Πρωτοχρονιάτικη Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.κ.Σεραφείμ.

  

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΕΠΙ ΤΗι ΠΡΩΤΗι ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ 2025

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

κ.κ.Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ

ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

 

᾿Αδελφοί συλλειτουργοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, Χρόνια Πολλά !

Στήν αὐγή τοῦ νέου ἡμερολογιακοῦ ἔτους, βρισκόμαστε ξανά ἐνώπιον τῆς ροῆς τοῦ χρόνου. Μιᾶς συνεχοῦς ροῆς ἀπό τό τώρα στό αὔριο, ἀπό τό χθές στό μέλλον ὅπου τά αἰσθητά ἀντικείμενα τῆς ἐμπειρίας μας ὑπόκεινται σέ μεταβολή.

Γέννηση καί θνητότητα, γήρανση καί φυσική ὁλοκλήρωση τῆς ζωῆς. Καί ὁποιαδήποτε μεταβολή στή ζωή προϋποθέτει καί συνεπάγεται κάποια διάρκεια.

Αὐτή ἡ μεταβολή καί ἡ διάρκεια γίνεται ἀντιληπτή ἀπό ἐμᾶς μέ τήν μνήμη μας στό νοῦ, ἀφήνει τά σημάδια της καί τίς ἐμπειρίες στή ψυχή καί ἔχει ἕναν ξεχωριστό καί μοναδικό ἀντίκτυπο στή ζωή μας.

Αὐτή ἡ μεταβολή καί ἡ διάρκεια μετατρέπεται στόν καθένα ἀπό ἐμᾶς σέ αἴσθημα δημιουργικῆς ζωῆς, σέ ἄλλον ἀντανακλᾶ τόν ἀνθρώπινο φόβο, τήν κατάσταση τῆς προσμονῆς, ἤ τοῦ περιορισμοῦ, τήν ἀναζήτηση νοήματος γιά τήν ὕπαρξη, τήν οἰκοδόμηση τῆς σχέσης μέ τόν Θεό, τόν ἀγῶνα καί τήν προσπάθεια πρός σωτηρία. Ὅπως λέγει ἕνας φιλόσοφος (Μ. Heidegger) ἡ διάρκεια καί ὁ χρόνος εἶναι «ὁ μόνος δυνατός ὁρίζοντας ὁποιασδήποτε κατανόησης τοῦ τί εἶναι καί πώς εἶναι ὁ ἄνθρωπος».

Γιά τήν Ἐκκλησία καί τόν χριστιανό ὁ χρόνος, κάθε ὥρα καί ἡμέρα, ἔτος καί αἰωνιότητα δέν εἶναι μιά ἀφηρημένη ἔννοια ἀλλά συνδέεται ἄρρηκτα μέ τήν παρουσία καί τό ἔργο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Ὁ Χριστός, ἡ ἐνσάρκωση τοῦ αἰώνιου Λόγου τοῦ Θεοῦ, εἰσέρχεται στόν ἱστορικό χρόνο μας, γεφυρώνοντας τό κτιστό καί πεπερασμένο μέ τήν αἰωνιότητα. Ἡ Ἐνανθρώπηση Τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ἡ γέννησή Του, ἡ Βάπτιση, ἡ διδασκαλία, τά θαύματα, ἡ παρουσία Του ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἡ θυσία καί ἡ Ἀνάστασή Του εἶναι γεγονότα πού συνέβησαν μέσα στόν ἀνθρώπινο δικό μας ἱστορικό χρόνο. Ταυτόχρονα ἡ μετοχή τῶν ἀνθρώπων καί τῆς κτίσης στά γεγονότα αὐτά τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἔγινε μέσα σέ αὐτόν τόν ἀνθρώπινο δικό μας ἱστορικό χρόνο καί ἄφησε ἀνοικτό τόν χρόνο ὡς μιά «διαρκῆ καί συνεχῆ» πραγματικότητα γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Μιά πραγματικότητα ἱερή καί λειτουργική, δοξολογική καί ἐμπιστευτική, ὑπαρξιακή καί ὀντολογική, σωτηριολογική καί ἁγιοποιητική, ἡ ὁποία ἀνανεώνει μιά γιά πάντα τόν ἀνθρώπινο χρόνο.

Ὁ ἀνθρώπινος ἱστορικός χρόνος τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου καθίσταται μέ τήν μεγαλειώδη Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἡ ὁποία εἶναι τό κέντρο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, αἰωνιότητα στήν ἀγκάλη τοῦ Θεοῦ. Καί ὅλα αὐτά γιά τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν ὁποῖο ὁ Θεός ὄχι μόνο δέν ἔκρυψε τίποτα ἀλλά καί καθ΄υπερβολή ἀποκάλυψε καί τόν Υἱό Του ὡς Ἄνθρωπο.

Ὁ ἀνθρώπινος ἱστορικός χρόνος λοιπόν ἀποκτᾶ μιά ἱερή καί σωτηριώδη διάσταση: τό παρελθόν, τό παρόν καί τό μέλλον ἑνώνονται μυστηριακά. Καί αὐτό ἰδιαίτερα στή Θεία Λειτουργία, ὅπου οἱ ἄνθρωποι μετέχουν στή μία Θυσία τοῦ Χριστοῦ μέ τήν ὁποία ὑπερβαίνεται καί ἡ ἔννοια αὐτοῦ τοῦ χρόνου. Κι ἐδῶ εἶναι πού ὁ χρόνος ὡς ἡμερολογιακό γεγονός ζωῆς γίνεται «καιρός», δηλαδή μιά χρονική περίοδος, ἕνα διάστημα ἀγωνιστικῆς σωτηριώδους διάρκειας. Καιρός στόν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία καλεῖ τόν ἄνθρωπο νά οἰκοδομήσει τήν πίστη του, νά ἀδράξει τήν εὐκαιρία πρός μετάνοια, νά κατανοήσει καί νά γίνει μέτοχος καί πλήρωμα τῆς ἀγάπης, νά ὁδηγηθεῖ μέ σταθερότητα στήν ἕνωση μέ τόν «ἠγαπημένο Χριστό».

Ὁ Μέγας Βασίλειος στά ἔργα του, ἰδιαίτερα στήν “Ἑξαήμερο”, ἀλλά καί στίς ὁμιλίες καί τίς ἐπιστολές του, ἔχοντας μιά βαθιά θεολογική κατανόηση τοῦ χρόνου, ἡ ὁποία συνδυάζει τή φιλοσοφική σκέψη μέ τήν ἐμπειρία καί θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ἀσχολεῖται μέ τή θεολογική σημασία τοῦ χρόνου, συνδέοντάς τον στενά μέ τή θεία οἰκονομία καί τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ Μέγας Βασίλειος τονίζει ὅτι ὁ χρόνος εἶναι κτιστός καί ἔχει ἀρχή, καθώς συνδέεται μέ τή δημιουργία τοῦ κόσμου, καί πιό συγκεκριμένα ἐξηγεῖ ἀπό τήν ἀφήγηση τῆς Γένεσης, ὅτι ὁ χρόνος δημιουργήθηκε ὡς μέτρο τῆς κίνησης καί τῆς ἀλλαγῆς μέσα στήν κτίση. Ὁ Θεός, ὄντας Ἄχρονος καί δημιουργός τοῦ χρόνου καί ὑπεράνω αὐτοῦ, ἔθεσε τόν χρόνο σέ λειτουργία γιά νά ὑπηρετηθεῖ τό σχέδιο τῆς θείας οἰκονομίας. Ἡ ἀρχή καί τό τέλος τοῦ χρόνου εἶναι, συνεπῶς, στά χέρια καί τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Γιά τούς ἀνθρώπους βεβαίως καί τήν κοσμική ἀντίληψη ἡ ἔννοια τῆς θείας πρόνοιας συχνά ἐκλαμβάνεται καί συγχέεται ὡς χρόνος καί πεδίο ἀναγκαιότητας ἤ τυφλῆς μοίρας. Ὁ Θεός προνοεῖ γιά τούς ἐκλεκτούς καί οἱ ὑπόλοιποι ἄνθρωποι βιώνουν τήν ἐγκατάλειψη, μόνωση καί φθορά ὅπου ὁ ἄνθρωπος μόνος στόν κόσμο κι ἀφημένος στό ἔλεος τῆς μοίρας του ἀργοπεθαίνει στό σκότος.

Ἄλλοτε ἡ θεία πρόνοια ἐκλαμβάνεται ὡς ἀνελεύθερη ἐξαναγκαστική ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Κι ἄλλοτε προσφέρεται ὡς δικαιολογία πρός μιά ἄκριτη ἀπόλαυση πρός ὄφελος τῆς παρούσας στιγμῆς, ἔναντι ἑνός ἀναπόφευκτου τέλους. Ἀκόμη ὀδυνηρότερα, ἡ ἱστορία καί ἡ μοῖρα κυριαρχεῖται ἀπό τό μηδέν ὡς «ἕνας ἐς ἀεὶ ἀνολοκλήρωτος παρατατικός […] ἕνα πρᾶγμα πού ζεῖ ἀρνούμενο καί κατατρώγοντας τόν ἑαυτό του, ἀντιφάσκοντας πρός τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό» (F. Nietzsche).

Εἶναι μεγάλης σημασίας γιά τόν Μέγα Βασίλειο καί τό τονίζει ἰδιαίτερα ὅτι ὁ χρόνος καθοδηγεῖται ἀπό τή θεία πρόνοια στό Φῶς. Ὁ Μέγας Βασίλειος τονίζει ὅτι ἡ θεία πρόνοια πηγάζει ἀπό τήν ἄπειρη σοφία καί ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός, ὡς Δημιουργός, δέν ἐγκαταλείπει τόν κόσμο στό θάνατο, ἀλλά συνεχίζει νά τόν συντηρεῖ καί νά τόν καθοδηγεῖ μέ τήν Χάρη Του διότι ὁ κόσμος δέν εἶναι ἀποτέλεσμα τύχης ἤ αὐτόνομης κίνησης, ἀλλά καρπός τῆς θείας Σοφίας καί Δημιουργίας.

Ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐκτείνεται καί φανερώνεται σέ κάθε λεπτομέρεια τῆς δημιουργίας, ἀπό τά μύχια τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου μέχρι τή συνολική λειτουργία τοῦ σύμπαντος, ἀπό τή δομή τῆς δημιουργίας ἕως τή φροντίδα γιά τό ἐλαχιστότατο ὄν τῆς κτίσης. Ἡ ἁρμονία τοῦ κόσμου, οἱ κύκλοι τῆς φύσης, ἀκόμη καί ἡ ὕπαρξη τῆς βιοποικιλότητας, εἶναι ἐνδείξεις ὅτι ὁ Θεός φροντίζει γιά τήν εὐημερία τῆς κτίσης. Κάθε στοιχεῖο τῆς φύσης ἔχει τή θέση καί τόν σκοπό του, ἀποκαλύπτοντας τό μεγαλεῖο τῆς θείας πρόνοιας.

Καί ἀκόμη περισσότερο ἐξαιτίας τῆς Ἄπειρης Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἡ πρόνοιά Του ἀποκαλύπτεται στή φροντίδα Του γιά τό τέλος καί τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ἀκόμα καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Θεό. Ἀλλά καί σέ αὐτές τίς μικρές ἤ μεγάλες δοκιμασίες καί θλίψεις πού ὁ Θεός ἐπιτρέπει καί στίς ὁποῖες ἀναλογεῖ ὅλη ἡ εὐθύνη στόν ἄνθρωπο καί τίς ἐπιλογές του, δέν τιμωρεῖ ὁ Θεός, ἀλλά ὅπως λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος παραχωρεῖ. Παραχωρεῖ τίς δυσκολίες ὡς μέσο διόρθωσης καί πνευματικῆς ἀνάπτυξης, πίστης καί ὑπακοῆς, κατανόησης τοῦ νοήματος «γεννηθήτω τό θέλημά Σου», γιά νά παιδαγωγήσει καί νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπο στήν συνάντηση Μαζί Του.

Γιά τόν Μέγα Βασίλειο ὁ χρόνος δέν εἶναι μόνο μέτρο τῆς ὑλικῆς ζωῆς ἀλλά δῶρο καί ἐργαλεῖο, κριτήριο καί καθημερινότητα σωτηρίας. Μεταμορφώνει τήν προσωρινότητα τῆς ὕπαρξης σέ αἰώνια κοινωνία μέ τόν Δημιουργό, καί ἐκκλησιολογικά στόν ἐδῶ χῶρο καί χρόνο, καί ἐσχατολογικά στήν Κρίση καί τήν αἰωνιότητα.

Ὁ Θεός εἶναι ὁ Κύριος τοῦ χρόνου, ὁ ὁποῖος κινεῖται πρός τήν τελείωση τῆς δημιουργίας. Ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ γιά τόν Μέγα Βασίλειο εἶναι τό «ἀποκορύφωμα τοῦ νοήματος τοῦ χρόνου» Ὁ Χριστός εἰσέρχεται στόν χρόνο, καθιστῶντας τόν «μέσο καί ἐφόδιο» γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ἐνανθρώπηση ἁγιάζει τόν χρόνο, μετατρέποντάς τον ἀπό ἕνα κτιστό καί φθαρτό ἐνδιάμεσο γεγονός σέ ὁδό αἰωνιότητας. Τονίζει μέ ἔμφαση καί ὑπογραμμίζει ὅτι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας εἶναι περιορισμένος καί πρέπει νά χρησιμοποιεῖται γιά τήν προετοιμασία τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν αἰώνια ζωή. Ἀλλά εἶναι καί μιά μοναδική εὐκαιρία ἔρωτα καί ὑφαρπαγῆς ἀπό τήν Ἄπειρη Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀδράνεια καί ἡ σπατάλη τοῦ χρόνου, λέει ὁ Ἅγιος Πατέρας, εἶναι ἀπώλεια καί ἀστοχία, ἐνῷ ἡ μετάνοια, ἡ προσευχή, ἡ ἀγάπη, ἡ φιλανθρωπία καί ἡ μετοχή στόν Λόγο τοῦ Θεοῦ εἶναι τρόποι ἁγιασμοῦ τοῦ χρόνου. Αὐτό ἀκριβῶς πού καλεῖται καί βιώνει ὁ ἄνθρωπος μέσα στόν λειτουργικό χρόνο. Ὁ παρελθών χρόνος τῆς σωτηρίας τήν ὁποία τοποθέτησε ὁ Θεός στόν κόσμο μέ τήν Παρουσία καί τήν θυσία Του καί ὁ μέλλων χρόνος τῆς Δευτέρας Παρουσίας καί Κρίσεως τῶν Ἐσχάτων, συμπλέκονται στό παρόν. Τά ἔσχατα φωτίζουν τό παρόν καί εἶναι ὡς παρόν. Τά ἔσχατα δέν εἶναι μιά μελλοντική κατάσταση, ἀλλά οὔτε καί μιά δεδομένη ἀπολύτως ἐκπληρωθεῖσα κατάσταση. Γι’ αυτό τό λόγο ἡ πατερική παράδοση περιγράφει ἕναν ἀρραβῶνα καί μιλάει γιά μιά πρόγευση πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος, συνδυάζοντας τό «νῦν» μέ τό «ἀεί», παρόν καί μέλλον, πού πλέον λειτουργοῦν ὡς διαρκές παρόν. Τό «νῦν» καί τό «ἀεί» ὑπό τό νόημα τῆς θείας Πρόνοιας καί τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ γίνονται ἕνα καί τό αὐτό, καί οἱ ἄνθρωποι πού ὁμολογοῦν Τριαδικό Θεό καί ἐκζητοῦν την Χάρη, ζοῦν ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ, «ὅτι δέ ἔστε υἱοί» κατά τόν Ἀπ. Παῦλο. Αὐτά τά τέκνα ἔχουν τήν εὐκαιρία καί τήν δυνατότητα νά βιώσουν τήν αἰώνια ζωή ἤδη ἀπό αὐτή τήν παρύσα ζωή καί τόν παρόντα ἱστορικό ἀνθρώπινο χρόνο τους ὅπως τόν βίωσαν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας πού ὁδηγήθηκαν καί ὁδήγησαν τόν χρόνο τους καί τήν ζωή τους στήν τρυφή τοῦ αἰώνιου Παραδείσου, τήν ἀγκάλη τοῦ Θεοῦ.

 

Καλή Χρονιά, εὐτυχισμένη καί παραγωγική πνευματικά!

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ευλογία Βασιλόπιτας της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, από τον Σεβ. Μητροπολίτη μας κ.Σεραφείμ – Υποτροφίες σε Φοιτητές

 Τη Βασιλόπιτα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς για το Νέο Έτος, ευλόγησε σήμερα Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2024, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος, συμπαραστατούμενος υπό του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Παρουσία Πολιτικών, Πολιτειακών, Δικαστικών, Στρατιωτικών Αρχών και Σωμάτων Ασφαλείας, επισήμων, κόσμου, αλλά και των κληρικών και συνεργατών της τοπικής μας Εκκλησίας, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη σημαντικότητα της ειρήνης.

Εκφράζοντας προς όλους τις θερμές του ευχές για την ανατολή του νέου ενιαυτού, επεσήμανε πως «ο χρόνος, όπως ξέρουμε όλοι, είναι αδιάστατος. Εμείς οι άνθρωποι, τον κατατμίζουμε σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Αλλά αυτό που πρέπει να μείνει μέσα μας είναι ακριβώς η ευθύνη που έχουμε απέναντι στον εαυτό μας και στην αιωνιότητά μας».

«Είναι εκπληκτική η Θεία Πρόνοια, η οποία ακριβώς πηγάζει από την άπειρη αγάπη, την απερινόητη σοφία, την άφατη μακροθυμία του Δημιουργού των Απάντων, του Παναγίου Θεού», σημείωσε στην συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας πως «η Θεία Πρόνοια δεν μας εγκαταλείπει, έστω και αν εμείς αρνούμεθα πεισματικά αυτή την έκφραση της Θείας Αγάπης, νομοθετούντες  ακόμη και παράνομα και άθεσμα νομοθετήματα εναντίον της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας».

Στην συνέχεια τονίζοντας πως «καλούμεθα όλοι αυτή την ώρα να χαρούμε για την Ευλογία του Θεού να μας χορηγήσει ένα νέο χρόνο ευκαιρίας πνευματικής», συμπλήρωσε: «Θα ήθελα να παρακαλέσω την αγάπη σας να προσευχηθεί αυτή την περίοδο πολύ δυνατά, ώστε ο Θεός να καταπαύσει τις έριδες μεταξύ των λαών, τους δύο πολέμους που ματοκυλείουν τη γη μας και ποτίζουν με αίμα αθώων τη φλεγομένη της ύπαρξη. Να ευλογήσει ο Θεός και να προστατεύσει τους χριστιανούς αδελφούς στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα και να χορηγήσει σε όλους μας την πνευματική δύναμη να κατανοούμε τα δώρα Του, την αγάπη Του, αλλά ταυτόχρονα και τη δική μας προσωπική ευθύνη και να βλέπουμε πάντοτε τη ζωή υπό το πρίσμα της αιωνιότητος».

Νωρίτερα ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Πειραιώς, Ιεροκήρυκας της τοπικής μας Εκκλησίας και προϊστάμενος του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Ψωίνος, ανέγνωσε την Πρωτοχρονιάτικη Ποιμαντορική Εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ, ο οποίος, όπως κάθε χρόνο, παρέδωσε, βάσει κοινωνικών κριτηρίων, τρεις (3) επιταγές από το Ταμείο Υποτροφιών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς σε νέους που εισήχθησαν σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.

«Η Αγία μας Εκκλησία δια του Ιδρύματος Δημητρίου Λυμπεροπούλου, βραβεύει τους νέους βλαστούς, οι οποίοι κατορθώνουν με τη Χάρη του Θεού, με τον προσωπικό τους αγώνα και τον αγώνα των οικογένειών τους να εισέρχονται στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας και να διαμορφώσουν ένα επιστημονικό προσωπικό βίωμα, αλλά και ταυτόχρονα και έναν ευρύτερο χαρακτήρα κατανοήσεως της ζωής και της πραγματικότητας της οικουμένης», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και εφέτος, πρωτοχρονιάτικα κάλαντα και τραγούδια απέδωσαν η Φιλαρμονική του Δήμου Πειραιά και η Αδελφότητα Κρητών Πειραιά «Η ΟΜΟΝΟΙΑ».

Ακολουθεί η Πρωτοχρονιάτικη Ποιμαντορική Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

1 Ιανουαρίου – Γιορτή σήμερα: Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

  Τη μνήμη του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου τιμά σήμερα, 1 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας.

Ο Μέγας Βασίλειος ήταν ένας διδάσκαλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, γεννήθηκε το 329 μ.Χ., στη Νεοκαισάρεια του Πόντου στο χωριό Άννησα και μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Είχε 8 αδέρφια, 3 αγόρια και 5 κορίτσια. Οι γονείς του ονομάζονταν Βασίλειος, και Εμμέλεια, ευσεβείς χριστιανοί και πλούσιοι.

 Αυτοί μάλιστα έθεσαν και τις πρώτες πνευματικές βάσεις του Αγίου. Με εφόδιο λοιπόν αυτή τη χριστιανική ανατροφή, ο Βασίλειος αρχίζει μια καταπληκτική ανοδική πνευματική πορεία.

Έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, σπουδάζει σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του. Και το σπουδαιότερο, κατακτά τη Θεία θεωρία του Ευαγγελίου, που την κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του.

Μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισαρεία και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφτηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα, όπου επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό τον θεολόγο, και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη. Από την Αθήνα επέστρεψε στην Καισαρεία και δίδασκε την ρητορική.

Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι’αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού, για να διδαχθεί τα της μοναχικής πολιτείας στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, πήγε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός, και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357 – 362 μ.Χ.). Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν αργεί να τον ανεβάσει στο θρόνο της Αρχιεροσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370 μ.Χ.).

Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως Αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Στους αγώνες του κατά του Αρειανισμού αναδείχτηκε αδαμάντινος, ούτε οι βασιλικές κολακείες του Ουάλεντα, που πήγε αυτοπροσώπως στην Καισαρεία για να τον μετατρέψει στον Αρειανισμό, ούτε οι απειλές του Μόδεστου μπόρεσαν να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του Αγίου.

 Υπεράσπισε με θάρρος την Ορθοδοξία, καταπλήσσοντας τον βασιλιά και τους Αρειανούς. Ακόμα, αγωνίστηκε κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στο μοναχισμό. Η δε υπόλοιπη ποιμαντορική δράση του, υπήρξε απαράμιλλη, χτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή Ιδρύματα, όπως φτωχοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενοδοχείο και νοσοκομείο κ.ά., όπου βρήκαν τροφή και περίθαλψη χιλιάδες πάσχοντες κάθε ηλικίας, γένους και φυλής.

Ο Μέγας Βασίλειος έχει πλούσιο και σημαντικό συγγραφικό έργο. Τα κυριότερα έργα του είναι οι 9 ομιλίες στην Εξαήμερο. Εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση αυτής της συντομότερης του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο.

Στα πενήντα του χρόνια ο Μέγας Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής κράσεώς του και της αυστηρής ασκητικής ζωής του (ορισμένες πηγές λένε από βαριά αρρώστια του ήπατος ή των νεφρών), την 1η Ιανουαρίου του 378 μ.Χ. ή κατ’ άλλους το 379 με 380 μ.Χ., παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

Εορτολόγιο: Βασίλειος, Βασίλης, Βάσος, Βασίλας, Μπίλλης, Μπίλης, Βασιλεία, Βασιλική, Βάσω, Βάσια, Βιβή, Βίκυ, Βίβιαν, Βασούλα, Βασιλίνα Εμμέλεια, Εμμελεία * Τηλέμαχος.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου, ὡς δεξαμένην τὸν λόγον σου· δι’ οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας, τὴν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας, τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας. Βασίλειον ἱεράτευμα, Πάτερ Ὅσιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον
Ὥφθης βάσις ἄσειστος τῇ Ἐκκλησίᾳ, νέμων πᾶσιν ἄσυλον, τὴν κυριότητα βροτοῖς, ἐπισφραγίζων σοῖς δόγμασιν, Οὐρανοφάντορ Βασίλειε Ὅσιε.

Μεγαλυνάριον
Τὸν οὐρανοφάντορα τοῦ Χριστοῦ, μύστην τοῦ Δεσπότου, τὸν φωστῆρα τὸν φαεινόν, τὸν ἐκ Καισαρείας, καὶ Καππαδόκων χώρας, Βασίλειον τὸν μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

Ὁ Οἶκος
Τῆς σωφροσύνης ὁ κρατήρ, τὸ στόμα τῆς σοφίας, καὶ βάσις τῶν δογμάτων, Βασίλειος ὁ μέγας, πᾶσιν ἀστράπτει νοερῶς. Δεῦτε οὖν, καὶ στῶμεν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, θερμῶς ἐνατενίζοντες, τοῖς θαύμασι τοῖς τούτου τερπόμενοι, καὶ ὥσπερ λαμπηδόνι ἀστραφθέντες τῷ φωτὶ αὐτῶν, θαλφθῶμεν τῷ τοῦ βίου καθαρτικῷ πνεύματι, μιμούμενοι αὐτοῦ τὴν πίστιν, τὴν ζέσιν, τὴν ταπείνωσιν, δι’ ὧν οἶκος ἐδείχθη τοῦ ὄντως Θεοῦ· πρὸς ὃν βοῶντες ὑμνοῦμεν, οὐρανοφάντορ Βασίλειε Ὅσιε.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ λόγον.
Ἑξανοίξας τὸ στόμα λόγῳ Θεοῦ, ἐξηρεύξω σοφίαν κήρυξ φωτός, καὶ φρόνημα ἔνθεον, τῇ οἰκουμένῃ κατέσπειρας· τῶν γὰρ Πατέρων ὄντως, κυρώσας τὰ δόγματα, κατὰ Παῦλον ὤφθης, τῆς πίστεως πρόμαχος· ὅθεν καὶ Ἀγγέλων, συμπολίτης ὑπάρχεις, καὶ τούτων συνόμιλος, ἀνεδείχθης μακάριε, Θεοφάντορ Βασίλειε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

 

 

 

1 Ιανουαρίου: Εορτάζει ο Μέγας Βασίλειος

 Σήμερα, 1η Ιανουαρίου, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Μεγάλου Βασιλείου, Αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας, και επιτελεί ανάμνηση της περιτομής που καταδέχθηκε ως Άνθρωπος ο Σωτήρας Χριστός.

Την περιτομή των αρσενικών παιδιών, κατά την όγδοη ημέρα από τη γέννηση, ημέρα ονοματοδοσίας, προνοούσε ο Μωσαϊκός Νόμος. Έκφραση πίστης και αφοσίωσης στον αληθινό Θεό.

Ο Ιησούς, με την εφαρμογή της περιτομής και άλλων διατάξεων, τελειοποιεί τον Παλαιό Νόμο. Σύμφωνα με τον Απ. Παύλο, με τον ερχομό του Χριστού στη γη, ούτε περιτομή ισχύει ούτε το αντίθετό της, η ακροβυστία, αλλά καινή κτίση, αφού με την Ενανθρώπησή Του τα πάντα ανακαινίζονται.

Η Περιτομή του Χριστού θεωρείται Δεσποτική Εορτή, εντούτοις έχει επισκιαστεί από την εορτή του Μεγάλου Πατέρα της Εκκλησίας, ο οποίος γεννήθηκε το 330 μ.Χ. στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ως παιδάκι έζησε στο χωριό Άννησα και μεγάλωσε στη Νεοκαισάρεια του Πόντου και έπειτα στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Οι γονείς του, ο Βασίλειος και η αγία Εμμέλεια, αν και ευγενείς και πλούσιοι, εντούτοις είχαν ταπείνωση και ακμαιότατο φρόνημα. Έθεσαν τις πρώτες πνευματικές βάσεις σε όλα τα παιδιά τους.

Με εφόδιο τη χριστιανική παράδοση και ανατροφή, ο Βασίλειος ξεκίνησε μια θαυμάσια πορεία. Γνώρισε τις επιστήμες της εποχής του, το ευρύτερο φιλοσοφικό περιβάλλον και προπάντων εισχώρησε στο κάλλος του Ευαγγελίου. Μέσα από την ασκητική του πορεία βίωσε τη θεωρία του ακτίστου φωτός.

Σπούδασε στην Καισάρεια, την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα, φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του το Γρηγόριο το Ναζιανζηνό (το Θεολόγο) και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.

Επιστρέφοντας από την Αθήνα στην Καισάρεια, δίδασκε τη ρητορική τέχνη. Αποφάσισε όμως να ακολουθήσει τη μοναστική ζωή και γι’ αυτό πήγε στα σπουδαία μοναστηριακά κέντρα της εποχής, για να διδαχθεί το Μοναχισμό. Έτσι όταν επέστρεψε, αποσύρθηκε σε Ασκητήριο πλησίον του Ίρη ποταμού στον Πόντο. Χειροτονήθηκε διάκονος, πρεσβύτερος και αναδείχθηκε σε επίσκοπο Καισαρείας, υπερασπιζόμενος την Ορθοδοξία εναντίον του Αρειανισμού, των Ευνομιανών και των Πνευματομάχων.

Ο Μ. Βασίλειος οικοδομώντας το μεγαλειώδες και πολύπλευρο κοινωνικό έργο, τη «Βασιλειάδα», αναδείχθηκε θεμελιωτής της εφαρμοσμένης βιωματικά θεολογίας. Το σπουδαίο αυτό φιλανθρωπικό δημιούργημα είναι εφάμιλλο των πιο σύγxρονων τρόπων κοινωνικής πρόνοιας. Αποτελείτο από ποικίλα συγκροτήματα με ευαγή ιδρύματα, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, γηροκομεία και φτωχοκομεία. Ακόμη προνοούσε και κατοικίες διαμονής για τους εργαζόμενους σε αυτά.

Με πλούσιο συγγραφικό έργο, ο Βασίλειος δικαίως θεωρείται Μέγας Θεολόγος, γιατί θεμελίωσε την Ορθοδοξία, σύμφωνα με τις αποφάσεις της Α΄ Οικ. Συνόδου, στη Νίκαια το 325, και προετοίμασε τη σύγκληση της Β΄ Οικ. Συνόδου στην Κωνσταντινούπολη το 381. Τόσο με το λόγο, όσο και με τα έργα του άφησε για τους επόμενους κληρικούς και επισκόπους παράδειγμα του αυθεντικού ορθόδοξου φρονήματος.

Εκοιμήθη, μετά από πολλές δοκιμασίες και ασθένειες την 31η Δεκεμβρίου του 378 και κηδεύθηκε στην Καισάρεια την 1η Ιανουαρίου του 379, μόλις 48 ετών.

ΠΗΓΗ:ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR

ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2024 ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΗ (Ματθ. β΄ 13-23) (Γαλ. α΄ 11-19)

  

 "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

Μήνυμα σωτήριον

    «Μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτόν»
                                                                   
Τα γεγονότα που σηματοδοτούν τη Γέννηση του Κυρίου, όπως αυτά βγαίνουν μέσα από τη γραφίδα του Ευαγγελιστή Ματθαίου, δίνουν το στίγμα της πορείας που θα ακολουθούσε ο Μεσσίας μέσα στον κόσμο. Το νεογέννητο βρέφος της Βηθλεέμ γνωρίζει από την αρχή το μέγεθος της κακίας των ανθρώπων και γεύεται με τον πιο πικρό τρόπο την εχθρότητα που εκδηλώνουν οι άρχοντες απέναντι του.

Τα  γεγονότα που διαδραματίστηκαν με πρωταγωνιστή το βασιλιά Ηρώδη, ο οποίος με τον πιο αδίστακτο και αιμοσταγή τρόπο εκδήλωσε τις θηριωδίες του, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές, που μαρτυρείται άλλωστε τόσο ξεκάθαρα και από τους ιστορικούς της εποχής εκείνης.

Δείκτες ζωής

Η παρουσία του Χριστού στον κόσμο έφτιαξε νέους και αληθινούς δείκτες ζωής για τον άνθρωπο, οι οποίοι παραπέμπουν σε μια πορεία που τον ανεβάζει σε υψιτενείς τροχιές. Εκεί όπου συντελείται μια σωτήρια συνάντηση με την κατερχόμενη αγάπη του Θεού. Είναι μια πορεία, στην εξέλιξη της οποίας συνθλίβονται οι δαιμονικές δυνάμεις και ο άνθρωπος μπορεί να εγκολπωθεί αυθεντικά τα αιώνια μηνύματα που εκπέμπει το Θείο Βρέφος της Βηθλεέμ. Βέβαια, μπορεί να φαίνεται ότι η δύναμη του σατανά και γενικά του κακού κυριαρχούν ακόμα πάνω στην ανθρωπότητα, με όλα τα οδυνηρά συνεπακόλουθα. Ωστόσο, η επικράτησή τους είναι φαινομενική και προσωρινή. Και αυτό γιατί μέσα στην ιστορία συντελείται αδιάκοπα το σωτήριο σχέδιο της θείας οικονομίας, το οποίο κανένας δεν μπορεί να ανατρέψει ή να ματαιώσει. Ούτε η αγριότητα και θηριωδία του Ηρώδη που εκδηλώθηκαν με τον πιο απεχθή τρόπο, με την απάνθρωπη σφαγή των νηπίων στη Βηθλεέμ και στη γύρω περιοχή, δεν ήταν δυνατό να ματαιώσουν το έργο του νεογέννητου βρέφους, που βρισκόταν κάτω από την προστατευτική πρόνοια του Θεού.

Η Θεία Πρόνοια

Μέσα από το σχέδιο της Θείας Οικονομίας τίποτε δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο. Όλα έχουν το νόημα και το σκοπό τους. Όλα δείχνουν ότι η Πρόνοια του Θεού είναι εκείνη που καθοδηγεί τα πάντα στη ζωή και δεν επιτρέπει στις δυνάμεις του κακού να κυριαρχήσουν πάνω στον άνθρωπο και να τον αφήσουν να συνθλίβεται μέσα από  την καταστροφική μανία του θανάτου. Το ότι η Πρόνοια του Θεού προστατεύει το θείο βρέφος από την απειλητική μανία ενός κοσμικού άρχοντα, το ότι το καθοδηγεί σε ασφαλές μέρος και το προειδοποιεί τελικά για τη δυνατότητα επιστροφής στην πατρίδα του, τί άλλο μπορεί να φανερώνει παρά την επιβεβαίωση των πιο πάνω. Είναι τόσο φανερά τα σημεία που δίνονται γύρω από την ισχυρή παρουσία της Θείας Πρόνοιας, ώστε να μην  χωρούν οποιεσδήποτε αμφιβολίες, επιφυλάξεις ή αμφισβητήσεις. Άλλωστε, ο καθένας από εμάς προσωπικά, μέσα από βιώματα και εμπειρίες, θα πρέπει να έχει αντιληφθεί πολλές φορές στη ζωή του την παρουσία της Θείας Πρόνοιας, η οποία εκδηλώνεται οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Είναι εκείνη που καθοδηγεί κάθε βήμα στη ζωή μας και μάς παρέχει την πιο ασφαλή προστασία. Ακόμα και μέσα από γεγονότα που μπορεί να σκορπούν θλίψη στη ζωή, η ευεργετική παρουσία της Θείας Πρόνοιας αποτελεί ισχυρό εχέγγυο για την πορεία που ακολουθούμε.

Αγαπητοί αδελφοί, τα γεγονότα που μάς περιγράφει η σημερινή ευαγγελική διήγηση δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να πορεύεται με αισιοδοξία προς το μέλλον. Παρά το φαινομενικό θρίαμβο του κακού, του μίσους και της θηριωδίας μέσα στην ιστορία, τελικά εκείνο που επικρατεί είναι η δύναμη της αγάπης. Και η δύναμη αυτή είναι τεράστια, γιατί έχει σαν αληθινή πηγή της τον Χριστό.

 Το ότι ο Θεός προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση και σαρκώνεται, αποκαλύπτει το μέγεθος της αγάπης και φιλανθρωπίας του, αλλά και την πραγματικότητα της κατάργησης των δυνάμεων του κακού. Ας εγκολπωθούμε, λοιπόν, αυτό το σωτήριο μήνυμα μέσα από το νέο ήθος που φανερώνεται στη Φάτνη και διαποτίζει όλο το είναι μας. Μόνο έτσι μπορεί να καταξιωθεί ο άνθρωπος ως χαριτωμένη και χριστοειδής ύπαρξη.

Χριστάκης Ευσταθίου, θεολόγος

Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Δεκεμβρίου 2024

 Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Δεκεμβρίου 2024, Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν (Ματθ. β΄ 13-23)

3 Ἀναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. 14 Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον, 15 καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου, ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου. 16 Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρί-βωσε παρὰ τῶν μάγων. 17 τότε ἐπληρώθη τὸ ρηθὲν ὑπὸ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος· 18 φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν. 19 Τελευτήσαντος δὲ τοῦ Ἡρῴδου ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ φαίνεται τῷ Ἰωσὴφ ἐν Αἰγύπτῳ 20 λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ πορεύου εἰς γῆν Ἰσραήλ· τεθνήκασι γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ παιδίου. 21 ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ἦλθεν εἰς γῆν Ἰσραήλ. 22 ἀκούσας δὲ ὅτι Ἀρχέλαος βασιλεύει ἐπὶ τῆς Ἰου-δαίας ἀντὶ Ἡρῴδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν· χρηματισθεὶς δὲ κατ᾿ ὄναρ ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, 23 καὶ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ, ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Ναζωραῖος κληθήσεται.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

13 Ὅταν λοιπόν ἀναχώρησαν οἱ μάγοι, ἰδού, ἕνας ἄγ­γε­λος Κυρίου φάνηκε στόν Ἰωσήφ σέ ὄνειρο καί τοῦ εἶ­πε: Σήκω, πάρε τό παιδί καί τή μητέρα του καί φύγε στήν Αἴγυπτο, καί μεῖνε ἐκεῖ μέχρι νά σοῦ πῶ. Φύ­γε, διότι ὁ Ἡρώδης σκοπεύει νά ψάξει τό παιδί γιά νά τό σκοτώσει. 14 Σηκώθηκε λοιπόν ὁ Ἰωσήφ καί μέσα στή νύχτα πῆ­ρε τό παιδί καί τή μητέρα του καί ἀναχώρησε γιά τήν Αἴγυπτο. 15 Κι ἔμεινε ἐκεῖ μέχρι πού πέθανε ὁ Ἡρώδης· γιά νά ἐπαληθευθεῖ ἀκριβῶς ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ Κύριος μέσῳ τοῦ προφήτη: Ἀπό τήν Αἴγυπτο κάλεσα τόν υἱό μου νά ἐπιστρέψει στόν τόπο τῆς γεννήσεώς του. 16 Τότε ὁ Ἡρώδης, ὅταν εἶδε ὅτι οἱ μάγοι τόν ἐξαπάτη­σαν καί τόν ξεγέλασαν, θύμωσε πολύ. Ἔστειλε λοιπόν στρα­τιῶτες, οἱ ὁποῖοι σκότωσαν ὅλα τά παιδιά πού ἦταν στή Βηθλεέμ καί σ’ ὅλα τά περίχωρα καί τά σύνορά της, ἀπό ἡλικία δύο ἐτῶν καί κάτω, σύμφωνα μέ τό χρονικό διάστημα πού ἐξακρίβωσε ἀπό τούς μάγους. 17 Τότε πραγματοποιήθηκε πλήρως ἐκεῖνο πού προφήτευσε ὁ προφήτης Ἱερεμίας: 18 Φωνή σπαρακτική ἀκούστηκε στό χωριό Ραμᾶ τῆς φυλῆς Βενιαμίν, θρῆνος καί κλάματα καί ὀδυρμός πολύς. Ἡ σύζυγος τοῦ Ἰακώβ Ραχήλ, πού ἦταν ἐκεῖ θαμμένη, κλαίει τά παιδιά της (μέ τό στόμα τῶν ἀπογόνων της μητέρων πού στερήθηκαν τά μικρά τους) καί δέν θέλει μέ κανένα τρόπο νά παρηγορηθεῖ, διότι τά ἀθῶα αὐτά παιδιά δέν ὑπάρχουν πλέον στή ζωή. 19 Ὅταν λοιπόν πέθανε ὁ Ἡρώδης, ἰδού, ἕνας ἄγγελος Κυρίου φάνηκε στόν Ἰωσήφ σέ ὄνειρο στήν Αἴγυπτο 20 καί τοῦ εἶπε: Σήκω καί πάρε τό παιδί καί τή μητέρα του καί πήγαινε μέ τήν ἡσυχία σου στή χώρα τῶν Ἰσραηλιτῶν. Διότι ἔχουν πεθάνει πλέον ἐκεῖνοι πού ζητοῦσαν νά πάρουν τή ζωή τοῦ παιδιοῦ. 21 Σηκώθηκε λοιπόν, πῆρε τό παιδί καί τή μητέρα του καί ἦλθε στήν Παλαιστίνη. 22 Ἀλλά ὅταν ἄκουσε ὅτι στήν Ἰουδαία βασίλευε ὁ Ἀρχέλαος στή θέση τοῦ πατέρα του Ἡρώδη, φοβήθηκε νά πάει ἐκεῖ. Μέ ἐντολή ὅμως πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός στό ὄνειρό του ἀναχώρησε γιά τά μέρη τῆς Γαλιλαίας, ὅπου ἡγεμόνας ἦταν ὁ Ἡρώδης ὁ Ἀντίπας, ὁ ὁποῖος ἦταν λιγότερο σκληρός ἀπό τόν ἀδελφό του Ἀρχέλαο. 23 Κι ἀφοῦ ἦλθε ἐκεῖ, ἐγκαταστάθηκε στήν πόλη πού λέγεται Ναζαρέτ. Γιά νά πραγματοποιηθεῖ ἔτσι ἐκεῖνο πού εἶπαν οἱ προφῆτες, ὅτι ὁ Ἰησοῦς θά ὀνομασθεῖ περιφρονητικά ἀπό τούς ἐχθρούς του Ναζωραῖος.

 Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Δεκεμβρίου 2024, πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως (Γαλ. α΄ 11-19)

Ἀδελφοί, γνωρίζω ὑμῖν τὸ εὐαγ­γέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ᾿ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου πα­ρέ­λαβον αὐτὸ οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι᾿ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἠκού­σατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, ὅτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτήν, καὶ προέκοπτον ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ ὑπὲρ πολλοὺς συνηλικιώ­τας ἐν τῷ γένει μου, περισσοτέρως ζη­λω­τὴς ὑπάρχων τῶν πατρικῶν μου παραδόσεων. Ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας μητρός μου καὶ καλέσας διὰ τῆς χάριτος αὐτοῦ ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοί, ἵνα εὐαγγελίζωμαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, εὐθέως οὐ προσανεθέμην σαρκὶ καὶ αἵματι, οὐδὲ ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς πρὸ ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλὰ ἀπῆλθον εἰς Ἀραβίαν, καὶ πάλιν ὑπέ­στρεψα εἰς Δαμασκόν. Ἔπειτα με­τὰ ἔτη τρία ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα ἱστο­ρῆσαι Πέτρον, καὶ ἐπέμεινα πρὸς αὐτὸν ἡμέρας δεκαπέντε· ἕτερον δὲ τῶν ἀ­πο­στόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ Ἰά­κωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου.

ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

«Εὐδόκησεν ὁ Θεός… ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοί»

Τὴ σημερινὴ Κυριακή, ἡ ὁποία ὀνομάζεται Κυριακή μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ ἰδιαιτέρως τὸν προφήτη Δαβίδ, τὸν ἅγιο Ἰωσὴφ τὸν Μνήστορα τῆς Θεοτόκου καὶ τὸν ἅγιο Ἰάκωβο τὸν Ἀδελφόθεο, γιὰ τὸν ὁποῖο γίνεται ἰδιαίτερη ἀναφορὰ στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας. Στὴν περικοπὴ αὐτὴ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται στὴ θαυμαστὴ μεταστροφή του ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ μεταξὺ ἄλλων ἐπισημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς θέλησε νὰ ἀποκαλύψει τὸν Υἱό του, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, μέσα στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τοῦ Ἀποστόλου. «Εὐδόκησεν ὁ Θεός… ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοί», γράφει. Μὲ ἀφορμὴ τὸν λόγο αὐτὸ ἂς δοῦμε στὴ συνέχεια πῶς ἀποκαλύπτεται ὁ Θεὸς στὸν καθένα μας καὶ πῶς ὀφείλουμε ν᾿ ἀνταποκριθοῦμε στὴν ἀποκάλυψη αὐτή.

1. Οἱ παράδοξοι δρόμοι τοῦ Θεοῦ

Καταρχὰς πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος δὲν ἀναφέρεται μόνο στὸ θαυμαστὸ γεγονὸς ποὺ τοῦ συνέβη, ὅταν πορευόταν πρὸς τὴ Δαμασκό, τότε ποὺ εἶδε φῶς ἐκτυφλωτικὸ καὶ ἄκουσε τὸν ἴδιο τὸν Κύριο νὰ τοῦ ὁμιλεῖ. Ἐκεῖ τοῦ φανερώθηκε ὁ Θεὸς μέσῳ τῶν ἐξωτερικῶν αἰσθήσεων. Ἐδῶ ἀναφέρεται σὲ μία ἐσωτερικὴ ἀποκάλυψη, ἡ ὁποία ἔγινε μὲ τρόπο μυστικὸ μέσα του. «Οὐ διὰ ρημάτων μόνον ἤκουσε τὰ περὶ τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ πολλοῦ Πνεύματος ἐπληρώθη» (ΕΠΕ 20, 214), ἐπισημαίνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Δηλαδή, τὰ τῆς πίστεως δὲν τὰ ἄκουσε μόνο μὲ λόγια ὁ Ἀπόστολος, ἀλλὰ γέμισε ἐσωτερικὰ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Γι᾿ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ τὴ φράση «ἐν ἐμοί», ποὺ σημαίνει στὸ ἐσωτερικό μου, στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου.

Ἐκεῖ ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός, στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, στὸ κέν­τρο τῆς πνευματικῆς του ζωῆς. Φανερώνεται δὲ μὲ τρόπους συχνὰ ἀνεξ­ιχνίαστους, ἀνεξερεύνητους. Γιὰ παράδειγμα, μέσα ἀπὸ ἕνα ἔντονο βίωμα στὴ θεία Λειτουργία, στὴν ἱερὰ Ἐξομολόγηση. Ἄλλοτε κατὰ τὴ συνομιλία μας μὲ ἕναν ἐνάρετο ἄνθρωπο, ποὺ ἐνεργεῖ μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἄλλοτε κατὰ τὴν ἀκρόαση ἑνὸς κηρύγματος, ἢ κατὰ τὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπως συν­έβη στὸν ἱερὸ Αὐγουστίνο.

Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ γίνεται κάποτε μὲ τρόπο λεπτό, διακριτικό. Δὲν εἶναι ὅμως λίγες καὶ οἱ περιπτώσεις ποὺ ὁ Θεὸς φανερώνεται μέσα ἀπὸ ἕνα συγ­κλονιστικὸ θαῦμα, ἢ μέσα ἀπὸ γεγονότα ὀδυνηρά, τὰ ὁποῖα συνταράσσουν τὴ ζωή μας, ὅπως εἶναι ἡ ἀποτυχία, ἡ ἀσθένεια, ὁ θάνατος. Ποικίλλουν λοιπὸν οἱ δρόμοι ποὺ ἀκολουθεῖ ὁ Κύριος γιὰ νὰ ἀποκαλυφθεῖ στὸν ἄνθρωπο. Ὅλοι ὅμως ὁδηγοῦν στὴν ἴδια βεβαιότητα, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ζωντανὸς Θεός, ὁ Ὁποῖος στέκεται πάντοτε δίπλα μας. Πῶς ὅμως ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὴν ἀποκάλυψή του;

2. Ἡ ἀνταπόκρισή μας

Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στὸν ἀπόστολο Παῦλο σφράγισε τὴ μετέπειτα ζωή του. Αὐτὸς ποὺ «ἐδίωκε τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ», ὅπως ἀκούσαμε στὴν ἀποστολικὴ περικοπή, ἔγινε κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου «ἐν τοῖς ἔθνεσιν», δηλαδὴ σὲ λαοὺς εἰδωλολατρικούς. Ἀνταποκρίθηκε στὸ κάλεσμα, στὴ φανέρωση τοῦ Κυρίου, ἡ δὲ ἀνταπόκριση αὐτὴ ἔγινε αἰτία νὰ δεχθεῖ κι ἄλλες ἀποκαλύψεις· ν᾿ ἁρπαχθεῖ καὶ ν᾿ ἀνυψωθεῖ μέχρι τὸν τρίτο οὐρανό· νὰ μεταφερθεῖ στὸν Παράδεισο καὶ ν᾿ ἀκούσει «ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 4), ὅπως ὁ ἴδιος περιγράφει. Δηλαδή, ν᾿ ἀκούσει λόγια ποὺ κανένας ἄνθρωπος δὲν ἔχει τὴ δύναμη, οὔτε ἐπιτρέπεται νὰ ἐκφράσει, λόγῳ τῆς ἱερότητάς τους.

Τί εἶδε καὶ ἄκουσε ὁ θεῖος Ἀπόστολος, δὲν τὸ γνωρίζουμε. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ διδασκόμαστε εἶναι ὅτι ἡ κάθε ἀποκάλυψη ποὺ δεχόμαστε ἀπὸ τὸν Θεό, ἐκτὸς ἀπὸ ἀνεκτίμητο δῶρο, ἀποτελεῖ καὶ μιὰ ὑψηλὴ εὐθύνη ν᾿ ἀλλάξουμε ζωή· νὰ πλησιάσουμε περισσότερο τὸν Χριστό· ν᾿ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας, ὅπως ἡ ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου ἀπομακρύνει τὸ σκοτάδι τῆς νύχτας. Ἡ κάθε φανέρωση τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ μᾶς ἀνακαινίζει, νὰ σφραγίζει τὴ ζωή μας. Τότε ὁ Κύριος θὰ μᾶς ἀποκαλύπτεται ὅλο καὶ περισσότερο. Θὰ μορφώνεται «Χριστὸς ἐν ἡμῖν» (Γαλ. δ΄ 19). Θὰ διακρίνουμε τὴ μορφή του μέσα μας ὅλο καὶ πιὸ ἐναργῶς. Θὰ παίρνουμε κι ἐμεῖς τὴ δική του μορφή.

«Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ἀνατολὴ ἀνατολῶν, καὶ οἱ ἐν σκότει καὶ σκιᾷ εὕρομεν τὴν ἀλήθειαν», ψάλλουμε στὸν Ὄρθρο τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Ἑορτάζουμε τὴ φανέρωση τοῦ Θεοῦ ἀνάμεσά μας, τὴν ἐνανθρώπησή του στὸν κόσμο. Φωτιζόμαστε ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ τοῦ δικοῦ του πνευματικοῦ φωτός, ποὺ διώχνει τὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ ὁδηγεῖ στὴν ἀλήθεια. Ἂς ἀνταποκριθοῦμε στὴ φανέρωσή του καὶ σὲ κάθε ἀποκάλυψή του μέσα στὴν καρδιά μας, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε ν᾿ ἀτενίσουμε τὴ θεία μορφή του στὴν οὐράνια Βασιλεία του, ὄχι πλέον «δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι», ὄχι δηλαδὴ θολά, ἀλλὰ «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 12).

Η Φυγή στην Αίγυπτο και το Μυστήριο της Θείας Πρόνοιας

«Η Φυγή στην Αίγυπτο». Εικόνα κρητικής τέχνης, 15ος αι., Μουσείο Μπενάκη (Δωρεά: Ελένης Σταθάτου, 0,28x0,62 μ., λεπτομέρεια).

Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής

 «Ἀναχωρησάντων τῶν Μάγων, ἰδού, ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ Ἰωσήφ, λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον, τοῦ ἀπολέσαι αὐτό» (Ματθ. 2,13).

Το θείο βρέφος αναπνέει σε μια νύχτα που σκεπάζει τη γη με πυκνή πάχνη, ενώ οι σκιές του φόβου απλώνονται στη Βηθλεέμ. Ο Ιωσήφ, υπάκουος στο θείο πρόσταγμα, ξεκινά την οδοιπορία προς την άγνωστη γη της Αιγύπτου. Η νύχτα γεννά αστέρια στο σκοτεινό στερέωμα, καθώς η Θεοτόκος σφίγγει στην αγκαλιά της τον Υιό του Θεού.

Μέσα στη σιωπή της νύχτας, το θείο σχέδιο ξετυλίγεται. Η φυγή προς την Αίγυπτο δεν είναι απλώς μια ιστορική αφήγηση αλλά ένα βαθύ μυστήριο της θείας οικονομίας. Σαν κόκκινη κλωστή που διαπερνά το ύφασμα της ιστορίας, η προφητεία εκπληρώνεται στην κάθε λεπτομέρεια. Στα βάθη της ερήμου, εκεί όπου οι άνεμοι σφυρίζουν αρχέγονους ψαλμούς, η αγία οικογένεια βρίσκει καταφύγιο.

Στις παρυφές της ερήμου, η αγωνία του διωγμού μετουσιώνεται σε ελπίδα, καθώς η θεία πρόνοια καθοδηγεί τα βήματα των φυγάδων. Οι πλανήτες στο στερέωμα γίνονται οδοδείκτες στο σκοτεινό ουρανό, και η άμμος της ερήμου μετατρέπεται σε χρυσή σκόνη κάτω από τα πόδια του θείου βρέφους. Βαθιά στη σιωπή, ο Ιωσήφ ατενίζει το μέλλον με πίστη.

Η θεία οικονομία εκτυλίσσεται μυστικά μέσα στην απεραντοσύνη της ερήμου, καθώς η Παναγία, νέα Κιβωτός της Διαθήκης, κρατά στην αγκαλιά της τον ενσαρκωμένο Λόγο που έρχεται να ανακαινίσει την κτίση. Η έρημος, τόπος ησυχίας και θεογνωσίας, υποδέχεται το μυστήριο της θείας συγκατάβασης, ενώ η φυγή μεταμορφώνεται σε πορεία πνευματικής ανάβασης προς την κατανόηση του βάθους του θείου θελήματος.

Γράφει ο Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας: «Τότε Ἡρώδης ἰδὼν, ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν Μάγων. Ωσπερ τῷ Φαραὼ ἐνέπαιξεν ὁ Θεὸς διὰ Μωϋσέως, οὕτω καὶ τῷ Ἡρώδῃ διὰ τῶν Μάγων».[1]

Η παραλληλία μεταξύ Φαραώ και Ηρώδη αποκαλύπτει το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της θείας παρέμβασης στην ιστορία για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η θεία οικονομία αποκαλύπτεται στα βάθη της ιστορίας ως δύναμη που κατευθύνει τα γεγονότα προς την τελείωση του σχεδίου της σωτηρίας, καθώς ο Κύριος χρησιμοποιεί την ανθρώπινη αδυναμία για να φανερώσει τη δύναμή Του.

Τα δεσμά της κοσμικής εξουσίας διαλύονται μπροστά στην αλήθεια της θείας παρουσίας, ενώ η σοφία του Θεού μεταστρέφει τα σχέδια των ισχυρών σε όργανα της προνοίας Του. Η ιστορία επαναλαμβάνεται κυκλικά, αποκαλύπτοντας τη συνέχεια της θείας παιδαγωγίας, καθώς ο Κύριος οδηγεί το νέο Ισραήλ, την Εκκλησία Του, από τη δουλεία στην ελευθερία των τέκνων του Θεού. Ο Ηρώδης, όπως και ο Φαραώ πριν από αυτόν, γίνεται άθελά του μάρτυρας της θείας δύναμης που μεταμορφώνει την ανθρώπινη κακία σε ευκαιρία φανέρωσης της σωτήριας οικονομίας.

Η φωνή του θρήνου διαπερνά τον αέρα της Βηθλεέμ. Τα νήπια πέφτουν από το ξίφος του Ηρώδη, και οι μητέρες θρηνούν τα τέκνα τους. «Φωνὴ ἐν Ῥαμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς» (Ματθ. 2,18). Κρύσταλλα πάγου καλύπτουν τις καρδιές των ανθρώπων, ενώ η νύχτα βυθίζεται σε απόκοσμη σιωπή.

Παράλληλα, ο χρόνος κυλά αργά στην έρημο της Αιγύπτου, όπου τα βήματα της αγίας οικογένειας χαράζουν αόρατα μονοπάτια στην άμμο. Η νύχτα μοιάζει με μαύρο βελούδο που σκεπάζει το μυστήριο της θείας φυγής, ενώ τα αστέρια τρεμοπαίζουν σαν δάκρυα στα μάτια του ουρανού. Ο Ιωσήφ, σιωπηλός φύλακας του μυστηρίου, οδηγεί την Παρθένο και το θείο βρέφος μέσα από την απεραντοσύνη της ερήμου.

Στην καρδιά της αιγυπτιακής γης, το θείο βρέφος μεγαλώνει μακριά από τον κίνδυνο. Η έρημος γίνεται καταφύγιο, και η εξορία μεταμορφώνεται σε τόπο προστασίας. Τα φοινικόδεντρα λυγίζουν στον άνεμο σαν προσκυνητές μπροστά στο μυστήριο της θείας παρουσίας, ενώ οι πέτρες της ερήμου ψιθυρίζουν αρχαίες προφητείες.

«Ἀκούσας δὲ ὅτι Ἀρχέλαος βασιλεύει ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ Ἡρῴδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν» (Ματθ. 2,22). Ο φόβος του Ιωσήφ για τον Αρχέλαο γίνεται οδηγός προς τη Γαλιλαία, όπως τα πουλιά της ερήμου που πετούν προς άγνωστους ουρανούς. Η Ναζαρέτ ανοίγει τις πύλες της για να υποδεχθεί το θείο βρέφος, ενώ οι προφητείες εκπληρώνονται σε κάθε βήμα της ιερής πορείας.

Η επιστροφή από την Αίγυπτο σηματοδοτεί την απαρχή μιας νέας θεοφάνειας στο μυστήριο της θείας οικονομίας, καθώς το φως της χάριτος διαλύει τις σκιές του παρελθόντος ως αυγή πνευματική.

Το θείο βρέφος, ως νοητός ήλιος, αυξάνει και κραταιούται εν σοφία, ενώ η Ναζαρέτ, η ταπεινή πόλη που ο προφητικός λόγος προανήγγειλε, μεταμορφώνεται σε νέα Εδέμ, όπου ο δεύτερος Αδάμ θα αναπλάσει την πεπτωκυία φύση.

Εκεί, στο εργαστήριο της θείας οικονομίας, η ανθρώπινη φύση καθαίρεται ως χρυσός στο χωνευτήρι, καθώς ο ενσαρκωμένος Λόγος αποκαλύπτει σταδιακά το βάθος της θείας αγάπης που θα κορυφωθεί στο Σταυρό και την Ανάσταση, χαρίζοντας στην ανθρωπότητα την προοπτική της θεώσεως. Όπως γράφει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, "ὁ Λόγος παχύνεται σαρκί, ἵνα ἡ σάρξ γένηται Λόγος",[2] και η κτίση ολόκληρη αγάλλεται ενώπιον του θαύματος της θείας συγκαταβάσεως.

[1] Θεοφύλακτος Βουλγαρίας, Τα Ευρισκόμενα Πάντα, εν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, επιμ. Jacques-Paul Migne, τ. 123 (Paris: J.-P. Migne, 1864), 169.

[2] Μάξιμος ο Ομολογητής, "Σχόλια εις το Περί θείων ονομάτων", εν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, επιμ. Jacques-Paul Migne, τ. 4 (Paris: J.-P. Migne, 1857), 264D.

ΠΗΓΗ:ΡΟΜΦΑΙΑ.GR

Χριστουγεννιάτικη Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

 

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ  2024

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ & ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

κ.κ.Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΟΧΡΙΣΤΟΝ ΠΛΗΡΩΜΑ

ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

Τέκνα μου ἀγαπητά καί πεφιλημένα,

Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε!

 Τά Χριστούγεννα, κορυφαία χριστιανική ἑορτή, δέν εἶναι ἁπλῶς εὐκαιρία ἀνταλλαγῆς εὐχῶν καί δώρων, οἰκογενειακῆς θαλπωρῆς, ψυχαγωγίας, πού προσφέρει πνευματική εὐφορία στήν κοινωνική ζωή. Εἶναι κυρίως μιά ἀκένωτη πηγή πολυδιάστατης ἐλπίδος -γιά τήν ἀξία τοῦ κάθε ἀνθρώπινου προσώπου, γιά τήν πορεία τῆς ἀνθρωπότητος, γιά τό νόημα τῆς ζωῆς. Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ διαλαλεῖ ἑορταστικά ὅτι «οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον» (Ἰω. 3:16). Δέν εἴμαστε, λοιπόν, μόνοι μας στήν περιπέτεια αὐτοῦ τοῦ βίου. Μέ τήν ἐνανθρώπησή Του ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ προσέλαβε ὁλόκληρη τήν ἀνθρώπινη φύση, στήν πνευματική καί ὑλική της οὐσία, καί τήν ἀνέπλασε.

  Πρόκειται γιά ἕνα Γεγονός πού ἀποτελεῖ τό κέντρο τῆς χριστιανικῆς ἀποκαλύψεως: «ὁ Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α΄ Τίμ. 3:16). Αὐτή ἡ φανέρωση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ «ἐν σαρκί» συνιστᾶ τή μοναδικότητα τῆς χριστιανικῆς πιστεως. Ἄς τό τονίσουμε «ἔτι καί ἔτι»: ὁ Θεός, ὁ Δημιουργός καί Κύριος τοῦ σύμπαντος δέν εἶναι μιά ἀπρόσωπη ἐνέργεια, σοφία, δύναμη. Εἶναι προσωπικός Θεός, πού ἀποκαλύπτεται στόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος βρίσκεται σέ συνεχῆ σχέση μαζί Του. Μιά σχέση πού γίνεται αἰσθητή ἀπό ὁλόκληρη τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη: «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ἰω. 4:16). Αὐτός ὁ Θεός δέν ἐγκατέλειψε τόν κόσμο, πού τόν θανατώνουν ἡ ἐγωπάθεια, τό μῖσος, ἡ ἀδικία, ἡ ἀπόγνωση. Ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων μᾶς καλεῖ νά ἀναλογιστοῦμε ὅτι ἡ ἐλπίδα τῆς παρουσίας Του μέσα στή ζωή μας ἀποτελεῖ τήν πηγή τῆς ὑπομονῆς.

 Οἱ ποικίλες ἀντιξοότητες καί τά ἀδιέξοδα πού ἐμφανίζονται στήν ἐπίγεια πορεία τοῦ Λυτρωτῆ ἀντιμετωπίζονται πάντοτε μέ ὑπομονή ἐλπίδος. Ἤδη στή Γέννησή Του, ὅπως ἀπεικονίζεται στήν ὀρθόδοξη ἁγιογραφία, μιά γαλήνια ὑπομονή γεμάτη λάμψη ἀντικατοπτρίζεται στό βλέμμα τῆς Παναγίας Μητέρας, τοῦ Ἰωσήφ, καθώς καί τῶν ποιμένων καί τῶν μάγων. Ἀκόμη καί στό βλέμμα τῶν ζώων στό ταπεινό σπήλαιο καί τοῦ ὑποζυγίου, πού μετεῖχε στήν περιπέτεια τῆς ξενιτιᾶς τοῦ μικροῦ Ἰησοῦ, φανερώνεται μιά ἤρεμη ὑπομονή.

  Ἡ ὑπομονή τῆς ἐλπίδος πού ἐκπέμπεται τά Χριστούγεννα δέν συνιστᾶ ἀδυναμία, ἀντιθέτως δηλώνει μιά μυστική δύναμη. Μεταμορφώνει καί τίς μεγαλύτερες θλίψεις καί ἀδυναμίες τῆς παρούσης ζωῆς ἐνισχύοντας τήν ἀντοχή, τό ἀγωνιστικό φρόνημα, τήν ἀντίσταση ποιότητος, τή στήριξη τῆς ἀλήθειας καί τῆς δικαιοσύνης. Ἀπό τήν προσωπική του ἐμπειρία ὁ Ἀπόστολος Παῦλος βεβαιώνει: «εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονήν κατεργάζεται, ἡ δέ ὑπομονή δοκιμήν, ἡ δέ δοκιμή ἐλπίδα, ἡ δέ ἐλπίς οὐ καταισχύνει» (Ρωμ. 5:3-5). Μέ τήν ὑπομονή ὁ πνευματικός ἄνθρωπος ἀξιοποιεῖ καλύτερα τίς νοητικές καί συναισθηματικές του δυνάμεις. Ἡ ὑπομονή ἑνωμένη μέ ἤρεμη ἐπιμονή ἀνοίγει περάσματα σέ πολλά ἀδιέξοδα ἀνθρωπίνων σχέσεων, σέ κρίσεις ὑγείας, στή φτώχεια, σέ κοινωνικές ἀναταράξεις. Ὁδηγεῖ τήν ἀνθρώπινη ζωή στήν ὡριμότητα «ἡ δέ ὑπομονή ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἧτε τέλειοι καί ὁλόκληροι ἐν μηδενί λειπόμενοι» (Ἰακ. 1:4).

 Ἡ ἐλπίδα στηρίζει τήν ὑπομονή καί ἡ ὑπομονή ἐνισχύει τήν ἐλπίδα, ἀντλῶντας καί οἱ δύο δύναμη ἀπό τήν πίστη. Οἱ ἀναφορές τῆς Ἁγίας Γραφῆς στήν ὑπομονή εἶναι πολύπτυχες καί διορατικές. Μᾶς βοηθοῦν νά πορευόμαστε «τῇ ἐλπίδι χαίροντες τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες» (Ρωμ. 12:12). Ἀναλογιζόμενοι τό παράδειγμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν καί τῶν ἁγίων πού τόν ἀκολούθησαν: «δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν» (Ἑβρ. 12:1-2). Μέ τό βλέμμα προσηλωμένο σ΄ Αὐτόν, ἀντιμετωπίζουμε νηφάλια καί σθεναρά ὅλες τίς δοκιμασίες πού ὀρθώνονται μπροστά μας.

 Κάθε ἐποχή ἔχει τίς δικές της ἀναταραχές, πολεμικές συγκρούσεις, καταστροφές, τραγωδίες, ἀνέχεια, σπαραγμό, ἀπελπισία. Καί ἡ δική μας συγκλονίζεται ἀπό παρατεινόμενους ἀδιανόητα σκληρούς πολέμους σέ πολλές γωνιές τῆς γῆς καί κοντύτερα στήν Οὐκρανία καί στήν Παλαιστίνη. Ἀντιθέσεις καί ρήγματα ταλαιπωροῦν ἀκόμη καί τά ἐκκλησιαστικά περιβάλλοντα. Κάθε λαός ἔχει τά δικά του πολύμορφα προβλήματα. Κάθε κοινότητα, κάθε ἄνθρωπος βιώνει ὧρες μελαγχολίας καί πόνου. Γιά ὅλες τίς περιπτώσεις, ἀπαραίτητος ὁδηγός παραμένει ἡ ὑπομονή τῆς ἐλπίδος

 Ἄς ἐντείνουμε τήν ἱκεσία μας γιά κατάπαυση τῶν φονικῶν συγκρούσεων καί τῶν ποικίλων κοινωνικῶν κρίσεων, ὥστε νά ἐπικρατήσει ὅπου γῆς εἰρήνη. Ἄς προσπαθήσουμε «διά τῆς ὑπομονῆς καί τῆς παρακλήσεως τῶν Γραφῶν» νά ἐνισχύσουμε τήν ὁμοφροσύνη μεταξύ μας καί τήν ἁρμονική συνεργασία, αὐξάνοντας τήν ἐλπίδα μέσα μας. «Ὁ δέ Θεός τῆς ἐλπίδος πληρῶσαι ὑμᾶς πάσης χαρᾶς καί εἰρήνης ἐν τῷ πιστεύειν, εἰς τό περισσεύειν ὑμᾶς ἐν τῇ ἐλπίδι ἐν δυνάμει Πνεύματος Ἁγίου» (Ρωμ. 15:13).

 Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε! Ἡ ὑπομονή τῆς ἐλπίδος ἄς πλημμυρίζει, μέ τή χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τίς καρδιές μας μέ ὁλοφώτεινη χαρά καί εἰρήνη, ἰδιαιτέρως, στή διάρκεια αὐτῶν τῶν ἑορτῶν του Δωδεκαημέρου καί σέ ὅλο τό ἐρχόμενο Νέο Ἔτος 2025!

Χρόνια Πολλά καί Εὐλογημένα!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΕΤΕΧΘΗ!

 

Μέ ὅλη μου τήν ἀγάπη!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΥΜΝΟΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ: Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί..., Τί θαυμάζεις Μαριάμ;..., Ὁ ἀχώρητος παντί...

 

Παιδική Χορωδία Σπύρου Λάμπρου - Παιδικά Χριστούγεννα (Full Album Audio)

 

Τι πρέπει να κάνουμε τώρα τα Χριστούγεννα

 Του Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’.

 ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ – Λέγουν ότι τα Χριστούγεννα είναι απλώς μία ημέρα του ημερολογίου. Μία ημέρα διακοπών, γλεντιού, ξενυχτιού, παιξίματος χαρτιών, αγορών, εκδρομών και άλλα τέτοια κοσμικά φαινόμενα.

Αυτά όλα όμως, πόρρω απέχουν από το βαθύτερο νόημα της εορτής. Όσοι τα λέγουν αυτά, βρίσκονται στο σκοτάδι της αγνωσίας και βιώνουν μία «εορτή ανέορτη».

Τα Χριστούγεννα είναι η μεγάλη εορτή της Εκκλησίας, όλων των χριστιανών στην Οικουμένη με το κεντρικό μήνυμα ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού ήλθε στη γη, σαρκώθηκε, ενηνθρώπησε, γεννήθηκε στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Ενώπιόν μας ένα θείο και ιερό Μυστήριο που «ου φέρει έρευνα» αλλά «πίστει μόνη τούτο πάντες δοξάζομεν». Οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας ονομάζουν τα Χριστούγεννα «Μητρόπολη των εορτών» (Ιω. Χρυσόστομος), «Γενέθλιος ημέρα της ανθρωπότητος» (Μ. Βασίλειος) και «Εορτή της αναδημιουργίας» (Γρηγόριος Θεολόγος).

Τι λοιπόν πρέπει να κάμνουμε; Πως θα εορτάσουμε; Πως θα προσεγγίσουμε το μυστήριο τούτο του Θεανθρώπου;

1ον. Είναι ανάγκη να καθαρίσουμε την ψυχή μας από τα πάθη και τις αμαρτίες. Αυτό θα γίνει με την προέλευσή μας στο ιερό Μυστήριο της Μετανοίας και Εξομολογήσεως. Έχουμε ανάγκη πνευματικού πατρός. Δεν είναι τα χάπια που θα μας απαλλάξουν από το βάρος των αμαρτιών. Η θεία Χάρη πρέπει να μας επισκιάσει.

2ον. Να προσέλθουμε στους ιερούς ναούς και να μεταλάβουμε των Αχράντων Μυστηρίων. Να κοινωνήσουμε Σώμα και Αίμα Χριστού. Να λάβουμε τον Γεννηθέντα Χριστό μέσα μας. Να καταστούμε «συνδαιτημόνες» στην θεία Τράπεζα που παραθέτει για μας ο Ίδιος ο Χριστός. Αυτός είναι ο αγιασμός μας, η ζωή μας εν Χριστώ. Αυτό τελικά είναι Χριστούγεννα. Γέννηση Χριστού μέσα στο είναι μας, στη φάτνη της ψυχής μας.

3ον. Να εκκλησιαστούμε ανήμερα τα Χριστούγεννα νωρίς στο Ναό. Να ακούσουμε με τις ορθρινές «Χριστουγεννιάτικες» καμπάνες το υπέροχο τροπάριο «Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός…» από τον θαυμάσιο Κανόνα «Χριστός γεννάται δοξάσατε…».

4ον. Να είμαστε σ’ αυτές τις Χριστουγεννιάτικες ημέρες περισσότερον φιλάνθρωποι και ελεήμονες. Να συγχωρήσουμε τους οικείους μας, τους συγγενείς, τους γείτονες, τον πλησίον μας. Και ακόμη να κάμνουμε κάποια φιλανθρωπία. Να είπωμεν φθάνει η πλεονεξία, ο ατομισμός. Περισσότερον άνοιγμα της καρδιάς μας στον συνάνθρωπο.

5ον. Θα μπορούσε στο τραπέζι μας αυτές τις γορτινές ημέρες να προσκαλέσουμε με πολλή διακριτικότητα και ευγένεια ένα μοναχικό συνάνθρωπο, ένα ορφανό παιδί, ένα απόμαχο της ζωής, ένα πτωχό.

6ον. Να πραγματοποιήσουμε μία επίσκεψη αγάπης σε ηλικιωμένους αλλά και σε πονεμένους συνανθρώπους μας.

7ον. Να προσευχηθούμε κάπως περισσότερο και νάχουμε στην προσευχή και στη σκέψη μας και τους ομογενείς μας στο εξωτερικό.

8ον. Να μελετήσουμε ένα χριστιανικό βιβλίο, ως πνευματική τροφή και ωφέλειά μας.

Ειλικρινά, στην ύπαρξή μας να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν θέλουμε να ζούμε ως «προ Χριστού», αλλά «μετά Χριστόν».

Χριστούγεννα με τον Χριστό που φέρει την ειρήνη, την αγάπη, την χαρά στην ανθρωπότητα. Ευλογημένα Χριστούγεννα, χριστιανικά.

Χριστούγεννα σημαίνει: ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

 Πολλοί άνθρωποι ομιλώντας για τα Χριστούγεννα λέγουν ότι είναι μία ευκαιρία να δούμε τις ανάγκες του συνανθρώπου μας, να σκύψουμε στις πληγές του διπλανού μας και να τον βοηθήσουμε, μιας και «οι ημέρες το απαιτούν».

  Χριστούγεννα όμως δεν σημαίνει: άσκηση ελεημοσύνης. Χριστούγεννα δεν σημαίνει παρηγοριά στους πονεμένους και φτωχούς.

Χριστούγεννα σημαίνει: Γέννηση του Χριστού!
Άλλη μία φορά δυστυχώς ο σκοτισμένος λογισμός των ανθρώπων έχει μετατρέψει μία Σωτηριώδη Εορτή σε μία απλή ευκαιρία ελεημοσύνης.
Οι άνθρωποι λοιπόν, οι οποίοι τις πιο πολλές φορές έχουν ξεχάσει καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους τους συνανθρώπους τους, σαν να ξυπνούν από τον λήθαργο της αναισθησίας τους και μέσα στον συναισθηματικό βερμπαλισμό των εορτών προσπαθούν να αναπληρώσουν το χαμένο έδαφος της αδιαφορίας τους. Για να νιώσουν «το πνεύμα των Χριστουγέννων –όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν- αρκούνται σε μία φιλανθρωπία, και έπειτα ξαναχώνονται μέσα στην ματαιόδοξη βιωτή τους.

Άνθρωποι της τηλεόρασης, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, επιχειρηματίες και κάθε είδος διάττοντες αστέρες «συνωστίζονται» για να αποδείξουν ότι έχουν φιλάνθρωπα συναισθήματα, ότι ενδιαφέρονται για τους φτωχούς και τους αρρώστους, για τους ανθρώπους που κοιμούνται χωρίς θέρμανση, για τα παιδάκια που διαβάζουν δίπλα στην ξυλόσομπα κάτω από το φως ενός κεριού. Και δώσ’ του οι έπαινοι, και δώσ’ του η προβολή, οι φωτογραφίες, οι συνεντεύξεις… και όλα αυτά…. από ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους, διότι «οι ημέρες το απαιτούν…».

Βεβαίως κανείς δεν μπορεί να πει ότι αυτό που γίνεται είναι κάτι το κακό. Όμως τελικά μήπως είναι άλλη μια φιέστα που χρησιμοποιεί για λόγους προβολής και διαφήμισης τον πόνο και την δυστυχία κάποιων; Μήπως τελικά όλα αυτά που γίνονται αυτές τις όντως ιερές ημέρες είναι μία μεγάλη υποκρισία; Μήπως τελικά η ματαιοδοξία (αν και Χριστούγεννα) θα μασκαρευτεί σε εκδηλώσεις φιλανθρωπίας;
Διότι ακόμα κι αν όλα αυτά γίνονται γνήσια και μακριά από ψεύτικους συναισθηματισμούς, τελικά…δεν αρκούν.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία, δεν περιμένει αυτές τις ημέρες για να σκύψει πάνω στα προβλήματα του λαού. Η Εκκλησία δεν περιμένει τις εορτές των Χριστουγέννων για να δώσει ένα πιάτο φαΐ, για να πληρώσει το ρεύμα κάποιας οικογένειας, για να αγοράσει πετρέλαιο ή ξύλα για να ζεσταθεί κάποιος ανήμπορος, για να προμηθεύσει με φάρμακα κάποιους αρρώστους.
Η Εκκλησία δεν περιμένει τις εορτές για να επισκεφθεί κάποιους στο νοσοκομείο ή στην φυλακή. Η Εκκλησία δεν περιμένει όπως η ματαιοδοξία των ανθρώπων που περιμένουν τους φωτογράφους για να δώσουν ένα δέμα σε κάποιον άστεγο. Η Εκκλησία εργάζεται σιωπηλά και συνεχώς προσφέροντας ένα απίστευτο κοινωνικό έργο αν και είναι το πάρεργό της.

Η Εκκλησία δεν περιμένει επαίνους. Δεν περιμένει «ευχαριστώ». Γιατί; Διότι η Εκκλησία έχει Αγάπη. Και η αγάπη «ου ζητεί τα εαυτής».
Σε έναν κόσμο όπου ακόμα και η εορτή των Χριστουγέννων, η εορτή της Ταπείνωσης και της άκρας συγκατάβασης έχει εμπορευματοποιηθεί, έρχεται η Εκκλησία του Χριστού με το στόμα των Θεοφόρων Πατέρων της, με το στόμα των Μαρτύρων και των Οσίων της και μας τονίζει: Χριστούγεννα δεν σημαίνει, φωτάκια, στολισμένα δέντρα, αγορές και παιχνίδια, κάλαντα και χιόνια, γιορτινά τραπέζια ή επανασύνδεση της οικογένειας.
Χριστούγεννα δεν σημαίνει απλά οι μάγοι με τα δώρα ή το φωτεινό άστρο ή η κρύα φάτνη. Χριστούγεννα δεν σημαίνει ότι γεννήθηκε κάποιος σπουδαίος άνθρωπος.
Έχουμε χάσει το νόημα των Χριστουγέννων, έχουμε χάσει εδώ και καιρό τον προσωπικό μας δρόμο προς της τελείωση.

Όχι, δεν είναι τα Χριστούγεννα κάποιος χοντρός ασπρογέννης με μεγάλη κοιλιά!
Χριστούγεννα σημαίνει: ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Γι’ αυτό χαιρόμαστε και εορτάζουμε…όχι μόνο αυτές τις ημέρες, αλλά συνεχώς… εδώ και 2000 και πλέον χρόνια.
Ο Χριστιανός ζει συνεχώς μία ζωή προσφοράς και θυσίας, ταπείνωσης και φιλανθρωπίας…δεν περιμένει το τέλος εκάστου έτους για να θυμηθεί ότι είναι άνθρωπος.
Ο Χριστιανός είναι ο όντως Άνθρωπος ο οποίος πλέον έχει την δυνατότητα να γίνει και κατά Χάριν θεάνθρωπος. Διότι ο Θεός μας είναι Θεάνθρωπος…άραγε το έχουμε καταλάβει;

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Πως γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα;

 Χριστούγεννα: Πως εορτάζουμε τα Χριστούγεννα; Χριστούγεννα! Έφθασαν και πάλι. Το εορταστικό μήνυμά των εξαγγέλλει ο αγγελικός ύμνος «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Εις όλους τους χριστιανικούς λαούς τα Χριστούγεννα αναμένονται ως ένα εξαίρετον εορταστικόν γεγονός.

Μακαριστού Μητροπολίτου πρώην Πατρών Νικοδήμου

 «ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ» (Γαλ. δ΄4).

Χριστούγεννα! Έφθασαν και πάλι. Το εορταστικό μήνυμά των εξαγγέλλει ο αγγελικός ύμνος «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Η προσδοκία των αιώνων δια την έλευσιν Σωτήρος και λυτρωτού εγένετο ήδη πραγματικότης, αφ΄ ότου «ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου (και) ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ» εις τον κόσμον, δια να σώσει τον κόσμον. Ό,τι «πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν ἰδεῖν ἃ βλέπετε, καὶ οὐκ εἶδον» (Ματθ. ιγ΄ 17), τούτο προ είκοσι αιώνων επραγματοποιήθη και έγινεν αιτίαν χαράς δι΄ όλον τον κόσμον. Διότι, «ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ» (Λουκ. ιγ΄ 68), και διότι, δια της γεννήσεως του Κυρίου «Επεφάνη γὰρ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις» (Τίμ. β΄ 11). Εάν όμως η προ Χριστού ανθρωπότης ανέμενε με προσδοκίαν πολλήν την έλευσιν του Λυτρωτού και Σωτήρος, ημείς οι χριστιανοί άραγε πως υποδεχόμεθα και εορτάζουμε τα Χριστούγεννα; Ιδού θέμα άξιον της προσοχής μας σήμερον.

Εις όλους τους χριστιανικούς λαούς τα Χριστούγεννα αναμένονται ως ένα εξαίρετον εορταστικόν γεγονός. Εν τούτοις, αν ανατάμη κανείς αυτήν την προσδοκίαν και θελήσει να την αναλύσει, δεν θα εύρει πολλά στοιχεία μαρτυρούντα όντως χριστιανικήν προσδοκίαν και κατανόησιν, ότι «ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου (και) ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ» εις ημάς. Πολλοί, περιμένοντες τα Χριστούγεννα, σκέπτονται μόνον την εξαίρετον κίνησιν των ημερών αυτών. Σκέπτονται ίσως ότι παρατηρείται περισσοτέρα εμπορική κίνησις και περισσότερα έσοδα, αλλά και έξοδα, εις τας επιχειρήσεις. Άλλοι σκέπτονται τα βάρη τα οποία ένας οικογενειάρχης έχει να αντιμετωπίσει κατ΄ αυτάς τας ημέρας. Και κυκλοφορεί η σκέψις περισσότερον εις την εορταστικήν τράπεζαν με τα περισσότερα εδέσματα, ή εις τα φορέματα και τα δώρα και τας συναφείς φροντίδας, λόγο των εορτών.

Όλα όμως αυτά είναι καθαρώς εξωτερικά πράγματα. Δεν διαφέρουν πολύ από την αντίληψιν των παιδιών, τα οποία αισθάνονται τα Χριστούγεννα με τον στολισμόν του δέντρου, την διακόσμησιν της φάτνης, και τα εόρτια δώρα των. Αλλ΄ οι βλέποντες τα Χριστούγεννα μόνον από της απόψεως αυτής ομοιάζουν προς εκείνους, οι οποίοι εζήτουν επιμόνως κάποτε τον Κύριον, αλλ΄ ο Κύριος διέκρινεν ότι αυτή η αναζήτησις δεν είχε βαθυτέραν αιτίαν, και είπε προς αυτούς «ζητεῖτέ με, οὐχ ὅτι εἴδετε σημεῖα, ἀλλ’ ὅτι ἐφάγετε ἐκ τῶν ἄρτων καὶ ἐχορτάσθητε.» (Ιω. ς΄ 26). Με αναζητείτε, λέγει, διότι προηγουμένως ετέλεσα το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων, και υπολογίζετε ότι έχετε συμφέρον να είμαι πλησίον σας. Κάτι παρόμοιον θα έλεγε και εις όσους αντιλαμβάνονται τα Χριστούγεννα σκεπτόμενοι μόνον την εξωτερικήν ατμόσφαιραν και την κίνησιν των εορτών, χωρίς καθόλου να εγγίζει την ψυχήν των το γεγονός της ελεύσεως εις τον κόσμον του Σωτήρος. Αυτή η αντίληψις είναι καθαρώς υλικής φύσεως και ουχί η πρέπουσα αντίληψις των Χριστουγέννων.

Βεβαίως υπάρχουν και οι θρησκεύοντες άνθρωποι, οι οποίοι δεν παραλείπουν να προσθέσουν και ορισμένας θρησκευτικάς εκδηλώσεις. Προσέρχονται εις την εκκλησίαν, ίσως και μερικάς ημέρας θα ενήστευσαν, και θα κοινωνήσουν, κατά το έθιμον, και θα θεωρήσουν ότι, ιδού, εξεπληρώθει το χριστιανικόν εορταστικόν χρέος, εφ΄ όσον εξετέλεσαν τους παραδεδομένους θρησκευτικούς τύπους. Παρά ταύτα, αν μείνει ως εδώ η συμμετοχή μας εις τα Χριστούγεννα, δεν είναι εκείνη, η οποία πρέπει και επιβάλλεται εις ένα χριστιανόν. Εάν τυπικώς και μόνον, και εκ συνηθείας, εκκλησιασθώμεν και νηστεύσωμεν και κοινωνήσωμεν, μόνον και μόνον διότι αυτά παρελάβομεν ως παράδοσιν και έθιμον, δεν είναι αυτή η οφειλομένη συμμετοχή εις τον εορτασμόν των Χριστουγέννων. Διότι δεν αποδεικνύει συναίσθησιν και έκδηλον ευγνωμοσύνην σκιρτώσης καρδίας, ότι «ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου (και) ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ» χάριν ημών.

Μία ευσεβής ψυχή, ο άγιος Ιερώνυμος, ηθέλησε κάποτε να συνδυάσει τον εορτασμόν των Χριστουγέννων με μίαν επίσκεψιν εις την Βηθλεέμ, δια να διέλθει την νύκτα των Χριστουγέννων μέσα εις το σπήλαιον, όπου εγεννήθη ο Χριστός. Προσηύχετο καθ’ όλην την νύκτα. Και ενώ ευρίσκετο εις μεταρδίωσιν η ψυχή του, του εφάνη σαν να ήκουσε μίαν φωνήν να του λέγει: «Ιερώνυμε, ποίον δώρον θα μου προσφέρεις εις την εορτήν της γεννήσεώς μου;» Αντελήφθη ότι του ομίλει το θείον Βρέφος, το γεννηθέν εις το σπήλαιον την Βηθλεέμ και απήντησε: «Κύριε, γνωρίζεις ότι δεν εκράτησα τίποτε δια τον εαυτόν μου, όλα τα έθεσα εις την υπηρεσίαν του Ευαγγελίου Σου, δεν έχω άλλο δώρον, και αυτή η ψυχή μου σου ανήκει». Αλλά και πάλιν ηκούσθη η φωνή η λέγουσα: «Ιερώνυμε, έχεις κάτι δικό σου. Δός μου τας αμαρτίας σου, αυτό το φώρον σου ζητώ». Εξεπλάγη ο Ιερώνυμος δια την απροσδόκητον αυτήν κλήσιν του θείου Βρέφους, και με έκπληξιν αναφωνεί: «τας αμαρτίας μου ζητείς Σύ ο Άγιος των αγίων;». Και επηκολούθησεν η τελική απάντησις: «Θέλω τας αμαρτίας σου, δια να τας συγχωρήσω». Τότε η συγκίνησις εκορυφώθη και ο Ιερώνυμος πλήρης κατανύξεως διήλθε το υπόλοιπον της νυκτός εκείνης των Χριστουγέννων.

Αγαπητοί, αν και ημείς υπεδέχθημεν τα Χριστούγεννα με την διάθεσιν να αποβάλωμεν τας αμαρτίας μας, ας λάβωμεν την απόφασιν να τας θέσωμεν προ του λίκνου του θείου Βρέφους, δια να μας απαλλάξει από αυτάς. Ειδικώτερον δε κάθε χριστιανική ψυχή οφείλει να δεχθεί τα Χριστούγεννα με μίαν διάθεσιν λυτρώσεως από ό,τι την καταπιέζει πνευματικώς. Αν υπάρχει κλονισμός πίστεως, αν συνέχεται η ψυχή από αμφιβολίας και επιφυλάξεις, πρέπει να δεχθεί το μήνυμα των Χριστουγέννων με την πεποίθησιν ότι εγεννήθη ο Λυτρωτής του κόσμου, ο Υιός του Θεού του ζώντος. Εάν άλλος έχει ηθικούς κλονισμούς και τα βήματά του φέρονται εκεί όπου μόνον η αμαρτία τα οδηγεί, οφείλει, με την εορτήν των Χριστουγέννων, να στραφεί προς τον Χριστόν και τας εντολάς Του. Γενικότερα δε, αν κανείς αισθάνεται κάτι συγκεκριμένον να τον πιέζει και να τον απασχολεί ως δισταγμός, ή ως κλονισμός, ή ως αδυναμία και ηθική έλλειψις, εφ΄ όσον θα το υπερνικήσει, πρέπει να γνωρίζει ότι αξίως θα εορτάσει τα Χριστούγεννα. Και θα αισθάνεται την λύτρωσιν και την απαλλαγήν από της αμαρτίας, και θα τον διακατέχει εκείνο, το οποίον επόθει ο Δαυίδ, όταν, απευθυνόμενος εις τον Θεόν, έλεγεν: «ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου» (Ψαλμ. ν΄ 14). Αυτήν την αγαλλίασιν, αυτήν την σωτηρίαν επιτυγχάνομεν, όταν με χριστιανικόν παλμόν δεχώμεθα το μήνυμα , ότι ήλθεν εις την γην ο Σωτήρ και Λυτρωτής του κόσμου. Αυτόν τον εορταστικόν παλμόν είθε όλοι να τον αισθανθώμεν, δια να είναι η χάρις του Γεννηθέντος Λυτρωτού πάντοτε μετά πάντων ημών.

Εόρτια Μηνύματα – Κηρύγματα επί ταις εορταίς, Αρχιμανδρίτου Νικοδήμου Βαλληνδρά, Αθήνα 1964
Επιμέλεια Χρήστος Κονταξής Ιεροσπουδαστής

Τι είναι Χριστούγεννα;

 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Σε μια εξομολόγηση δέχθηκα μια ερώτηση…. Τι είναι Χριστούγεννα; Τι νιώθεις τα Χριστούγεννα;

Παίρνω το θάρρος να απαντήσω όχι Θεολογικά αλλά εκ καρδίας.

 Αδελφέ μου για να καταλάβεις τί είναι Χριστούγεννα και τι νιώθεις πρέπει να μπεις στις παρακάτω θέσεις έστω εικονικά για να καταλάβεις…

Χριστούγεννα είναι το συναίσθημα που νιώθει μια γυναίκα όταν γεννά το παιδί της εκείνη ακριβώς την στιγμή που βλέπει το χαμόγελο του Ιατρού και αντικρίζει για πρώτη φορά το παιδί της.

Χριστούγεννα αδερφέ μου είναι το συναίσθημα ενός αστέγου εκείνη την στιγμή που όλα κλείνουν μέσα σε μια πόλη και ο κόσμος εξαφανίζεται να τον πλησιάζει κάποιος και να του προσφέρει την παρέα του._

Χριστούγεννα αδελφέ μου είναι όταν βρίσκεσαι μόνος σε ένα αυτοκίνητο έξω από ένα νοσοκομείο που έχεις τον δικό σου άνθρωπο και προσεύχεσαι δυνατά για ένα θαύμα και εκείνη την στιγμή σου χτυπούν το παράθυρο και σου λένε έγινε θαύμα όλα θα πάνε καλά.

Χριστούγεννα αδελφέ μου είναι το συναίσθημα που νιώθεις όταν πηγαίνεις λαβωμένος και βρώμικος στον πνευματικό σου και φεύγεις σαν να σου έχει βάλει φτερά στην πλάτη σου.

Χριστούγεννα είναι όταν αντικρίζει, συναντά και αγκαλιάζει ο γονέας το παιδί του μετά από χρόνια ξενιτιάς.

Χριστούγεννα είναι όταν νιώθεις ένα βήμα πριν την ολική κατάρευση και έρχεται κάποιος και σου χτυπά την πλάτη και σου λέει όλα θα πάνε καλά, μαζί θα το αντιμετωπίσουμε

Χριστούγεννα είναι όταν είσαι πλούσιος και ξαφνικά σε μια δύσκολη στιγμή που τα λεφτά δεν μπορούν να βοηθήσουν έρχεται ο Θεός και σε ελεεί σαν το φτωχό που αγνοούσες.

Χριστούγεννα αδερφέ μου δεν είναι αυτά που έβλεπες ή έκανες, Χριστούγεννα είναι αυτά που ένιωθες πραγματικά.

Χριστούγεννα είναι η Γέννηση Του, η κοινωνία με Τον άστεγο Χριστό, το θαύμα, η κάθαρση, η
συνάντηση, η αλληλοβοήθεια και η ελεημοσύνη.

Αυτά είναι τα Χριστούγεννα και αυτά πρέπει να νιώθεις. Χριστούγεννα θα πει αγάπη!!!

π.Κωνσταντινος Στρατηγόπουλος

«Παντού στους Αγίους Τόπους συγκλονίστηκα, αλλά όταν πήγα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, εκεί έσπασε η καρδιά μου»

 ~ Θυμάμαι έλεγε ο γέροντας, ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης:

«Παντού στους Αγίους Τόπους συγκλονίστηκα, αλλά όταν πήγα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, εκεί έσπασε η καρδιά μου! Έγινε χίλια κομμάτια! Και είπα: πώς ο Θεός εγεννήθηκε σ’αυτόν τον χώρο, μέσα σ’αυτό το σπήλαιο, χωρίς παρηγορία, πεταμένος, έξω από την πόλη… Αυτός ο Θεός, ο οποίος μπορούσε να κάνει τα πάντα περί του εαυτού Του, κι όμως αθορύβως, μακρυά από κάθε κοσμικότητα, σε μια νύχτα -την πιο παγωμένη νύχτα του χρόνου- την πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου, σ’ένα τελείως περιφρονημένο χώρο, Αυτός που τα πάντα εδημιουργούσε -τον ουρανό και τη γη- Αυτός εγεννήθηκε σ’εκείνον το χώρο!»

«Κι όταν επέστρεψα», λέει, «στο κελί μου και μπήκα μέσα και είδα κουβέρτες» (και τι κουβέρτες είχε αυτός… τελοσπάντων) «και είδα το τι είχα εγώ, εντράπηκα και είπα: εάν ο Θεός γεννήθηκε σε τούτο το σπήλαιο, εγώ πώς μπορώ να χρησιμοποιώ όλα αυτά τα πράγματα;

Είδα κατσαρόλες, είδα μπρίκια» (βέβαια αν σας περιγράψω τις κατσαρόλες του.. ούτε οι σκύλοι μας δεν τρώνε μέσα! κι αν σας πω το κρεβάτι του.. ούτε τα γουρούνια μας δεν τα βάζουμε εκεί μέσα!).

Κι όμως εθεώρησε αυτόν τον χώρο, τον δικό του, σαν μια πολυτέλεια, μια υπερβολή.

Κι από τότε -καμιά φορά που του έλεγα:

«Γέροντα, μικρό το κελί σου» μου έλεγε:

«Ο Θεός εγεννήθηκε σ’ ένα σπήλαιο! Εάν σκεφτώ την σπηλιά του Θεού, ε, τότε τι θα πω περί του εαυτού μου;»

π. Αθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσού

Κάλαντα και Χριστουγεννιάτικα τραγούδια στον Μητροπολίτη Πειραιώς.

 Χαρούμενες παιδικές φωνές, κάλαντα και Χριστουγεννιάτικα τραγούδια γέμισαν σήμερα Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2024 τα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο «ΜΑΡΙΝΑΚΕΙΟΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ».

Μέσα στο εορταστικό κλίμα των ημερών, παιδιά από τα Εκπαιδευτήρια της τοπικής μας Εκκλησίας επισκέφθηκαν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, προκειμένου να λάβουν την ευχή του, αλλά και να του ευχηθούν για τις ημέρες του Αγίου Δωδεκαημέρου.

Ο Σεβασμιώτατος υποδέχθηκε με μεγάλη χαρά τόσο παιδιά του Παιδικού Σταθμού και του Νηπιαγωγείου, όσο και μαθητές του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και του Λυκείου των Εκπαιδευτηρίων μας, στα οποία ευχήθηκε από καρδιάς, προσφέροντας μαζί τις ευχές και τις ευλογίες του, Χριστουγεννιάτικα κεράσματα και σοκολάτες.

«Νοικοκύρης του σπιτιού είναι ο Χριστός, ο οποίος είναι ο Θεός που έχει την αιώνια ζωή σε όλους μας χαρίσει», είπε ο Σεβασμιώτατος στα παιδιά, ευχόμενος «να ευλογεί ο Θεός το Σχολείο μας».

«Μέσα στις καρδιές σας να μπαίνει το Φως του Χριστού που είναι φως αγάπης, ελπίδος και δυνάμεως», πρόσθεσε, τονίζοντας πως «ο Χριστός έγινε παιδί μικρό, βρέφος, για να αγιάσει τον άνθρωπο από τη μικρή ηλικία έως και τη μεγαλύτερη».

«Είστε στο καμάρι μας, είστε η χαρά μας». «Είμαστε χαρούμενοι και καμαρώνουμε για εσάς». «Είστε τα πρόσωπα για τα οποία όλοι μας δοξάζουμε το Θεό», σημείωσε ο Σεβασμιώτατος συγχαίροντας όλους και ζήτησε από τα παιδιά να μεταφέρουν στις οικογένειές τους τις ευχές μας και την αγάπη μας.

Στην συνέχεια, χριστουγεννιάτικες μουσικές ακούστηκαν από την Φιλαρμονική του Δήμου Πειραιά, τα μέλη της οποίας επισκέφθηκαν τον Σεβασμιώτατο δίνοντας με τον τρόπο αυτό τις δικές τους ευχές.

Απευθυνόμενος στα μέλη της Φιλαρμονικής, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε «να επικρατήσει παντού η ειρήνη για την οποία προσεύχεται η Εκκλησία».

«Ζούμε στη γειτονιά μας δύο τραγικούς πολέμους με πολλά θύματα και με πολύ πόνο και με πολύ δάκρυ και αίμα», σημείωσε, υπογραμμίζοντας πως «αφιερώνουμε αυτές τις γιορτές, σαν μια προσευχή στο Θεό, να εμπνεύσει στους ανθρώπους την ειρήνη που τόσο έχουν ανάγκη».

«Η ειρήνη δεν είναι κάτι που πωλείται, αλλά είναι κάτι το οποίο κερδίζεται με αγάπη, με κατανόηση, με αλληλοσυντροφικότητα», επεσήμανε και πρόσθεσε: «Ευχηθείτε και με τη δική σας μουσική, που είναι μια προσευχή και μια έκφραση ποιότητος» «να φτάσει στο θρόνο του Θεού και να φέρει την ειρήνη στον πολύπαθο κόσμο μας».

Τέλος, συγχαίροντας όλους «για τη μουσική πανδαισία που προσφέρετε πάντα στους Πειραιώτες», όπως χαρακτηριστικά είπε, ευχήθηκε υγεία και χαρά στις οικογένειές τους.

Πηγή:  romfea.gr

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2024 ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ (Των Προπατόρων) (Λουκ. ιδ΄ 16-24) (Β΄ Τιμ. α΄ 8-18)

  

 " Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

Το Δείπνο της θεϊκής αγάπης

«Εποίησε δείπνο μέγα και εκάλεσε πολλούς»

  Σ’ ένα δείπνο αλλιώτικο, το οποίο παρομοιάζεται με τη Βασιλεία των Ουρανών, προσκαλεί τον άνθρωπο η αγάπη του Θεού. Στην τιμητική πρόσκληση που τους απευθύνει για συμμετοχή στο ξεχωριστό αυτό δείπνο, οι προσκεκλημένοι με εύσχημο τρόπο προφασίζονται και επικαλούνται τις διάφορες μέριμνες της καθημερινής ζωής για ν’ αρνηθούν να παραστούν. Το χωράφι, η αγορά βοδιών και ο γάμος, από ευλογία του Θεού μετατράπηκαν σε προφάσεις για ν’ απορρίψει ο άνθρωπος το μεγαλείο που του επιφύλαξε η θεϊκή αγάπη.

Οι δικαιολογίες

Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο οικοδεσπότης μόλις ακούει τις φτηνές δικαιολογίες που προβλήθηκαν, εξοργίζεται. Αυτό συμβαίνει γιατί η τιμή που κάνει ο Θεός στον άνθρωπο να τον καλέσει σε κοινωνία μαζί του, συνιστά ένα ανεπανάληπτο μεγαλείο, για την άρνηση του οποίου δεν χωρεί καμιά δικαιολογία. Πόσο μάλλον οι τόσο φθηνές που επικαλούνται οι προσκεκλημένοι της περικοπής. Παρόμοιες αιτιάσεις, όμως, προβάλλονται και σήμερα για ν’ αρνούνται κάποιοι να συμμετάσχουν στην κοινωνία αγάπης στην οποία προσκαλεί όλους η μητέρα μας Εκκλησία. 

  Δικαιολογίες για ασχολίες που αφήνουν τον άνθρωπο καθηλωμένο και εγκλωβισμένο στα υλικά αγαθά, προτάσσονται συνήθως για να μας κρατούν μακριά από το Ευχαριστιακό Δείπνο, από τον Άρτο της Ζωής, το Ουράνιο Μάννα, που μας τρέφει πνευματικά και μας εντάσσει στο χώρο της θείας ζωής. Οι ασφυκτικοί ρυθμοί της καθημερινότητας  που περισφίγγουν τον άνθρωπο σήμερα, τον έχουν μετατρέψει, δυστυχώς, σ’ ένα κατευθυνόμενο ρομπότ. Δεν του επιτρέπουν να έχει ούτε πρόσωπο ούτε ταυτότητα. Όλα τόσο τεχνητά στη ζωή του και καθόλου αυθεντικά. 

 Η εργασία από ευλογία έχει μετατραπεί σε δουλεία, παραμένοντας και αυτή αποψιλωμένη από το βαθύτερο νόημα και περιεχόμενό της. Και όχι μόνο. Την αφήνουμε να λειτουργεί και ως πρόφαση για ν’ απορρίψουμε από τη ζωή μας το μεγαλείο των θείων δωρεών και ευλογιών, που ξεδιπλώνει ενώπιον μας η αγάπη του Θεού.

 Όλες οι δικαιολογίες και οι προφάσεις, τα εργοστάσια, οι μηχανές, τα αυτοκίνητα, οι επαγγελματικές μας ενασχολήσεις και άλλα πολλά που μπορεί να επικαλούμαστε, μετατρέπονται από ευλογία σε κατάρα, όταν  επιτρέπουμε να παρεμβάλλονται ως τροχοπέδη στον πνευματικό μας αγώνα και στη δυνατότητα να έλθουμε σε κοινωνία με τον Θεό. Αυτό το βιώνουμε ως εφιάλτη σήμερα μέσα από τα αδιέξοδα που προκαλούν οι λογής κρίσεις, οι οποίες στο βάθος αποκαλύπτονται ως κρίση των προσώπων και της ταυτότητάς τους.

Η επικράτηση της αγάπης

 Παρά τα όποια εμπόδια και τις όποιες ανθρώπινες αιτιάσεις, το δείπνο δεν αναβάλλεται. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο και βέβαιο. Η ανθρώπινη κακία συνθλίβεται μπροστά στο μεγαλείο της απεριόριστης θεϊκής αγάπης. Το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου δεν μπορεί να ματαιωθεί, όσο και αν το κακό θεριεύει και υψώνεται στην καθημερινή ζωή. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο οικοδεσπότης παραγγέλλει στον υπηρέτη του να καλέσει στο δείπνο όσους οι φαρισαίοι άφηναν έξω από αυτό και τους απέκλειαν ως ανάξιους της αγάπης του Θεού.

  Ακριβώς, η δεύτερη αποστολή του δούλου έξω από την πόλη, συμβολίζει την πρόσκληση του Θεού προς τους εθνικούς, τον ειδωλολατρικό κόσμο, για να εγκολπωθεί το ευαγγελικό μήνυμα. Από μια τέτοια εξέλιξη αναδεικνύεται και η οικουμενικότητα της Εκκλησίας, ως δύναμη και ζωή που αγκαλιάζει διάπλατα όλο τον κόσμο.

Αγαπητοί αδελφοί, το τραπέζι της θείας αγάπης είναι πάντοτε ανοικτό. Ο Θεός σε κάθε τόπο και εποχή στέλνει τους εργάτες του Ευαγγελίου για να καλέσουν όλους να συμμετάσχουν σ’ αυτό. Το Ευχαριστιακό Δείπνο, η Θεία Κοινωνία, τρέφει πνευματικά τον άνθρωπο και τον αφήνει ν’ ακτινοβολεί ως ύπαρξη χριστοειδής.

  Η συμμετοχή σ’ αυτό, όχι μόνο δεν μπορεί να εμποδίζεται από τις διάφορες μέριμνες της καθημερινότητας, αλλά προσδίδει και ένα βαθύτερο νόημα και περιεχόμενο σ’ αυτές.

 Το παράδειγμα των αγίων με ιδιαίτερη αναφορά στο πρόσωπο του Ελευθερίου του ιερομάρτυρα, του οποίου τη μνήμη τιμά σήμερα η Εκκλησία μας, αποτελεί την πιο ισχυρή μαρτυρία. Όλη τη ζωή τους οι άγιοι της Εκκλησίας μας την αντιπρόσφεραν  ευχαριστιακά στον Θεό και γι’ αυτό καταξιώθηκαν της ουράνιας μακαριότητας. 

 Ας ακολουθήσουμε κι εμείς το δικό τους παράδειγμα και να τους μιμηθούμε στη ζωή μας και ν’ απολαύσουμε κι εμείς τα αιώνια αγαθά.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ ΙA΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ και Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Δεκεμβρίου 2024

 Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Δεκεμβρίου 2024, ΙA΄ Λουκᾶ (Λουκ. ιδ΄ 16-24)

16 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· ἄν­θρω­πός τις ἐποίησε δεῖ­πνον μέ­γα καὶ ἐκάλεσε πολλούς· 17 καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ἔρ­χεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα. 18 καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀγ­ρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀ­­νάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. 19 καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βο­­­ῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πο­­­­­­ρεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃ­τημέ­νον. 20 καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα­ ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύ­­ναμαι ἐλθεῖν. 21 καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξ­ελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως,­ καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀνα­πήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυ­φλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. 22 καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. 23 καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀ­­­νάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γε­μισθῇ ὁ οἶκός μου. 24 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

16 Ὁ Ἰησοῦς τότε, προκειμένου νά διδάξει ποιές ἀρετές πρέπει νά ἔχει κανείς γιά νά συμμετάσχει στήν αἰώνια εὐφροσύνη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῦ εἶπε: Κάποιος ἄνθρωπος ἔκανε μεγάλο βραδινό συμπόσιο καί κάλεσε πολλούς. Ἡ χαρά καί ἡ ἀπόλαυση δηλαδή τῆς αἰώνιας βασιλείας παρομοιάζεται μ’ ἕνα μεγαλοπρεπές δεῖπνο πού ἑτοί­μασε ὁ Θεός. Σ’ αὐτό δέν κάλεσε ἀρχικά ὅλους τούς ἀν­θρώπους, ἀλλά πολλούς, δηλαδή μόνο τούς Ἰου­δαί­ους. 17 Καί τήν ὥρα τοῦ δείπνου ἔστειλε τό δοῦλο του γιά νά πεῖ στούς καλεσμένους: Ἐλᾶτε καί μήν ἀνα­βάλλετε, διότι εἶναι πλέον ὅλα ἕτοιμα. (Σέ κάθε ἐποχή δηλαδή ὁ Θεός ἔστελνε τούς ἀπε­σταλ­μέ­νους του. Καί στό τέλος ἔστειλε τόν Ἰωάννη τόν Βα­πτιστή κι ἔπειτα τόν Υἱό του, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἐν­­αν­­θρώπησή του ἔλαβε μορφή δούλου). 18 Τότε ἄρχισαν μεμιᾶς ὅλοι οἱ καλεσμένοι, ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλον, σάν νά ἦταν συνεννοημένοι, νά δικαιολογοῦν τήν ἀπουσία τους ἀπό τό δεῖπνο. Ὁ πρῶτος τοῦ εἶπε: Ἔχω ἀγοράσει κάποιο χω­­ρά­φι καί πρέπει νά βγῶ ἔξω καί νά τό δῶ. Σέ πα­ρα­κα­λῶ, θεώρησέ με δικαιολογημένο καί ἀπαλ­λαγ­μέ­νο ἀπό τήν ὑποχρέωση νά ἔλθω. 19 Ἄλλος πάλι τοῦ εἶπε: Ἔχω ἀγοράσει πέντε ζευγάρια βόδια καί πηγαίνω νά τά δοκιμάσω. Σέ παρακαλῶ, συγχώρησε τή δικαιολογημένη ἀπουσία μου. 20 Κι ἕνας ἄλλος τοῦ εἶπε: Εἶμαι νιόπαντρος καί γι’ αὐ­τό δέν μπορῶ νά ἔλθω. Δηλαδή οἱ προσκεκλημένοι ὅλοι ἀπορ­ροφήθηκαν ἀπό τίς βιοτικές καί τίς σαρκικές τους μέριμνες καί ἀδιαφόρησαν γιά τήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τούς καλοῦσε νά γίνουν μέτοχοι καί κληρονόμοι τῆς βασιλείας του. 21 Ὅταν λοιπόν γύρισε ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, διηγήθηκε στόν κύριό του τά ὅσα τοῦ εἶπαν οἱ καλεσμένοι. Τότε ὁ νοικοκύρης θύμωσε καί εἶπε στό δοῦλο του: Βγές γρήγορα στίς πλατεῖες καί στά στενά τῆς πόλεως καί φέρε ἐδῶ μέσα τούς φτωχούς, τούς σακάτηδες, τούς χωλούς καί τούς τυφλούς πού θά βρεῖς ἐκεῖ. Κάλεσε δηλαδή ὅσους εἶναι περιφρονημένοι μεταξύ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀφοῦ οἱ ἐπίσημοι ἄρχοντες τοῦ Ἰσραήλ ἀρνοῦνται νά δεχθοῦν τή σωτηρία πού τούς προσφέρει ὁ Μεσσίας. 22 Ὕστερα ἀπό λίγο ἐπέστρεψε πάλι ὁ δοῦλος καί εἶπε: Κύριε, ἔγινε ὅπως διέταξες, καί ὑπάρχει ἀκόμη τόπος ἀδειανός στό σπίτι γιά νά προσκληθοῦν κι ἄλ­λοι. 23 Τότε εἶπε ὁ κύριος στό δοῦλο: Βγές ἔξω ἀπ’ τήν πό­­λη στούς δρόμους καί στούς φράχτες τῶν κτημάτων, ὅπου συνήθως μαζεύονται οἱ περιπλανώμενοι, πού δέν ἔχουν σπίτι καί μόνιμη κατοικία. Κι ἐπειδή αὐ­τοί θά δι­στάζουν ἀπό συστολή νά πάρουν μέρος στό δεῖ­πνο μου, παρακίνησέ τους ἐπίμονα νά μποῦν ἐδῶ, γιά νά γε­­μί­­σει τό σπίτι μου. Προσκάλεσε δηλαδή καί τούς ἐθνι­κούς νά πάρουν μέρος στά ἀγαθά τῆς βασιλεί­ας μου. 24 Διότι σᾶς βεβαιώνω ὅτι κανένας ἀπό τούς ἀν­θρώ­πους ἐκείνους πού κάλεσα καί ἀρνήθηκαν τήν πρό­σκλη­σή μου δέν θά καθίσει, ἀλλ’ οὔτε καί θά γευθεῖ τό δεῖ­πνο μου.

  

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Δεκεμβρίου 2024, ἁγίου Ἐλευθερίου (Β΄ Τιμ. α΄ 8-18)

Τέκνον Τιμόθεε, μὴ ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν μηδὲ ἐμὲ τὸν δέσμιον αὐτοῦ, ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ, τοῦ σώσαντος ἡμᾶς καὶ καλέσαντος κλήσει ἁγίᾳ, οὐ κατὰ τὰ ἔργα ἡμῶν, ἀλλὰ κατ’ ἰδίαν πρόθεσιν καὶ χάριν, τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ πρὸ χρόνων αἰωνίων, φανερωθεῖσαν δὲ νῦν διὰ τῆς ἐπιφανείας τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χρι­στοῦ, καταργήσαντος μὲν τὸν θάνατον, φωτίσαντος δὲ ζωὴν καὶ ἀφθαρσίαν διὰ τοῦ εὐαγγελίου, εἰς ὃ ἐτέθην ἐγὼ κήρυξ καὶ ἀπόστολος καὶ διδάσκαλος ἐθνῶν. δι’ ἣν αἰτίαν καὶ ταῦτα πάσχω, ἀλλ’ οὐκ ἐπαισχύ­νομαι οἶδα γὰρ ᾧ πεπίστευκα, καὶ πέπεισμαι ὅτι δυνατός ἐστι τὴν παραθήκην μου φυλάξαι εἰς ἐκείνην τὴν ἡμέραν. ὑποτύπωσιν ἔχε ὑγιαι­νόντων λόγων ὧν παρ’ ἐμοῦ ἤκουσας, ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τὴν καλὴν παραθήκην φύλαξον διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ ἐνοικοῦντος ἐν ἡμῖν. Οἶδας τοῦτο, ὅτι ἀπεστρά­φησάν με πάντες οἱ ἐν τῇ Ἀσίᾳ, ὧν ἐστι Φύγελλος καὶ Ἑρμογένης. δῴη ἔλεος ὁ Κύριος τῷ Ὀνησιφόρου οἴκῳ, ὅτι πολλάκις με ἀνέψυξε καὶ τὴν ἅλυσίν μου οὐκ ἐπαι­σχύνθη, ἀλλὰ γενόμενος ἐν Ρώμῃ σπουδαιότερον ἐζήτησέ με καὶ εὗρε δῴη αὐτῷ ὁ Κύριος εὑρεῖν ἔλεος παρὰ Κυρίου ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ ὅσα ἐν Ἐφέσῳ διηκόνησε, βέλτιον σὺ γινώσκεις.

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ

«Τὴν καλὴν παραθήκην φύλαξον διὰ Πνεύματος Ἁγίου»

Ἡ ἑορτὴ τῶν ἁγίων Προπατόρων τοῦ Χριστοῦ συμπίπτει ἐφέτος μὲ τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἔνδοξου ἱερομάρτυρα Ἐλευθερίου καὶ τῆς ἁγίας μητέρας του Ἀνθίας. Ἡ ἀποστολικὴ λοιπὸν περικοπὴ τῆς ἡμέρας ἀναγινώσκεται πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου Ἐλευθερίου καὶ ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς Β΄ πρὸς Τιμόθεον ἐπιστολῆς. Μεταξὺ ἄλλων ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέπει ἐκεῖ τὸν πιστὸ μαθητή του Τιμόθεο νὰ διαφυλάξει «τὴν καλὴν παραθήκην»· τὸν καλὸ καὶ πολύτιμο θησαυρὸ ποὺ τοῦ παρέδωσε. Ἀντίστοιχη παραίνεση δίνει καὶ σ᾿ ἐμᾶς ὁ Ἀπόστολος. Ποιός εἶναι, ἀλήθεια, ὁ θησαυρὸς αὐτὸς καὶ πῶς μποροῦμε νὰ τὸν διαφυλάξουμε; Μὲ αὐτὰ θὰ ἀσχοληθοῦμε στὴ συνέχεια.

1. Ἡ «παραθήκη»

Ἡ καλὴ αὐτὴ «παραθήκη» δὲν εἶναι θησαυρὸς ὑλικός, ἀλλὰ πνευματικός· ἀσυγκρίτως ἀκριβότερος καὶ ὑπεροχότερος ἀπὸ κάθε ὑλικὸ πλοῦτο. Εἶναι ἡ θεία διδασκαλία, τὴν ὁποία ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρέδωσε στὸν Τιμόθεο· τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἡ ἀληθινὴ πίστη στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό· ἡ μόνη ἀλήθεια, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν αἰώνια σωτηρία. Μὲ τὸν πνευματικὸ αὐτὸ θησαυρὸ δὲν ἀγοράζει κανεὶς τὴ γῆ, οἰκόπεδα καὶ σπίτια, ποὺ ἔχουν ἀξία γιὰ 20, 40 ἢ 80 χρόνια. Μὲ τὸν θησαυρὸ αὐτὸ ἐξαγοράζει κανεὶς τὸν οὐρανό, τὴν αἰωνιότητα. Μέσα στὴν «παραθήκην» αὐτὴ δὲν βρίσκει κανεὶς χρυσάφι, οὔτε ἀκριβὰ μαργαριτάρια. Ἀνακαλύπτει ἐκεῖ τὸν «πολύτιμον μαργαρίτην» (Ματθ. ιγ΄ 46), τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ἑνώνεται μαζί Του.

Αὐτὸ τὸν ἀτίμητο θησαυρὸ ἔπρεπε νὰ διαφυλάξει ὁ Τιμόθεος. Εἶχε μάλιστα εὐθύνη μεγάλη νὰ τὸν διαφυλάξει ἀσφαλή, διότι ὁ Τιμόθεος εἶχε τοποθετηθεῖ Ἐπίσκοπος στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἐφέσου. Δὲν ἦταν δὲ λίγοι τότε αὐτοὶ ποὺ ἐπιβουλεύονταν τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ ἐπιζητοῦσαν νὰ συλήσουν καὶ νὰ σκορπίσουν τὸν θησαυρὸ αὐτό, ὅπως γιὰ παράδει­γμα οἱ ψευδοδιδάσκαλοι καὶ οἱ εἰδωλολάτρες. Γι᾿ αὐτὸ ἀντίστοιχη προτροπὴ τοῦ ἀπευθύνει καὶ ἀλλοῦ ὁ θεῖος Ἀπόστολος: «Ὦ Τιμόθεε, τὴν παρακαταθήκην φύλαξον» (Α΄ Τιμ. ϛ΄ 20). Κράτησε μὲ κάθε θυσία, Τιμόθεε, ἀκέραιο τὸν πολύτιμο θησαυρὸ τῆς ἀληθινῆς πίστεως ποὺ σοῦ παρέδωσα.

2. Ἄνθρωποι τοῦ Πνεύματος

Τὸν πολύτιμο αὐτὸ θησαυρὸ ἔχει ἐμπιστευθεῖ καὶ σ’ ἐμᾶς ὁ Κύριος. Μᾶς ἔχει κάνει τὸ ἀκριβὸ αὐτὸ δῶρο, νὰ γνωρίσουμε τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Μᾶς ἀξίωσε δὲ νὰ γίνουμε μέλη τῆς ἁγίας του Ἐκκλησίας, τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι πορεύονται στὰ τυφλά, στὴν ἔρημο τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς πλάνης. Μᾶς χάρισε λοιπὸν τὸν θησαυρὸ τῆς ἀληθινῆς γνώσεως· τῆς ἀληθινῆς πίστεως.

Ὑπάρχει ὅμως ὁ κίνδυνος νὰ χάσουμε τὸν θησαυρὸ αὐτό. Διότι προσπαθεῖ νὰ μᾶς τὸν κλέψει ὁ διάβολος. Τὸν διασκορπίζει μὲ τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Δυστυχῶς παρατηρεῖται αὐτὸ στὶς ἡμέρες μας. Πολλοὶ ἄνθρωποι ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ νοθεύουν τὸν αἰώνιο λόγο τοῦ Κυρίου, προκειμένου νὰ μὴν τοὺς δυσκολεύει ἡ ἐφαρμογή του· νὰ μὴν ἐλέγχει τὶς ἄνομες πράξεις τους. Φέρνουν ἔτσι τὸ Εὐαγγέλιο στὰ μέτρα τους· περιφρονοῦν τὴν «παραθήκην» τοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ νὰ διαφυλάξουμε λοιπὸν ἀσφαλὴ τὸν θησαυρὸ αὐτό, πρέπει νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι τοῦ Πνεύματος· νὰ κατοικεῖ μέσα μας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Μᾶς τὸ εἶπε ξεκάθαρα σήμερα ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος: «τὴν καλὴν παραθήκην φύλαξον διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ ἐνοικοῦντος ἐν ἡμῖν». Φύλαξε, δηλαδή, τὸν θησαυρὸ τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας μὲ τὴ Χάρι, τὴν ἐνίσχυση καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖο κατοικεῖ μέσα σου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνίκητη δύναμή μας: ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Αὐτὸ μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς καθοδηγεῖ. Ἑπομένως εἶναι ἀπαραίτητο νὰ εἶναι τέτοιες οἱ πράξεις μας, τέτοια ἡ ζωή μας, ὥστε νὰ κατοικεῖ μέσα μας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅταν, ἀντίθετα,Π μὲ τὶς ἐπιλογές μας ἀπομακρύνουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὅταν χαλαρώνουμε στὸ ἦθος μας, τότε ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ παρεκκλίνουμε καὶ στὰ θέματα τῆς πίστεως, νὰ νοθεύσουμε σταδιακὰ καὶ τὸ δόγμα. Δόγμα καὶ ἦθος εἶναι ἀλληλένδετα στὴν πνευματικὴ ζωή.

Αὐτὴ τὴν «καλὴν παραθήκην», αὐτὸ τὸν ἀκριβὸ θησαυρὸ κράτησε ἀκέραιο ὁ ἅγιος Ἐλευθέριος ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε. Ὡς Ἐπίσκοπος Ἰλλυρικοῦ ἐργάσθηκε ἀκάματα στὸν ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου καὶ προσείλκυσε πολλοὺς εἰδωλολάτρες στὴν ἀληθινὴ πίστη. Ἡ φήμη τῆς ἀρετῆς του ἔφθασε μέχρι τὴ Βρετανία, στὴν ὁποία ὁ Ἅγιος ἀπέστειλε ἱεραποστόλους, γιὰ νὰ κατηχήσουν καὶ νὰ βαπτίσουν πολλοὺς ἀνθρώπους. Ὅταν δὲ ἔγινε γνωστὴ ἡ δράση του, συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε στὸν αὐτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβῆρο, σκληρὸ διώκτη τῶν Χριστιανῶν. Ἐκεῖ ὁ Ἐλευθέριος, χωρὶς νὰ ὑποχωρήσει, ὁμολόγησε τὸν Χριστό, ὑπέμεινε φρικτὰ βασανιστήρια καὶ ἀξιώθηκε νὰ στεφθεῖ μὲ τὸ στεφάνι τοῦ Μάρτυρος μαζὶ μὲ τὴ μητέρα του ἁγία Ἀνθία. Εἴθε μὲ τὶς πρεσβεῖες τους νὰ διαφυλάξουμε κι ἐμεῖς «τὴν καλὴν παραθήκην», τὴν ὁποία μᾶς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος, καὶ ν᾿ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια χαρὰ τῆς Βασιλείας του.