Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 13 Σεπτεμβρίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 13 Σεπτεμβρίου 2026, πρὸ τῆς Ὑψώσεως (Ἰωάν. γ΄ 13-17)

13 […] οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. 14 καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψω­σε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, 15 ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. 16 οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. 17 οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

13 […] κανείς ἀπό τούς ἀνθρώπους δέν ἔχει ἀνε­βεῖ στόν οὐρανό γιά νά μάθει τά ἐπουράνια καί νά σᾶς τά διδάξει, παρά μόνο ἐκεῖνος πού κατέβηκε ἀπ’ τόν οὐρανό καί ἔγινε μέ τήν ἐνανθρώπησή του υἱός τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτός, ἐνῶ τώρα εἶναι στή γῆ, ἐξακολουθεῖ νά εἶναι καί στόν οὐρανό ὡς Θεός πανταχοῦ παρών. 14 Ἄκουσε τώρα καί μιάν ἄλλη ἄγνω­­­στη καί ψυχοσωτήρια ἀλήθεια, πού θά σοῦ ἀποκαλύψω: Ὅπως κάποτε ὁ Μωυ­σῆς στήν ἔρημο κρέμασε ψηλά τό χάλκινο φίδι γιά νά σώζο­ν­ται μ’ αὐτό οἱ Ἰσραηλίτες ἀπό τά θανατηφόρα δαγκώ­ματα τῶν φιδιῶν, ἔτσι σύμφωνα μέ τό μυ­στη­ριῶδες σχέδιο τοῦ Θεοῦ πρέπει νά κρεμασθεῖ ψηλά πάνω στό σταυρό ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου καί νά προσλά­βει ἔτσι τό ὁμοίωμα τῆς ἁμαρτίας, χωρίς ὅμως νά ἔχει καμία πραγματική σχέση μ’ αὐτή. 15 Καί θά ὑψωθεῖ πάνω στό σταυρό, γιά νά μή χαθεῖ στόν αἰώνιο θάνατο κανένας ἀπ’ ὅσους πιστεύουν σ’ αὐτόν, ἀλλά νά ἔχει ζωή αἰώνια. 16 Καί μή σοῦ φαίνεται παράδοξο ὅτι ὁ υἱός τοῦ ἀν­θρώ­­­που πρόκειται νά ὑψωθεῖ πάνω στό σταυρό γιά τή σωτηρία σας. Διότι τόσο πολύ ἀγάπησε ὁ Θεός τόν κό­σμο τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦσε στήν ἁμαρτία, ὥστε πα­ρέδωσε σέ θάνατο τόν μονάκριβο Υἱό του, γιά νά μή χαθεῖ σέ αἰώνιο θάνατο κάθε ἄνθρωπος πού πιστεύει σ’ αὐτόν, ἀλλά νά ἔχει ζωή αἰώνια. 17 Διότι δέν ἀπέστειλε ὁ Θεός τόν Υἱό του στό ἁ­μαρ­­­­­τω­­λό γένος τῶν ἀνθρώπων γιά νά κατακρίνει καί νά κα­­τα­δι­κάσει τό γένος αὐτό. Ἐσεῖς βέβαια οἱ Ἰουδαῖοι αὐ­τό πιστεύετε γιά τόν Μεσσία, ὅτι θά σώσει μόνο τούς Ἰου­­δαίους καί θά κατακρίνει ὅλα τά ὑπόλοιπα ἔθνη. Ὅμως ὁ Θεός ἀπέ­στει­λε τόν Υἱό του γιά νά σωθεῖ ὁλόκληρος ὁ κόσμος τῶν ἀνθρώπων διαμέσου αὐτοῦ.

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 13 Σεπτεμβρίου 2026, πρὸ τῆς Ὑψὠσεως (Γαλ. ς΄ 11-18)

Αδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. ὅσοι θέλουσιν εὐπροσω­πῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκά­ζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυ­ρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυ­ρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰη­σοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ἐν γὰρ Χριστῷ­ ­Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.

Νεοελληνική Απόδοση

13 Κανείς δε δεν ανέβηκε στον ουρανόν, δια να μάθη εκεί και διδάξη εις σας αυτάς τας αληθείας, παρά μόνον αυτός που κατέβηκε από τον ουρανόν και έγινε δια της ενανθρωπήσεως υιός του ανθρώπου και ο όποιος εξακολουθεί, καθ’ ον χρόνον ζη εις την γην, να είναι και στον ουρανόν ως Θεός. 14 Οπως δε ο Μωϋσής εκρέμεσε υψηλά το χάλκινι φίδι εις την έρημον, δια να το αντικρύζουν με πίστιν οι Ισραηλίται και να σώζωνται από το θανατηφόρον δηλητήριον των φιδιών της ερήμου, έτσι, σύμφωνα με το πάνσοφον σχέδιον του Θεού, πρέπει να κρεμασθή και ο υιός του ανθρώπου επάνω στον σταυρόν. 15 Και τούτο, δια να μη καταδικασθή εις την αιωνίαν απώλειαν κανένας από εκείνους, που θα πιστεύσουν εις αυτόν, αλλά να κερδήση και να έχη την αιώνιον ζωήν. 16 Διότι τόσον πολύ ηγάπησεν ο Θεός τον βυθισμένον εις τας αμαρτίας κόσμον, ώστε παρέδωκεν εις σταυρικόν θάνατον τον μονογενή του Υιόν· δια να μη καταδικασθή εις την αιωνίαν απώλειαν κάθε ένας που θα πιστεύη εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον. 17 Διότι δεν έστειλεν ο Θεός τον Υιόν του στον κόσμον δια να κρίνη και καταδικάση τον κόσμον, αλλά δια να σωθή ο κόσμος με την θυσίαν αυτού.

***************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Καύχημα ἱερὸ

Μελετώντας κανεὶς τὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὴν πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολή, δὲν μπορεῖ νὰ μὴ θαυμάσει τὴ φλογερὴ ἀγάπη τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τὸν Χριστό, τὴ θερμὴ πίστη, τὸν πύρινο ἐνθουσιασμό, ποὺ ξεχειλίζουν ἀπὸ τὴν καρδιά του καὶ ἀποτυπώνονται στὰ ἀνεπανάληπτα ἐκεῖνα λόγια: «ἐμοὶ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ποτὲ νὰ μὴ συμβεῖ νὰ καυχηθῶ γιὰ τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο γιὰ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ· γιὰ τὸ ὅτι ὁ Κύριος πῆρε μορφὴ δούλου γιὰ χάρη μου καὶ σταυρώθηκε γιὰ ἐμένα. Τὸ ζοῦσε αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος. Τὸ ἔνιωσε κατὰ τὴ θαυμαστὴ μεταστροφή του στὸν Χριστιανισμό. Χάρη στὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου βρῆκε τὸ ἀληθινὸ φῶς, λυτρώθηκε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, κληρονόμησε τὸν οὐρανό. Θὰ ἄξιζε πλέον νὰ καυχηθεῖ γιὰ κάτι ἄλλο ἐπίγειο;

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ καύχημα καὶ κάθε Χριστιανοῦ. «Τί ἐστι τὸ καύχημα τοῦ σταυροῦ;», ρωτᾶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Σὲ τί συνίσταται τὸ καύχημα τοῦ Σταυροῦ; Στὸ ὅτι ὁ Χριστὸς πῆρε μορφὴ δούλου γιὰ ἐμένα, καὶ ὑπέφερε ὅλα ὅσα ὑπέφερε γιὰ ἐμένα τὸν δοῦλο, τὸν ἐχθρό, τὸν ἀχάριστο. «Ἀλλ᾿ οὕτω με ἠγάπησεν, ὡς καὶ ἑαυτὸν ἐκδοῦναι» (PG 61, 679). Καὶ ὅμως μὲ ἀγάπησε τόσο πολύ, ὥστε νὰ παραδώσει ἀκόμη καὶ τὸν Ἑαυτό του. Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Φανερώνει πόση ἀξία ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι γιὰ τὸν Θεό, ἀφοῦ γιὰ τὴ σωτηρία μας θυσιάσθηκε ὁ Κύριος. Δὲν ὑπάρχει κάτι τὸ ὁποῖο νὰ τιμᾶ τόσο πολὺ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τοῦ προσδίδει τόση ἀξία, ὅσο ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.

2. Νέα δημιουργία

Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος σημειώνει ὅτι στὴν πνευματικὴ ζωή, ποὺ χαρίζει ὁ Χριστός, δὲν ἔχουν σημασία οἱ τυπικὲς διατάξεις τοῦ Νόμου, ἀλλὰ ἰσχύει μιὰ νέα δημιουργία. Μιὰ ἀναγέννηση συμβαίνει στὸν πιστὸ μὲ τὴ Χάρι τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Κυρίου· ἡ «καινὴ κτίσις», ὅπως τὴν ὀνομάζει ὁ Ἀπόστολος. Νέος ἄνθρωπος, καινούργιος ἄνθρωπος γίνεται ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει στὸν Κύριο καὶ ἑνώνεται μαζί Του. Τὸ γράφει καὶ σὲ ἄλλη Ἐπιστολή του ὁ Ἀπόστολος: «εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινὴ κτίσις» (Β΄ Κορ. ε΄ 17). Σὰν νὰ ἀναπλάθεται, νὰ ἀνανεώνεται ἡ γερασμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ψυχή του. Ἀναγεννᾶται, ἀλλάζει ζωή, γίνεται νέος ἄνθρωπος, μὲ ἄλλα ἰδανικά, ἀνώτερους πόθους, ἐξαγνισμένες ἐπιθυμίες, καθαροὺς λογισμούς, σεμνότητα βίου.

Τέτοιες θαυμαστὲς ἀλλοιώσεις ἐπιτελοῦνται διαρκῶς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Βλέπουμε τὸν «ἐκ δεξιῶν» ληστὴ στὸν Γολγοθᾶ νὰ μετανοεῖ καὶ νὰ εἰσέρχεται στὸν Παράδεισο· τὴν πρώην ἀνήθικη γυναίκα νὰ γίνεται ὁσία, ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία· τὸν ἄλλοτε ἁμαρτωλὸ τελώνη νὰ γίνεται Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστής, ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος. Βλέπουμε πρώην ἄσωτους ἀνθρώπους νὰ γνωρίζουν τὸν Κύριο καὶ νὰ γίνονται Ἅγιοι. Ἡ θαυμαστὴ αὐτὴ ἀλλοίωση θὰ συμβεῖ καὶ στὸν καθένα μας, ἂν ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Κύριο: ἄλλοι ἄνθρωποι, καινούργιοι, μὲ νέα καρδιά, ἀνακαινισμένο νοῦ. Σὲ τέτοιους «καινοὺς» ἀνθρώπους ὁ Κύριος θὰ χαρίσει καὶ τὴν ἄφθαρτη, τὴν «καινὴν κτίσιν» τῆς αἰωνιότητος, τοὺς «καινοὺς οὐρανοὺς» καὶ τὴν «καινὴν γῆν» (Β΄ Πέτρ. γ΄ 13) τῆς Βασιλείας του.

3. Τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου

Πρὶν κλείσει τὴν Ἐπιστολή του ὁ ἀπόστολος Παῦλος, θέλει νὰ τονίσει τὴ βαρύτητα τῶν λόγων του, ἰδιαιτέρως σὲ ὅσους τὸν ἀμφισβητοῦσαν. Στὸ ἑξῆς κανεὶς ἂς μὴ ζητεῖ ἀπολογία γιὰ ὅσα πράττω, τοὺς γράφει. «Ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω»· διότι ἐγὼ βαστάζω στὸ σῶμα μου τὰ σημάδια τῶν πληγῶν ποὺ δέχθηκα γιὰ τὸν Κύριο. Καὶ οἱ πληγὲς αὐτὲς εἶναι ἡ ἀπολογία μου. Ἀναρίθμητα τέτοια «στίγματα» ἔφερε στὸ σῶμα του ὁ Ἀπόστολος ἀπὸ τὶς κακουχίες καὶ τὰ βασανιστήρια, ποὺ εἶχε ὑποστεῖ γιὰ τὸν Κύριο κατὰ τὶς ἀποστολικὲς περιοδεῖες του, τὶς μαστιγώσεις, τὰ χτυπήματα, τοὺς λιθοβολισμούς, τὰ ναυάγια, τὶς φυλακίσεις, τὶς ποικίλες στερήσεις. Καὶ αὐτὰ τὰ ἔνιωθε ὡς τὰ πολυτιμότερα παράσημά του.

Ἐμεῖς ἴσως νὰ μὴν ἔχουμε ἀντίστοιχα παράσημα, διότι οἱ περισσότεροι δὲν ἀντιμετωπίζουμε συνθῆκες αἱματηροῦ διω­γμοῦ γιὰ τὴν πίστη μας. Βαστάζουμε ὅμως τὰ «στίγματα τοῦ Κυρίου», ὅταν ἀντιμετωπίζουμε ἀγόγγυστα, ἀδιαμαρτύρητα, καρτερικὰ κάποια περιφρόνηση ἐξαιτίας τῆς πίστεώς μας, εἴτε κάποια ἀδικία, ἐπειδὴ τηροῦμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, εἴτε κάποια εἰρωνεία, ἐπειδὴ θέλουμε νὰ δώσουμε στὰ παιδιά μας χριστιανικὴ ἀγωγή. Τότε ὁ πόνος γίνεται παράσημο καὶ ἡ ἀδικία ἕνα «στίγμα», ἕνα σημάδι, μιὰ σφραγίδα, ποὺ βεβαιώνει ὅτι ἀνήκουμε στὸν Κύριο.
Αὔριο θὰ ἑορτάσουμε τὴν Ὕψωση τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου. Ἂς ζητήσουμε τὴ Χάρι του, τὴν ἐνίσχυσή του, ὥστε νὰ βαστάζουμε τὰ «στίγματα τοῦ Κυρίου» στὴ ζωή μας, βεβαιώνοντας ἔτσι ὅτι ἀνήκουμε σ᾿ Ἐκεῖνον.