Η νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης
δεν είναι σαν τις άλλες...
είναι μια νύχτα που το σκοτάδι
δανείζεται λίγο από το φως των κεριών
για να αντέξει το βάρος της θυσίας.
Στον ναό, η σιωπή γίνεται προσευχή.
Καθώς ακούγονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια,
κάθε λέξη πέφτει σαν σταγόνα
σε μια λίμνη που ταράζεται.
Κι ύστερα, η στιγμή που η καρδιά σταματά
για ένα δευτερόλεπτο: ο Σταυρός βγαίνει στο φως.
Ο Ήχος των βημάτων του ιερέα
και το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου»
δεν είναι απλώς ένας ύμνος,
είναι η κραυγή της αγάπης
που δέχεται να ταπεινωθεί για να μας υψώσει.
Είναι η νύχτα που ο Θεός μένει μόνος,
για να μην νιώσει ποτέ ξανά μόνος
κανένας άνθρωπος.
Οι πιστοί σκύβουν το κεφάλι,
με ευγνωμοσύνη...
Ξέρουν πως πίσω από το ξύλο του Σταυρού,
πέρα από τον πόνο και τη σιωπή του θανάτου,
η Ανάσταση προμηνύεται ως βεβαιότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου