Σάββατο 17 Μαΐου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΜΑΪΟΥ 2025 ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (Ιω. δ΄ 5-42) (Πραξ. ια΄ 19-30)

 Σαμαρείτιδος 

     "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

Στους ορίζοντες της αλήθειας

«Πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθεία δεῖ προσκυνεῖν»

Η ανακάλυψη του βαθύτερου νοήματος της ζωής περνά μέσα από την αλήθεια της Εκκλησίας, όπως μάς την αποκαλύπτει ο ίδιος ο Κύριος. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς βάζει ακριβώς μπροστά από αυτή τη μεγάλη πρόκληση.

 Να ανοίξουμε τον εαυτό μας, να τον καταστήσουμε διάφανο, για να δεχθεί τη μεγάλη αλήθεια της ζωής, η οποία είναι εκείνη που σώζει και ανεβάζει τον άνθρωπο στις πιο ψηλές πνευματικές κορυφογραμμές.

Χρονικά και εορτολογικά βρισκόμαστε στο μέσο περίπου της πορείας μας προς την Πεντηκοστή. Είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να γίνουμε κοινωνοί της αποκάλυψης που ο ίδιος ο Κύριος κάνει στη συνάντηση του με τη Σαμαρείτιδα.

 Ότι δηλαδή ο ίδιος είναι το «ύδωρ το ζων, το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον». Μια αλήθεια, η οποία επιβάλλεται να αγγίξει υπαρκτικά τον άνθρωπο και να τον ανυψώσει πνευματικά στους θείους αναβαθμούς μιας αυθεντικής ζωής.

Χριστοειδής ανύψωση

Ο Χριστός, στο πρόσωπο της γυναίκας εκείνης, της Σαμαρείτιδας – η οποία ήταν και αλλοεθνής και κουβαλούσε κοινωνικά και εθνικά στίγματα – συναντά τον κάθε άνθρωπο, τον καθένα από μας ξεχωριστά. Μάς αποκαλύπτει συγκλονιστικές αλήθειες. Δεν είναι απλά μια περίπτωση ενός Ιουδαίου που συζητά με μια Σαμαρείτισσα. Είναι ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας του κόσμου που επικοινωνεί με όλους. Ακόμα και με τους πιο περιφρονημένους του κόσμου, για να προσφέρει αφειδώλευτα την αγάπη και την Χάρη του.

 Η αλήθεια του, που είναι η ίδια η ζωή, ρέει από την παρουσία του ως ύδωρ ζων που ξεδιψά πραγματικά τον κάθε άνθρωπο, όσο κουρασμένος, όσο ταλαιπωρημένος και αν αυτός είναι. Καταξιώνει τον καθένα μας ως «πρόσωπο», με την ιδιαίτερη αξία και πνευματική αρχοντιά του.


Αγγίζει πιο πολύ το σημερινό άνθρωπο που περιπλανάται από αδιέξοδο σε αδιέξοδο και βρίσκεται μονίμως αποπροσανατολισμένος, χωρίς την πυξίδα της ζωής, που είναι ο ίδιος ο Χριστός και η Εκκλησία του. Η ισχυρή βεβαιότητα που έχουμε από την ευαγγελική αλήθεια είναι ότι ο Χριστός περιμένει σε κάθε στιγμή της ζωής μας για να μάς συναντήσει. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη, «ίσταται επί την θύραν και κρούει». Μας καλεί όλους και τον καθένα ξεχωριστά, προσωπικά. «Τα ίδια πρόβατα φωνεί κατ΄ όνομα», για να γίνουμε δέκτες της προσφοράς της θεϊκής του αγάπης.

Στο πηγάδι της ζωής

Ο Χριστός κάθεται στο πηγάδι του Ιακώβ και συζητεί με τη Σαμαρείτιδα, την άγνωστη, τη στιγματισμένη και ανώνυμη μέχρι τότε εκείνη γυναίκα. Της ζητά νερό. Ο Κύριος ζητά από όλους μας κάποιες κινήσεις, ενέργειες. Ζητά την προσφορά της δικής μας αγάπης για ν’ αποτολμήσουμε την έξοδο από το εγώ και τον ατομικισμό μας.

Ιδιαίτερα μάλιστα σήμερα που έχουμε εγκαταλείψει άσπλαχνα τον εαυτό μας στα ασφυκτικά γρανάζια της εγωκεντρικότητας, η ανταπόκρισή μας στην πρόσκληση του Κυρίου να συναντηθούμε μαζί του και να ξεδιψάσουμε από την αλήθεια του, είναι άκρως σημαντική.

Το ύδωρ το ζων

Όπως και εμείς πολλές φορές σήμερα, έτσι και η Σαμαρείτισσα τότε λειτούργησε στην αρχή περισσότερο νοησιαρχικά, όταν ο Χριστός της ζήτησε νερό που αντλούσε από το βαθύ πηγάδι. Το μυαλό υπέβαλλε ότι ο Ιουδαίος είναι εχθρός και σε καμιά περίπτωση δεν άξιζε της οποιασδήποτε προσφοράς.


Ο Χριστός όμως θέλει να της προσφέρει το αληθινό φως της ζωής. Μέσω του διαλόγου που έχει μαζί της, δίνει τη δυνατότητα στη γυναίκα να συναισθανθεί την ψυχική της κατάσταση, την αμαρτωλότητά της. Έτσι, οδηγείται στο γκρέμισμα του τείχους του εγωισμού που ήταν μέχρι τότε αδιαπέραστο. 

Σε σημείο μάλιστα που να βλέπει τώρα καθαρά με τα μάτια της ψυχής της. Αναγνωρίζει, λοιπόν, τις προφητικές ικανότητες του συνομιλητή της. Καταξιώνεται να γίνει δέκτης της πιο μεγάλης αποκάλυψης: της Θεότητας του Κυρίου. «Εγώ ειμί ο λαλών σοι».

Αγαπητοί αδελφοί, ο Χριστός αυτό που μας ζητά είναι να ανοίξουμε την καρδιά μας για να δεχόμαστε την αγάπη του. Όταν την ύπαρξή μας καταυγάζει η θεία παρουσία τότε αισθανόμαστε την ανάγκη να λατρεύουμε αληθινά τον Θεό.

 Η αληθινή λατρεία, όπως μας διαβεβαιώνει ο Χριστός είναι η «εν Πνεύματι και αληθεία». Είναι η γεύση ότι η ύπαρξη μας ανακαινίζεται από την παρουσία της αγάπης του. Μεταβάλλεται σε Χριστοειδή, με όλη την πνευματική ακτινοβολία που μπορεί να εκπέμπει.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 18 Μαΐου 2025

 

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Ιω. δ΄ 5-42

5 ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχὰρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ. 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. 7 ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Δός μοι πιεῖν. 8 οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν, ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· Πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· Εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτὸν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 12 μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· 14 ὃς δ’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσει εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. 15 λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχομαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. 16 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· Οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. 21 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. 23 ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. 25 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. 26 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι. 27 καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἤ τί λαλεῖς μετ’ αὐτῆς; 28 Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. 31 Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· Ραββί, φάγε. 32 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. 33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· Μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον. 35 οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμόν. ἤδη. 36 καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων. 37 ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινὸς, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. 38 ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. 39 Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικὸς, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου.

Νεοελληνική Απόδοση

5 Έρχεται, λοιπόν, εις πόλιν της Σαμαρείας, η οποία ελέγετο Συχάρ, πλησίον στο μέρος που είχε δώσει ο Ιακώβ στον υιόν του τον Ιωσήφ. 6 Υπήρχε δε εκεί το πηγάδι του Ιακώβ. Ο Ιησούς, λοιπόν, κουρασμένος καθώς ήτο από την οδοιπορίαν, εκάθισε με απλότητα κοντά στο πηγάδι. Η ώρα δε ήτο εξ από την ανατολήν του ηλίου, δηλαδή δώδεκα μεσημέρι. 7 Την ώραν εκείνην έρχεται μία γυναίκα από την Σαμάρειαν, να βγάλη νερό. Της είπε ο Ιησούς· “δος μου να πιώ”. 8 Διότι οι μαθηταί του, που θα εφρόντιζαν να βγάλουν νερό από το πηγάδι, είχαν υπάγει εις την πόλιν, δια να αγοράσουν τροφάς. 9 Λεγει τότε εις αυτόν η Σαμαρείτις· “πως συ, που είσαι Ιουδαίος, ζητείς νερό να πιής από εμέ, η οποία είμαι Σαμαρείτισσα;” Είπε δε αυτό, διότι οι Ιουδαίοι εμισούσαν και απεστρέφοντο τους Σαμαρείτας και δεν ήθελαν να έχουν καμμίαν επικοινωνίαν και σχέσιν με αυτούς. 10 Απήντησεν ο Ιησούς και της είπε· “εάν εγνώριζες την δωρεάν, την οποίαν ο Θεός δίδει στους ανθρώπους, και ποιός είναι αυτός που σου λέγει, δος μου να πιώ, συ θα εζητούσες από αυτόν και θα σου έδιδε πηγαίο νερό, που δεν στειρεύει ποτέ (τας ανεκτιμήτους δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, που καθαρίζουν, δροσίζουν και ζωογονούν την ψυχήν και την κάμνουν να ανθίζη και να καρποφορή τον πλούτον των αρετών και των καλών έργων, τους πολυτίμους και ευαρέστους στον Θεόν πνευματικούς καρπούς)”. 11 Λεγει εις αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, ούτε δοχείον έχεις, δια να βγάλης νερό, και το πηγάδι είναι βαθύ. Από που λοιπόν έχεις, και μάλιστα την ώρα αυτήν, το δροσερό νερό; 12 Μηπως συ είσαι ανώτερος από τον πατέρα μας τον Ιακώβ, ο οποίος έδωκε το πηγάδι εις ημάς, και από το νερό του οποίου έπιε και αυτός και τα παιδιά του και όλα τα ζώα που έβοσκε;” 13 Απήντησεν ο Ιησούς και της είπε· “καθένας, που πίνει από το νερό αυτό, θα διψάση πάλιν. 14 Εκείνος όμως που θα πιή από το νερό, το οποίον εγώ θα του δώσω, δεν θα διψάση ποτέ, αλλά το νερό, που εγώ θα του δώσω, θα μεταβληθή μέσα του εις αστείρευτον πηγήν πνευματικού ύδατος, που θα αναβλύζη πάντοτε και θα του χαρίζη αιωνίαν ζωήν”. 15 Λεγει προς αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, δος μου αυτό το νερό, για να μη διψώ και να μη έρχωμαι εδώ, να βγάζω νερό”. 16 Τοτε είπε προς αυτήν ο Ιησούς· “πήγαινε, φώναξε τον άνδρα σου και έλα εδώ μαζή με αυτόν”. 17 Απεκρίθη η γυναίκα και είπε· “δεν έχω άνδρα”. Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “καλά είπες ότι, δεν έχω άνδρα. 18 Διότι πέντε συζύγους τον ένα κατόπιν του άλλου επήρες και τώρα αυτόν που έχεις δεν είναι νόμιμος σύζυγός σου· τούτο που είπες αληθινό είναι”. 19 Λεγει εις αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, από όσα μου εφανέρωσες, βλέπω ότι συ είσαι προφήτης. Θα επωφεληθώ από αυτήν την ευκαιρίαν να σε ρωτήσω δι’ ένα πολύ σοβαρόν θρησκευτικόν ζήτημα. 20 Οι πατέρες μας ελάτρευσαν τον Θεόν στούτο εδώ το όρος, το Γαριζίν. Σεις όμως οι Ιουδαίοι λέγετε ότι εις τα Ιεροσόλυμα είναι ο τόπος, όπου πρέπει να λατρεύωμεν τον Θεόν”. 21 Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “πίστευσέ με, γυναίκα, ότι έρχεται πολύ σύντομα καιρός, που ούτε στο όρος τούτο ούτε εις τα Ιεροσόλυμα μόνον θα λατρεύσετε τον ουράνιον Πατέρα. 22 Σεις οι Σαμαρείται, που έχετε απορρίψει τα περισσότερα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, προσκυνείτε εκείνο, το οποίον πολύ ολίγον γνωρίζετε. Ημείς οι Ιουδαίοι προσκυνούμεν εκείνο που περισσότερον από σας και από τους άλλους λαούς γνωρίζομεν. Διότι ο Μεσσίας, ο οποίος θα δώση την σωτηρίαν εις όλους τους λαούς, προέρχεται από τους Ιουδαίου. 23 Αλλά έρχεται πλέον ώρα, και μάλιστα τώρα ήλθε, οπότε οι γνήσιοι και πραγματικοί προσκυνηταί θα τιμήσουν και θα λατρεύσουν τον ουράνιον Πατέρα με το φωτισμένον και καθαρόν πλέον πνεύμα των και με λατρείαν όχι τυπικήν και συμβολικήν, αλλά αληθινήν και σαφή. Διότι και ο Πατήρ ζητεί τέτοιοι να είναι, φωτισμένοι τον νουν και καθαροί κατά την καρδίαν, αυτοί που θα τον λατρεύουν. 24 Ο Θεός είναι Πνεύμα, πανυπερτέλειον και πανταχού παρόν και δεν κατοικεί εις ωρισμένους μόνον τόπους. Και εκείνοι, οι οποίοι τον λατρεύουν πρέπει να τον προσκυνούν με όλην των την ψυχήν, με αφωσιωμένην την καρδίαν και την διάνοιάν των εις αυτόν, με φωτισμένην και αληθινήν γνώσιν περί αυτού και της λατρείας, που του ταιριάζει”. 25 Λεγει προς αυτόν η γυναίκα· “γνωρίζω ότι έρχεται ο Μεσσίας, που ελληνικά λέγεται Χριστός. Οταν έλθη εκείνος, θα μας τα αναγγείλη όλα”. 26 Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “εγώ είμαι ο Χριστός, ο οποίος αυτήν την στιγμήν σου ομιλώ”. 27 Και αυτήν ακριβώς την ώρα ήλθαν οι μαθηταί του και ηπόρησαν, διότι ο διδάσκαλός των συνωμιλούσε με γυναίκα εις δημόσιον τόπον (πράγμα το οποίον απηγόρευαν οι ραββίνοι των Ιουδαίων). Αλλά κανείς δεν είπε· τι ζητείς από αυτήν η δια ποίον θέμα συζητείς μαζή της. 28 Η δε γυναίκα αφήκε από την μεγάλην της συγκίνησιν την στάμνα της στο πηγάδι και έφυγε δια την πόλιν, όπου και είπεν στους ανθρώπους· 29 “ελάτε να ιδήτε ένα άνθρωπον, ο οποίος μου είπε όλα όσα έχω κάμει. Μηπως αυτός είναι ο Χριστός;” 30 Εβγήκαν, λοιπόν, από την πόλιν οι άνθρωποι και ήρχοντο προς αυτόν. 31 Εν τω μεταξύ οι μαθηταί παρακαλούσαν τον διδάσκαλον και έλεγαν· “ραββί, φάγε”. 32 Αυτός δε απορροφημένος από το υψηλόν πνευματικόν έργον του και αδιάφορος δια το υλικόν φάγητον, τους είπε· “εγώ έχω φάγητον να φάγω, που σεις δεν το ξέρετε”. 33 Ελεγαν τότε μεταξύ των οι μαθηταί· “μήπως του έφερε κανείς να φάγη;” 34 Λεγει εις αυτούς ο Ιησούς· “ιδικόν μου πολυτιμότατον φαγητόν είναι να πράττω το θέλημα Εκείνου, ο οποίος με έστειλε και να αποπερατώσω στον τέλειον βαθμόν και με τον τέλειον τρόπον το έργον του, δηλαδή την σωτηρία των ανθρώπων. 35 Δεν λέγετε σεις, ότι τετράμηνος είναι ακόμη και ο θερισμός έρχεται; Εκτός όμως από τον υλικόν θερισμόν, υπάρχει και ο πνευματικός. Ιδού σας λέγω, σηκώσατε τα μάτια σας και κυττάξατε τους Σαμαρείτας, που έρχονται, και τας άλλας χώρας και θα ιδήτε ότι είναι έτοιμοι πλέον δια τον θερισμόν, όπως, όταν από πράσινα σιτηρά ωριμάσουν και φαίνωνται λευκά τα στάχυα, είναι έτοιμα προς θερισμόν. 36 Και εκείνος, που θερίζει στον πνευματικόν αυτόν αγρόν, παίρνει τον μισθόν του και χαίρει, διότι προσκαλεί και συγκεντρώνει τους ανθρώπους δια την αιώνιον ζωήν. Ετσι και εις την πνευματικήν καλλιέργειαν και εκείνος που σπείρει, δηλαδή εγώ, χαίρει, όπως επίσης χαίρετε και σεις που θα θερίσετε. 37 Και εις την περίστασιν αυτήν εφαρμόζεται η αληθινή παροιμία, που λέγει ότι άλλος έχει σπείρει και άλλος θερίζει. Εγώ έσπειρα, σεις και οι διάδοχοί σας θα θερίσετε. 38 Εγώ σας έστειλα δια να θερίσετε εκείνο, δια το οποίον σεις δεν έχετε κοπιάσει. Αλλοι, εγώ και οι προ εμού προφήται, εκοπίασαν, και σεις έχετε εισέλθει στους κόπους των, δια να θερίσετε. 39 Από δε την πόλιν εκείνην πολλοί Σαμαρείται επίστευσαν εις αυτόν από τα λόγια της γυναικός εκείνης, που επεβεβαίωνε ότι μου είπε όλα όσα έκανα. 40 Οταν, λοιπόν, ήλθον εις αυτόν οι Σαμαρείται, τον παρακαλούσαν να μείνη μαζή τους· και έμεινε εκεί δύο ημέρας. 41 Και από την διδασκαλίαν, που τους έκαμε, επίστευσαν πολύ περισσότεροι εις αυτόν. 42 Και εις την γυναίκα έλεγαν ότι “στον Ιησούν δεν πιστεύομεν πλέον από όσα συ μας είπες περί αυτού, αλλά διότι ημείς, οι ίδιοι τον έχομεν ακούσει και γνωρίζομεν καλά ότι πράγματι αυτός είναι ο Σωτήρ του κόσμου, ο Χριστός”.

 

 

 Αποστολικό Ανάγνωσμα: Πράξ. ια΄ 19-30

19 Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις. 20 Ἦσαν δέ τινες ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι οἵτινες εἰσελθόντες εἰς Ἀντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον Ἰησοῦν. 21 καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ’ αὐτῶν, πολύς τε ἀριθμὸς πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον. 22 Ἠκούσθη δὲ ὁ λόγος εἰς τὰ ὦτα τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις περὶ αὐτῶν, καὶ ἐξαπέστειλαν Βαρνάβαν διελθεῖν ἕως Ἀντιοχείας· 23 ὃς παραγενόμενος καὶ ἰδὼν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐχάρη, καὶ παρεκάλει πάντας τῇ προθέσει τῆς καρδίας προσμένειν τῷ Κυρίῳ, 24 ὅτι ἦν ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ πλήρης Πνεύματος ἁγίου καὶ πίστεως· καὶ προσετέθη ὄχλος ἱκανὸς τῷ Κυρίῳ. 25 ἐξῆλθε δὲ εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον, καὶ εὑρὼν αὐτὸν ἤγαγεν αὐτὸν εἰς Ἀντιόχειαν. 26 ἐγένετο δὲ αὐτοὺς καὶ ἐνιαυτὸν ὅλον συναχθῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ διδάξαι ὄχλον ἱκανόν, χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανούς. 27 Ἐν ταύταις δὲ ταῖς ἡμέραις κατῆλθον ἀπὸ Ἱεροσολύμων προφῆται εἰς Ἀντιόχειαν· 28 ἀναστὰς δὲ εἷς ἐξ αὐτῶν ὀνόματι Ἄγαβος ἐσήμανε διὰ τοῦ Πνεύματος λιμὸν μέγαν μέλλειν ἔσεσθαι ἐφ’ ὅλην τὴν οἰκουμένην· ὅστις καὶ ἐγένετο ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος. 29 τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς εὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς· 30 ὃ καὶ ἐποίησαν ἀποστείλαντες πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους διὰ χειρὸς Βαρνάβα καὶ Σαύλου.

Νεοελληνική Απόδοση

19 Προηγουμένως οι Χριστιανοί, που είχαν διασκορπισθή, ένεκα του διωγμού εξ αιτίας του Στεφάνου, επέρασαν έως την Φοινίκην και την Κυπρον και την Αντιόχειαν και δεν εκήρυτταν τον λόγον του Θεού, παρά μόνον στους Ιουδαίους, επειδή δεν είχαν εννοήσει ακόμη ότι το Ευαγγέλιον προωρίζετο και δια τους εθνικούς. 20 Μερικοί δε από αυτούς ήσαν Ιουδαίοι την καταγωγήν, γεννημένοι όμως εις την Κυπρον και την Κυρήνην της Λιβύης. Αυτοί, όταν ήλθαν εις την Αντιόχειαν, εδίδασκαν προς τους Ελληνιστάς Εβραίους, κηρύττοντες το Ευαγγέλιον της σωτηρίας δια του Ιησού Χριστού. 21 Και το χέρι του Κυρίου ήτο μαζή των και έτσι με την θείαν δύναμιν πολύς αριθμός από τους Ιουδαίους αυτούς ελληνιστάς επέστρεψεν στον Κυριον. 22 Εφθασε δε εις τα αυτιά της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων η πληροφορία αυτή δια την διάδοσιν του Ευαγγελίου και έστειλαν τον Βαρνάβαν να υπάγη έως την Αντιόχειαν. 23 Αυτός, όταν ήλθε και είδε την χάριν και την ευλογίαν αυτήν του Κυρίου, εχάρηκε παρά πολύ, παρακαλούσε δε και παρακινούσε όλους αυτούς, που είχαν πιστεύσει, να μένουν με όλην τους την καρδιά πιστοί και αφωσιωμένοι στον Κυριον. 24 Εδικίμασε δε αυτήν την πνευματικήν χαράν και αγαλλίασιν ο Βαρνάβας, διότι ήτο άνθρωπος αγαθός, γεμάτος Πνεύμα Αγιον και πίστιν. Από την διδασκαλίαν δε και το παράδειγμα του Βαρνάβα προσετέθη πολύς λαός εις την Εκκλησίαν του Κυρίου. 25 Επήγε δε ο Βαρνάβας εις Ταρσόν, δια να ζητήση τον Παύλον ως βοηθόν του. Και αφού τον ευρήκε, τον έφερε εις την Αντιόχειαν. 26 Επί ένα δε ολόκληρον έτος οι δύο αυτοί Απόστολοι συμετείχαν εις τας συγκεντρώσεις των πιστών της εκεί Εκκλησίας και εδίδασκαν πλήθος πολύ. Εκεί δε εις την Αντιόχειαν, δια πρώτη φοράν, ωνομάσθησαν οι μαθηταί του Χριστού, Χριστιανοί. 27 Κατά τας ημέρας δε αυτάς ήλθαν εις την Αντιόχειαν από τα Ιεροσόλυμα μερικοί προφήται. 28 Ενας δε από αυτούς, ονόματι Αγαβος, εσηκώθηκε και, φωτισμένος από το Πνεύμα το Αγιον, προανήγγειλε ότι έμελλε να γίνη μεγάλη πείνα εις όλην την οικουμένην. Αυτή δε η πείνα έγινε πράγματι επί της αυτοκρατορίας του Κλαυδίου Καίσαρος. 29 Ολοι δε οι Χριστιανοί, ανάλογα έκαστος με τας οικονομικάς του δυνατότητας, απεφάσισαν να στείλουν βοηθήματα δια την εξυπηρέτησιν των αδελφών, που κατοικούσαν εις την Ιουδαίαν. 30 Αυτό πράγματι και το έκαμαν και έστειλαν με τον Βαρνάβαν και τον Σαύλον τας εισφοράς των προς τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων.

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Προϋπόθεση ἡ μετάνοια

Βαθύτατα πνευματικὰ νοήματα μᾶς παραθέτει ἡ σημερινὴ εὐαγγελι­κὴ περικοπή. Ὁ Κύριος κάποτε συνάν­τησε στὸ πηγάδι τοῦ Ἰακὼβ μιὰ γυναίκα, ἡ ὁποία πῆγε γιὰ ν’ ἀντλήσει νερό. Δὲν δίστασε νὰ συνομιλήσει μαζί της, παρόλο ποὺ κάτι τέτοιο ἀπαγορευόταν ἀπὸ τοὺς ραββίνους, διότι ὑποτιμοῦσαν τὶς γυναῖκες. Μάλιστα ἡ γυναίκα αὐτὴ ἦταν ἀλλοεθνής· καταγόταν ἀπὸ τὴ Σαμάρεια. Οἱ Ἰουδαῖοι ἐχθρεύονταν τοὺς Σαμαρεῖτες. Ἐπιπλέον, αὐτὴ ἡ Σαμαρείτιδα γυναίκα εἶχε ἁμαρτωλὴ ζωή.

Ὁ καρδιογνώστης Κύριος, ὡστόσο, διέβλεψε τὴν ἀγαθὴ προαίρεσή της καὶ τῆς ἔκανε λόγο γιὰ τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν». Δηλαδὴ γιὰ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ξεδιψᾶ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή. Ἡ Σαμαρείτιδα ἔκπληκτη ζήτησε ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ τῆς δώσει ἀπὸ τὸ παράξενο αὐτὸ νερό. Ὁ Κύριος ὅμως, πρὶν τῆς τὸ προσφέρει, τῆς ἀποκάλυψε τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή της, θέλοντας νὰ διανοίξει τὰ βάθη τῆς συνειδήσεώς της καὶ νὰ τὴν καλέσει σὲ μετάνοια. Διότι, γιὰ ν᾿ ἀποκτήσει τὴ θεία Χάρι, ἦταν ἀπαραίτητο νὰ συνειδητοποιήσει πρῶτα τὴν ἁμαρτωλότητά της.

Αὐτὸ ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία καὶ γιὰ ἐμᾶς, ποὺ ἀσφαλῶς ἐπιζητοῦμε τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ στὴ ζωὴ καὶ στὰ ἔργα μας. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι, ὅποιος θέλει νὰ γευθεῖ τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν», θὰ πρέπει ν᾿ ἀντιπροσφέρει δάκρυα μετάνοιας. Ἡ μετάνοια εἶναι ἡ πλέον ἀναγκαία προ­ϋπόθεση γιὰ νὰ λάβουμε τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ.

2. Ἡ νέα πνευματικὴ λατρεία

Ἡ Σαμαρείτιδα, ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη ποὺ τῆς ἔκανε ὁ Κύριος, κατάλαβε ὅτι συνομιλοῦσε μὲ κάποιον ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ Τὸν ρώτησε ποιός εἶναι ὁ σωστὸς τόπος λατρείας τοῦ Θεοῦ: τὸ ὄρος Γαριζίν, ὅπου Τὸν λάτρευαν οἱ Σαμαρεῖτες, ἢ ὁ Ναὸς τῶν Ἱεροσολύμων; Ὁ Κύριος τότε τῆς ἀποκρίθηκε ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα καὶ πρέπει νὰ λατρεύεται «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ».

Αὐτὴ τὴ νέα λατρεία ἔφερε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο. Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ λοιπὸν δὲν προσφέρεται μόνο σὲ κάποιο συγ­κεκριμένο τόπο, ὅπως ἦταν τότε ὁ Ναὸς τῶν Ἱεροσολύμων, οὔτε ἔχει κάποιο χρονικὸ περιορισμό. Ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος εἶναι «πανταχοῦ παρών», μπορεῖ νὰ λατρεύεται σὲ ὁποιοδήποτε σημεῖο τῆς γῆς, ὁποιαδήποτε χρονικὴ στιγμή. Ὄχι μὲ θυσίες ζώων, ὅπως αὐτὲς ποὺ πρόσ­φεραν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἀλλὰ μὲ μία θυσία διαφορετική, ποὺ ἐπιτελεῖ­ται στὸ θυσιαστήριο τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τὴ θυσία τοῦ ἴδιου τοῦ κακοῦ ἑαυτοῦ μας, τῆς διάνοιας, τῆς θελήσεως, τῶν συναισθημάτων μας· μὲ τὴ θυσία τῶν ἁμαρτιῶν μας. «Ὅλον σαυτὸν ἀνάθες τῷ Θεῷ καὶ ὁλοκαύτωσον» (PG 59, 190). Ὅλο τὸν ἑαυτό σου πρόσφερε σὰν ὁλοκαύτωμα στὸν Θεό, μᾶς προτρέπει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ἐκεῖ, στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας, μποροῦμε πάντοτε νὰ λατρεύουμε τὸν Κύριο «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ».

3. Ὅταν χορτάσει ἡ ψυχὴ

Ἡ Σαμαρείτιδα κατόπιν ἐξέφρασε στὸν Κύριο τὴν προσδοκία της νὰ μάθει τὴν πλήρη ἀλήθεια ἀπὸ τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία. Τότε ὁ Κύριος τῆς ἀποκάλυψε ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Χριστός. Συγκλονισμένη ἡ ἀλλοεθνὴς γυναίκα, «ἀφῆκε τὴν ὑδρίαν αὐτῆς», ἄφησε ἐκεῖ τὴ στάμνα της καὶ ἔτρεξε στὴν πόλη νὰ προσ­καλέσει τοὺς συμπατριῶτες της νὰ συν­αντήσουν τὸν Κύριο. Λησμόνησε τὴ στάμνα. Ξέχασε τὸν ἀρχικὸ σκοπό της, τὴ δίψα της. Ἔφυγε χωρὶς νὰ πάρει τίποτα μαζί της. «Ἐπειδὴ τῆς ἀληθινῆς πηγῆς ἐπέτυχε, κατεφρόνησε τῆς αἰσθητῆς» (PG 59, 193), σχολιάζει ὁ χρυσορρήμων ἅγιος Ἰωάννης. Βρῆκε τὴν ἀληθινὴ πηγή, ποὺ ξεδιψᾶ πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο, γι᾿ αὐτὸ καὶ περιφρόνησε τὴν αἰσθητή.

Ἡ πηγὴ αὐτὴ εἶναι ὁ Χριστός. Ὅποιος γνωρίσει τὸν Χριστό, ὅποιος ξεδιψάσει ἀπὸ τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν» ποὺ Ἐκεῖνος προσ­φέρει, δὲν ἀναζητεῖ κάτι ἄλλο στὴ ζωή του. Περιφρονεῖ τὰ μάταια ἀγαθὰ τοῦ παρόντος κόσμου. Πολὺ περισσότε­ρο, δὲν ἐπιδιώκει νὰ ξεδιψάσει ἀπὸ τὰ λασπόνερα τῆς γῆς αὐτῆς· ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Εἶναι πλήρης, γεμάτος, χορτάτος. Ἡ μόνη καὶ ἀσίγαστη δίψα στὴν καρδιά του εἶναι ὁ πόθος, ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Κύριο.

Αὐτὴ ἡ ἀγάπη ἄναψε στὴν καρδιὰ τῆς Σαμαρείτιδας γυναίκας, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γνώρισε τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Δὲν ἄφησε ἁπλῶς τὴ στάμνα, ἀλλὰ ἐγκατέλειψε ὅλη τὴν προηγούμενη ζωή της. Ἔφθασε ἡ πρώην ἁμαρτωλὴ Σαμαρείτιδα νὰ γίνει ἡ ἰσαπόστολος ἁγία Φωτεινή, ἡ ὁποία τελικῶς μαρτύρησε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ Ἐκεῖνον. Μαζί της μάλιστα μαρτύρησαν καὶ οἱ τέσσερις ἀδελφές της καὶ οἱ δύο υἱοί της. Ὅλοι τους μᾶς διδάσκουν μὲ τὸ παράδειγμά τους ὅτι μόνο κοντὰ στὸν Χριστὸ ξεδιψᾶ καὶ χορταίνει ἡ ψυχή μας.

Η προσευχή πριν τον ύπνο…κρύβει μια βαθιά ουσία…

  

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ: Άλλος πριν πέσει για ύπνο κάνει τον σταυρό του, άλλος λέει το “Πάτερ ημών”, άλλος δε λέει τίποτε. Η Εκκλησία έχει αφήσει το Απόδειπνο, μικρή ακολουθία κατά την οποία λέγεται το “Πιστεύω”.

Ο λόγος που έβαλε η Εκκλησία να λέμε το “Πιστεύω” πριν τον ύπνο, είναι για να ομολογούμε ότι είμαστε χριστιανοί ακόμα και την τελευταία τη στιγμή της ημέρας, ακριβώς δηλαδή πριν κοιμηθούμε..

 Που ξέρεις ότι θα ξυπνήσεις το πρωί; Γι’ αυτό λέμε το “Πιστεύω” για να μη βρεθούμε άπιστοι σε περίπτωση που δεν ξυπνήσουμε. Η προσευχή πριν τον ύπνο δεν είναι απλώς ένα έθιμο που κάνουν τα “καλά παιδάκια” -όπως μας έλεγαν παλιά- αλλά κρύβει μια βαθιά ουσία, πολύ διδακτική για όλους μας. Εδώ, οι αρχαίοι πίστευαν ότι ο ύπνος είναι ο δίδυμος αδελφός του θανάτου. Κι αυτό δεν είν’ μακάβριο. Μη φτύνεις λοιπόν τον κόρφο σου.. !

Μια μέρα σ’ όλους μας θα συμβεί κι αυτό είναι η μόνη σιγουριά της ζωής μας: Ξύπνα λοιπόν το πρωί, λέγε δόξα τω Θεώ κι αγάπα όλο το κόσμο.

Τότε θα ‘ναι που θα ζούμε την κάθε μέρα σα να ‘ναι η τελευταία της ζωής μας. Ούτε κακίες, ούτε μίση. Ας μην ομολογούμε μόνο το βράδυ ότι πιστεύουμε στον Θεό -κι αυτό σε μια τυπική και μόνο προσευχή- είτε λέγοντας το Απόδειπνο ξερά, είτε το “Πάτερ ημών” μηχανικά, είτε κάνοντας ψυχαναγκαστικά τον σταυρό μας. Δεν έχει νόημα. Πολύς κόσμος κάνει τον σταυρό του πριν τον ύπνο γιατί φοβάται μη του συμβεί τίποτε κακό… Ο Θεός δεν έχει σχέση με τα θρίλερ του σινεμά ή δεν θα μας τιμωρήσει, επειδή τάχα ξεχάσαμε να κάνουμε το σταυρό μας πριν τον ύπνο.



Οπότε, ό, τι κάνουμε να το πιστεύουμε. Κι αν προσευχόμαστε να κοιτάμε να κρυβόμαστε κάπου στο σπίτι. Έτσι λέει ο Χριστός. Αν θέλουμε να διδάξουμε στους άλλους την προσευχή, μη μένουμε μόνο στο εικονοστάσι αλλά να πιάσουμε τη δράση. Έμαθα προχθές για κάποιον πατέρα που πιέζει τον έφηβο γιό του ώστε με το έτσι θέλω να πούνε μαζί το βράδυ το Απόδειπνο. Με την πίεση τίποτε δε θα καταφέρει, μάλλον κακό θα κάνει.

Ο Θεός θέλει απλούστατα πράγματα. Να προσευχόμαστε για όλους κι ν’ αγαπάμε όλο το κόσμο. Αγαπάω σημαίνει δίνω χώρο, δεν επιβάλλομαι. Από μακριούς σταυρούς και υποχρεωτικές προσευχές γέμισεν ο τόπος. Ο Θεός αγαπά τις σιωπηρές πράξεις: να μη ξέρουν οι άλλοι, να μη μας βαρούν παλαμάκια, να μη μας λένε “εύγε, εύγε”, ούτε μες το σπίτι, ούτε πουθενά. Έτσι κι η προσευχή έχει αξία.

 Από Πάτερ Ελευθέριο Ναουμ

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: Μείνε λίγο με τον εαυτό σου…

  

 

 

ΠΙΣΤΗ: Μείνε λίγο με τον εαυτό σου… «Πρέπει να μαζευτούμε. Να μαζέψουμε και τη διάνοια και την ψυχή. Όλα. Και να κλείσουμε τις θύρες.

Ποιες είναι οι θύρες; Είναι οι αισθήσεις. Μαζέψου μέσα και κλείσε τις πόρτες. Μείνε λίγο με τον εαυτό σου, βρε παιδί μου. Θα πεθάνεις και δεν θα τον έχεις γνωρίσει. Θα φύγεις και δε θα τον έχεις αγαπήσει, δε θα τον έχεις πονέσει. Άμα δεν τον έχεις πονέσει, πώς θα τον σώσεις;

 Άμα δεν τον έχεις αγαπήσει πώς θα αγαπήσεις τον άλλον; Δεν λέει ο Κύριος, «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν»; Εκεί, μέσα σου αρχίζει η δουλειά.»

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Το αδιαχώρητο στα Εκπαιδευτήρια της Ι.Μ. Πειραιώς (ΦΩΤΟ)

 open day

Μία πλούσια και συναρπαστική ημέρα είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν σήμερα Κυριακή 11 Μαΐου 2025, όσοι βρέθηκαν στα Εκπαιδευτήρια της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και συμμετείχαν στις δράσεις και τα παιχνίδια του OPEN DAY που διοργανώθηκε με την υποστήριξη της ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, στις σύγχρονες και ανακαινισμένες εγκαταστάσεις μας.

Παιδιά όλων των ηλικιών μαθητές του σχολείου μας και όχι μόνο, από τον Βρεφονηπιακό Σταθμό, τον Παιδικό Σταθμό και το Νηπιαγωγείο, το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο μαζί με τους γονείς και τους φίλους τους, κατέκλυσαν από νωρίς τους χώρους του σχολικού μας συγκροτήματος. Τα προαύλια και οι αίθουσες των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς μεταμορφώθηκαν, καθώς μικροί και μεγάλοι επιδόθηκαν σε ψυχαγωγικά παιχνίδια και εκπαιδευτικές δράσεις από τις 11:00 έως τις 16:00.

Μαγειρική με το γνωστό ΣΕΦ Γιώργο Τσούλη, Μετεωρολογία με τον Μετεωρολόγο Γιώργο Τσατραφύλλια, Πειράματα, πρωτότυπες Χειροτεχνίες, Face Painting, Τραμπολίνο, παιχνίδια Λούνα Παρκ, φουσκωτά πολυπαιχνίδια, παιχνίδια δράσης και επιβίωσης (τύπου survivor) και πολλές εκπλήξεις, ήταν μερικά από τα προγράμματα που πραγματοποιήθηκαν, ενώ η Φιλαρμονική του Δήμου Πειραιά με τις υπέροχες μουσικές της διάνθισε το χαρούμενο και οικογενειακό κλίμα που υπήρχε.

Ιδιαίτερη ατμόσφαιρα δημιουργήθηκε όταν οι παίκτες του Ολυμπιακού Νταβίντ Κάρμο και Νίκος Μπότης, με τη μασκότ της ομάδας, τον γνωστό LEONE, φωτογραφήθηκαν, υπέγραψαν αυτόγραφα και μοίρασαν δώρα σε όλα τα παιδιά ως προσφορά της ΠΑΕ Ολυμπιακός.

Την έναρξη των δράσεων πραγματοποίησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος, αφού αναφέρθηκε εν συντομία στο έργο και την προσφορά των Εκπαιδευτηρίων μας στα παιδιά και γενικότερα στην οικογένεια, δώρισε από μια εικόνα στους παίκτες της ομάδος. Ο Σεβασμιώτατος δεν παρέλειψε να συγχαρεί την ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού για τις μεγάλες νίκες που έκαναν υπερήφανους, όχι μόνο τους Πειραιώτες, αλλά και όλους τους Έλληνες. Ιδιαίτερες ευχαριστίες απηύθυνε στον Πρόεδρο της ομάδας και μεγάλο ευεργέτη της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς κ. Ευάγγελο Μαρινάκη για την πολύτιμη και ουσιαστική προσφορά και συμβολή του στο έργο των Εκπαιδευτηρίων μας.

Παρών στην έναρξη και του φετινού OPEN DAY των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης με την οικογένειά του, ο οποίος, μεταξύ άλλων συνεχάρη τον Σεβασμιώτατο και τους συνεργάτες του για αυτό το μοναδικό έργο που αντίκρισαν όλοι όσοι βρέθηκαν σήμερα στα Εκπαιδευτήρια.

Επεσήμανε πως τα Εκπαιδευτήρια της Μητρόπολης του Πειραιά κοσμούν την πόλη μας, κάνοντας λόγο για υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, με αξίες και αρχές που μας βοηθούν.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς βρέθηκε κοντά στα παιδιά, χάρηκε με τη χαρά τους και ευχαρίστησε, εκ μέρους του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, όλους όσοι παρουσίασαν τα εκπαιδευτικά προγράμματα σε μικρούς και μεγάλους. Προσέφερε αναμνηστικά δώρα και ενθύμια σε όλους τους συμμετέχοντες των δράσεων του OPEN DAY.

Με αφορμή την αυριανή παγκόσμια ημέρα νοσηλευτικής, η Ελληνική Εταιρία Παιδιατρικής Νοσηλευτικής παρουσίασε πρόγραμμα με έντυπο υλικό που αφορά την αντιμετώπιση του παιδιού που κινδυνεύει να πνιγεί.

Καθηγητές και σπουδαστές των ΙΕΚ ΑΛΦΑ δημιούργησαν υπέροχα πρόσωπα με το face painting, ενώ οι κατασκευές, οι χειροτεχνίες και τα πειράματα άφησαν σε όλους τις καλύτερες εντυπώσεις. Μικροί και μεγάλοι απόλαυσαν πλούσια κεράσματα όπως ποπ κορν και παγωτό. Επίσης ο Πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Πειραιά Γιάννης Μαστρονικόλας προσέφερε γλυκά κεράσματα.

Σημαντική στην όλη διοργάνωση ήταν και η βοήθεια που πρόσφεραν τόσο οι μαθητές του Λυκείου, όσο και οι Απόφοιτοι των Εκπαιδευτηρίων μας, οι οποίοι είχαν υπό την εποπτεία τους τα παιχνίδια και την ενημέρωση των γονέων.

Οι περισσότερες από αυτές τις δράσεις και τα παιχνίδια θα αποτελούν σημαντικό μέρος του SUMMER CAMP των Εκπαιδευτηρίων μας που θα πραγματοποιηθεί από τις 16 Ιουνίου έως 18 Ιουλίου σε 5 περιόδους.

Όλοι ανανέωσαν το ραντεβού τους για τη μεγάλη γιορτή λήξης των εκπαιδευτηρίων στο Βεάκειο Θέατρο στον λόφο της Καστέλλας στις 12 Ιουνίου, όπου θα παρουσιαστεί ένα μεγάλο αφιέρωμα με τίτλο «Κάτω στον Πειραιά».

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ




 


 

Παρασκευή 9 Μαΐου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΜΑΪΟΥ 2025 ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (Ιω. ε΄ 1-15) (Πραξ. θ΄ 32-42)

 Κυριακή Β' Νηστειών - Η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ -  Χριστιανική Φοιτητική Δράση 

 " Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

Ο αληθινός ιατρός

«Άνθρωπον ουκ έχω»


Χριστός Ανέστη!

  Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου υπέφερε και περνούσε τη δική του δοκιμασία. Ίσως διάνυσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από τη στοά της θαυματουργικής κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Μάταια όμως περίμενε ένα άνθρωπο που θα τον συμπονούσε και να τον βοηθήσει να μπει στην κολυμβήθρα μόλις θα ταρασσόταν το ύδωρ.

Βρήκε τον Κύριο

Την στιγμή που θα μπορούσε να είχε χάσει κάθε ελπίδα ο παραλυτικός της περικοπής μας, η παρουσία του Κυρίου αποβαίνει και πάλι σωτήρια και αποδεικνύεται καταλυτικής σημασίας. Ο μόνος Φιλάνθρωπος, ο Κύριος και Θεός μας, που κατά καιρούς έστελλε εκεί τον άγγελό του για να ταράσσει το νερό, ώστε ο πρώτος που θα ριχνόταν σε αυτό να γίνεται αμέσως υγιής, ήλθε τώρα ο ίδιος. Απευθύνεται στον παράλυτο και τον ρωτά: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;». 

 Ο Κύριος έκανε την ερώτηση αυτή, όχι βέβαια γιατί αμφέβαλλε για την επιθυμία του παραλύτου, αλλά για να τον προβληματίσει και να μπορέσει να διεισδύσει βαθύτερα στην πραγματικότητα της σωτηρίας του. Ο παράλυτος δεν απήντησε ευθέως στην ερώτηση, αλλά εμμέσως εξέφρασε και το παράπονο που τον διακατείχε: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν, εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει.» Ο Κύριος έδωσε αμέσως την υγεία στον παραλυτικό και του συνέστησε να πάρει στον ώμο του το κρεβάτι του και να περπατά πλέον υγιής. «Έγειρε, άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει». Το θαύμα είχε συντελεστεί και ήταν μια αδιάψευστη πραγματικότητα. Ο μέχρι εκείνη τη στιγμή παράλυτος έγινε υγιής. Βάσταξε στον ώμο του το κρεβάτι, πάνω στο οποίο τόσα χρόνια ήταν κατάκοιτος.

Δεν είχε άνθρωπο

Το παράπονο του παραλυτικού που εκφράζεται με το «άνθρωπον ουκ έχω», μπορεί να επαναλαμβάνεται και σήμερα. Αυτό δημιουργεί και το δικό μας χρέος και την υποχρέωση να συμπαραστεκόμαστε με κάθε τρόπο και να εκφράζουμε την εν Χριστώ αγάπη μας σε κάθε πονεμένο συνάνθρωπό μας.

  Ο πόνος και η θλίψη αλλά και η κάθε δοκιμασία, παρουσιάζονται στη ζωή μας και λειτουργούν ως πρόκληση για να στεκόμαστε δίπλα από τον κάθε συνάνθρωπο που μας έχει ανάγκη. Ακόμα, σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί «παραλυτικοί» που δεν χρειάζονται μόνο υλική ή σωματική βοήθεια αλλά κυρίως πνευματική. Άλλωστε, η θεραπεία που πρόσφερε ο Χριστός με τα διάφορα θαύματα που επιτελούσε δεν αφορούσε μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή, την απαλλαγή δηλαδή από την αμαρτία και τις συνέπειές της.

 Στην εποχή μας ιδιαίτερα, που διαπιστώνουμε ότι πλειοδοτεί μια πνευματική αγονία και ερημία, σ’ ένα κόσμο φοβερά χρεοκοπημένο σε αρετές και αξίες, ανοίγει μπροστά μας ο δρόμος για να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας που βρίσκονται βυθισμένοι στο σκοτάδι της αμαρτίας ώστε να βρουν τον δρόμο τους και να φθάσουν κοντά στο Χριστό.

 Μόνο εκείνος μπορεί να μας θεραπεύσει από κάθε ασθένεια, αλλά και από κάθε μορφή κακού. Να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν στην Εκκλησία και να γίνουν ζωντανά μέλη του Σώματος του Χριστού, ώστε μέσα από τα μυστήρια και τη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας να βιώνουν τη Χάρη Του.

Αγαπητοί αδελφοί, το παράπονο του παραλυτικού «άνθρωπον ουκ έχω», αποτυπώνει μια πραγματικότητα που τόσο ζωντανά βιώνουμε και στη δική μας εποχή. Ας πλησιάσουμε λοιπόν τον κάθε συνάνθρωπό μας, που θα πρέπει ν’ αντικρίζουμε στο πρόσωπό του την εικόνα του Θεού και να γίνουμε πλησίον του, σύμφωνα με την γνωστή παραβολή του Καλού Σαμαρείτη.

 Με αυτό τον τρόπο μέσα από μια κοινωνία αγάπης μπορούμε να εναποθέτουμε ολόκληρο τον εαυτό μας με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Κυρίου μας, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας θεραπεύει και σωματικά και ψυχικά. Γένοιτο.

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Μαΐου 2025

  

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Μαΐου 2025, Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου (Ἰωάν. ε΄ 1-15).

 

1 Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγὼ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. 10 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

Νεοελληνική Απόδοση

1 Επειτα από αυτά ήλθεν η εορτή των Ιουδαίων και ανέβη ο Ιησούς εις τα Ιεροσόλυμα. 2 Εκεί δε εις τα Ιεροσόλυμα, κοντά εις την προβατικήν πύλην του τείχους, υπήρχε μία δεξαμενή νερού, η οποία εις την Εβραϊκήν γλώσσαν είχε το όνομα Βηθεσθά. Γυρω από αυτήν ήσαν και πέντε υπόστεγα. 3 Εις αυτά τα υπόστεγα ευρίσκετο πολύ πλήθος από αρρώστους, τυφλοί, χωλοί, άνθρωποι με ακίνητο και σαν ξερό κάποιο μέλος του σώματός των και οι οποίοι όλοι επερίμεναν να κινηθή το νερό. 4 Διότι κατά καιρούς κατέβαινε άγγελος εις αυτήν την κολυβήθρα και ανεταράσσετο το νερό. Ο πρώτος, λοιπόν, που θα έμπαινε μετά την ταραχήν του νερού, εθεραπεύετο, από οποιοδήποτε νόσημα και αν κατείχετο. 5 Υπήρχε δε εκεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ήτο ασθενής τριάντα οκτώ χρόνια. 6 Οταν τον είδε ο Ιησούς να κατάκειται, και σαν Θεός που ήτο εγνώρισε ότι πολύν καιρόν είναι άρρωστος, του λέγει· “θέλεις να γίνης υγιής;” 7 Απεκρίθη ο ασθενής· “θέλω, Κυριε, αλλά δεν έχω άνθρωπον, ώστε όταν ταραχθή το νερό νε με ρίψη εις την κολυμβήθραν. Ενώ δε εγώ σύρομαι προς αυτήν, άλλος πριν από μένα κατεβαίνει εις την κολυμβήθραν”. 8 Λεγει εις αυτόν ο Ιησούς· “σήκω επάνω, πάρε το κραββάτι σου και περιπάτει”. 9 Και αμέσως έγινε υγιής ο άνθρωπος, επήρε το κρεββάτι του και ήρχισε να περιπατή, όπως όλοι οι υγιείς. Ητο δε Σαββατον κατά την ημέραν εκείνην. 10 Ελεγαν, λοιπόν, οι Ιουδαίοι στον θεραπευθέντα· “σήμερα είναι Σαββατον. Και δεν σου επιτρέπεται να σηκώνης το κρεββάτι σου”. 11 Απήντησε εις αυτούς· “εκείνος, που με θαύμα μου έδωσε την υγείαν μου, μου είπε· Παρε το κρεββάτι σου, και περιπάτει”. 12 Ηρώτησαν, λοιπόν, αυτόν· “ποίος είναι ο άνθρωπος, που σου είπε· “πάρε το κρεββάτι σου και περιπάτει;” 13 Ο θεραπευθείς όμως δεν εγνώριζε ποιός είναι, διότι ο Ιησούς είχε απομακρυνθή μέσα στον όχλον, που ευρίσκετο στον τόπον εκείνον. 14 Επειτα από αυτά τον ευρήκε ο Ιησούς εις την αυλήν του ναού και του είπε· “πρόσεξε· έγινες υγιής· μην αμαρτάνης πλέον, δια να μη σου συμβή κάτι το χειρότερον”. 15 Εφυγε τότε ο άνθρωπος από τον ναόν, επήγε στους Ιουδαίους και τους ανήγγειλε, ότι αυτός που τον έκαμε υγιή είναι ο Ιησούς. (Θα έπρεπε από λόγους και μόνον ευγνωμοσύνης να είχε κινηθή ο τέως παράλυτος, δια να γνωστοποιήση στους Ιουδαίους, ότι ο Ιησούς του είχε δώσει την υγείαν ).

 ***************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Πνευματικὴ κολυμβήθρα

Ὁ Κύριος βρίσκεται στὰ Ἱεροσόλυμα, κοντὰ στὴν Προβατικὴ Πύλη τῆς πόλεως. Ἐκεῖ ὑπῆρχε μιὰ κολυμβήθρα, μιὰ δεξαμενή, ποὺ λεγόταν Βηθεσδά. Γύρω της, κάτω ἀπὸ πέντε θολωτὰ ὑπόστεγα, παρέμεναν ξαπλωμένοι πλῆθος ἀσθενῶν ἀνθρώπων. Περίμεναν ἐκεῖ, διότι κάθε τόσο κατέβαινε Ἄγγελος Κυρίου, ὅπως ἀκούσαμε στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἀνατάρασσε τὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας καὶ τότε μὲ θαυμαστὸ τρόπο τὸ νερὸ γινόταν ἰαματικό. Ὅποιος ἔπεφτε πρῶτος σὲ αὐτὸ θεραπευόταν, ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀσθένεια κι ἂν ὑπέφερε.

Τὸ ἐντυπωσιακὸ αὐτὸ θαῦμα προτυπώνει, κατὰ τοὺς ἱεροὺς ἑρμηνευτές, τὸ ἱερὸ μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος, τὸ ὁποῖο ἐπίσης τελεῖται μέσα σὲ κολυμβήθρα. Στὴ Βηθεσδὰ τὸ θαῦμα γινόταν ἔπειτα ἀπὸ ἐπέμβαση Ἀγγέλου. Θεραπευόταν δὲ ἀπὸ τὶς σωματικές του ἀσθένειες, μόνο ὅποιος ἔπεφτε πρῶτος μέσα στὸ νερό. Τὸ ἅγιο Βάπτισμα, ὡστόσο, εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερο σὲ ἀξία καὶ Χάρι. Τελεῖται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, διὰ τοῦ ἱερέως. Σὲ αὐτὸ ὄχι μόνο ὁ πρῶτος, ἀλλὰ «κἂν ἡ οἰκουμένη πᾶσα ἔλθῃ, ἡ χάρις οὐκ ἀναλίσκεται» (PG 59, 204), ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἀκόμη καὶ ἂν ἔλθει ὅλη ἡ οἰκουμένη, ἡ Χάρις τοῦ Μυστηρίου δὲν ἐξαντλεῖται. Ἐπιπλέον στὸ ἅγιο Βάπτισμα δὲν χαρίζεται ὁπωσδήποτε σωματικὴ ὑγεία, μιὰ παράταση ζωῆς, ἀλλὰ βεβαίως ἐξασφαλίζεται σωτηρία αἰώνια· ἀνακαινίζεται ὅλος ὁ ἄνθρωπος.

Νέα Βηθεσδὰ λοιπὸν εἶναι ἡ κολυμβήθρα τοῦ Βαπτίσματος. Μέσῳ αὐτῆς παρέχεται τὸ ἀνεξάντλητο ἔλεος τοῦ Θεοῦ σὲ κάθε ἄνθρωπο. Γι᾿ αὐτό, ὅσες φορὲς εἴμαστε παρόντες στὴ Βάπτιση κάποιου συνανθρώπου μας, ἂς μετέχουμε μὲ σεμνότητα, ἀναλογιζόμενοι τὸ θαῦμα ποὺ ἐπιτελεῖ τὴν ὥρα ἐκείνη ὁ Θεός.

2. Στὸν Ναὸ

Ἐκεῖ, στὰ ὑπόστεγα τῆς Βηθεσδά, ὁ Κύριος συνάντησε ἕναν ἀσθενή, ποὺ ἦταν τριάντα ὀκτὼ χρόνια παράλυτος. Τριάντα ὀκτὼ χρόνια πόνου, ὑπομονῆς καὶ ἐλπίδας. Προσπαθοῦσε μόνος του νὰ πέσει πρῶτος στὸ νερό, ἀλλὰ πάν­τοτε κάποιος ἄλλος προλάβαινε πρὶν ἀπὸ αὐτόν. Ὁ φιλάνθρωπος Κύριος, ἀφοῦ τὸν ρώτησε ἂν ἤθελε νὰ γίνει ὑγιής, κατόπιν μὲ θεϊκὴ ἐξουσία τοῦ εἶπε: «Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει». Σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κρεβάτι στὸν ὦμο σου καὶ περπάτα. Κι ἐκεῖνος ἀμέσως ἔγινε ὑγιὴς κι ἄρχισε νὰ περπατᾶ.

Ἔπειτα ἀπὸ κάποιον καιρὸ ὁ Κύριος τὸν συνάντησε πάλι. Αὐτὴ τὴ φορὰ τὸν βρῆκε «ἐν τῷ ἱερῷ»· στὸν ἱερὸ χῶρο τοῦ Ναοῦ. Ἔχει ἰδιαίτερη σημασία ἡ λεπτομέρεια αὐτή. Τί ζητοῦσε, ἀλήθεια, στὸν Ναό; Εἶχε πάει νὰ προσευχηθεῖ, νὰ ἐκφράσει τὴ βαθιὰ εὐγνωμοσύνη του στὸν Θεὸ γιὰ τὸ θαῦμα ποὺ τοῦ ἔκανε. «Οὐ γὰρ ἐχώρησεν εἰς ἀγορὰς καὶ περιπάτους, οὐδὲ τρυφῇ καὶ ἀνέσει ἔδωκεν αὐτόν, ἀλλ᾿ ἐν τῷ ἱερῷ διῆγε» (PG 59, 212), σχολιάζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Δὲν προτίμησε τὸν περίπατο στὴν ἀγορά, οὔτε παρασύρθηκε σὲ τρυφὴ καὶ ἀνέσεις, ἀλλὰ πῆγε στὸν Ναό.

Μᾶς διδάσκει ἡ εὐγνωμοσύνη αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Διότι κι ἐμεῖς ἔχουμε γευθεῖ πλούσιες τὶς εὐεργεσίες τοῦ παν­άγαθου Θεοῦ. Μᾶς ἔφερε ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη. Μᾶς συντηρεῖ καὶ μᾶς κατευθύνει πρὸς τὸ αἰώνιο συμφέρον μας. Τὸ δὲ σημαντικότερο, μᾶς ἔβαλε στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Ἐκκλησίας του καὶ μᾶς φανέρωσε τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου του. Ἂς εἴμαστε, συνεπῶς, εὐγνώμονες πρὸς τὸν Κύριο, εὐχαριστώντας Τον «ὑπὲρ τῶν φανερῶν καὶ ἀφανῶν εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων» (Εὐχὴ τῆς θείας Λειτουργίας)· γιὰ ὅλες τὶς φανερὲς καὶ ἀφανεῖς εὐεργεσίες ποὺ μᾶς ἔχει χαρίσει.

3. Ἡ αἰτία τῆς ἀσθένειας

Ἐκεῖ, στὸν Ναὸ ὁ Κύριος εἶπε τώρα στὸν πρώην ἀσθενὴ μία μόνο φράση: «Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται». Βλέπεις, τώρα ἔχεις γίνει ὑγιής. Πρόσεξε ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα νὰ μὴν ἁμαρτάνεις, γιὰ νὰ μὴν πάθεις τίποτα χειρότερο. Αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ Κυρίου δείχνει ὅτι ἡ πολυώδυνη ἀσθένεια τοῦ συγκεκριμένου ἀνθρώπου ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς του. Εἶχε ἀσθενήσει ἡ ψυχή του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παραλύσει καὶ τὸ σῶμα του. Ἂν δὲ ὁ Κύριος δὲν τὸν θεράπευε, ὄχι μόνο τριάντα ὀκτὼ χρόνια, ἀλλὰ παντοτινὰ θὰ βασανιζόταν.

Πολλὲς ἀσθένειες, ὄχι ὅλες, εἶναι συν­έπειες ἁμαρτιῶν. Γι᾿ αὐτὸ τὸ πιὸ ἀποτελεσματικὸ φάρμακο γιὰ τὴν πρόληψή τους εἶναι ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἡ ἐγκράτεια, ἡ θεάρεστη ζωή. Ὅταν ὁ πιστὸς ζεῖ σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, τότε, ἀκόμη κι ἂν ἐπέλθει κάποτε ἡ φυσικὴ φθορὰ τοῦ σώματος, ἡ ψυχὴ παραμένει θαλερὴ καὶ σφύζει ἀπὸ ὑγεία καὶ ζωή. Ὅπως τὰ λουλούδια· ἀναπτύσσονται καὶ μοσχοβολοῦν μόνο κάτω ἀπὸ τὶς ζωογόνες ἀκτίνες τοῦ ἥλιου· στὸ σκοτάδι ἀρρωσταίνουν καὶ μαραίνονται. Ἂν θέλουμε λοιπὸν νὰ διαφυλαχθοῦμε ἀπὸ ἐπικίνδυνες πνευματικὲς ἀσθένειες, ἴσως καὶ ἀπὸ σωματικές, ἂς ἀπευθύνουμε στὸν ἑαυτό μας τὰ λόγια τοῦ Κυρίου· «μηκέτι ἁμάρτανε». Διότι ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ πιὸ ὀδυνηρὴ ἀσθένεια.

 ***************************************************

  

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Μαΐου 2025, Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου (Πράξ. θ΄ 32-42)

32 Ἐγένετο δὲ Πέτρον δι­ερ­χόμενον διὰ πάντων κα­­τελ­θεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγί­ους τοὺς κατοικοῦντας Λύδ­δαν. 33 εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κρα­βάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. 34 καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶ­σον σεαυτῷ. καὶ εὐ­θέ­­ως ἀνέστη. 35 καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρε­ψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. 36 Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορ­κάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγα­θῶν ἔργων καὶ ἐλεη­μοσυνῶν ὧν ἐποίει. 37 ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐ­τὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθη­καν ἐν ὑπε­ρῴ­ῳ. 38 ἐγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ Ἰόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρα­­καλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελ­θεῖν ἕως αὐτῶν. 39 ἀναστὰς δὲ Πέτρος συ­νῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον, καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χι­τῶ­νας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποί­ει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς. 40 ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θεὶς τὰ γόνα­τα προ­ση­ύξατο, καὶ ἐπιστρέ­ψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Τα­βι­θά, ἀνάστηθι. ἡ δὲ ἤνοι­­ξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐ­τῆς, καὶ ἰδοῦ­­σα τὸν Πέτρον ἀνε­κά­θι­σε. 41 δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέ­στησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν. 42 γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς Ἰόππης, καὶ πολ­­λοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύ­ριον.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

32 Καθώς ὁ Πέτρος περιόδευε σ’ ὅλα αὐτά τά μέρη, κά­­ποια μέρα κατέβηκε καί στούς Χριστιανούς πού κα­τοι­­κοῦσαν στή Λύδδα. 33 Ἐκεῖ συνάντησε κάποιον ἄνθρωπο πού λεγόταν Αἰ­νέ­ας καί ἦταν ὀκτώ χρόνια κατάκοιτος πάνω σ’ ἕνα κρε­βάτι, διότι ἦταν παράλυτος. 34 Κι ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε: Αἰνέα, ὁ Ἰησοῦς, πού εἶναι ὁ χρι­σμένος ἀπό τόν Θεό Μεσσίας, σέ γιατρεύει ἀπό τήν παραλυσία σου. Σήκω καί στρῶσε μόνος σου τό κρεβάτι σου. Κι αὐτός ἀμέσως σηκώθηκε. 35 Καί τόν εἶδαν ὅλοι ὅσοι κατοικοῦσαν στή Λύδδα καί στήν πεδιάδα τοῦ Σάρωνα. Κι ἔτσι, καθοδηγημένοι ἀπό τό θαῦμα αὐτό, ἐπέστρεψαν στόν Κύριο Ἰησοῦ, ἀφοῦ τόν πίστεψαν καί τόν ἀναγνώρισαν Θεό καί Σωτήρα τους. 36 Στήν Ἰόππη πάλι ὑπῆρχε κάποια μαθήτρια τοῦ Κυρίου πού λεγόταν Ταβιθά. Τό ὄνομα αὐτό μεταφράζεται μέ τή λέξη Δορκάδα, δηλαδή ζαρκάδι. Αὐτή ἦταν γε­­­μάτη ἀπό ἀγαθοεργίες καί ἐλεημοσύνες πού ἔκανε συ­νε­­­χῶς. 37 Τίς ἡμέρες ἐκεῖνες ὅμως συνέβη νά ἀρρωστήσει καί νά πεθάνει. Κι ἀφοῦ τήν ἔλουσαν καί τήν ἑτοί­μασαν, τήν ἔβαλαν στό πάνω διαμέρισμα τῆς οἰκίας. 38 Καθώς λοιπόν ἡ πόλη Λύδδα ἦταν κοντά στήν Ἰόπ­πη, σάν ἄκουσαν οἱ μαθητές ὅτι ὁ Πέτρος εἶναι στήν πό­λη αὐτή, τοῦ ἔστειλαν δύο ἄνδρες καί τόν πα­ρα­κα­λοῦ­σαν νά πάει σ’ αὐτούς ὅσο γίνεται πιό γρήγορα. 39 Πράγματι ὁ Πέτρος σηκώθηκε καί πῆγε μαζί μέ τούς δύο αὐτούς ἀπεσταλμένους. Μόλις ἔφτασε στήν Ἰόπ­­πη, τόν ἀνέβασαν στό ἀνώγειο. Κι ἐκεῖ παρουσιά­­στη­καν μπροστά του ὅλες οἱ χῆρες κλαίγοντας γιά τό θά­να­­το αὐτῆς πού τίς προστάτευε. Καί ὡς δείγματα τῆς προ­­στασίας της ἔδειχναν στόν Πέτρο τούς χιτῶνες καί τά πανω­φόρια πού εἶχε φτιάξει γι’ αὐτούς ἡ Δορκάδα ὅσο ζοῦσε μαζί τους. 40 Ἀφοῦ λοιπόν ὁ Πέτρος τούς ἔβγαλε ὅλους ἔξω ἀπό τό ἀνώγειο πού ἦταν ἡ νεκρή, γονάτισε καί προσευχήθη­κε. Κατόπιν στράφηκε στό νεκρό σῶμα καί εἶπε: Ταβιθά, σήκω ἐπάνω. Κι αὐτή ἄνοιξε τά μάτια της, κι ὅταν εἶδε τόν Πέτρο, ὅπως ἦταν ξαπλωμένη, ἀνα­­­ση­κώ­θηκε καθιστή στό κρεβάτι της. 41 Τότε τῆς ἔδωσε ὁ Πέτρος τό χέρι του καί τήν σήκω­σε ὄρθι­α. Ὕστερα φώναξε τούς Χριστιανούς καί ἰδιαιτέρως τίς χῆρες καί τούς τήν παρουσίασε ζωντανή. 42 Τό θαῦμα αὐτό ἔγινε γνωστό σ’ ὅλη τήν πόλη τῆς Ἰόπ­πης, καί πολλοί πίστεψαν στόν Κύριο.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...