ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΗΝΑ!!!

  ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΗΝΑ!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ.κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ.

15 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.      

– ΑΞΙΟΣ, ΑΞΙΟΣ, ΑΞΙΟΣ ο πνευματικός μας Πατέρας  Μητροπολίτης Πειραιώς κ.κ.Σεραφείμ

– Σύντομο βιογραφικό και φωτογραφικό υλικό από την ημέρα της ενθρόνισής του

– Εις πολλά έτη Δέσποτα!

Πέρασαν κιόλας 15 χρόνια από την ημέρα της εκλογής του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πειραιά κ.κ. Σεραφείμ.

Ήταν 28 Φεβρουαρίου 2006 όταν ο κ. Σεραφείμ διαδεχόταν τον μακαριστό πλέον Μητροπολίτη Καλλίνικο και αναλάμβανε την πνευματική καθοδήγηση μιας ιδιαιτέρως δραστήριας Μητροπόλεως.

Στο πέρασμα των ετών ο κ. Σεραφείμ αποδείχτηκε Άξιος συνεχιστής του Μακαριστού Καλλινίκου, έχοντας ήδη αφήσει το δικό του στίγμα μέσω σημαντικών έργων και δράσεων που έλαβαν χώρα τα τελευταία 15 χρόνια στην Εκκλησία του Πειραιά.

Η Μητρόπολη Πειραιά «μετετράπη» σε μια Παναγιοσκέπαστη Μητρόπολη, με καθέναν από τους Ιερούς Ναούς να «φιλοξενεί» αντίγραφο ιστορικών εικόνων της Παναγίας μας, ιστορικοί ναοί του Πειραιά (Άγιος Σπύριδωνας, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Κωνσταντίνος, Αγία Σοφία κλπ) ανακαινίστηκαν εκ βάθρων και άλλοι ναοί αποπερατώθηκαν ή αγιογραφηθήκαν, αφού εξασφαλίστηκαν δωρεές εκατομμυρίων ευρώ και μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης (απόδειξη της εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του Μητροπολίτη Πειραιά), το Σχολείο της Μητρόπολης απέκτησε και τη βαθμίδα του Λυκείου, ο ραδιοφωνικός σταθμός «Πειραϊκή Εκκλησία» απέκτησε νέα υπερσύγχρονα γραφεία, αρκετοί νέοι χειροτονήθηκαν κληρικοί της Μητρόπολης Πειραιά, το πλούσιο φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο ενδυναμώθηκε με διανομή χιλιάδων μερίδων φαγητού καθημερινώς, πλούσιο Νεανικό έργο για τους Νέους της πόλης μας και ιδιαιτέρη αγάπη και μέριμνα  στους Νέους και στις Νέες της πόλης μας με πολλές δραστηριότητες στους Ιερούς Ναούς και ανακαίνιση πλήρης στις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως  , ο πνευματικός και αφυπνιστικό λόγος του κ. Σεραφείμ αποτέλεσε σημείο αναφοράς στα δρώμενα της Ελλαδικής Εκκλησίας και ενέπνευσε το ποίμνιό του και πολλά ακόμα σημαντικά σημεία σε αυτή τη 15ετή διαδρομή.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ (wikipedia)

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ (κατά κόσμον Xρήστος Μεντζελόπουλος) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956. Σπούδασε Νομικά και Θεολογία, και έλαβε την άδεια ασκήσεως δικηγορίας.

Το 1980 εκάρη μοναχός στη Μονή Πεντέλης και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ. Το 1983 ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ τού ανέθεσε τα καθήκοντα του υπεύθυνου του δικαστικού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Από το 1985 έως και τον Δεκέμβριο του 2000 ανέλαβε Γραμματέας των Συνοδικών Δικαστηρίων και επιτέλεσε και καθήκοντα Εκκλησιαστικού Ανακριτή σε πολλές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Τον Δεκέμβριο του 2000 εκλέχτηκε Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως, και βοηθός του αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού από τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και την Ιερά Σύνοδο. Έως τον Απρίλιο του 2002 υπηρέτησε στην αρχιεπισκοπή της Αυστραλίας ως Υπεύθυνος Βοηθός Επίσκοπος.[εκκρεμεί παραπομπή] Μετά την εκλογή του Σεραφείμ στη Μητρόπολη Πειραιώς ο αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός τον κατηγόρησε για εξαπάτηση και υποκλοπή του αρχιερατικού αξιώματος.[1] Επιστρέφοντας στην Ελλάδαπροσελήφθη Πρωτοσύγκελλος – Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητρόπολης Πειραιώςμέχρι και τον Φεβρουάριο του 2005, όταν και του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Αρχιγραμματέα, κατόπιν πρότασης του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου.

Μητροπολίτης Πειραιώς εξελέγη στις 28 Φεβρουαρίου 2006.[2]

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ ΤΟΥ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ.

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://youtu.be/Kk2L2SD40KI

 

ΠΗΓΗ:PIRAIEYS PRESS/E.E.N.αρχείο π.Α.Κ.

 

Ετήσιο μνημόσυνο Μητρολίτη πρ. Πειραιώς κυρού Καλλινίκου (ΦΩΤΟ)

Η ετήσια επιμνημόσυνη Δέηση υπέρ αναπαύσεως του αοιδίμου Γέροντος Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς κυρού Καλλινίκου εψάλλει σήμερα Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2021 στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, κατά την διάρκεια του Αρχιερατικού Συλλείτουργου που τελέστηκε κατόπιν κανονικής αδείας της Ιεράς Συνόδου.

Στην Ακολουθία του Όρθρου Χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιος, ο οποίος προεξήρχε και της Θείας Λειτουργίας συνιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ, ενώ συμπροσευχόμενος στο Ιερό Βήμα ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.Αμβρόσιος.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιος ο οποίος αναφέρθηκε στα πλούσια και σημαντικά μηνύματα της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, στο «διαμάντι των παραβολών του Κυρίου μας» όπως χαρακτηριστικά είπε, στην παραβολή του ασώτου υιού για την οποία «πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας μας έχουν διακρίνει τη σημασία στην παραβολή αυτή της παρουσίας του πατρός και θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί ως η παραβολή του καλού ευσπλάχνου Πατέρα».

Αφού επεσήμανε και ανέλυσε ότι η παραβολή αυτή εφαρμόζεται έμπρακτα στην Εκκλησία, τόνισε ότι «τον πατέρα τον εκφράζει ο Πνευματικός. Αυτός που έχει τη Χάρη για να συγχωρεί και να οδηγεί στην κοινωνία με τον Αναστάντα Χριστό». «Εμείς σήμερα θέλουμε να μιλήσουμε για τον πατέρα. Ειδικά σήμερα» σημείωσε ο Σεβασμιώτατος, «γιατί είμαστε εδώ για να μνημονεύσουμε ένα χρόνο μετά τον πατέρα μας».

«Έναν πατέρα μοναδικό για όσους τον βιώσαμε και τον ζήσαμε ο καθένας μέσα από την δική του πορεία. Ένας πατέρας όντως φιλόστοργος, συγχωρητικός, πνευματικός που πάντοτε παρέμενε για εμάς ο οδηγός που επιστρέφαμε και πάλι κάθε φορά στο σπίτι του πατρός μέσα από το Μυστήριο της Εξομολογήσεως και της Μετανοίας», είπε.

Αναφερόμενος σε σημαντικούς σταθμούς της επίγειας ζωής του μακαριστού γέροντα Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς κυρού Καλλινίκου, τόνισε με έμφαση πως «αγάπησε από μικρό παιδί την Αγία Γραφή» και ότι «αφιερώθηκε στο έργο της πνευματικής πατρότητας».

«Αναδεικνύεται μεγάλος πνευματικός, αλλά με το προτέρημα του πνευματικού που ελευθερώνει τα παιδιά του και δεν τα δεσμεύει, που δέχεται τον μετανοούντα και τον συγχωρεί, δίνοντάς του την ευκαιρία να ανοίξει νέους δρόμους στην πνευματική του ζωή με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος», σημείωσε.

«Εργάστηκε Ιεραποστολικά μέσα στην Εκκλησία», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ.Ιγνάτιος, επισημαίνοντας πως «ξεκίνησε ένα σπουδαίο και μεγάλο έργο» στον Πειραιά το ποίο «δεν ήταν ένα έργο ατομικό ούτε τοπικό, αλλά αναπτύχθηκε σε ένα έργο καθαρά Εκκλησιαστικό. Διαπέρασε όλη την Ελλάδα με πρωτοπόρα προγράμματα κυρίως με τον ραδιοφωνικό σταθμό και το περιοδικό και έγινε και οικουμενικό το έργο, γιατί πολλοί Ορθόδοξοι από όλο τον κόσμο εστράφησαν σε αυτή την Μητρόπολη για να πάρουν νάματα Ορθοδοξίας».

«Όντας πατέρας» συνέχισε, «έβλεπε με καμάρι τα πνευματικά του παιδιά να γίνονται διάκονοι και λειτουργοί της Εκκλησίας του Χριστού φθάνοντας στα ύπατα αξιώματα όπως αυτό του Αρχιεπισκόπου με τον αείμνηστο Χριστόδουλο».

Προσθέτοντας ότι «χάσαμε έναν αληθινό πατέρα επίγειο», εξέφρασε την βεβαιότητά του ότι «έχουμε έναν πατέρα που πλέον προγεύεται Παραδείσου και μας άφησε παρακαταθήκη τι σημαίνει πατρότητα, για να μπορούμε και εν μετανοία και εμείς να ελπίζουμε στη Χάρη και στο Έλεος του Θεού».

Ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ.Ιγνάτιος ανέφερε: «Πάντοτε προσευχόταν να έχει η Μητρόπολή του άξια διαδοχή και συνέχεια του έργου του». «Έχω πλήρη επίγνωση» συνέχισε, «ό,τι ακριβώς ο Θεός του δώρισε και αυτό. Να έχει διάδοχο άξιο, της δικής του παραδόσεως, με οξύνοια νου, με παρρησία και τόλμη μοναδική, που λέγει πάντοτε αυτό που πιστεύει χωρίς να φοβάται καμία εξουσία και κυρίως όχι μόνο δεν ανέκοψε το έργο που είχε θεμελιωθεί και είχε ξεκινήσει στην Μητρόπολη που ο Θεός του ανέθεσε, αλλά το αύξησε», αναφερόμενος με ιδιαίτερη έμφαση «στον ευπρεπισμό των Ναών που όντως σήμερα στην πλειοψηφία τους έχουν γίνει υποδειγματικοί Ναοί για όλη την Ελλάδα και την Εκκλησία μας».

Τέλος, από την πλευρά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.Σεραφείμ, ευχαριστώντας για την παρουσία τους, τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.Αμβρόσιο, Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιο, Γουινέας κ. Γεώργιο και Πτολεμαΐδος κ.Εμμανουήλ, δόξασε τον Πανάγιο Θεό που χάρισε στην Εκκλησία Του τον μακαριστό Γέροντα πρώην Πειραιώς κυρό Καλλίνικο ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά τόνισε την «κόσμησε με πρωτοποριακά έργα».

Αφού υπογράμμισε ότι «υπήρξε για εμάς μέντορας και ποδηγέτης», κατέληξε λέγοντας πως «έχουμε την πνευματική εσωτερική πληροφόρηση ότι εκείνος με τας θεοπειθείς ευχάς του πρεσβεύει υπέρ πάντων ημών εις τον Θρόνον της Χάριτος».

ΠΗΓΗ:Ι.Μ.ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ:

 

Ω Μετάνοια! Τι μεγάλο, τι ευλογημένο δώρο του Θεού στον άνθρωπο!

Ω μετάνοια! Τι μεγάλο, τι ευλογημένο δώρο του Θεού στον άνθρωπο!

Ξέρεις τι είναι, οποιαδήποτε ώρα, οποιαδήποτε στιγμή θελήσεις, να υποχρεώνεις τον Θεό να σου λευκάνει το ποινικό μητρώο;

Φανταστείτε κάποιον εγκληματία με βεβαρημένο το ποινικό του, να έχει διαπράξει ένα σωρό εγκλήματα. Και σε κάποια στιγμή, να κάνει μια κίνηση που να υποχρεώνει τον δικαστή να του κάνει χάρη και να του λευκάνει το ποινικό μητρώο.

Αυτή λοιπόν η κίνησις είναι η μετάνοια.

Γέροντος Εφραίμ

ΠΗΓΗ:ΑΣΚΗΤΙΚΟΝ

 

 

Γλυκιά μου Μανούλα…!

Γίνου λοιπόν ένα παιδάκι μικρόν, μέ τήν παιδικήν του άπλότητα, καί ρίξου στούς πόδας τής γλυκιάς σου Μανούλας, τής Παναχράντου Μητρός Του, όπου βαστάζει ώς βρέφος μικρόν, τόν Μέγαν Θεόν!

Καί κλάψε καί φώναζε μέ άγάπη πολλήν:
«Γλυκιά μου Μανούλα, βοήθησέ με, όδήγησέ με πώς νά σωθώ!
Μεσίτευσε, Μάνα μου, είς τόν Υίόν Σου, νά μέ όδηγήσει πώς νά σωθώ!
Τί είναι τό Θέλημά Του νά κάνω, καί τί άπό Αύτόν νά ζητώ!

Νά μού άνοίξει τούς όφθαλμούς τής ψυχής, όπου είναι κλειστοί καί δέν Τόν βλέπω, όταν Έκείνος μέ βλέπει είς κάθε στιγμή, άλλά συνεχώς Τόν λυπώ…!»

Όσιος Ίωσήφ ό Ήσυχαστής

ΠΗΓΗ:ΑΣΚΗΤΙΚΟΝ

 

Μεγάλος δάσκαλος ο πόνος και τα βάσανα.

Το καλύτερο φάρμακο για τον πόνο είναι να τον αγκαλιάσεις. Να τον αφήσεις να σου μιλήσει και να τον ακούσεις. Έχει να σου διδάξει πολλά και να σου δείξει πολλά διαμάντια. Αγκάλιασε τον πόνο όταν έρθει και άκουσέ τον. Εκεί στην ησυχία της αδυναμίας, των δακρύων, την πονεμένης κραυγής ο πόνος θα σου μιλά εσύ θα τον ακούς και αυτά που θα σου λέει μέσα σου θα χτίζουν κάστρα για άμυνα σε επόμενους πολέμους.

Ο πόνος θα σε διαλύσει αν τον δεις ως εχθρό διότι θα στερέψεις από την έλλειψή του και θα βιώσεις την διάλυση διότι τον αντιμετώπισες σκληρά. Κάνε τον εχθρό φίλο και θα ευεργετηθείς πολύ από αυτή την σχέση. Μην φοβηθείς αδερφέ, ο πόνος δεν έχει καμία εξουσία επάνω σου. Η μόνη εξουσία διάλυσης που έχει είναι μόνο αυτή που θα του δώσεις από την υποχώρησή σου, οπότε μην το κάνεις. Φως είναι ο πόνος που δείχνει τον δρόμο για τον Χριστό.

Ο Κύριος φίλησε τον σταυρό του. Αδερφέ φίλα τον πόνο και μετά τον διάλογο κάνε και μια βαθιά υπόκλιση ως ευχαριστία για αυτά που σου δίδαξε. Μεγάλος δάσκαλος ο πόνος και τα βάσανα, τι θα ήταν η ζωή χωρίς αυτά… σαν σχολείο χωρίς δάσκαλο… Κουράγιο…

π. Σπυρίδων Σκουτής

ΠΗΓΗ:ΑΣΚΗΤΙΚΟΝ.GR

 Το  Ευαγγέλιο της Κυριακής της Παραβολής του Ασώτου Υιού οπτικοακουστικά.

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://youtu.be/umSG4Ma66y4

Πηγή:Εκκλησία ON LINE

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2021 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ.

 (To Ευαγγελικό απόσπασμα της Κυριακής ΙΖ' Λουκά(του Ασώτου Υιού) από πρωτότυπο και σε νεοελληνική απόδοση.)

Το Ευαγγέλιο Κυριακής 28 Φεβρουαρίου 2021. Κυριακής ΙΖ' Λουκά με την παραβολή του άσωτου υιού. Εορτή της Ορθοδοξίας: Ο Όσιος Βασίλειος ο Ομολογητής. Η Αγία Κυράννα η Νεομάρτυς. Ο Άγιος Προτέριος ο Ιερομάρτυρας και Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας. Ο Άγιος Ιωνάς ο Λέριος ο Μοναχός. Κατά Λουκά: Η παραβολή του άσωτου γιου. Ευαγγελικό απόσπασμα της Κυριακής ΙΖ' Λουκά από πρωτότυπο και σε νεοελληνική απόδοση.

Ευαγγέλιο Κυριακής, Κατά Λουκά ΙΕ'(15) 11-32.

Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς.

καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον.
καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως.
δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.
καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους.
καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.
εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι!
ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου.
οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.
καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου.
εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας,
καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν,
ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.
῏Ην δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν,
καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα.
ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.
ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν.
ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ·
ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν.
ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν·
εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

Νεοελληνική Απόδοση

Η παραβολή του Άσωτου Υιου.

Είπε τότε: «Κάποιος άνθρωπος είχε δύο γιους.
Και ο νεότερος από αυτούς είπε στον πατέρα του: Πατέρα, δώσε μου το μέρος της περιουσίας που μου ανήκει. Εκείνος διαίρεσε σ’ αυτούς την περιουσία.
Και μετά από λίγες ημέρες, αφού τα σύναξε όλα ο νεότερος γιος, αποδήμησε σε χώρα μακρινή και εκεί διασκόρπισε την περιουσία του ζώντας άσωτα.
Και όταν αυτός τα δαπάνησε όλα, έγινε ισχυρός λιμός στη χώρα εκείνη, και αυτός άρχισε να στερείται.
Και τότε πήγε και προσκολλήθηκε σε έναν από τους πολίτες εκείνης της χώρας, και τον έστειλε στους αγρούς του να βόσκει χοίρους.
Και αυτός επιθυμούσε να χορτάσει από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι, και κανείς δεν του έδινε.
Τότε συνήλθε και είπε: Σε πόσους μισθωτούς του πατέρα μου περισσεύουν άρτοι, ενώ εδώ εγώ χάνομαι από λιμό.
Αφού σηκωθώ, θα πορευτώ προς τον πατέρα μου και θα του πω: Πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και μπροστά σου,
δεν είμαι άξιος πια να ονομαστώ γιος σου. κάνε με όπως έναν από τους μισθωτούς σου.
Και σηκώθηκε και ήρθε προς τον δικό του πατέρα. Ενώ λοιπόν αυτός απείχε ακόμα μακριά, τον είδε ο πατέρας του και τον σπλαχνίστηκε και, αφού έτρεξε, έπεσε πάνω στον τράχηλό του και τον καταφίλησε.
Του είπε τότε ο γιος: Πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και μπροστά σου, δεν είμαι άξιος πια να ονομαστώ γιος σου.
Είπε όμως ο πατέρας προς τους δούλους του: Γρήγορα, φέρτε έξω την πρώτη στολή και ντύστε τον, και δώστε δαχτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια,
και φέρτε το καλοθρεμμένο μοσχάρι, σφάξτε το, και να φάμε να ευφρανθούμε,
γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και ξανάζησε, ήταν χαμένος και βρέθηκε. Και άρχισαν να ευφραίνονται.
Ο γιος του ο πρεσβύτερος ήταν τότε στον αγρό. Και καθώς ερχόταν και πλησίασε στην οικία, άκουσε συμφωνίες οργάνων και χορούς
και, αφού προσκάλεσε έναν από τους δούλους, ζητούσε να μάθει τι σήμαιναν αυτά.
Εκείνος του είπε: Ο αδελφός σου έχει έρθει, και έσφαξε ο πατέρας σου το μοσχάρι το καλοθρεμμένο, γιατί τον έλαβε πίσω υγιή.
Αυτός τότε οργίστηκε και δεν ήθελε να εισέλθει, αλλά ο πατέρας του εξήλθε και τον παρακαλούσε να μπει μέσα.
Εκείνος αποκρίθηκε και είπε στον πατέρα του: Ιδού, τόσα έτη σε υπηρετώ σαν δούλος και ποτέ δεν παράβηκα εντολή σου, αλλά σ’ εμένα ποτέ δεν έδωσες ένα κατσίκι, για να ευφρανθώ μαζί με τους φίλους μου.
Όταν όμως αυτός ο γιος σου ήρθε, που σου κατάφαγε το βιος μαζί με πόρνες, έσφαξες γι’ αυτόν το καλοθρεμμένο μοσχάρι!
Εκείνος του είπε: Παιδί μου, εσύ πάντοτε είσαι μαζί μου, και όλα τα δικά μου είναι δικά σου.
Έπρεπε όμως να ευφρανθούμε και να χαρούμε, γιατί αυτός ο αδελφός σου ήταν νεκρός και έζησε, και χαμένος και βρέθηκε».

         Κυριακή του Ασώτου.(28/2/2021) (Λουκ. 15, 11-32 -).

       O Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού.

 Από την περασμένη Κυριακή έχουμε εισέλθει στην κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου, και η αγία μας Εκκλησία τις τρεις Κυριακές που προηγούνται της Μεγάλης Τεσσαρακοστής μας προετοιμάζει προβάλλοντας τις τρεις μεγάλες αρετές που συνιστούν την πνευματική μας ζωή. Την περασμένη Κυριακή, μέσα από την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, είδαμε τη σημασία της ταπεινώσεως. Σήμερα, με την παραβολή του Ασώτου υιού, τονίζεται η σημασία της μετανοίας, ενώ την ερχόμενη Κυριακή θα μας υπομνήσει το μεγαλείο της αγάπης και της φιλανθρωπίας.

 Η παραβολή του Ασώτου, γνωστή και προσφιλής σε όλους μας, αναφέρεται στον μικρότερο από δυο αδελφούς, που ζήτησε από τον πατέρα του το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε και αναχώρησε να βρει την τύχη του. Επί μακρό χρονικό διάστημα διασκέδαζε σπαταλώντας την περιουσία, και κάποια στιγμή, όταν έμεινε φτωχός, εγκαταλείφθηκε από τους “φίλους” του και κατέληξε να βόσκει χοίρους προκειμένου να μην πεθάνει από την πείνα.

 Τότε αναλογίστηκε το λάθος που έκανε και πήρε την απόφαση να επιστρέψει μετανιωμένος στον πατέρα του, ελπίζοντας να του δώσει μια θέση ανάμεσα στους δούλους του. “Πατέρα μου, αμάρτησα στο Θεό και σε σένα”, του είπε, “και δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι γιος σου. 

 Σε παρακαλώ να με δεχτείς σαν ένα δούλο σου”. Ο πατέρας του όχι μόνο τον δέχτηκε, αλλά τον αποκατέστησε ως υιό του και έδωσε εντολή στους υπηρέτες του να ετοιμάσουν γιορτή για την επιστροφή του και να σφάξουν “τον μόσχο τον σιτευτό”.

 Όταν επέστρεψε ο μεγαλύτερος γιος στο σπίτι και έμαθε για τη γιορτή, δυσανασχέτησε που ο πατέρας του δέχτηκε με τέτοιο τρόπο τον αμαρτωλό και άσωτο υιό. Και ο πατέρας του απαντά ότι ήταν επιβεβλημένη η χαρά και όχι η επίπληξη ή η τιμωρία, γιατί ο υιός του ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και ευρέθη.

 

 Με την παραβολή αυτή, όπως και με εκείνη της χαμένης δραχμής που ο ευαγγελιστής Λουκάς προτάσσει της σημερινής, ο Χριστός μας δείχνει αλλά και μας υπενθυμίζει τη μεγάλη σημασία της μετανοίας και της συγγνώμης. Έχει παγιωθεί, δυστυχώς, μέσα μας η εντύπωση πως άμα κάνουμε κάποιο λάθος, η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη, ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πρώτα. Αυτή η ιδέα όχι μόνο έχει κυριεύσει τη σκέψη μας, αλλά καθορίζει και τη ζωή μας σε τέτοιο βαθμό που εγκλωβιζόμαστε και δεν μπορούμε να κάνουμε βήματα πνευματικής προόδου: θεωρούμε από τη μια τις αμαρτίες μας ανυπέρβλητες και ασυγχώρητες, και από την άλλη αδυνατούμε να συγχωρήσουμε όσους τυχόν μας έχουν βλάψει.

 Ο Χριστός όμως σήμερα, μέσα από την παραβολή αυτή, μας υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει αμαρτία που μπορεί να υπερβεί την άπειρη αγάπη και φιλανθρωπία του Θεού. Η ειλικρινής μετάνοια, η χωρίς δικαιολογίες και ωραιοποιήσεις, αυτή που συνοδεύεται με ταπείνωση και συντριβή καρδιάς, ελκύει τη συγγνώμη και την αγάπη του Θεού πριν καλά -καλά βγει από τα χείλη μας.

 Είδαμε πώς ο πατέρας, μόλις είδε από μακριά τον γιο του να έρχεται, δεν περίμενε αλλά έσπευσε να τον αγκαλιάσει. Είδαμε ότι δεν τον ρώτησε τίποτα, ότι δεν τον επιτίμησε, αλλά τον δέχτηκε πίσω με χαρά. Η μετάνοια, όταν δεν είναι απλά ένα αίσθημα μεταμέλειας αλλά αποτελεί κίνηση επιστροφής στην αγάπη του Θεού και απόφαση εγκατάλειψης της αμαρτίας, έχει τη δύναμη να αναστήσει τη νεκρωμένη από τα πάθη καρδιά μας, να μεταμορφώσει τη ζωή μας, να διαγράψει όλα εκείνα τα λάθη μας που μας βαραίνουν και φαντάζουν ανυπέρβλητα.

 Ναι, υπάρχει η δυνατότητα της επιστροφής, της διαγραφής των λαθών μας, της αποκατάστασης της κοινωνίας της αγάπης με τον θεό και με τον συνάνθρωπό μας. Και αν από τον καθένα μας, ως αμαρτωλό, είναι σημαντική και απαραίτητη η μετάνοια, άλλο τόσο σπουδαία και απαραίτητη είναι και η συγγνώμη. 

 Η συγγνώμη είναι η απάντηση προς τον μετανοούντα, και τις περισσότερες φορές προέρχεται από τον Θεό. Είναι όμως και άλλες πλείστες φορές, που καλούμαστε εμείς να ασκήσουμε την αγάπη και τη συγγνώμη προς εκείνους που μας έχουν βλάψει. Και εκεί φαίνεται αν όντως έχουμε μέσα μας αγάπη, αν όντως έχουμε πραγματικά μετανοήσει και αν έχουμε γευτεί τους καρπούς της αγάπης και της συγγνώμης του ίδιου του Θεού.

 Αλήθεια, πώς μπορούμε να ζητάμε από τον Θεό να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας, όταν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε τη διάθεση να παραβλέψουμε τα λάθη των αδελφών μας; πώς ζητάμε από τον θεό να μας δεχτεί κοντά Του, όταν η καρδιά μας είναι ξένη και ψυχρή για τους ανθρώπους που ενδεχομένως αγαπάμε αλλά δεν συγχωρούμε; Συχνά λέμε στους άλλους “σε συγχωρώ, αλλά δεν ξεχνώ αυτό που μου έκανες”. Αυτό δυστυχώς είναι πλάνη, γιατί δεν μπορεί να υπάρχει συγχώρεση με σκιές και κηλίδες, όπως δεν θα ήταν χαρά το δείπνο της παραβολής, αν έμενε ο υιός με τα βρώμικα και κουρελιασμένα του ρούχα.

 Στην περίπτωση αυτή θα ήταν μια παρωδία συγγνώμης, αν όχι εξουθένωση, περιφρόνηση και εξευτελισμός του αμαρτωλού γιου. Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν μπορούμε να λέμε ότι έχουμε συγχωρέσει κάποιον, αν συνεχίζουμε να τον αντιμετωπίζουμε ως αμαρτωλό και βδελυρό. Είναι βέβαια δύσκολο, και είναι δύσκολο γιατί αποτελεί ένα άθλημα αγάπης.

 Ας μη ξεχνάμε όμως ότι ουδέποτε ο Χριστός στάθηκε στην αμαρτία, ουδέποτε κατέκρινε κανένα, αλά αντιθέτως τόνισε τη σημασία και το μεγαλείο της μετάνοιας και τη χαρά που αυτή προξενεί, λέγοντάς μας μεταξύ άλλων ότι “αληθινά, γίνεται μεγάλη χαρά στον ουρανό για έναν άνθρωπο που μετανοεί, παρά για ενενήντα εννέα δίκαιους που δεν έχουν ανάγκη μετανοίας” (Λουκ. 25, 7).

Πηγή: Απλά και Ορθόδοξα (του π. Χερουβείμ Βελέντζα).

 

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: Ο αγιασμένος Νεοφανής Γέροντας.

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού | Romfea.gr

---

Ο 20ος αιώνας χαρακτηρίζεται ως ένας από τους πιο ταραγμένους αιώνες της ιστορίας.

Παρά ταύτα είναι ο αιώνας ανάδειξης πλειάδας επιφανών αγίων, ως επιβεβαίωση της μεγάλης αλήθειας, πως όπου: «επλεόνασεν ή αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν ή χάρις» (Ρωμ.5,20).

Μια τρανή απόδειξη ότι η Εκκλησία του Χριστού συνεχίζει και στις δύσκολες και παρακμιακές ημέρες μας, να σώζει και να αγιάζει, να αναδεικνύει αγίους.

Ανάμεσά τους ο νεωστί καταταγείς στους αγιολογικούς δέλτους, άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, μια σπουδαία ασκητική μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού, άξιος συνεχιστής του γνησίου μοναχικού ιδεώδους της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Γεννήθηκε τις 6 Δεκεμβρίου 1912 στο χωριό Αμπελοχώρι Θηβών, από ευσεβείς γονείς, τον Ιωάννη Παπανικήτα και την Βικτώρια. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Ευάγγελος. Είχε άλλα τρία αδέλφια.

Η οικογένειά του μετακόμισε στην πόλη των Θηβών, για να διευκολυνθούν τα παιδιά στις σπουδές τους και εγκαταστάθηκε σε οικία, κοντά στο Ναό της Μεγάλης Παναγίας. Οι ευλαβείς και απλοϊκοί γονείς του του ενέπνευσαν την άδολη πίστη στο Θεό και την απλοϊκή ευσέβεια.

Από μικρό παιδί τον διέκρινε μια σπάνια ωριμότητα και φιλομάθεια και γι’ αυτό τον έστειλαν να σπουδάσει στο Γυμνάσιο και στο Σχολαρχείο Θηβών.

Ο Ευάγγελος έδειξε επιμέλεια στα μαθήματά του, αλλά περισσότερο τον έθελγε η Εκκλησία. Ο περικαλλής Ναός της Παναγίας είχε γίνει το δεύτερο σπίτι του. Σύχναζε στην εκκλησία, ντυνόταν παπαδάκι και χαιρόταν αφάνταστα με τα φανταχτερά του άμφια. Είχε αποκτήσει την αγάπη και την συμπάθεια των ιερέων και πολλών ενοριτών.

Η υγεία του όμως ήταν εύθραυστη, στα 14 χρόνια του, είχε εκδηλωθεί σοβαρή αλλεργική πάθηση στα μάτια του, με πολύ ενοχλητικούς κνησμούς, η οποία τον ακλούθησε σε όλη τη ζωή του.

Μετά την αποφοίτησή του από το Σχολαρχείο, οι γονείς του φρόντισαν να τον αποκαταστήσουν επαγγελματικά.

Αλλά όμως είχε γεννηθεί στην ψυχή του νεαρού Ευάγγελου μια ακατανίκητη έλξη για την μοναχική ζωή.

Καταλυτική επίδραση στις αποφάσεις του διαδραμάτισε η γνωριμία του με δύο σπουδαίους αγιορείτες μοναχούς και φίλους της οικογένειας, από το Πυρί της Βοιωτίας, Εφραίμ και Νικηφόρος, οι οποίοι αργότερα έγιναν οι πνευματικοί Γεροντάδες του.

Ισχυρή επίδραση είχε και η παρότρυνση της ευσεβούς μητέρας του, η οποία, ύστερα από θερμή προσευχή στον άγιο Εφραίμ το Σύρο, έλαβε την πληροφορία ότι ο Θεός προόρισε το γιό της να γίνει μοναχός και να προκόψει πνευματικά.

Στις 14 Σεπτεμβρίου, ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, σε ηλικία 21 ετών μετέβη στο Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε στα Κατουνάκια, στο Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου, όπου μόναζαν οι δύο προαναφερόμενοι Θηβαίοι μοναχοί, Εφραίμ και Νικηφόρος, και εντάχτηκε στη συνοδεία τους.

Αφού διήνυσε την διετή δοκιμασία, εκάρη μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Λογγίνος.

Με ζήλο και ταπεινό φρόνιμα προσέφερε πρόθυμα τις διακονίες που του ανέθεταν και με την καθοδήγηση των Γεροντάδων του άρχισε τον πνευματικό του αγώνα, ώστε, ενωρίς άρχισαν να διαφαίνονται οι αρετές του και η πνευματική του πρόοδος.

Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από το Γέροντά του Νικηφόρο, λαμβάνοντας το όνομα Εφραίμ και το επόμενο έτος έλαβε το αξίωμα της ιεροσύνης.

Καλλιεργώντας με ζήλο, ακρίβεια και επιμέλεια την κλίμακα των αρετών, αναδείχτηκε ενωρίς ένας γνήσιος μοναχός, φορέας πνευματικής ωριμότητας.

Είχε λάβει το προσωνύμιο «ο χαρισματούχος υποτακτικός», λόγω της υπακοής που επέδειξε στον Γέροντα Νικηφόρο, έναν γέροντα πολύ σκληρό και δύστροπο.

Σπουδαίος σταθμός στη μοναχική του ζωή υπήρξε η γνωριμία του με τον άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898-1959), τον αποκαλούμενο και «πρύτανη της ησυχαστικής ζωής».

Αφού πήρε την ευλογία από τον Γέροντά του Νικηφόρο, συνδέθηκε πνευματικά με τον Ιωσήφ, ο οποίος την εποχή εκείνη βρισκόταν στο απόγειο της πνευματικής του ωριμότητας.

Όπως είναι γνωστό ο Γέροντας Ιωσήφ είχε μυηθεί στην πνευματική και ησυχαστική ζωή από τους περίφημους αγιορείτες ησυχαστές μοναχούς Καλλίνικο και Δανιήλ.

Ο Γέροντας Ιωσήφ δέχτηκε με χαρά τον Εφραίμ, διαβλέποντας ότι είχε ενώπιον του έναν μοναχό ζηλωτή της μοναχικής ζωής, στολισμένο με την αρετή της ταπείνωσης.

Έβγαλε ένα πρόγραμμα ησυχαστικής ζωής, το οποίο έδωσε στον Εφραίμ και του ζήτησε να το τηρεί με ακρίβεια.

Του δίδαξε την καλλιέργεια της Νοεράς Προσευχής, της μονολόγιστης Ευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησoν με», ως αδιάλειπτη προσευχή, σύμφωνα με την προτροπή του αποστόλου Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α΄Θεσ.5,17), ως αδιάκοπη μνήμη του Θεού, ως διαρκή αίσθηση της παρουσίας Του, ως τρόπο ζωής.

Παράλληλα ο άγιος Γέροντας Ιωσήφ του δίδαξε τον τρόπο της «φυλακίσεως των αισθήσεων», τον τρόπο αποκοπής των παθών και απόκρουσης των πειρασμών, με τον οποίο καθαρίζεται ο νους από πονηρούς λογισμούς και οδηγείται στον θείο φωτισμό.

Μελετούσε με πάθος την «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και εντρυφούσε στα ιερά διδάγματα των ασκητικών Πατέρων, τους οποίους ήθελε να γίνει μιμητής και ακόλουθός τους.

Κοντά στο φωτισμένο Γέροντα διδάχτηκε την καλλιέργεια της ταπείνωσης και της υπακοής, ως βασικές αρετές της γνήσιας μοναχικής ζωής, δια των οποίων ο μοναχός αποκόβει το δικό του θέλημα και καθίσταται διάκονος των εν Χριστώ αδελφών του.

Με μεγάλη προθυμία εκτελούσε άοκνα τις πιο ταπεινές και κουραστικές διακονίες. Παράλληλα ασκούνταν στην αυστηρή νηστεία, την αγρυπνία και στο θείο στοχασμό.

Ασκήθηκε ιδίως στην καταπολέμηση της κενοδοξίας, αποφεύγοντας κάθε ανθρώπινο έπαινο και θεωρώντας και παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως άσημο και αμαρτωλό.

Πίστευε και δίδασκε πως ό, τι καλό κατορθώσουμε, είναι μηδαμινό στα μάτια του Θεού και δώρο δικό Του.

Η κενοδοξία είναι ένα από τα πλέον δολερά πάθη, με το οποί μας παγιδεύει ο πονηρός, για να πιστέψουμε ότι είμαστε δήθεν σπουδαίοι και να μας οδηγήσει στην υπερηφάνεια.

Στα 1973 κοιμήθηκε ο Γέροντάς του Νικηφόρος ο Θηβαίος. Το 1980, κατ’ εντολήν και ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ, σύστησε δική του μοναχική συνοδεία.

Από τότε επωμίσθηκε και την ευθύνη της πνευματικής καθοδήγησης της αδελφότητας.

Με πνεύμα αγάπης, πραότητας και διάκρισης δίδασκε, νουθετούσε και παιδαγωγούσε τους υποτακτικούς του, κερδίζοντας την αγάπη τους, το σεβασμό τους και την αφοσίωσή τους.

Οι νέες λειτουργικές και τις καθοδηγητικές ευθύνες του, δεν μείωσαν τον προσωπικό του αγώνα. Απομονωμένος στο φτωχικό και απέριττο κελί του, προσεύχονταν με θέρμη για όλο τον κόσμο και τελευταία για τον εαυτό του.

Αγρυπνούσε προσευχόμενος, μειώνοντας στο ελάχιστο τον ύπνο του.

Τηρούσε με ακρίβεια και ιδιαίτερη αυστηρότητα τις νηστείες, αρκούμενος σε στοιχειώδη τροφή.

Συνέχιζε να τον ταλαιπωρεί η νεανική του πάθηση της αλλεργίας, αλλά και μια σπάνια μορφή εκζέματος στην άρθρωση του ποδιού του.

Όμως υπέφερε τα σωματικά του παθήματα με υπομονή και δοξολογία στο Θεό, θεωρώντας τα ως παιδαγωγικά μέσα για την τελείωσή του.

Η πνευματική του πρόοδος επιβραβεύτηκε από το Θεό, με το διορατικό χάρισμα, το οποίο είναι απτό σημείο αγιότητας.

Μπορούσε να διαβάζει τα κρυφά των καρδιών και του νου των ανθρώπων, με σκοπό πάντα να τους ωφελήσει παιδαγωγικά και να τους συμβουλεύει πατρικά.

Είχε αποκτήσει την ικανότητα να χορηγεί τα πλέον αποτελεσματικά πνευματικά φάρμακα, για την σωτηρία τους.

Είχε αξιωθεί επίσης και με το προορατικό χάρισμα. Χαρακτηριστική περίπτωση η πρόρρησή του για το μεγάλο σεισμό στη Θεσσαλονίκη το 1977.

Προσφωνούσε τους επισκέπτες του με τα ονόματά τους, χωρίς να τους γνωρίζει πρωτύτερα και φανερώνοντας τα κρύφια της ψυχής τους, με σκοπό πάντα την ψυχική τους ωφέλεια, την πνευματική τους πρόοδο και τη σωτηρία τους.

Είναι πολύ σημαντική η μαρτυρία του γνωστού δογματολόγου καθηγητού του της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, σχετικά με την γνώμη του Γέροντα Εφραίμ, για την σύγχρονη παναίρεση του Οικουμενισμού, την σύνοψη όλων των κακοδοξιών του παρελθόντος.

Ο Γέροντας του απάντησε με μια φρικτή προσωπική του εμπειρία.

Ύστερα από θερμή ολονύκτια προσευχή, για να του αποκαλυφτεί τι είναι ο Οικουμενισμός: «γέμισε το κελί μου από αφόρητη δυσωδία, η οποία μου έφερνε ασφυξία στην ψυχή, δεν μπορούσα να αναπνεύσω πνευματικά»!

Και συνέχισε: «Σε όλες τις περιπτώσεις, που είναι μπλεγμένες με μάγια, με ακάθαρτα πνεύματα, αυτή είναι η κατάσταση, στην οποία με εισάγει.

Μερικές φορές υπάρχει και λεκτική απάντηση, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, αυτή ήταν η απάντηση και έχω απόλυτη τη βεβαιότητα, ότι ο Οικουμενισμός δεν έχει το Πνεύμα το Άγιο, αλλά το πνεύμα το ακάθαρτο»!

Λυπόνταν ο αγιασμένος Γέροντας, βλέποντας τα «τολμηρά ανοίγματα» πολλών ορθοδόξων κληρικών προς τους αιρετικούς, παραβιάζοντας την παράδοση της Εκκλησίας.

Επίσης τον απασχολούσε και η ενότητα της Εκκλησίας. Λυπόταν αφάνταστα για τα σχίσματα, τονίζοντας εμφαντικά, πως «το σχίσμα εύκολα γίνεται, η ένωση είναι δύσκολος»!

Μια άλλη πτυχή της πνευματικότητας και της αγιότητας του αγίου Εφραίμ είναι και η συγκλονιστική, από μέρους του, βίωση της Θείας Λειτουργίας.

Όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος σε ιερομόναχο φίλο του, κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, έβλεπε το Χριστό στα άγιο δισκάριο, αδυνατώντας να συγκρατεί τα δάκρυά του και καταβρέχοντας το Ιερό Αντιμήνσιο.

Επίσης έβλεπε δίπλα του αγγέλους την ώρα που λειτουργούσε! Όπως έλεγε ο ίδιος, η κάθε λειτουργία ήταν γι’ αυτόν και μια θεοπτία!

Το 1996 ο όσιος Γέροντας έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και καθηλώθηκε σε ακινησία για δύο χρόνια.

Δέχτηκε τη δοκιμασία αυτή ως παιδαγωγία και ευλογία από το Θεό, δοξολογώντας και ευχαριστώντας Τον.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1998 κοιμήθηκε εν ειρήνη, παραδίδοντας την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Θεού, τον Οποίο αγάπησε και υπηρέτησε πιστά σε όλη του τη ζωή και ετάφη στον περίβολο του κελιού του, σε τάφο που είχε ανοίξει ο ίδιος πριν από χρόνια και εκεί στοχάζονταν την ματαιότητα του κόσμου και την αξία της σωτηρίας.

Στις 9 Μαρτίου του 2020 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου προέβη στην αγιοκατάταξή του, ορίζοντας να εορτάζεται η μνήμη του στις 27 Φεβρουαρίου, την ημέρα της οσιακής του κοίμησης.

Ο νεοφανής άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης αποτελεί αναμφίβολα λαμπρό παράδειγμα αγωνιζόμενου πνευματικού ανθρώπου στην σύγχρονη άνυδρη πνευματικά και υλόφρονη εποχή μας.

Επίσης αποτελεί ζωντανή μαρτυρία η ομολογία του για την δαιμονική προέλευση του Οικουμενισμού, για την πρωτοφανή, στις τραγικές ημέρες μας, επέλαση του θρησκευτικού συγκρητισμού, ο οποίος στοχεύει να καταπνίξει και να εξαφανίσει την μόνη σώζουσα αλήθεια της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, της μοναδικής Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού.

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.

 

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.

Σήμερα(επίσημα πλέον) η μνήμη του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη!

Πόσες φορές η γλυκιά και παρακλητική φωνή του που λέει την ‘’ευχούλα’’ με συντρόφεψε στα διάφορα εργόχειρα……

Πόση χάρη ανέβλυζε από το κομμένο θέλημα του.....

Το συνειδητοποιούμε;

Μας έχουν πλημμυρήσει άνθρωποι του Θεού.....

Τόση αγιότητα κοντά μας….

Είναι κρίμα να περνάει η ζωή μας και μεις να μην ‘’παίρνουμε μυρωδιά’’…..

«Γέροντα, πείτε μας κάτι»
«Ε, τι να πω εγώ», ακούστηκε μια φωνούλα που δύσκολα ξεφεύγει από την ακοή της ψυχής, δύσκολα σβήνει από την μνήμη της καρδιάς.
«Τι να πω εγώ»!
Και το εγώ να έστυβες, ταπείνωση θα έβγαζε.
(απόσπασμα από το νέο βιβλίο του παππούλη μου
«Έλα Φως» συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη)

Υ.Γ Η φωτο, εικονίτσα του Οσίου απ’ τα χωμάτινα χεράκια μου.
Ας έχουμε την ευχή και την Χάρη του!!! 

Ioannis Papadimitriou

 

Πειραιώς Σεραφείμ στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: “Προκλητικές οι δηλώσεις πολιτικών – Αθεΐα και σαρκολατρεία κυριαρχούν”.

Eπιμέλεια: Δημήτρης Βούκιας – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ: Το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ με αφορμή τις κατηγορίες περί παιδοφιλίας και παιδεραστίας που βλέπουμε το τελευταίο διάστημα ως πρώτη είδηση, στα κεντρικά δελτία ειδήσεων μετά την σωρεία καταγγελιών στον καλλιτεχνικό χώρο, επικοινώνησε με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ στην προσπάθεια να αντιληφθούμε την σημασία του πνευματικού προσανατολισμού στην κοινωνία που ζούμε.

Αναλυτικά η δήλωση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σεραφείμ:

“Είναι εξαιρετικά προκλητικές οι δηλώσεις διαφόρων πολιτικών ηγετών που στηλιτεύουν τα φαινόμενα που παρακολουθεί η Ελληνική κοινωνία με αποτροπιασμό, την στιγμή κατά την οποία έχουν συνεργαστεί και έχουν προωθήσει την αποδόμηση της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας με νομοθετήματα  τα οποία καθιέρωσαν έτερον γενετήσιο προσανατολισμό και ουσιαστικά θεσμοθέτησαν αυτή την ανατροπή της ανθρώπινης οντολογίας.

Το άρθρο 347 του ποινικού κώδικα που καθιέρωνε ένα αδίκημα 4.000 ετών, το αδίκημα της παρά φύσιν ασέλγειας μεταξύ αρρένων , το κατήργησε η προηγούμενη κυβέρνηση με την τροποποίηση του ποινικού κώδικα και δυστυχώς δεν το επανέφερε η σημερινή κυβέρνηση.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας αποδέχεται την ανατροπή της ανθρώπινης οντολογίας ως δήθεν προτάγματος ελευθερίας και προσδιορισμού και όλα αυτά είναι επί σκηνής. Γιατί μας φαίνεται λοιπόν παράδοξο ότι οι άνθρωποι φτάνουν σε αυτό το τραγικό σημείο να μην σέβονται ούτε τον εαυτό τους, ούτε το σώμα τους, ούτε τους άλλους.

Είναι αποτέλεσμα του αθεϊστικού μηνύματος που έχει εμποτίσει τις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων. Εάν δεν υπάρχει Θεός είπε ο Ντοστογιέφσκι με πολύ σοφία και σαφήνεια όλα επιτρέπονται. Και θα ρωτήσω και εγώ ο ταπεινός, γιατί να μην επιτρέπονται;

Αν πρόκειται σε 30,40, 50 χρόνια να πεθάνω και να εκμηδενιστώ γιατί να είμαι ηθικός, γιατί να είμαι καθαρός. γιατί να είμαι έντιμος, γιατί να σέβομαι τον συνάνθρωπο μου; Εάν το σώμα μου δεν είναι ναός του Αγίου Πνεύματος γιατί να μην γίνει καταγώγιο δαιμονικών πράξεων και αισχροτήτων;

Σε αυτά τα ερωτήματα, λοιπόν, καλούμεθα να απαντήσουμε ως κοινωνία και ως άνθρωποι οι οποίοι έχουμε μια παράδοση 2.000 χρόνων της αποκεκαλυμένης αλήθειας του Παναγίου Θεού. Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία παρασιωπούν πονηρά και δόλια οι κράχτες οι οποίοι βγαίνουν στα κανάλια και ωρύονται για τα αποτελέσματα ενώ οι ίδιοι είναι οι δημιουργοί των πραγμάτων αυτών.

Με το κήρυγμα τους, με την αποδόμηση της αλήθειας και κυρίως με την εμφύτευση στους νέους ανθρώπους προταγμάτων ψεύδους, αισχρότητος και πνευματικής δυσωδίας.

Ιδού λοιπόν το θέμα πως τίθεται: Αθεΐα και σαρκολατρεία. Ο άνθρωπος εγκλωβισμένος στον χωροχρόνο του τώρα, του σήμερα, στην χοϊκότητα και στα πάθη του. Αυτό που χρειάζεται είναι απόλυτη επιστροφή, μετάνοια. Δεν χρειαζόμαστε σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία που εξαγγέλει η κυβέρνηση, χρειαζόμαστε πνευματικότητα στα παιδιά μας.

Να ξαναγυρίσει το κοκκίνισμα στα μάγουλα. Αν δεν σέβομαι το σώμα μου και τον εαυτό μου τότε δεν θα σεβαστώ και τον συνάνθρωπο όποιοι νόμοι και αν υπάρχουν και όποιες και αν είναι οι τιμωρίες.

Αυτές οι καταστάσεις δεν είναι σημερινές, αλλά παμπάλαιες και επανέρχονται όταν καταπύπτει ο άνθρωπος και χάνει τον ορθό πνευματικό προσανατολισμό.

Είναι ώρα μετανοίας, ώρα σοβαράς διδαχής στις νέες γενιές της αξίας που έχει ο άνθρωπος ως πρόσωπό και της ευθύνης που έχει απέναντι στην ελευθερία του. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι πράξεις του δεν μένουν στο σήμερα στο τώρα αλλά θα μεταβούν μαζί του στην αιωνιότητα και θα αποτελέσουν τον κριτή του ή τον υπερασπιστή του στην κρίση του Παναγίου Θεού.

Αν αυτά τα παιδιά μας δεν τα μάθουν, δεν τα πιστέψουν, δεν τα εστερνιστούν τότε θα συνεχίσει το γαϊτανάκι αυτό. Βλέπουμε να ξετυλίγεται από τους έχοντες την εξουσία και την επιβολήν να προβάλλουν αλλά και να επιβάλλουν την τραγικότητα τους.

Κηρύσσουν αθεΐα και ζητάνε ηθική. Ορκίζονται στον εαυτό τους που είναι ένα σώμα, ένας σκελετός με μυς και την ίδια στιγμή μιλούνε για τιμή, για σεβασμό, για συνείδηση δηλαδή για μεταφυσικές έννοιες. Πως θα αντλήσουν μεταφυσική αλήθεια από χώμα και λάσπη;  Αυτό είναι το ερώτημα. Οι άνθρωποι αυτοί  είναι υπαίτιοι για όλα αυτά που βλέπουμε να διαδραματίζονται έστω και αν διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους”

Στο σημείο αυτό, υπενθυμίζεται και ένα μέρος της επιστολής του Σεβασμιωτάτου προς το Χριστεπώνυμο πλήρωμα τον Ιανουάριο του 2017.

Τότε ο Σεβαστός Ιεράρχης είχε υποστηρίξει:

“Η Ορθόδοξη Εκκλησία σέβεται την προσωπική και ιδιωτική ζωή κάθε προσώπου, ως υπεύθυνη ελεύθερη επιλογή. Δεν έχει πρόθεση ούτε να επέμβει ρατσιστικά ούτε να αναστείλει δικαιώματα και ελευθερίες.

Η απενοχοποίηση, όμως, του εγκλήματος της ανατροπής της ανθρωπίνης οντολογίας και φυσιολογίας, με την θεσμική αναγνώριση των αισχίστων παθών της ομοφυλοφιλίας σήμερα, της παιδοφιλίας αύριο (βλ. Ολλανδία) και της κτηνοβασίας μεθαύριο (βλ. Γερμανία), αποτελεί ασύγγνωστο και τερατώδες κακούργημα εις βάρος του αιωνίου Θεού και του ανθρωπίνου προσώπου, το οποίο εξισώνεται πλήρως με την ύβρη των Σοδόμων και Γομμόρων.

Η αθώωση, υποστήριξη και παρουσίαση των αισχρών και ατίμων παθών ως φυσιολογικής καταστάσεως και ως απλής διαφορετικότητος προσκρούει στην πανανθρώπινη συνείδηση, η οποία ανά τους αιώνες γνωρίζει ως φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά τις σχέσεις ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα, στο άρσεν και το θήλυ.

Αυτή είναι η ανθρώπινη φυσιολογία και οντολογία. Κάθε άλλη σχέση ανατρέπει την ανθρώπινη οντολογία, ως παρά φύσιν εκτροπή, η οποία δεν παρατηρείται ούτε και στα ζώα, παρά τα κατασκευασθέντα «ντοκυμαντέρς» του Σιωνιστικού συστήματος.

Ιδιαίτερα η Αγία Γραφή, που εκφράζει το θέλημα του Θεού, του Δημιουργού του ανθρώπου και σοφού Γνώστη της ανθρωπίνης φύσεως, καταδικάζει την ομοφυλοφιλία ως πάθος, ατιμία και ασχημοσύνη, το οποίο τιμωρήθηκε αυστηρά με φωτιά και θειάφι στην πόλη των Σοδόμων και Γομόρων.

Για το σύνολο των Αγίων Πατέρων η ομοφυλοφιλία είναι το πιο σιχαμερό και ακάθαρτο αμάρτημα και αποτελεί μεγάλη ασέβεια προς τον Θεό – Δημιουργό του ανθρώπου σε άρσεν και θήλυ και βλάσφημη κατάργηση του Ευαγγελίου”.