ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Αφιέρωμα θα πραγματοποιήσει η ιστοσελίδα μα μας από 7-15 Αυγούστου προς Τιμήν της Παναγίας Μητέρας μας.

Μεσώ της ιστοσελίδας μας ,στο Facebook Φίλοι Νέων Αγίου Νικολάου  Πειραιώς ,μέσω ΥΟUTYBE filoiagiounikolaou(14 KAI 15 AYΓΟΥΣΤΟΥ).

"Στις δύσκολες ώρες που περνά ο καθένας ξεχωριστά  αλλά και όλοι μαζί ως Έθνος, ελάτε να προσευχηθούμε στην Παναγία Μητέρα μας ώστε για ακόμη μια φορά να απλώσει το ιερό μαφόριό της όπως κάνει πάντοτε και με την ταπεινή μας προσευχή να διαφυλάξει και να μας ενδυναμώσει από κάθε κακό."

 ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2022

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΕΚΑΠΕΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022 ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΙΣ 18:45μ.μ. Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Η ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ .

ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022

ΣΤΙΣ 18:15 μ.μ. Στην Ακολουθία του Εσπερινού και της Ιεράς Παρακλήσεως θα χοροσταστατήσει και θα κηρύξει τον Θειόν Λόγον ο Σεπτός μας Ποιμενάρχης Σεβ.Μητροπολίτης Πειραιώς κ.κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ.

 

                        ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022

ΏΡΑ:18:00μ.μ.ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ.

                          ΔΕΥΤΕΡΑ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022

ΏΡΑ:7:00 Π.Μ.ΑΚΟΥΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

ΣΗΜ.ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΤΑΙ ΣΤΙΣ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ.

"Στις δύσκολες ώρες που περνά ο καθένας ξεχωριστά  αλλά και όλοι μαζί ως Έθνος, ελάτε να προσευχηθούμε στην Παναγία Μητέρα μας ώστε για ακόμη μια φορά να απλώσει το ιερό μαφόριό της όπως κάνει πάντοτε και με την ταπεινή μας προσευχή να διαφυλάξει και να μας ενδυναμώσει από κάθε κακό."

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ και κάθε απόγευμα όλοι μαζί να τελούμε την Ιερά Παράκληση στον Ιερό Ναό μας.

  ΚΥΡΙΑΚΗ   Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

       ΚΥΡΙΑΚΗ   31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022

Στις ανταύγειες της ελευθερίας(Ματθ. θ΄ 27-35) (Ρωμ. ιε΄ 1-7)

«Και ανεώχθησαν αυτών οι οφθαλμοί»

 Απελευθερωτικά μηνύματα εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Αναφέρεται σε θαύματα που επιτέλεσε ο Κύριος και ειδικότερα στη θεραπεία δύο τυφλών και ενός κωφού δαιμονιζομένου. 

 Δεν είναι τυχαίο που οι ευαγγελιστές καταφεύγουν πολύ συχνά στην περιγραφή περιστατικών με θαύματα του Χριστού. Θέλουν ακριβώς να τονίσουν την απελευθερωτική δύναμή τους και να αναδείξουν το βαθύτερο νόημά τους για την ύπαρξη του ανθρώπου. Τονίζουν ότι στο πρόσωπο του Χριστού αποκαλύπτεται ο καινούργιος κόσμος της Βασιλείας του Θεού, απαλλαγμένος από την αμαρτία και τις συνέπειές της.

  Τα θαύματα είναι τα παράθυρα που ανοίγουν στη νέα εποχή που προανήγγειλαν οι Προφήτες. Είναι οι «δυνάμεις» και τα «σημεία» που υποδηλώνουν ότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι μια στατική και αφηρημένη έννοια, αλλά μια πραγματικότητα ζωής, στην προοπτική της οποίας κινούνται και αναφέρονται τα πάντα στη ζωή του ανθρώπου.

  Η διήγηση του Ευαγγελίου στέλνει ξεκάθαρα οντολογικά μηνύματα που εμφιλοχωρούν στο βάθος της ύπαρξης του ανθρώπου. Ο ενσαρκωμένος Υιός του Θεού έρχεται για ν’ αποκαταστήσει το προσβληθέν από την φθορά και την αμαρτία δημιούργημά του και να το εντάξει στην προοπτική της αιωνιότητας. Εδώ συμπυκνώνεται και συγκεφαλαιώνεται η ουσία και η πεμπτουσία της χριστιανικής αλήθειας και ζωής.

Απελευθερωτικός χαρακτήρας

 Γιατί άραγε ο Χριστός έκανε θαύματα, διερωτώνται πολλοί. Σε μια επιφανειακή και ρηχή προσέγγιση των πραγμάτων, ίσως μερικοί να σπεύδουν  να εστιάσουν την προσοχή σε μια απλή θεραπεία αρρώστων ανθρώπων και αποκατάσταση της υγείας τους. Μπορούμε όμως να περιορίζουμε ως εδώ τα πράγματα;

 Γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος κλήθηκε από την αγάπη του Θεού για να εγκολπωθεί τη ζωή της αγάπης και της ελευθερίας, της ομορφιάς και της δημιουργίας. Όμως, η αμαρτία με όλα τα παρεπόμενα φοβερά της, εισήλθε στον κόσμο, σηματοδοτώντας μια καταστροφική πορεία. Τα πάθη, τα μίση, οι πόλεμοι, η ασθένεια, ο θάνατος στην κορύφωση των συνεπειών του κακού, κυριαρχούν μετά που ο ίδιος ο άνθρωπος επέλεξε να απομακρυνθεί από την αγάπη του Θεού.

 Όταν, λοιπόν, ο Χριστός προσφέρει γιατρειά σε ασθενείς, όπως και στις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρεται η σημερινή ευαγγελική περικοπή, προαναγγέλλει την έναρξη της εποχής εκείνης που οι άνθρωποι θα ελευθερωθούν πλήρως από το κακό και τα πλοκάμια του. 

 Ο Χριστός ανοίγει τους ορίζοντες της καινούργιας πραγματικότητας. Μέσα από τα μυστήρια της Εκκλησίας, ο άνθρωπος αντλεί όλα εκείνα τα «φάρμακα» που επιφέρουν μια βαθύτερη γιατρειά.

Ριζική η θεραπεία

 Ένα ερώτημα που συνήθως προβάλλει αφορά στο πώς ο Χριστός μάς πρόσφερε θεραπεία, αφού εξακολουθούμε ν’ αρρωσταίνουμε; Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν παραλείπουν να τονίζουν με ιδιαίτερη έμφαση ότι το κακό, οι θλίψεις, ο πόνος, η δυστυχία, ο θάνατος, εξακολουθούν να υπάρχουν στη ζωή του ανθρώπου, μέχρι την οριστική κατάργησή τους.

 Μέχρι τότε, όχι μόνο δεν μπορούν να υποδουλώνουν τον άνθρωπο, αλλά αντίθετα, στην προοπτική της Εκκλησίας, οι οποιεσδήποτε δοκιμασίες στη ζωή προσλαμβάνουν νέο νόημα και καινούργιο περιεχόμενο. Μπορούν με τη δύναμη της πίστης και της εν Χριστώ ελπίδας να γίνονται αφορμές για να προσαράζει ο άνθρωπος στο γαλήνιο λιμάνι της σωτηρίας του. 

 Με άλλα λόγια, ο Ιησούς δεν προσφέρει ένα συμπλήρωμα ιατρικής, αλλά έρχεται να δώσει ριζική θεραπεία, προαναγγέλλοντας την οριστική κατάργηση της ασθένειας και του θανάτου. Η γιατρειά του, εισάγει στο χώρο της πίστης, της ελπίδας και της αγάπης. Μάς μεταφέρει σ’ ένα κόσμο θεμελιωμένο στο πρόσωπό του. Μπορεί ο πόνος να μας συνοδεύει ακόμα στη ζωή μας, αλλά αυτός γίνεται αφορμή και δρόμος που μάς εισάγει στην αιωνιότητα.

    Αγαπητοί αδελφοί, η Εκκλησία ξεδιπλώνει μπροστά μας πλήθος θαυμάτων του Κυρίου. Πολλά από αυτά αφορούν θεραπείες ασθενών. Στο βάθος τους, δίνουν το σαφέστατο μήνυμα ότι ο Χριστός είναι εκείνος που μπορεί να μας θεραπεύει πραγματικά, αρκεί εμείς να εμπιστευθούμε και να εναποθέσουμε τον εαυτό μας στην αγάπη του. 

 Καλούμαστε να ακολουθήσουμε μια πορεία, στην κορύφωση της οποίας μπορούμε να ενωθούμε μαζί του με τη συμμετοχή μας στον Ευχαριστιακό Δείπνο. Σ’ αυτή την προοπτική, η αναστάσιμη ελπίδα, με την οποία ενδύεται η ύπαρξη, καταξιώνει τον άνθρωπο στους ψηλότερους πνευματικούς και αιώνιους αναβαθμούς.

 Σ’ αυτούς τους αναβαθμούς καταξιώθηκαν  ν’ ανέβουν με την όλη βιωτή τους οι αγιασμένες μορφές του Ευδοκίμου του Δικαίου, του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και του Διονυσίου του Βατοπαιδινού, το ανάστημα των οποίων τιμούμε και ευλαβούμαστε σήμερα. Συμβατά με την προσωπικότητά τους είναι τα βαθύτερα μηνύματα που απορρέουν από τη σημερινή ευαγγελική περικοπή, όπως τα είδαμε πιο πάνω.

 Ας αφήσουμε τη μορφή τους να λειτουργεί ως δείκτης και της δικής μας ζωής σε μια ανώτερη και ουράνια καταξίωσή της. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Κυριακὴ Ζ΄ Ματθαίου  Εὐαγγελικὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα 

Κυριακῆς 31 Ἰουλίου 2022

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 31 Ἰουλίου 2022, Ζ΄ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 27-35)

27 Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐ­τῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυΐδ. 28 ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· πι­στεύετε ὅτι δύναμαι τοῦ­το ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. 29 τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλ­μῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑ­μῖν. 30 καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ἐνεβριμή­σατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέ­γων·­ ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. 

31 οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμι­σαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐ­­­κείνῃ. 32 Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄν­θρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· 33 καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. 34 οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. 

35 Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

27 Κι ἐνῶ ἔφευγε ἀπό ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, τόν ἀκολούθησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι φώναζαν δυνατά κι ἔλεγαν: Σπλα­χνίσου μας καί θεράπευσέ μας, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δα­βίδ. 28 Κι ὅταν ἔφθασε στό σπίτι, ἦλθαν κοντά του οἱ τυφλοί, καί ὁ Ἰησοῦς τούς λέει: Πιστεύετε ὅτι ἔχω τή δύ­να­μη νά κάνω αὐτό πού μοῦ ζητᾶτε; Κι ἐκεῖνοι τοῦ ἀπα-­ν­τοῦν: Ναί, Κύριε. 29 Τότε ἄγγιξε μέ τά δάκτυλά του τά μάτια τους καί τούς εἶπε: Ἄς γίνει αὐτό πού ζητᾶτε σύμφωνα μέ τήν πίστη σας. 30 Κι ἄνοιξαν τά μάτια τους. Καί ὁ Ἰησοῦς μέ αὐστη­ρό­τητα τούς πρόσταξε λέγοντας: Προσέχετε, κανείς μή μάθει τό θαῦμα πού σᾶς ἔκανα. 

31 Αὐτοί ὅμως, ὅταν βγῆκαν ἀπό τό σπίτι, διέδωσαν τή φήμη τοῦ Ἰησοῦ ὡς Μεσσία καί θαυματουργοῦ σ’ ὅλη τή χώρα ἐκείνη. 32 Καί καθώς οἱ δύο αὐτοί ἔβγαιναν ἀπό τό σπίτι, ἰδού, ἔφεραν πρός τόν Ἰησοῦ ἕναν ἄνθρωπο πού ἦταν κυριευμένος ἀπό δαιμόνιο καί ἦταν κουφός καί ἄλαλος. 33 Καί μόλις ὁ Χριστός ἔδιωξε τό δαιμόνιο αὐτό, ὁ κουφός μίλησε. Καί τά πλήθη τοῦ λαοῦ θαύμασαν κι ἔλε­γαν: Ποτέ δέν φάνηκαν τέτοια θαύματα στό ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ· οὔτε ὅταν οἱ προφῆτες καί οἱ ὑπόλοιποι ἅγιοι ἄνδρες θαυματουργοῦσαν ἀνάμεσά του.

 34 Οἱ Φαρισαῖοι ὅμως ἔλεγαν: Μέ τή βοήθεια καί τή συνεργασία τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δαιμόνων βγάζει τά δαιμόνια ἀπό τούς δαιμονισμένους. 35 Καί περιόδευε ὁ Ἰησοῦς ὅλες τίς πόλεις καί τά χωριά, διδάσκοντας στίς συναγωγές τους καί κηρύττοντας τό χαρμόσυνο κήρυγμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί θεραπεύοντας κάθε ἀσθένεια καί ἀδιαθεσία στό λαό.

Ὅλοι, μία ψυχή!

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 31 Ἰουλίου 2022, Ζ΄ Ματθαίου (Ρωμ. ιβ΄ ιε΄ 1-7)

Ἀδελφοί, ὀφείλομεν ἡ­μεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσ­θενήματα τῶν ἀ­δυ­νάτων βαστάζειν, καὶ μὴ ἑ­αυτοῖς ἀρέ­σκειν. ἕ­καστος ἡμῶν τῷ πλησίον ἀρεσκέτω εἰς τὸ ἀγαθὸν πρὸς οἰκοδομήν· καὶ γὰρ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτῷ ἤρεσεν, ἀλλὰ καθὼς γέγραπται, οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ. ὅσα γὰρ προεγράφη, εἰς τὴν ἡμετέραν διδασκαλίαν προεγράφη, ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν. ὁ δὲ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως δῴη ὑμῖν τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν ἀλλήλοις κατὰ Χριστὸν ᾿Ιησοῦν, ἵνα ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι δοξάζητε τὸν Θεὸν καὶ πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. διὸ προσ­λαμβάνεσθε ἀλλήλους, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς προσελάβετο ὑμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ.

Ὅλοι, μία ψυχή!

Σ­ὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ χαρακτηρίζεται ἔντονα ἀπὸ τὴ φιλαυτία, τὸν ἀτομισμὸ καὶ τὸν δικαιωματισμό, εἶναι πολὺ ἐπίκαιρη ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα, ἡ ὁποία ἔκανε λόγο γιὰ ἀνοχή, γιὰ ὑπομονὴ καὶ ὁμοψυχία, καὶ μᾶς ἔδωσε πρακτικὲς συμβουλές, ὥστε νὰ εἶναι πάντοτε ὁμαλὲς οἱ σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους.

1. Τὰ βάρη τῶν ἀδυνάτων

«Ὀφείλομεν ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν», τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή του. Ἐμεῖς, ­δηλαδή, ποὺ εἴμαστε δυνατοὶ στὴν πίστη καὶ στὴν ἀρετή, ὀφείλουμε νὰ δείχνουμε πάντοτε ἀνοχὴ καὶ συμπάθεια στὶς ἀδυναμίες τῶν ἀδυνάτων, καὶ νὰ μὴν κάνουμε αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀρέσει. Ἀντίθετα, ὁ καθένας μας ἂς κάνει αὐτὸ ποὺ ἀρέσει στὸν διπλανό του, ὥστε νὰ τὸν οἰκοδομεῖ στὴν ἀρετή.

Ἄλλωστε καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν προτίμησε γιὰ τὸν Ἑαυτό του αὐτὰ ποὺ ἦταν εὐχάριστα καὶ τιμητικά, ἀλλὰ τὰ κοπιαστικὰ καὶ δυσάρεστα, ὅπως εἶχε προφητευθεῖ στὴν Ἁγία Γραφή: «Οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ». Δέχθηκε, δηλαδή, ἐπάνω Του ὅλες τὶς ὕβρεις καὶ τὶς βλασφημίες τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων ποὺ βλασφημοῦσαν τὸν Θεό.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πολὺ συχνὰ στὶς ἡμέρες μας οἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων διασαλεύονται ἀπὸ ἐντάσεις, διαπληκτισμοὺς καὶ συγκρούσεις. Ἀκόμη καὶ σὲ μικρὰ κοινωνικὰ σύνολα, ὅπως εἶναι ἡ οἰκογένεια, ὅλο καὶ πληθαίνουν οἱ περιπτώσεις, ποὺ οἱ σύζυγοι ἐγκαταλείπουν τὸν κοινὸ ζυγὸ τοῦ γάμου καὶ ἐπιλέγουν τὴν ὀλέθρια διάλυση. Ἄλλοτε συγκρούονται μεταξύ τους ἀδέλφια ἐξαιτίας τῶν κληρονομικῶν δικαιωμάτων. Ἄλλοτε δὲ διασπῶνται πολυετεῖς φιλίες γιὰ ἀσήμαντους λόγους. Ἀπομακρύνονται ἔτσι οἱ ἄνθρωποι μεταξύ τους, μένοντας ἐγκλωβισμένοι στὰ δικαιώματά τους. Ψυχραίνονται οἱ καρδιές.

 Ὁ θεῖος Ἀπόστολος, λοιπόν, μᾶς ὑπογραμμίζει σήμερα ὅτι γιὰ νὰ ζοῦμε ἁρμονικὰ μὲ τοὺς συνανθρώπους μας εἶναι ἀπαραίτητο νὰ σηκώνουμε τὰ βάρη τους. Ποιά εἶναι τὰ βάρη αὐτά; Εἶναι οἱ ἀδυνα­μίες τους, τὰ ἐλαττώματα, οἱ γκρίνιες, τὰ ξεσπάσματα θυμοῦ, οἱ ἰδιορρυθμίες, οἱ παράλογες συνήθειές τους.

  Μᾶς συμβου­λεύει ἀκόμη νὰ ἀνεχόμαστε τοὺς ἄλλους μὲ πραότητα, κάτι ποὺ σημαίνει νὰ θυσι­άζουμε τὰ δικαιώματά μας, τὸ δίκιο μας, νὰ μακροθυμοῦμε στὶς ἀδυναμίες τῶν οἰ­­­κεί­ων μας, νὰ σιωποῦμε, κάποτε καὶ νὰ συγκαταβαίνουμε στὶς ἰδιορρυθμίες τῶν ἄλλων, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ ­Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ πρῶτος Ἐκεῖ­νος ἀνέχθηκε τὶς ἀδυναμίες μας καὶ συν­εχίζει νὰ ἀνέχεται τὶς μικρότητές μας μὲ μακροθυμία. Τότε θὰ εἶναι ὁμαλὲς οἱ σχέ­σεις μας μὲ τοὺς οἰκείους μας καὶ ἑνωμένες οἱ καρδιές μας.

2. Μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐλπίδα

 Ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι εὔκολο ἔργο αὐτό. Χρειάζεται νὰ ἔχουμε πολλὴ ὑπομονὴ κι ἐλπίδα, γιὰ νὰ σηκώνουμε τὶς ἀδυναμίες τῶν ἄλλων. Ἡ πηγή, ἀπὸ ὅπου θὰ ἀντλοῦμε δύναμη, ἐλπίδα καὶ ὑπομονή, εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή. Διότι ὅσα ἔχουν γραφεῖ ἐκεῖ ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους συγγραφεῖς, καταγράφηκαν γιὰ τὴ δική μας διδασκαλία, «ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν». Γιὰ νὰ κρατοῦμε, δηλαδή, σταθερὰ τὴν ἐλπίδα μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν παρηγοριά, ποὺ δίνει ἡ μελέτη τῶν Γραφῶν.

 «Ὁ δὲ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως δῴη ὑμῖν τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν ἀλ­λήλοις». Ὁ Θεός, δηλαδή, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ χορηγὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρηγοριᾶς, εἴθε νὰ δώσει σὲ ὅλους σας νὰ ἔχετε τὶς ἴδιες σκέψεις, τὰ ἴδια φρονήματα μεταξύ σας καὶ νὰ ζεῖτε μὲ ὁμοψυχία, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ δοξάζετε μὲ μιὰ ψυχὴ καὶ μ᾿ ἕνα στόμα τὸν Θεὸ καὶ Πατέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γιὰ νὰ τὸ κατορθώσετε ὅμως αὐτό, θὰ πρέπει νὰ ἀνέχεσθε μὲ ἀγάπη ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς δέχθηκε ὅλους μὲ ἀγάπη καὶ μᾶς πῆρε μὲ στοργὴ κοντά Του, γιὰ νὰ δοξάζεται ἔτσι ὁ Θεός.

Πῶς ὅμως θὰ κατορθώσουμε νὰ ἀνεχόμαστε τὶς ἀδυναμίες τῶν συνανθρώπων μας; Πολὺ σημαντικὰ σ᾿ αὐτὸ συμβάλλει ἡ μελέτη τοῦ θείου λόγου. «Διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γρα­φῶν», συνιστᾶ ὁ Ἀπόστολος. Ἐκεῖ προβάλλεται τὸ τέλειο παράδειγμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ μακροθυμία του· ἡ ἄπειρη συγκατάβασή του καὶ ἡ ἀτίμητη θυσία του γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἐκεῖ θησαυρίζεται καὶ ἡ θεία διδασκαλία τοῦ Κυρίου μας· οἱ αἰώνιοι λόγοι του, μὲ τοὺς ὁποίους μᾶς διδάσκει τὴν ὑπομονή. Μέσα στὶς σελίδες τῆς Ἁγίας Γραφῆς βρίσκεται ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Ὁ­ποῖος εἶναι «Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως».

 Συνεπῶς μὲ τὴ μελέτη τοῦ θείου λόγου δὲν ἀποκομίζουμε ἁπλῶς ἱστορικὲς πληροφορίες σχετικὲς μὲ τὴ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ λαμβάνουμε θεία Χάρι, θεία δύναμη. Ἐγγίζουμε τὸν ἴδιο τὸν Θεάνθρωπο Κύριο, τὸν πανάγαθο Θεό, τὸν Θεὸ «τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως», ὁ Ὁποῖος μὲ τὴ μελέτη τοῦ θείου λόγου του χορηγεῖ καὶ σὲ μᾶς τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν παρηγοριὰ στὴ συνύπαρξη μὲ τοὺς ἀδελφούς μας.

 

Όσοι άνθρωποι εναπόθεσαν τις ελπίδες στον Θεό, είναι ήρεμοι.

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: Όσοι άνθρωποι εναπόθεσαν τις ελπίδες στον Θεό, είναι ήρεμοι όπου κι αν βρίσκονται επειδή μέσα στην ψυχή τους υπαρχει η ευλογία.

Όποιος την έχασε, πάλι την αναζητά με την μετάνοια, και ο Κύριος πάλι Τη δίνει. Μας αγαπάει πολύ.

έει στο Ευαγγέλιο: «Πάω στον Πατέρα Μου και τον Πατέρα σας, πάω στον Θεό μου και στον Θεό σας». Βλέπετε πόσο σας αγαπάει. Αυτά τα λόγια είναι γεμάτα ελεημοσύνη, αγάπη και φιλοκαλία. Ας σκεπτόμαστε μέρα και νύχτα ότι μας αγαπάει ο Θεός, εμάς τους αμαρτωλούς και μας καλεί σε Αυτόν. «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Η ηρεμια θα ερθει αν ξεχάσουμε όλα τα γήινα για να μην ξεχάσει ο νους την Αγάπη.

Η ψυχή όμως δεν μπορεί να ξεχάσει τον Θεό, επειδή η ψυχή αγάπησε και το Θεϊκό Πνεύμα χαροποιεί την ψυχή. Η ψυχή δεν φοβάται τη θλίψη τη γήινη, αλλά φοβάται να χάσει την αγάπη του Θεού. Μετα την απώλεια η ψυχή θα γεμίσει με κατάθλιψη και λύπη.Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο και την Υπεραγία Μητέρα Του, την διαμεσολαβήτρια μας στον Θεό. Όποιος έχει φθαρεί, όπως κι εγώ ας διαβαζει πιο πολύ το Ευαγγέλιο και ας μετανιώνει, και ο ελεήμων Κύριος θα του χαρίσει την συγχώρεση και την ψυχική ειρήνη.

Μην δικαιολογούμεθα ότι δεν έχουμε χρόνο για να πάμε στην Εκκλησία

 

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΙΑΣΜΟΣ: Μην δικαιολογούμεθα, ότι δεν έχουμε χρόνο για να πάμε στην Εκκλησία. Δεν θέλουμε να πάμε στην Εκκλησία, διότι δεν είμαστε ερωτευμένοι με το Χριστό, δεν είμαστε ερωτευμένοι με την Παναγία μας, δεν είμαστε ερωτευμένοι με την Εκκλησία.

Αν είμασταν ερωτευμένοι, βουνά, θάλασσες και λαγκάδια θα διασχίζαμε, για να έρθουμε στην Εκκλησία. Στο εξωτερικό, οι άνθρωποι από 200 και 300 χιλιόμετρα τρέχουν κάθε Κυριακή, για να πάνε στην Εκκλησία.

Και εμείς βλασφημούμε τον παππά, που χτύπησε την καμπάνα Κυριακή το πρωί και μας ξύπνησε από τον ύπνο.

Εμείς αντί να πάμε το πρωί στην Εκκλησία, ερχόμαστε τα ξημερώματα από την διαφθορά.

Και αν είναι άδειο το στασίδι μας στην Εκκλησία, θα είναι και άδεια η θέση μας στον ουρανό.

Γιατί από εδώ γίνεται η τακτοποίηση, από εδώ βγαίνουν τα εισιτήρια για τον ουρανό.

Οι άνθρωποι που δεν θέλουν την Εκκλησία και τα Μυστήριά της, είναι από τώρα στην κόλαση!

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

 

Στο 100% της επιτυχίας στις Πανελλήνιες τα Εκπαιδευτήρια της Ι.Μ. Πειραιώς.

Κατόπιν της χθεσινής ανακοινώσεως του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων περί των βάσεων εισαγωγής στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.Σεραφείμ συγχαίρει τους μαθητές και τις μαθήτριες των Εκπαιδευτηρίων της τοπικής μας Εκκλησίας, οι οποίοι, σε ποσοστό 100%, εισήχθησαν σε σχολές τις επιλογής τους.

Ο Σεβασμιώτατος εύχεται στα παιδιά να έχουν καλή σταδιοδρομία στη ζωή τους και ο Πανάγιος Θεός μας να τους χαρίζει πλούσιες τις Ευλογίες Του.

Διαβεβαιώνει τόσο τα ίδια, όσο και τις οικογένειές τους, πως η Εκκλησία μας, τώρα που ανοίγουν τα φτερά τους, θα συνεχίσει να βρίσκεται κοντά τους ως φιλόστοργη μητέρα που δεν παύει ποτέ να ενδιαφέρεται για την πρόοδο και την προκοπή των παιδιών της.

Ο Σεβασμιώτατος εκφράζει τις ευχαριστίες του και στο εκπαιδευτικό προσωπικό των Εκπαιδευτηρίων μας για την σωστή καθοδήγηση των μαθητών, αλλά και για το γεγονός της δημιουργίας ασφαλούς περιβάλλοντος το οποίο έδωσε την δυνατότητα στα παιδιά να περάσουν την διαδικασία των πανελληνίων εξετάσεων χωρίς αμφιταλαντεύσεις και με σίγουρα και σταθερά εφόδια.

Η προσπάθεια των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς συνεχίζεται, αφού ήδη, εδώ και αρκετό καιρό, έχει ξεκινήσει η προετοιμασία των παιδιών που φέτος ολοκλήρωσαν την Β΄ Λυκείου και, πρώτα ο Θεός, του χρόνου θα δώσουν τον δικό τους αγώνα για την εισαγωγή τους στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος εκφράζει τη συμπαράστασή του και σε όσους μαθητές δεν εισήχθησαν σε κάποια σχολή και συγχαίροντάς τους για τον αγώνα και την προσπάθεια που κατέβαλαν τους διαβεβαιώνει ότι αυτή η προσπάθεια δεν θα πάει χαμένη, εκφράζοντας την βεβαιότητα ότι ο Θεός θα φανερώσει στη ζωή τους την κατάλληλη ευκαιρία, οδηγώντας τα βήματά τους.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

 

Επιμνημόσυνη δέηση στον προκάτοχό του τέλεσε ο Μητροπολίτης Πειραιώς

Επιμνημόσυνη Δέηση υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού προκατόχου του Μητροπολίτου κυρού Καλλινίκου (Καρούσου), τέλεσε σήμερα, Παρασκευή 29 Ιουλίου 2022 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.Σεραφείμ, με την ευκαιρία μνήμης του Αγίου Μάρτυρος Καλλινίκου.

Η Επιμνημόσυνη Δέηση τελέστηκε στον Παρεκκλήσιο του Αγίου Στυλιανού που υπάρχει στην είσοδο των γραφείων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

 Όσιος Συμεών ο Μεταφραστής

Θαύματα του Αγίου Παντελεήμονος

Το πρώτο θαύμα του Αγίου

Κάποτε ο Παντολέων, επανερχόμενος από τον δά­σκαλό του Ευφρόσυνο και παρεκκλίνοντας λίγο από τον δρόμο του για κάποια ανάγκη, είδε ένα παιδί δαγκωμένο από οχιά και πεθαμένο. Το δηλητηριώδες εκείνο θηρίο βρισκόταν ακόμη εκεί κοντά κάπου και, όπως συμβαίνει με τον φονιά, ήταν εύδηλο. Μόλις ο Παντολέων είδε το θηρίο, τον κατέλαβε φόβος και υποχώρησε λιγάκι. Έπειτα συνήλθε από τον φόβο και επανήλθε πλησιάζοντας στο παιδί. Θεώρησε, πράγματι, το ση­μείο αυτό αρκετό για να αποδειχθεί αν τα λόγια του Ερμολάου ήταν αληθινά. Δηλαδή θα αναστηθεί το παιδί, είπε, με τον λόγο του και το θηρίο που το δάγκωσε θα πεθάνει. Τούτο έφερε στον νου του και ζήτησε με προσευχή. Και να, το παιδί επανήλθε στη ζωή, ενώ το θηρίο πέθανε. Έτσι, το νοητό θηρίο, που κρυβόταν μέσα στην οχιά, ο πατέρας της ασέβειας, φαινόταν πολύ περισ­σότερο απολωλώς και κατεστραμμένος.

Θεραπεία του τυφλού

Ενώ ο Παντολέων στριφογύριζε αυτά στη σκέψη του, προσήλθαν εκεί κάποιοι άνθρωποι οδηγώντας έναν τυφλό. Οι συνοδοί αυτοί του τυφλού χτύπησαν δυνατά τη θύρα και ρώτη­σαν να μάθουν αν ήταν εκεί ο γιατρός Παντολέων. Αφού έμα­θαν ότι ήταν παρών, περίμεναν απέξω. Εκείνος όμως, μόλις άκουσε το χτύπημα της θύρας, βγήκε βιαστικά έξω, παίρνοντας μαζί του και τον πατέρα του. Βλέποντας τον τυφλό, τον ρώτησε ποιά ανάγκη έχει. Εκείνος του απάντησε: «Έχω ανάγκη του φωτός που έχω στερηθεί· και ασφαλώς δεν υπάρχει στους ανθρώπους τίποτε πιο γλυκό από το φως. Σπλαχνίσου με λοιπόν για τη συμφορά μου.

Δώσε ώστε να μη ζω έτσι με ατέλεια και τρόπον τινά ωσάν μισός άνθρωπος, αλλά να βλέπω τον Ήλιο· διαφορετικά, αν και θα ζω, δεν θα διαφέρω από τους νεκρούς του Άδη. Όλη μου την περιουσία την ξόδεψα στους γιατρούς και δεν βρήκα την υγεία μου. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το ελάχιστο φως που είχε μείνει στα μάτια μου, το έχασα και αυτό». Ο Παντολέων του είπε: «Ενώ έδωσες όλα σου τα υπάρ­χοντα στους άλλους γιατρούς, δεν είχες καμιά ωφέλεια. Σ’ εμέ­να, αν βρεις το φως σου, τί θα προσφέρεις;». Ο τυφλός απάντησε: «Ό,τι μου έχει απομείνει από την περιουσία μου θα σου τα καταβάλω με προθυμία». Τότε ο Παντολέων του είπε: «Την μεν δωρεά του φωτός θα σου τη χαρίσει δι’ εμού ο Θεός, ο πατήρ των φώτων, εσύ δε αυτά που μου υποσχέθηκες να πας να τα προσφέρεις στους πένητες».

Ακούοντας αυτά ο πατέρας του, τον εμπόδιζε από το εγχείρημα αυτό, λέγοντάς του: «Μη, εσύ, πολυαγαπημένο μου τέκνο· μην κάμεις τους άλλους να γελάσουν ξεκαρδιστικά εις βάρος σου. Διότι τί περισσότερο από τους άλλους γιατρούς θα μπορέσεις να κάμεις εσύ;». Ο Παντολέων είπε: «Κανένας από τους άλλους γιατρούς δεν ξέρει τι θα κάμω εγώ για τον άνδρα αυτόν. Υπάρχει όντως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους για­τρούς αυτούς και σ’ Εκείνον που δίδαξε εμένα». Ο πατέρας του, νομίζοντας ότι αυτά τα είπε ο Παντολέων εννοώντας τον Ευφρόσυνο, του είπε: «Άκουσα, τέκνο μου, ότι κι εκείνον τον επισκέφτηκε ο τυφλός άνδρας και του ζήτησε να τον θεραπεύ­σει, πλην όμως δεν πέτυχε καμιά θεραπεία».

Τότε ο Άγιος είπε στον πατέρα του: «Πρόσεξε, πατέρα μου, και θα ίδεις το πράγμα». Και αφού ο Άγιος είπε αυτά, άγγιξε τα μάτια του τυ­φλού και, επικαλεσθείς το μέγα όνομα του Χριστού, προσευχή­θηκε να έλθει η ίασή του από Αυτόν. Έτσι λοιπόν διέλυσε ευθύς αμέσως το σκότος των οφθαλμών του τυφλού, ενώ παράλληλα διέλυσε και το σκότος της ασέβειας (=της ειδωλολατρικής πλά­νης) του πατέρα του και τον έκαμε να ομολογεί με παρρησία την πίστη του στον Χριστό. Στον τυφλό μάλιστα προσέφερε διπλή ίαση, διότι αυτός ήταν τυφλός και στα μάτια του σώματος και στα μάτια της ψυχής, αφού ήταν προσκυνητής των ειδώλων. Δη­λαδή μαζί με το σωματικό του φως διανοίχτηκαν και οι οφθαλ­μοί της καρδιάς του.

Αφού και οι δύο τους πίστεψαν στον Χριστό, ο Παντολέων τους αξίωσε με το θείο Βάπτισμα και τους κατέταξε στη μερίδα των πιστών. Ο Ευστόργιος, ειδικότερα, δεν σταμάτησε ως εδώ τη φιλευσέβειά του, αφού ήταν πατέρας του μεγάλου Παντολέοντος· αλλά, παρέχοντας σαφή απόδειξη περί μισήσεως της ειδωλολατρικής πλάνης, συνέτριψε όλα τα είδωλα που είχε στον κοιτώνα του και έριξε τα συντρίμμια σε βόθρο· τα κατασκευά­σματα αυτά, τα όντως άξια λήθης και βυθού.

ΠΗΓΗ:ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

 Μητροπολίτης Σερβίων & Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός (+)

Άγιος μεγαλομάρτυρας και ιαματικός Παντελεήμων.

Ενός νέου ανθρώπου και γιατρού την ιερή μνήμη εορτάζει και τιμά σήμερα η Εκκλησία, του αγίου μεγαλομάρτυρα και ιαματικού Παντελεήμονος. Από την πρώτη εποχή η Εκκλησία έχει σε μεγάλη τιμή όσους, που βαπτίζονται στο αίμα τους, και δίνουν την καλή ομολογία και τη μαρτυρία Ιησού Χριστού. Μετά την υπεραγία Θεοτόκο, τους ασωμάτους Αγγέλους, τον πρόδρομο Ιωάννη και τους πανευφήμους Αποστόλους, καθώς ακούμε κάθε ήμερα στην Απόλυση της ιερής Ακολουθίας, η Εκκλησία μνημονεύει τους καλλινίκους Μάρτυρες και ζητάει την πρεσβεία τους, για να μας ελεήσει και να μας σώσει ο Θεός.

Ο άγιος Παντελεήμων είναι από τα ένδοξα θύματα του μεγάλου διωγμού του Διοκλητιανού. Το 303 ο γέρος πια Διοκλητιανός, αυτοκράτορας του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, υπέγραψε το διάταγμα για την εξόντωση των χριστιανών. Πατρίδα του αγίου Παντελεήμονος ήταν η Νικομήδεια, όπου ήσαν και τα ανάκτορα του Διοκλητιανού. Ο πατέρας του, Ευστόργιος το όνομα, ήταν ειδωλολάτρης, πλούσιος κι ανώτερος αξιωματούχος του κράτους. Η μητέρα του, Ευβούλη το όνομα, ήταν χριστιανή κι έσπειρε φυσικά τα πρώτα σπέρματα της πίστης και της ευσέβειας στη ψυχή του παιδιού της· πέθανε όμως πρόωρα και το παιδί έμεινε στη φροντίδα του πατέρα του.

Όταν ο Παντολέων ήλθε σε ηλικία, Παντολέων ήταν πρώτα το όνομα του αγίου Παντελεήμονος, ο πατέρας του τον εμπιστεύθηκε στον ανακτορικό γιατρό Ευφρόσυνο, για να σπουδάσει κοντά του την ιατρική. Τότε ο Παντολέων γνωρίσθηκε με το χριστιανό ιερέα Ερμόλαο [εορτάζει 26 Ιουλίου] και συνδέθηκε μαζί του με ιερή φιλία και αγάπη. Είναι μεγάλο ευεργέτημα στα νεανικά και κρίσιμα χρόνια του να πέσει κανείς στα χέρια ενός αγίου συμβούλου και παιδαγωγού.

Ο Παντολέων με τα σπέρματα μέσα του της πίστης και της ευσέβειας και με τη σοφή χειραγωγία του Ερμολάου, σπούδασε την ιατρική, κι ήταν τώρα ένας νέος, γεμάτος ελπίδες για ένα λαμπρό μέλλον που τον περίμενε. Ένας αριστοκράτης, υγιής, ωραίος και πλούσιος νέος και γιατρός.

Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Παντολέων, με την προτροπή και του ιερέα διδασκάλου του Ερμολάου, απελευθέρωσε τους δούλους του, πούλησε την περιουσία του και τη μοίρασε στους φτωχούς κι άρχισε να ασκεί το έργο του γιατρού. Θεράπευε και φρόντιζε τους αρρώστους, χωρίς να παίρνει και να δέχεται χρήματα. Εκτελούσε έτσι την εντολή του Ιησού Χριστού, όταν έστελνε τους Αποστόλους στο κήρυγμα και τους έλεγε· «δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε». Ο άγιος Παντελεήμων είναι ο γιατρός ο «μιμητής υπάρχων του Ελεήμονος», δηλαδή του Ιησού Χριστού.

Το 303 ξέσπασε ο διωγμός κι ο άγιος Παντελεήμων, από φθόνο συναδέλφων του γιατρών, βρέθηκε κατηγορούμενος ως χριστιανός. Όταν ανακρίνεται από τον ίδιο το Διοκλητιανό, ο Παντολέων απαντά με πίστη και θάρρος· «Είμαι χριστιανός! Ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός!», Τότε ο αυτοκράτορας του λέγει· «Λυπούμαι τα νιάτα σου, Παντολέον. Θυσίασε στους Θεούς, για να μην έχεις την τύχη όσων, που ως τα τώρα πήγαν χαμένοι». Κι ο Παντολέων έδωκε την τελευταία απάντηση· «Ούτε με υποσχέσεις ούτε με απειλές με κερδίζεις, Βασιλιά. Δεν θα προδώσω το Χριστό, για τον οποίο μακάρι να αξιωθώ να πεθάνω».

Έξαλλος από θυμό, ο Διοκλητιανός παρέδωσε τον Παντολέοντα στα χέρια των βασανιστών. Τον έδειραν και του ξέσχισαν το σώμα· τον έκαψαν με λαμπάδες και τον βούτηξαν σε βρασμένο μολύβι· τον έριξαν για να τον κατασπαράξουν τα θηρία. Σε όλα ο Θεός τον φύλαξε, ώστε να θαυμάζουν οι βασανιστές και να ομολογούν κι αυτοί το Χριστό. Το τέλος ήταν ο αποκεφαλισμός. Τη μια ημέρα αποκεφαλίστηκε ο ιερέας Ερμόλαος και την άλλη ο γιατρός Παντολέων. Τη στιγμή που έπεφτε η κεφαλή του, ακούστηκε φωνή από τον ουρανό· «Από σήμερα Παντελεήμων θα είναι το όνομά σου»! Όνομα, που ταιριάζει στο γιατρό, ο οποίος άσκησε τη φιλάνθρωπη επιστήμη του «μιμητής υπάρχων του Ελεήμονος». Αμήν.

Πηγή: +Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου, Εικόνες έμψυχοι, εκδ. Αποστ. Διακονίας, σ. 249-251

                                                    ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:

                                                  https://youtu.be/RxM9O-ererA

ΠΗΓΗ:ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

 Μητροπολίτης Σερβίων & Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός (+)

Η Αγία Οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή.

Η αγιωσύνη είναι μαρτυρία Ιησού Χριστού. Οι άγιοι δηλαδή, με το βίο τους και με το θάνατο τους, μιμούνται, μαρτυρούν και επιβεβαιώνουν το θείο πρόσωπο και το απολυτρωτικό έργο του Ιησού Χριστού, που είναι η διδασκαλία του, τα θαύματά του, το Πάθος και η Ανάστασή του. Αύτη η μαρτυρία, καθώς γράφει ο Απόστολος, γίνεται «είτε διά ζωής είτε διά θανάτου». Το ίδιο δηλαδή μάρτυρες είναι και εκείνοι που «ξίφει τελειούνται» και εκείνοι που «εν ειρήνη τελειούνται». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός την μαρτυρία των οσίων ασκητών την ονομάζει «χρονιώτερον και επιπονώτερον μαρτύρων». Αυτό, παράλληλα προς το μαρτύριο του αίματος, είναι το μαρτύριο της συνειδήσεως.

Aλλά στη χορεία των Αγίων της Εκκλησίας είναι πολλοί όχι μόνο όσιοι ασκητές, αλλά και καλλίνικοι μάρτυρες. Αυτοί είναι και λέγονται οσιομάρτυρες. Και τέτοια είναι η αγία οσιομάρτυς Παρασκευή, της όποιας σήμερα η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη. Η αγία Παρασκευή ήταν από τα περίχωρα της Ρώμης, στα χρόνια του αυτοκράτορα Αντωνίνου, δηλαδή στα 138 έως 161. Ο πατέρας της λεγότανε Αγάθων και η μητέρα της Πολιτεία, ήσαν δε και οι δύο ευσεβείς χριστιανοί. Αλλά δεν είχαν παιδιά, γι’ αυτό και προσεύχονταν και παρακαλούσαν το Θεό να τους δώσει ένα παιδί. Ο Θεός άκουσε την προσευχή των ευσεβών γονέων και γέννησαν ένα κορίτσι. Ήμερα Παρασκευή γεννήθηκε το παιδί και Παρασκευή το είπαν.

Με την προσευχή των γονέων της γεννήθηκε η Παρασκευή και με την προσευχή και τη θεοσέβεια τους ανατράφηκε. Όταν ήλθε σε ηλικία, η Παρασκευή ήταν μια ωραιότατη νέα, πίστευε όμως πως η αληθινή ομορφιά της χριστιανής γυναίκας είναι «ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος», όπως διάβαζε στην πρώτη επιστολή του αποστόλου Πέτρου. Όταν πέθαναν οι γονείς της, η Παρασκευή μοίρασε την περιουσία της και αφιέρωσε τον εαυτό της στο έργο της ιεραποστολής. Οι Εβραίοι τότε την κατηγόρησαν ότι κηρύττει το Χριστό και ότι προσελκύει πολλούς στην Εκκλησία. Οι Εβραίοι πάντα στάθηκαν και μέχρι σήμερα είναι οι πρώτοι εχθροί της Εκκλησίας· δεν μπόρεσαν ακόμα να καταλάβουν ότι πλανήθηκαν στο πρόσωπο του Μεσσία.

Ο ίδιος ο αυτοκράτορας θέλησε να ανακρίνει την αγία Παρασκευή. Βλέποντας την ωραιότητά της και τη σύνεση, της είπε· «Αν θυσιάσεις στους θεούς, θα κερδίσεις πολλά· αλλιώς θα βασανισθεις». Εκείνη σεμνά και σταθερά του απάντησε- «Δεν θα αρνηθώ ποτέ το Χριστό. Οι θεοί σας είναι είδωλα. Ένας είναι ο αληθινός Θεός, εκείνος που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη». Όταν οι ισχυροί βλέπουν την αδυναμία τους να μεταπείσουν τους ομολογητές, τότε χρησιμοποιούν τη βία κι αρχίζουν τα βασανιστήρια. Φόρεσαν λοιπόν στην κεφαλή της Αγίας πυρωμένη σιδερένια περικεφαλαία, αλλά δεν έπαθε τίποτε. Την έρριξαν σε βρασμένη πίσσα, αλλά και πάλι δεν έπαθε κακό. Κάποιες σταγόνες πίσσας έπεσαν στα μάτια του βασιλιά και τον τύφλωσαν, αλλά η αγία Παρασκευή τον θεράπευσε.

Ο Αντωνίνος ή Μάρκος Αυρήλιος, καθώς μαρτυρεί και η ιστορία, ήταν κατά τα άλλα αγαθός άνθρωπος, γι’ αυτό, όταν είδε το θαύμα, αφήκεν ελεύθερη την Αγία. Έφυγε λοιπόν η Παρασκευή σε άλλη πόλη κι εκεί συνέχισε το ιεραποστολικό της έργο. Αλλά την συνέλαβαν κι εκεί και την οδήγησαν στο Διοικητή. Όταν εκείνος της πρότεινε να αρνηθεί την πίστη της, εκείνη έκαμε το σταυρό της και με θάρρος ομολόγησε το Χριστό. Έξω από την πόλη σε μια σπηλιά κρυβότανε ανήμερο θηρίο. Εκεί λοιπόν έρριξαν την αγία Παρασκευή, αλλ’ όταν το θηρίο πήγε φυσομανώντας να πέσει επάνω της, εκείνη φύσηξε επάνω του και το θηρίο έμεινε νεκρό. Βλέποντας το θαύμα, ο Διοικητής και οι δήμιοι πίστεψαν, κι αφήκαν πάλι ελεύθερη την αγία Παρασκευή.

Ο Ιησούς Χριστός δεν παρέλειψε να πει για τους Αγίους, που στέλνει να κηρύξουν το Ευαγγέλιο και οι άνθρωποι τους διώκουν «από πόλεως εις πόλιν». Αυτό πραγματοποιήθηκε και στην αγία Παρασκευή. Σε άλλη πόλη που έφυγε κι εκεί την έπιασαν και πάλι την ανέκριναν και πάλι εκείνη με παρρησία ομολόγησε το Χριστό. Όταν είδαν πως δεν την έπειθαν για να αρνηθεί το Χριστό, την βασάνισαν πάλι και στο τέλος την αποκεφάλισαν. Στην ορθόδοξη εικονογραφία η αγία Παρασκευή, όπως και ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, εικονίζεται να κρατάει σ’ ένα πιάτο τη σφαγμένη κεφαλή της. Και σε μια του ομιλία ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει πως οι άγιοι Μάρτυρες έτσι πρεσβεύουν για μας στο Χριστό, κρατώντας στις παλάμες των τις σφαγμένες κεφαλές των. Αμήν.

Πηγή: + Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου, Εικόνες έμψυχοι, εκδ. Αποστ. Διακονίας, σ. 421-423.

                                            ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:

                                             https://youtu.be/k47QuOVaIrU   

                                 

 

25 Ιουλίου-Κοίμηση της Αγίας Άννας.

Γιορτή σήμερα, 25 Ιουλίου, η Εκκλησία μας τιμά τη Κοίμηση της Αγίας Άννας, της Μητέρας της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Αγία Άννα, η μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου, καταγόταν από τη φυλή του Λευί. Ο πατέρας της, που ήταν ιερέας, ονομαζόταν Ματθάν και ιεράτευε την εποχή της βασιλείας της Κλεοπάτρας. Τη δε μητέρα της, την έλεγαν Μαρία.

Η Άννα είχε και δύο αδελφές, την ομώνυμη με τη μητέρα της Μαρία και τη Σοβήν. Και η μεν Μαρία, που παντρεύτηκε στην Bηθλεέμ, είχε κόρη τη Σαλώμη την μαία, η δε Σοβή, που παντρεύτηκε και αυτή στην Bηθλεέμ, την Ελισάβετ.

Τέλος, η Αγία Άννα που παντρεύτηκε στην Γαλιλαία τον Ιωακείμ, γέννησε την Παρθένο Μαρία.

Η Αγία Άννα αξιώθηκε να έχει τη μεγάλη τιμή και ευτυχία να αποκτήσει μοναδική κόρη, τη μητέρα του Σωτήρα του κόσμου. Αφού η Αγία Άννα απογαλάκτισε τη Θεοτόκο και την αφιέρωσε στο Θεό, αυτή πέρασε την υπόλοιπη ζωή της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς.

Τέλος, ειρηνικά παρέδωσε στο Θεό τη δίκαια ψυχή της, κληρονομώντας τα αιώνια αγαθά. Διότι ο ίδιος ο Κύριος διαβεβαίωσε ότι «οι δίκαιοι εις ζωήν αιώνιο απελεύσονται» (Ματθαίου, κε’ 46). Οι δίκαιοι, δηλαδή, θα μεταβούν για να απολαύσουν ζωή αιώνια.

Περικαλλή ναό προς τιμήν της αγίας Άννας έκτισε στην Κωνσταντινούπολη περί το 550 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός. Λείψανο της Αγίας υπάρχει στην αγιορείτικη σκήτη της Αγίας Άννας.

Εορτολόγιο: Άννα, Αννίτα, Ανίτα, Ανέτα, Αννέτα, Ανναμπέλλα, Ανναμαρία, Αννούλα, Ανέζα, Ανεζούλα, Άννη. ΆνναΜαρία, Άννα-Μαρία. Ευπράξιος, Εύπραξος, Ευπραξία, Ευπραξούλα, Πραξούλα. Ολυμπιάς, Ολυμπία, Ολυμπιάδα, Ολύμπω, Ολύμπη, Όλια, Ολυμπούλα.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ζωήν την κυήσασαν, εκυοφόρησας, αγνήν Θεομήτορα, θεόφρον Άννα, διό προς λήξιν ουράνιον, ένθα ευφραινομένων, κατοικία εν δόξη, χαίρουσα νυν μετέστης, τοις τιμώσί σε πόθω, πταισμάτων αιτουμένη, ιλασμόν αειμακάριστε.

                               ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:  

                             https://youtu.be/R38TlORdbDE

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

    ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

          " O Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

    Ο άνθρωπος ήταν παράλυτος. Πόσα χρόνια είχε στο κρεβάτι δεν το γνωρίζουμε. Τις ταλαιπωρίες και τα βάσανα του βέβαια μπορούμε να το υποθέσουμε. Όμως…. τώρα, να !βρίσκεται μπροστά στον Κύριο, στο θαυματουργό αυτόν  Προφήτη, όπως τον νόμιζαν  οι περισσότεροι Εβραίοι, και όλα τα βάσανα μπορούν πλέον να ξεχαστούν. Ο παράλυτος δεν αμφιβάλει καθόλου για τη θαυματουργική δύναμη του Κυρίου. Πιστεύει απόλυτα πως ο Κύριος μπορεί με ένα απλό πρόσταγμά του να τον θεραπεύσει. Εν τούτοις δεν μοιάζει να είναι τελείως απαλλαγμένος από κάποιες αμφιβολίες. Φαίνεται, λέγουν οι ερμηνευτές, πως σκέφτεται τις αμαρτίες του, αυτές που ίσως προκάλεσαν και την αρρώστια του, και γι αυτό το λόγο διστάζει, αμφιβάλλει : άραγε είμαι άξιος να με  θεραπεύσει; Μήπως οι αμαρτίες μου σταθούν εμπόδιο στη θεραπεία μου; Μήπως…...

          Τέτοια αγωνιώδη ερωτήματα υποθέτουμε πως διέκρινε ο Κύριος στην μετανοημένη ψυχή του Παραλυτικού,  και για αυτό του είπε τα τόσα ενθαρρυντικά λόγια, που εξέπληξαν βέβαια τους πολλούς: «θάρσει, τέκνον · ἀφέωνται σοὶ  αἳ ἁμαρτίες σου». Έχε θάρρος, παιδί μου σου έχουν συγχωρεθεί οι αμαρτίες σου.

 Έχε θάρρος, παιδί μου! Σαν λεπτή δροσερή αύρα θα αισθανθεί και τα λόγια αυτά ο παραλυτικός. «θάρσει, τέκνον»! Γλυκύτατα λόγια του Χριστού μας. Δεν απηύθυνε μόνο τότε στην αδύνατη εκείνη ψυχή, που πάλευε με τους λογισμούς της απογοητεύσεως και είχε βέβαια ανάγκη τονώσεως και στηριγμού. Αυτά τα ίδια λόγια μας απευθύνει ο Κύριος και σε μας σήμερα. Σε μας! Γιατί και εμείς συχνά στους ίδιους λογισμούς πνιγόμαστε. Βλέπουμε τον εαυτό μας, τις πολλές μας αμαρτίες, παλαιές και νέες, και απογοητευόμαστε. Ορισμένοι μάλιστα πιο ευαίσθητοι οδηγούνται σε πλήρη απελπισία. Θυμούνται το αμαρτωλό παρελθόν τους, αναλογίζονται και την ημέρα της κρίσεως, και παγώνουν. Η δε σκέψη ενός αιφνιδίου θανάτου τους παραλύει εντελώς. Και δεν ησυχάζουν παρόλο ότι έχουν εξομολογηθεί επανειλημμένως ίσως τα αμαρτήματά τους. Μια τέτοια όμως ψυχική ατμόσφαιρα, όσο και αν δείχνει να είναι ειλικρινής και αποτέλεσμα βαθιάς συναίσθησης της αμαρτωλότητας, πρέπει ευθέως να το πούμε πως είναι αρρωστημένη και άκρως επικίνδυνη. Προέρχεται σαφώς εκ του πονηρού, του διαβόλου, ο οποίος ακριβώς αυτό επιδιώκει πάντα εκεί κατατείνει να σπρώξει την ψυχή στην απόγνωση, όπως έκανε και με τον Ιούδα, και να την καταστρέψει.

          Γι αυτό και η ενισχυτική και παρήγορη φωνή του Κυρίου μας απευθύνεται ιδιαιτέρως προς αυτές τις ευαίσθητες ψυχές : «θάρσει, τέκνον», λέγει και πάλι. Έχε θάρρος, παιδί μου. Μην απογοητεύεσαι, μην απελπίζεστε, μην αποθαρρύνεστε. Μην τόσο πολύ αγωνιάς! Οι αμαρτίες έχουν συγχωρεθεί. Εφόσον μετανόησες, εφόσον τις εξομολογήθηκες ενώπιον του πνευματικού. Έχουν πλέον σβήσει.

          Ναι, αδελφοί! Ας τα πιστέψουμε όλοι μας βαθιά τα παρήγορα και ενθαρρυντικά λόγια του Κυρίου μας. Μην αφήνουμε την υπερβολική λύπη να καλύπτει την ψυχή μας. Γιατί αυτό στο τέλος - τέλος είναι αμάρτημα! Είναι απιστία στη δύναμη της θυσίας του Κυρίου μας! Εκείνος για αυτό θυσιάστηκε, για να μας καθαρίσει από τα αμέτρητα πλήθη των αμαρτιών  μας.

          Και μας καθαρίζει. Το γνωρίζουμε άλλωστε. Μόλις μετανοούμε. Συγχωρούμεθα, βρίσκουμε αμέσως έλεος. Ας μην απιστούμε λοιπόν. Μια σταγόνα θεϊκού αίματος φθάνει να καθαρίσει όλο το βούρκο του Σύμπαντος. Και εμείς, σε αυτό το Αίμα του, στην άπειρη δύναμη  του Κυρίου στηριζόμαστε και ποτέ μα ποτέ δεν αφήνουμε, δεν πρέπει, να αφήσουμε την απόγνωση να μπαίνει στην ψυχή μας. Και αν μας φοβίζει η ημέρα της κρίσεως, ας μη μας διαφεύγει ότι ο Κριτής, ο Θεός μας, δεν είναι ένας αδυσώπητος τύραννος, αλλά βασιλεύς αγάπης. Όπως δε πολύ ωραία έχει επισημανθεί, ας μην λησμονούμε ποτέ πως το ύψιστο προνόμιο ενός βασιλέως είναι το έλεος.

Τα παρήγορα  λόγια του Κυρίου διέλυσαν τους λογισμούς της αμφιβολίας και τόνωσαν πνευματικά τον παραλυτικό. Αλλά μόνον εκείνον! Οι υπόλοιποι που τον άκουσαν, μη γνωρίζοντας την εσωτερική αγωνία του, μάλλον έκπληξη και δυσφορία θα ένιωσαν, διότι, ενώ περίμεναν να δουν θαύμα, άκουγαν για συγχώρηση αμαρτιών, κάτι που τους φαινόταν ασήμαντο ίσως και μικρό. Ας αφήσουμε πια τους πονηρούς Γραμματείς, που άρχισαν να σκέφτονται ότι ο Κύριος ούτε λίγο ούτε πολύ «βλασφημεῖ»!

Αυτούς  τους κρυφούς  διαλογισμούς των γραμματέων τους διέκρινε αμέσως ο Κύριος με το θεϊκό του βλέμμα, γι αυτό και είπε : γιατί σκέφτεστε αυτά τα πονηρά για μένα; Είναι ευκολότερο; Να πει κανείς, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου, ή να πει, σήκω επάνω και περπάτα; Εσείς νομίζετε πως ευκολότερο είναι το πρώτο, διότι κανείς δεν μπορεί να διαπιστώσει αν πραγματικά έγινε. Για να μάθετε όμως ότι εγώ, που έγινα άνθρωπος, έχω τη δύναμη να συγχωρώ αμαρτίες εδώ στη γη, κοιτάξτε τι θα γίνει. Και στρεφόμενος προς τον παραλυτικό του λέγει: σήκω όρθιος, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου.

          Αμέσως το θαύμα έγινε, αφήνοντας έκθαμβα τα πλήθη των ανθρώπων, που δόξαζαν τον ΘΕΟΝ, γιατί διαπίστωσαν πως είχε δώσει μια εκπληκτική εξουσία  στους ανθρώπους, τη δυνατότητα να θεραπεύονται και να λαμβάνουν άφεση αμαρτιών διά μέσου του Κυρίου.

          Η νοοτροπία των γραμματέων αδελφοί, όπως την είδαμε να εκδηλώνεται στο εκπληκτικό αυτό θαύμα, μας είναι άραγε τελείως ξένη και άγνωστη; Φυσικά εμείς δεν αμφιβάλλουμε για το ότι ο Κύριος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίαις. Όχι! Μήπως όμως, σαν τους γραμματείς και εμείς θεωρούμε σημαντικότερο θαύμα την  θεραπεία του σώματος από τη συγχώρηση των αμαρτιών ή από άλλες πνευματικές δωρεές  του; Αυτό είναι το ερώτημα.

Μήπως δηλαδή, για να το πούμε απλά πρακτικότερα, υποτιμούμε αυτήν την υψίστη δωρεά, το μέγιστο όλων των θαυμάτων, που είναι η συγχώρηση των αμαρτιών μας και η οποία μας δίνεται στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως; ή γενικότερα, μήπως υποτιμούμε τις ασύλληπτες ουράνιες δωρεές, που μας χαρίζει κυρίως μέσα στην Αγία του Εκκλησία;

          Ας μη θεωρήσουμε υπερβολικά αυτά τα ερωτήματα. Ούτε ότι αφορούν άλλους και όχι εμάς. Ας κάνουμε, καλύτερα, έναν έλεγχο στον εαυτό μας, στα κριτήρια που έχουμε. Ίσως έτσι βρεθούμε προ εκπλήξεων!

Ας εξετάσουμε, για παράδειγμα, τις προσευχές μας. Τι είναι αυτά που  οι περισσότεροι συχνά και με επιμονή ζητάμε από το Θεό; Ως επί το πλείστον επίγεια πράγματα :υγεία, πρόοδο στις σπουδές των παιδιών μας, ευλογία στην εργασία μας και πλήθος άλλα παρόμοια. Δεν είναι κακό  να ζητάμε τέτοια πράγματα. Καλό είναι. Αλλά είναι μικρό καλό! Επίγειο μόνον!

          Μόνον! Ζητάμε  « πενταροδεκάρες » την ώρα που ο καλός Θεός απλώνει τα χέρια του για να μας χαρίσει όλο το σύμπαν! Και εμείς αδιαφορούμε, δυστυχώς, για αυτό. Φωνάζουμε : δώσε μου! Και επιμένουμε. Αλλά μόνο για τις δεκάρες, για τα επίγεια. Για τις πνευματικές δωρεές του, τη συγχώρεση των αμαρτιών μας , τη θεία κοινωνία, την κληρονομία της ουρανίου βασιλείας, ίσα που ψελλίζουν νωθρά και κουρασμένα κάτι ελάχιστο τα χείλη μας.

          Μήπως επομένως αδελφοί, πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία; Και πορεία; Ας το σκεφτούμε όλοι μας!

ΠΗΓΗ:Ι.Μ.ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΤΟΥ  ΣΕΒ.ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ  κ.ΔΑΝΙΗΛ.