Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Ο εγωισμός σκοτίζει τον νου του ανθρώπου.

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ: Στην πραγματικότητα, η χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τον άνθρωπο και τον θεραπεύει.

Η κυριότερη, όμως, προϋπόθεση, για να αντιληφθεί και να διακρίνει ο άνθρωπος την αλήθεια, είναι η ταπείνωση.

Ο εγωισμός σκοτίζει το νού του ανθρώπου, τον μπερδεύει, τον οδηγεί στην πλάνη, στην αίρεση.

Είναι σπουδαίο να κατανοήσει ο άνθρωπος την αλήθεια. Στις αιρέσεις πάνε όλοι οι μπερδεμένοι. Μπερδεμένα παιδιά μπερδεμένων γονέων.

Το μέγα Γεροντικόν

 

Πότε καταστρέφεται και πότε ζωοποιείται η καρδιά;

«Κάθε κακή σκέψη φέρνει μέσα της την απόδειξη της κακίας. Κι η απόδειξη αυτή είναι το καταστροφικό αποτέλεσμα που φέρνει στην καρδιά. Κάθε καλή σκέψη φέρνει μέσα της την απόδειξη της καλοσύνης, κι αυτό είναι το ζωοποιό αποτέλεσμα που προκύπτει στην καρδιά».

(Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)

AΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ: Ο σπουδαίος Ρώσος άγιος των νεώτερων χρόνων άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης (1829-1908), εκφράζει με τον δικό του τρόπο αυτό που διαλαλεί ολόκληρη η αγία Γραφή, ιδιαιτέρως ο απόστολος Παύλος βασισμένος στα λόγια του ίδιου του Κυρίου.

Τι λέει ο απόστολος; «Θλίψη και στενοχώρια σε κάθε ψυχή ανθρώπου που εργάζεται το πονηρό. Δόξα και τιμή και ειρήνη σε κάθε άνθρωπο που εργάζεται το αγαθό». Αυτό που κάνεις δηλαδή στη ζωή σου, είτε πρόκειται για σκέψη είτε για λόγο είτε περισσότερο για συμπεριφορά, αντανακλά στην ποιότητα του εσωτερικού σου κόσμου, στην ίδια την καρδιά σου. Κάνεις ή σκέπτεσαι το κακό; Θα μελαγχολήσεις, θα αγχωθείς, θα ταραχτείς. Κάνεις ή σκέπτεσαι το καλό; Η καλή διάθεση και η χαρά θα σε επισκεφτούν, ο έπαινος της συνειδήσεώς σου θα είναι η μεγαλύτερη αμοιβή σου.

Πόσο πλανεμένη λοιπόν είναι η αντίληψη πολλών συνανθρώπων μας, όπως πολύ σωστά έχει επισημανθεί, όταν διατείνονται ότι θέλουν να αποκτούν «εμπειρίες», όποιες κι αν είναι αυτές, αδιαφορώντας για το περιεχόμενο των εμπειριών αυτών, σαν να είναι ο άνθρωπος ένα «σακούλι» που σκοπό έχει να τις μαζεύει αθροιστικά μέσα του. Η κάθε «εμπειρία» όμως φέρνει και το συγκεκριμένο αποτέλεσμα ανάλογα με το είδος και την ποιότητά της. Κατά πώς λέγουν μάλιστα και οι ψυχολόγοι, αλλά και η αίσθηση του κάθε ανθρώπου που προβληματίζεται στη ζωή του, η κάθε «εμπειρία» αναδιαρθρώνει τον άνθρωπο ψυχικά και σωματικά, ολόκληρος ο άνθρωπος τοποθετείται έτσι ή αλλιώς, η κάθε στιγμή θα έλεγε κανείς περικλείει τη δυναμική ενός βιώματος απωλείας ή σωτηρίας. Δεν αναδεικνύεται με τον τρόπο αυτό η αλήθεια που διακηρύσσει η χριστιανική πίστη, ότι δηλαδή ο χρόνος δόθηκε και δίνεται από τον Θεό στον άνθρωπο προκειμένου αυτός να μετανοεί, που θα πει να βρίσκεται σε έναν αδιάκοπο αγώνα επιστροφής στον Θεό; Χαμένος χρόνος σημαίνει στάση εναντίωσης προς τον πάροχο της δωρεάς Δημιουργό Θεό, αξιοποίηση του χρόνου σημαίνει κίνηση «κόλλησης» σε Αυτόν και εύρεσης του αληθινού εαυτού. «Ὁ μή ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι».

Δεν λέει κάτι διαφορετικό ο άγιος Ιωάννης, επειδή επικεντρώνει την προσοχή μας κυρίως στη σκέψη. Η σκέψη του ανθρώπου, εκεί που κατεξοχήν εκφράζεται το λογιστικό της ψυχής του, οι λογισμοί με πιο εκκλησιαστική και πιο πλούσια ορολογία, πράγματι καθορίζει τη ζωή μας. Αυτό που κανείς σκέπτεται αυτό και επηρεάζει άμεσα τα συναισθήματά του, αυτό και δίνει τον τόνο στις βουλητικές ενορμήσεις του. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα των λογισμών, είτε σκέψεων είτε εικόνων, θεωρείται το κρισιμότερο στοιχείο στην πνευματική ζωή, γι’ αυτό και δεν άγιασε κανείς από τους αγίους της Εκκλησίας μας χωρίς να ασκεί έλεγχο πάνω στις σκέψεις και τους λογισμούς του. Η νήψη, η εγρήγορση, η φύλαξη του νου, η προσοχή συνιστούν όρους που αποδίδουν ακριβώς την πνευματική αυτήν πραγματικότητα και που εδράζονται στον αποκαλυπτικό λόγο της Αγίας Γραφής και στη φωτισμένη από το Πνεύμα του Θεού πορεία των αγίων. Κι ο άγιος Ιωάννης υπερθεματίζει: η κάθε σκέψη μας φέρνει μαζί της και την απόδειξη της προέλευσής της, είτε την εκ Θεού είτε την εκ του πονηρού, κι αυτό το γεύεται η καρδιά, ο εσωτερικός μας κόσμος.

Σε προχωρημένο επίπεδο, στο επίπεδο των νηπτικών αγίων μας, το αποτέλεσμα θετικό ή αρνητικό ήδη γίνεται «ορατό» και από μία υποφώσκουσα στο βάθος και υφέρπουσα σκέψη, πριν έρθει δηλαδή καν στην επιφάνεια. Ο όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, ο Αθωνίτης, αναφέρει κάπου (:το μεταφέρουμε ελεύθερα) ότι έχασε μία ιδιαίτερη και μεγάλη χάρη που ζούσε, εντελώς ξαφνικά. Για να εξηγήσει: ο Κύριος προφανώς είδε ότι η κατάσταση αυτή της χάρης κυοφορούσε μάλλον κάποια ανεπαίσθητη κενοδοξία. Γι’ αυτό και ήρε τη χάρη αυτή – η μη υπάρχουσα ακόμη συγκεκριμένη σκέψη, και μόνον ως διάθεση ίσως λειτούργησε με τρόπο αρνητικό.

Λοιπόν, ας προσέχουμε τι σκεφτόμαστε και τι λογιζόμαστε. Οι αποδέκτες των καταστροφικών ή των ζωοποιών αποτελεσμάτων των σκέψεων και των λογισμών μας είμαστε πρώτιστα εμείς οι ίδιοι. Τα πράγματα βεβαίως αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο ηθικό και πνευματικό βάρος αν λάβουμε υπ’ όψιν και τις ευρύτερες κοινωνικές και όχι μόνο συνέπειες από τη δική μας κατάσταση. Γιατί τελικώς όλοι είμαστε δεμένοι μεταξύ μας.

π. Γεώργιος Δορμπαράκης

                 36η ΓΙΟΡΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑΣ  

ΙΕΡΑΣ    ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ    ΠΕΙΡΑΙΩΣ

        ΒΕΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ!

      ΔΕΥΤΕΡΑ 26/6/2023 

Στις 7:30     Σας   Περιμένουμε!                        

Με την συμμετοχή των Παιδιών της Ενορίας μας!!!

*Συμμετέχουμε με το Παραδοσιακό Χορευτικό και την Νεανική μας Χορωδία!

Όλοι μαζί την Δευτέρα να χειροκροτήσουμε τα Ευλογημένα μας Παιδιά!!!

Σας περιμένουμε με πολύ μεγάλη Χαρά!

Να είμαστε όλοι μας Εκεί!

 ΚΥΡΙΑΚΗ  Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ  25 ΙΟΥΝΙΟΥ 2023.

"Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

(Ματθ. στ΄ 22-33) (Ρωμ. ε΄ 1-10)

Η πίστη στη Θεία Πρόνοια

«Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε»

  Η απόλυτη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού, προβάλλει ως βασική αναγκαιότητα στη ζωή του ανθρώπου. Λειτουργεί ως αντίδοτο στην αγωνιώδη μέριμνα που βλέπουμε συνήθως να εκδηλώνεται για τις βιοτικές και άλλες ανάγκες, οι οποίες τον καθηλώνουν και τον εγκλωβίζουν σε πολλαπλά αδιέξοδα.

 Είναι ξεκάθαρα τα μηνύματα που εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, που είναι παρμένη από την «Επί του Όρους Ομιλία» του Κυρίου μας. Η αλήθεια αυτή που εκπέμπει σήμερα το ευαγγελικό μήνυμα είναι τόσο επίκαιρη, αφού αναδεικνύεται και σαν σωτήρια συνταγή για τη θεραπεία της «παθογένειας» που προσβάλλει το σημερινό άνθρωπο. Και πραγματικά, τον βλέπουμε να είναι φοβερά ευάλωτος σε αυτό που ο ίδιος το έχει ονομάσει άγχος.

 Δεν συνιστά τίποτε άλλο το σύμπτωμά αυτό παρά την νοοτροπία που αναπτύσσει να στηρίζει όλα αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις, αρνούμενος να προσβλέπει και να επικαλείται τη βοήθεια το Θεού και να δείχνει έτσι εμπιστοσύνη στο άγιο θέλημά Του.

Πλεονεξία

 Βέβαια, με τις συμβουλές που μάς δίνει ο Κύριος και οι οποίες φαντάζουν σαν πολύτιμοι πνευματικοί μαργαρίτες, ανεκτίμητης αξίας, δεν ενθαρρύνει με οποιοδήποτε τρόπο την φυγή από τη ζωή. Δεν προτρέπει τον άνθρωπο να παύσει να ενδιαφέρεται για τη βιολογική του συντήρηση και ειδικότερα για την εξασφάλιση των απαραιτήτων για αυτήν εφοδίων. 

 Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε παρανόηση, αλλά και παραποίηση του βαθύτερου μηνύματος και νοήματος του Ευαγγελικού λόγου. Εκείνο όμως που επιβάλλεται να προσέξει ο άνθρωπος, είναι να μην αφήσει τον εαυτό του να περιπέσει στην μάστιγα της πλεονεξίας, μια πορεία που οδηγεί στην καταστροφή.

 Στην κατάντια αυτή σαν βρεθεί ο άνθρωπος,  συλλαμβάνεται να μαζεύει μετά μανίας για τον εαυτό του όλο και περισσότερα υλικά αγαθά και να έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να τον προσδέσει στον υλικό πλούτο. Όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος, η αποκλειστική  προσκόλληση του ανθρώπου στο χρήμα και γενικά στην ύλη, σημαίνει υποδούλωσή του στην ειδωλολατρία. Φοβερή πραγματικά η δουλεία αυτή που ξεπερνά σε όρια κάθε άλλη κακία και αστοχία.

 Δεν είναι λίγες φορές που βλέπουμε ανθρώπους να προσπαθούν να στηρίζουν τον εαυτό τους στις δικές τους δυνάμεις, στην αξία του χρήματος που το τοποθετούν στη θέση του Θεού. Ο άνθρωπος, ειδικότερα της εποχής μας, συλλαμβάνεται να λατρεύει το χρήμα, που τελικά, όπως άλλωστε όλοι διαπιστώνουμε, διαφθείρει συνειδήσεις και συνθλίβει το πρόσωπό με την ιδιαίτερη αξία του. Τον υποτάσσει στα διάφορα πάθη της ατιμίας, «άτινα αισχρόν εστιν και λέγει», σημειώνει χαρακτηριστικά ο μεγάλος απόστολος των Εθνών Παύλος.

  Ο Κύριος για να μάς απεγκλωβίσει από τα ολέθρια πλοκάμια της πλεονεξίας που τόσο βασανιστικά υψώνονται μπροστά μας, αλλά και για να μας απαλλάξει από μέριμνες που μάς αποπροσανατολίζουν από τον πραγματικό μας σκοπό, μάς συμβουλεύει: «μη μεριμνάτε τι θα φάτε και τι θα πιείτε…». Δεν μας λέει να μην εργαζόμαστε και να μην φροντίζουμε για την ικανοποίηση στοιχειωδών αναγκών μας. 

  Μάς διδάσκει όμως ότι η οποιαδήποτε εργασία μας, θα πρέπει να βρίσκεται κάτω από την ευλογία και την πρόνοια του Θεού.

 Στην προοπτική αυτή η εργασία, ακόμα και στις περιπτώσεις που μπορεί να εξουθενώνει σωματικά τον άνθρωπο, τον πλημμυρίζει  με χαρά και ικανοποίηση, γιατί προάγει και τελειοποιεί την ύπαρξη του. 

 Η πρόοδος σε μια τέτοια εργασία εξαρτάται από την προσφορά της διακονίας και της αγάπης μας στους άλλους ανθρώπους. Σε αντίθεση με την αγωνιώδη μέριμνα που αφήνει τον άνθρωπο να αιωρείται  στον εαυτό του και να αποψιλώνεται η ύπαρξή του από τα βαθύτερα νοήματα της ζωής.

 Ο άνθρωπος λοιπόν, επιβάλλεται να συνδέει τη ζωή του με τον αιώνιο Θεό προκειμένου να βαδίζει με σταθερά και σίγουρα βήματα και να είναι σε θέση να αξιολογεί σωστά τα πράγματα. Αυτό θα το κατορθώσει από τη στιγμή που θα αρχίσει να εναποθέτει την ύπαρξη του με εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού. 

 Ο Θεός σαν Παντογνώστης αλλά συνάμα και σαν στοργικός Πατέρας, γνωρίζει τις ανάγκες μας και φροντίζει με κάθε τρόπο να τις ικανοποιεί έτσι ώστε να εξυπηρετείται το πραγματικό μας συμφέρον, που είναι σίγουρα εναρμονισμένο με την πραγματοποίηση του θείου προορισμού μας.

Αγαπητοί αδελφοί, η μέριμνά μας θα πρέπει να στρέφεται αποκλειστικά στο πώς θα ακολουθούμε τις συμβουλές του Κυρίου μας που έχουν αιώνια ισχύ και αξία. Ο Κύριος μάς προτρέπει να ζητάμε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του και όλα τα άλλα θα  προστεθούν.

 Ο Χριστός μάς καλεί να μετάσχουμε στη ζωή του Θεού. Στην πραγματικότητα, είναι εκείνη, δηλαδή η μετοχή μας στην θεία ζωή, που θα μάς σπρώξει να μην προσδενόμαστε στα πρόσκαιρα και τα φθαρτά, αλλά να απογειωνόμαστε στα αιώνια και αληθινά. Όταν ο άνθρωπος με απόλυτη εμπιστοσύνη εναποθέτει τα πάντα στην αγάπη του Θεού, τότε θα αισθάνεται ότι όλα είναι δικά του. 

 Θα δέχεται και θα αντιπροσφέρει την αγάπη του Θεού και θα βιώνει την αλληλοπεριχώρησή της σαν μια σωτήρια πραγματικότητα. Και τότε βέβαια, θα γεύεται την εμπειρία της Βασιλείας του Θεού και θα απαλλαγεί από οποιεσδήποτε αγωνιώδεις βιοτικές μέριμνες που τον κρατούν δέσμιο στη γη και δεν τον αφήνουν να ατενίσει ξεκάθαρα τον ουρανό. 

 Γι’ αυτό ας μιμηθούμε τη ζωή ευλογημένων και αγιασμένων μορφών, όπως είναι η οσιομάρτυς Φεβρωνία και ο Ορέντιος και οι συν αυτώ μάρτυρες, των οποίων τη μνήμη τιμά σήμερα η Εκκλησία μας. Αποτελούν τους πιο φωτεινούς οδοδείκτες για ουράνιες και αιώνιες αναβάσεις.

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

 

Ἡ μέριμνα εἶναι ὀλιγοπιστία 

Εὐαγγελικὸ καί  Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα

 Κυριακῆς 25 Ἰουνίου 2023.

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ἰουνίου 2023, Γ΄ Ματθαίου (Ματθ. ς΄ 22-33)

Εἷπεν ὁ Κύριος· ὁ λύχνος τοῦ σώµατός ἐστιν ὁ ὀφθαλµός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλµός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶµά σου φωτεινὸν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλµός σου πο­νηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶµά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; 

Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα µισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ µαµωνᾷ. ∆ιὰ τοῦτο λέγω ὑµῖν, µὴ µεριµνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑµῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, µηδὲ τῷ σώµατι ὑµῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶµα τοῦ ἐνδύµατος; ἐµ­βλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑµῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑµεῖς µᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν; τίς δὲ ἐξ ὑµῶν µεριµνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα; καὶ περὶ ἐν­δύµατος τί µεριµνᾶτε;

 καταµάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· λέγω δὲ ὑµῖν ὅτι οὐδὲ Σολοµὼν ἐν πάσῃ τῇ δό­ξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήµερον ὄντα καὶ αὔ­ριον εἰς κλίβανον βαλλόµενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀµφιέννυσιν, οὐ πολλῷ µᾶλλον ὑµᾶς, ὀλι­γό­­πιστοι; µὴ οὖν µεριµνήσητε λέγοντες, τί φά­γωµεν ἢ τί πίωµεν ἢ τί περιβαλώµεθα; πάν­τα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑµῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑµῖν.

 

Η ΜΕΡΙΜΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑ!

«Μὴ μεριμνᾶτε»

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους καὶ πιὸ ἐπικίνδυνους ἐχθροὺς τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἐποχή μας εἶναι ἀναμφίβολα τὸ ἄγχος. Ἔχουμε ἄγχος γιὰ τὸ μέλλον μας, τὴν ὑγεία, τὴν οἰκογένεια, τὴν ἐπαγγελματικὴ ἐπιτυχία, τὶς οἰκονομικὲς ἀπολαβές μας. Ὅλες οἱ συζητήσεις καὶ οἱ κόποι μας στρέφονται κάποτε γύρω ἀπὸ αὐτὰ καὶ βλάπτουν τὴν ὑγεία τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς μας. Στὴν ἐποχὴ τῆς διαρκοῦς ἀνασφάλειας ἡ προτροπὴ τοῦ Κυρίου, ποὺ ἀκούσαμε στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἀντηχεῖ σήμερα πιὸ ἐπίκαιρη ἀπὸ ποτέ: «Μὴ μεριμνᾶτε»! Μάλιστα, στὴ συνέχεια τοῦ λόγου του ὁ Κύριος ἀποκαλεῖ ὀλιγόπιστους ὅσους ἔχουν ἀγωνιώδη μέριμνα γιὰ τὴ ζωή τους. Ἂς δοῦμε λοιπὸν τρεῖς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ ἀγωνιώδης μέριμνα εἶναι ὀλιγοπιστία.

1. Ὁ διάκοσμος τῆς φύσεως

Τὴν ἀλήθεια αὐτὴ μᾶς ἐπιβεβαιώνει τὸ βιβλίο τῆς φύσεως, ἡ ὀμορφιὰ τῆς Δημιουργίας. Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε εἶναι γεμάτη ἀπὸ εἰκόνες τῆς ζωῆς στὴν ὕπαιθρο, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴ φροντίδα τοῦ Θεοῦ ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ἄψυχη κτίση· γιὰ τὰ πουλιὰ ποὺ πετοῦν στὸν ἀέρα, τὰ ὁποῖα οὔτε σπέρνουν, οὔτε θερίζουν, οὔτε μαζεύουν σὲ ἀποθῆκες. Κι ὅμως τὰ τρέφει ὁ ἐπουράνιος Πατέρας. Ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ ἀγριολούλουδα, ποὺ φυτρώνουν καί μεγαλώνουν μόνα τους στοὺς ἀγρούς, χωρὶς νὰ κοπιάζουν ἢ νὰ γνέθουν, καὶ τὰ ὁποῖα στολίζει ὁ Θεὸς μὲ τόση μεγαλοπρέπεια, ἀνώτερη κι ἀπὸ αὐτὴν τοῦ σοφοῦ Σολομῶντος.

Πόσα πράγματι μᾶς διδάσκει ἡ φύση, ἡ ζωγραφιὰ αὐτὴ τοῦ Θεοῦ! Ὅπως εὔστοχα παρατηρεῖ ὁ Μέγας Βασίλειος, «καὶ ἐν τοῖς μικροτάτοις ἡ σοφία καὶ ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ διαφαίνεται» (PG 32, 1373). Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Κηπουρὸς τοῦ σύμπαντος, ποὺ μὲ τὴν ἄπειρη ἀγάπη του τὸ δημιούργησε γιὰ νὰ κατοικήσει σ᾿ αὐτὸ ἡ κορωνίδα τῆς Δημιουργίας του, ὁ ἄνθρωπος. Καὶ δὲν τὸ ἄφησε στὴν τύχη του, ἀλλὰ τὸ συντηρεῖ καὶ τὸ φροντίζει. Δὲν θὰ φροντίσει πολὺ περισσότερο γιὰ τὸν βασιλέα τοῦ σύμπαντος, ποὺ ἔχει ψυχὴ ἀθάνατη;

2. Οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ μεριμνᾶ ὑπερβολικά, λησμονεῖ ἐπίσης τὶς ὑποσχέσεις ποὺ τοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός. Ἐπανειλημμένως μᾶς βεβαιώνει ὁ Κύριος ὅτι προνοεῖ καὶ φρον­τίζει ἀκόμη καὶ γιὰ ὅσα ἐμεῖς δὲν τοὺς δίνουμε σημασία. Ἀκόμη καὶ οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς μας εἶναι μετρημένες, ἀναφέρει χαρακτηριστικά. Τὸ ἄγρυπνο βλέμμα του μᾶς παρακολουθεῖ στοργικὰ καὶ ἐγγυᾶται τὴ διαρ­κὴ προστασία μας.
Ὁ Θεὸς στὸν Ὁποῖο πιστεύουμε, εἶναι ὁ ἴδιος Θεὸς ποὺ ἄνοιξε δρόμο στὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα γιὰ τὸν ἐκλεκτὸ λαό του καὶ ἔτρεφε τοὺς Ἰσραηλίτες στὴν ἔρημο ἐπὶ 40 χρόνια. Εἶναι Αὐτὸς ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ χάρη μας καὶ δέχθηκε τραύματα γιὰ νὰ μᾶς θεραπεύσει μὲ τὴν πληγή του καὶ ὑπέστη τὸν ἀτιμότατο θάνατο τοῦ Σταυροῦ γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴ ζωὴ τῆς μακαριότητος τοῦ Παραδείσου. Εἶναι ὁ ἴδιος Θεὸς ποὺ μὲ βεβαιότητα μᾶς ὑπόσχεται ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ: «Οὐ μή σε ἀνῶ οὐδ᾿ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω» (Ἑβρ. ιγ΄ 5). Ὁ ἀψευδὴς λόγος του χαρίζει ἀπόλυτη ἀσφάλεια καὶ ἀνάπαυση σὲ κάθε ἀναστατωμένη ψυχή.

3. Ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία μας

Ἐπιπλέον, ὁ ἄνθρωπος πού μεριμνᾶ, ἐμπιστεύεται τὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις του ποὺ εἶναι μικρὲς καὶ πεπερασμένες καὶ ἀδια­φορεῖ γιὰ τὸν Θεό. Στηρίζεται στὰ χρήματα, στὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας κι ἔχει τὴν ψευδαίσθηση ὅτι εἶναι παντοδύναμος. Ζεῖ καὶ φέρεται σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει Θεός. Ὁ Θεὸς εἶναι δίπλα του, ἀλλὰ δὲν Τὸν αἰσθάνεται. Μόνο ὅταν βρεθεῖ μπροστὰ σὲ ἀδιέξοδα, σὲ δυσεπίλυτα προβλήματα ὑγείας, ἀντιμέτωπος καὶ μὲ τὸν θάνατο ἀκόμη, καταλαβαίνει τὴ μικρότητά του καὶ τὴν ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ, στὰ χέρια τοῦ Ὁποίου βρίσκεται ἡ πνοὴ καὶ ἡ ζωή του.

Εἶναι ὄντως ὀλιγοπιστία τὸ νὰ πάσχει κανείς, νὰ ἀγωνιᾶ, νὰ ἀγρυπνεῖ ὑπολογίζοντας τὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις του. «Τίς ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα;» (Ματθ. ς΄ 27), μᾶς ρώτησε σήμερα ὁ Κύριος. Ποιός ἀπὸ ἐσᾶς, ὅσο κι ἂν φροντίσει, μπορεῖ νὰ προσθέσει στὸ ἀνάστημά του ἕναν πήχυ; Χωρὶς τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνίσχυρες οἱ φροντίδες μας. Ἐπιπλέον μᾶς κουράζουν ψυχικά, μᾶς γεμίζουν μὲ φόβους καὶ μᾶς ἀφαιροῦν τὸν ὕπνο, τὴν εἰρήνη καὶ τὴ χαρά.

Ἂς διδασκόμαστε λοιπὸν ἀπὸ τὴ φρον­τίδα τοῦ Θεοῦ γιὰ ὅλη τὴ Δημιουργία. Ἂς μὴ λησμονοῦμε τὴν ὑπόσχεσή του, ὅτι πάν­τοτε θὰ φροντίζει γιὰ ἐμᾶς, κι ἂς θυμό­μα­στε ὅτι οἱ ἀνθρώπινες δυνάμεις μας εἶναι ἀπὸ μόνες τους ἀνίσχυρες. Ἔτσι θὰ καταφεύγουμε μὲ πίστη στὸν παντοδύναμο Θεὸ καὶ θὰ Τοῦ ἐμπιστευόμαστε ὅ,τι μᾶς ἀπασχολεῖ, ἔχοντας τὴ βεβαιότητα ὅτι Ἐκεῖνος θὰ μεριμνᾶ γιὰ κάθε μας ἀνάγκη.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ἰουνίου 2023, Γ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ε΄1-10)

Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, 2 δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγω­γὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστή­καμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. 3 οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑ-πο­μονὴν κατεργάζεται, 4 ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, 5 ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. 6 ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. 7 μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν. 8 συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέ­θανε. 9 πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐ­τοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. 10 εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέ­ν­τες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ἀφοῦ λοιπόν γίναμε δίκαιοι μέσῳ τῆς πίστεως, ἔχου­­με εἰρήνη μέ τόν Θεό διαμέσου τῆς μεσιτείας τοῦ Κυ­ρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, 2 ὁ ὁποῖος μέ τήν πίστη μας πρός αὐτόν μᾶς ἔχει ἤδη φέ­ρει στήν κατάσταση αὐτή τῆς χάριτος, στήν ὁποία στε­­κόμαστε στερεά. Καί δέν τρέμουμε τώρα τή θεία ὀρ­γή, ἀλλά καυχόμαστε ἐλπίζοντας ὅτι θά ἀπολαύ­σουμε τή δόξα τοῦ Θεοῦ. 3 Καί δέν καυχόμαστε μόνο γιά τή δόξα πού ἐλπίζουμε, ἀλλά καυχόμαστε καί γιά τίς θλίψεις· διότι γνωρίζουμε ὅτι ἡ θλίψη παράγει σιγά-σιγά ὡς μόνιμο καί τέλειο ἔργο τήν ὑπομονή, 4 ἡ ὑπομονή παράγει ἀρετή δοκιμασμένη καί τέλεια, καί ἡ δοκιμασμένη ἀρετή παράγει τήν ἐλπίδα στό Θεό. 5 Καί ἡ ἐλπίδα αὐτή δέν ντροπιάζει καί δέν διαψεύδει αὐτόν πού τήν ἔχει, διότι ἡ ἀγάπη πού ἔδειξε σέ μᾶς ὁ Θεός, στόν ὁποῖο ἐλπίζουμε, ἐκχύθηκε καί πλημμύρισε τίς καρδιές μας μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα πού μᾶς δόθηκε ὡς ἀρραβώνας τῆς ἐλπίδας μας. 6 Καί εἶναι πραγματικά ἀξιοθαύμαστη καί μοναδική ἡ ἀγάπη πού μᾶς ἔδειξε ὁ Θεός. Διότι ὅταν ἐμεῖς ἤμα­σταν ἀκόμη ἀσθενεῖς πνευματικά καί δέν μπορούσαμε νά ἐργασθοῦμε τό καλό καί νά ἀπαλλαγοῦμε μόνοι μας ἀπό τήν ὀργή, ὁ Χριστός στόν κατάλληλο χρόνο πού εἶχε ὁρίσει ὁ Θεός, πέθανε γιά νά σώσει ἀνθρώπους ἀσε­βεῖς. 7 Κι αὐτό ἀποδεικνύει πράγματι τή μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ· διότι μόλις καί μετά βίας θά βρεθεῖ ἄνθρωπος νά πεθάνει γιά κάποιον δίκαιο. Διότι γιά ἕναν καλό ἄνθρω­πο ἴσως νά ἔκανε κανείς τήν τόλμη νά πεθάνει. 8 Ὁ Θεός ὅμως δείχνει περίτρανα τήν ἀγάπη πού ἔχει ἀπό τά βάθη του γιά μᾶς, διότι ὁ Χριστός πέθανε γιά χά­ρη μας, ὅταν ἐμεῖς ἤμασταν ἀκόμη γεμάτοι ἁμαρ­τίες. 9 Πολύ περισσότερο λοιπόν τώρα πού δικαιωθήκαμε μέ τό αἷμα καί τή θυσία τοῦ Χριστοῦ, θά σωθοῦμε μέσῳ αὐτοῦ ἀπό τή μέλλουσα ὀργή. 10 Διότι, ἐάν συμφιλιωθήκαμε μέ τόν Θεό μέ τό θάνατο τοῦ Υἱοῦ του ὅταν ἤμασταν ἐχθροί, πολύ περισσότερο τώρα πού συμφιλιωθήκαμε θά σωθοῦμε διαμέσου τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος δέν ὑπάρχει πλέον ἀνάγκη νά πε­­­­θάνει, ἀλλά ζεῖ ἔνδοξος στούς οὐρανούς ὡς μεσίτης δικός μας.

 

Άγιος Νεκτάριος: Επιστολή για την αγαθή συνείδηση.

Εν Αθήναις την 8η Δεκεμβρίου 1904.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, χαίρετε! Ετέραν επιστολήν σας της από 10 Νοεμβρίου γεγραμμένης, ήτοι της προ μηνός ακριβώς, δεν έλαβον και αγνοώ πως έχετε.

Εγώ από του χρόνου της λήψεως της επιστολής σας και επιστολήν σας έγραψα και φύλλα του «Γνώθι σαυτόν» σας έστειλα και ωδήν τινά προς την Κυρίαν Θεοτόκον. Πιστεύω ότι τα ελάβατε• σήμερον σας πέμπω εγκλείστως ετέραν ωδήν, ήτις πιστεύω να σας τέρψη πνευματικώς. Σήμερον διά της παρούσης μου σας γράφω εν σκιαγραφία την ομιλίαν την οποίαν εξεφώνησα εις τον ιερόν ναόν της Μητροπόλεως την εορτήν του αγίου Νικολάου• έλαβον το θέμα εκ της περικοπής του αναγνωσθέντος Αποστόλου «πεποίθαμεν γαρ, ότι καλήν συνείδησιν έχομεν, εν πάσι καλώς θέλοντες αναστρέφεσθαι» και ωμίλησα περί αγαθής συνειδήσεως.

Είπον λοιπόν, ότι η αγαθή συνείδησις είναι των αγαθών το μέγιστον, διότι βραβεύεται ημίν την ειρήνην της ψυχής, την γαλήνην της καρδίας, την αταραξίαν της συνειδήσεως, την ηρεμίαν τω πνεύματι. Αύτη εκχέει εν τη καρδία την χαράν, αύτη παρρησίαν δίδωσι προς τον Θεόν, αύτη τας αιτήσεις ημών ευπρόσδεκτους καθιστά, αύτη κρούοντος ανοίγει ημίν τας πύλας του ουρανού, αύτη φορεύς γίνεται των θείων δωρεών, αύτη τους καρπούς του αγίου Πνεύματος δαψιλεύει, αύτη τα χαρίσματα του αγίου Πνεύματος δωρείται, αύτη τους πόθους του άκρου αγαθού πληροί, αύτη εις ευδαιμονίαν και μακαριότητα άγει, αύτη προμνηστεύεται ταίς ψυχαίς την των ουρανών βασιλείαν τη ταύτη εχούση ψυχή.

Ταύτα διδασκόμεθα εξ αυτών των αγίων Γραφών, εξ αυτού του στόματος του Σωτήρος και αυτών των Αυτού αγίων Αποστόλων. Ο Σωτήρ εντέλλεται λέγων «αιτείτε και δοθήσεται, ζητείτε και ευρήσητε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν, πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. 7,7).

Ναί, χριστιανοί αδελφοί, ανοίγει, διότι υιοθετήθημεν διά του Θεού και εγενόμεθα τέκνα Θεού, όστις ως Πατήρ αγαθός εστίν έτοιμος, να δώση ημίν τα προς σωτηρίαν αιτήματα και ζωήν την αιώνιον, διότι ο Μονογενής Αυτού Υιός εξηγόρασεν υμάς εκ της κατάρας του Νόμου, ίνα την υιοθεσίαν απολάβωμεν, διό και ο Παύλος γράφων προς Γαλάτας λέγει• «ότι δε εστέ υιοί, εξαπέστειλεν ο Θεός το πνεύμα του Υιού Αυτού εις τας καρδίας υμών κράζων Αββά ο Πατήρ, ώστε ουκ έτι δούλοι, αλλ’ υιοί, ει δε υιοί και κληρονόμοι Θεού διά Ιησού Χριστού» (κεφ. δ, 4).

Τα αυτά γράφει και ο επιστήθιος φίλος, παρθένος, ηγαπημένος Ευαγγελιστής Ιωάννης εν τη Α’ Καθολική αυτού επιστολή λέγων «εάν η καρδία ημών μη καταγινώσκη ημών παρρησίαν έχομεν προς τον Θεόν, και ο εάν αιτώμεν λαμβάνομεν απ’ Αυτού, ότι τας εντολάς Αυτού τηρώμεν και τα αρεστά ενώπιον Αυτού ποιούμεν» (γ’ 21-22). Εκ των λόγων του επιστήθιου Ευαγγελιστού μανθάνομεν, ότι οι έχοντες αγαθήν συνείδησιν, έχουσι παρρησίαν προς τον Θεόν, διότι τας εντολάς Αυτού τηρούσι και τα αρεστά ενώπιον Αυτού ποιούσιν.

Οι έχοντες αγαθήν συνείδησιν• ούτοι έχουσι καρδίαν μη καταγινώσκουσαν αυτούς αμαρτίαν και παράβασιν θείων εντολών• ούτοι έχουσι καρδίαν καθαράν και πνεύμα ευθές, και περί τούτων διαλέγεται ενταύθα ο Ευαγγελιστής.

Όθεν διδασκόμεθα, ότι ο καθαράν έχων καρδίαν, ο μη καταγινωσκόμενος υπό της καρδίας του, ο ποιων το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον ενώπιον του Θεού, ο ακριβής τηρητής των εντολών του Κυρίου, ούτος έχει παρρησίαν προς τον Θεόν και παν ο,τι ζητεί λαμβάνει παρά Θεού. Ώστε ο αγαθήν έχων καρδίαν, ως υιός του Θεού αγαπητός, ως έχων ένοικον το πνεύμα του Υιού Αυτού εις την καρδίαν αυτού, έχει παρρησίαν προς τον Θεόν και αιτών λαμβάνει, και ζητών ευρίσκει, και κρούων γίνεται δεκτός. Τις του τοιούτου ανθρώπου μακαριώτερος;

Τίνος αγαθού δύναται να μείνη εστερημένος ο τοιούτος; Ουχί πάντα τα αγαθά, πάντα τα χαρίσματα του αγίου Πνεύματος συνέδραμον εν τη μακαρία αυτού ψυχή; Τίνος πλέον επιδέεται; Ουδενός! Αληθώς ουδενός. Ναί, χριστιανοί αδελφοί ουδενός• επειδή είναι ο έχων αγαθήν συνείδησιν, διότι έχει ένοικον τα άκρον αγαθόν. Αληθώς άρα η αγαθή συνείδησις είναι το κράτιστον των αγαθών, διότι εν εαυτή υπάρχει η μακαριότης. Μακάριος και τρισμακάριος ο άνθρωπος, ο αγαθήν κεκτημένος συνείδησιν.

Πόσον πλανώνται οι άνθρωποι, οι αναζητούντες την εαυτών ευτυχίαν, την εαυτών ευδαιμονίαν, την εαυτών μακαριότητα έκτος εαυτών, εν τη δόξη, εν τη πολυκτημοσύνη, εν ταίς απολαύσεσιν, εν ταίς τρυφαίς, εν ταίς ηδοναίς και εν πάσαις ταίς χλιδαίς και ματαιότησι, ων το τέλος πικρία! Πόσον πλανώνται, οι οικοδομούντες την εαυτών ευτυχίαν επί πραγμάτων φθαρτών και αλλοιωτών, ουδεμίαν κεκτημένων ηθικήν αξίαν και ηθικήν ευχαρίστησιν, διότι η αληθής ευτυχία, η αληθής ευδαιμονία, η αληθής μακαριότης εδράζεται επί της ηθικής απολαύσεως.

Πάσα ετέρα απόλαυσις μόνον τα χείλη ηδύνει, την καρδίαν όμως πληροί πικρίας. Η εκτός της καρδίας οικοδομουμένη ύλη, προς ανέγερσιν πύργου ευτυχίας, οικοδομείται επί σαλευομένου υπό διηνεκών σεισμών εδάφους, εφ’ ου ουδέ λίθος επί λίθου δυνατόν να μείνη επί μακρόν χρόνον, ώστε μάταιοι και δείλαιοι οι τοιούτοι δομήτορες.

Χριστιανοί! Η ευτυχία κείται εν ημίν αυτοίς και ευδαίμων και τρισμακάριος ο άνθρωπος, ο κατανοήσας τούτο. Εξετάσατε την καρδίαν υμών και μάθετε την ηθικήν αυτής κατάστασιν. Είδατε μη απώλεσε την παρρησίαν αυτής προς τον Θεόν, μη καταγινώσκει υμών επί παραβάσει νόμων ηθικών, μη ελέγχει υμάς επί αθετήσει θείων εντολών, μη διαμαρτύρεται η συνείδησις υμών διά την καταπίεσιν αυτής, μη εγκαλεί υμάς επί αδικία, επί ψεύδει, επί παραμελήσει των θείων καθηκόντων, επί αμελεία, των προς τον πλησίον υμών καθηκόντων. Ερευνήσατε μη κακίαι και πάθη επλήρωσαν τας καρδίας υμών, μη επιποθώσι τοις κακοίς, μη δουλεύωσι τοις κακοίς συγκατατιθέμεναι. Ίδωμεν μη αποκλίνει η καρδία υμών του αγαθού, ετράπη δε εις οδούς σκολιάς, εις τρίβους αβάτους, εν οις ελοχεύουσιν οι φίλοι της απωλείας.

Δυστυχείς οι άνθρωποι, οι την εαυτών εγκαταλείψαντες καρδίαν και μακαριότητα ή ευδαιμονίαν ή ευτυχίαν ονειρευόμενοι τα τάλαντα του Κροίσου, ο τε υπό γην και ο επί γης χρυσός εισίν ανίσχυρα, να παράσχωσιν αυτώ ευτυχίαν τινά. Τι λέγω, ευτυχίαν; Αλλ’ ουδέ της κακοδαιμονίας αυτών ν’ απαλλάξωσιν δύνανται, ουδέ να μετριάσωσι τον τάραχον της εαυτού ψυχής, της ταρασσομένης ως θαλάσσης, υπό της πληθύος των κακών, ως υπό σφοδροτάτων πνεόντων ανέμων.

Δυστυχώς, χριστιανοί αδελφοί, ο την εαυτού καρδίαν αμελήσας και μη ταχέως επιμεληθείς, ου μόνον των αγαθών πάντων εστέρηται, αλλά και εν συμφορά κακών παντοίων ενέπεσε, εξ ων ουκ έστι σωτηρία. Απέβαλε την χαράν και εισεπήδησεν εν αυτή η λύπη και η πικρία, η θλίψις και η στενοχώρια. Απέβαλε την ειρήνην και εισώρμησεν εν τη καρδία ο τάραχος και ο πόλεμος και ο θόρυβος και ο τρόμος. Απέβαλε την αγάπην και το μίσος, εισδύσαν εν αυτή, κατέστησεν αυτήν έρημον πάσης αρετής, δυναμένης να περιέπη την πάσχουσαν ψυχήν του. Απέβαλε, τέλος, άπαντα τα χαρίσματα και τους καρπούς του αγίου Πνεύματος, α έλαβεν εν τω βαπτίσματι, τα καθιστώντα τον άνθρωπον μακάριον και προσέλαβεν απάσας τας κακίας, τας καθιστώσας τον άνθρωπον κακοδαίμονα, άθλιον και ελεεινόν. Η κόλασις και ο Άδης προμνηστεύονται την ψυχήν αυτού.

Χριστιανοί αδελφοί ! Ο Θεός πλούσιος ων εν ελέει, πλάσας ημάς κατ’ εικόνα ιδίαν, ίνα καταστήση ημάς κοινωνούς της ιδίας αγαθότητος, θέλει, ίνα πάντες αξιωθώμεν του μακαρίου βίου εν τε τω παρόντι και τω μέλλοντι. Η βρύσις της αγίας ταύτης Εκκλησίας προς τούτο υπό του Τριαδικού Θεού επήχθη επί γης εν μέσω ημών, όπως απολούη, αποκαθαίρη ημάς αμαρτιών ημών, αγιάζη και φιλιοί προς το θείον, χαρίζηται ημίν την παρρησίαν προς τον Θεόν και ανοίγη τας πύλας του Ουρανού, όπως ημάς εισαγάγη εν αυτώ, όπως χαρίζηται ημίν τας ευλογίας του Ουρανού, όπως κατάγη εφ’ ημάς τα θεία δώρα. Η Εκκλησία ιδρύθη, ίνα τους αμαρτωλούς αγιάζη. Τας αγκάλας αυτής έχει ανοικτάς προς υποδοχήν. Δεύτε σπεύσωμεν οι βεβαρυμένην έχοντες την συνείδησιν, σπεύσωμεν• εστίν έτοιμη, ίνα άρη το βαρύ φορτίον, το βαρύνον την συνείδησιν ημών και χαρίσηται ημίν την προς τον Θεόν παρρησίαν, όπως πληρωθή η καρδία ημών μακαριότητος και αξιωθώμεν και της αιωνίου μακαριότητος. Αμήν.

Τοιαύτα τίνα είπον• έγραψα δε προς χάριν σας, όπως σας ευχαριστήσω. Τας ευχάς μου εις την κυρίαν Ευτυχίαν, εις την Φηλιώ και εις σας. Εύχομαι υμίν υπομονήν και φρόνησιν.

Διατελώ προς Θεόν ευχέτης

Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος

 

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Πηγαίνουμε στη Θεία Λειτουργία με τον πόθο αυτό;

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ: Η Θεία Λειτουργία, είναι ένας αρραβώνας με τον Χριστόν, ένας γάμος. Μας βάζει εις την Βασιλείαν Του.

Ύστερα θα βγούμε πάλι, θα πάμε στο σπίτι μας με τα πάθη μας, με τις αμαρτίες μας, με τις μιζέριες μας. Δεν έχει σημασία.

Θα πάμε πάλι στη Λειτουργία, θα αρπάξωμε πάλι τον Χριστόν, θα μας θεώση ξανά. Και έτσι, με συνεχή αγώνα, με συνεχή πορεία, μπροστά ο Ιερεύς, πίσω εμείς, θα φθάσωμε εις τη Βασιλείαν των Ουρανών.

Πηγαίνομε εις την Λειτουργίαν με τον πόθο αυτόν; Εξασφαλίσαμε τη Βασιλείαν των Ουρανών.