ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΗΝΑ!

Σας ευχόμαστε Καλό και Ευλογημένο Μήνα με Υγεία Προσευχή ,Προσοχή και Μετάνοια!

Καλό Καλοκαίρι!

Εκ της Συντακτικής Ομάδος

 

Η πίστη και η εμπιστοσύνη στον Χριστό είναι σωσίβιο!

ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ: «Λέγει αυτώ ο Ιησούς, ολιγόπιστε, εις τί εδίστασας;» Προκαλεί σίγουρα μεγάλο θαυμασμό η τόλμη και το θάρρος που επέδειξε ο απόστολος Πέτρος, όταν ζήτησε να περπατήσει πάνω στην ταραγμένη θάλασσα.

Βέβαια, από το επάγγελμα που ασκούσε πριν ακολουθήσει το Διδάσκαλό του, δηλαδή εκείνο του ψαρά, φαίνεται ότι ήταν αρκετά εξοικειωμένος με το υγρό στοιχείο ο μαθητής του Χριστού. Ωστόσο, δεν έπαυσε να φοβάται τη θάλασσα, γιατί είχε πικρή πείρα από τους θυμούς και τις φουρτούνες της. Άλλωστε, θα μπορούσαμε ν΄ ανακαλέσουμε στη μνήμη μας το περιστατικό εκείνο, σε άλλη περίπτωση, που οι μαθητές ζητούσαν απεγνωσμένα τη βοήθεια του Διδασκάλου τους: «Κύριε, σώσον ημάς, απολλύμεθα».

Εκείνο, λοιπόν, που τον έκανε τώρα να αψηφήσει με τόση περιφρόνηση τον φόβο των κυμάτων και τον κίνδυνο του καταποντισμού, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η μεγάλη αγάπη που έτρεφε απέναντι στο Διδάσκαλό του, τον Χριστό. Γι΄ αυτό και έντονη ήταν η επιθυμία του να σπεύσει προς συνάντησή Του, έστω και αν χρειαζόταν να περπατήσει πάνω στα κύματα. Να σημειώσουμε ακόμα ότι η ίδια λαχτάρα και θέληση, τον έσπρωξαν να πέσει στο νερό για να πάει κολυμπώντας γρηγορότερα στον Κύριο σε κάποιο πρωινό που ο Ιησούς περίμενε το πλοίο στην παραλία με τους μαθητές Του. Τώρα όμως, η ολιγοπιστία του παραλίγο να του στερήσει την ευτυχία να βρεθεί κοντά στο Χριστό.

Ξεκίνησε με μεγάλη πίστη και πέτυχε κάτι που φαντάζει αδύνατο στην ανθρώπινη λογική. Αλλά στην περίπτωση αυτή, δεν έμεινε σταθερός μέχρι τέλους στην πίστη του, με αποτέλεσμα να εκτεθεί σοβαρά στον κίνδυνο του καταποντισμού.

Δίπλα μας ο Χριστός

Πόσο αλήθεια, μας διδάσκει η ιστορία αυτή που τόσο όμορφα ξετυλίγεται μέσα από τις σελίδες της σημερινής ευαγγελικής περικοπής; Γιατί κι εμείς πολλές φορές, με αυτή τη λαχτάρα ξεκινάμε στη ζωή μας. Να πάμε κοντά στον Χριστό. Και παίρνουμε το δρόμο, άλλος το πρωί, άλλος το μεσημέρι και άλλος αργά το απόγευμα της ζωής μας. Ξεκινάμε με πόθο, γεμάτοι χαρά και όχι λίγες φορές με ενθουσιασμό για να βρεθούμε κοντά σ΄ Αυτόν, που είναι η ζωή, το φως και τα πάντα. Να παραδοθούμε στις δικές του αγκάλες. Ας μή νομίσουμε, αδελφοί, ότι στην πορεία μας αυτή είμαστε μόνοι, κατάμονοι. Τι και αν συναντούμε καταιγίδες; Τι και αν μας κτυπούν οι φουρτούνες; Θα πρέπει να γνωρίζουμε και να είμαστε σίγουροι ότι στο τιμόνι του καραβιού της ψυχής μας στέκει πάντοτε ο Χριστός, μόνιμος οδηγός. Έτοιμος να απλώσει το προστατευτικό και πανίσχυρο χέρι Του.

Γιατί, λοιπόν, να κλονιζόμαστε και να δειλιούμε, όταν κοντά μας έχουμε τον ευσπλαχνικό, γεμάτο αγάπη και παντοδύναμο Κύριο; Είναι δυνατό να μας αφήσει αβοήθητους σ΄ ένα τόσο ωραίο αγώνα που εμπνέει μάλιστα ο Ίδιος; Άλλωστε, Εκείνος υπόσχεται: «Ου μή σε ανώ, ουδ΄ ου μή σε εγκαταλείπω».

Η ολιγοπιστία παρά τις ισχυρές όμως διαβεβαιώσεις που μας δίνει ο Κύριος, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η ολιγοπιστία καταλαμβάνει ακόμα και ανθρώπους που κατά τα άλλα διαθέτουν διάθεση για ν΄αναλάβουν πνευματικούς αγώνες και να κατακτήσουν κορυφές της αρετής. Να ατενίσουν τις παρυφές της αιωνιότητας. Φαίνεται ότι ο άνθρωπος δεν στηρίζεται πάντοτε στην αγάπη και την προστασία του Θεού, ούτε ενθυμείτε αδιάλειπτα την παντοδυναμία Του. Ακολουθεί συνήθως, ό,τι του υπαγορεύει η ανθρώπινη λογική ή οι προσωπικές του αντιλήψεις, που είναι αποτέλεσμα των παθών και του εγωισμού του. Αφήνει τον εαυτό του να εκφυλισθεί στο έρεβος χαμερπών αναζητήσεων και επιδιώξεων.

Όπως είδαμε και πιο πάνω, ασθένεια ή καλύτερα αδυναμία πίστεως, παρουσίασε και ο Απόστολος Πέτρος, γι΄ αυτό και ο Κύριος τον αποκάλεσε ολιγόπιστο. Το πρώτο του βήμα, να περπατήσει στα κύματα, το κατάφερε με την πίστη που διέθετε. Στο δεύτερο όμως που βυθίστηκε στα βαθιά νερά, απέτυχε, επειδή φοβήθηκε τον ισχυρό άνεμο. «Ώστε, εάν δεν είχε ασθενήσει η πίστη του, θα αντιστεκόταν εύκολα και στον άνεμο», επισημαίνει εύστοχα ο ιερός Χρυσόστομος.

Ο τολμηρός μαθητής δεν είχε σκεφθεί ότι Εκείνος που τον ενίσχυσε και περιπάτησε στα κύματα, θα τον ενίσχυε να αντισταθεί και στον ισχυρό άνεμο. Η πίστη και η εμπιστοσύνη στον Χριστό, είναι το σωσίβιο που οδηγεί στην κιβωτό της σωτηρίας και της γαλήνης. Αυτά τα εφόδια είχε και η Αγία Άννα, την κοίμηση της οποίας εορτάζουμε σήμερα. Η υποταγή της στο θέλημα του Θεού φανέρωσε τα κρυμένα χαρίσματά της. Η ατεκνία της, ως αδυναμία της φύσεως, παραδόθηκε διά της υπακοής και της αγάπης στο θέλημα του Θεού. Έτσι, με την πίστη που επέδειξε, ο ψυχικός της πλούτος στο χώρο της θαυματουργίας του Κυρίου, πρόσφερε ως τέλειο καρπό τη γέννηση της Θεοτόκου Μαρίας.

Αδελφοί, είναι καιρός, να ριχθούμε όλοι με πραγματική πίστη στον αγώνα για να φθάσουμε στο Χριστό. Ο φόβος και η ολιγοπιστία είναι εκδηλώσεις ανθρώπων που τους διακρίνει επιφανειακή και όχι η βιωματική πίστη. Κάθε φορά που διαπιστώνουμε κάποιο φόβο, ας είμαστε πραγματικοί χριστιανοί, ας φέρουμε στο νου μας τα λόγια του Ιησού:

«Θαρσείτε, μή φοβείσθε». Και όταν αντιλαμβανόμαστε κάποιο είδος ολιγοπιστίας, ας θυμόμαστε το ελεγκτικό ερώτημά Του: «Ολιγόπιστε, γιατί δείλιασες;». Όταν συμπορευόμαστε με τον Χριστό και ακολουθούμε πάντοτε το θέλημά Του, θα αισθανόμαστε ό,τι και ο απόστολος Παύλος όταν έγραφε: «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ».

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Γιατί εμείς κλαίμε και εσύ γελάς;

ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ: Έλεγαν για κάποιον γέροντα στη Σκήτη ότι πέθαινε, και οι αδελφοί στάθηκαν γύρω στο κρεβάτι του, τον τακτοποίησαν και άρχισαν να κλαίνε.

Εκείνος άνοιξε τα μάτια του και γέλασε· μετά από λίγο πάλι γέλασε· έπειτα γέλασε και τρίτη φορά.
Τον παρακάλεσαν τότε οι αδελφοί:

– Πες μας, αββά, γιατί εμείς κλαίμε και εσύ γελάς;
Εκείνος τους αποκρίθηκε:

– Την πρώτη φορά γέλασα, γιατί όλοι σας φοβάστε τον θάνατο· τη δεύτερη, γιατί δεν είστε έτοιμοι και την τρίτη φορά γέλασα, γιατί από τον κόπο πηγαίνω στην ανάπαυση.
Μόλις το είπε αυτό, αμέσως κοιμήθηκε.

Ευεργετινός τ. Δ’, σ. 58, των εκδόσεων το Περιβόλι της Παναγίας.

 Για εμάς τους χριστιανούς δεν υπάρχει κρίση .

Η μόνη κρίση που μας αφορά είναι ότι δεν είμαστε άγρυπνοι φύλακες του έθνους και της ορθόδοξης παραδόσεως μας και αφήσαμε να εισχωρήσουν στη χριστιανική κοινωνία "λύκοι" , άρπαγες , είτε πολιτικοί είναι αυτοί είτε εκκλησιαστικοί .
Οι ποιμένες μας ζαλίστηκαν πρόωρα από την κοσμική δόξα και δεν κατάφεραν να υπερασπιστούν , ως όφειλαν τα δικαιώματα της ορθοδοξίας .
Εμείς είχαμε την ατυχία να γίνουμε "χλιαροί" χριστιανοί , μας άρεσε περισσότερο το "ησυχία , τάξη και ασφάλεια" .
Διότι αυτοί που μας κυβερνούσαν πρόβαλαν συνεχώς την ησυχία , την ειρήνη , την σύνεση- αρετές που είχε σε μεγάλη εκτίμηση η αθε'ι'στική , κομμουνιστική "εκκλησιαστική" εκπαίδευση .
Αλλά αυτή η ψεύτικη σωφροσύνη συγκάλυψε όλα τα παράσιτα , που με πονηρό τρόπο παρεισέφρησαν στην Εκκλησία μας .
Δεν μπορέσαμε να διακρίνουμε όλα τα ζιζάνια που ήρθαν από την Ανατολή και από τη Δύση ή , ήταν πιο βολικό για μας να τα κουκουλώσουμε .
Είμαστε κουρασμένοι και καταπιεσμένοι , ώστε δεν ανοίγουμε το μυαλό μας , ούτε τα μάτια μας ούτε το στόμα μας .
Βρισκόμαστε σε μία -συγχωρέστε με- βλακώδη λογική και γίναμε περίγελως των ξένων .
Είναι απαράδεκτο να νοθεύεις , να σκεπάζεις μίαν αλήθεια ,ώστε να μη φαίνεται πια τίποτα , να συγκαλύπτεις κάθε μαρτυρία που θα μπορούσε να ελκύσει το ενδιαφέρον των επόμενων γενιών .

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης: Κάθε άνθρωπος έχει τον πυρετό της αμαρτίας.

 

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης: Κάθε άνθρωπος έχει τον πυρετό της αμαρτίας.

 Κάθε άνθρωπος σ’ αυτή τη γη είναι άρρωστος.

Έχει τον πυρετό της αμαρτίας, την τύφλωση της αμαρτίας.

Η μανία της αμαρτίας τον καταβάλλει. 

 

Η αμαρτία όμως έχει σαν στοιχείο της την κακία και την υπερηφάνεια.

Γι’ αυτό και τον άνθρωπο που υποφέρει, που είναι άρρωστος από την αμαρτία, πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε με καλοσύνη και αγάπη.

Κυριακή της Σαμαρείτιδος.

 

Κυριακή της Σαμαρείτιδος.

(Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής).

Το ζωντανό νερό

«Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν»

Η ανακάλυψη του βαθύτερου νοήματος της ζωής περνά μέσα από την αλήθεια της Εκκλησίας, όπως μάς την αποκαλύπτει ο ίδιος ο Κύριος. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς βάζει ακριβώς μπροστά από αυτή τη μεγάλη πρόκληση. Να ανοίξουμε τον εαυτό μας, να τον καταστήσουμε διάφανο για να δεχθεί τη μεγάλη αλήθεια της ζωής, η οποία είναι εκείνη που σώζει και ανεβάζει τον άνθρωπο σε πνευματικές κορυφογραμμές.

Χρονικά και εορτολογικά, βρισκόμαστε στο μέσο περίπου της πορείας μας προς την Πεντηκοστή. Είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να γίνουμε κοινωνοί της αποκάλυψης που ο ίδιος ο Κύριος κάνει στη συνάντηση του με τη Σαμαρείτιδα. Ότι δηλαδή ο ίδιος είναι το «ύδωρ το ζων», το «αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον». Μια αλήθεια, η οποία επιβάλλεται να αγγίξει υπαρκξιακά τον άνθρωπο και να τον ανυψώσει πνευματικά.

Χριστοειδής ανύψωση

Ο Χριστός στο πρόσωπο της γυναίκας εκείνης, της Σαμαρείτιδας – η οποία ήταν και αλλοεθνής και κουβαλούσε κοινωνικά και εθνικά στίγματα – συναντά τον κάθε άνθρωπο, τον καθένα από μας ξεχωριστά. Μάς αποκαλύπτει συγκλονιστικές αλήθειες. Δεν είναι απλά μια περίπτωση ενός Ιουδαίου που συζητά με μια Σαμαρείτιδα γυναίκα. Είναι ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας του κόσμου που επικοινωνεί με όλους. Ακόμα και με τους πιο περιφρονημένους του κόσμου για να προσφέρει αφειδώλευτα την αγάπη και την Χάρη του. Η αλήθεια του, που είναι η ίδια η ζωή, ρέει κρυστάλλινα από την παρουσία του ως ύδωρ ζων που ξεδιψά πραγματικά τον κάθε άνθρωπο, όσο κουρασμένος, όσο ταλαιπωρημένος και αν αυτός είναι. Καταξιώνει τον καθένα μας ως «πρόσωπο», με την ιδιαίτερη αξία και πνευματική αρχοντιά του. Αγγίζει όμως πιο πολύ το σημερινό άνθρωπο που περιπλανάται από αδιέξοδο σε αδιέξοδο και βρίσκεται μονίμως αποπροσανατολισμένος, χωρίς την πυξίδα της ζωής, που είναι ο ίδιος ο Χριστός και η Εκκλησία του. Η ισχυρή βεβαιότητα που έχουμε από την ευαγγελική αλήθεια είναι ότι ο Χριστός περιμένει σε κάθε στιγμή της ζωής μας για να μας συναντήσει. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη «ίσταται επί την θύραν και κρούει». Μας καλεί όλους και τον καθένα ξεχωριστά, προσωπικά. «Τα ίδια πρόβατα φωνεί κατ΄ όνομα» για να γίνουμε δέκτες της προσφοράς της θεϊκής του αγάπης.

Στο πηγάδι της ζωής

Ο Χριστός κάθεται στο πηγάδι του Ιακώβ και συζητεί με τη Σαμαρείτιδα, την άγνωστη, τη στιγματισμένη, την περιθωριοποιημένη και ανώνυμη μέχρι τότε εκείνη γυναίκα. Της ζητά νερό. Ο Κύριος ζητά από όλους μας κάποιες κινήσεις, ενέργειες. Ζητά την προσφορά της δικής μας αγάπης για να μπορέσουμε ν’ αποδράσουμε από το εγώ και τον ατομικισμό μας. Ιδιαίτερα μάλιστα σήμερα που έχουμε εγκαταλείψει άσπλαχνα τον εαυτό μας στα ασφυκτικά γρανάζια της εγωκεντρικότητας, η ανταπόκρισή μας στην πρόσκληση του Κυρίου να συναντηθούμε μαζί του και να ξεδιψάσουμε από την αλήθεια του, είναι άκρως σημαντική.

Το ύδωρ το ζων

Όπως και εμείς πολλές φορές σήμερα, έτσι και η Σαμαρείτισσα τότε, λειτούργησε στην αρχή περισσότερο νοησιαρχικά, όταν ο Χριστός της ζήτησε νερό που αντλούσε από το βαθύ πηγάδι. Το μυαλό υπέβαλλε ότι ο Ιουδαίος είναι εχθρός και σε καμιά περίπτωση δεν άξιζε της οποιασδήποτε προσφοράς. Ο Χριστός όμως θέλει να της προσφέρει το αληθινό φως της ζωής. Μέσω του διαλόγου που έχει μαζί της, δίνει τη δυνατότητα στη γυναίκα να συναισθανθεί την ψυχική της κατάσταση, την αμαρτωλότητά της. Έτσι οδηγείται στο γκρέμισμα του τείχους του εγωισμού που ήταν μέχρι τότε αδιαπέραστο. Σε σημείο μάλιστα που να βλέπει τώρα καθαρά με τα μάτια της ψυχής της. Αναγνωρίζει, λοιπόν, τις προφητικές ικανότητες του συνομιλητή της. Καταξιώνεται να γίνει δέκτης τής πιο μεγάλης αποκάλυψης: της Θεότητας του Κυρίου: «Εγώ ειμί ο λαλών σοι».

Αγαπητοί αδελφοί, ο Χριστός αυτό που μας ζητά είναι να ανοίξουμε την καρδιά μας για να δεχόμαστε την αγάπη του. Όταν την ύπαρξή μας καταυγάζει η θεία παρουσία τότε αισθανόμαστε την ανάγκη να λατρεύουμε αληθινά τον Θεό. Η αληθινή λατρεία, όπως μας διαβεβαιώνει ο Χριστός είναι η «εν Πνεύματι και αληθεία». Είναι η γεύση ότι η ύπαρξη μας ανακαινίζεται από την παρουσία της αγάπης του. Μεταβάλλεται σε Χριστοειδή, με όλη την πνευματική ακτινοβολία που μπορεί να εκπέμπει. Ας αδράξουμε λοιπόν την ευκαιρία για να καταστούμε κοινωνοί αυτής της μεγάλης θεϊκής δωρεάς. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

 

Αυτός είναι ο σίγουρος δρόμος προς τη Βασιλεία!

Στο βιβλίο του Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς υπάρχει ένας διάλογος ενός ζητιάνου με ένα διάσημο θεολόγο. Ο θεολόγος επί οκτώ έτη ακατάπαυστα παρακαλούσε το Θεό να τού φανερώσει κάποιον άνθρωπο, πού θα μπορούσε να του δείξει τον πιο σίγουρο δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Κάποια μέρα πού έφθασε στο αποκορύφωμα τής προσευχής άκουσε μια φωνή «Πήγαινε και στην έξοδο τής Εκκλησίας θα βρεις τον άνθρωπο πού ζητάς».
Πηγαίνει βιαστικά στην Εκκλησία, όπου βρίσκει ένα γέρο ζητιάνο με κουρελιασμένα ρούχα και πληγωμένα γόνατα και τον χαιρετά:

– «Καλό και ευτυχισμένο πρωινό, γέροντα».

– «Ποτέ δεν είχα κακό και δυστυχισμένο πρωινό». (ο άλλος εν αμηχανία διορθώνει)

– «Είθε να σού στείλει ο Θεός κάθε αγαθό»!

– «Ουδέποτε μου εστάλη κάτι μη αγαθό»! (ο θεολόγος παραξενεύεται και τού λέει)

– «Τι συμβαίνει με σένα, γέροντα; Εγώ σού εύχομαι κάθε ευτυχία».

– «Μα ποτέ δεν είμαι δυστυχής. Ζω σύμφωνα με το θέλημα τού Θεού. Για το ζυγό πού μου έδωσε ο Θεός ποτέ δεν δυσανασχέτησα και είμαι πάντοτε ευχαριστημένος».

– «Από πού ήλθες εσύ, γέροντα, εδώ»;

– «Από τον Θεό».

– «Και πού Τον βρήκες»;

– «Εκεί πού Τον άφησα στην αγαθή θέληση».

– «Ποιος είσαι, γέροντα, και σε ποια τάξη ανήκεις»;

– «Όποιος κι αν είμαι, είμαι ικανοποιημένος με την κατάστασή μου, γιατί βασιλεύς είναι αυτός πού κυβερνά και διευθύνει τον εαυτό του».

Ο θεολόγος αποδέχθηκε τελικά πώς ο δρόμος τού ζητιάνου ήταν ο μόνος σίγουρος για τον Ουρανό, δηλαδή η τελεία παράδοση στο θέλημα τού Θεού»

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ 30 ΜΑΪΟΥ: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, ΠΟΥ ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ».

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://youtu.be/a2_Y1B1J_zs
Ένα πρωί, ο Χριστός με τους μαθητές Του αναχώρησε από την Ιουδαία και πήγαινε στην Γαλιλαία, δια μέσου της χώρας των Σαμαρειτών. Κατά το μεσημέρι έφτασε κοντά στην πόλη της Σαμάρειας, τη Συχάρ. Κουρασμένος από την οδοιπορία ο Ιησούς, καθόταν στο πηγάδι του Ιακώβ. Έρχεται τότε μια γυναίκα από τη Σαμάρεια να βγάλει νερό. Της λέει ο Ιησούς: «Δώσε μου να πιώ». Του λέει λοιπόν η γυναίκα: «Πώς εσύ που είσαι Ιουδαίος ζητάς από μένα να σου δώσω να πιείς, αφού εγώ είμαι γυναίκα Σαμαρείτιδα;» Διότι δεν επικοινωνούσαν οι Ιουδαίοι με τους Σαμαρείτες, αφού τους θεωρούσαν αιρετικούς.

Κυριακή της Σαμαρείτιδος-30 Μαΐου: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, που σου μιλάω».

Καταλύει όμως τα εμπόδια ο Χριστός και ακυρώνει και κάθε έχθρα σε διαπροσωπικό επίπεδο. Της απάντησε ο Ιησούς και της είπε: «Αν γνώριζες τη δωρεά του Θεού και ποιος είναι αυτός που σου λέει ‘δώσε μου να πιω’, τότε εσύ θα του ζητούσες κι εκείνος θα σου έδινε ζωντανό νερό». Και στη συνέχεια προσθέτει:

«Όποιος πίνει απ’ αυτό το συνηθισμένο νερό θα διψάσει και πάλι. Όποιος όμως πιεί απ’ το νερό που εγώ θα του δώσω, δεν θα διψάσει ποτέ στον αιώνα, αλλά το νερό που θα του δώσω θα γίνει μέσα του πηγή νερού, που θ’ αναβλύζει ζωή αιώνια».

Ο Χριστός μιλούσε για την πνευματική πηγή της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος που ο ίδιος χορηγεί, εννοούσε ότι εκείνος είναι ‘το ύδωρ το ζων’, ενώ η αντίληψη της Σαμαρείτισσας δεν μπορούσε να υπερβεί τα κοσμικά και υλικά.

Μέσω της συζήτησης, και όσο ο Θεάνθρωπος της αποκαλύπτει κρυφές πτυχές από τη ζωή της, η γυναίκα άρχισε να νοιώθει ότι βρίσκεται μπροστά σε προφήτη και ο εγωισμός της υποχωρεί. Του λέει λοιπόν: «Κύριε, βλέπω πως είσαι προφήτης.

Οι προπάτορές μας σ’ αυτό το βουνό, δηλαδή το Γαριζίν, προσκυνούσαν το Θεό, ενώ εσείς οι Ιουδαίοι λέτε ότι στα Ιεροσόλυμα είναι ο τόπος, που πρέπει κανείς να τον λατρεύει». Ο Ιησούς απαντά: «Πνεύμα είναι ο Θεός, κι αυτοί που τον προσκυνάνε, με πνεύμα και αλήθεια πρέπει να προσκυνάνε».

Για τον Χριστό επομένως η σωστή και καρδιακή λατρεία είναι θέμα τρόπου ζωής και όχι γεωγραφικού τόπου. Του είπε στη συνέχεια η γυναίκα: «Ξέρω ότι έρχεται ο Μεσσίας, ο λεγόμενος Χριστός. Όταν θα έρθει Εκείνος, θα μας τα φανερώσει όλα». Αποκαλύπτει τότε ο Ιησούς:

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, που σου μιλάω».

Η γυναίκα λοιπόν άφησε τη στάμνα της, δείγμα πνευματικής έκπληξης και στροφής στην άνωθεν αλήθεια, έφυγε στην πόλη και λέει στους ανθρώπους: «Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έχω κάνει. Μήπως αυτός είναι ο Χριστός;» Ιεραποστολή έκανε λοιπόν η Σαμαρείτισσα, όπως φαίνεται μετανιωμένη πλέον, αφού αποκαλύπτει τόσο ανοιχτά τις αλλεπάλληλες σχέσεις της. Και την οποία ιεραποστολή με ζήλο συνέχισε στην υπόλοιπη ζωή της ως αγία Φωτεινή, που έμεινε στην ιστορία ως Ισαπόστολος και μαρτύρησε επί Νέρωνος. Στην ουσία δείχνει και σε μας το χρέος της διακονίας μας απέναντι στους άλλους.

Και από την πόλη εκείνη όπου ζούσε, πίστεψαν στον Χριστό πολλοί από τους Σαμαρείτες, εξ αιτίας της μαρτυρίας της γυναίκας, που έλεγε ότι ‘μου είπε όλα όσα έκανα’. Προηγείται επομένως η ακοή του Ευαγγελίου, απαραίτητη όμως είναι μετέπειτα η συνάντηση με τον ίδιο τον Χριστό για να τον γνωρίσει ο άνθρωπος και να σωθεί.

Και αυτό επιτυγχάνεται μέσω πίστης, προσευχής, μυστηριακής ζωής, προσωπικής μελέτης της Αγίας Γραφής, ταπείνωσης και αγάπης. Προϋπόθεση είναι να έχει ο άνθρωπος καθαρή καρδιά και να λατρεύει το Θεό όχι τυπικά, αλλά εσωτερικά και πνευματικά.

Η ιστορία αυτή αποδεικνύεται σκάνδαλο για την εποχή εκείνη, για έναν σημαντικό λόγο: Εμφανίζει τον Ιησού να συζητάει βαθειά θρησκευτικά ζητήματα όχι με ραβίνους και θεολόγους της εποχής Του, αλλά με μια αλλόθρησκη γυναίκα από τη Σαμάρεια, που είχε βεβαρυμμένο μάλιστα ηθικό μητρώο.

Αυτήν την γυναίκα, αλλά και κάθε άνθρωπο αμαρτωλό, πολύ περισσότερο δε πρώην άσπονδους εχθρούς, όπως ήσαν οι Ιουδαίοι με τους Σαμαρείτες, ο Κύριος δείχνει με τη στάση και τη διδασκαλία Του ότι όχι μόνο δεν απορρίπτει, αλλά συμφιλιώνει και οδηγεί στη μετάνοια, μέσω της πίστης στο πρόσωπο Του, και δημιουργεί γέφυρες υγιούς επικοινωνίας.

Ο Υιός του Θεού έφερε την νέα κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Τώρα πλέον οι άνθρωποι μπορούν να ικανοποιούν την πνευματική τους δίψα για πάντα, με τον άρτο και τον οίνο της αιώνιας αλήθειας. Και στο πνευματικό βασίλειο που ανέτειλε, οι άνθρωποι λατρεύουν σωστά το Θεό, που εμφανίζεται για πρώτη φορά τόσο καθαρά ως Πατέρας και Αγάπη, πέρα από κάθε διάκριση, εθνική, κοινωνική ή ηθική.

πηγή:EKKLHSIA ON LINE

Ό,τι σάπιο υπάρχει.

 

Ό,τι σάπιο υπάρχει.

Να ζητάς το έλεος του Θεού και Αυτός θα φωτίσει το σκοτάδι της καρδιάς σου

 και θα κάνει ν’ ανθίσει μέσα σου ένας πνευματικός παράδεισος. 

Πρώτα όμως πρέπει να κόψεις κάθε αμαρτωλό πράγμα που σε συνδέει

 με τον κόσμο και μετά να στραφείς στον εσωτερικό σου κόσμο, 

για να ξεριζώσεις ό,τι σάπιο υπάρχει.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Ημέρα μνήμης.

 

     Ημέρα μνήμης.

 

29-05-1453 | Η Άλωση της Πόλης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χασόγιας, πτυχιούχος Θεολογικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α.

---

Η Πτώση της χιλιόχρονης ελληνορωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Το έτος 2021 οι Έλληνες της Οικουμένης τιμούμε τα 200 έτη από τη νικηφόρα Εθνεγερσία της 25ης Μαρτίου του 1821, η οποία έδωσε την ελευθερία μας.

Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό γεγονός αφού, η νικηφόρα έκβασή του, μας λύτρωσε από την πιο βάρβαρη και σκοτεινή δουλεία παγκοσμίως, η οποία ταλάνισε το Γένος των Ρωμαίων για περισσότερους από τέσσερις αιώνες.

Όμως στην μακραίωνη Ιστορία του έθνους μας υπάρχουν ημερομηνίες και επέτειοι που σηματοδοτούν και άλλα μοναδικά γεγονότα, άλλα ευτυχή και αλλά πικρά.

Ένα από αυτά είναι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, της Επτάλοφης, της Βασιλίδος των Πόλεων, η οποία παραμένει έκτοτε ως χαίνουσα πληγή στο κορμί του Νέου Ελληνισμού.

Η ημερομηνία της 29ης Μαΐου 1453, καθ’ έτος, φέρνει στο νου όλων τις τελευταίες στιγμές της χιλιετούς Αυτοκρατορίας μας, καθώς και τον ηρωικό όσο κι απέλπιδα αγώνα που έδωσαν οι πρόγονοι μας στα μισογκρεμισμένα τείχη της Κωνσταντινούπολης όταν αντιμετώπισαν τον Οθωμανό επιδρομέα.

Γνωρίζοντας ότι «ο Εφιάλτης θα φανεί κι οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε», για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του ποιητή, εκείνοι οι ξεγραμμένοι πολεμιστές χωρίς αύριο, αγωνίσθηκαν με αυτοθυσία και γενναιότητα μέχρι τέλους και έπεσαν ηρωικώς υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης του 1204 από τους Σταυροφόρους της Δ’ Σταυροφορίας, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πέρασε 57 έτη σκλαβιάς υπό τους Λατίνους ελέω απληστίας της Δύσης.

Μέχρι τη στιγμή που ο Αλέξιος Στρατηγόπουλος, περιπολώντας με τους άνδρες του κάτω από τα τείχη της Βασιλεύουσας, κατόπιν διαταγής του Μιχαήλ Παλαιολόγου, άδραξε την ευκαιρία κι απελευθέρωσε την Πόλη στις 25 Ιουλίου 1261.

Ο ίδιος ο Μιχαήλ εισήλθε στην Πόλη στις 15 Αυγούστου 1261, όπου και αποθεώθηκε από τα πλήθη ως «Ελευθερωτής» της Κωνσταντινούπολης. Εν συνεχεία ανέβηκε στον Θρόνο ως Μιχαήλ Η’ ο Ελευθερωτής, αφού προηγουμένως είχε τυφλώσει τον ανήλικο διεκδικητή του Θρόνου, Ιωάννη Δ’ Λάσκαρη.

Αυτή η νίκη του Μιχαήλ Παλαιολόγου έμελε να δώσει άλλους δυο αιώνες ζωή στη Αυτοκρατορία. Ωστόσο η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αποτελούσε πλέον φάντασμα και σκιά του αλλοτινού εαυτού της.

Τα εδάφη της ήσαν κυρίως εκείνα που όριζε η Βασιλεύουσα, η οποία έμοιαζε με υδροκέφαλη πρωτεύουσα ενός κράτους που του είχαν απομείνει πλέον ελάχιστες κτήσεις. Η Αυτοκρατορία είχε περάσει ολοφάνερα στην περίοδο της παρακμής της.

Η Δυναστεία των Παλαιολόγων κατάφερε, συν τω χρόνω να ανακτήσει κάποια αυτοκρατορικά εδάφη, αλλά δεν έπαψε να ταλανίζεται από δυναστικούς εμφυλίους κι από Εκκλησιαστικές έριδες.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία – επίσημη Εκκλησία της Αυτοκρατορίας – είχε αφορίσει τον Μιχαήλ τον Ελευθερωτή θέτοντας έτσι τις βάσεις μιας θρησκευτικής διαμάχης που διήρκησε έως τέλους.

Αποκορύφωμα της θρησκευτικής διαμάχης και της διάσπασης των Βυζαντινών σε «Ενωτικούς» και «Ανθενωτικούς», ήταν οι Σύνοδοι Φεράρας – Φλωρεντίας 1438-1439, οι οποίες συνεκλήθησαν με σκοπό την Ένωση των Εκκλησιών – Ορθοδόξου και Καθολικής – και με κύριο αίτημα του αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγου για στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση.

Ο Πάπας αντιλήφθηκε την αγωνία της Ανατολής και απαίτησε ουσιαστικά την ένωση των Εκκλησιών προκειμένου να αποστείλει την πολυπόθητη, για τους Ανατολικούς Χριστιανούς, στρατιωτική βοήθεια.

Τελικά η Ένωση υπογράφηκε τυπικά αλλά δεν ίσχυσε ουσιαστικά. Σθεναρά αντέδρασε ο επίσκοπος Εφέσου Μάρκος Ευγενικός, ο οποίος και έγινε δεκτός με τιμές ήρωος επιστρέφοντας στην Πόλη.

Ήταν ο μόνος που δεν είχε υπογράψει την Ένωση αλλά το γεγονός ήταν πως εξέφραζε την πλειοψηφία του Ορθοδόξου λαού.

Έτσι, όταν ο πάπας Ευγένιος Δ΄ πληροφορήθηκε πως ο Άγιος Μάρκος δεν συνυπέγραψε, καταλαβαίνοντας το τι θα επακολουθούσε είπε χαρακτηριστικά: Μάρκος ούχ υπέγραψεν, ουδέν εποιήσαμεν».

Σημαντικός Ανθενωτικός ήταν και ο Γεώργιος Σχολάριος ο οποίος αργότερα αναδείχθηκε από τον Σουλτάνο Μωάμεθ τον Πορθητή σε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως με το όνομα Γεννάδιος.

Για την ώρα όμως ο λαός της Κωνσταντινουπόλεως παρέμενε βαθειά διαιρεμένος σε «ενωτικούς» και «ανθενωτικούς» και η Αυτοκρατορία πορευόταν προς το προδιαγεγραμμένο τέλος.

Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑΣ

Το Μάιο του 1453, στον αυτοκρατορικό θρόνο βρίσκεται ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος. Στέφθηκε αυτοκράτορας στην Εκκλησιά του Αγίου Δημητρίου στο Μυστρά, την 6η Ιανουαρίου 1449, την εποχή που η Πόλη και η Αυτοκρατορία ψυχορραγούσε.

Το 1451 νέος Σουλτάνος των Οθωμανών έγινε ο Μωάμεθ Β’ διαδεχόμενος τον Μουράτ Β’ και θέτοντας ως στόχο της βασιλείας του την κατάληψη της Πόλης.

Οι Οθωμανικές δυνάμεις, επικουρούμενες από χιλιάδες χριστιανούς μισθοφόρους που πολεμούσαν στο πλευρό του Μωάμεθ Β‘, για τη δόξα του Προφήτη, άρχισαν να πολιορκούν τη Βασιλεύουσα.

Βοήθεια στον Αυτοκράτορα δεν έρχονταν από κανένα σημείο, πλην του Γενουάτη αριστοκρατικής καταγωγής, Ιωάννη Ιουστινιάνη που έφτασε στην Κωνσταντινούπολη με τους σιδηρόφρακτους ιππότες του προκειμένου να οργανώσει την άμυνα της. 

Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ’, θεωρώντας ότι η Δύση θα έστελνε βοήθεια έστω και την τελευταία στιγμή, έδωσε εντολή και τελέσθηκε κοινή λειτουργία Ορθοδόξων και Λατίνων στον ναό της του Θεού Σοφίας την ημέρα της εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος, στις 12 Δεκεμβρίου 1452.

Η κοινή λειτουργία δεν είχε κανένα θετικό αποτέλεσμα, αντιθέτως όξυνε ακόμα περισσότερο τα πνεύματα. Μάλιστα τότε ακούστηκε από τον Μεγάλο Δούκα Λουκά Νοταρά το περίφημο: «Κρειτόττερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν».

Τελικά οι εκπρόσωποι του πάπα Νικολάου Ε΄ φυγαδεύθηκαν όπως – όπως για να μη λυντσαρισθούν από τα πλήθη των Ανθενωτικών που είχαν περικυκλώσει τον Ναό, η Αγία Σοφία σφραγίσθηκε «ως μιαρή και βεβηλωμένη από το συλλείτουργο» και δεν ξαναλειτούργησε μέχρι και τις 28 Μαΐου 1453, όταν οι πιστοί παραβίασαν το λουκέτο και εισήλθαν για να σωθούν από τους Τούρκους «στις στήλες του Κωνσταντίνου», αφού εκεί δεν θα έφθανε ο εχθρός, όπως έλεγε κάποια παλιά προφητεία.

Ενώ η κατάσταση μέσα στη Βασιλεύουσα θύμιζε λόγω των θρησκευτικών διενέξεων καζάνι που βράζει, ο Μωάμεθ Β’, παρέτασσε έξω από τα τείχη της Πόλης, δύναμη τουρκικού στρατού 300.000 ανδρών κατά τους Λεονάρδο το Χίο και Κριτόβουλο.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος διέθετε μόλις 7.000 άνδρες μαζί με τους ξένους μισθοφόρους. Οι 500 σιδερόφρακτοι Γενουάτες του Ιουστινιάνη φρουρούσαν την πύλη του Αγίου Ρωμανού.

Η πολιορκία της Βασιλεύουσας ξεκίνησε την 6η Απριλίου 1453. Οι μάχες που ακολούθησαν ήταν σφοδρές και πολυάριθμες.

Την 23 Μαΐου 1453 ο Μωάμεθ Β’, έστειλε μήνυμα στον Αυτοκράτορα ζητώντας του να παραδώσει την Πόλη και να γλιτώσει ο ίδιος και οι τελευταίοι υπερασπιστές τη ζωή τους.

Ο Δούκας που υπήρξε ένας από τους ιστορικούς της Άλωσης διέσωσε τη θρυλική απάντηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου: «Το δέ τήν πόλιν σοί δοῦναι οὔτ' ἐμόν ἐστί οὔτ' ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινή γάρ γνώμη πᾶντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν».

Η γενναία αυτή απάντηση του Αυτοκράτορα, τον έκανε σύμβολο ηρωισμού, ισάξιο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες.

Η τελική επίθεση των Οθωμανών ξεκίνησε την 29η Μαΐου. Ο Αυτοκράτορας υπερασπίζονταν την πύλη του Ρωμανού στην κοιλάδα του Λύκου που ήταν και το πιο ευάλωτο σημείο των τειχών.

Ο Κωνσταντίνος και οι στρατιώτες του απέκρουσαν τέσσερις επιθέσεις μέσα σε τέσσερις ώρες. Ωστόσο οι πολιορκητές κατάφεραν να μπουν εντός των τειχών.

Κατά τον Δούκα, ο Αυτοκράτορας βλέποντας ότι έμεινε μόνος και περικυκλωμένος από τους εχθρούς, φώναξε: «δεν υπάρχει χριστιανός να λάβη την κεφαλήν μου;». Αγωνίζεται γενναία ο Κωνσταντίνος, αλλά πέφτει μαχόμενος αφού δέχθηκε πισώπλατο χτύπημα.

Κι έτσι έπεσε στο πεδίο της μάχης υπερασπιζόμενος την Πόλη του, την Πόλη των Κωνσταντίνων. Το μόνο που ξεχώριζε το σώμα του Αυτοκράτορα από τους εκατοντάδες νεκρούς ήταν τα πέδιλα με τους χρυσούς αυτοκρατορικούς αετούς.

Η παράδοση αναφέρει ότι «Άγγελος Κυρίου» πήρε τον Αυτοκράτορα και τον τοποθέτησε σε κρύπτη, εντός του Ναού της του Θεού Σοφίας. Εκεί θα περιμένει μέχρι να αναστηθεί και να ζητήσει την ελευθερία από τους κατακτητές.

Ο Κωνσταντίνος ΙΑ‘ Παλαιολόγος κατά τον θρύλο έγινε ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς». Έγινε η ψυχή του σκλαβωμένου ελληνισμού.

Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ Β’, το λεγόμενο και Πορθητή, έγινε τομή στην ιστορία του μεσαιωνικού ελληνισμού.

Το κράτος που ίδρυσε ο Μέγας και Ισαπόστολος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, πλέον δεν υπήρχε. Για τους Έλληνες άρχιζε μία μακρά «Βαβυλώνια αιχμαλωσία».

Το έθνος υπέστη την πικρή δουλεία τεσσάρων αιώνων στη νότια Ελλάδα έως την ανάσταση του νικηφόρου 1821. Ενώ, σχεδόν πέντε αιώνες σκλαβιάς υπέστη η βόρεια Ελλάδα, μέχρι τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-‘13.

Στους σκοτεινούς αιώνες μετά την Άλωση το δέντρο της ελευθερίας ποτίσθηκε με το αίμα των Εθνομαρτύρων κληρικών και λαϊκών που κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ελπίδας για ελευθερία από τον οθωμανικό ζυγό.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του μαρτυρικού τελευταίου Αυτοκράτορα κι όσων έπεσαν μαζί του «από το χρέος μη κινούντες!»

Ας είναι αιωνία η μνήμη κι όλων εκείνων των αφανών Ορθοδόξων Χριστιανών που ζώντας σε αιώνες ολοκλήρους ζοφερής σκλαβιάς, κράτησαν ζωντανή την Ορθόδοξη Πίστη μας κι άσβεστη την ελπίδα ότι «πάλε με χρόνους με καιρούς, πάλε δικά μας θα’ναι!»

Όλους εκείνους που κράτησαν ζωντανό το δέντρο του Νέου Ελληνισμού μέχρι τη μεγαλειώδη Επανάσταση του 1821 που μας έδωσε την ελευθερία!

ΠΗΓΗ:ROMFEA.GR

---

[1] Στήβεν Ράνσιμαν, Δύση και Ανατολή σε Σχίσμα, Αθήνα, 2008, εκδ. Εν Πλώ, σελ. 213-215
[2] Κωνσταντίνος Τσοπάνης, Άλωση 1453, Αθήνα, 2012, εκδ. Omni Publising, σελ.24
[3] Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Αθήναι, 1983, εκδ. Φάρος, σελ.118
[4] Ο.π. , σελ. 125.
[5] Ο.π., σελ. 144.
[6] Κωνσταντίνος Τσοπάνης, Άλωση 1453, Αθήνα, 2012, εκδ. Omni Publising, σελ.113

 

Η κεφαλή του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου αποτυπώθηκε σε τοίχο σπιτιού.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΟΣ: Η αγία μορφή ενεφανίσθη για πρώτη φορά στην οικία του Αναστασίου Παπαφράγκα ετών 54, γεωργού, και η πρώτη που την αντελήφθη ήταν η θυγατέρα του Στέλλα, η οποία ασχολείτο με το άσπρισμα του δωματίου.

«Είδα ένα κεφάλι στον τοίχο, είπε έντρομη καθώς εξήλθε από την οικία της, είχε όμως λεπτά χαρακτηριστικά κι ένα χαμόγελο στοργικό».

Έτρεξαν αμέσως ο πατέρας της κι ο αδελφός της, έσπευσαν και οι γείτονες, οι οποίοι ανεγνώρισαν την κεφαλήν του Άγιου Ιωάννου του Ρώσσου.

Σταυροκοπήθηκαν οι χωρικοί, συνεταράχθη η κωμόπολη και ειδοποιήθηκαν αμέσως και ο εφημέριος Παπα-Δημήτρης και ο Αστυνομικός Σταθμάρχης, οι οποίοι ανέφεραν τούτο, ο μεν ιερεύς στον Μητροπολίτην Χαλκίδος Γρηγόριο, ο δε Σταθμάρχης στον Διοικητή Χωροφυλακής Αντισυνταγματάρχη Παναγιωτόπουλο.

Μετέβησαν αμέσως στην κωμόπολη ο πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως και ο Διοικητής της Χωροφυλακής, οι οποίοι, όπως δήλωσαν, είδαν την κεφαλήν του Αγίου Ιωάννου στον τοίχο, χωρίς όμως να εκφέρουν καμμία γνώμη.

Έν τω μεταξύ το δωμάτιον αυτό του χωρικού έχει μεταβληθεί εις τόπον προσκυνήματος, όπου συρρέουν οι κάτοικοι από τα γύρω χωριά. Πολλοί δε αφήνουν και χρήματα τα οποία μερίμνη επιτροπής που εσχηματίσθη υπό την προεδρίαν του ιερέως, κατατίθενται εις την εκκλησίαν του χωρίου.

Εγνώσθη ότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ.κ. Γρηγόριος θα επισκεφθεί την οικία, για να διαπιστώσει και ο ίδιος το φαινόμενο, δήλωσε δε σχετικώς ότι:
«Τέτοια φαινόμενα υπάρχουν. Τίποτε δεν μπορούμε να διαψεύσουμε. Όλα είναι δυνατά και ο κόσμος πιστεύει. Από δικής μου πλευράς φρόντισα να αποφευχθεί η εκμετάλλευση. Το μόνο που θα επιτρέψω είναι να κτισθή εκεί ένα μικρό εκκλησάκι».

Σε ανάμνηση του θαύματος, στις 4 Σεπτεμβρίου 1966 θεμελιώθηκε, σε οικόπεδο το οποίο ευρίσκεται παραπλεύρως της οικίας, Ιερός Ναός προς τιμήν του Οσίου Ιωάννου, ο οποίος εγκαινιάσθηκε από τον Μητροπολίτη Χαλκίδος Χρυσόστομο Α’, την Κυριακή 8 Οκτωβρίου 1978, και στη συνέχεια έγινε ο ενοριακός Ιερός Ναός της δεύτερης ομώνυμης ενορίας του Βασιλικού Χαλκίδος.

Ο Ιερός Ναός πανηγυρίζει στις 27 Μαΐου, αλλά και την πρώτη Κυριακή εκάστου Σεπτεμβρίου, επέτειο της αγιοφανείας, με συμμετοχή χιλιάδων πιστών.

Πηγή: Επισκόπου Χρυσοστόμου (Τριανταφύλλου) Μητροπολίτου Χαλκίδος, «Ο όσιος Ιωάννης ο Ρώσσος, πολύαθλος και πρωταθλητής της υπομονής», Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος: Ο Θαυματουργός πολύπαθος άνθρωπος του Θεού!

Λάμπρου Σκόντζου – Θεολόγου καθηγητού

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος: H εμφάνιση αγίων στην Εκκλησία μας σε κάθε εποχή είναι το μόνιμο θαύμα. Ουδέποτε υπήρξε εποχή στη δισχιλιόχρονη πορεία της Εκκλησίας μας που να μην έχει εμφανιστεί άγιος.

Όπως σε κάθε εποχή, έτσι και στους νεώτερους και σύγχρονους καιρούς αναδεικνύει ο Θεός αγίους για τη δόξα τη δική Του και τον αγιασμό και την αρωγή των πιστών. Ένας από τους νέους λαοφιλείς αγίους της Εκκλησίας μας είναι και ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος.

Ήταν Ρώσσος στην καταγωγή και είχε γεννηθεί στη Ν. Ρωσία, τη σημερινή Ουκρανία, στα 1690 από ευσεβή οικογένεια. Κατατάχτηκε στον ρωσικό στρατό να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, όταν η πατρίδα του βρισκόταν σε πόλεμο με την Τουρκία (1711-1718).

Ο νεαρός Ιωάννης πολεμούσε με ηρωισμό στον αυτοκρατορικό στρατό, ο οποίος είχε υποστεί ταπεινωτικές ήττες από τα ακατάβλητα τουρκικά στρατεύματα. Στη μάχη ανακατάληψης του Αζώφ πιάστηκε αιχμάλωτος,μαζί με χιλιάδες άλλους συμμαχητές του και οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, εν μέσω εξευτελισμών. Από εκεί προωθήθηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, στο χωριό Προκόπιο, όπου δόθηκε στην κατοχή ενός Αγά, ο οποίος ηγείτο στρατοπέδου Γενιτσάρων.

Εν μέσω πρωτοφανών εξευτελισμών και σκληρών βασανιστηρίων του ανατέθηκε να περιποιείται τα ζώα και να μένει μαζί τους στους βρώμικους από τις κοπριές στάβλους.

Ο ίδιος, έχοντας ακράδαντη πίστη στο Χριστό, θεωρούσε την παραμονή του στο στάβλο ως ευλογία, θυμίζοντάς του ότι και ο Λυτρωτής μας γεννήθηκε σε στάβλο. Επίσης δεχόταν με πλήρη ανεξικακία τις ταπεινώσεις και τα βασανιστήρια των βαρβάρων αλλοθρήσκων. Πρότυπό του ο Χριστός, ο οποίος συγχώρησε τους σταυρωτές Του!

Όταν τον ξυλοκοπούσαν, τον άφηναν νηστικό για μέρες και τον ταπείνωναν, ψιθύριζε τον λόγο του αποστόλου Παύλου: «ποιος μπορεί να με χωρίσει από την αγάπη του Χριστού μου; Θλίψις ή στενοχώρια ή διωγμός ή γυμνότης ή αιχμαλωσία;» (Ρωμ.8,35). Εκτελούσε με πρωτοφανή προθυμία τις αγγαρείες που τον υπέβαλλαν οι απάνθρωποι άνθρωποι του Αγά. Απορούσαν με την υπομονή, την καλοσύνη και την ανεξικακία του και γι’ αυτό άρχισαν να μαλακώνουν την θηριωδία τους, να του δείχνουν μια κάποια συμπάθεια και να τον αποκαλούν «βελή», δηλαδή άγιο!

Μάλιστα επέτρεψε ο Θεός να δείξει την εύνοιά Του προς τον ευσεβή Ιωάννη με ένα ασυνήθιστο θαύμα. Κάποτε ο Αγάς αφέντης του είχε ταξιδέψει στην Μέκκα της Αραβίας για προσκύνημα. Εκεί έλαβε ανεξήγητα ένα πιάτο ζεστό φαγητό σε πιάτο που έφερε το οικόσημό του. Όταν επέστρεψε στο Προκόπιο εξέτασε την υπόθεση και αποκαλύφτηκε ότι του το έστειλε θαυματουργικά ο Ιωάννης!

Από τότε σταμάτησαν τα βασανιστήρια. Του προτάθηκε να φύγει από το στάβλο, αλλά εκείνος αρνήθηκε και παρέμεινε εκεί προσευχόμενος μέρα και νύχτα. Ζητούσε κρυφά και κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων. Στις 27 Μαΐου του 1730 έστειλε μήνυμα στον ιερέα του χωριού να τον κοινωνήσει. Ο ιερέας του έστειλε τη Θεία Κοινωνία κρυμμένη σε ένα μήλο, που είχε κουφώσει, φοβούμενος τους Τούρκους. Κοινώνησε και παρέδωσε ήρεμα το πνεύμα του στο Χριστό, που τόσο είχε αγαπήσει και μιμηθεί στη σύντομη ζωή του.

Οι Χριστιανοί του Προκοπίου ζήτησαν το σώμα του αγίου και το έθαψαν μεμεγάλες τιμές. Στην κηδεία του έλαβαν μέρος και πολλοί Αρμένιοι και Τούρκοι, οι οποίοι είχαν μάθει για την αγία ζωή του.

Το 1733 ο ευλαβής ιερέας που κοινωνούσε τον άγιο Ιωάννη και ήξερε για τα μαρτύριά του, τον είδε στον ύπνο του, ο οποίος του αποκάλυψε πως το σώμα του δεν υπέστη φθορά και του ζήτησε να κάνουν εκταφή και να το έχουν μαζί τους στους αιώνες για ευλογία και προστασία. Ο ιερέας δίστασε και τότε ένα ουράνιο φως είχε καλύψει τον τάφο και μια πύρινη στήλη ανέβαινε στον ουρανό.

Οι πιστοί άνοιξαν τον τάφο και βρήκαν όντως απόλυτα άφθορο το σώμα του Ιωάννη, αν και είχαν περάσει τριάμισι χρόνια από την ταφή του, να ευωδιάζει! Το μετέφεραν με ευλάβεια και τιμές στο ναό τους χωριού, όπου άρχισαν νε επιτελούνται θαύματα σε Χριστιανούς και αλλοθρήσκους.

Λίγο αργότερα σε σύρραξη του σουλτάνου με τον πασά της Αιγύπτου Ιμπραήμ, ο απεσταλμένος του σουλτάνου πασάς Οσμάν έδωσε διαταγή να καεί το ιερό λείψανο.Οι πιστοί με δάκρυα στα μάτια έβλεπαν να κατατρώνε οι φλόγες το θεοφόρο σώμα.Αλλά την άλλη μέρα, και ενώ είχε «χωνέψει» η φωτιά, βρήκαν το τίμιο λείψανο και πάλι άφθορο, απλά μαυρισμένο! Οι φλόγες το σεβάστηκαν! Το τοποθέτησαν σε αργυρή λάρνακα και εκείνο άρχισε και πάλι να κάνει θαύματα σε χριστιανούς καιμουσουλμάνους!

Κατά τη μικρασιατική καταστροφή του 1922 οι ευσεβείς κάτοικοι του Προκοπίου πήραν μαζί τους το ιερό λείψανο και το μετέφεραν με μύριους κινδύνους και περιπέτειες στην Ελλάδα. Από το λιμάνι της Μερσίνας μεταφέρθηκε στη Χαλκίδα, μεέξοδα της ευσεβούς οικογένειας Παπαδόπουλου. Έμεινε εκεί ως το 1925, οπότε μεταφέρθηκε οριστικά στο Νέο Προκόπιο της Εύβοιας. Το 1930 θεμελιώθηκε περικαλλής ναός προς τιμή του. Εκεί παραμένει το τίμιο σκήνωμά του μέχρι σήμερα,σε βαρύτιμη λάρνακα και μαρμάρινη περίτεχνη θολωτή βάση.

Το Νέο Προκόπιο Ευβοίας είναι ένα από τους πλέον δημοφιλείς προορισμούς χιλιάδων πιστών από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, κι αυτό διότι μαρτυρούνται άπειρα θαύματα από τον άγιο Ιωάννη. Καραβάνια προσκυνητών καταφθάνουν καθημερινά, να περάσουν μπροστά από τη λάρνακα του αγίου. Να τον προσκυνήσουν. Να τον παρακαλέσουν για τα προβλήματά τους ή να τον ευχαριστήσουν για τα επιτελούμενα θαύματά του.

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ