Δευτέρα 26 Απριλίου 2021

 

Ἡ μεγάλη πλάνη τῶν ”καλῶν ἀνθρώπων”

Από την μία προσέχουν να μην πατήσουν και σκοτώσουν ακόμα και τα μυρμήγκια και από την άλλη σκοτώνουν τον εαυτόν τους, μένοντας μακριά από τον Χριστό.
Αυτός είναι ο λόγος που οι ”καλοί άνθρωποι” δεν σώζονται, αλλά κολάζονται. Σώζονται μόνο οι πραγματικά Χριστιανοί, οι μετανοημένοι Χριστιανοί… Εκείνοι που έχουν οργανική και μυστηριακή σχέση (εξομολογούνται, Κοινωνούν) με τον Χριστό.

Ακούς τον άλλον να λέει:

– Ε, μπορεί στην Εκκλησία να μην πηγαίνω, μπορεί να μην κοινωνώ, αλλά δεν πειράζω κανέναν! Δεν βλάπτω κανέναν! Γιατί να κολαστώ;
– Γιατί είσαι πνευματικά νεκρός, γι’ αυτό θα κολαστείς!
Ο Χριστός είπε, ότι όποιος δεν τρώει τη Σάρκα Μου και δεν πίνει το Αίμα Μου, δεν έχει ζωή Αιώνια! Θα τον διορθώσεις;
Δεν το ξέρουν οι άνθρωποι…

Κυριακή 25 Απριλίου 2021

 Το Πρόγραμμα των Ιερών Ακολουθιών της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος του Ιερού Ναού μας.

  

  Οι Ιερείς, οι συνεργάτες του Φιλανθρωπικού και Νεανικού Έργου

 σας εύχονται εκ βάθους καρδίας, Καλή Αγία Μεγάλη Εβδομάδα  βιώνοντας  το Σωτήριον Πάθος και την Αγίαν Ανάστασιν Κυρίου μας!



 Ο Νυμφίος της Εκκλησίας και κάθε ψυχής.

       Toυ π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Στο τέλος των αποστίχων, πριν από το δοξαστικό των αποστίχων του όρθρου της Μ. Τρίτης, στο τελευταίο τροπάριο, λέει: «Ο Νυμφίος ο κάλλει ωραίος παρά πάντας ανθρώπους, ο συγκαλέσας ημάς προς εστίασιν πνευματικήν του νυμφώνός σου, την δυσείμονά μου μορφήν των πταισμάτων απαμφίασον, τη μεθέξει των παθημάτων σου και στολήν δόξης κοσμήσας της σης ωραιότητος, δαιτυμόνα φαιδρόν ανάδειξον της βασιλείας σου, ως εύσπλαγχνος». Θα λέγαμε ότι κατά κάποιον τρόπο συγκεντρώνονται όλα πάλι σ’ αυτό εδώ το τροπάριο.

Η καθεμιά ψυχή, η χριστιανή ορθόδοξος ψυχή, τις ημέρες αυτές τις άγιες, τώρα την δεύτερη ημέρα της Μ. Εβδομάδος, καθώς από το ένα μέρος συγκινείται, κατανύσσεται, συντρίβεται, αλλά από το άλλο μέρος βλέπει πόσο αμαρτωλή είναι η ψυχή, πόσο ακάθαρτη· από το ένα μέρος πόσο ο Νυμφίος ο ουράνιος είναι ωραίος Νυμφίος και από το άλλο μέρος πόσο αυτή η ψυχή ως νύμφη του Χριστού είναι δύσμορφη, βρώμικη και καθόλου-καθόλου δεν είναι έτοιμη να προϋπαντήσει τον Κύριο, να συναντηθεί με τον Κύριο, να καταφύγει στον ουράνιο Νυμφίο, παρακαλεί, λοιπόν, η όλη Εκκλησία, που είναι η νύμφη του Χριστού, αλλά παρακαλεί και η καθεμιά ψυχή, που είναι η νύμφη του Χριστού: «Ο Νυμφίος ο κάλλει ωραίος παρά πάντας ανθρώπους», Συ, ο Νυμφίος, που είσαι ως προς το κάλλος ωραιότερος απ’ όλους τους ανθρώπους… Πρέπει να έχουμε κι αυτό υπόψιν μας: άγιες ψυχές που ήλθαν σε μια κάποια άμεση κοινωνία με τον Χριστό, με τον Νυμφίο, ένιωσαν πόσο ωραίος είναι, πόσο καλός είναι, πόσο άγιος είναι. Όχι απλώς τ’ άκουσαν αυτά, όχι απλώς τα διδάχθηκαν, όχι απλώς τα πίστεψαν, αλλά τα ένιωσαν με την ψυχή τους. Και ορισμένες απ’ αυτές τις άγιες ψυχές, που πλησίασαν τον ουράνιο Νυμφίο, ένιωσαν να περνάει κιόλας αυτή η ωραιότης του Κυρίου, η αγιότης του Κυρίου, η θεϊκή αυτή ομορφιά, να περνάει και στη δική τους ψυχή. Και εδώ ο υμνογράφος έχει υπόψιν του ασφαλώς και την όλη πείρα της Εκκλησίας και την πείρα των αγίων, και έτσι μαζί με τον υμνογράφο απευθύνεται η όλη Εκκλησία και όλοι εμείς απευθυνόμεθα στον ουράνιο Νυμφίο.

Ο Νυμφίος, λοιπόν, συ, που είσαι ως προς το κάλλος ωραίος πιο πολύ από όλους τους ανθρώπους, «ο συγκαλέσας ημάς προς εστίασιν πνευματικήν του νυμφώνός σου»· Συ, που μας κάλεσες «εις εστίασιν πνευματικήν του νυμφώνός σου», μας κάλεσες, ας πούμε, στους γάμους σου. Από κάποια πλευρά κάθε ακολουθία, η όλη λατρεία, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες, είναι οι γάμοι του Κυρίου. Τι θα πει κάνουμε την ακολουθία του Νυμφίου; Τι θα πει είναι Νυμφίος ο Κύριος; Ναι, είναι ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Η Εκκλησία είναι νύμφη και την περιμένει την νύμφη, και η νύμφη περιμένει πότε θα την καλέσει ο Νυμφίος. Αλλά και καθεμιά ψυχή είναι η νύμφη και μέσα στα μυστήρια μας καλεί ο ουράνιος Νυμφίος και ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες της Μ. Εβδομάδος.

Βλέπετε δεν είναι μόνον παθήματα, όπως λέγαμε και χθες, είναι γλυκασμός· όπως θα μας πουν άλλα τροπάρια αύριο την Μ. Τρίτη το βράδυ· ο γλυκασμός των Αγγέλων.

Συ, ο Νυμφίος, που είσαι ως προς το κάλλος ωραίος πιο πολύ απ’ όλους τους ανθρώπους, που μας κάλεσες σ’ αυτή την εστίαση την πνευματική του νυμφώνος σου, που μας κάλεσες σ’ αυτό το πνευματικό τραπέζι των γάμων σου, «την δυσείμονά μου μορφήν των πταισμάτων απαμφίασον τη μεθέξει των παθημάτων σου». Ναι, όλα καλά, αλλά όμως εγώ, λέει η ψυχή, είμαι δύσμορφη, είμαι βρώμικη, έχει καθίσει επάνω μου η αμαρτία και είμαι εντελώς ανέτοιμη και σε ακατάλληλη κατάσταση για να έρθω στους πνευματικούς αυτούς γάμους, στην πνευματική εστίαση, στο πνευματικό αυτό συμπόσιο.

Βλέπετε πώς έρχεται το ένα κατόπιν του άλλου; Από το ένα μέρος, δηλαδή, βλέπει η ψυχή την ωραιότητα, το κάλλος του Κυρίου, του Νυμφίου του ουρανίου· από το άλλο μέρος βλέπει το δύσμορφο της δικής της καταστάσεως. Αυτό όμως δεν απωθεί την ψυχή, αυτό δεν απομακρύνει την ψυχή, δεν την απογοητεύει, αλλά καταφεύγει σ’ Αυτόν, καθώς πιστεύει ότι ο Κύριος, ο ουράνιος Νυμφίος, περιμένει την καθεμιά ψυχή που είναι νύμφη του, την περιμένει να πάει στους γάμους. Και γι’ αυτό η ψυχή εδώ παίρνει θάρρος και παρακαλεί να βγάλει από πάνω της ο Κύριος, αυτός ο ωραίος κάλλει παρά πάντας ανθρώπους, να βγάλει από πάνω της, «απαμφίασον» –σαν να είναι ενδύματα δηλαδή πάνω της– τα πταίσματα, την όλη αμαρτία. Και έτσι, από κει που η όλη μορφή μου, λέει η ψυχή, η όλη ύπαρξή μου είναι σκεπασμένη και γίνεται δύσμορφος από τα πταίσματα, απ’ αυτά τα κουρέλια, απ’ αυτά τα βρώμικα ενδύματα, να μου τα βγάλεις «τη μεθέξει των παθημάτων σου». Βλέπετε το καταλαβαίνει καλά ο υμνογράφος, αλλά μαζί με τον υμνογράφο το καταλαβαίνει και η κάθε μια ψυχή.

Το όλο θέμα, σύμφωνα μ’ αυτά που λέγαμε και χθες, δεν είναι να δούμε από μακριά, δεν είναι απλώς να προσευχηθούμε, δεν είναι απλώς να παρακαλέσουμε· εδώ πρέπει να συμπορευθούμε με τον Κύριο, να γίνουμε κοινωνοί των παθημάτων του, που λέει και ξαναλέει ο απόστολος Παύλος (Φιλιπ. 3:10). Εδώ χρησιμοποιεί μια λέξη ακόμη, πιο εκφραστική, «τη μεθέξει των παθημάτων σου». Καθώς θα μ’ αξιώσεις να γίνω κοινωνός των παθημάτων, να μπω κι εγώ μέσα στα παθήματά σου, να ενωθούν τα παθήματά μου με τα παθήματά σου, καθώς θα γίνεται αυτό το πράγμα, βγάλε από πάνω μου τα λερωμένα, τα κουρελιασμένα ενδύματα, που καθιστούν τη μορφή μου, την όλη ψυχή μου, την όλη κατάστασή μου δύσμορφη.

«Και στολήν δόξης κοσμήσας της σης ωραιότητος», και αφού με κοσμήσεις με στολήν ένδοξον, με λαμπρά στολή, με ουράνια στολή, με στολή της σης ωραιότητος –είναι ακριβώς αυτό που λέγαμε πιο μπροστά· ορισμένοι άγιοι απ’ αυτόν τον κόσμο, προχώρησαν τόσο πολύ, που όχι απλώς είδαν ότι είναι ωραίος ο Κύριος, πανάγιος ο Κύριος, αλλά ένιωσαν να περνάει αυτή η ωραιότητα, αυτή η αγιότητα σ’ αυτούς, αφού περνάει η ζωή του Χριστού σ’ αυτούς. Θα με κοσμήσεις λοιπόν με στολήν ένδοξον, με στολή λαμπρά «της σης ωραιότητος», στολή τέτοια που έχεις εσύ –με άλλα λόγια, αφού μου βγάλεις τα κουρέλια, μου πετάξεις από πάνω την αμαρτία, θα με συγχωρήσεις, θα με καθαρίσεις και θα με στολίσεις με τη δική σου ωραιότητα, με τα δικά σου στολίδια, με τη θεϊκή ζωή.

«Δαιτυμόνα φαιδρόν ανάδειξον της βασιλείας σου, ως εύσπλαγχνος». Αφού γίνουν όλα αυτά, τελικά να με αναδείξεις συνδαιτυμόνα, έναν από αυτούς οι οποίοι συμμετέχουν σ’ αυτή την εστίαση την πνευματική, σ’ αυτό το συμπόσιο, στους γάμους σου· να μ’ αξιώσεις να είμαι κι εγώ συνδαιτημόνας φαιδρός, εύχαρις.

Δεν χρειάζεται βέβαια να το πει αυτό, και μόνο του υπονοείται, αλλά, να, το λέει· διότι άμα καθίσει κανείς στο τραπέζι του Θεού, άμα καθίσει στους γάμους του ουρανίου Νυμφίου και μάλιστα ως νύμφη –διότι όλη η Εκκλησία είναι νύμφη του Χριστού, αλλά και καθεμιά ψυχή είναι νύμφη του Χριστού– δεν χρειάζεται να της πουν ότι θα είναι χαρούμενη. Θα είναι οπωσδήποτε συνδαιτημόνας φαιδρός. «Και δαιτυμόνα φαιδρόν ανάδειξον της βασιλείας σου, ως εύσπλαγχνος». Να με αναδείξεις της βασιλείας αυτής συνδαιτυμόνα φαιδρόν, χαρούμενο συνδαιτυμόνα, πλήρη χαράς συνδαιτυμόνα της βασιλείας σου, συ, ο εύσπλαχνος.

Διότι όλα στηρίζονται στην ευσπλαχνία. Δεν δικαιούται κανείς τίποτε και αλίμονο σ’ αυτόν ο οποίος νομίζει ότι τα δικαιούται. Μόνον ο ταπεινός γίνεται κοινωνός όλων αυτών. Μόνον αν συντριβεί κανείς μέσα του, εάν συναισθανθεί όλη τη δυσμορφία αυτή και καθόλου-καθόλου δεν έχει ιδέα καλή για τον εαυτό του, αλλά ελπίζει στον εύσπλαχνο Κύριο και καταφεύγει στην ευσπλαχνία αυτή του Κυρίου, μόνο τότε ο Κύριος τον δέχεται και τελικά όντως όλα αυτά δεν είναι μόνο κάποιοι πόθοι, κάποιες επιθυμίες, μια κάποια ελπίδα, αλλά είναι γεγονός.

Και ο υμνογράφος το παρουσιάζει έτσι αυτό το γεγονός, και η όλη η Εκκλησία ψάλλει με τον υμνογράφο, και η καθεμιά ψυχή ψάλλει με τον υμνογράφο. Είναι γεγονός, δεν είναι απλώς μια ελπίδα, δεν είναι απλώς μια επιθυμία “α, μήπως γίνουν έτσι τα πράγματα”. Όντως τελικά, εφόσον κανείς θα πάρει μια τέτοια στάση και εφόσον θα καταφύγει στον Κύριο, στον εύσπλαχνο Κύριο, με ταπείνωση, με μετάνοια και με ικετευτικό ας πούμε πνεύμα, όντως κανείς θ’ αξιωθεί να γίνει συνδαιτυμόνας φαιδρός της βασιλείας του Θεού.

Είθε όλοι ν’ αξιωθούμε αυτής της χαράς και αυτής της ευτυχίας.

 

 

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου “Σταυροαναστάσιμα”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης 1998, σελ. 81.




 

Η Αγία καί Μεγάλη Εβδομάδα: Πορεία πρός τήν Ανάσταση.

Η εβδομάδα πρίν τό Πάσχα ονομάστηκε Μεγάλη από τούς πρώτους κιόλας χριστιανικούς αιώνες κι αυτό γιατί, όπως μας εξηγεί ο Άγ. Ιω. ο Χρυσόστομος, μεγάλα καί κοσμοσωτήρια γεγονότα συνέβησαν στή διάρκειά της. Κέντρο αυτών τών γεγονότων είναι βεβαίως τά Άγια καί άχραντα Πάθη, η θεόσωμη Ταφή καί η ένδοξη Ανάσταση τού Κυρίου.

Γιά τή διευκόλυνση τών πιστών οι ακολουθίες τής Μ. Εβδομάδος τελούνται αντίστροφα τού κανονικού, δηλ. οι Όρθροι τελούνται τό απόγευμα καί οι Εσπερινοί τό πρωί. Παλαιότερα οι όρθροι τελούνταν λίγο μετά τά μεσάνυχτα, όμως η ώρα αυτή δέν ήταν κατάλληλη γιά τήν προσέλευση τών πιστών. Έτσι λοιπόν σήμερα οι ιερές Ακολουθίες τελούνται ως εξής:

Κυριακή Βαΐων απόγευμα: Όρθρος Μ. Δευτέρας

Μ. Δευτέρα πρωί: Εσπερινός Μ. Δευτέρας

Μ. Δευτέρα απόγευμα: Όρθρος Μ. Τρίτης

Μ. Τρίτη πρωί: Εσπερινός Μ. Τρίτης

Μ. Τρίτη απόγευμα: Όρθρος Μ. Τετάρτης

Μ. Τετάρτη πρωί: Εσπερινός Μ. Τετάρτης

Μ. Τετάρτη απόγευμα: Όρθρος Μ. Πέμπτης

Μ. Πέμπτη πρωί: Εσπερινός Μ. Πέμπτης

Μ. Πέμπτη απόγευμα: Όρθρος Μ. Παρασκευής

Μ. Παρασκευή πρωί: Εσπερινός Μ. Παρασκευής

Μ. Παρασκευή απόγευμα: Όρθρος Μ. Σαββάτου

Μ. Σάββατο πρωί: Εσπερινός Μ. Σαββάτου

Μ. Σάββατο βράδυ: Όρθρος Κυριακής τού Πάσχα

Κυριακή του Πάσχα πρωί ή απόγευμα: Εσπερινός της Αγάπης

Η υμνολογία καί τά αγιογραφικά αναγνώσματα τής Μ. Εβδομάδας είναι ιδιαιτέρως κατανυκτικά καί μάς βοηθούν νά κατανοήσουμε καί νά ζήσουμε κυριολεκτικά τά Πάθη καί τήν Ανάσταση τού Κυρίου. Λέει χαρακτηριστικά ένας ύμνος: «Συμπορευθώμεν αυτώ καί συσταυρωθώμεν ίνα καί συζήσωμεν αυτώ»

Κυριακή τών Βαΐων: Τήν τελευταία Κυριακή τής Αγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστής εορτάζουμε τή θριαμβευτική είσοδο τού Κυρίου στά Ιεροσόλυμα κατά τήν οποία ο λαός έκπληκτος από τό θαύμα τής ανάστασης τού Λαζάρου πού είχα προηγηθεί υποδέχτηκε τόν Χριστό κρατώντας κλαδιά φοινίκων καί βάγια. Σέ ανάμνηση εκείνης τής υποδοχής κρατάμε κι εμείς αυτή τή μέρα κλαδιά δάφνης υποδεχόμενοι τόν Κύριο όχι σάν ένα θριαμβευτή, κοσμικό βασιλιά, όπως τόν φαντάζονταν οι Ιουδαίοι, αλλά σάν αιώνιο, πνευματικό βασιλιά. Η είσοδος, όμως, τού Κυρίου στά Ιεροσόλυμα ήταν καί η αρχή τής πορείας Του πρός τό Πάθος. Ήδη οι αρχιερείς καί οι Φαρισαίοι είχαν αποφασίσει τή θανάτωσή Του καί ο Ιούδας τήν προδοσία. Γι αυτό καί η Κυριακή τών Βαΐων είναι ταυτόχρονα καί η έναρξη τής Μεγάλης Εβδομάδας.

«Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τώ μέσω τής νυκτός` καί μακάριος ο δούλος, όν ευρήσει γρηγορούντα` ανάξιος δέ πάλιν, όν ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ούν, ψυχή μου, μή τώ ύπνω κατενεχθης, ίνα μή τώ θανάτω παραδοθής καί τής βασιλείας έξω κλεισθής` αλλά ανάνηψον κράζουσα Άγιος, άγιος, άγιος εί ο Θεός` διά τής Θεοτόκου ελέησον ημάς.»

Μεγάλη Δευτέρα: Είναι αφιερωμένη στή μνήμη τού Αγ. Ιωσήφ τού παγκάλου, γιού τού πατριάρχη Ιακώβ. Τά αδέλφια τού Ιωσήφ τόν φθονούσαν, γι αυτό τόν έριξαν μέσα σ ένα λάκκο καί κατόπιν τόν πούλησαν σέ Αιγυπτίους εμπόρους. Υπέφερε πολλά, όμως στό τέλος δοξάστηκε κι έγινε άρχοντας τής Αιγύπτου. Ο Ιωσήφ θεωρείται τύπος τού Χριστού γιά τά παθήματα, τήν αρετή του, τήν πραότητα καί τήν ανεξικακία του. Καί ο Κύριος φθονήθηκε από τούς αρχιερείς, τούς Γραμματείς καί τούς Φαρισαίους καί αφού υπέφερε πολλά γιά τή σωτηρία μας δοξάστηκε μέ τήν Ανάστασή Του.

Επίσης τή Μ. Δευτέρα τελείται ανάμνηση τής ξηρανθείσας συκής. Σύμφωνα μέ τήν ευαγγελική διήγηση τό θαύμα αυτό έγινε τήν επομένη τής εισόδου τού Κυρίου στά Ιεροσόλυμα. Ο Χριστός βλέποντας στό δρόμο μία συκιά, πήγε κοντά της, μά δέ βρήκε παρά μόνο φύλλα` καί τής λέει: «Ποτέ πιά μήν ξαναβγάλεις καρπό!» Κι αμέσως ξεράθηκε η συκιά. Εκείνη η άκαρπη συκιά συμβόλιζε τή συναγωγή τών Ιουδαίων πού δέν είχε νά παρουσιάσει πνευματικούς καρπούς καί γι αυτό καταδικάστηκε από τόν Κύριο.

Συμβόλιζε ακόμα καί κάθε άνθρωπο πού δέν έχει πνευματική καρποφορία. Τό Ευαγγέλιο τού Όρθρου τής Μ. Δευτέρας αφηγείται όχι μόνο τό επεισόδιο τής συκής αλλά καί τίς παραβολές τών δυό γιών (Ματθ. 21, 28-32) καί τών κακών γεωργών (Ματθ. 21, 33-46) μέσο τών οποίων ο Κύριος προείπε τήν απόρριψη Τού ισραηλιτικό λαό. Οι παραβολές αυτές ελέχθησαν τήν ημέρα μετά τήν Κυριακή τών Βαΐων καί γι αυτό η Εκκλησία όρισε νά διαβάζονται τήν Μ. Δευτέρα.

Μεγάλη Τρίτη: Είναι αφιερωμένη στήν παραβολή τών δέκα παρθένων (Ματθ. 25, 1 13). Όμως οι ύμνοι τής ημέρας αναφέρονται καί στήν παραβολή τών ταλάντων (Ματθ. 25, 14 30) καθώς καί στή μέλλουσα κρίση (Ματθ. 25, 31 46). Οι τρείς αυτές παραβολές αποτελούν μέρος μιάς μεγάλης διδασκαλίας πού έκανε ο Χριστός κατ ιδίαν στούς μαθητές Τού στό Όρος τών Ελαιών λίγες μέρες πρίν από τό Πάθος Του. 

Σ αυτή τήν ομιλία περιλαμβάνονται σπουδαίες καί βαρυσήμαντες προβλέψεις γιά τήν καταστροφή τής Ιερουσαλήμ καί τή συντέλεια τού κόσμου. Ο Κύριος τόνισε ακόμα πώς πρέπει νά ήμαστε πάντα έτοιμοι νά Τόν υποδεχτούμε γιατί θά έρθει σέ άγνωστο χρόνο. Από τήν παραβολή τών δέκα παρθένων είναι εμπνευσμένο τό τροπάριο «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τώ μέσω τής νυκτός» καί ο ακόλουθος ύμνος:

«Τόν νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καί ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ λάμπρυνόν μου τήν στολήν τής ψυχής, φωτοδότα, καί σώσον με».

Μεγάλη Τετάρτη: Τό συναξάρι τής Μ. Τετάρτης αναφέρει ως θέμα τήν άλειψη τού Κυρίου μέ μύρο από μία γυναίκα πόρνη, γεγονός πού συνέβη λίγο πρίν από τό πάθος Του. Η υμνογραφική παράδοση συγκρίνει τήν μετάνοια τής πόρνης μέ τό φοβερό ολίσθημα τού Ιούδα καί παραλληλίζει τίς δυό ψυχικές καταστάσεις. Η πόρνη ελευθερώνεται από τήν αμαρτία καί μετανοεί, ενώ ο Ιούδας αιχμαλωτίζεται από τή φιλαργυρία καί αποχωρίζεται απ τό Θεό. Ιδιαίτερα συγκινητικό είναι τό γνωστό «τροπάριο τής Κασσιανής» (γραμμένο από τή μοναχή Κασσιανή) πού εκφράζει τή θερμή μετάνοια καί εξομολόγηση τής αμαρτωλής γυναίκας:

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, τήν σήν αισθομένη Θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοί πρό τού ενταφιασμού κομίζει. Οίμοι! λέγουσα, ότι νύξ μοί υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τέ καί ασέληνος, έρως τής αμαρτίας. Δέξαι μου τάς πηγάς τών δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων τής θαλάσσης τό ύδωρ` κάμφθητι μοί πρός τούς στεναγμούς τής καρδίας, ο κλίνας τούς ουρανούς τή αφάτω σου κενώσει. Καταφιλήσω τούς αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δέ πάλιν τοίς τής κεφαλής μου βοστρύχης ών εν τώ παραδείσω Εύα τό δειλινόν κρότον τοίς ωσίν ηχηθείσα, τώ φόβω εκρύβη. Αμαρτιών μου τά πλήθη καί κριμάτων σου αβύσσους τίς εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μή μέ τήν σήν δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων τό έλεος.

Τή Μ. Τετάρτη η υμνολογία φέρνει στή μνήμη μας καί τή σύγκλιση τού Συνεδρίου, δήλ. τού ανώτατου δικαστηρίου τών Ιουδαίων, τό οποίο καί αποφάσισε τή σύλληψη καί τήν καταδίκη τού Κυρίου. Οι ύμνοι τής Μ. Τετάρτης αναφέρονται επίσης στήν απόφαση τού Ιούδα νά παραδώσει τόν Κύριο καί στή συμφωνία του μέ τούς αρχιερείς.

Μεγάλη Πέμπτη: Τά γεγονότα τής Μ. Πέμπτης είναι κατά σειρά τά εξής: 1. Ο Ιερός Νιπτήρας, δηλ. τό πλύσιμο τών ποδιών τών Αποστόλων από τόν ίδιο τόν Κύριο. 2. Ο Μυστικός Δείπνος, δηλ. η παράδοση τού μυστηρίου τής Θ. Ευχαριστίας από τό Χριστό. 3. Η «υπερφυής προσευχή», δήλ. η αγωνιώδης προσευχή τού Κυρίου στή Γεσθημανή πρίν τή σύλληψή Του. 4. Η προδοσία τού Ιούδα, δηλ. η παράδοση τού Κυρίου στούς Ιουδαίους μέ φίλημα.

Μεγάλη Παρασκευή: επιτελούμε ανάμνηση τής Σταύρωσης τού Κυρίου. Η ακολουθία τών Αγίων καί Αχράντων Παθών τού Κυρίου, όπως ονομάζεται, μάς φέρνει στή μνήμη όσα υπέμεινε γιά χάρη μας ο Κύριος: «τούς εμπτυσμούς, τά ραπίσματα, τά κολαφίσματα, τάς ύβρεις, τούς γέλωτας, τήν πορφυράν χλαίναν, τόν κάλαμον, τόν σπόγγον, τό όξος, τούς ήλους, τήν λόγχην` καί πρό πάντων τόν σταυρόν καί τόν θάνατον».

Γίνεται επίσης μνεία τού ευγνώμονος ληστού πού έλαβε συγχώρηση από τόν Κύριο καί μέ τή μετάνοιά του «πρώτος παραδείσου πύλας ανοίξας εισήλθεν».

Τό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τής ακολουθίας είναι η ανάγνωση δώδεκα Ευαγγελίων. Από αυτά, τό πρώτο (τό Ευαγγέλιο τής Διαθήκης) περιλαμβάνει τίς υποθήκες τού Χριστού πρός τούς μαθητές καί τήν Αρχιερατική προσευχή Του. Τά υπόλοιπα Ευαγγέλια εξιστορούν τή σύλληψη, τή δίκη, τά πάθη, τό σταυρικό θάνατο, τήν ταφή τού Κυρίου καθώς καί τήν ασφάλιση τού τάφου μέ τή βοήθεια τής κουστωδίας. 

Μετά τήν ανάγνωση τού πέμπτου Ευαγγελίου γίνεται η λιτάνευση τού Εσταυρωμένου, η τοποθέτησή Του στό μέσο τού Ναού καθώς ο χορός ψάλλει αργά καί κατανυκτικά τό εξής τροπάριο: «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι τήν γήν κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο τών αγγέλων Βασιλεύς. Ψεύδη πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τόν ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τόν Αδάμ. Ήλοις προσηλώθη ο Νυμφίος τής Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη ο Υιός τής Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τά πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν καί τήν ένδοξόν σου ανάστασιν».

Μέγα Σάββατο : Τήν ημέρα αυτή εορτάζουμε «τήν θεόσωμον ταφήν καί τήν εις άδου κάθοδον» τού Κυρίου. Ο Χριστός αναπαύεται μέσα στόν τάφο, όπως «αναπαύθηκε» όταν πρωτοδημιούργησε τόν κόσμο τήν έβδομη μέρα. Όμως αναπαύεται ως θεάνθρωπος. Τό πανάχραντο σώμα Του θάπτεται στόν τάφο, αλλά πνευματικά ο ίδιος μεταβαίνει στόν Άδη καί συνεχίζει τό σωτηριώδες έργο Του. 

Καλεί κοντά Του όλους τους δικαίους τής Παλαιάς Διαθήκης, από τόν Αδάμ καί τήν Εύα μέχρι τούς έσχατους ανθρώπους τού Θεού, ώστε νά μήν λείψει κανείς από τό παγκόσμιο προσκλητήριο τής σωτηρίας, πού είναι τελικά μιά αναδημιουργία τού κόσμου καί ολοκλήρωσης τής ανθρωπότητας. Η κάθοδος αυτή ήταν τό τελειωτικό χτύπημα κατά τού θανάτου. Γι αυτό ψέλνουμε χαρακτηριστικά: «Ότε κατήλθες πρός τόν θάνατον, η ζωή η αθάνατος, τότε τόν άδην ενέκρωσας τή αστραπή τής θεότητος».

Στόν όρθρο τού Μ. Σαββάτου ψάλλονται τά Εγκώμια, δήλ. σύντομα τροπάρια πού εξιστορούν τά πάθη τού Κυρίου, εξυμνούν τήν ταφή του καί διασαλπίζουν τή νίκη Τού κατά τού θανάτου. Πρός τό τέλος τού Όρθρου γίνεται καί περιφορά τού Επιταφίου γύρω από τούς δρόμους τής ενορίας.

Ο Εσπερινός τού Μ. Σαββάτου πού τελείται τό πρωί μαζί μέ τή θ. Λειτουργία τού Μ. Βασιλείου είναι εξ ολοκλήρου αναστάσιμος. Είναι ο Εσπερινός του Πάσχα. Ψάλλονται ύμνοι αναστάσιμοι, διαβάζεται η προφητεία τού Ιωνά τού οποίου τό πάθημα προτύπωνε τήν ταφή καί τήν ανάσταση τού Κυρίου. Μετά από λίγο αντηχεί σάν νικητήρια ιαχή ο ψαλμικός ήχος: «Ανάστα ο Θεός, κρίνον τήν γήν, ότι σύ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοίς έθνεσι».

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Τό Πάσχα ήταν αρχαιότατη ιουδαϊκή γιορτή πού τελούνταν τή νύχτα τής 14ης πρός τή 15η τού μηνός Νισάν. Οι Ιουδαίοι γιόρταζαν τήν απελευθέρωσή τους από τήν δουλεία τών Αιγυπτίων κατόπιν τής σφαγής τών πρωτότοκων τών Αιγυπτίων, απ τήν οποία διέφυγαν τά δικά τους πρωτότοκα χάρη στό αίμα τού αμνού μέ τό οποίο άλειψαν τίς πόρτες τών σπιτιών τους. Η λέξη πάσχα υπενθυμίζει τή θαυμαστή διάβαση τής Ερυθράς θάλασσας από τούς Ισραηλίτες καί γενικότερα τή διάβασή τους από τή δουλεία στήν ελευθερία. Όμως τά γεγονότα εκείνα ήταν συμβολικά καί προφητικά. Τό ιουδαϊκό Πάσχα ήταν τύπος τού χριστιανικού. 

Ο πασχάλιος αμνός τών Ιουδαίων ήταν σύμβολο καί τύπος τού αληθινού πασχάλιου αμνού, τού Χριστού, πού θυσιάστηκε γιά μάς καί μέ τό αίμα τού εξαγόρασε τήν ελευθερία μας από τήν δουλεία τής αμαρτίας. Κατά δέ θεία οικονομία η θυσία τού Κυρίου συνέπεσε μέ τό ιουδαϊκό πάσχα, πού εκείνο τό έτος έτυχε νά είναι Σάββατο. Ο Κύριος σταυρώθηκε καί πέθανε τήν Παρασκευή, τό βράδυ όπου οι Ιουδαίοι έτρωγαν τόν πασχάλιο αμνό καί αναστήθηκε μετά τό Σάββατο, δηλ. τήν πρώτη μέρα τής εβδομάδας η οποία γι αυτό τό λόγο ονομάστηκε Κυριακή. Η πασχαλινή ακολουθία είναι ιδιαιτέρως λαμπρή. Ξεκινά στίς 12, μεσάνυχτα τού Μ. Σαββάτου μέ τόν Όρθρο καί συνεχίζει μέ τήν θ. Λειτουργία. 

Τό απόγευμα τής Κυριακής τού Πάσχα τελείται ο Εσπερινός της Αγάπης. Κατά τή διάρκειά του διαβάζεται η ευαγγελική περικοπή πού εξιστορεί τήν εμφάνιση τού Κυρίου στούς δώδεκα μαθητές τήν ημέρα τής Ανάστασής Του. Τό Ευαγγέλιο αυτό διαβάζεται σέ όσο τό δυνατόν περισσότερες γλώσσες γιά νά κηρυχθεί σ όλα τά έθνη ότι «Χριστός εγερθείς εκ νεκρών απαρχή τών κεκοιμημένων εγένετο. Αυτώ η δόξα καί τό κράτος εις τούς αιώνας. Αμήν».

Πηγή ΙΔΡΥΜΑ ΝΕΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ Ι.Α.Α


Σάββατο 24 Απριλίου 2021

   ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΤΗΛ.210 45 11 247



Αγαπητοί μας,

Παρακολουθήστε το οδοιπορικό -αφιέρωμά  της Ενοριακής Επιτροπής Νεότητος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πειραιώς στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα με θέμα:" Πορεία προς το Πάσχα" από το Σάββατο του Λαζάρου -Δευτέρα  του Πάσχα.

Μείνετε συντονισμένοι κάθε βράδυ στις 21:00-22:00 μ.μ. στο κανάλι μας στο ΥOUTYBE filoiagiounikolaou(πατώντας εγγραφή SUBSCRIBED).

Στο Facebook Φίλοι Νέων Αγίου Νικολάου Πειραιώς.

και στην ιστοσελίδα μας www.agiounikolaoupeiraios.blogspot.com.

ΚΑΛΗ ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ!

 

Στολισμός εκκλησίας με βάϊα(Πως φτιάχνονται).

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://youtu.be/hOGBZ0xTMh4

Λαζαράκια Συνταγή (Πασχαλινά ζυμαρανθρωπάκια).

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://youtu.be/RtFE0p2m4G4

 

Κυριακή των Βαΐων, “Ευλογημένος ο ερχόμενος”…

Πρωτοφανής και θερμή ήταν η υποδοχή που επεφύλαξαν τα πλήθη της Ιερουσαλήμ στον Βασιλέα Χριστό. Εκατομμύρια λαού τον υποδέχτηκαν με κραυγές ενθουσιασμού και αλαλαγμούς. Όπως πληροφορούμαστε από τις ζητωκραυγές που δονούσαν τους γύρω χώρους και από τις επευφημίες των μικρών παιδιών “εσείσθη πάσα η πόλις”. Με τα κλαδιά των βαϊων στα χέρια ακουγόταν το “Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο Βασιλεύς του Ισραήλ”. 

Ο Βασιλιάς

Ο ευλογημένος Βασιλιάς πορεύεται όχι βέβαια με τα διακριτικά της εξουσίας αλλά εκείνα της θυσίας και της διακονίας. Πορεύεται εκούσια στην πόλη του πάθους του, με αποκλειστικό και μόνο κίνητρο την απέραντη αγάπη του προς τον άνθρωπο. Πορεύεται όχι σαν επίγειος Βασιλιάς όπως τον εφαντάζονταν πολλοί από το πλήθος, αλλά ταπεινός και πράος για να σκορπίσει ευλογία και να θεμελιώσει τη σωτηρία του ανθρώπου.

Μέσα στα εκατομύρια του λαού υπήρχαν βέβαια και εκείνοι που παρέμεναν ασυγκίνητοι από τις πηγαίες εκδηλώσεις του πλήθους. Όχι μόνο δεν εχαίρονταν αλλά με το δηλητήριο του φθόνου στην καρδιά μεθόδευαν την καταδίκη του αληθινού Βασιλέα. Γι΄ αυτό και ο Χριστός δεν ενθουσιάζεται από τις επευφημίες του πλήθους. Βλέπει πίσω από τη σημερινή δόξα την αυριανή εγκατάλειψη και ακούει μετά το “Ωσαννά” το “Άρον άρον σταύρωσον Αυτόν”.

Η Θεία πρόσκληση

Ο Κύριος μας προσκαλεί σήμερα να συνοδοιπορήσουμε μαζί Του και να τον ακολουθήσουμε στο πάθος για να πάρουμε γεύσεις και του αναστάσιμου μηνύματός Του. Ειδικότερα η Εκκλησία μας προσκαλεί να παρακολουθήσουμε και να βιώσουμε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας που αρχίζει απόψε τα σωτήρια μηνύματα που τόσο αυθεντικά εκπηγάζουν μέσα από τον λατρευτικό της πλούτο.

 Με τη Μεγάλη Εβδομάδα που ανοίγει ενώπιόν μας η Εκκλησία, μας δίνει τη δυνατότητα να ανεβούμε στο πιο ψηλό σκαλοπάτι ιερής κατάνυξης που κυριαρχούσε σε ολόκληρη την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι τόσο μέγεθος ποσοτικό ή χρονικό αλλά κυρίως σωτηριολογικό. Σύμφωνα με τον μεγάλο πατέρα της Εκκλησίας μας Ιωάννη Χρυσόστομο “είναι τα μεγάλα κατορθώματα που έγιναν για μας από τον Δεσπότη Χριστό: η διαρκής τυρανία του διαβόλου καταργήθηκε, ο θάνατος έπαψε να βασανίζει, ο ισχυρός δέθηκε και τα υπάρχοντά του λεηλατήθηκαν, η αμαρτία αναιρέθηκε, η κατάρα εξαφανίσθηκε, ο Παράδεισος ανοίχθηκε, ανεβήκαμε στον ουρανό, ο άνθρωπος ενώθηκε με τους αγγέλους, καταργήθηκε το μεσότοιχο του φραγμού, ο Θεός της ειρήνης ειρηνοποίησε τα ουράνια με τα επίγεια”. Τα λόγια αυτά του Ιωάννου του Χρυσοστόμου συνιστούν την πεμπτουσία του βαθύτερου νοήματος της περιόδου αυτής η οποία στοχεύει στο να μας οδηγήσει σε συνάντηση με τον αναστημένο Χριστό.

 Αγαπητοί αδελφοί, η σημερινή μέρα που μας θυμίζει τη θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα αποτελεί και πρόκληση για να Τον συναντήσουμε αναστημένο. Αυτό όμως προϋποθέτει να ακολουθήσουμε την πορεία του Πάθους, της Σταύρωσης, του ενταφιασμού των παθών μας που εμφωλεύουν μέσα στην ψυχή μας. Μπορούμε κι΄ εμείς σήμερα να Του επιφυλάξουμε θερμή υποδοχή όπως τότε το πλήθος. Μπορούμε να ανταποκριθούμε στην πρόσκλησή Του και να δεχθούμε την προσφορά Του, ώστε και εμείς να αξιωθούμε, κατά την έκφραση του ιερού υμνωδού “να συζήσωμεν Αυτώ… εις την άνω Ιερουσαλήμ, εν τη βασιλεία των Ουρανών”.

Εκκλησία Κύπρου – Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.



ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...