της εικόνας.

Όταν ξύπνησε την επόμενη ημέρα η εικόνα έλειπε και φοβήθηκε μήπως είχε κλαπεί. Οταν γύρισε με τα πρόβατά του στον τόπο της ανεύρεσης, είδε πάλι την εικόνα στα κλαδιά της μυρτιάς που την είχε πρωτοβρει. Δοξάζοντας τον Θεό, την πήρε πάλι σπίτι του, αλλά την νύχτα η εικόνα εξαφανίστηκε όπως και την πρώτη φορά. Όταν η εξαφάνιση και επανεμφάνιση της εικόνας συνέβη και τρίτη φορά, κατάλαβε ότι ήταν θέλημα της Μητέρας του Θεού η εικόνα να παραμείνει εκεί που είχε πρωτοβρεθεί.

 

Θαυματουργή εικόνα

Μια μικρή εκκλησία χτίστηκε εκεί που βρέθηκε η εικόνα και ονομάστηκε Μυρτιδιώτισσα. Το κτήριο μεγάλωσε με τα χρόνια και πολλά θαύματα λέγεται πως συνέβησαν εκεί.

Οπως αναφέρει η wikipedia στο τέλος του 16ου αιώνα, ο Θεόδωρος Κουμπριανός, ένας απόγονος του βοσκού που βρήκε την εικόνα, ζούσε στο χωριό Κουσουμάρι. Ήταν παράλυτος, αλλά πίστευε ακράδαντα ότι η Μητέρα του Θεού θα τον θεράπευε. Κάθε χρόνο, στις 24 Σεπτεμβρίου, έστελνε ένα μέλος της οικογένειάς του να ανάψει ένα κερί στην Χάρη της γι'αυτόν. Μια χρονιά ζήτησε να τον πάνε μέχρι την Χάρη της, για να την προσκυνήσει ο ίδιος. Κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας, ακούστηκε έντονος θόρυβος από την κατεύθυνση της θάλασσας. Το εκκλησίασμα έτρεξε να φύγει, πιστεύοντας ότι επιτίθονταν πειρατές. Ο παραλυτικός ζήτησε την βοήθεια της Παναγίας και έξαφνα άκουσε μια φωνή από την εικόνα να του λέει να σηκωθεί και να τρέξει να σωθεί. Σηκώθηκε, περπάτησε, σύντομα άρχισε να τρέχει και πρόφτασε τους συγγενείς του, που καταχάρηκαν βλέποντας το θαύμα. Ο θόρυβος δεν προερχόταν από επιδρομή πειρατών και όλοι τότε κατάλαβαν ότι ο θόρυβος ήταν σημείο της Θείας Πρόνοιας, ώστε ο παραλυτικός να μείνει μόνος του στην εκκλησία με την εικόνα.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα στα Κύθηρα γίνεται πανηγυρικός εορτασμός στη Μονή Μυρτιδίων όπου φυλάσσεται η εικόνα με παρουσία πλήθους κόσμου. Η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα είναι και η πολιούχος της Πύλου αλλά ιερά Εικόνα της Θαυματουργή υπάρχει και στον Πειραιά και στον Άλιμο.

Σήμερα με το όνομα αυτό ονομάζονται εκκλησίες, μονές και γενικά οι εικόνες με παράσταση της Παναγίας με μυρτιές.

 

Πηγή: iefimerida.gr - https://www.iefimerida.gr/news/446189/panagia-myrtidiotissa-i-eikona-tis-kathe-vrady-epestrefe-moni-tis-stis-myrties-eikona

 

Στην σκέπη του Θεού.

 

    Στην σκέπη του Θεού.

 

15χρονος Μάρτυρας: ''Τούρκος δεν γίνομαι, θα πεθάνω για τον Χριστό...''

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

---

Τα χρόνια ήταν δύσκολα, καθώς κάτω από την τουρκική σκλαβιά κινδύνευε η πίστη των Χριστιανών.

Ο μάρτυρας Νικόλαος από το Καρπενήσι, εορτάζει τη μνήμη του η Εκκλησία στις 23 Σεπτεμβρίου, που βρέθηκε σε μικρή ηλικία στην Κων/πολη και εργαζόταν ως εργάτης στο παντοπωλείο του πατέρα του, ήταν αποφασισμένος να μην προδώσει το Χριστό του.

Αν και παιδί, άντεξε και στις δελεαστικές προτάσεις και στις συνεχείς πιέσεις και στα σκληρά βασανιστήρια και δεν αρνήθηκε το Χριστό.

Όχι μόνο δεν κλονίστηκε η πίστη του, αλλά προσπάθησε με το παράδειγμά του να μείνουν ακλονητοι και οι γύρω του και να μην υποχωρήσει η χριστιανική συνείδηση, καθώς συχνό ήταν στα χρόνια του το φαινόμενο του εξισλαμισμού.

Η απάντησή του σε όσους ήθελαν να τον κάνουν Μωαμεθανό, μάλιστα εν αγνοία του τον έβαλαν να διαβάσει την ομολογία πίστης των Τούρκων, ήταν απόλυτη και κατηγορηματική και τολμηρή.

"....Εγώ χριστιανός είμαι και τον Χριστό μου πιστεύω για αληθινό Θεό. Εγώ τον Χριστό μου δεν αρνούμαι, τον Χριστό πιστεύω, για το όνομα του θα πεθάνω, Τούρκος δεν γίνομαι».

Συγκλονιστικά λόγια από το στόμα ενός εφήβου, που δεν ήθελε να είναι ραγιάς και το μόνο του καταφύγιο ήταν η αγία θρησκεία του.

Αφού πέρασε σκληρές δοκιμασίες μέσα στη φυλακή, του πήραν το κεφάλι (στις 23 Σεπτεμβρίου του 1672) και το λείψανό του οι Χριστιανοί το έθαψαν στην Παναγία της Χάλκης.

Και η συγκίνησή τους, όπως διασώζεται, ήταν μεγάλη. Γεννήθηκε σεμνή μέσα τους η υπερηφάνεια, γιατί είχαν ανάμεσά τους μια ευγενική και ηρωική μορφή της πίστης. Συγχρόνως γεννήθηκε και η απόφαση να μοιάσουν προς εκείνον.

Οι καιροί, βέβαια, γύρω μας είναι ψυχροί. Δεν θέλουν να επιτρέψουν την ανάπτυξη της θερμότητας των ιδανικών.

Δεν τους αρέσει να βλέπουν τις σημαίες των ιερών πόθων να κυματίζουν ψηλά. Ζητούν να σβήσουν από τις καρδιές τα μεγάλα ιδεώδη και τους αγίους ενθουσιασμούς.

Αλλά μορφές σαν το νεαρό μάρτυρα Νικόλαο, μας φωνάζουν ότι εμείς είμαστε Ορθόδοξοι. Και δεν έχουμε δικαίωμα να επιτρέψουμε στους καιρούς μας να επιβάλλουν την κακή θέλησή τους.

Όπως δεν το επέτρεψε και αυτός στον δικό του καιρό. Έχουμε χρέος να βαδίσουμε στα ίχνη της πίστης...

Δεν επαναπαύθηκε στην εξωτερική γνωριμία και σχέση με το Χριστό, αλλά τον γνώρισε καλά και ουσιαστικά.

Αν μικρός ο μάρτυρας Νικόλαος δέχθηκε την ευεργετική επίδραση του Χριστού στη ζωή του.

Αγωνίστηκε να διατηρήσει αναγεννημένη την ψυχή του, κόντρα στο ρεύμα...

Και αυτός ο αγώνας του είναι επίκαιρος σήμερα παρά ποτέ. Όλοι μας μιλούμε για τον ηθικό κατήφορο της εποχής μας. Όλοι μας κρίνουμε και κατακρίνουμε την ανηθικότητα και την κακία των άλλων. Όλοι μας κάνουμε λόγο για τις ιδέες, τα ιδανικά και τις αξίες της ζωής.

Δεν εξετάζουμε όμως ο καθένας προσωπικά τον εαυτό του για να διαπιστώσουμε τι προσφέρουμε για το ατομικό και το κοινωνικό καλό και πόσο αγωνιστήκαμε για τη θεραπεία του κακού, το οποίο κατακρίνουμε.

Η παρουσία του Θεού στην ψυχή μας δίνει περιεχόμενο στη ζωή. Ανεβάζει την ύπαρξή μας πνευματικά.

Μέσω της πίστης, γνωρίζουμε γιατί ζούμε, γνωρίζουμε τι ζητούμε, ξέρουμε τον προορισμό μας.

Αυτής της πίστης, μάρτυρας έγινε ο άγιος Νικόλαος από το Καρπενήσι με τη βαθιά εμπιστοσύνη του στο Θεό και την απλή παιδική καρδιά του. Της πίστης, που είναι σταθερή και ακλόνητη. Μιας πίστης, που δημιουργεί αγαθή ψυχική διάθεση και ωθεί στη θυσία, αν χρειαστεί...

                                                                               ΠΗΓΗ:ROMFEA.GR

Έρωτας και άσκηση.

 

Έρωτας και άσκηση.

Ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε γιὰ μᾶς

ἀλλὰ ὄχι γιὰ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει

ἀπὸ τὸ νὰ συσταυρωθοῦμε μαζί του.

Δὲν σταυρώθηκε γιὰ νὰ τὴν ἀράξουμε ἐμεῖς.

Μὲ ἄλλα (χιλιοειπωμένα) λόγια

στὴν ἀνάσταση φτάνουμε διὰ τοῦ Σταυροῦ.

Ἕνας μικρὸς σταυρὸς –πρὸ τῆς ἀνάστασης–

εἶναι καὶ ἡ ἀπόλυτη νηστεία

τῆς Τετάρτης καὶ τῆς Παρασκευῆς.

Κάποιοι ἰσχυρίζονται
ὅτι ἂν νιώθεις ἐρωτευμένος μὲ τὸν Χριστὸ
τρέχεις στὴ θεία Κοινωνία
καὶ δὲν στέκεσαι στὴ νηστεία
ἢ σὲ ἄλλες ἀσκητικὲς πρακτικές.

Ἀλλά, νομίζω,
ἂν εἶσαι ὄντως ἐρωτευμένος μὲ τὸν Χριστὸ
θὰ βρίσκεις πανεύκολες τὶς ἀσκητικὲς αὐτὲς πρακτικές.
Καὶ ἀντιστρόφως...

 

Γιώργου Μπάρλα

περιοδικό πειραικη εκκλησία

Τεῦχος 306, Σεπτέμβριος 2018

 

Σύλληψις τοῦ Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου.

Ἔτσι προφήτευσε ὁ προφήτης Ἠσαΐας γιὰ τὸν Πρόδρομο τοῦ Κυρίου, Ἰωάννη: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ». Δηλαδή, φωνὴ ἀνθρώπου, ποὺ φωνάζει στὴν ἔρημο καὶ λέει: «Ἑτοιμάστε τὸν δρόμο, ἀπ’ ὅπου θὰ ἔλθει ὁ Κύριος σὲ σᾶς. Κάνετε ἴσιους καὶ ὁμαλοὺς τοὺς δρόμους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ περάσει». Ξεριζῶστε, δηλαδή, ἀπὸ τὶς ψυχές σας τὰ ἀγκάθια τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν καὶ ρίξτε μακριὰ τὰ λιθάρια τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τῆς πώρωσης καὶ καθαρίστε μὲ μετάνοια τὸ ἐσωτερικό σας, γιὰ νὰ δεχθεῖ τὸν Κύριο.
Ἡ φωνὴ αὐτή, ποὺ ἦταν ὁ Ἰωάννης, γεννήθηκε μὲ θαυμαστὸ τρόπο. Ὁ Πατέρας του Ζαχαρίας ἦταν ἱερέας. Τὴν ὥρα τοῦ θυμιάματος μέσα στὸ θυσιαστήριο, εἶδε ἄγγελο Κυρίου, ποὺ τοῦ ἀνήγγειλε, ὅτι θὰ ἀποκτοῦσε γιὸ καὶ θὰ ὀνομαζόταν Ἰωάννης. Ὁ Ζαχαρίας σκίρτησε ἀπὸ χαρά, ἀλλὰ δυσπίστησε. Ἡ γυναῖκά του ἦταν στείρα καὶ γριά, πῶς θὰ γινόταν αὐτὸ ποὺ ἄκουγε; Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε ὅτι γιὰ νὰ τιμωρηθεῖ ἡ δυσπιστία του, μέχρι νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς θὰ ἔμενε κωφάλαλος. Πράγματι, ἡ Ἐλισάβετ συνέλαβε, καὶ μετὰ ἐννιὰ μῆνες ἔκανε γιό. Μετὰ ὀκτὼ ἡμέρες, στὴν περιτομὴ τοῦ παιδιοῦ, οἱ συγγενεῖς θέλησαν νὰ τοῦ δώσουν τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του, Ζαχαρία. Ὅμως, ὁ Ζαχαρίας, ἔγραψε ἐπάνω σὲ πινακίδιο τὸ ὄνομα Ἰωάννης. Ἀμέσως δέ, λύθηκε ἡ γλώσσα του, καὶ ἡ χαρὰ γιὰ ὅλους ἦταν μεγάλη.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἡ πρῴην οὐ τίκτουσα, στεῖρα εὐφράνθητι. Ἰδοὺ γὰρ συνέλαβες, Ἡλίου λύχνον σαφῶς, φωτίζειν τὸν μέλλοντα, πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, ἀβλεψίᾳ νοσοῦσαν. Χόρευε Ζαχαρία, ἐκβοῶν παρρησίᾳ· Προφήτης τοῦ Ὑψίστου, ἐστὶν ὁ μέλλων τίκτεσθαι.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.
Εὐφραίνεται λαμπρῶς, Ζαχαρίας ὁ μέγας, καὶ ἡ πανευκλεής, Ἐλισάβετ ἡ σύζυξ, ἀξίως συλλαμβάνουσα, Ἰωάννην τὸν Πρόδρομον, ὃν Ἀρχάγγελος, εὐηγγελίσατο χαίρων, καὶ οἱ ἄνθρωποι, ἀξιοχρέως τιμῶμεν, ὡς μύστην τῆς χάριτος.

Μεγαλυνάριον.
Στεῖρα καὶ πρεσβῦτις θείᾳ βουλῇ, καρπὸν συλλαμβάνει, τὸν ὑπέρτερον Προφητῶν, τὸν τὴν ἀκαρπίαν, ψυχῶν μέλλοντα τέμνειν, ἀξίνῃ μετανοίας· ὃν μεγαλύνομεν.

ΠΗΓΗ:Συναξαριστής.gr

Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό...

 

Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό...

Σας ελέγχει η συνείδηση, επειδή κάνετε πολύ βιαστικά την προσευχή σας και είναι εύλογο. 

Γιατί υπακούτε στον εχθρό; Εκείνος είναι που σας παρακινεί: «Γρήγορα… πιο γρήγορα…».

Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό. Βάλτε, λοιπόν, κανόνα στον εαυτό σας να μη βιάζεστε. 

Να προσεύχεστε έτσι, ώστε ούτε μια λέξη να μην προφέρουν τα χείλη σας, που να μην την κατανοεί ο νους σας και να μην τη βιώνει η καρδιά σας.

Πρέπει να ριχθείτε σ’ αυτόν τον αγώνα με αποφασιστικότητα στρατιωτική. Και όταν ο εχθρός σας ψιθυρίζει, «Κάνε τούτο ή εκείνο», εσείς να του αποκρίνεστε: «Ξέρω τί θα κάνω. Δεν σε χρειάζομαι. Φύγε από δω!».

Την ψυχή την τρέφει μόνο η προσευχή. Η δική σας προσευχή, όμως, είναι επιφανειακή, όχι ουσιαστική. Γι’ αυτό η ψυχή σας μένει ανικανοποίητη, πεινασμένη…

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

 

Πηγή:  Εκδόσεις Χρυσοπηγή

 

Απάντηση στον Καθηγητή Γενετικής: «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν».

Ιεροδιακόνου Ι.M. Ταμασού και Ορεινής
Ραφαήλ Μισιαούλη

---

Είδαμε την περασμένη Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2020, στο κανάλι Σκάϊ TV τον καθηγητή Γενετικής του Πανεπιστημίου της Γενεύης, Δρ. Μανώλη Δερμιτζάκη, ο οποίος δεν κρύφτηκε και εξέφρασε την άποψή του για τη λειτουργία της Εκκλησίας, προτρέποντας και επιβάλλοντας εμμέσως πλην σαφώς την παύση της Θείας Κοινωνίας.

«Πριν σταματήσουν οικονομικές δραστηριότητες, πριν συζητήσουμε για να κλείσουμε εστιατόρια, οικονομικές δραστηριότητες. Πρέπει να αποφασίσουμε. Πώς είναι δυνατόν να κλείσουμε ένα σωρό επιχειρηματίες και να μην υπάρχει ευελιξία από πλευρά της Εκκλησίας ας πούμε στην περίπτωση να βάλουμε πλαστικό κουταλάκι για την θεία Μετάληψη; Το θεωρώ απαράδεκτο». Αυτή ήταν η τοποθέτησή του καθηγητού.

Έρχομαι και εγώ, κύριε καθηγητά, να σας πω ότι το θεωρώ άδικο να λαμβάνετε θέση και να τοποθετείστε για το τι πρέπει να κάνει η Εκκλησία στον τρόπο μετάδοσης του Σώματος και Αίματος του Χριστού μας.

Εάν πιστεύετε ότι θα κολλήσετε κορωνοϊό από την Ιερά Λαβίδα, και όχι κουταλάκι όπως αρέσκονται πολλοί να το αποκαλούν, τότε μην προσέλθετε να κοινωνήσετε.

Διότι θα είναι βλασφημία και υποκρισία να προσέλθετε στο Άγιο Ποτήριο με την παραμικρή αμφιβολία και έγνοια.

Είναι έλλειψη γενναιότητας να απουσιάζει το θέμα των Εκκλησιών από τα μέτρα που λαμβάνονται, όπως ισχυριστήκατε; Να μου επιτρέψετε να διαφωνήσω κάθετα με την τοποθέτησή σας αυτή.

Είναι ποτέ δυνατόν να υπήρχε έστω και η ελάχιστη πιθανότητα να μεταδοθούν ασθένειες από την Ιερά Λαβίδα στους πιστούς;

«Μη πέρα των πεδίλων. Άχρι πεδίλων και μέχρι σφυρών, ω βέλτιστε. Ου γαρ θέμις σοι πέραν τούτων χωρείν».

Υιοθετώ την φράση του περίφημου ζωγράφου της αρχαιότητος Απελλή σε σανδαλοποιό κριτικό του, ο οποίος σανδαλοποιός δεν αρκέστηκε να κρίνει μόνο τα σανδάλια σε μια σύνθεση του ζωγράφου, αλλά την κριτική του θέλησε να προχωρήσει και πέρα από τους αστραγάλους.

Όπως έλεγε και ο Ισοκράτης κλαίγοντας: «η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι, κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητος διότι, έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία».

Προκαλείτε τον πιστό Ορθόδοξο λαό εκμεταλλευόμενοι την συγκυρία της νόσου του κορωνοϊού.

Ο λόγος σας είναι προσβλητικός. Όπως και ο λόγος του κ. Χαρδαλιά πως η θεία Κοινωνία είναι κίνηση επίδειξης πίστεως.

Και θα σας εξηγήσω το γιατί με λόγους του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «Σαν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την Αγία Τράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο ίδιος ο Χριστός, ο Βασιλιάς των όλων. Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσει ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Χριστού».

Η μετάληψη του Άρτου της Ζωής είναι ένωση (για όσους είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι) με τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Είναι κατάργηση του θανάτου και τελικός προορισμός του ανθρώπου. Είναι αναιρέτις της φθοράς. Δεν μεταδίδει ασθένειες.

Μεταδίδει υγεία και ζωή σ’ αυτούς πού διακρίνουν στον άρτο και τον οίνο της Ευχαριστίας το Σώμα και Αίμα του Χριστού.

Ο Ιερός Χρυσόστομος διευκρινίζει πολλάκις την αληθινή μεταβολή του άρτου και οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Ξεκάθαρα και κατηγορηματικά καθιστά σαφές ότι η ευχαριστιακή θυσία είναι Σώμα και Αίμα, και όχι άρτος και οίνος, και καλεί τους πιστούς να μη κρίνουν με κριτήριο τη γεύση, αλλά την πίστη και μάλιστα χωρίς κανένα ενδοιασμό.

Εξάλλου, η ορθόδοξη παράδοση γεύεται ανέκαθεν και βλέπει εμπειρικά τα μυστηριακά γεγονότα, χωρίς να αγωνιά ποτέ να εξηγήσει τον τρόπο της μεταβολής ή της μεταποίησης του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα του Χριστού.

Η Θεία Ευχαριστία είναι η εμπειρία του Παραδείσου, όπως αναφέρει ο πατήρ Αλέξανδρος Σμέμαν.

Συνεπώς είναι το σημείο, η παρουσία, η χαρά, η πληρότητα της γνώσης του Θεού. Η γνώση του Θεού μεταμορφώνει τη ζωή σε Ευχαριστία και η Ευχαριστία μεταμορφώνει την αιωνιότητα σε αιώνια ζωή.

Προσέξτε, λοιπόν, την έσχατη πλάνη γιατί θα είναι μεγαλύτερη της πρώτης. Πάψτε επιτέλους να πολεμείτε και να λοιδορείτε τα ιερά και τα όσια της πίστεώς μας. Να θυμάστε «σκληρόν σοι πρὸς κέντρα λακτίζειν».

Και κάτι ακόμα «Εκκλησίαν δε εάν πολεμής, νικήσαί σε αμήχανον (=είναι εντελώς αδύνατον να την νικήσης)∙ ο Θεός γαρ εστιν ο πάντων ισχυρότερος…».

Δεν τα λέω αυτά με εμπάθεια προς το πρόσωπό σας, αλλά σας κρούω τον κώδωνα του κινδύνου και σας προτρέπω να πλησιάσετε με την κατάλληλη προετοιμασία το Άγιο Ποτήριο, να δώσετε εσείς το καλό παράδειγμα στο λαό ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μεταδοθούν ασθένειες από την Ιερά Λαβίδα.

Έχετε το κάθε δικαίωμα να μη πιστεύετε. Δεν έχετε το δικαίωμα να εκφράζεσθε δημοσίως υποτιμητικά για το Μυστήριο των Μυστηρίων και ευρύτερα για την υπόσταση της Εκκλησίας.

Είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ το θέμα της Θείας Κοινωνίας για την Εκκλησία.

Ως απάντηση όμως σε όλα αυτά τα επιχειρήματά σας, δίδει ο περιούσιος λαός του Θεού που προσέρχεται εις πείσμα του διαβόλου και τοις αγγέλοις αυτού, σε κάθε Θεία Λειτουργία και κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων.

Ουδείς ποτέ ασθένησε, ούτε και πρόκειται να ασθενήσει. Αυτό διαβεβαιώνει η εμπειρία αιώνων στην Εκκλησία.

Καλή μετάνοια σε όλους μας!!!

Καλή δύναμη στο έργο σας.

                                                              ΠΗΓΗ:ROMFEA.GR