Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ανάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἰουλίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἰουλίου 2026, Κυριακή Η΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄ 14-22)

14 Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἶ­δε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσ­πλαγ­χνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. 15 ὀψίας δὲ γενομένης προ­σῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐ­τοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄ­­­­χ­­λους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑ­­­­αυτοῖς βρώματα. 16 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. 17 οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. 18 ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐ­­τοὺς ὧδε. 19 καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους,­ οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. 20 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. 21 οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. 22 Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐ-τοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

14 Ὅταν λοιπόν ὁ Ἰησοῦς βγῆκε ἀπό τό ἐρημικό καταφύγιό του, εἶδε πολύ λαό, καί τούς σπλαχνίσθηκε καί θεράπευσε τούς ἀρρώστους τους. 15 Καθώς ὅμως πλησίαζε νά βραδιάσει, τόν πλησία­σαν οἱ μαθητές του καί τοῦ εἶπαν: Εἶναι ἔρημος ὁ τόπος καί ἡ ὥρα πλέον πέρασε. Δῶσε διαταγή νά διαλυθοῦν τά πλήθη τοῦ λαοῦ, γιά νά πᾶνε στά χωριά καί νά ἀγο­ρά­σουν γιά τούς ἑαυτούς τους τροφές νά φᾶνε. 16 Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τούς εἶπε: Δέν εἶναι ἀνάγκη νά φύγουν καί νά ἀγοράσουν τρόφιμα. Δῶστε τους ἐσεῖς νά φᾶνε. 17 Ἀλλά ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: Δέν ἔχουμε ἐδῶ τίποτε ἄλλο παρά μόνο πέντε ψωμιά καί δύο ψάρια.

 18 Ὁ Κύριος τότε εἶπε: Φέρτε τά μου ἐδῶ. 19 Κι ἀφοῦ παρακίνησε τά πλήθη τοῦ λαοῦ νά ἀνα­κλι­θοῦν στήν πρασινάδα, πῆρε τά πέντε ψωμιά καί τά δύο ψάρια, σήκωσε τά μάτια του στόν οὐρανό κι εὐχαρίστησε καί ἐπικαλέστηκε τόν Πατέρα του. Κι ἀ­­φοῦ ἔκοψε τά ψωμιά, τά ἔδωσε στούς μαθητές καί οἱ μα­θητές στά πλήθη τοῦ λαοῦ. 20 Κι ἔφαγαν ὅλοι καί χόρτασαν, καί μάζεψαν ὅσα κομμάτια εἶχαν περισσέψει, δώδεκα δηλαδή κοφίνια γε­μά­τα. 21 Ἐκεῖνοι μάλιστα πού ἔφαγαν ἦταν περίπου πέντε χι­λι­άδες ἄνδρες, χωρίς νά συνυπολογίζονται στόν ἀριθ­μό αὐτό οἱ γυναῖκες καί τά παιδιά. 22 Κι ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς, γιά νά μήν παρασυρθοῦν οἱ μαθητές του ἀπό τόν ἐνθουσιασμό τοῦ πλήθους πού ἤθελε νά τόν ἀνακηρύξει βασιλιά, τούς ἀνάγκασε νά μποῦν στό πλοῖο καί νά περάσουν πρίν ἀπ’ αὐτόν στό ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, ὡσότου αὐτός διαλύσει τά πλήθη τοῦ λαοῦ.

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Γαλ. γ΄ 23 – δ΄ 5

23 Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκλεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι. 24 ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν· 25 ἐλθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν. 26 πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· 27 ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. 28 οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. 29 εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ Ἀβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ’ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι.

1 Λέγω δέ, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν, 2 ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός. 3 οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι· 4 ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, 5 ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.

Νεοελληνική Απόδοση

23 Πριν δε να έλθη η δια της πίστεως λύτρωσις και σωτηρία, όλοι εφρουρούμεθα από τον Νομον, κλεισμένοι και περιμανδρωμένοι, προοριζόμενοι δια την πίστιν, που έμελλε εν καιρώ να αποκαλυφθή. 24 Ωστε ο Νομος έγινε παιδαγωγός μας, ο οποίος μας εξεπαίδευε και μας προπαρασκευάζε να ποθήσωμεν και γνωρίσωμεν τον Χριστόν, ώστε να πάρωμεν την δικαίωσιν από την πίστιν. 25 Από τότε δε που ήλθεν αυτή η πίστις, που ήλθε δηλαδή ο Χριστός, ο οποίος δια της πίστεως εις αυτόν μας δίδει την δικαίωσιν, δεν είμεθα πλέον κάτω από τον παιδαγωγόν, δηλαδή κάτω από τον Νομον. 26 Διότι όλοι είσθε υιοί του Θεού δια της πίστεως στον Ιησούν Χριστόν, 27 επειδή όσοι έχετε βαπτισθή στο όνομα του Χριστού και ομολογείτε έτσι αυτόν Σωτήρα, εφορέσατε τον Χριστόν και ενωθήκατε με αυτόν. 28 Δι’ αυτό και εις την νέαν κατάστασιν, εις την βασιλείαν του Χριστού, δεν υπάρχουν διαφραί εθνικότητος, τάξεως και φύλου. Δεν υπάρχει Ιουδαίος ούτε Ελλην, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει άρσεν και θύλυ, διότι όλοι σεις είσθε ένας νέος άνθρωπος και νέος οργανισμός, δια μέσου του Ιησού Χριστού. 29 Εάν δε σεις οι εθνικοί, που επιστεύσατε, ανήκετε στον Χριστόν, άρα είσθε πνευματικοί απόγονοι του Αβραάμ και σύμφωνα με την υπόσχεσιν, που ο Θεός έδωσεν εις αυτόν, κληρονόμοι των ευλογιών.

1 Σας λέγω δε και τούτο· ότι όσον χρόνον ο κληρονόμος είναι νήπιος και ανήλικος, δεν διαφέρει τίποτε από τον δούλον, καίτοι είναι κύριος όλης της κληρονομίας. 2 Αλλ’ ευρίσκεται πάντοτε κάτω από την κηδεμονίαν και την εξουσίαν των επιτρόπων, που τον εκπροσωπούν, και κάτω από τους οικονόμους, που διαχειρίζονται την κληρονομίαν, μέχρι της προσθεμίας, που έχει ορίσει με την διαθήκην του ο πατήρ. 3 Ετσι και ημείς οι Χριστιανοί, εφ’ όσον διαρκούσε η νηπιακή μας ηλικία, από πνευματικής απόψεως, ήμεθα υποδουλωμένοι κάτω από τας στοιχειώδεις διατάξστου μωσαϊκού Νομου και των άλλων θρησκειών, που έχουν οι άνθρωποι της αγνοίας. 4 Οταν δε συνεπληρώθη ο χρόνος και ήλθεν ο κατάλληλος καιρός, που είχεν ορισθή μέσα στο θείον σχέδιον, έστειλεν ο Θεός, από τον ουρανόν εις την γην, τον Υιόν του, ο οποίος έλαβε σάρκα ανθρωπίνην δια μέσου παρθένου γυναικός και υπετάχθη θεληματικά στον μωσαϊκόν Νομον. 5 Και τούτο, δια να εξαγοράση εκείνους που ευρίσκοντο κάτω από την κατάραν του Νομου, δια να πάρωμεν όλοι την υιοθεσίαν, που μας είχεν υποσχεθή ο Θεός.

***************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ἔνδυμά μας ὁ Χριστὸς

Στὶς ἑορτὲς τῶν μεγάλων Μαρτύρων καὶ ὁσίων γυναικῶν ἡ Ἐκκλησία μας συνηθίζει νὰ ἀναγινώσκει πρὸς τιμήν τους μία συγκεκριμένη περικοπὴ ἀπὸ τὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Γι᾿ αὐτὸ καὶ σήμερα, ποὺ τιμοῦμε τὴ μνήμη τῆς ἁγίας ἔνδοξης ὁσιομάρτυρος Παρασκευῆς, αὐτὴ ἡ περικοπὴ ἀναγινώσκεται. Μᾶς περιγράφει ἐκεῖ ὁ Ἀπόστολος σὲ ποιά κατάσταση ἤμασταν οἱ ἄνθρωποι πρὸ Χριστοῦ καὶ ποιές μεγάλες δωρεὲς ἔφερε ὁ Κύριος μὲ τὴν ἔλευσή του στὸν κόσμο. Μεταξὺ τῶν ἄλλων σημειώνει: «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε». Ὅσοι βαπτισθήκατε στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἐνδυθήκατε τὸν Χριστὸ καὶ ἑνωθήκατε μαζί Του.

Ὁ δημιουργὸς Θεὸς εἶχε προικίσει τοὺς πρωτόπλαστους ἀνθρώπους στὸν παράδεισο τῆς Ἐδὲμ μὲ ἔνδυμα πνευματικό, μὲ τὴ θεοΰφαντη στολὴ τῆς θείας Χάριτος. Μετὰ τὴν παρακοή τους ὅμως διασαλεύθηκε ἡ κοινωνία τους μὲ τὸν Θεὸ καὶ οἱ Πρωτόπλαστοι ἔχασαν τὸν θεϊκὸ αὐτὸ χιτώνα. Ἀπόλεσαν τὴν κλίση πρὸς τὴν ἀρετή. Ἔνιωσαν ντροπὴ ἀπὸ τὴν ἔλλειψη τοῦ ἐνδύματος αὐτοῦ καὶ προσπάθησαν νὰ καλύψουν τὸ σῶμα τους μὲ περιζώματα ἀπὸ φύλλα συκῆς. Ἀπὸ τότε ὁ ἄνθρωπος ἔμενε ὑποδουλωμένος στὴν ἁμαρτία καὶ εἶχε τὴ ροπὴ πρὸς τὸ κακό.

Ὁ Κύριος, ὡστόσο, μὲ τὴν ἐνανθρώπηση καὶ τὴ σταυρικὴ θυσία του μᾶς καθάρισε ἀπὸ τοὺς ρύπους τῆς ἁμαρτίας καὶ μᾶς ἐνέδυσε «τὴν στολὴν τὴν πρώτην» (Λουκ. ιε΄ 22)· τὴ στολὴ ποὺ εἴχαμε οἱ ἄνθρωποι πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση. Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα μᾶς ἀποκαθιστᾶ στὸ πρωτόκτιστο κάλλος καὶ γίνεται Ἐκεῖνος τὸ βασιλικὸ ἔνδυμά μας. «Χιτῶνά μοι παράσχου φωτεινόν, ὁ ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον», ψάλλουμε στὴν ἀκολουθία τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Ντύσε με, Κύριε, μὲ τὸν φωτεινὸ χιτώνα τῆς Χάριτός σου, Ἐσὺ ποὺ φέρεις ὡς ἔνδυμά σου τὸ φῶς. Μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ κάθε πιστὸς μπορεῖ νὰ περιβάλλεται τὸν ἴδιο τὸν Κύριο καὶ μὲ τὴ θεάρεστη ζωή του νὰ διατηρεῖ διαρκῶς τὸν πάλλευκο πνευματικὸ χιτώνα, ποὺ ἔλαβε κατὰ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, δηλαδὴ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ, τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.

2. Ἡ αἰώνια κληρονομιὰ τῶν πιστῶν

Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ποὺ ἦταν πρώην εἰδωλολάτρες, ἑπομένως καὶ ὅλοι ὅσοι ἀνήκουμε στὸν Χριστό, εἴμαστε πνευματικοὶ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, σύμφωνα δὲ μὲ τὴν ὑπόσχεση ποὺ εἶχε δώσει ὁ Θεὸς στὸν πατριάρχη Ἀβραάμ, εἴμαστε «κατ᾿ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι». Εἴμαστε κι ἐμεῖς κληρονόμοι τῆς ἴδιας εὐλογίας. Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τὸ βιβλίο «Γένεσις» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ Θεὸς ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ χαρίσει ἀναρίθμητους ἀπογόνους στὸν Ἀβραὰμ καὶ ὅτι θὰ κληρονομήσουν τὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας ὁ ἴδιος καὶ οἱ ἀπόγονοί του.

Ὁ Θεὸς ἐκπλήρωσε τὶς ἐπαγγελίες του. Πνευματικοὶ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ εἴμαστε ὅλοι οἱ πιστοὶ Χριστιανοί, τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἄρρητη εὐφροσύνη τοῦ Παραδείσου, ἡ ἐπουράνια Ἱερουσαλήμ. Ὁ Θεὸς ἑτοίμασε γιὰ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς πνευματικοὺς ἀπογόνους του «κληρονομίαν ἄφθαρτον καὶ ἀμίαντον καὶ ἀμάραντον, τετηρημένην ἐν οὐρανοῖς» (Α΄ Πέτρ. α΄ 4)· κληρονομιὰ ποὺ δὲν φθείρεται καὶ δὲν μολύνεται, οὔτε μαραίνεται, ἀλλὰ εἶναι φυλαγμένη γιὰ ἐμᾶς στοὺς οὐρανούς.

Αὐτὴ τὴν κληρονομιὰ χαρίζει ὁ Θεὸς στοὺς πιστούς του. Αὐτὴ χάρισε καὶ στὴν ἁγία Παρασκευή, τὴν ὁποία ἑορτάζουμε σήμερα. Ἡ νεαρὴ κόρη ὁμολόγησε τὴν ἀγάπη της στὸν Χριστὸ καὶ θυσίασε γιὰ Ἐκεῖνον ὄχι ἁπλῶς κάποιες ἐπίγειες ἀνέσεις, ἀλλὰ κάτι ἀσύγκριτα περισσότερο, τὴν ἴδια τὴ ζωή της. Ὑπέστη φοβερὰ βασανιστήρια καὶ γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα: Φόρεσαν πυρακτωμένη σιδερένια περικεφαλαία στὴν τίμια κεφαλή της, τὴ μαστίγωσαν, ἔκαψαν τὰ μέλη τοῦ σώματος, τὴν ἔριξαν σὲ μεγάλο λέβητα, στὸν ὁποῖο ἔβραζε λάδι καὶ πίσσα, τὴν πέταξαν σ’ ἕνα λάκκο, ὅπου ὑπῆρχε ἕνα μεγάλο δηλητηριῶδες φίδι. Ἡ Ἁγία ὡστόσο παρέμενε ἀβλαβής! Ταπεινωμένοι τότε οἱ εἰδωλολάτρες τὴν ἀποκεφάλισαν. Ἡ νεαρὴ Μάρτυς συνάντησε τελικὰ τὸν Κύριο, Ἐκεῖνον ποὺ τόσο ἀγάπησε. Καὶ ἀπὸ Ἐκεῖνον κληρονόμησε Βασιλεία, ὄχι ἐπίγεια ἀλλὰ οὐράνια· ὄχι προσωρινὴ ἀλλὰ αἰώνια· ὄχι ἀνθρώπινη ἀλλὰ θεϊκή.

Αὐτὴ τὴν οὐράνια κληρονομιὰ ἔχει ἑτοιμάσει καὶ γιὰ ἐμᾶς ὁ Θεός. Γι᾿ αὐτὴ τὴν αἰώνια εὐφροσύνη τῆς Βασιλείας του εἴμαστε πλασμένοι. Γιὰ νὰ τὴν ἀπολαύσουμε ὅμως, πρέπει κι ἐμεῖς νὰ εἴμαστε «τοῦ Χριστοῦ», ὅπως ἐπισήμανε ὁ Ἀπόστολος· νὰ ἀνήκουμε στὸν Χριστό· νὰ ζοῦμε καὶ νὰ πορευόμαστε στὴ ζωὴ ὅπως εὐαρεστεῖται Ἐκεῖνος. Αὐτὴ τὴν κληρονομιὰ εἴθε νὰ μᾶς χαρίσει ὁ Κύριος, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς ἁγίας Παρασκευῆς. Εἴθε ἐκεῖ νὰ συναντήσουμε καὶ τὴν ἴδια, ἔνδοξη καὶ λαμπρή, μέσα στὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Χριστοῦ!

***************************************************