Σάββατο 21 Μαρτίου 2026

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Η Θεία Χάρις είναι ο σκοπός της ζωής μας» – Προηγιασμένη για τα Στελέχη Νεότητος της Ι.Μ.Π.

 

Την Ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων για τα Στελέχη Κατηχήσεως και Κατασκηνώσεων της τοπικής μας Εκκλησίας τέλεσε χθες Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, συμπαραστατούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στο κεντρικό μήνυμα της πνευματικής ζωής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τονίζοντας ότι ο ύψιστος σκοπός της ανθρώπινης υπάρξεως είναι η απόκτηση της Θείας Χάριτος και η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.

«Ο σκοπός της Αγίας μας Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας είναι να μας καταστήσει αξίους της Θείας Χάριτος», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως «πλαστήκαμε για να είμαστε κοινωνοί του Παναγίου Θεού» και πως ο σκοπός της Εκκλησίας μας είναι «να αρπάσει ψυχές από τον κόσμο και να τις θεοποιεί, να τις εγχριστώνει, να τις καθιστά μετόχους των Ακτίστων Θείων Ενεργειών».

Σε άλλο σημείο του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ολόκληρη η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και η παράδοση των Αγίων οδηγούν τον άνθρωπο στη θεοκοινωνία και στη μεταμόρφωση της ζωής του, επισημαίνοντας πως η Εκκλησία αποτελεί την πνευματική «μήτρα» που αναδεικνύει αγίους και καλλιεργεί ανθρώπους της Χάριτος.

«Η Εκκλησία είναι η πνευματική μήτρα που τεχνουργεί Αγίους, δηλαδή ανθρώπους της Χάριτος, μετόχους της ζωής του Θεού», επεσήμανε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι και η τοπική μας Εκκλησία «αγωνίζεται να μεταλαμπαδεύσει τα ζώπυρα της πίστεως στη διάδοχη γενιά, να καταρτίσει πρόσωπα θεοειδή, θεοΰφαντα, θεοχαριτωμένα. Να ζουν από τώρα την υπερχρονική Βασιλεία του Θεού».

Παράλληλα, παρουσίασε παραδείγματα αγιότητας από τη σύγχρονη εκκλησιαστική μας ζωή, με χαρακτηριστική αναφορά στον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, ως μαρτυρία της ζώσας εμπειρίας της Θείας Χάριτος στην Εκκλησία διαχρονικά και στο πώς ακριβώς συνάντησε τη Χάρη και «έλαβε το χάρισμα της διοράσεως και της προοράσεως» και πως «άνοιξε μπροστά του ο κόσμος και έβλεπε τα πάντα», όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Άγιος.  «Έτσι συνέβη και συμβαίνει και θα συμβαίνει στους αιώνας με όλους τους Αγίους. Γιατί ακριβώς ο Χριστός είναι ‘’χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας’’», συμπλήρωσε.

Ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε σε όλους ο Θεός «να σας καταρτίζει και να σας ευλογεί, να σας χαριτώνει και να σας αγιάζει, να καταγράφει εν Βίβλω Ζωής τους αγώνες και τις θυσίες τις οποίες προσφέρετε στην Αγία μας Εκκλησία». «Η Θεία Χάρις είναι ο σκοπός της ζωής μας, για αυτό ζούμε, για αυτό υπάρχουμε». «Η Αγία Τεσσαρακοστή να γίνει μια ιερά οδός για την απόκτηση αυτής της Θείας Χάριτος και να αποβούμε όλοι μιμηταί των Αγίων μας», είπε καταλήγοντας.

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Γ΄ Κυριακής των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως) στην Ι.Μητρόπολη Πειραιώς – Οι Χαιρετισμοί του Σταυρού – Το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου.

 

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος τελέστηκε χθες Κυριακή 15 Μαρτίου 2026, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Γ΄ Εβδομάδος των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως) κατά την διάρκεια του οποίου εψάλησαν και οι Χαιρετισμοί προς τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε, όπως κάθε Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο Σεβασμιώτατος ο οποίος ανέπτυξε το βαθύ νόημα του Σταυρού και των Αγίων Παθών του Κυρίου, αναδεικνύοντας τον σταυρικό χαρακτήρα της χριστιανικής πίστης ως κέντρο της σωτηρίας του ανθρώπου και της ζωής της Εκκλησίας.

Κεντρικός άξονας του κηρύγματος του Σεβασμιωτάτου υπήρξε το μυστήριο του πάσχοντος Θεού. Υπογραμμίζοντας ότι το μεγάλο θαύμα της χριστιανικής πίστης είναι η αγάπη προς έναν Θεό που πάσχει, σταυρώνεται και πεθαίνει εκουσίως για τον άνθρωπο, σημείωσε πως η Σταύρωση του Χριστού δεν αποτελεί απλώς ανθρώπινο δράμα ή ηθικό παράδειγμα, αλλά θεία ενέργεια σωτηρίας, μέσω της οποίας θεραπεύεται η πτώση, η αμαρτία, η φθορά και ο θάνατος.

«Καθώς ατενίζουμε τον Σταυρό, ατενίζουμε κάθε ώρα, κάθε στιγμή την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή. Τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας παράλληλα πως «το Πάθος, ο Σταυρός και ο θάνατος δεν είναι ενός αγνού ιδεολόγου, ενός ζηλωτού, ενός ανθρώπου που επαναστατεί κατά του κατεστημένου. Δεν είναι ενός προσώπου από εμάς, αλλά είναι του Θεού των απάντων».

Και συνέχισε: «Όταν μιλούμε για τα Πάθη του Κυρίου μας, υπερβαίνουμε την όποια αθωότητα, την όποια συγκίνηση, την όποια συμπάθεια. Δεν πρόκειται για το πάθος ενός ανθρώπου, αδύνατο ενώπιον της κακίας, του μίσους και της εκδικήσεως, αλλά για το Πάθος του Θεού, για τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού. Πάθη χωρισμένα από κάθε ανθρώπινη σκοπιμότητα. Πάθη Σωτήρια που χαρίζουν την ελευθερία στον άνθρωπο. Πάθη Άγια που παραμένουν ακατανόητα στην ιστορία των ανθρώπων».

«Ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός που αρνείται αυτό που είναι και γίνεται αυτό που δεν είναι: Ένας από εμάς που μας διακονεί, που σηκώνει τις αμαρτίες μας, που οδυνάται, πονάει για τα παθήματά μας», συμπλήρωσε.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στο γεγονός ότι ο Θεός δεν σώζει τον κόσμο επιβάλλοντας εξουσία, αλλά συμμεριζόμενος τον ανθρώπινο πόνο.

«Ο Θεός επεμβαίνει στην ιστορία» «με την αγαθότητα, την ταπείνωση και το έλεος. Γιατί δεν είναι εξουσία ο Θεός, αλλά είναι αλήθεια. Η αλήθεια που αγαπά και ελευθερώνει και αγιάζει, αλλά που για τούτο είναι πάντοτε Πάθος και σταυρός και θάνατος», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, αναφέροντας παράλληλα πως «ο συμπάσχων Θεός είναι ο Κύριος των απάντων. Είναι ο Θεός που με τα Άγια και Φρικτά Του Πάθη μας σώζει από τη φρίκη των δικών μας παθών, μεταμορφώνοντάς τα σε μοναδικό πάθος, σε χάρισμα της αγάπης, μεταβάλλοντας τις σαρκικές μας αισθήσεις και μέριμνες σε αναζητήσεις πνευματικές. Αυτή η μεταμόρφωση και η μεταβολή περνά μέσα από την εμπειρία της μετάνοιας».

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος ανέδειξε τη σημασία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ως περιόδου ασκητικής προετοιμασίας, μετάνοιας και εσωτερικής κάθαρσης, ώστε ο πιστός να μπορέσει να προσεγγίσει ουσιαστικά το μυστήριο του Σταυρού.

«Θα απαιτείται στο διηνεκές η ασκητική προσπάθεια, ο αγώνας ο πνευματικός και μάλιστα η σταύρωση της διανοίας μας, του νου μας, για να νικήσουμε το σκάνδαλο, το σκάνδαλο της ζωής μας, για να πάψουμε επιτέλους να ανταλλάσσουμε το Πάθος του Θεού με το πάθος του ανθρώπου. Γιατί είναι αφάνταστα δυνατό αυτό το Πάθος του Κυρίου, για να μπορεί ο άνθρωπος να το κατανοήσει χωρίς ασκητική προσπάθεια. Το μυστήριο το φοβερό και σωτηριώδες είναι ότι ο Θεός πάσχει με τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο», τόνισε και συνέχισε: «Ο πάσχων άνθρωπος μπορεί να αναζητά τον πάσχοντα Θεό, να συμπορεύεται και να συμπάσχει με Αυτόν στην ιστορική του περιπέτεια. Ο Χριστός δεν είναι μακριά μας ή πάνω από εμάς, για τούτο και συνιστά αλαζονεία η εμμονή μας στα μικρά και εφήμερα πράγματα της ζωής μας. Ο Χριστός είναι παντοδύναμος και ελευθερωτής στο Πάθος Του, στο Πάθος της παράδοξης παντοδυναμίας της αγάπης Του».

«Το Πάθος του Χριστού δεν είναι μια πράξη δικαιοσύνης, αλλά είναι μια πράξη αποκάλυψης της αγαθότητας του Θεού», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας πως «αυτό το Ξύλο που υψώνει σήμερα στο μέσο της Αγίας Τεσσαρακοστής η αγία μας Εκκλησία είναι το μέγα θαύμα της Ορθοδοξίας, η απαρχή της Αναστάσεως των ανθρώπων. Το μέγα θαύμα της Ορθοδοξίας είναι ο Θεός επί του Σταυρού, που είναι ο Θεός που περιμένει και συνεργάζεται για μια καινούργια εποχή, εποχή εσχατολογική στην ιστορία όλων μας. Για μια νέα ζωή, ζωή καινή στην καρδιά των προσώπων και των υπάρξεων.

Παράλληλα, τόνισε ότι ο άνθρωπος καλείται να λάβει υπαρξιακή στάση απέναντι στον Σταυρό: είτε να γίνει φίλος είτε αρνητής του. Η αποδοχή του Σταυρικού τρόπου ζωής σημαίνει μεταμόρφωση της καθημερινότητας μέσω της αγάπης, της θυσίας και της πνευματικής εγρήγορσης.

«Στην Ορθοδοξία διασώζεται και διαλαλείται η βασιλική όψη του Χριστού, που είναι βασιλέας μέχρι Σταυρικού θανάτου υπέρ των φίλων αυτού», υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος επισημαίνοντας πως «τίποτα δεν δάμασε το θάνατο, δεν εξιλέωσε τον Αδάμ και την Εύα και όλους μας, δεν απογύμνωσε τον Άδη, δεν έφερε την Ανάσταση, δεν μας χάρισε τη δύναμη να καταδικάσουμε τον ίδιο τον θάνατο, δεν ετοίμασε την επιστροφή μας στον ουρανό, δεν μας αγίασε, δεν μας έσωσε, δεν μας χάρισε την πρωταρχική ευλογία, δεν άνοιξε για μας τη θύρα του Παραδείσου, δεν έβαλε τη φύση μας να καθίσει στα δεξιά του θρόνου της Χάριτος αιώνια, δεν μας έκανε παιδιά Του, όσο ο Σταυρός του». Ο Σταυρός «είναι η κλήση του Θεού που απευθύνεται στην ελευθερία όλων μας και που μας θέτει το δίλημμα»: «να είμαστε ή μάρτυρες ή αρνητές». «Ή με το Σταυρό ή εναντίον του Σταυρού, αλλά αν είμαστε μαζί με τον Σταυρό, οφείλουμε να σταυρώσουμε τη διάνοιά μας, να αποφύγουμε την άρνηση και τον πειρασμό της ματαιότητος».

«Είναι πράγματι σκάνδαλο ο Σταυρός για την εξουσία, για τη βία, για την αμαρτία, για τον εγωισμό, για τα πάθη μας, για τη σαρκολατρεία μας, αλλά για την Εκκλησία ο Χριστός είναι πάντοτε Σταυρωμένος. Γιατί έτσι αλλάζει τη ζωή και τα πράγματα», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως «στον Σταυρό είναι κρυμμένο και φανερώνεται με τρόπο αυθεντικό και μοναδικό το μυστήριο της θεότητας και της αγάπης που είναι ο Πανάγιος Θεός».

«Ευχηθείτε ο Σταυρός του Κυρίου να είναι πάντοτε η δύναμη στη ζωή μας. Η δύναμη που θα μας εμπνέει στη σταυροαναστάσιμη πορεία προς το αιώνιο Πάσχα, το δικό μας Πάσχα, το δικό μας πέρασμα από την καθημερινότητα της φθοράς στην αιωνιότητα της αφθαρσίας και της συμβασιλείας με τον λατρευτό μας Κύριο», είπε καταλήγοντας.

Ακολουθεί το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.



Σάββατο 14 Μαρτίου 2026

«Περί τῶν Ἱερατικῶν Κλήσεων»

 Περί των Ιερατικών Κλήσεων» - Pemptousia

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 3 1 0 4

Πρός
τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

 

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
 

 Κατά τήν Γ΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει στό κέντρο τῆς λατρευτικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς τόν Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό. Τόν θέτει πρός προσκύνηση στό μέσον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὡς σημεῖο ἐνισχύσεως καί πνευματικοῦ προσανατολισμοῦ, ὄχι σάν σύμβολο ἧττας καί πόνου, ἀλλά ὡς σημεῖο νίκης, ἐλπίδας καί ζωῆς.

   Ὁ Σταυρός ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ δρόμος τῆς θυσίας δέν ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια, ἀλλά στό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, καί ὅτι μέσα ἀπό τήν ταπείνωση καί τήν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό γεννιέται ἡ ἀληθινή χαρά.
Στό φῶς αὐτό ἀποκαλύπτεται τό μέτρο τῆς ἀγάπης, τῆς προσφορᾶς καί τῆς εὐθύνης. Ἐκεῖ ἐντάσσονται καί οἱ ἱερατικές κλήσεις, ὡς ἐλεύθερη καί συνειδητή ἀπάντηση στό κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ.

    Ἡ Ἱερωσύνη δέν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινη φιλοδοξία οὔτε προσωπική καταξίωση, ἀλλά χάρισμα καί διακονία σταυρική, προσφορά ζωῆς πρός τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο. Ὁ νέος πού αἰσθάνεται μέσα του αὐτήν τήν κλήση καλεῖται νά βαδίσει τόν δρόμο τῆς εὐθύνης μέ πίστη, ἐλευθερία καί ἀγάπη.

 
   Ἡ Ἐκκλησία μας, μιλᾶ μέ ἐμπιστοσύνη καί πατρική στοργή στούς νέους ἀνθρώπους πού ἀναζητοῦν νόημα ζωῆς, πού ἀγωνιοῦν γιά τό μέλλον τῆς πατρίδας μας καί πού δέν συμβιβάζονται μέ μιά πορεία χωρίς προσανατολισμό. Σέ νέους πού ἀγαποῦν τόν Χριστό, σέβονται τήν παράδοση, νιώθουν βαθιά δεμένοι μέ τίς ρίζες τοῦ πολιτισμοῦ μας καί ἐπιθυμοῦν νά προσφέρουν οὐσιαστικά στήν κοινωνία, μέσα σέ ἕνα κόσμο ἀβεβαιότητας καί πνευματικῆς κόπωσης.

  
   Ἡ Ἱερωσύνη δέν ἀποτελεῖ φυγή ἀπό τή ζωή, οὔτε ἀπομάκρυνση ἀπό τήν κοινωνία. Ἀντιθέτως, εἶναι βαθιά καί ὑπεύθυνη συμμετοχή σέ αὐτήν. Ὁ ἱερέας ζεῖ μέσα στόν κόσμο, ἀφουγκράζεται τίς ἀγωνίες τῶν νέων, στηρίζει τίς οἰκογένειες, παρηγορεῖ τόν πόνο, στέκεται δίπλα στόν ἄνθρωπο, στίς χαρές καί στίς δοκιμασίες του. Εἶναι λειτουργός τῆς Ἐκκλησίας καί ταυτόχρονα λειτουργός τῆς κοινωνίας, γέφυρα πίστεως καί ζωῆς, παρουσίας καί ἐλπίδας.

  
    Σέ μιά ἐποχή ὅπου πολλοί νέοι αἰσθάνονται ὅτι τό μέλλον εἶναι ἀβέβαιο καί ἡ προσφορά δύσκολη, ἡ Ἐκκλησία προτείνει ἕνα δρόμο ζωῆς μέ ποιότητα, βάθος καί ἐσωτερική πληρότητα. Ὁ νέος πού ἀκούει μέσα του τήν κλήση τῆς Ἱερωσύνης δέν ἀρνεῖται τή χαρά καί τήν εὐτυχία. Τίς βιώνει σέ βάθος, μέσα ἀπό τή σχέση μέ τόν Θεό καί τήν ἀνιδιοτελῆ προσφορά στόν ἄνθρωπο. Ἡ ἱερατική ζωή, ὅταν βιώνεται μέ ἐλευθερία καί ἀγάπη, χαρίζει πρῶτον εἰρήνη καρδιᾶς, δεύτερον χαρά οὐσιαστική καί τρίτον αἴσθηση σκοποῦ.

    
   Ἀπευθυνόμαστε, λοιπόν, σήμερα στούς νέους Ἕλληνες Ὀρθοδόξους καί τούς προτείνουμε νά ἀκούσουν τή φωνή τοῦ Θεοῦ μέσα τους πού τούς προσκαλεῖ νά πλησιάσουν τό Ἱερό Βῆμα, νά ἀνέβουν τά σκαλιά τῆς Ὡραίας Πύλης καί νά χειροτονηθοῦν ἱερεῖς μέ φόβο καί ἀγάπη γιά νά ὑπηρετήσουν τόν ἑαυτό τους, τίς οἰκογένειές τους καί τήν κοινωνία μας μέ τήν προσευχή καί τήν τέλεση τῶν μυστηριακῶν πράξεων τῆς Ἐκκλησίας. 

      Ὁμοίως, ἀπευθυνόμαστε τόσο στίς νέες γυναῖκες, ὅσο καί στίς συζύγους, νά μή δυσκολέψουν τούς συζύγους τους στήν ἀπόφαση αὐτή, ἀλλά νά τούς παρακινήσουν.
Μέσα σέ αὐτήν τήν πραγματικότητα, ἡ φωνή τοῦ Κυρίου ἀκούγεται πάντοτε ἐπίκαιρη καί δυνατή: «Ὁ μέν θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὀλίγοι». Τά λόγια αὐτά δέν ἀποτελοῦν ἁπλή διαπίστωση, ἀλλά πρόσκληση εὐθύνης πρός ὁλόκληρο τό ἐκκλησιαστικό σῶμα.

      Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη ἀπό νέους ἐργάτες, ἀπό νέους ἀνθρώπους μέ πίστη, ὑπακοή, ἦθος καί ἀγάπη, πού θά σταθοῦν μέ θυσιαστικό φρόνημα στόν στίβο τῆς ζωῆς καί θά διακονήσουν τόν ἄνθρωπο μέσα στίς προκλήσεις τῆς σύγχρονης κοινωνίας.

 
   Ἡ Ἐκκλησία καί ἡ κοινωνία δέν βρίσκονται σέ ἀντίθεση. Ὁ ἱερέας καλεῖται νά ὑπηρετεῖ καί τίς δύο μέ συνέπεια καί ἐκκλησιαστικό φρόνημα. Νά σέβεται τήν παράδοση καί ταυτόχρονα νά συνομιλεῖ μέ τή σύγχρονη πραγματικότητα. Νά ἐμπνέει μέ τό παράδειγμά του, νά ἑνώνει καί νά καλλιεργεῖ τήν ἐλπίδα σέ ἕνα κόσμο πού διψᾶ γιά ἀλήθεια, σταθερότητα καί νόημα.

Ἀδελφοί μας,
ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται γιά τούς νέους πού ἀναζητοῦν τόν δρόμο τους καί καλεῖ ὅσους ἀκοῦν μέσα στή συνείδησή τους τή φωνή τοῦ Χριστοῦ νά μή φοβηθοῦν. Νά Τόν ἐμπιστευθοῦν καί νά προσφέρουν τή ζωή τους ὡς δῶρο ἀγάπης στήν Ἐκκλησία καί στήν κοινωνία. Εἴθε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός νά φωτίζει τόν δρόμο κάθε νέου ἀνθρώπου καί νά χαρίζει στήν Ἐκκλησία Του ἄξιους, χαρούμενους καί θεοφόρους λειτουργούς.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης ἐν Κυρίῳ

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
† Ὁ Χαλκίδος Χρυσόστομος
† Ὁ Νέας Σμύρνης Συμεών
† Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος
† Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Νικόλαος
† Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος
† Ὁ Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Σεραφείμ
† Ὁ Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης Πλάτων
† Ὁ Καστορίας Καλλίνικος
† Ὁ Πολυανῆς καί Κιλκισίου Βαρθολομαῖος
† Ὁ Δράμας Δωρόθεος
† Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου Σεραπίων
† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας Εἰρηναῖος


Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
† Ὁ Σκιάθου Ἰωάννης

ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 – Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ (Μάρκ. η΄ 34 – θ΄ 1) (Εβρ. δ΄ 14 – ε΄ 6)

 

¨΄ Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

Σταυρόμορφες αναβάσεις

“Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν

και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι”

 Η φωτοχυσία της Ανάστασης, στην οποία προσανατολίζεται κάθε πιστός που διάγει την περίοδο αυτή το Στάδιο των Αρετών, προϋποθέτει τον Σταυρό του Κυρίου μας, μέσα από ένα σταυροαναστάσιμο οδοιπορικό. Ο Σταυρός που ήταν σύμβολο του θανάτου έγινε εγγύηση της ζωής. Έδωσε την ευκαιρία στην αγάπη να σταυρωθεί και να γίνει έτσι αθάνατη. 

   Ο σημερινός άνθρωπος, ζώντας σ’ ένα κλίμα άκρατου ανταγωνισμού και υλιστικής θεώρησης των πραγμάτων, αναζητά εναγωνίως διεξόδους, τις οποίες μπορεί να ιχνηλατήσει στην προοπτική της δύναμης του Σταυρού. Με φόντο τη ζωηφόρο παρουσία Του, επιβάλλεται να αποτολμήσει την έξοδο εκείνη που θα τον απάλλασσε από τις φοβερές συνέπειες της αμαρτίας και κατ’ επέκταση τα λογής αδιέξοδα που βιώνει στη ζωή του και ν’ ανυψωθεί με τη δύναμή του σε μια άλλη διάσταση, εκείνης της ενατένισης της πνευματικής και θείας ζωής.

    Δεν είναι τυχαίο που η μητέρα μας Εκκλησία καθιέρωσε την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, αναδεικνύοντας έτσι τον Σταυρό που προβάλλει ως ζωηφόρο δύναμη. Μας θυμίζει, συγκεκριμένα, ότι ο δρόμος που οδηγεί στη συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό περνά μέσα από το σταύρωμα. Μας πλημμυρίζει με θάρρος, δείχνοντάς μας έτσι ότι η σταύρωση αυτή στην πραγματικότητα είναι ένας ζωηφόρος θάνατος και μια σταυρόμορφη Ανάσταση.

    «Χριστός ο Βασιλεύς της δόξης, εκουσίως χείρας εκτείνας ύψωσεν ημάς εις την αρχαίαν μακαριότητα. Ούς πριν ο εχθρός, δι΄ ηδονής συλήσας, εξορίστους θεού πεποίηκε», αναφέρεται στον υμνολογικό πλούτο που διαποτίζει την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως.

Ο Σταυρός του Κυρίου

  Ο Χριστός απευθυνόμενος στους μαθητές του, τονίζει τα εξής: “Όποιος θέλει να με ακολουθήσει ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει τον σταυρό του”. Τα λόγια αυτά είναι πολύ σημαντικά για την πνευματική πορεία που ακολουθεί ο κάθε χριστιανός, που θεωρεί τον εαυτό του μαθητή του Χριστού. Αφού η πορεία του Ιησού δεν περνά μέσα από τιμές, δόξες και μεγαλεία, αλλά από το Σταυρό και το Πάθος, δεν μπορεί να είναι διαφορετικός ο δρόμος που ξεδιπλώνεται μπροστά σε όσους συνειδητά θέλουν να τον ακολουθήσουν και να συμπορευθούν μαζί του.

  Ο Σταυρός, βέβαια, δεν είναι πλέον το ατιμωτικό σύμβολο της αρχαιότητας, αλλά η ζωηφόρος δύναμη που οδηγεί στην Ανάσταση. Είναι το αήττητο τρόπαιο, όπλον κραταιόν κατά του διαβόλου, το σταθερό εκείνο στήριγμα για κάθε πιστό στην πορεία του.

  Η Εκκλησία προβάλλει το Σταυρό του Χριστού στο μέσο περίπου της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής για να τον προσκυνήσουν οι πιστοί και ενισχυμένοι να συνεχίσουν τον πνευματικό τους αγώνα. Ένα αγώνα που θα τους φέρει έτοιμους στην Μεγάλη Βδομάδα και το Πάσχα. Μάλιστα, η συγκεκριμένη περικοπή, με φόντο το Σταυρό, αναγινώσκεται την περίοδο αυτή που προσφέρεται ιδιαίτερα για την κάθαρση των ψυχών και των σωμάτων.

 Όπως ακούσαμε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, καλείται ο κάθε άνθρωπος να μαθητεύσει κοντά στο Χριστό, σηκώνοντας το δικό του σταυρό στη ζωή του.

Αγαπητοί αδελφοί, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η μαθητεία κοντά στο Χριστό, σημαίνει πλήρη αυταπάρνηση και ολοκληρωτική παράδοση του εαυτού μας στην αγάπη του Κυρίου. 

   Αυτό το εγχείρημα δεν είναι τόσο εύκολο, διότι ο άνθρωπος πολλές φορές αρνείται να αποδεσμευθεί από τα ψεύτικα στηρίγματα, τα οποία δεν του επιτρέπουν να προσεγγίσει τα βιώματα της θείας ζωής. Απαιτεί άσκηση και πολύ κόπο η προσπάθειά μας να καταστούμε πραγματικοί μαθητές του Χριστού και να ζούμε με πυξίδα την αγάπη Του. Βέβαια, πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η μαθητεία κοντά στον Χριστό, δεν εκφράζεται μόνο με την πίστη που επιδεικνύουμε σε περιόδους διωγμών, αλλά φανερώνεται μέσα από το καινούργιο ήθος στην καθημερινή μας ζωή. 

   Αυτό το ήθος απορρέει από τη σταυρωμένη αγάπη που παραπέμπει σε αιώνιες και ακατάλυτες αντοχές. Αυτό το καινούργιο ήθος φανέρωσαν μέσα από τη ζωή τους και οι αγιασμένες μορφές που τιμά σήμερα η Εκκλησία, μεταξύ των οποίων και ο Αριστόβουλος ο απόστολος. Η μίμηση του δικού τους παραδείγματος αποτελεί την πιο ασφαλή πυξίδα ζωής για τη συνοδοιπορία μας στον Σταυρό και την Ανάσταση.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Μαρτίου 2026

 

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Μαρτίου 2026, Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως (Μάρκ. η΄ 34 – θ΄ 1)

«Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτήν. τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καί ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει».

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π.Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

«Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του, εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ γίνῃ ὀπαδός μου καὶ νὰ μὲ ἀκολουθῇ ὡς μαθητής μου, ἄς διακόψῃ κάθε φιλίαν καὶ σχέσιν πρὸς τὸν διεφθαρμένον ὑπό της ἁμαρτίας ἑαυτόν του καὶ ἄς λάβῃ τὴν σταθερὰν ἀπόφασιν νὰ ὑποστῇ δι’ ἐμέ ὄχι μόνον πᾶσαν θλῖψιν καὶ δοκιμασίαν, ἀλλά καὶ θάνατον σταυρικὸν ἀκόμη, καὶ τότε ἄς μὲ ἀκολουθῇ μιμούμενος τὸ παράδειγμά μου.Μὴ διστάσῃ δὲ κανεὶς νὰ κάμῃ τάς θυσίας αὐτάς. Διότι, ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του, θὰ χάσῃ τὴν πνευματικὴν καὶ μακαρὶαν καὶ αἰωνίαν ζωήν. Ὅποιος ὅμως χάσῃ καὶ θυσιάσῃ τὴν ζωὴν του διὰ τὴν ὁμολογίαν καὶ ὑπακοήν του εἰς ἐμέ καὶ τὸ εὐαγγέλιόν μου, αὐτὸς θὰ σώσῃ τὴν ψυχὴν του ἐν τῷ μέλλοντι βίῳ, ὅπου θὰ κερδήσῃ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα. Ἐκείνη δὲ ἡ σωτηρία εἶναι τὸ πᾶν. Διότι τί θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἐάν κερδήσῃ ὅλον αὐτὸν τὸν ὑλικόν κόσμον, καὶ εἰς τὸ τέλος χάσῃ τὴν ψυχήν του, ἡ ὁποία ὡς πνευματικὴ καὶ αἰωνία δὲν συγκρίνεται μὲ κανὲν ἀπό τὰ ὑλικὰ τοῦ φθαρτοῦ κόσμου ἀγαθά; Ἢ ἐάν ἕνας ἄνθρωπος χάσῃ τὴν ψυχήν του, τί θὰ δώσῃ ὡς ἀντάλλαγμα, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἐξαγοράσῃ αὐτὴν ἀπό τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν; Ὡρισμένως δὲ θὰ χάσῃ τὴν ψυχὴν του ἐκεῖνος, ποὺ δὲν θὰ ὑποστῇ δι’ ἐμέ τάς θυσίας αὐτάς. Διότι ὁποιοσδήποτε ἐντραπῇ ἐμέ καί τοὺς λόγους μου ἐπηρεαζόμενος ἀπό τάς περιφρονήσεις καὶ τοὺς χλευασμοὺς τῶν ἀνθρώπων τῆς γενεᾶς αὐτῆς, ποὺ ἀπεστάτησεν ἀπό τὸν πνευματικόν της νυμφίον καὶ εἶναι ἁμαρτωλός, αὐτὸν θὰ τὸν ἐντραπῇ καὶ ὁ υἷός τοῦ ἀνθρώπου καί θὰ τὸν ἀποκήρύξῃ ὡς μὴ ἰδικόν του, ὅταν θὰ ἔλθῃ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος τὴν δόξαν τοῦ Πατρός του.Καί ἐλεγεν εἰς αὐτούς· Σᾶς λέγω ἀληθινά, ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπό αὐτούς, ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ δοκιμάσουν θάνατον, προτοῦ νὰ ἴδουν, μετὰ τὴν κάθοδον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ καταλύεται, μὲ τὴν καταστροφὴν τῶν Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ ναοῦ των καὶ μὲ τὸν διασκορπισμὸν τοῦ Ἰσραήλ, ἡ Παλαιὰ θεία τάξις καὶ διαθήκη διὰ νὰ θεμελιωθῇ μὲ δύναμιν ἀκαταγώνιστον καί ὑπερφυσικὴν ἡ Νέα θεία τάξις ἐν τῷ κοσμῳ, τὴν ὁποίαν θὰ ἐκπροσωπῇ ἡ Ἐκκλη¬σία ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπί της γῆς».

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Εβρ. δ΄ 14 – ε΄ 6

14 Ἔχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. 15 οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ’ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. 16 προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν.

1 Πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, 2 μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· 3 καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. 4 καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών. 5 οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· 6 καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Νεοελληνική Απόδοση

14 Αφού, λοιπόν, έχομεν Αρχιερέα μέγαν, που έχει διαβή τους ουρανούς και εκάθισεν εκ δεξιών του Θεού, τον Ιησούν, τον Υιόν του Θεού, ας κρατώμεν σφικτά την ομολογίαν της πίστεώς μας. 15 Διότι δεν έχομεν Αρχιερέα, ο οποίος-λόγω αγνοίας εκείνων που συμβαίνουν εις ημάς-δεν ημπορεί να αισθανθή συμπάθειαν προς τας πνευματικάς και ηθικάς ημών ασθενείας και αδυναμίας. Τουναντίον έχομεν Αρχιερέα, ο οποίος έχει πειρασθή και δοκιμασθή εις όλα, όσα είναι δυνατόν να πειρασθή η ανθρωπίνη φύσις, ομοίως με ημάς, χωρίς όμως να παρασυρθή εις καμμίαν απολύτως αμαρτίαν. 16 Λοιπόν ας προσευχώμεθα με θάρρος και ακλόνητος πεποίθησιν στον θρόνον της χάριτος, δια να λάβωμεν έλεον και συγχώρησιν των αμαρτιών μας και δια να εύρωμεν την θείαν χάριν, που θα μας βοηθή αποτελεσματικώς εις κάθε περίστασιν πειρασμών και κινδύνων.

1 Διότι κάθε αρχιερεύς, που λαμβάνεται και ξεχωρίζεται από τους ανθρώπους, όπως συμβαίνει μεταξύ των Ιουδαίων, γίνεται και εγκαθίσταται αρχιερεύς υπέρ των ανθρώπων, δια να προσφέρη δώρα και θυσίας προς συγχώρησιν των αμαρτιών του λαού. 2 Και ημπορεί αυτός να συμπαθή και να φέρεται με μετριοπάθειαν προς αυτούς, που παρασύρονται εις την αμαρτίαν από άγνοιαν και πλάνην, διότι και αυτός σαν άνθρωπος περιβάλλεται και διαποτίζεται και φέρει την ανθρωπίνην ασθένειαν. 3 Ακριβώς δε εξ αιτίας αυτής της ασθενείας και ενόχης του ως ανθρώπου έχει καθήκον να προσφέρη θυσίας και δια τον εαυτόν του, δια την συγχώρησιν των αμαρτιών του, όπως προσφέρει υπέρ του λαού. 4 Και κανείς δεν παίρνει μόνος του και αυθαιρέτως την μεγάλην τιμήν του αρχιερατικού αξιώματος, αλλά την λαμβάνει, όταν προσκαλήται από τον Θεόν, όπως είχε προσκληθή και ο Ααρών. 5 Ετσι και ο Χριστός, ο μέγας Αρχιερεύς, δεν εδόξασε μόνος του τον εαυτόν του στον να γίνη Αρχιερεύς, δεν απέμεινε αυτός στον εαυτόν του το αξίωμα, αλλ’ ο Θεός, ο οποίος ελάλησε προς αυτόν και του είπε· “συ είσαι Υιός μου, εγώ σε εγέννησα σήμερα, που σου έδωκα την ανθρωπίνην φύσιν”. 6 Καθώς και εις άλλο χωρίον της Γραφής λέγει· “συ είσαι ιερεύς στον αιώνα, έχεις αιωνίαν και ακατάλυτον την αρχιερωσύνην, σύμφωνα με τον τύπον, που προφητικώς εδόθη εν τω προσώπω του Μελχισεδέκ εις την Π. Διαθήκην”.

                         ***************************************************

 

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

Τὴν Γ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ποὺ ὀνομάζεται Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ Ἐκκλησία μας ὑψώνει στὸ μέσο τῶν ἱερῶν Ναῶν μας τὸ πανσεβάσμιο Ξύλο, τὸν τίμιο καὶ ζωοποιὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Ἀτενίζοντάς τον οἱ πιστοὶ νιώθουμε σκιρτήματα συγ­κινήσεως καὶ ἱεροῦ δέους. Σπεύδουμε νὰ τὸν προσκυνήσουμε καὶ λαμβάνουμε δύναμη καὶ παρηγοριὰ στὸν πνευματικό μας ἀγώνα. Στὴ θέα του ὁ διάβολος «φρίττει καὶ τρέμει, μὴ φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τὴν δύναμιν» (Τροπάριον Αἴνων πλ. δ΄ ἤχου). Φρίττει καὶ τρέμει, διότι δὲν ἀντέχει ν᾿ ἀντικρίσει τὴ δύναμή του.
1. Ὁ Θρόνος τῆς Χάριτος
Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς ἡμέρας, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή, εἶναι σχετικὴ μὲ τὸν Τίμιο Σταυρό. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος μᾶς παρακινεῖ: «προσερχώμεθα μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν». Ἂς πλησιάζουμε, δηλαδή, μὲ θάρρος στὸν βασιλικὸ Θρόνο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο πηγάζει ἡ Χάρις, γιὰ νὰ λάβουμε συγχώρηση γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ Χάρι, ποὺ θὰ μᾶς ἐνισχύσει σὲ κάθε κρίσιμη ὥρα πειρασμοῦ.
Ὁ βασιλικὸς Θρόνος τοῦ Κυρίου δὲν ἐκφράζει ἀλαζονεία, οὔτε ἀπαιτεῖ ὑποταγή· ἀλλὰ πηγάζει ἀπὸ αὐτὸν τὸ ἔλεος καὶ ἡ Χάρις, ὅπως ἀκούσαμε· ἔλεος γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγ­κη ἀπὸ τὸ θεῖο αὐτὸ ἔλεος. Διότι καθημερινὰ ἁμαρτάνουμε, κάποτε χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμαστε. Ἀπὸ τὸν Θρόνο αὐτὸ θὰ λάβουμε καὶ Χάρι στὸν πνευματικό μας ἀγώνα, στὸν ἀγώνα τῆς ἀρετῆς. Χάρι «εἰς εὔκαιρον βοήθειαν»· δύναμη κατὰ τὴν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ. Ὑπάρχει, ἀλήθεια, στιγμὴ τῆς ζωῆς μας, ποὺ νὰ μὴν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὴν ἐνίσχυση αὐτή; Ἀνεξάντλητη πηγὴ ἐλέους καὶ Χάριτος εἶναι ὁ Θρόνος τοῦ Κυρίου.
Ὁ Θρόνος αὐτὸς δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν Τίμιο Σταυρό του. Ὁ Σταυρός, ἐπάνω στὸν ὁποῖο ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, πρόσφερε ὡς Ἀρχιερέας τὴν ἀπολυτρωτικὴ Θυσία του, γιὰ νὰ μᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. «Ὁ Σταυρὸς τὴν γῆν οὐρανὸν ἐποίησε, τοὺς ἀνθρώπους τοῖς ἀγγέλοις ἀνέμειξε, τῆς ἁμαρτίας τὴν δύναμιν ἠφάνισε, τὴν ἀρετὴν κατεφύτευσε» (ΕΠΕ 26, 98), ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἔκανε τὴ γῆ οὐρανό, ἕνωσε τοὺς ἀνθρώπους μὲ τοὺς ἀγγέλους, ἐξαφάνισε τὴ δύναμη τῆς ἁμαρτίας, φύτεψε τὴν ἀρετή. Αὐτὸς εἶναι ὁ Θρόνος τοῦ Κυρίου· Θρόνος βασιλικός, βαμμένος μὲ θεϊκὸ Αἷμα.
Μποροῦμε ὁποιαδήποτε ἡμέρα καὶ ὥρα νὰ πλησιάζουμε τὸν Θρόνο αὐτό. Τί περιμένουμε λοιπόν; Μᾶς πιέζει τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας; Μᾶς τρομάζει ἡ ἀνηφορικὴ ὁδὸς τῆς ἁγιότητας; Στὸν Θρόνο τοῦ ἐσταυρωμένου Κυρίου ἂς προστρέχουμε. Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ ὑψώθηκε στὸν Γολγοθᾶ, λυτρώνει, ἐμπνέει καὶ ἐνισχύει τοὺς πιστούς. Στὴ σκιά του θὰ βροῦμε κι ἐμεῖς ἔλεος καὶ Χάρι!
2. Θαυμαστὴ προτύπωση τοῦ Μυστηρίου
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ Ἀπόστολος σημειώνει μιὰ παράδοξη προφητεία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ὁποία ἀναφέρεται στὸν Μεσσία: «Σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ». Δηλαδή, Ἐσὺ ὁ Μεσσίας εἶσαι Ἱερέας αἰώνιος, σύμφωνα μὲ τὴν ἱερατικὴ τάξη τοῦ Μελχισεδέκ. Τὸ ἱερὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Μελχισεδὲκ ἦταν «ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου» (Γεν. ιδ΄ 17) καὶ ὅτι βγῆκε νὰ προϋπαντήσει τὸν πατριάρχη Ἀβραάμ, ὅταν ἐκεῖνος ἐπέστρεφε νικητὴς ἀπὸ τὸν πόλεμο γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνεψιοῦ του Λώτ. Πρόσφερε τότε στὸν Ἀβραὰμ «ἄρτους καὶ οἶνον» καὶ τὸν εὐλόγησε. Ὁ δὲ Ἀβραὰμ τοῦ χάρισε τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ τὰ λάφυρά του.
 
Σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς ἑρμηνευτές, τὸ μυστηριῶδες αὐτὸ πρόσωπο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης προτυπώνει τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Κύριος ὡς Ἀρχιερέας δὲν θυσίασε ταύρους καὶ τράγους, ὅπως οἱ ἱερεῖς τῶν Ἑβραίων, ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν Ἑαυτό του μὲ θάνατο σταυρικό. Εἶναι δὲ συγκλονιστικὸ τὸ ὅτι μᾶς προσφέρει τὸ ἄχραντο Σῶμα του, τὸ Ὁποῖο σταυρώθηκε στὸν Γολγοθᾶ, καὶ τὸ τίμιο Αἷμα του, ποὺ ἀπέρρευσε ἀπὸ τὶς πληγές του, σὲ κάθε θεία Λειτουργία ὑπὸ τὰ ταπεινὰ εἴδη τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου, ὅπως προτυπώθηκαν πολλοὺς αἰῶνες νωρίτερα ἀπὸ τὸν Μελχισεδέκ. Μᾶς προσφέρει τὸν καθαγιασμένο Ἄρτο καὶ Οἶνο, γιὰ νά μεταλάβουμε οἱ πιστοί, στὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.
Ἂς προσερχόμαστε στὸ φοβερὸ αὐτὸ Μυστήριο μὲ τὴν κατάλληλη προετοιμασία. Ὁ Μελχισεδὲκ πρόσφερε «ἄρτους καὶ οἶνον» σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ πόλεμο, ἀπὸ νικηφόρο πόλεμο. Ἀντίστοιχα καὶ ὁ μεγάλος Ἀρχιερέας προσφέρει τὸν καθαγιασμένο Ἄρτο καὶ Οἶνο «τοῖς ἐκ τοῦ νοεροῦ πολέμου πρὸς αὐτὸν ἀναστρέφουσι» (ΕΠΕ 13, 332), σημειώνει ὁ ὅσιος Μᾶρκος ὁ ἐρημίτης. Δηλαδή, σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπιστρέφουν πρὸς Αὐτὸν ἀπὸ τὸν νοερὸ πόλεμο μὲ τὰ πάθη· σὲ αὐτοὺς πού μετανοοῦν γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους, ποὺ ἐξομολογοῦνται, καὶ μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ τους προσέρχονται νὰ μεταλάβουν τὰ ἄχραντα Μυστήρια. Μὲ τὴν κατάλληλη λοιπὸν προετοιμασία ἂς προσερχόμαστε κι ἐμεῖς, ὥστε νὰ μεταλαμβάνουμε «Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».
                 ***************************************************

 

Ο Κατανυκτικός Εσπερινός της B΄ Εβδομάδος των Νηστειών στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς – Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου.

 Ο Κατανυκτικός Εσπερινός της B΄ Εβδομάδος των Νηστειών στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς – Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου.

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε χθες Κυριακή 8 Μαρτίου 2026 ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Β΄ Εβδομάδος των Νηστειών στον Ιερό Ναό Αγίου Νείλου Καλλιπόλεως.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, Δοξολογώντας τον Πανάγιο Θεό μας, αρχικά, αναφέρθηκε στη σπουδαία θεολογική συμβολή του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά στη ζωή της Εκκλησίας κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στη διδασκαλία του περί της διακρίσεως μεταξύ της απροσίτου και αμεθέκτου Θείας ουσίας και των ακτίστων ενεργειών του Θεού, μέσω των οποίων ο άνθρωπος δύναται να γίνει κοινωνός της Θείας Χάριτος και να μετέχει στη ζωή του Θεού.

Παράλληλα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην ευλογημένη περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η οποία αποτελεί περίοδο πνευματικού αγώνα, μετανοίας και εσωτερικής ανακαίνισης, τονίζοντας παράλληλα πως η Εκκλησία μας προβάλλει κατά το διάστημα αυτό «ως πνευματικά ινδάλματα που πληρούν την καρδία μας δυνάμεως και αποφασιστικής αγωνιστικής διαθέσεως», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος περιέγραψε την πνευματική στάση του Ορθοδόξου πιστού ο οποίος «και αυτήν την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, φλογίζεται από την αγάπη και συνεπαίρνεται από το κάλος του θεϊκού προσώπου. Κόβει τις γέφυρες που τον ενώνουν με τον κόσμο της φθοράς, κουφίζει το σκάφος της ψυχής του από τα βάρη των παθών, ανυψώνεται δια της Αγίας Τεσσαρακοστής εν ελευθερία προς τον θρόνο του Θεού, προσφέρει τη Λατρεία, προσφέρεται σαν θυσία υπακοής», ανυψώνεται πνευματικά και στρέφει την καρδιά και τον νου του προς τον Θεό, καλλιεργώντας βαθύτερη σχέση αγάπης μαζί Του.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Σεβασμιώτατος ανέφερε μια «σύντομη, αλλά και αφυπνιστική» χαρακτηριστική διήγηση από το Γεροντικό, όπου ο Αββάς Λωτ απευθύνεται στον Αββά Ιωσήφ ζητώντας πνευματική καθοδήγηση. Όταν ο πρώτος απαριθμεί τις πνευματικές ασκήσεις που ήδη τηρεί – προσευχή, νηστεία, ησυχία και καθαρότητα λογισμών – ο Γέροντας υψώνει τα χέρια του στον ουρανό και λέγει: «Εάν θέλεις, γίνε όλος φωτιά». «Αυτή βέβαια την φλογισμένη κατάσταση της αγάπης και της αφοσιώσεως στον Θεό, δεν είναι εύκολο να την συλλάβει ο στοχασμός μας και να την περιγράψει ο αδύναμος ανθρώπινος λόγος μας», σημείωσε ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας πως με την εικόνα αυτή υπογραμμίζεται ότι η χριστιανική ζωή δεν εξαντλείται σε εξωτερικές πράξεις ευσέβειας, αλλά προϋποθέτει ολοκληρωτική αφιέρωση και φλόγα αγάπης προς τον Θεό.

«Για να αποκτήσουμε μια κάποια αίσθηση της εκτάσεως και της σημασίας της αφιερώσεώς μας στον Κύριό μας δια της Εκκλησίας, έχουμε ανάγκη να βοηθηθούμε από τον αποκαλυπτικό λόγο της Αγίας Γραφής και να χειραγωγηθούμε από την προσωπική εμπειρία και τα φωτεινά παραδείγματα των Θεοφόρων Πατέρων μας», επεσήμανε στη συνέχεια, κάνοντας αναφορά στο πρόσωπο του Αβραάμ, τον οποίο ο Σεβασμιώτατος παρουσίασε ως πρότυπο απόλυτης πίστεως και υπακοής στο θέλημα του Θεού. Ειδικότερα, ανέλυσε το γνωστό βιβλικό γεγονός από το ΚΒ΄ (22ο) κεφάλαιο του βιβλίου της Γενέσεως, όπου ο Θεός καλεί τον Αβραάμ να προσφέρει ως θυσία τον μονάκριβο υιό του, τον Ισαάκ. «Αυτό το κομμάτι, με τρόπο συνοπτικό βέβαια, μας δίδει το μέτρο της αφιερώσεως και αφοσιώσεως του Πατριάρχου στον Θεό και προβάλλεται σαν κανόνας και σαν υπόδειγμα και στη δική μας αφοσίωση στον Κύριο», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα στην απάντηση που έδωσε ο Αβραάμ στο κάλεσμα του Θεού: «Ιδού εγώ». Όπως εξήγησε, οι δύο αυτές λέξεις εκφράζουν την πλήρη εμπιστοσύνη και την ολοκληρωτική παράδοση του ανθρώπου στο θέλημα του Θεού. Η στάση αυτή προϋποθέτει εσωτερική ελευθερία από τα πάθη και τον εγωισμό, καθώς και βαθιά πίστη ότι το θέλημα του Θεού είναι πάντοτε αλήθεια και αγάπη.

«Με την απλότητα μικρού παιδιού και με τον αυθορμητισμό αφοσιωμένου δούλου καθήλωσε τα γεροντικά μάτια στον ουρανό και φανέρωσε την ολοπρόθυμη διάθεσή του να ακούσει τον λόγο της προσταγής και να συμμορφωθεί στο θέλημα του Κυρίου των δυνάμεων με τις δύο απέριττες λέξεις ‘’Ιδού εγώ’’», είπε ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Οι δύο αυτές λέξεις κρύβουν τόση σοφία, τόση πνευματική ρώμη, όση δεν κρύβουν οι απέραντες θεολογικές βιβλιοθήκες όλου του κόσμου. Όποιος πιστός μπορεί να τις προφέρει χωρίς να νιώσει μέσα του την ταλάντευση, χωρίς ο δισταγμός της αβεβαιότητας να του κόψει τον ενθουσιασμό, χωρίς να φοβηθεί τον παρακάτω λόγο του Θεού, χωρίς να κρατήσει κάτι από το δικό του θέλημα, αυτός είναι πραγματικά παραδομένος στα χέρια του Κυρίου». «Το ‘’Ιδού εγώ’’ είναι μια πηγαία έκφραση που προϋποθέτει, βέβαια, βαθιά εμπιστοσύνη στον Κύριο», συμπλήρωσε και συνέχισε: «Όσο μέσα μας είναι ζωντανός ο παλαιός άνθρωπος των επιθυμιών και της ματαιότητας, όσο το προσωπικό μας θέλημα σχεδιάζει γηίνους στόχους, όσο οι ανθρώπινες παρηγοριές και οι ανθρώπινες χαρές μας εντυπωσιάζουν και μας γοητεύουν, δεν είναι δυνατόν να βγει από μέσα μας καθαρή και δυναμική απάντηση στη Θεϊκή κλήση «Ιδού εγώ».

Αναλύοντας το γεγονός της θυσίας, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ο Θεός δεν ζητεί από τον άνθρωπο εύκολες προσφορές ή υλικά αγαθά, αλλά την ίδια την καρδιά του. Ο Αβραάμ δεν καλείται να θυσιάσει μέρος της περιουσίας του, αλλά ό,τι πολυτιμότερο είχε: το παιδί των προσευχών και των ονείρων του. «Από τα πολλά που είχε ο γέροντας Πατριάρχης, ζήτησε τον αναντικατάστατο θησαυρό, τον μοναδικό θησαυρό, το στήριγμα και την ελπίδα της ζωής του», υπογράμμισε, τονίζοντας παράλληλα πως με τον τρόπο αυτό φανερώνεται ότι η αληθινή αφοσίωση στον Θεό απαιτεί ολοκληρωτική προσφορά της ύπαρξης του ανθρώπου. «Αυτό άλλωστε δεν μας προσφέρει η Αγία και η Μεγάλη Τεσσαρακοστή;», διερωτήθηκε ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Είμαστε χριστιανοί, είμαστε πρόσωπα αφιερωμένα στον Θεό από το Βάπτισμά μας, είμαστε πρόσωπα που κάθε μέρα, κάθε στιγμή, περιφέρουμε στον κόσμο την πίστη μας και την ελπίδα μας στον Αιώνιο Κύριο και ξέρουμε ότι ο Θεός δεν ζητάει εύκολες προσφορές, δεν ικανοποιείται με δώρα που εύκολα τα ξεχωρίζουμε και τα αφιερώνουμε». «Ζητάει την προσφορά της καρδιάς μας, της υπάρξεώς μας στο σύνολό της». «Ο Κύριος ζητάει την καρδιά μας, ολόκληρη την ύπαρξή μας, τον βαθύτερο κόσμο μας, την ακομμάτιαστη αγάπη μας, την ολοπρόθυμη και αμετεώριστη προσφορά της θελήσεώς μας και της υπακοής μας. Αυτή η προσφορά της καρδιάς δεν είναι μια θεωρία. Δεν είναι επένδυση του συναισθηματισμού μας σε λόγια θερμά προς τον αγαπημένο πρόσωπο. Όποιος προσφέρει την καρδιά στον Θεό, προσφέρει τα πάντα και είναι έτοιμος να βάλει το μαχαίρι βαθιά και να θυσιάσει ό,τι του είναι αγαπητό και θελκτικό».

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος περιέγραψε με ιδιαίτερη συγκίνηση την πορεία του Αβραάμ προς τον τόπο της θυσίας. Ο Πατριάρχης, χωρίς να διαμαρτυρηθεί ή να αμφισβητήσει τη θεία εντολή, ετοιμάζει τα απαραίτητα για την προσφορά, παίρνει μαζί του τον Ισαάκ και ξεκινά το ταξίδι της υπακοής. Η σιωπή του, όπως τόνισε ο Σεβασμιώτατος, αποτελεί έκφραση βαθιάς εμπιστοσύνης και ακλόνητης πίστεως.

«Καθώς η απαίτηση για τη μεγάλη θυσία του άγγιξε την καρδιά, η καρδιά αυτή πυρπολημένη από τη Θεία Αγάπη δεν έσταξε αίμα, δεν έκανε έναν μορφασμό για να φανερώσει τον πόνο του. Έσκυψε και υποτάχθηκε με βαθιά σιωπή, με κρυστάλλινη υπακοή», ανέφερε, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «το πατρικό μάτι έβλεπε το παιδί και λουζόταν στο κλάμα, μα η καρδιά δεν έλεγε να λυγίσει. Ο Πατριάρχης Αβραάμ ήταν αφιερωμένος στο Θεό και ο Θεός είχε τον πρώτο και τον τελικό λόγο στη ζωή του και αυτό το παιδί που το απόκτησε στα βαθιά του γεράματα ήταν ένα δώρο, μια ευλογία του Ουρανίου Πατέρα. Σε Εκείνον ανήκε πριν γεννηθεί και σε Εκείνον θα προσφερόταν σε λίγο θυσία. Όλα ανήκουν στον Θεό και όλα προσφέρονται στον Θεό, χωρίς μεμψιμοιρία, χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς δεύτερη σκέψη και πλάγιο σκοπό».

«Μια τομή στην προσωπική μας ιστορία είναι απόλυτα χρήσιμη και μάλιστα με την προοπτική να συγκρίνουμε τις δικές μας προθέσεις και αντιδράσεις», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας πως «η απαίτηση για θυσία αναφέρεται σε πράγματα μικρά ή σε πράγματα που δεν έχουν δεσμεύσει την καρδιά μας. Όταν η απαίτηση για θυσία αναφέρεται σε πράγματα μικρά ή σε πράγματα που δεν έχουν δεσμεύσει την καρδιά μας, τότε εύκολα αλλοτριωνόμαστε από αυτά και τα προσφέρουμε. Όταν, όμως, η προσταγή της υπακοής προχωρήσει βαθιά, όταν αγγίξει το προσωπικό μας θέλημα, το ‘’εγώ’’ μας και τα όνειρα του παλαιού ανθρώπου και τις υστερόβουλες γήινες βλέψεις μας, όταν αγγίξει το βαθύτερο ‘’είναι’’ μας, τότε η θέληση παγώνει, τα χείλη ακινητοποιούνται και η αφοσίωση μπαίνει σε φοβερή κρίση. Βάζοντας το χέρι στην καρδιά θα διακρίνουμε εκείνες τις τρομερές στιγμές που σταθήκαμε αναποφάσιστοι, που κλονιστήκαμε ανάμεσα στο ‘’ναι’’ και στο ‘’όχι’’, στην αποξένωση από το δικό μας θέλημα ή στη διατήρηση της προσωπικής μας επιθυμίας. Αυτή η ταλάντευση ανάμεσα στο ‘’ναι’’ και στο ‘’όχι’’ είναι ένα σημάδι πως δεν φτάνουμε στην καθαρή υπακοή, πως δεν ωρίμασε στον αγρό της ψυχής μας η πραγματική μας αφοσίωση στον Κύριο της Δόξης. Το σημάδι της γνήσιας αφιερώσεως και αφοσιώσεως είναι το σημάδι του Αβραάμ. Η άμεση σιωπηλή απόλυτη υπακοή στο πρόσταγμα του Θεού».

Κατά την κορύφωση της δοκιμασίας, όταν ο Αβραάμ είναι έτοιμος να προσφέρει τον υιό του, επεμβαίνει Άγγελος Κυρίου και τον σταματά, φανερώνοντας έτσι ότι η δοκιμασία είχε σκοπό να αποκαλύψει το μέγεθος της πίστεώς του. Στη θέση του Ισαάκ προσφέρεται τελικά ένα κριάρι, ενώ ο Θεός ευλογεί τον Αβραάμ για την υπακοή και την αφοσίωσή του.

«Η παρηγοριά και η ευλογία του Θεού είναι η πλατιά θάλασσα στην οποία εκβάλλει το ποτάμι της αφοσιώσεώς μας σε Εκείνον. Όσοι πέρασαν από τον πόνο, όσοι πάλεψαν με τον ατίθασο λογισμό τους, όσοι πρόσφεραν το πιο ακριβό δώρο την ίδια την ύπαρξή τους στο Θεό δια του Βαπτίσματος, του χρίσματος και της εγκεντρίσεως στην Αγία μας Εκκλησία και δεν παλινδρομούν στις χαρές του κόσμου της φθοράς, νιώθουν τόσο έντονη, τόσο αποφασιστική την θεϊκή παρουσία και η ζωή τους λούζεται στο φως και η μυστική χαρά θρονιάζεται στην ψυχή τους», τόνισε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας ότι το παράδειγμα αυτό αποτελεί διαχρονικό πρότυπο για κάθε πιστό. Συχνά, όπως ανέφερε, ο άνθρωπος είναι πρόθυμος να θυσιάσει πράγματα μικρά ή δευτερεύοντα, δυσκολεύεται όμως όταν καλείται να εγκαταλείψει το προσωπικό του θέλημα ή όσα έχει προσκολλήσει βαθιά στην καρδιά του. Η αληθινή πίστη, όμως, αποκαλύπτεται ακριβώς στις στιγμές της δοκιμασίας, όταν ο άνθρωπος καλείται να εμπιστευθεί ολοκληρωτικά τον Θεό.

Καταλήγοντας, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ο δρόμος της πίστεως, αν και συχνά περνά μέσα από δοκιμασίες και θυσίες, οδηγεί τελικά στη χαρά και την ευλογία του Θεού. Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποτελεί πορεία μετανοίας και πνευματικού αγώνα που καταλήγει στη χαρά της Αναστάσεως του Χριστού. Όσοι παραμένουν σταθεροί στην πίστη και δεν επιστρέφουν στις πρόσκαιρες χαρές του κόσμου, βιώνουν ήδη από τώρα την παρουσία και τη χάρη του Θεού στη ζωή τους.

«Χαρά είναι το τέρμα του δρόμου της πίστεως και των δακρύων. Η χαρά της Αναστάσεως, η χαρά της νίκης, η χαρά της μεγάλης συνάντησης με τον Κύριό μας, η χαρά της αλληλοπεριχωρήσεως των προσώπων μας. Μια χαρά που δεν την υποπτεύεται ο κόσμος που σαπίζει στη φθορά και το θάνατο, που δεν τη γεύεται όποιος σταματάει αναποφάσιστος στη μέση του δρόμου, που είναι για μας εδώ, παρούσα, έτοιμη να μας δοθεί, έτοιμη να μας χαριστεί, αρκεί εμείς να το θελήσουμε», είπε ολοκληρώνοντας, ευχόμενος η περίοδος της Αγίας Τεσσαρακοστής να αποτελέσει για όλους ευκαιρία μιμήσεως της πίστεως και της αφοσιώσεως του Πατριάρχου Αβραάμ, ώστε μέσα από τον πνευματικό αγώνα να φθάσουμε στη χαρά της Αναστάσεως.

Στην Ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού έψαλε η χορωδία των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, υπό τη διεύθυνση του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ελισσαίου Κυνούση.

Ακολουθεί το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.


 

Σάββατο 7 Μαρτίου 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 – Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ (Μαρκ. β΄ 1-12) (Εβρ. α΄10-β΄3)

 


"Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

Ευχαριστιακές ενατενίσεις

«Τέκνον αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου»

    Ζωηφόρα ήταν τα μηνύματα που αντλήσαμε την περασμένη Κυριακή, που ήταν αφιερωμένη στο θρίαμβο της Ορθοδοξίας και τον πανηγυρικό χαρακτήρα που επικράτησε. Σε συνέχεια των ψυχωφελών αυτών μηνυμάτων, η δεύτερη Κυριακή των Nηστειών, έρχεται με τα ξεχωριστά της πνευματικά νοήματα να μας ενδυναμώσει για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας που οδηγεί στη συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό.


  Μάλιστα για να μας ενισχύσει στην πορεία αυτή, η μητέρα μας Εκκλησία προβάλλει τη μεγάλη μορφή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος όρθωσε το πνευματικό ανάστημά του απέναντι σε όλους εκείνους που επιχειρούσαν να διασαλεύσουν την αλήθεια της πίστεως και να διαβρώσουν το οικοδόμημα της Εκκλησίας του Χριστού. Η μεγάλη αυτή πατερική μορφή του 14ου αιώνα, ανέδειξε ακριβώς την εμπειρική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και το συνάνθρωπο του και τόνισε τον βιωματικό χαρακτήρα της μυστηριακής ζωής.

Ο Γρηγόριος Παλαμάς

 Ο Γρηγόριος γεννήθηκε στην Μικρά Ασία τον 14ον αιώνα και απ΄ εκεί ήλθε στην Κωνσταντινούπολη, προσφυγόπουλο κυνηγημένο από τους Τούρκους. Διακρίθηκε στις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο, σε σημείο που όλοι οι διανοούμενοι του Βυζαντίου έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπο του Γρηγορίου, όχι μόνο για τη λαμπρή του σκέψη αλλά και για τον αδαμάντινο χαρακτήρα του. 

  Η ανάδειξη του Γρηγορίου συνδέεται περισσότερο με την αντιμετώπιση του επικίνδυνου με τις πλάνες του για την Εκκλησία, Βαρλαάμ του Καλαβρού. Συγκεκριμένα, ο Βαρλαάμ ισχυριζόταν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει εμπειρικά αλλά μόνο νοησιαρχικά τον Θεό και πολύ περισσότερο να έχει τη δυνατότητα να ενωθεί μαζί Του. Ήταν τότε που ύψωσε το πνευματικό ανάστημά του ο Γρηγόριος. Ο μεγάλος αυτός Πατέρας της Εκκλησίας, συγκεφαλαίωσε όλη την πατερική παράδοση και την εμπειρία της Εκκλησίας σε μια μεγαλειώδη σύνθεση. 

  Ο Θεός υπάρχει κατά δύο τρόπους, κατά την ουσία Του και κατά τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. Σίγουρα, ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει την ουσία του Θεού και να διεισδύσει νοησιαρχικά σ’ αυτή. Μπορεί όμως να γνωρίσει και να ενωθεί μάλιστα μαζί Του, μέσα από τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. 

  Όπως δηλαδή παραχώρησε η αγάπη του να αποκαλύπτεται στη δημιουργία, στην ιστορία, στο πρόσωπο του Χριστού, στα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Μέσα από τη δημιουργία γνωρίζουμε τον Θεό ως πηγή σοφίας και ωραιότητας. Στην Ιστορία τον γνωρίζουμε μέσα από τις θαυμαστές ενέργειές του. Φυσικά πολύ περισσότερο, γνωρίζουμε το Θεό στο πρόσωπο του Κυρίου μας. 

  Στην Εκκλησία ακόμα, ο Θεός γίνεται για μας Άρτος και Οίνος, γεύση και τροφή, χάρη, φως και αγιασμός. Ουσιαστικά, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς με τη διδασκαλία του, παρακινεί τον άνθρωπο να ακολουθήσει μια πορεία που οδηγεί στην ένωσή του με τον Θεό, μέσω της μυστηριακής ζωής της Εκκλησίας, με κορύφωση το Ευχαριστιακό Δείπνο, τον Άρτο της Ζωής, το ουράνιο Μάννα.

Ο παραλυτικός

   Με τη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου, συνάπτεται άμεσα και η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα. Φαίνεται μέσα από τη διήγηση ότι η προσωπική συνάντηση του ανθρώπου με το Χριστό που διέρχεται σίγουρα μέσω της πίστεως, είναι η δυνατότητα μετοχής του στη ζωή του Θεού εν Χριστώ Ιησού που αποτυπώνει την προοπτική θέωσης του ανθρώπου.

 Όπως μπορούμε να διακρίνουμε, ο Χριστός προσφέρει συγχώρηση των αμαρτιών, όταν ο άνθρωπος, όπως ο παραλυτικός της περικοπής, είναι ανοικτός και αποδέχεται την κοινωνία της αγάπης του. Με τη θεϊκή προσταγή του ο Κύριος, «έγειρε, άρον τον κράββατόν σου και ύπαγε εις τον οίκον σου», βοηθεί τους ανθρώπους να ανακαλύψουν την πατρική του αγάπη.

Αγαπητοί αδελφοί, ισχυρή είναι η βάση της Ορθόδοξης Πίστης μας, όπως εκφράζεται μέσα από την θεραπεία του παραλυτικού, τη διδασκαλία, την αγιότητα και το εκκλησιαστικό φρόνημα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αλλά και από τη ζωή του αγίου Θεοφύλακτου, επισκόπου Νικομήδειας, του οποίου τη μνήμη τιμούμε σήμερα.

 Το άγιο παράδειγμα τους ας μας παρακινεί να προσβλέπουμε στα πιο ιερά πνευματικά ανεβάσματα και ν’ ατενίζουμε τις πιο ψυχωφελείς παρακαταθήκες. Ας τους τιμήσουμε, λοιπόν, ακολουθώντας το δικό τους άγιο παράδειγμα με στοχοπροσήλωση την ένωσή μας με τον Θεό. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 – Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄ 16-21) (Εφεσ. δ΄ 1-7)

    ¨Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού" Πλήρωμα ζωής «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έστα...