...

 

Κυριακὴ Β΄ Λουκᾶ

 Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

 Κυριακῆς 2 Ὀκτωβρίου 2022

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Ὀκτωβρίου 2022, Β΄ Λουκᾶ (Λουκ. ς΄ 31-36)

31 καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁ­­­μοίως. 32 καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγα­πῶντας ὑμᾶς, ποία ὑ­μῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτω­λοὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσι. 33 καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι. 

34 καὶ ἐὰν δανείζητε παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπο­λάβωσι τὰ ἴσα. 35 πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐ-χ­θροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποι­εῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀ­­πελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μι­σθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσε­σθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀ­­­χαρίστους καὶ πονηρούς.

 36 Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰ­­κτίρμων ἐστί.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

31 Καί μέ λίγες λέξεις, ὅπως θέλετε νά σᾶς συμπεριφέρονται καί νά σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι ἀκριβῶς νά συμπεριφέρεσθε κι ἐσεῖς σ’ αὐτούς καί νά τούς κάνετε τά ἴδια. 32 Διότι ἐάν ἀγαπᾶτε μόνον ἐκείνους πού σᾶς ἀγαποῦν, ποιά εὔνοια καί ποιά ἀμοιβή σᾶς ἀνήκει ἀπό τόν Θεό; Καμία. Διότι καί οἱ ἁμαρτωλοί ἀγαποῦν ἐκείνους πού τούς ἀγαποῦν. 33 Κι ἄν κάνετε τό καλό σ’ ἐκείνους πού σᾶς εὐ­ερ­γε­τοῦν, ποιά εὔνοια καί χάρη καί ἀνταμοιβή σᾶς ἀνήκει ἀπό τόν Θεό; Καμία. Διότι καί οἱ ἁμαρτωλοί τό ἴδιο κάνουν. 

34 Κι ἄν δανείζετε σ’ ἐκείνους ἀπό τούς ὁποίους ἐλπίζετε νά πάρετε πίσω αὐτά πού δανείσατε, ποιά χάρη καί ἀνταπόδοση ἀπό τόν Θεό σᾶς ἀνήκει; Καμία. Διότι καί οἱ ἁμαρτωλοί δανείζουν σέ ἄλλους ἁμαρτωλούς γιά νά πάρουν πίσω ὁλόκληρο τό ποσό πού δάνεισαν ἤ καί σέ ὥρα ἀνάγκης νά πάρουν κι αὐτοί ἴσα ὀφέλη καί δάνεια ἀπό ἐκείνους στούς ὁποίους δάνεισαν. 

35 Ἐσεῖς ὅμως νά ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας καί νά τούς εὐεργετεῖτε καί νά τούς δανείζετε χωρίς νά ἐλπίζετε σέ καμία ἀνταπόδοση ἀπ’ αὐτούς. Καί θά εἶναι πολύς ὁ μισθός σας καί μεγάλη ἡ ἀνταμοιβή σας ἀπό τόν Θεό. Καί θά εἶστε στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν κατά χάριν παι­διά τοῦ ὑψίστου Θεοῦ, μέ τόν ὁποῖο θά μοιάζε­τε πνευ­­­­ματικῶς. Διότι κι αὐτός εἶναι εὐεργετικός καί ὠφέ­λι­­μος στούς ἀνθρώπους πού δείχνουν ἀχαριστία στίς τό­σες εὐεργεσίες του καί πού δέν ἔχουν καλή διάθεση καί προαίρεση ἀλλά εἶναι πονηροί.

 36 Νά γίνεστε λοιπόν σπλαχνικοί πρός τόν συνάνθρωπό σας καί συμπονετικοί στίς δυστυχίες του καί στίς ἀνάγκες του, ὅπως καί ὁ οὐράνιος Πατέρας σας εἶναι σπλαχνικός σέ ὅλους.

Ἐπιμέλεια γιὰ τὴν ψυχή μας

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Ὀκτωβρίου 2022, ΙΣΤ΄ Κυριακῆς (Β΄ Κορ. ς΄ 1-10)

Ἀδελφοί, συνεργοῦντες παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς — λέγει γάρ· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι· ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας — μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ

1. Ἡ μοναδικὴ εὐκαιρία

Στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα ἀπὸ τὴ Β΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή, ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ στοὺς πιστοὺς νὰ ἀγωνίζονται μὲ ἐπιμέλεια γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους.

Σᾶς παρακαλοῦμε, λέει, ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι, ποὺ εἴμαστε συνεργοὶ τοῦ Θεοῦ στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας σας, νὰ ἀποδείξετε μὲ τὴν ἐπιμέλειά σας ὅτι δὲν δεχθήκατε ἀνώφελα τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ. Δὲν θὰ ἔχετε πάντοτε τὴν εὐκαιρία νὰ ἀκοῦτε τοὺς ἀπεσταλμένους του. Διότι, ὅπως ἀναφέρεται στὴν Ἁγία Γραφή: Στὸν κατάλληλο καιρὸ σὲ ἄκουσα καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ δόθηκε εὐκαιρία σωτηρίας σὲ βοήθησα. «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας». Τώρα, λοιπόν, εἶναι ὁ κατάλληλος καιρός· τώρα εἶναι ἡ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία μπορεῖς νὰ κερδίσεις τὴ σωτηρία σου.

Τώρα! Τὸ γράφει καὶ τὸ ξαναγράφει ὁ θεῖος Ἀπόστολος γιὰ νὰ τονίσει ὅτι δὲν ὑπάρχει περιθώριο ἀναβολῆς. Τώρα, στὴν παρούσα ζωή μας πρέπει νὰ ἐνδια­φερ­θοῦμε γιὰ τὴ σωτηρία μας. Μετὰ τὸν θάνατο θὰ εἶναι ἀργά. Ἐπειδὴ μάλιστα δὲν γνωρίζουμε τί μᾶς ἐπιφυλάσσει τὸ μέλλον, οὔτε πότε θὰ μᾶς πάρει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, μὲ τὴ λέξη «τώρα» ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐννοεῖ τελικὰ τὴν παρούσα στιγμή. Διότι τὸ παρὸν ἀνήκει σ᾿ ἐμᾶς. Τὸ μέλλον εἶναι τοῦ Θεοῦ.

Χωρὶς ἀναβολή, συνεπῶς, ἂς φροντίσουμε γιὰ τὴν ψυχή μας. Ἄμεσα, τώρα νὰ ἐπιμεληθοῦμε τὴ σωτηρία μας, νὰ τακτοποιήσουμε τὴν ψυχή μας, νὰ ἐφαρμόσουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὔριο ἴσως νὰ εἶναι ἀργά. Αὐτὴ εἶναι ἡ μοναδικὴ εὐκαιρία μας, τὸ παρόν. Ἀπὸ τὸ «τώρα» ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Ἀπὸ μία στι­γμή, ἀπὸ τὴν παρούσα στιγμὴ κρέμεται ἡ αἰωνιότητα. Ἂς μὴν ἀναβάλλουμε, λοιπόν!

2. Ὁ ἀληθινὸς πλοῦτος

Στὴ συνέχεια ὁ θεῖος Ἀπόστολος περιγράφει τὴ ζωὴ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι μὲ ἐπιμέλεια ἐπιτέλεσαν τὸ ἔργο ποὺ τοὺς ἀνέθεσε ὁ Κύριος, χωρὶς νὰ δίνουν καμία ἀφορμὴ σκανδάλου, γιὰ νὰ μὴν κατηγορηθεῖ ἡ διακονία τοῦ κηρύ­γματός τους. Ἀντίθετα, μὲ κάθε τρόπο, σημειώνει, ἀποδεικνύουμε ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι ὅτι εἴμαστε ἀληθινοὶ διάκονοι τοῦ Θεοῦ. Καὶ συγκεκριμένα, μὲ τὴν ὑπομονὴ ποὺ κάνουμε, μὲ τὶς θλίψεις ποὺ ἀντιμετωπίζουμε, μὲ τὴν ἀνέχεια, τὶς στενοχώριες, τὶς μαστιγώσεις ποὺ δεχόμαστε, τὶς φυλακίσεις, τὶς καταδιώξεις ἀπὸ τόπο σὲ τόπο, τοὺς κόπους, τὶς ἀγρυπνίες, τὴ στέρηση τοῦ φαγητοῦ. Τὸ ἀποδεικνύουμε μὲ τὴν ἁγνότητά μας, μὲ τὴν ὀρθὴ γνώση τῆς ἀλήθειας, μὲ τὴ μακροθυμία καὶ τὴν καλοσύνη ποὺ δείχνουμε, μὲ τὴ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ τὴν ἀνυπόκριτη ἀγάπη μας, μὲ τὸν λόγο μας ποὺ κηρύσσει τὴν ἀλήθεια, μὲ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦμε χάρη στὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα ποὺ χρησιμοποιοῦμε γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς δικαιοσύνης στὸν κόσμο.

Ἀποδεικνύουμε ἀκόμη τὴ γνησιότητά μας, συνεχίζει, μὲ τὴ δόξα ποὺ δεχόμαστε ἀπὸ τοὺς πιστοὺς καὶ μὲ τοὺς ἐξευτελισμοὺς ποὺ μᾶς προξενοῦν οἱ ἄπιστοι, μὲ τὶς συκοφαντίες, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐπαίνους. Ἄλλοι μᾶς θεωροῦν ἀπατεῶνες καὶ ἄλλοι εἰλικρινεῖς· γιὰ κάποιους εἴμαστε ἄγνωστοι καὶ ἄσημοι, ἐνῶ γιὰ ἄλ­λους γνωστοὶ καὶ σπουδαῖοι. Παρουσιαζόμαστε «ὡς ἀποθνήσκοντες», καὶ ὅμως «ἰδοὺ ζῶμεν». Φθάνουμε, δηλαδή, μέχρι τὸν θάνατο, ἀλλὰ παραμένουμε ζωντανοί. Δοκιμαζόμαστε σκληρά, ὅμως δὲν πεθαίνουμε. Μᾶς νομίζουν δυστυχισμένους, ἐμεῖς ὅμως εἴμαστε διαρκῶς χαρούμενοι. Εἴμαστε «ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάν­τα κατέχοντες». Μᾶς νομίζουν γιὰ φτωχούς, κι ὅμως εἴμαστε πάμπλουτοι· πλουτίζουμε καὶ τοὺς ἄλλους μὲ τὸν πνευματικὸ θησαυρό μας. Φαίνεται σὰν νὰ μὴν ἔχουμε τίποτε, κι ὅμως ὅλα εἶναι δικά μας.

Σ᾿ αὐτὴ τὴν τελευταία φράση τοῦ θείου Ἀποστόλου κορυφώνεται ἡ περιγραφὴ τῶν ἀντιθέσεων ποὺ βίωναν καθημερινὰ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Φαίνονταν στὰ μάτια τοῦ κόσμου πάμπτωχοι. Δὲν εἶχαν κάποτε οὔτε τὰ ἀναγκαῖα γιὰ τὴ συντήρησή τους. Κι ὅμως ἦταν μεγιστάνες! Τὰ πάντα τοὺς ἀνῆκαν· ὅλος ὁ κόσμος δικός τους. Γιατί; Διότι εἶχαν μόνιμο κτῆμα τους τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐκεῖνος ἦταν συνοδοιπόρος στὴ ζωή τους, Ἐκεῖνος συνεργὸς στὸ ἔργο τους. Ἐκεῖνος, ὁ Ὁποῖος δημιούργησε τὰ πάντα καὶ στὸν Ὁποῖο τὰ πάντα ἀνήκουν. Ἐκεῖνος, ὁ χορηγὸς κάθε ἀγαθοῦ, ὑλικοῦ καὶ πνευματικοῦ.

Αὐτὸ ἔχει καὶ γιὰ ἐμᾶς πολύ μεγάλη σημασία. Νὰ γνωρίζουμε, δηλαδή, ὅτι ὁ ἀληθινὸς πλοῦτος μας δὲν εἶναι ἡ ὕλη, τὰ φθαρτὰ ἀγαθὰ τῆς παρούσας ζωῆς, τὰ κτήματα, τὰ χρήματα καὶ οἱ περιουσίες, τὰ ὁποῖα κάποτε θὰ ἐκλείψουν, ἀλλὰ ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος εἶναι ὁ ἀσύλητος πλοῦτος. Ἐκεῖνος δωρίζει τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ γιὰ τὴ συντήρηση τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκεῖνος ἐξασφαλίζει στὸν ἄνθρωπο τὴν ἀπόλυτη πληρότητα τῆς ψυχῆς καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία. Τὸν Χριστὸ νὰ ἔχουμε, συνεπῶς, μόνιμο κτῆμα μας, διότι Ἐκεῖνος εἶναι τὸ πᾶν. Ὅποιος ἔχει τὸν Χριστό, ἔχει τὰ ­πάντα. Ὅλα τοῦ ἀνήκουν.