ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2023

" Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

(Λουκ. στ΄ 31-36) (Β΄ Κορ. στ΄ 16-18, ζ΄ 1)

Το μεγαλείο της αγάπης

«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως»

Με τη σημερινή ευαγγελική περικοπή, που είναι παρμένη από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου, η Εκκλησία μάς παρωθεί προς την ενατένιση μιας μεγάλης αλήθειας, η οποία μπορεί να διαποτίζει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής μας ζωής. Η αλήθεια που αποκαλύπτεται ως πραγματικότητα και δυνατότητα αληθινής ζωής, είναι ότι κριτήριο της αγάπης μας στο Θεό είναι το πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας, του πλησίον μας.

Ακούσαμε κατ’ αρχήν τον Κύριο να μάς προτρέπει: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Δηλαδή όπως θέλετε να σάς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι έτσι να φέρεστε κι εσείς σ’ αυτούς.

Η δικαιοσύνη και η υπέρβαση

Μπορούμε να πούμε ότι η απόδοση των ίσων συνιστά και την αρχή της δικαιοσύνης. Με απλά λόγια, όταν θέλουμε να μάς αγαπούν οι άλλοι έτσι και εμείς θα πρέπει να αγαπούμε τους συνανθρώπους μας. Αυτό επιβάλλει η δικαιοσύνη, έστω στην στοιχειώδη εφαρμογή της. Εάν δεν θέλουμε να μας αδικούν ούτε κι εμείς πρέπει να τους αδικούμε. Αυτή την αρχή τη συναντούμε στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης και συνιστά έκφραση μιας γενικότερης κοινωνικής αντίληψης.

Ο Χριστός όμως μέσα από την όλη παιδαγωγική του προσέγγιση προχωρεί πολύ πιο πέρα σε μια βαθύτερη προσέγγιση των πραγμάτων, τονίζοντας τη μεγάλη σημασία της αγάπης. Και ακριβώς, μέσα από την αλήθεια του Ευαγγελίου μπορούμε να διαπιστώσουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η αγάπη είναι εκείνη που υπερβαίνει την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Με άλλα λόγια, η δικαιοσύνη καταξιώνεται στο βαθμό που μπορεί να εκφραστεί με την έννοια της αγάπης. Με τη δυναμική της φθάνουμε σε τέτοια ύψη, όπου μπορούμε να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας. Όταν μισούμε αυτόν που μας αγαπά, αυτό μπορεί να θεωρηθεί σαν μια παρά φύση κατάσταση. Όταν αγαπούμε αυτόν που μας αγαπά, αυτό εντάσσεται μέσα στη σφαίρα του φυσικού για την ανθρώπινη λογική. Το να αγαπούμε όμως αυτόν που μας εχθρεύεται, μας καταδιώκει και μας κυνηγά, αυτό δεν  μπορεί παρά να θεωρείται σαν μια υπέρ φύση ζωή. Σ΄ αυτή λοιπόν τη ζωή μάς οδηγεί η αγάπη του Κυρίου μας. Ο ίδιος ο Χριστός τονίζει: «Και αν αγαπάτε εκείνους που σας αγαπούν τί σπουδαίο κάνετε; Και οι κακοί αγαπούν εκείνους που τους αγαπούν. Και αν κάνετε το καλό σ’  εκείνους που σας κάνουν καλό τί σπουδαίο κάνετε; Και οι κακοί το ίδιο κάνουν». Στη συνέχεια τονίζει ότι πρέπει να μοιάζουμε στο Θεό Πατέρα μας που είναι Οικτίρμων και αγαπά όλους τους ανθρώπους.

Επομένως, η δικαιοσύνη του Θεού ξεπερνά εκείνη των ανθρώπων και ταυτίζεται με την αγάπη και τη φιλανθρωπία. Την ταύτιση αυτή τονίζει πολύ εμφαντικά ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας μας Νικόλαος Καβάσιλας, ο οποίος αναφέρει ότι «δικαιοσύνην λέγοντες (εννοούμεν) την ενθεωρουμένην τοις μυστηρίοις σοφίαν του Θεού και φιλανθρωπίαν…». Αυτήν την δικαιοσύνη του Θεού εγκολπώθηκαν στη ζωή τους οι άγιοι της Εκκλησίας μας που λάμπουν στο Ορθόδοξο Χριστιανικό στερέωμα και καθοδηγούν εις πάσα την αλήθεια τη ζωή μας. Σήμερα μπορούμε να θυμηθούμε και τις άγιες μορφές που τιμά η Εκκλησία μας. Πρόκειται για τον Ρωμανό τον Μελωδό και τον Ανανία τον απόστολο. Με το ισχυρό παράδειγμά τους μας δίνουν τη δυνατότητα να ιχνηλατήσουμε διόδους αληθινής ζωής που παραπέμπουν στην αιώνια αγάπη του Κυρίου και Θεού μας. Γιορτάζει επίσης σήμερα η Εκκλησία την Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.

Αγαπητοί αδελφοί, με τα επαναστατικά μηνύματα που μάς αποκαλύπτει η σημερινή περικοπή, τροφοδοτείται η ψυχή του ανθρώπου για να ακολουθήσει την πραγματική δικαιοσύνη του Θεού και όχι εκείνη των ανθρώπων που διαπιστώνουμε ιδιαίτερα σήμερα ότι προάγει την αδικία στη βάση του δικαίου των ισχυρών της γης. Στην προοπτική αυτή η αναζήτηση της δικαιοσύνης κινείται στις συχνότητες της εντολής του Κυρίου μας «αγαπάτε τους εχθρούς υμών».

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

 

Κυριακὴ ΙΖ΄ (Β΄ Λουκᾶ)

 Εὐαγγελικὸ καί  Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

   Κυριακῆς 1 Ὀκτωβρίου 2023.

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 2 Ὀκτωβρίου 2022, Β΄ Λουκᾶ (Λουκ. ς΄ 31-36)

31 καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁ­­­μοίως. 32 καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγα­πῶντας ὑμᾶς, ποία ὑ­μῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτω­λοὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσι. 33 καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι. 34 καὶ ἐὰν δανείζητε παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπο­λάβωσι τὰ ἴσα. 35 πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐ-χ­θροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποι­εῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀ­­πελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μι­σθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσε­σθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀ­­­χαρίστους καὶ πονηρούς. 36 Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰ­­κτίρμων ἐστί.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

31 Καί μέ λίγες λέξεις, ὅπως θέλετε νά σᾶς συμπεριφέρονται καί νά σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι ἀκριβῶς νά συμπεριφέρεσθε κι ἐσεῖς σ’ αὐτούς καί νά τούς κάνετε τά ἴδια. 32 Διότι ἐάν ἀγαπᾶτε μόνον ἐκείνους πού σᾶς ἀγαποῦν, ποιά εὔνοια καί ποιά ἀμοιβή σᾶς ἀνήκει ἀπό τόν Θεό; Καμία. Διότι καί οἱ ἁμαρτωλοί ἀγαποῦν ἐκείνους πού τούς ἀγαποῦν. 33 Κι ἄν κάνετε τό καλό σ’ ἐκείνους πού σᾶς εὐ­ερ­γε­τοῦν, ποιά εὔνοια καί χάρη καί ἀνταμοιβή σᾶς ἀνήκει ἀπό τόν Θεό; Καμία. Διότι καί οἱ ἁμαρτωλοί τό ἴδιο κάνουν. 34 Κι ἄν δανείζετε σ’ ἐκείνους ἀπό τούς ὁποίους ἐλπίζετε νά πάρετε πίσω αὐτά πού δανείσατε, ποιά χάρη καί ἀνταπόδοση ἀπό τόν Θεό σᾶς ἀνήκει; Καμία. Διότι καί οἱ ἁμαρτωλοί δανείζουν σέ ἄλλους ἁμαρτωλούς γιά νά πάρουν πίσω ὁλόκληρο τό ποσό πού δάνεισαν ἤ καί σέ ὥρα ἀνάγκης νά πάρουν κι αὐτοί ἴσα ὀφέλη καί δάνεια ἀπό ἐκείνους στούς ὁποίους δάνεισαν. 35 Ἐσεῖς ὅμως νά ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας καί νά τούς εὐεργετεῖτε καί νά τούς δανείζετε χωρίς νά ἐλπίζετε σέ καμία ἀνταπόδοση ἀπ’ αὐτούς. Καί θά εἶναι πολύς ὁ μισθός σας καί μεγάλη ἡ ἀνταμοιβή σας ἀπό τόν Θεό. Καί θά εἶστε στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν κατά χάριν παι­διά τοῦ ὑψίστου Θεοῦ, μέ τόν ὁποῖο θά μοιάζε­τε πνευ­­­­ματικῶς. Διότι κι αὐτός εἶναι εὐεργετικός καί ὠφέ­λι­­μος στούς ἀνθρώπους πού δείχνουν ἀχαριστία στίς τό­σες εὐεργεσίες του καί πού δέν ἔχουν καλή διάθεση καί προαίρεση ἀλλά εἶναι πονηροί. 36 Νά γίνεστε λοιπόν σπλαχνικοί πρός τόν συνάνθρωπό σας καί συμπονετικοί στίς δυστυχίες του καί στίς ἀνάγκες του, ὅπως καί ὁ οὐράνιος Πατέρας σας εἶναι σπλαχνικός σέ ὅλους.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 1 Ὀκτωβρίου 2023, ΙΖ΄ Ἐπιστολῶν (Β΄ Κορ. ς΄ 16-ζ΄ 1)

[…] ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐ­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­τοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. 17 διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, 18 καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ.

ιζ΄ 1 Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ­ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ­ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

[…] Διότι ἐσεῖς εἶστε ναός τοῦ ζω­ντανοῦ Θεοῦ, ὅπως εἶπε στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ Θεός ὅτι θά κατοικήσω μέσα τους καί θά περπατήσω ἀνά­με­σά τους, καί θά εἶμαι Θεός δικός τους κι αὐτοί θά εἶναι λαός μου. 17 Γι’ αὐτό βγεῖτε καί φύγετε μακριά ἀπό τούς ἀπίστους καί ξεχωρίστε ἀπ’ αὐτούς, λέει ὁ Κύριος, καί μήν ἀγ­γί­ζετε ὁτιδήποτε ἀκάθαρτο. Καί τότε ἐγώ θά σᾶς δε­χθῶ μέ πατρική στοργή. 18 Καί θά γίνω πατέρας σας, κι ἐσεῖς θά εἶστε γιοί μου καί κόρες μου, λέει ὁ Κύριος ὁ Παντοκράτωρ.

ιζ΄ 1 Ἀφοῦ λοιπόν ἔχουμε αὐτές τίς ὑποσχέσεις, ἀγαπητοί, ἄς καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε τι πού μολύνει τό σῶμα καί τό πνεῦμα μας, κι ἄς τελειοποιούμαστε στήν ἁγιοσύνη μέ τό φόβο τοῦ Θεοῦ.

 

Δεν χρειάζεται να αφήσεις τη δουλειά σου για να προσευχηθείς.

ΔΥΝΑΜΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ – Θα πρέπει ο άνθρωπος από το πρωί έως το βράδυ να λέει: «Δόξα σοι ο Θεός», «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», «Παναγία, σώσον με».

Θέληση χρειάζεται να έχουμε και δεν χρειάζεται να αφήσεις τη δουλειά σου για να προσευχηθείς. Μπορείς να έχεις το νού σου στον Θεό και να προσεύχεσαι εν ώρα εργασίας.

Αλλά εμείς δεν είμαστε ερωτευμένοι με τον Χριστό, γι΄ αυτό και δεν Τον θυμόμαστε.

 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει!

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ -Στην κατάσταση που είναι σήμερα οι άνθρωποι, ό,τι τους λέει ο λογισμός κάνουν. Άλλοι είναι με χάπια, άλλοι παίρνουν ναρκωτικά… Κάθε τόσο τρείς-τέσσερις ξεκινούν να κάνουν μία καινούργια θρησκεία.

Ανάλογα, λίγα γίνονται, εγκλήματα, δυστυχήματα κ.λπ. Βοηθάει ο Θεός. Ήρθε ένας στο Καλύβι και μου λέει: «Έχεις καμμιά κιθάρα;». Πίνει χασίς, έχει όρεξη να μιλάη – δεν σε ρωτάει αν έχης εσύ όρεξη – θέλει και μία κιθάρα!! Άλλοι βαρέθηκαν την ζωή τους και θέλουν να αυτοκτονήσουν ή να κάνουν κανένα κακό, για να γίνη σαματάς. Δεν είναι ότι τους περνάει αυτό σαν βλάσφημος λογισμός και τον διώχνουν. Βαρέθηκαν την ζωή τους και δεν ξέρουν τί να κάνουν. Μου είπε ένας: «Θέλω να με γράψουν οι εφημερίδες ότι είμαι ήρωας». Οι άλλοι χρησιμοποιούν μερικούς τέτοιους και κάνουν την δουλειά τους. Πάλι καλά, ανάλογα, λίγα γίνονται.

Το καλό είναι που δεν μας εγκαταλείπει ο Θεός. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δύο Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνους που ζη ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό το παιδί, όταν αρχίζη να περπατάη. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Που θα ήταν ο κόσμος, αν δεν βοηθούσαν!… Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παίρνει χάπια και είναι σε μία κατάσταση… Άλλος μεθυσμένος, άλλος απογοητευμένος, άλλος ζαλισμένος. Άλλος από τους πόνους ξενυχτισμένος. Όλοι αυτοί βλέπεις να δοηγούν αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, να κάνουν επικίνδυνες δουλειές, να χειρίζωνται επικίνδυνα μηχανήματα. Είναι όλοι αυτοί σε κατάσταση να οδηγούν; Μπορούσε να είχε σακατευθή ο κόσμος. Πώς μας φυλάει ο Θεός και δεν το καταλαβαίνουμε!

Παλιά, θυμάμαι, πήγαιναν οι γονείς μας στα χωράφια και πολλές φορές μας άφηναν στην γειτόνισσα να μας προσέχη μαζί με τα παιδιά τα δικά της. Αλλά τότε ήταν ισορροπημένα τα παιδιά. Μία ματιά έρειχνε η γειτόνισσα και έκανε τις δουλειές της και εμείς παίζαμε ήσυχα. Έτσι και ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι παλιά με μία ματιά παρακολουθούσαν τον κόσμο. Σήμερα και ο Χριστός και η Παναγία και οι Άγιοι τον έναν πιάνουν από ‘δω, τον άλλον από ‘κει, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ισορροπημένοι. Τώρα είναι μία κατάσταση… Θεός φυλάξοι! Σαν μία μητέρα να έχη δύο-τρία προβληματικά παιδιά, το ένα λίγο χαζούλικο, το άλλο λίγο αλλοίθωρο, το άλλο λίγο ανάποδο, να έχη και κανά-δύο της γειτόνισσας να τα προσέχη, και το ένα να ανεβαίνη ψηλά και να κινδυνεύη να πέση κάτω, το άλλο να παίρνη το μαχαίρι να κόψη τον λαιμό του, το άλλο να πάη να κάνη κακό στο άλλο, και αυτή συνέχεια να βρίσκεται σε εγρήγορση, να τα παρακολουθή, και εκείνα να μην καταλαβαίνουν την αγωνία της. Έτσι και ο κόσμος δεν καταλαβαίνει την βοήθεια του Θεού. Με τόσα επικίνδυνα μέσα που υπάρχουν σήμερα θα είχε σακατευθή, αν δεν βοηθούσε ο Θεός. Αλλά έχουμε και Πατέρα τον Θεό και Μάνα την Παναγία και αδέλφια τους Αγίους και τους Αγγέλους, που μας προστατεύουν.

Πόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίση! Και εμείς ξεχνούμε με ποιόν παλεύουμε. Να ξέρατε πόσες φορές ο διάβολος τύλιξε την γη με την ουρά του, για να την καταστρέψη! Δεν τον αφήνει όμως ο Θεός, του χαλάει τα σχέδια. Και το κακό που πάει να κάνη το ταγκαλάκι, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό. Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά.

Και πάντα βλέπουμε ότι ο Καλός Θεός στις μεγάλες δοκιμασίες δεν αφήνει να περάσουν περισσότερες από τρεις γενιές, για να υπάρχη προζύμι. Πριν την Βαβυλώνια αιχμαλωσία[1] οι Ισραηλίτες έρριξαν σε ένα ξεροπήγαδο την φωτιά από την τελευταία θυσία που έκαναν, ώστε να βρουν μετά από την ίδια φωτιά και να αρχίσουν πάλι τις θυσίες. Και πράγματι, μετά από εβδομήντα χρόνια, όταν επέστρεψαν, βρήκαν από εκείνη την φωτιά και άρχισαν τις θυσίες. Σε κάθε δύσκολη περίοδο δεν παρασύρονται όλοι. Ο Θεός διατηρεί μία ζύμη για τις επόμενες γενιές. Οι Κομμουνιστές δούλεψαν εβδομήντα πέντε χρόνια και κράτησαν εβδομήντα πέντε χρόνια, πάλι τρεις γενιές. Οι Σιωνιστές πόσα χρόνια έχουν που δουλεύουν, αλλά ούτε επτά χρόνια δεν θα κρατήσουν.

[1]. Βλ. Β’ Μακ. 1, 19-22.

Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου:  ΛΟΓΟΙ  Α’  «Με Πόνο και Αγάπη»

 

Άγιος Παΐσιος: Τελικά οι άνθρωποι βασανίζονται και από τον πλούτο – Από την κοσμική ευτυχία βγαίνει το κοσμικό άγχος !!!

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: Όσο απομακρύνονται οι άνθρωποι από την φυσική ζωή, την απλή, και προχωρούν στην πολυτέλεια, τόσο αυξάνει και το ανθρώπινο άγχος. Και όσο απομακρύνονται από τον Θεό, επόμενο είναι να μη βρίσκουν πουθενά ανάπαυση.

Γι’ αυτό γυρίζουν ανήσυχοι ακόμη και γύρω από το φεγγάρι σαν το λουρί της μηχανής γύρω από την τρελή ρόδα , γιατί ολόκληρος ο πλανήτης μας δεν χωράει την πολλή τους ανησυχία.

Από την κοσμική καλοπέραση, από την κοσμική ευτυχία, βγαίνει το κοσμικό άγχος.

Η εξωτερική μόρφωση με το άγχος οδηγεί καθημερινώς εκατοντάδες ανθρώπων (ακόμη και μικρά παιδιά με άγχος) στις ψυχαναλύσεις και στους ψυχιάτρους και κτίζει συνεχώς Ψυχιατρεία και μετεκπαιδεύει ψυχιάτρους, ενώ πολλοί ψυχίατροι ούτε Θεό πιστεύουν ούτε ψυχή παραδέχονται.

Επομένως, πώς είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να βοηθήσουν ψυχές, αφού και οι ίδιοι είναι γεμάτοι από άγχος; Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να παρηγορητή αληθινά, αν δεν πιστέψει στον Θεό και στην αληθινή ζωή, την μετά θάνατον, την αιώνια; Όταν συλλάβει ο άνθρωπος το βαθύτερο νόημα της ζωής της αληθινής, τότε φεύγει όλο το άγχος του και έρχεται η θεία παρηγοριά, και θεραπεύεται.

Αν πήγαινε κανείς στο Ψυχιατρείο και διάβαζε στους ασθενείς τον Αββά Ισαάκ, θα γίνονταν καλά όσοι πιστεύουν στον Θεό, γιατί θα γνώριζαν το βαθύτερο νόημα της ζωής.

Πάνε να ηρεμήσουν οι άνθρωποι είτε με ηρεμιστικά είτε με θεωρίες γιόγκα, και την πραγματική ηρεμία, που έρχεται, όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, δεν την επιδιώκουν, για να έρθει η θεία παρηγοριά μέσα τους. Και οι διάφοροι τουρίστες, που έρχονται από ξένες χώρες και περπατούν στους δρόμους, μέσα στον ήλιο, στην ζέστη, μέσα στην σκόνη, μέσα σε τόση φασαρία, σκέψου πόσο υποφέρουν! Τι ζόρισμα, τι σφίξιμο εσωτερικό έχουν, ώστε το σκάσιμο αυτό το εξωτερικό το θεωρούν ανάσα! Πόσο τους διώχνει ο εαυτός τους, που θεωρούν ανάπαυση όλη αυτήν την ταλαιπωρία!

Όταν δούμε άνθρωπο με μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τα έχει όλα –τίποτε δεν του λείπει–, πρέπει να γνωρίζουμε ότι του λείπει ο Θεός.

Τελικά, οι άνθρωποι βασανίζονται και από τον πλούτο, γιατί τα υλικά αγαθά δεν τους γεμίζουν, είναι διπλό βάσανο. Ξέρω ανθρώπους πλούσιους, που τα έχουν όλα, δεν έχουν και παιδιά και βασανίζονται.

Βαριούνται που κοιμούνται, βαριούνται να περπατήσουν, βασανίζονται από όλα. «Εντάξει, αφού έχεις ελεύθερο χρόνο, λέω σε κάποιον, Κάνε πνευματικά. Διάβασε μία Ώρα, διάβασε λίγο από το Ευαγγέλιο». «Δεν μπορώ», λέει. «Κάνε ένα καλό, πήγαινε σε κανένα νοσοκομείο και δες κανέναν άρρωστο».

«Πού να πάω ως εκεί, σού λέει, και τι θα βγει;». «Πήγαινε να βοηθήσεις κανέναν φτωχό στην γειτονιά σου». «Όχι, δεν μ’ ευχαριστεί, λέει, ούτε αυτό». Να έχει ελεύθερο χρόνο, να έχει ένα σωρό σπίτια, να έχει όλα τα καλά, και να βασανίζεται! Ξέρετε πόσοι τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν; Και βασανίζονται, μέχρι να τους στρίψει το μυαλό. Φοβερό! Και αν τυχόν δεν δουλεύουν, αλλά μόνον από τις περιουσίες έχουν εισοδήματα, είναι οι πιο βασανισμένοι άνθρωποι. Ενώ, αν έχουν τουλάχιστον μία δουλειά, είναι καλύτερα.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, Με πόνο και αγάπη

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ   24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2023

               "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού'.

(Λουκ. ε΄1-11), (Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15)

Κοντά στο μεγάλο Δάσκαλο

«αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ»

  Η σημερινή ευαγγελική περικοπή ξεδιπλώνει μπροστά μας με ένα εκπληκτικό τρόπο το περιστατικό της κλήσης των πρώτων μαθητών του Κυρίου. Ο Λόγος του Θεού είναι εκείνος που πρώτος σπεύδει να απευθύνει την πιο ευλογημένη πρόσκληση. Καλεί όλους τους ανθρώπους από την ανυπαρξία στη ζωή.

  Γι’ αυτό και στην ευχαριστιακή σύναξη ακούμε την ομολογία: «Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες». Ο άνθρωπος καλείται από τον Χριστό όχι απλά να διατηρήσει το «είναι», δηλαδή έτσι απλά να υπάρχει, αλλά να καταξιωθεί ενός μεγαλείου ανώτερου. Ν’ ατενίσει τις κορυφογραμμές του «εύ είναι», να φθάσει δηλαδή στη θέωση. Να γίνει κοινωνός της θείας ζωής, να γνωρίσει την «καλή αλλοίωση», όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν οι πατέρες της Εκκλησίας. Μάς προσκαλεί να κοινωνήσουμε της θεανθρώπινης ζωής της Εκκλησίας, διά μέσου εκείνων που την θεμελίωσαν.

 Αυτοί είναι οι άγιοι απόστολοι, οι μαθητές που τότε προσκάλεσε ο ίδιος ο Χριστός για να τον ακολουθήσουν και να είναι οι ευλογημένοι συνεργάτες του. Σε μια πολύ ζωηρή εικόνα, ο Λουκάς εμφανίζει τον Χριστό να διδάσκει στο πλήθος, πριν να καλέσει τους πρώτους τέσσερις μαθητές του. Την επικοινωνία που απορρέει από τη θεϊκή αγάπη χαρακτηρίζει η αυθεντικότητα.  Πάντοτε κοιτούσε τους ανθρώπους πρόσωπο προς πρόσωπο. Στη διάσταση εκείνη που η κοινωνία αγάπης αναδεικνύεται το κυρίαρχο στοιχείο της Βασιλείας του και της καταξίωσης του ανθρώπου στους κορυφαίους αναβαθμούς πνευματικότητας.  

 Εκεί, λοιπόν, στην ακρογιαλιά της Γεννησαρέτ που ήταν κατάμεστη από κόσμο, επέλεξε ένα από τα δύο πλοιάρια των μετέπειτα μαθητών του για να διδάσκει το πλήθος. Ακριβώς, μέσα από την ταπείνωση παρατηρούμε πώς αναδύεται η θεϊκή μεγαλοπρέπεια.

Το ευλογημένο προσκλητήριο

 Τη διδαχή του πλήθους διαδέχεται το σκηνικό της ευλογημένης πρόσκλησης που απευθύνει ο Κύριος προς τους μαθητές του. Οι συνθήκες μπορεί να μην ήταν και τόσο ευνοϊκές, αφού εκτός από το ακατάλληλο της ώρας, η κοπιώδης εργασία που προηγήθηκε από τους μαθητές ολόκληρη τη νύχτα συνοδευόταν και από την απογοήτευση της δυστοκίας που χαρακτήριζε την προσπάθεια τους.

 Ωστόσο, η μεγάλη πρόσκληση μπορεί να καρποφορήσει και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, κάτι που επιβεβαιώνουν τα ίδια τα γεγονότα.

 Παρακαλεί το Σίμωνα ο Κύριος: «επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών προς άγραν». Ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύει επιφανειακά και με το δικό του τρόπο πράγματα και γεγονότα, να απογοητεύεται και να απελπίζεται. Ωστόσο, η αγάπη του Θεού αποφέρει την πιο ευλογημένη καρποφορία, ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες περιστάσεις. 

 Αρκεί ο άνθρωπος να αφήσει την καρδιά του να γίνει δεκτική της θεϊκής αγάπης και παρουσίας, να δεχθεί το θείο φωτισμό, να καταστεί γόνιμο έδαφος πνευματικής καρποφορίας.

 Η ανταπόκριση ακριβώς του Πέτρου, παρά την όποια απογοήτευσή του που εκφράζεται με το «δι’ όλης της νυκτός κοπιάσαντες ουδέν ελάβομεν», δείχνει το δρόμο της πορείας του κάθε ανθρώπου που ενδείκνυται ν’ ακολουθεί προκειμένου ν’ ανήκει στην χορεία των μαθητών του Χριστού.

 Θυσίασε τους όποιους εγωισμούς και παρέκαμψε πρόσκαιρα βολέματα, προφάσεις και φτηνές δικαιολογίες. Η αγάπη του Χριστού ήταν ό,τι πιο πολύτιμο, χάρη της οποίας άξιζε να θυσιάσει τα πάντα. Η υπακοή στο θέλημα του Χριστού συνιστά την πιο ασφαλή πορεία στη ζωή: «επί δε τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον».

Αγαπητοί αδελφοί, ο Πέτρος εισερχόμενος πλέον στο χώρο της θαυματουργίας του Κυρίου βιώνει το μεγαλείο της ολοκληρωμένης αγάπης. Ο άνθρωπος που δέχεται στην καρδιά του την αγάπη του Χριστού, ανυψώνεται στο «αρχαίο κάλλος της εικόνος του Θεού».

  Σ’ αυτήν ακριβώς τη μεταμορφωτική και ανυψωτική δυναμική, όπως ο Πέτρος μεταποιείται από απλό ψαρά σε «αλιέα ανθρώπινων ψυχών», έτσι και ο κάθε ένας από εμάς μπορεί να ακολουθήσει το δικό του παράδειγμα. Η ακολουθία όμως του Χριστού προϋποθέτει την απάρνηση όλων εκείνων των ψεύτικων στηριγμάτων, τα οποία αφήνουν τον άνθρωπο να κλυδωνίζεται στα κύματα κρίσεων και τη μίμηση του παραδείγματος των αποστόλων, οι οποίοι  «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ». 

 Τον Χριστό είχε ακολουθήσει με τον πιο αυθεντικό μάλιστα τρόπο και η Θέκλα, μεγαλομάρτυς και ισαπόστολος, της οποίας την μνήμη τιμούμε σήμερα.

 Η μαρτυρία που έδωσε για την αγάπη του Χριστού την καθιστά αιώνιο πρότυπο για να την μιμείται ο άνθρωπος κάθε εποχής. Η δύναμη της πίστης συνιστά τελικά την ωραιότητα της ζωής. Ας την αφήσουμε, λοιπόν, να διαπεράσει όλο το είναι μας για να καταστούμε θεοειδείς υπάρξεις. Γένοιτο.

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

 

Ἡ ὑπακοὴ ποὺ κάνει θαύματα  Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

 Κυριακῆς 24 Σεπτεμβρίου 2023

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Σεπτεμβρίου 2023, Α΄ Λουκᾶ (Λουκ. ε΄ 1-11)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἑστὼς ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶ­τα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀ­ποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ­ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ἐπιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. καὶ τοῦτο ποιήσαν­τες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυ­θίζεσθαι αὐτά. ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν ᾿Ιησοῦ λέγων· ἔξ­ελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ ᾿Ιησοῦς· μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

Η ΥΠΑΚΟΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

«Ἐπὶ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον»

Ἡὥρα εἶναι πρωινή. Ὁ Πέτρος καὶ οἱ συνεργάτες του ἔχουν ἐπιστρέψει στὶς ὄχθες τῆς λίμνης Γεννησαρέτ. Κατάκοποι μετὰ τὸ ὁλονύκτιο ψάρεμα καὶ ἀπογοητευμένοι, διότι δὲν ἔπιασαν οὔτε ἕνα ψάρι, πλένουν τὰ δίχτυα τους. Κάποια στιγμὴ ὁ Κύριος ἀπευθύνεται στὸν Πέτρο καὶ τοῦ ζητεῖ κάτι τὸ παράδοξο: Τὸν προτρέπει νὰ ὁδηγήσει τὸ πλοῖο στὸ βάθος τῆς λίμνης καὶ νὰ ρίξει πάλι τὰ δίχτυα στὸ νερό. Ὁ Πέτρος, παρὰ τὸν ἄκαρπο κόπο τῆς προηγούμενης νύχτας, δὲν φέρνει ἀντίρρηση. «Ἐπὶ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον». Ἀφοῦ τὸ λὲς ἐσύ, Κύριε, θὰ τὸ κάνω· θὰ ξαναρίξω τὰ δίχτυα γιὰ ψάρεμα. Καὶ ὑπάκουσε.

Τὸ θαυμαστὸ παράδειγμα τοῦ Πέτρου μᾶς διδάσκει, ὅπως θὰ δοῦμε στὴ συν­έχεια, ὅτι πρέπει νὰ ὑπακοῦμε πρόθυμα σὲ ὅ,τι ὁ Κύριος μᾶς ζητεῖ, καὶ ὅτι ἡ ὑπακοὴ αὐτὴ θὰ φέρνει τὴν εὐλογία του στὴ ζωή μας.

1. Χωρὶς ἀμφιταλάντευση

 Δὲν εἶναι πάντοτε εὔκολο αὐτὸ ποὺ μᾶς ζητεῖ ὁ Κύριος. Ἴσως κάποτε νὰ ὑπερβαίνει τὴ λογική μας καὶ νὰ μᾶς φαίνεται αὐστηρό, ἀνεφάρμοστο στὴν ἐποχή μας, ἀκατόρθωτο γιὰ τὶς δυνάμεις μας, ἀδύνατον κατὰ τὴ γνώμη μας. Ἴσως πάλι νὰ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἐμπειρία μας. Γνήσια ὅμως εἶναι ἡ ὑπακοὴ ποὺ γίνεται ὄχι μόνο σὲ αὐτὰ ποὺ συμφωνοῦμε, ἀλλὰ σὲ ὁτιδήποτε μᾶς ζητεῖ ὁ Κύριος.

 Ὁ Πέτρος, ὡς ἔμπειρος ψαράς, γνώριζε καλὰ ὅτι ἡ ὥρα ἦταν τελείως ἀκατάλληλη. Τὸ ψάρεμα γίνεται τὸ βράδυ κι ὄχι τὸ μεσημέρι. Κι ὅμως, ἔκανε ὑπακοὴ στὸν Κύριο. Κι ὄχι μόνο ὁ Πέτρος. Αἰῶνες νωρίτερα ὁ μεγάλος πατριάρχης Ἀβραὰμ ὑπάκουσε σὲ μία ἄλλη παράδοξη ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ: «Ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ ­πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω» (Γεν. ιβ΄ 1). Φύγε ἀπὸ τὴν πατρίδα σου καὶ ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς σου καὶ ἀπὸ τὸ πατρικό σου σπίτι. Ἄφησέ τα ὅλα καὶ πήγαινε σὲ μιὰ ἄγνωστη χώρα, τὴν ὁποία δὲν θὰ σοῦ ἀποκαλύψω ἀκόμη. Ξεκίνησε τότε ὁ Ἀβραὰμ χωρὶς δισταγμὸ καὶ ἀμφιβολία, μὲ προορισμὸ τὸ ἄγνωστο.

Αὐτὸ σημαίνει ὑπακοή: τέλεια ἐμπιστο­σύνη στὸν Θεό· ἀπόλυτη ἀνάθεση τῶν πάντων στὴν πανσοφία του καὶ στὴ θεία δύναμή του· ἀταλάντευτη βεβαιότητα ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς ζητεῖ ὁ Κύριος, εἶναι τὸ πιὸ συμφέρον γιὰ ἐμᾶς· ἡ καλύτερη ἐπιλογὴ τῆς ζωῆς μας. Ἡ θεϊκὴ λογικὴ διαφέρει ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη. Ἐμεῖς βλέπουμε μόνο κοντά. Ὁ Θεὸς ὅμως βλέπει μακριά. Γνωρίζει ποιό εἶναι τὸ αἰώνιο συμφέρον τῆς ψυχῆς μας· ἑπομένως ὅ,τι μᾶς ζητεῖ εἶναι πάντοτε γιὰ τὸ καλό μας. Ξέρει τί ζητεῖ ὁ Θεός!

 Γι᾿ αὐτὸ ἡ ὑπακοή μας σ᾿ Ἐκεῖνον πρέπει νὰ γίνεται μὲ προθυμία, χωρὶς γογγυσμοὺς καὶ ἀμφιβολίες. «Πάντα ποιεῖτε χωρὶς γογγυσμῶν καὶ διαλογισμῶν» (Φιλιπ. β΄ 14), μᾶς συμβουλεύει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ὅ,τι σᾶς ζητεῖ ὁ Κύριος, νὰ τὸ πράττετε χωρὶς δυσφορία, ἀκόμη κι ἂν αὐτὸ ἀπαιτεῖ κάποια θυσία. Νὰ κάνετε ὑπακοὴ μὲ χαρά.

2. Γεμάτα τὰ δίχτυα

 «Ἐπὶ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον», Κύριε· ἔτσι ἀπάντησε τότε ὁ Πέτρος. Ἔτσι ἂς ἀποκρινόμαστε μὲ προθυμία κι ἐμεῖς σὲ κάθε τὶ ποὺ μᾶς ζητεῖ ὁ Θεός, καὶ τότε θὰ βλέπουμε θαύματα στὴ ζωή μας, διότι θὰ δεχόμαστε πλούσια τὴ θεία εὐλογία του. Ὅπως συνέβη μὲ τὸν Πέτρο, ποὺ ὑπάκουσε στὴν προτροπὴ τοῦ Χριστοῦ, ἔριξε τὰ δίχτυα στὴ λίμνη καὶ τὰ δίχτυα πλημμύρισαν μὲ τόσα ψάρια, ποὺ κινδύνευαν νὰ σχισθοῦν καὶ τὰ πλοιάρια νὰ βυθισθοῦν.

 Ἴσως αὐτὸ ἀκούγεται παράδοξο γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἀντίληψή μας. Ὅμως «τὰ ­ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν» (Λουκ. ιη΄ 27), εἶχε πεῖ ὁ Χριστός. Τίποτε δὲν εἶναι ἀδύνατον γιὰ τὸν Κύριο, ἀκόμη κι αὐτὰ ποὺ φαίνονται στὸν ἄνθρωπο ἀκατόρθωτα. Ὅπου εὐλογεῖ ὁ Θεός, ὑπερβαίνονται οἱ νόμοι τῆς φύσεως, πλουτίζει ὁ ἄνθρωπος πνευματικά, ἀπολαμβάνει δὲ καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ποὺ τοῦ χαρίζει ὁ Θεός. Δὲν ἀρκεῖ ὁ δικός μας κόπος γιὰ νὰ πετύχουμε κάτι. Γιὰ τὴν εὐόδωση κάθε προσπάθειάς μας εἶναι ἀπαραίτητη ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ· ὄχι μόνο στὸν πνευματικό μας ἀγώνα, ἀλλὰ καὶ στὶς κα­­θημερινές μας ἀνάγκες καὶ ἐπιλογές.

 Ὅταν λοιπὸν ὑπακοῦμε πρόθυμα στὸ θέλημά του, μποροῦμε τότε νὰ στρέφουμε τὸ βλέμμα μας στὸν οὐρανὸ καὶ νὰ παρακαλοῦμε τὸν πανάγαθο Θεὸ νὰ μᾶς χαρίζει τὴ θεία εὐλογία του: Κύριε, «ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου τὴν ἀόρατον ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου, καὶ εὐλόγησον πάν­τας ἡμᾶς» (Εὐχὴ ἀκολουθίας Ὄρθρου). Ἅπλωσε τὸ χέρι σου τὸ ἀόρατο ἀπὸ τὸ ἅγιο κατοικητήριό σου, εὐλόγησέ μας ὅλους καὶ δώρισέ μας τὰ ἐγκόσμια καὶ ὑπερκόσμια ἀγαθά σου.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Σεπτεμβρίου 2023, ΛΓ΄ Ἐπιστολῶν (Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15)

10 Σὺ δὲ παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ, τῇ προθέσει, τῇ πίστει, τῇ μακροθυμίᾳ, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ, 11 τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν, οἷά μοι ἐγένοντο ἐν Ἀντιοχείᾳ, ἐν Ἰκονίῳ, ἐν Λύστροις. οἵους διωγμοὺς ὑπήνεγκα! καὶ ἐκ πάντων με ἐρρύσατο ὁ Κύριος. 12 καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται· 13 πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. 14 σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες, 15 καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

10 Ἐσύ ὅμως ἔχεις παρακολουθήσει τή διδασκαλία μου, τή γενικότερη συμπεριφορά μου, τήν πρόθεση καί τά ἐλατήριά μου, τή φωτισμένη πίστη μου, τή μακροθυμία μου, τήν ἀγάπη μου, τήν ὑπομονή μου, 11 τούς διωγμούς μου, τά παθήματά μου, σάν αὐτά πού ὑπέμεινα στήν Ἀντιόχεια, στό Ἰκόνιο, στά Λύστρα. Τί φοβερούς διωγμούς ὑπέφερα! καί ἀπ’ ὅλους μέ γλύ­τω­­σε ὁ Κύριος. 12 Κι ὄχι μόνο ἐγώ ἔπαθα καί πάσχω αὐτά, ἀλλά κι ὅλοι ὅσοι θέλουν νά ζοῦν μέ εὐσέβεια, ὅπως ἁρμόζει στούς πιστούς πού εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, θά καταδιωχθοῦν. 13 Ἀντιθέτως, ἄνθρωποι κακοί, πού καταδιώκουν καί βασανίζουν τούς εὐσεβεῖς, ἀλλά καί ἀπατεῶνες, θά προ­χωροῦν ἀπό τό κακό στό χειρότερο· θά πλανοῦν καί θά ἐξαπατοῦν τούς ἄλλους, ἀλλά καί αὐτοί οἱ ἴδιοι θά πλανῶνται καί θά ἐξαπατῶνται. 14 Ἐσύ ὅμως, Τιμόθεε, μένε ἀκλόνητος σ’ ἐκεῖνα πού ἔμα­θες καί βεβαιώθηκες γιά τήν ἀλήθεια τους ἀπό τήν προσωπική σου πείρα, διότι ξέρεις καλά ἀπό ποιόν διδάσκαλο τά ἔμαθες. Αὐτό μήν τό ξεχνᾶς ποτέ, ἀλλά νά τό διατηρεῖς ζωντανά στή μνήμη σου, 15 καί ὅτι ἀκόμη ἀπό μικρό παιδί γνωρίζεις τίς Ἅγιες Γρα­φές, οἱ ὁποῖες μποροῦν νά σοῦ μεταδώσουν τήν ἀλη­θινή σοφία, πού ὁδηγεῖ στή σωτηρία μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό.

 

Παναγία Μυρτιδιώτισσα: Η εικόνα που κάθε βράδυ επέστρεφε μόνη της στις μυρτιές.

Παναγία Μυρτιδιώτισσα: Η μεγαλύτερη Μονή των Κυθήρων, η Μυρτιδιώτισσα, βρίσκεται στην περιοχή των Μυρτιδίων στα δυτικά του νησιού και είναι χτισμένη σε ένα φυσικό βραχώδης άνοιγμα, ανάμεσα από πάρα πολλές μυρτιές.

Η Μονή γιορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου. Η εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας είναι το πολυτιμότερο κειμήλιο του νησιού και είναι η απανταχού προστάτιδα των Κυθηρίων. Η παράδοση λέει ότι ένας βοσκός είδε στον ύπνο του έναν άγγελο να του υποδεικνύει ένα σημείο στην περιοχή που είχε τα πρόβατά του.

Εκεί μέσα σε μια μυρτιά υπήρχε μία εικόνα με την Παναγία. Ο βοσκός ξύπνησε θορυβημένος. Το πρωί πήγε και βρήκε την εικόνα. Την πήρε στο σπίτι του στο γειτονικό χωριό Καλοκαιρινές.

Τη νύχτα η εικόνα εξαφανιζόταν, επέστρεφε στη μυρτιά. Ο βοσκός είδε ξανά τον άγγελο να του λέει πως η εικόνα έπρεπε να μείνει εκεί κοντά στη μυρτιά. Έτσι ο βοσκός έκτισε ένα μικρό εκκλησάκι δίπλα στη μυρτιά και τοποθέτησε την εικόνα εκεί, την οποία την ονόμασε Μυρτιδιώτισσα.

Αυτό το εκκλησάκι παραμένει έως σήμερα και ονομάζετε παλαιό Καθολικό όπου εκεί στεγάζεται η εικόνα της Παναγίας μαζί με τα τάματα των επισκεπτών της, μερικά τεράστια κεριά φτιαγμένα από τους ιερείς της εποχής και μερικές άλλες μικρές εικόνες.

Η εικόνα όταν βρέθηκε δεν είχε τις σημερινές διαστάσεις. Αυτές τις απέκτησε αργότερα όταν τοποθετήθηκε σε ξύλινο πλαίσιο. Το 1837 φιλοτεχνήθηκε το χρυσό ένδυμα, έργο του καλλιτέχνη Νικόλαου Σπιθάκη.

Από αυτή την αρχαία εικόνα φαίνονται μόνο τα πρόσωπα, στα οποία με την πάροδο των αιώνων δεν διακρίνονται πλέον τα χαρακτηριστικά. Στο κάτω μέρος της χρυσής επένδυσης απεικονίζονται τρία θαύματα της Μυρτιδιώτισσας.

Το θαύμα της ευρέσεως, η ίασης του παραλύτου και το θαύμα της διασώσεως του φρουρίου της πόλεως των Κυθήρων από την πτώση κεραυνού το 1829. Πάνω ακριβώς από το παλαιό Καθολικό, το 1857, χτίστηκε ο νεότερος μεγαλοπρεπής ναός σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής.

Βόρεια και νότια του νεότερου Καθολικού βρίσκονται τα κελιά των πιστών που επισκέπτονται την μονή την περίοδο της νηστείας των πρώτων δεκαπέντε ημερών του Αυγούστου.

Αξιοθαύμαστο έργο στο εσωτερικό της μονής είναι το πώρινο κωδωνοστάσιο 26 μέτρων με τοξοειδείς σχηματισμούς στις προσόψεις των τεσσάρων ορόφων του καλλιτέχνη Νικολάου Φατσέα. Σε όλα αυτά τα έργα πρωτοστάτησε ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος Καλλίγερος.

Στα χρόνια των πειρατικών επιδρομών, η εικόνα για λόγους ασφαλείας φυλασσόταν στο φρούριο της πόλεως των Κυθήρων στον ομώνυμο ναό.

Το κορυφαίο θρησκευτικό έθιμο των Κυθήριων είναι η λιτάνευση κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας από τα Μυρτίδια στη Χώρα.

Η περιφορά της εικόνας διαρκεί 15 ημέρες περνώντας μέσα από τα περισσότερα χωριά του νησιού καταλήγοντας στην Χώρα Πολλοί πιστοί ακολουθούν την εικόνα κατά την περιφορά της και τις 15 μέρες!

Η Μυρτιδιώτισσα γιορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου, ημερομηνία ευρέσεως της εικόνας.

 

23 Σεπτεμβρίου - Σύλληψη του Αγίου Ιωάννου Προφήτου Προδρόμου.

Έτσι προφήτευσε ο προφήτης Ησαΐας για τον Πρόδρομο του Κυρίου, Ιωάννη: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τὴ ἐρήμω, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τᾶς τρίβους αὐτοῦ». (Ησαΐας μ', 3).

Δηλαδή, φωνή ανθρώπου, που φωνάζει στην έρημο και λέει: «Ετοιμάστε το δρόμο, απ' όπου θα έλθει ο Κύριος σε σας. Κάνετε ίσιους και ομαλούς τους δρόμους, από τους οποίους θα περάσει».

Ξεριζώστε, δηλαδή, από τις ψυχές σας τα αγκάθια των αμαρτωλών παθών και ρίξτε μακριά τα λιθάρια του εγωισμού και της πώρωσης και καθαρίστε με μετάνοια το εσωτερικό σας, για να δεχθεί τον Κύριο.

Η φωνή αυτή, που ήταν ο Ιωάννης, γεννήθηκε με θαυμαστό τρόπο. Ο Πατέρας του Ζαχαρίας ήταν Ιερέας.

Την ώρα του θυμιάματος μέσα στο θυσιαστήριο, είδε άγγελο Κυρίου, που του ανήγγειλε, ότι θα αποκτούσε γιο και θα ονομαζόταν Ιωάννης. Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά, αλλά δυσπίστησε.

Η γυναίκα του ήταν στείρα και γριά, πώς θα γινόταν αυτό που άκουγε;

Τότε ο άγγελος του είπε ότι για να τιμωρηθεί η δυσπιστία του, μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού, αυτός θα έμενε κωφάλαλος.

Πράγματι, η Ελισάβετ συνέλαβε, και μετά εννιά μήνες έκανε γιο.

Μετά οκτώ ήμερες, στην περιτομή του παιδιού, οι συγγενείς θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία.

Όμως, ο Ζαχαρίας, έγραψε επάνω σε πινακίδιο το όνομα Ιωάννης. Αμέσως δε, λύθηκε η γλώσσα του, και η χαρά για όλους ήταν μεγάλη.

Ψάλλει ο πρωτοπρεσβύτερος π. Γρηγόριος Καραλής, καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής - Θεολόγος, εφημέριος του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Νάουσας Πάρου.

ΠΗΓΗ:ΡΟΜΦΑΙΑ.

 ΚΥΡΙΑΚΗ  ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ 

 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2023                               

    " Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΛΑΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"

(Μαρκ. η΄34- θ΄1), (Γαλ. β΄16-20)

Σωτήρια απάρνηση

«Απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού…»

Η εφιαλτική κρίση που ζώνει σε όλα τα επίπεδα το σημερινό κόσμο και η οποία δεν είναι μόνο οικονομική, όπως καθημερινά διαπιστώνουμε στο βάθος της, αφήνει ένα παγερό αίσθημα ανασφάλειας να περιλούζει το σημερινό άνθρωπο, ο οποίος αισθάνεται φοβερά αδύναμος και προδομένος από κοσμικά συστήματα και ιδεολογίες, που τόσο ασφυκτικά τον κυκλώνουν. Η κρίση αυτή αποκαλύπτει τελικά την αδυναμία του. Και ας νόμιζε για τόσα χρόνια ότι μπορούσε να είναι παντοδύναμος, με το αίσθημα της υπερηφάνειας και της αλαζονείας να είναι διάχυτο σε όλες τις δραστηριότητές του αλλά και γενικότερα στη στάση που διαμόρφωνε σε όλο το πλέγμα των σχέσεών του: με τον Θεό, το συνάνθρωπο, αλλά και με την κτίση ολόκληρη.

Αποδεικνύεται λοιπόν περίτρανα με τη σημερινή οδυνηρή πραγματικότητα και την αδιέξοδη πορεία στην οποία εισήλθε η ανθρωπότητα ότι τα στηρίγματα του ανθρώπου στον πλούτο και την υλική ευμάρεια, μόνο ψευδαισθήσεις και απογοήτευση του προσφέρουν. Το πιο φοβερό όμως είναι η διαπίστωση ότι το ανεκτίμητης αξίας πρόσωπο του ανθρώπου ως «εικόνα του Θεού», συνθλίβεται μέσα από τη χρεοκοπία και την κατάρρευση οικονομικών συστημάτων και δεικτών. Αυτά είναι τα έργα και οι ημέρες του ανθρώπου που στηρίχθηκε στη βάση του «υπερανθρώπου» και αρνήθηκε από τη ζωή του τον Θεάνθρωπο, τον Σωτήρα Χριστό.

Τα σαθρά στηρίγματα

 Απαντήσεις γύρω από τα αμείλικτα σήμερα ερωτήματα και προβληματισμούς δεν μπορεί παρά να δίνει η ευαγγελική αλήθεια. Ρέουν μάλιστα τόσο κρυστάλλινα από την γραφίδα των ευαγγελιστών τα αληθινά μηνύματα, ώστε θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν ισχυρό δείκτη για έξοδο από τα πολλαπλά αδιέξοδα.

 Ειδικότερα, το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, το οποίο ακούγεται επίσης και την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας ως προς το πού θα πρέπει να στραφεί ο άνθρωπος για να αναζητήσει τη σωστή πορεία στη ζωή του. Ιδιαίτερα με το ρηθέν υπό του Κυρίου «τι γαρ ωφελήσει τον άνθρωπο εάν κερδίση τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;», δίνεται ο αυθεντικός προσανατολισμός που καταξιώνει την ύπαρξη του στην αιώνια αρχοντιά της ως εικόνας του Θεού. Πραγματικά, όλα τα πλούτη του κόσμου δεν μπορούν να συγκριθούν με τη ζωή έστω ενός και μόνο ανθρώπου. 

 Αυτό κι αν συνιστά ελεγκτικό και μαστιγωτικό λόγο απέναντι σε όλους εκείνους που αναζητούν να ανακόψουν την κατρακύλα των οικονομικών δεικτών, θυσιάζοντας το ανθρώπινο πρόσωπο, το οποίο αφήνουν τόσο άσπλαχνα να βιώνει τον εξευτελισμό και τη μιζέρια. Η επιμονή στην επιβολή των οποιωνδήποτε απάνθρωπων μέτρων, δεν φανερώνει τίποτε άλλο παρά την άγνοια της πραγματικότητας ότι όσο περισσότερο ο άνθρωπος επιθυμεί να έχει και να κατέχει, τόσο παύει να είναι αυτός που θα έπρεπε να είναι. 

 Παύει να είναι όπως τον έπλασε ο Θεός, με το μεγαλείο που του προσέδωσε, με την πνοή ζωής που του ενεφύσησε. Αλλοτριώνεται και αποξενώνεται από την αληθινή του φύση. Γίνεται άλλος άνθρωπος, απάνθρωπος και αγνώριστος. Ξένος προς την εικόνα του Θεού, με την οποία προικίστηκε η φύση του.

Η δύναμη του Σταυρού

 Στον αντίποδα της κατρακύλας και της απογοήτευσης που γνωρίζει ο σημερινός άνθρωπος, προβάλλει ως μοναδική δύναμη και ελπίδα ζωής ο Σταυρός του Κυρίου. Προσκύνησε την Ύψωση του και η Εκκλησία και προσκάλεσε όλους να τον εγκολπωθούν ως μόνιμο στήριγμά τους.

 Ας γνωρίζει λοιπόν ο σημερινός άνθρωπος ότι ο Χριστός πάνω στο Σταυρό δεν είχε απολύτως τίποτε. Πρόβαλλε μόνο η γυμνότητά του. Ακόμα και ο ιματισμός του έγινε αντικείμενο κλήρωσης. Και όμως ακριβώς εκείνη τη στιγμή αποκαλύφθηκε το μεγαλείο της ύπαρξης στην πιο σημαντική παράμετρο της θεϊκής αγάπης. Στην προσφορά της θυσίας που αναδείχθηκε ως η κατ’ εξοχήν δύναμη και ζωή.

 Αγαπητοί αδελφοί, ο Σταυρός, το αήττητο τρόπαιο της ζωής μας, η δύναμη και το καύχημα της Εκκλησίας, μάς απευθύνει συνεχώς πρόσκληση ν’ ανταποκριθούμε στη θυσιαστική αγάπη του Χριστού. Στη δύναμή του, ο άνθρωπος μπορεί να ανακαλύψει το χαμένο εαυτό του και να ακτινοβολεί στις πιο ψηλές πνευματικές κορυφογραμμές.

 Αυθεντικά παραδείγματα είναι η αγία Σοφία και οι θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη που μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού, ο Ηρακλείδιος, επίσκοπος Ταμασού, ο Αυξίβιος, επίσκοπος Σόλων και ο Αναστάσιος ο όσιος ο εν Περιστερωνοπηγή, των οποίων τη μνήμη τιμούμε σήμερα. Έγιναν με το ευλογημένο παράδειγμά τους οι πιο φωτεινοί οδοδείκτες ζωής.

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

 

Νὰ μὴ χάσουμε τὴν ψυχή μας  Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ανάγνωσμα

 Κυριακῆς 17 Σεπτεμβρίου 2023

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 17 Σεπτεμβρίου 2023, μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Μάρκ. η΄ 34 – θ΄ 1)

Εἶπεν ὁ Κύριος· ὅστις ­θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυ­ρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ­ψυ­χὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνε­κεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελί­­ου, οὗτος σώσει αὐτήν. τί γὰρ ὠφελήσει ­ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ­ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐ­τοῦ; ἢ τί δώσει ­ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐ­τοῦ; ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ­ἐπαισχυνθήσεται αὐ­­τὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέ­γω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ­ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ

«Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;»

Τὰ λόγια αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε ἀπὸ τὸ θεϊκὸ στόμα τοῦ Κυρίου ἀσφαλῶς μᾶς ἀφυπνίζουν ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς παρούσας ζωῆς. Συχνὰ οἱ ἕλξεις καὶ οἱ ἐπιθυμίες τοῦ κόσμου μᾶς ὑπνωτίζουν. Χάνουμε τὸν προορισμό μας. Νομίζουμε ὅτι τὸ πᾶν εἶναι ἡ ἱκανοποίηση τῶν σωματικῶν αἰσθήσεών μας καὶ λησμονοῦμε κάτι πολὺ σημαντικό: ὅτι δὲν ἔχουμε μόνο σῶμα, ἀλλὰ καὶ ψυχή. Γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ ἔκανε λόγο σήμερα ὁ Χριστός. Μᾶς δίνει ἔτσι μιὰ καλὴ εὐκαιρία νὰ ἐξετάσουμε στὴ συνέχεια τὴν ἀνεκτίμητη ἀξία της καὶ τὴ φρον­τίδα ποὺ καλούμαστε νὰ δείξουμε γι᾿ αὐτή.

1. Ἡ ἀξία τῆς ψυχῆς μας

Κάνει ὁπωσδήποτε ἐντύπωση τὸ ἀνθρώπινο σῶμα μὲ τὶς πολυσύνθετες λειτουργίες τῶν ὀργάνων του, ποὺ τὸ καθιστοῦν ἕνα τέλειο ἀριστούργημα τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ πρα­γματικὰ μένει κανεὶς ἔκθαμβος, εἶναι ὅταν ἐξετάζει τὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Ἀδυνατεῖ νὰ ἑρμηνεύσει τὸ δυσπρόσιτο βάθος της, διότι, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ σῶμα, ποὺ εἶναι ὑλικὸ καὶ ὁρατό, ἡ ψυχὴ εἶναι ἄυλη καὶ ἀόρατη.

Ἡ ὕπαρξή της γίνεται ἀντιληπτὴ ἀπὸ τὶς ἐνέργειές της. Δίνει στὸν ἄνθρωπο τὴ δυνατότητα νὰ σκέπτεται, νὰ δημιουργεῖ, νὰ κρίνει, νὰ θυμᾶται, νὰ φαν­τάζεται, νὰ προοδεύει. Τοῦ χαρίζει ἀνώτερα αἰσθήματα, ὅπως τὴν ἀγάπη. Τὸν καθιστᾶ ἐλεύθερο νὰ ἐπιλέγει τὸ καλὸ ἢ τὸ κακό. Εἶναι δημιουργημένη «κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ». Εἶναι τὸ συστατικὸ στοιχεῖο τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴ θεϊκή, τὴν οὐράνια προέλευσή του, τὴν πνευματική του διάσταση.

Γι᾿ αὐτὸ ἔχει ἀνυπολόγιστη ἀξία. Ἀξί­ζει πολὺ περισσότερο ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο· ἀπὸ ὅλα τὰ πλούτη καὶ τὶς τιμὲς τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Καὶ ἡ πιὸ τρανὴ ἀπόδειξη εἶναι ὁ Τίμιος Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, τὴν Ὕψωση τοῦ ὁποίου ἑορτάσαμε πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες. Γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας ὁ θεῖος Λυτρωτὴς πρόσφερε ὡς λύτρο τὸ τίμιο Αἷμα του κατὰ τὴ σταυρική του θυσία. «Τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;», μᾶς ρώτησε σήμερα ὁ Χριστός. Τί μπορεῖ νὰ προσφέρει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἐξαγοράσει τὴν ψυχή του ἀπὸ τὴν αἰώνια ἀπώλεια; Τὴν ἀπάντηση τὴν ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος. Ἔδωσε ὡς ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς μας τὸν ἴδιο του τὸν Ἑαυτὸ μὲ τὴ σταυρική του θυσία. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου ἀποδεικνύει τὴν ἀνεκτίμητη ἀξία τῆς ψυχῆς μας.

2. Ἡ φροντίδα γιὰ τὴν ψυχή μας

Ὡστόσο στὴν ὑλιστικὴ ἐποχή μας πολλοὶ ἄνθρωποι περιφρονοῦν τὴν ψυχή τους καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὶς ἀνάγ­κες της. Πασχίζουν νὰ κερδίσουν ὅλο τὸν κόσμο μὲ τὶς δόξες καὶ τὰ ἀξιώματα, τὰ πλούτη, τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὶς ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις του. Νομίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι μόνο τὸ σῶμα, ποὺ φαίνεται, ἀγνοώντας τὴν αἰώνια ζωή, τὸν ὕψιστο προορισμό τους, ἀφήνοντας ἔτσι τὴν ψυχή τους νὰ χάνεται στὴν αἰώνια ἀπώλεια.

Δὲν εἶναι δὲ μόνο οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦν μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Κι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ κάποτε παρασυρόμαστε ἀπὸ τὸ φρόνημα αὐτό. Ἀγωνιοῦμε ἴσως γιὰ τὰ ἐπίγεια ἀγαθά μας, γιὰ τὸ σπίτι μας, τὸ αὐτοκίνητό μας, γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ σώματός μας, γιὰ τὶς κοσμικὲς ἐπιτυχίες μας, τὴν ἐπαγγελματικὴ πρόοδό μας· γιὰ θέματα τῆς καθημερινότητας ποὺ δὲν εἶναι ἐκ προοιμίου ἁμαρτωλά, μποροῦν ὅμως πολὺ ὕπουλα νὰ βλάψουν τὴν ψυχή μας. Λησμονοῦμε μέσα στὴν τύρβη τῶν ἐργασιῶν τὴ θεόπλαστη ψυχή μας, τὴν παραμελοῦμε καὶ τὴν ἀφήνουμε νὰ μαραθεῖ, νὰ χάσει κάθε πνευματικὴ ἰκμάδα, νὰ ἀρρωστήσει καὶ τελικὰ νὰ νεκρωθεῖ.

Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς προτρέπει σχετικά: «Ἐπιμελοῦ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου» (ΕΠΕ 6, 222). Ἂς δείχνουμε λοιπὸν κάθε ἐπιμέλεια καὶ ­φροντίδα γιὰ τὴν ἀθάνατη ψυχή μας. Ἂς τὴ δια­τηροῦμε καθαρὴ μὲ τὴν ἐκκοπὴ τῶν παθῶν καὶ τὴν ἱερὰ Ἐξομολόγηση. Ἂς τὴ στολίζουμε μὲ τὶς ἀρετὲς καὶ τὰ ἀγαθὰ ἔργα. Ἂς τὴν τροφοδοτοῦμε μὲ τὴν προσευχή, τὴ μελέτη τοῦ θείου λόγου καὶ κυρίως μὲ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου μας. Ἂς τὴν ἀνακρίνουμε γιὰ τὶς διαθέσεις καὶ τὶς ἐπιθυμίες της. Ἂς τὴν ἐξετάζουμε ἂν εἶναι ὑγιής. Ἂς τῆς δίνουμε καθημερινὰ χρόνο, διότι αὐτὸ τελικὰ εἶναι τὸ πιὸ ἐπεῖγον ἀπὸ ὅλα: νὰ κερδίσουμε, δηλαδὴ νὰ σώσουμε τὴν ἀθάνατη καὶ αἰώνια ψυχή μας.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 17 Σεπτεμβρίου 2023, μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Γαλ. β΄ 16-20)

16 εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαι­οῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰη­σοῦν ἐπι­στεύσαμεν, ἵνα δικαι­­ωθῶμεν ἐκ πίστεως Χρι­στοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσε­ται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. 17 εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιω­θῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο. 18 εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. 19 ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. 20 Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

16 Ἐπειδή ὅμως μάθαμε ἀπό τήν προσωπική μας πείρα ὅτι δέν γίνεται δίκαιος ὁ ἄνθρωπος καί δέν σώζεται μέ τήν τήρηση τῶν τυπικῶν διατάξεων τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἀλλά μόνο μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό, γι’ αὐτό λοιπόν κι ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά γίνουμε δίκαιοι καί νά σωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στό Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Διότι, ὅπως ἀναφέρεται καί στούς ψαλμούς, μέ τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ καί δέν θά σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. 

17 Ἀλλά ἐάν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ τήρηση τοῦ νόμου εἶναι ἐπιβεβλημένη, καί συνεπῶς ἐμεῖς πού ἀφήσαμε τό νόμο ἁμαρτήσαμε καί βρεθήκαμε νά εἴμαστε ἁμαρτωλοί μό­νο καί μόνο ἐπειδή ζητοῦμε νά δικαιωθοῦμε καί νά σω­­­θοῦ­με μέ τήν πίστη καί τήν κοινωνία μας μέ τόν Χριστό, τότε γεννιέται τό ἄτοπο ἐρώτημα: Ἄρα ὁ Χριστός εἶναι ὑπη­­­­ρέτης ἁμαρτίας, ἀφοῦ αὐτός μᾶς ὤθησε νά ἀφή­­σου­­με τό νόμο; Μή συμβεῖ νά ποῦμε μιά τέτοια βλασφη­μία. 18 Καί καταλήγουμε ὁπωσδήποτε στή βλασφημία αὐ­­τή, ἐάν δεχθοῦμε ὡς ἀληθινή τήν ὑπόθεση πού κάναμε. Διότι, ἐάν ἐκεῖνα πού κατάργησα καί ἀθέτησα ὡς ἀνώ­­φελα, δηλαδή τίς τυπικές διατάξεις τοῦ νόμου, αὐτά πάλι τά τηρῶ ὡς ἀναγκαῖα καί ἀπαραίτητα γιά τή σωτηρία, μέ τήν ἐπάνοδό μου αὐτή στήν τήρηση τοῦ νόμου ἀποδεικνύω τόν ἑαυτό μου παραβάτη· διότι βεβαιώνω ἔμπρακτα ὅτι ἔκανα λάθος πρωτύτερα πού ἀθέτησα τό νόμο, καί ἁμάρτησα ὅταν προτίμησα τή σωτηρία πού δίνει ὁ Χριστός. 

19 Ἀλλά ὄχι. Δέν ἁμάρτησα, οὔτε εἶμαι παραβάτης. Διότι ἐγώ μέ κριτήριο τό νόμο πού κατάργησα καί ὁ ὁποῖ­ος τιμωρεῖ μέ θάνατο κάθε παραβάτη του, πέθανα ὡς πρός τό νόμο, γιά νά ζήσω γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. 20 Μέ τό βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μα­ζί μέ τόν Χριστό. Κι ἀφοῦ εἶμαι νεκρός, δέν ἔχει πλέ­ον καμία ἰσχύ γιά μένα ὁ νόμος. Ἔγινα κοινωνός τοῦ σταυ­ρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ καί εἶμαι νεκρός. Λοιπόν δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιός δηλαδή ἄν­­θρω­πος, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Καί τή φυσική ζωή πού ζῶ μέσα στό σῶμα μου τώρα πού ἐπέστρεψα στό Χριστό, τή ζῶ μέ τήν ἔμπνευση καί τήν κυριαρχία τῆς πί­στεως στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ ἀγάπησε καί πα­ρέδωσε τόν ἑαυτό του γιά τή σωτηρία μου.