Σήμερα εορτάζει ο νέος Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.

 

Σήμερα εορτάζει ο νέος Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://youtu.be/OnXJ38RSl2Y

ΟΙ ΠΡΩΣΩΠΙΚΕΣ ΜΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΝ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ.

Τι πρέπει να προσέξει ο ελληνικός στρατός;

 

Τι πρέπει να προσέξει ο ελληνικός στρατός;

Ο ελληνικός στρατός, λίγο εάν προσέξει τη βλασφημία

και την ανηθικότητα, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

 

 

 

 

“Στις Ποιητικές Καρδιές ευαρεστείται ο Θεός!…”

Άρθρο του Μητροπολίτη Πτολεμαΐδος Εμμανουήλ

“Υπάρχει και κάτι χειρότερο

από την αμαρτία…

και αυτό είναι η

αλαζονεία της αρετής!…”

Ιερός Αυγουστίνος

Δύσκολοι καιροί. Και ακόμη πιο δύσκολοι όταν το “φοβερώτατον του θανάτου μυστήριο” έχει στήσει “κυριολεκτικά καρτέρι” σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης κι απειλή τη Ζωή. Μια ζωή που κάποτε ήτανε; σωστή κι έγινε σκόνη… και βούλιαξε μέσα στην άμμο της μοναξιάς, την του κόσμου καθημερινότητα, κατά το πώς θάλεγε και ο Γ. Σεφέρης. Και ο Θεός να μας φυλάει απ’ τους αυτόκλητους; που θέλουν να μας προστατεύουν!…

Και η ζωή συνεχίζεται γεμάτη μνήμες και θύμισες που σαν τον ίσκιο μας ακολουθούν νυχθημερόν για να μας θυμίζουν; άραγε ότι το “τέλος” εγγίζει…

Μνήμες και θύμισες που όπου κι αν τις αγγίξεις βγάζουν πόνο… για το τι κάναμε λάθος ή σωστό ή για το τι θα θέλαμε αλλά δεν προλάβαμε να κάνουμε…

Πόνο μιας αλυσίδας ατέλειωτων λαθών και επαναλαμβανόμενων αμαρτιών εκ νεότητος για να έλθη η Δαυϊδική λίρα μελωδούσα να μας πη: “αμαρτίας νεοτητός μου… μη μνησθής Κύριε!…”

Αυτά τα συσσωρευμένα λάθη που έγιναν κάποτε και Πάθη – κι αυτά τα πάθη που σήμερα βασανίζουν αυτούς που δεν έχουν “κεκαυτηριασμένη” τη συνειδησί τους, αυτό τον καιρό της απειλητικής ιο–πανδημίας διώχνουν μακρυά και την παραμικρή ελπίδα από τη ζωή του κόσμου που μοιάζει να περιφέρεται – σαν Κάλαμος “υπό ανέμου σαλευόμενος…”

Έτσι η ελπίδα φυγαδεύεται και η πίστη σκοτώνεται στη ρίζα της που είναι η ψυχή του ανθρώπου και που ο Χριστός μας διδάσκει το “μη φοβάσθε απ’ αυτούς που το σώμα σκοτώνουν… την δε ψυχή μη δυναμένων αποκτείναι…”

Και να, ταπεινά ειλικρινώς φρονώ ότι ήρθε η ώρα της ποίησης. Η ώρα των ποιητών… Η στιγμή των ποιητικών καρδιών. Η συν-κληρία των μελωδούντων, αυτών που ακαταπαύστως “εν χορδαίας” υμνολογούν και το “Λυτρωτά ο Θεός ευλογητός ει!…” εκ καρδίας αναφωνούν.

Στις μέρες και στις ώρες που η ελπίδα συσκοτίζεται, για να μη μπορέσει να γεννηθεί η πίστη, ως “γλυκόφθογγο μέλος” αναδύεται και πάλι από την ποιητική καρδιά του πιστού το “προς Κύριον εν τω θλιβεσθαί με εκέκραξα…”

Δεν έχω Δαυϊδική φλέβα και γλώσσα “γραμματέως οξυγράφου…” για να Σε υμνήσω Κύριε…

“Εγώ” δεν είμαι ποιητής… είμαι στιχάκι που τολμώ να βηματίζω μέσα στους χώρους της ποίησης όπου κι αν τη συναντώ για να βρω το χαμένο της ζωής μου νόημα.

Για να μπορώ να λέω μαζί με τον Σεφέρη “Είμαστε ο σπόρος που κάποτε πεθαίνει…” και πάλι να ψιθυρίζω “θα γίνη ανάσταση μίαν αυγή!…” Τι μεγάλο πράγμα στ’ αλήθεια όπως θα έλεγε και ο κυρ Φώτης ο Κόντογλου να πιστεύει κανείς “καταπάνω” στην Ανάσταση!…

Να βγαίνει από τις συμπληγάδες μιάς θεοποιημένης λογικής και άρρωστης εγω-νοη-σιαρχίας κι ο νους του να μελωδεί ορθοδόξου πλουτισμός Θεο – λογίας…

Τότε η ποίηση γίνεται μελώδημα λειτουργικό με συνεχή δοξο-λογία ευχαριστίας στο Θεό που κάποτε “εισενέγκη ημάς εις πειρασμόν;”  για να αποκτήσουμε κάποτε “νουν” Χριστού…!

Τότε και το “Σοι ευχαριστούμεν Κύριε” ανεβάζει την μουσική της καρδιάς στο άνω “Σοι” και σε δώματα Ουράνια…

Τότε η Αγία Γραφή – αυτό το βιβλίο των βιβλίων γίνεται ποίημα λόγου.

Μέσα σ’ αυτό το πανίερο βιβλίο τα Ευαγγελικά και τα αποστολικά κείμενα θεοπρεπώς τεχνουργούνται μουσικά… Δεν είναι συμπτωματικό ότι στης Πάτμου το Ιερό νησί, κάποια κείμενα – ιδιαίτερα των αγίων Παθών κανοναρχούνται συνοδευόμενα με υπόκρουση σημάνδρου… Για να καταδείξουν ότι τόσο ο Θεός και ο άνθρωπος μέσα από μουσικές κλίμακες γεφυρώνουν το μέγα χάσμα!…

Ας κάνουμε τραγούδι αδελφοί κάθε λέξη – κάθε πρόταση του αποκεκαλυμένου Λόγου του Θεού μέσα από τα Ευαγγέλια κείμενα αφού Ευαγγέλιο χαράς είδηση σημαίνει.

Είναι πράγματι ποιητικά ζωής, ελπίδας, πίστης που δεν καταισχύνει και αγάπης που “ουδέποτε εκπίπτει…” “Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη” λέει ο αυρανοβάμων ” μ ε ι ζ ο ν  δε τούτων η αγάπη…”

Μήπως αυτό δεν είναι Ύμνος – τραγούδι με μουσικό “ρεφρέν” την πάντοτε αδιάπτωτη αγάπη;..!..

Αγαπητοί ,

Αυτό τον “καιρό” τους τελευταίους μήνες “έφυγαν” από αναμεσά μας, μεγάλοι φίλοι του Θεού με ύψος και ανάστημα πνευματικό.

“Ηρπάγησαν” κυριολεκτικά “εν νεφέλαις” εις απάντησιν του Κυρίου “ίνα μη η κακία αυτούς κατα – λάβη…”

Συν–αδελφοί μας και πνευματικοί μας πατέρες ανεπανάληπτοι που έζησαν μέσα στην ποίηση της πίστης  και την έφτασαν στην αγάπη…

Ιεράρχες και ιερείς μαζί με απλούς ανθρώπους κάνουν ήδη τα πρώτα τους βήματα στον Ουρανό!… μελωδούντες την μία Χερουβική υμνολογία εκεί όπου· ήχος καθαρός…

Αυτών ταις ικεσίαις παρακαλούμε σήμερα εμείς οι περιλειπόμενοι να “περιπολεύουν” το εσφαγμένο Αρνίο υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας…

Να λυτρωθή ο κόσμος από τα “ψεκτά πάθη” της εγω-λατρείας, του φθόνου και της κατάκρισης πάντοτε των άλλων με Φαρισαϊκό ήθος και ύφος.

Αδελφοί μου,

Στις ποιητικές καρδιές επαναπαύεται “ο εν Αγίοις αναπαυόμενος Θεός…”

“Αγαπά τους ευθύς τη καρδία” και τους ταπεινούς τω πνεύματι σώση…

Και η Κυριακή αυτή είναι η καταλληλότερη για να σκεφθούμε ακόμη σε βάθος τη σχέση μας με την αληθινή ταπείνωση… που δεν έχει καμία σχέση με μορφές ταπεινοσχημίας .

Ας Του προσφέρουμε την ταπείνωση μιάς καρδιάς καθαρά ποιοτικής και ποιητικής, μέσα από τους στίχους της τελωνικής παρρησίας που τόσο διαχρονικά μας σιγοτραγουδά το “Ο Θεός ιλάσθητι μοι”.

Και τότε το αιωνίως βασανιστικό ΕΓΩ θάχη μπη μέσα στο ΣΥ του Θεού και ίσως αυτό να ναι και να γίνη η αρχή της δικαιωσεώς μας.

Κύριε “ου γαρ προσίεσαι τους μεγα–λοφρονας λογισμούς και τας συντετριμμένας καρδίας ουκ εξουθενείς…”  – δωσ’ μας τη δύναμη με ποιητική διάθεση και θέληση ψυχής να χρησιμοποιούμε το ΕΓΩ μας μόνον όταν θέλουμε να πούμε το “Κύριε εγώ είμαι ο των αμαρτανόντων πρώτος ιλάσθητι μοι Κύριε τω αμαρτωλώ …”

ΠΗΓΗ:ΑΡΧΩΝ.GR

Η ταπείνωση του Τελώνη.

 

Η ταπείνωση του Τελώνη.

«...Είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφέρεις στο σύγχρονο άνθρωπο που τρέφεται με τη δημοσιότητα, την αυτοπροβολή και την ατέλειωτη αυτοεξύμνηση, το γεγονός ότι εκείνο που είναι αυθεντικά τέλειο, όμορφο και καλό είναι την ίδια στιγμή γνήσια ταπεινό...»

Την παραμονή της Κυριακής «του Τελώνη και του Φαρισαίου», στον Εσπερινό του Σαββάτου εμφανίζεται για πρώτη φορά το λειτουργικό βιβλίο «Τριώδιο». Απ’ αυτό διαβάζονται διάφορα κείμενα που τα προσθέτουμε στους συνηθισμένους ύμνους της εβδομαδιαίας αναστάσιμης ακολουθίας. Όλα αυτά τα κείμενα παρουσιάζουν την επόμενη μεγάλη πλευρά της μετάνοιας: την ταπείνωση. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα (Λουκ.18,10-14) περιγράφει έναν άνθρωπο που είναι πάντα ευχαριστημένος με τον εαυτό του και που νομίζει ότι συμμορφώνεται με όλες τις απαιτήσεις της θρησκείας. Είναι βέβαιος για τον εαυτό του και πολύ περήφανος γι’ αυτόν. Στην πραγματικότητα όμως έχει παραποιήσει το νόημα της θρησκείας. Την έχει περιορίσει σε εξωτερικούς τύπους και μετράει την ευσέβειά του με το ποσόν των χρημάτων που συνεισφέρει στο ναό. Όσο για τον Τελώνη, αυτός ταπεινώνει τον εαυτό του και αυτή η ταπείνωση τον δικαιώνει μπροστά στον Θεό. Αν υπάρχει μια ηθική αξία που σχεδόν απόλυτα παραθεωρείται ή αγνοείται σήμερα είναι πραγματικά η ταπείνωση. Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε διαρκώς ενσταλάζει μέσα μας την έννοια της υπερηφάνειας, της αυτοεξύμνησης και της αυτοδικαίωσης. Είναι οικοδομημένος πάνω στην αλαζονική υπόθεση ότι ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει οτιδήποτε μόνος του, και φτάνει το να περιγράφει τον Θεό σαν τον Ένα που πάντοτε αμείβει τις επιτυχίες και τα καλά έργα του ανθρώπου.

Η ταπείνωση -είτε ατομική, είτε ομαδική, είτε εθνική είναι- θεωρείται δείγμα αδυναμίας, κάτι ανάρμοστο για έναν αληθινό άνθρωπο. Αλλά μήπως οι χριστιανοί σήμερα δεν είναι ποτισμένοι με το πνεύμα του Φαρισαίου; Μήπως και μεις δε θέλουμε κάθε προσφορά μας, κάθε «καλή πράξη» μας, καθετί που κάνουμε «για την Εκκλησία» να αναγνωρίζεται, να επαινείται, να δημοσιεύεται; Αλλά τι είναι ταπείνωση;

 Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση μπορεί να φανεί παράδοξη γιατί είναι ριζωμένη σε μια περίεργη διαβεβαίωση: Ο ίδιος το Θεός είναι ταπεινός!

 Για κείνον που γνωρίζει τον Θεό, που Τον ατενίζει μέσα στη δημιουργία Του και στις σωτήριες ενέργειές Του, είναι φανερό ότι η ταπείνωση είναι πραγματικά μια θεία ποιότητα, είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο και η λάμψη της δόξας από την οποία, όπως ψέλνουμε στη Θεία Λειτουργία, είναι «πλήρης ο ουρανός και η γη». Μέσα στην ανθρώπινη διανοητικότητά μας έχουμε την τάση να μη μπορούμε να συμβιβάσουμε τη «δόξα» με την «ταπείνωση» - αφού μάλιστα η ταπείνωση θεωρείται ψεγάδι ή ελάττωμα. Ακριβώς όμως η άγνοιά μας και η αδεξιότητά μας είναι εκείνα που μας κάνουν ή θα έπρεπε να μας κάνουν να νιώθουμε ταπεινοί.

Είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφέρεις στο σύγχρονο άνθρωπο που τρέφεται με τη δημοσιότητα, την αυτοπροβολή και την ατέλειωτη αυτοεξύμνηση, το γεγονός ότι εκείνο που είναι αυθεντικά τέλειο, όμορφο και καλό είναι την ίδια στιγμή γνήσια ταπεινό. Ακριβώς γιατί η τελειότητα δεν έχει ανάγκη από τη «δημοσιότητα», την εξωτερική δόξα ή από την κάθε είδους επίδειξη. Ο Θεός είναι ταπεινός γιατί είναι τέλειος. Η ταπείνωσή Του είναι η δόξα Του και η πηγή κάθε αληθινής ομορφιάς, τελειότητας και καλοσύνης.

 Αυτό συνέβηκε με την Παναγία, τη Μητέρα του Χριστού, που η ταπείνωση την έκανε χαρά όλης της οικουμένης και τρανή αποκάλυψη της ωραιότητας πάνω στη γη· αυτό έγινε και με όλους τους αγίους· το ίδιο συμβαίνει και με κάθε ανθρώπινη ύπαρξη στις σπάνιες στιγμές της επαφής της με το Θεό. Πώς κανείς γίνεται ταπεινός; Η απάντηση για ένα χριστιανό είναι απλή: με την ενατένιση του Χριστού, που είναι η σαρκωμένη Θεία ταπείνωση, ο Ένας, μέσα στον οποίο ο Θεός αποκάλυψε, μια για πάντα, τη δόξα Του σαν ταπείνωση και την ταπείνωσή Του σαν δόξα. «Νῦν» είπε ο Χριστός τη νύχτα της άκρας ταπείνωσής Του, «ἐδοξάσθη ὁ υἰός τοῦ ἀνθρώπου, καί ὁ Θεός ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ».

 Η ταπείνωση μαθαίνεται ατενίζοντας το Χριστό ο οποίος είπε: «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11: 29). Τελικά γινόμαστε ταπεινοί με το να μετράμε το καθετί με μέτρο το Χριστό και να αναφερόμαστε για όλα σ’ Αυτόν. Χωρίς τον Χριστό η αληθινή ταπείνωση είναι αδύνατη, ενώ στην περίπτωση του Φαρισαίου, ακόμα και η θρησκεία, γίνεται υπερηφάνεια για τα επιτεύγματά του· έχουμε δηλαδή ένα είδος φαρισαϊκής αυτό-δοξολογίας. Η περίοδος λοιπόν της Μεγάλης Τεσσαρακοστής αρχίζει με μια αναζήτηση, μια προσευχή για ταπείνωση που είναι η αρχή της αληθινής μετάνοιας. Γιατί μετάνοια, πάνω από καθετί άλλο, είναι η επιστροφή στη γνήσια τάξη των πραγμάτων, η «αναμόρφωση του αρχαίου κάλλους». Η μετάνοια επομένως είναι θεμελιωμένη στην ταπείνωση και η ταπείνωση – η Θεία και θαυμαστή ταπείνωση – είναι καρπός της και τέρμα της.

π. Αλέξανδρος Σμέμαν, (από το βιβλίο Μεγάλη Σαρακοστή: πορεία προς το Πάσχα, εκδ. Ακρίτας

Αποσπάσματα από τα Απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη.

 

Αποσπάσματα από τα Απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη.

"200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821-2021"

Δεν πλουταίνει ο άνθρωπος με χρήματα μονάχα, πλουταίνει κι’ από τα καλά του έργα.

* * *

Τότε τους λέγω∙ «Και πίσου να μπούμεν, κ’ εμπρός να πάμεν – ο Θεός βαίνει το χέρι του και ίσως σωθούμεν κ’ εμείς κ’ εκείνοι οπού είναι μέσα». Κάναμεν τον σταυρό μας, κινηθήκαμεν…

* * *

Σύρε πές του, όποιος είναι αυτός οπού θα βάλη τα χρήματα, όχι αρχηγόν τον κάνω καμπούλι, διά την αγάπη της πατρίδος μου , αλλά όπου κατουράγη να μου δίνη να πίνω εγώ το κάτρο∙ το κανω αυτό και του το δίνω ενγράφως.

* * *

Θέλουν την αλήθεια , κι’ όποιος την ειπή κιντυνεύει. Αλήθεια, αλήθεια, πικριά οπού είσαι! Ούτε ο βασιλείς σε ζυγώνουν , ούτε οι προκομμένοι∙ μόνον ρωτούν διά σένα και ύστερα σε κατατρέχουν!

* * *

-Μου λέγει , ένα θα σας βλάψη εσάς, το κεφάλαιον της θρησκεία, οπού είναι αυτείνη η ιδέα ’σ εσάς πολύ τυπωμένη.(…)

Όλο οι αγωνισταί∙ όλο από ‘ κείνους οπού βάστηξαν τη θρησκεία τους τόσους αιώνες με τους Τούρκους- και τους κάναν τόσα μαρτύρια και την βάσταξαν∙ κι λευτέρωσαν και την πατρίδα τους αυτείνοι με την θρησκεία του, οπού ήταν πεντακόσιοι Τούρκοι εις τον αριθμόν κι’ αυτείνοι ένα και χωρίς τα’ αναγκαία του πολέμου και την μάθησιν οι περισσότεροι∙ και τ’ άρματα τους δεμένα με σκινιά. Και η πίστη εις τον Θεόν- λετέρωσαν τη πατρίδα τους.(…)

ότι χωρίς αρετή και θρησκεία δεν σκηματίζεται κοινωνία, ούτε βασίλειον. (…)

Του είπα και πάλε να μη ματαειπή σε κανέναν περί θρησκείας. Αυτός ήρθε ως κατηχητής. Πηγε εις της επαρχίες κι’ άρχισε πάλε την κατήχησιν του και τον έβαλεν εις της εφημερίδες. Κι’ αν δεν σωφρονίζεταν και ξαναμιλούσε διά θρησκεία, θάμεναν τα κόκκαλα του εις την Ελλάδα και τότε θάλεγαν θερία τους Έλληνες- διότι δεν θέλουν ν’ αλλάξουν την θρησκεία τους.

* * *

Μου λέγει∙ «Ολα μπόσικα∙ και πως ο Θεός θα πηγαινε σε μία γυναίκα και να μείνη εννιά μήνες εις την κοιλιά της;» ήταν κι’ αλλοι πολλοί οπού μας άκουγαν. Του λέγω∙ «Τούτα του Θεού τα ποιήματα και την τάξη την βλέπεις∙ είναι διά να θαμαίνεται ο καθείς; - Μου λέγει, ναι.- ’Μπρός ’σ αυτά είναι το μικρότερον αυτό, οπού σκοτώνεις το νού σου διά να πιστέψης εσύ ο μωρός άνθρωπος. 

Θέλησε ο Θεός να γένη διά να δοξάζωμεν οι άνθρωποι τα μεγάλα του κατορθώματα και την παντοδυναμία του ∙ και διά να γένη αυτό «είπε» κ’ έγιεν , λόγο είπε κι’ όχι ανθρώπινο έργον. Τέτοια μυαλά, του είπα , σαν τα δικά σου έχει κι’ ο Καΐρης. Και διά να φρονής τοιούτως διά ’ κείνο τρώς τους ανθρώπους διά μικρή υποψίαν». Δεν ματάρθε εις το σπίτι μου. Έκοψα την σκέση του και δεν τον πλησίαζα.

* * *

Μίαν βραδυά έκανα την προσευχή μου , λυπημένος πολύ διά την κατάστασιν της πατρίδος, κ’ έπεσα και κοιμήθηκα….

* * *

Η Θεία Πρόνοια τι κάνει! …

* * *

Όμως έκαμα κ’ εγώ ό,τι μπορούσα. Είχα δυό ποδάρια, τζακίστη το ένα, είχα δυό χέρια, έχω ένα∙ την κοιλιά μου τρύπια, το κεφάλι με δυό τρύπες. Το λοιπόν , αν θέλωμεν το λίγον να γένη μεγάλον, πρέπει να λατρεύωμεν Θεόν, ν’ αγαπάμε πατρίδα∙ νάχωμεν αρετή∙ τα παιδιά μας να τα μαθαίνωμεν γράμματα κ’ ηθική. Αυτό μου κόβει το κεφάλι του και λέω.

* * *

-Του λέγω, οχτρούς αν τους έκαμα, δε λυπώμαι , ότι κακό κανενού δεν έκαμα διά το νιτερίσιον μου . όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και θρησκεία μου, θθα μιλήσω, θα ‘ ενεργήσω κι’ ότι θέλουν ας μου κάμουν.

* * *

Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση , ή χαλάση , να λέγη εγώ∙ όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν , τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση , αν θέλωμεν να φκειάζωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί.

Γιαγιά, τι είναι το Τριώδιο;

 

Γιαγιά, τι είναι το Τριώδιο;

Η Ελπίδα και ο Γιώργος ,είναι απ’ τα παιδιά που έχουν την ευλογία στην οικογένειά τους, να ζει πολύ κοντά,η γιαγιά Σοφία.Απλή στους τρόπους,κολοσυνάτη,χωρίς πολλές γραμματικές γνώσεις, όμως πολύ πιστή στο Θεό.

Μας αρέσει να την ακούμε με προσοχή κάθε φορά που αποφασίζει να μας διηγηθεί κάποιο από τα θαύματα που έζησε…

Τις Κυριακές λοιπόν μετά απ’ την εκκλησία,έχουμε τη συνήθεια να μαζευόμαστε όλοι μαζί στο σπίτι της για το μεσημεριανό φαγητό και, έτσι έγινε και σήμερα…

Αφού απολαύσαμε τα νόστιμα και καλοψημένα φαγητά της γιαγιάς, μαζέψαμε και τακτοποιήσαμε τα πιάτα και τη κουζίνα. Οι «μεγάλοι» πήραν το καφεδάκι τους και βγήκαν να τ’ απολαύσουν στον ανθοστόλιστο και μυρωδάτο κήπο.Μπήκαμε κιόλας στην Άνοιξη βλέπεις!

Η γιαγιά έκατσε στη συνηθισμένη της γωνιά κάτω απ’ τις αγαπημένες της, άγιες εικόνες και τα’ άσβεστο με τα’ Άγιο Φως απ’ την Ανάσταση, καντηλάκι της.

-  Σήμερα λοιπόν παιδιά μου ξεκινά το Τριώδιο…

-  Γιαγιά, τι ’ναι το Τριώδιο; ρώτησε η Ελπίδα.

-  Με την παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου που διάβασε ο παπάς σήμερα στην εκκλησία και λίγο πριν τη Μεγάλη Σαρακοστή, ο Θεός μας θυμίζει πως υπάρχουν δυο λογής ανθρώπων: οι υπερήφανοι ,και οι ταπεινοί που αναγνωρίζουν τα σφάλματά τους και μετανοιώνουν γι’αυτά.Γι’ αυτό κι Εκείνος τους αγαπά.

Την επόμενη Κυριακή, είναι η παραβολή του Ασώτου που μας λέει για το γιό ενός πλούσιου πατέρα, που αποφάσισε να σπαταλήσει το μερίδιο απ’ τη περιουσία του και να φύγει μακρυά απ’ το σπίτι του…

-  Γιαγιά , είπε ο Γιώργος , έμεινε για πάντα μακρυά του;

-  Ευτυχώς όχι,παιδί μου!αφού πέρασε πολλή δυστυχισμένη ζωή,γύρισε κλαίγοντας στον πατέρα του, παρακαλώντας τον να τον συγχωρέσει…

- Και την άλλη Κυριακή γιαγιά, που λέμε της Αποκρηάς θα ντυθούμε να πάμε στο καρναβάλι όπως κάνουν και τα’άλλα παιδιά;

-  Άα! Γιωργάκη μου ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός λέει μια παροιμία! Και ξέρεις τι λέει ο Χριστούλης μας; Όπου είναι ο θησαυρός μας ,εκεί είναι και η καρδιά μας!

-  Τι συμαίνει αυτό γιαγιά;

-  Σημαίνει παιδιά μου ότι, αυτό το έθιμο είναι απ’τα παλιά , απ’ τους αρχαίους ακόμα που λάτρευαν το θεό Διόνυσο και έβαζαν μάσκες και ντύνονταν παράξενα κι ύστερα, έκαναν πράξεις άσεμνες, που δε λέγονται παιδί μου!…

-  Ο Απόστολος Παύλος μας λέι να φεύγουμε απ’ την ειδωλολατρεία και οι άγιοι της εκκλησίας μας, όπως ο Μέγας Βασίλειος μας παροτρύνουν να μοιάζουμε με τις μελισσούλες που πετούν στα μυρωδάτα λουλούδια του αγρού κι απ’ αυτά τρυγούν το νέκταρ, κι όχι με τις μύγες που πηγαίνουν όπου είναι βρωμιά!…είπε ο πατέρας ,πού άκουσε τη κουβεντούλα τους!

-  Μα τι θα πουμε στους συμμαθητές μας που θα παρατηρήσουν ότι λείπουμε;

-  Μπορείτε με θάρρος , σαν γνήσιοι χριστιανοί, ν’ απαντήσετε ότι :

Προτιμούμε να μη στενοχωρήσουμε το Χριστούλη μας και ότι δε γίνεται να υπηρετούμε δυο κυρίους…Ή τον Ένα θ’αγαπάμε ή τον άλλο…

Και ξέρετε πως γι’ αυτό θα κερδίσετε από ένα λαμπερό στεφάνι , απ’ το Θεό γιατί αγωνίζεστε γι’ Αυτόν;

-  Εγώ το θέλω αυτό το στεφάνι ,γιαγιά!

-  Κι εγώ!

-  Μπράβο, καλά μου παιδιά! Τώρα είστε ήρωες σαν τους αγίους μας και όπως ο αη-Γιώργης, μαρτύρησαν και δε πρόδωσαν τη πίστη τους, παρ’όλα τα πλούτη και τ’αξιώματα που τους έταξαν οι άρχοντες!

Χαρά σ’αυτούς π’ακούν το λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν! Και ξέρετε; Εκείνη τη μέρα θα σας φτιάξω τη πιο νόστιμη τυρόπιτα και θα φάμε κι απ’ το αγαπημένο σας γλυκό σταφύλι που έφτιαξα με τα χεράκια μου, κι αν θέλετε, θα σας δείξω τα παράσημα που ο παππούς σας κέρδισε στο πόλεμο του ’40…

-  Αλήθεια γιαγιά;

- Φυσικά ,είπε κι η μητέρα,που συμπλήρωσε την παρέα μας, κι έτσι , θα γιορτάσουμε όλοι μαζί, χριστιανικά!…

 

ΕΤΗΣΙΟΣ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΔΕΗΣΗ ΥΠΕΡ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΡ.ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΥΡΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

 

ΕΤΗΣΙΟΣ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΔΕΗΣΙΣ ΥΠΕΡ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ πρ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ κυροῦ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ

 Ἐν Πειραιεῖ τῇ 25ῃ Φεβρουαρίου 2021

 

Μετά βαθυτάτης συγκινήσεως, ἐπί τῇ συμπληρώσει ἔτους ἀπό τῆς πρός Κύριον ἐκδημίας τοῦ σεπτοῦ Μητροπολίτου πρώην Πειραιῶς κυροῦ Καλλινίκου, τοῦ ἀγαπητοῦ Γέροντος καί Πατρός, ἡ ἐκδημία τοῦ ὁποίου ἐπλήρωσεν μέ βαρύτατο πένθος τήν τοπική μας Ἐκκλησία, τούς εὐλαβεῖς κληρικούς καί τόν εὐσεβῆ λαό, θά τελεσθῇ, κανονικῇ ἀδείᾳ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, Ἀρχιερατικό Συλλείτουργο καί ἐπιμνημόσυνος δέησις ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως αὐτοῦ, τήν Κυριακή 28 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. εἰς τόν Καθεδρικόν Ἱ. Ναόν Παναγίας Τριάδος  Πειραιῶς.

Ὁ μακαριστός γέροντας ἀπό τήν γενέτειρά του τό Βαρθολομιό Ἠλείας, μετέπειτα τήν Ἱερά Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων καί ὡς τήν Ἱερά Συνοδική Μονή Παναγίας Χρυσοπηγῆς διῆλθε ὡς δίκαιος ἀνήρ, ἀκάματος διάκονος καί θερμότατος κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅταν δέ ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου «ἐτέθη ὁ λύχνος ἐπί τήν λυχνία». Ἐξελέγη τιτουλάριος Μητροπολίτης Ρωγῶν καί ἀργότερα Μητροπολίτης Πειραιῶς γιά νά πορευθεῖ κατά τήν Σοφία Σολομῶντος «δίκαιος δέ ἐάν φθάση τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται· γῆρας γάρ τίμιον οὐ τό πολυχρόνιον οὐδέ ἀριθμῶ ἐτῶν μεμέτρηται· πολιά δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις καί ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος». (Σοφ. Σολ. 4, 8-9).

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Καλλίνικος ἦταν θεοσεβής, ἱεροπρεπής, μέ ἐκκλησιαστικό φρόνημα, εὐλαβής, ἀξιοπρεπῶς σοβαρός, ἁπλός, μειλίχιος, εὐπροσήγορος, θερμουργός ἀγωνιστής, παραδοσιακός καί συνάμα πρωτοπόρος, μεθοδικός, ἀκούραστος καί συνεπής. Ἐπέδειξε ἀγαστή συνεργασία μέ τούς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως, πού διαποίμανε καί τούς περιποιοῦσε τήν δέουσα τιμή. Οἱ διοικητικές του ἱκανότητες καί ἡ ἀκτινοβολία τῆς παρουσίας του, κατά τήν πολυχρόνιο καί εὐδόκιμο ὑπηρεσία του ὡς Ποιμενάρχου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας βοήθησαν καί εὐεργέτησαν πλῆθος ψυχῶν. Κύριο μέλημά του ἦταν ὁ θεολογικός λόγος καί ἡ νεότητα. Στεκόταν γιά ὅλους καί πρός ὅλους μέ ἀγῶνα καί ἀγωνία ὡς πνευματικός Πατέρας. Γιά  μικρούς καί μεγάλους, μαθητές καί διδασκάλους, περιωνύμους καί ἀσήμους κατά κόσμον, μορφωμένους καί ἁπλοϊκούς, πλουσίους καί πτωχούς, ἰσχυρούς καί ἀδυνάτους.

Ἕνεκεν τῶν ὑγειονομικῶν περιορισμῶν παρουσίας τοῦ εὐαγοῦς Κλήρου καί τοῦ φιλοχρίστου λαοῦ εἰς τήν ὡς ἄνω ἐπιμνημόσυνον δέησιν εἰς ἕκαστον Ἱ. Ναῶν τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφερείας Πειραιῶς, θά τελεσθῆ κατά τό τέλος τῆς Θ. Λειτουργίας τῆς Κυριακῆς 28 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. ἐπιμνημόσυνος δέησις ὑπέρ ἀναπαύσεως τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Μητροπολίτου πρ. Πειραιῶς κυροῦ Καλλινίκου.

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ τοῦ μακαριστοῦ καί ἀοιδίμου Μητροπολίτου Πειραιῶς καί Φαλήρου αἰωνία ἡ μνήμη!  

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ