ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!
"2022 Ευχές από Καρδίας".
Ευχόμαστε Χρόνια Πολλά με Υγεία ,Χαρά Χριστού
Ευτυχία και κάθε Ευλογία στη ζωή σας!!!
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ-ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.
Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2021
1 Ιανουαρίου: Εορτή του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου.
Τη μνήμη του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου τιμά σήμερα, 1 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας.
Ο Μέγας Βασίλειος ήταν ένας διδάσκαλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, γεννήθηκε το 329 μ.Χ., στη Νεοκαισάρεια του Πόντου στο χωριό Άννησα και μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Είχε 8 αδέρφια, 3 αγόρια και 5 κορίτσια. Οι γονείς του ονομάζονταν Βασίλειος, και Εμμέλεια, ευσεβείς χριστιανοί και πλούσιοι.
Αυτοί μάλιστα έθεσαν και τις πρώτες πνευματικές βάσεις του Αγίου. Με εφόδιο λοιπόν αυτή τη χριστιανική ανατροφή, ο Βασίλειος αρχίζει μια καταπληκτική ανοδική πνευματική πορεία.
Έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, σπουδάζει σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του. Και το σπουδαιότερο, κατακτά τη Θεία θεωρία του Ευαγγελίου, που την κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του.
Μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισαρεία και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφτηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα, όπου επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό τον θεολόγο, και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη. Από την Αθήνα επέστρεψε στην Καισαρεία και δίδασκε την ρητορική.
Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι’αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού, για να διδαχθεί τα της μοναχικής πολιτείας στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, πήγε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός, και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357 – 362 μ.Χ.). Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν αργεί να τον ανεβάσει στο θρόνο της Αρχιεροσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370 μ.Χ.).
Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως Αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Στους αγώνες του κατά του Αρειανισμού αναδείχτηκε αδαμάντινος, ούτε οι βασιλικές κολακείες του Ουάλεντα, που πήγε αυτοπροσώπως στην Καισαρεία για να τον μετατρέψει στον Αρειανισμό, ούτε οι απειλές του Μόδεστου μπόρεσαν να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του Αγίου.
Υπεράσπισε με θάρρος την Ορθοδοξία, καταπλήσσοντας τον βασιλιά και τους Αρειανούς. Ακόμα, αγωνίστηκε κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στο μοναχισμό. Η δε υπόλοιπη ποιμαντορική δράση του, υπήρξε απαράμιλλη, χτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή Ιδρύματα, όπως φτωχοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενοδοχείο και νοσοκομείο κ.ά., όπου βρήκαν τροφή και περίθαλψη χιλιάδες πάσχοντες κάθε ηλικίας, γένους και φυλής.
Ο Μέγας Βασίλειος έχει πλούσιο και σημαντικό συγγραφικό έργο. Τα κυριότερα έργα του είναι οι 9 ομιλίες στην Εξαήμερο. Εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση αυτής της συντομότερης του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο.
Στα πενήντα του χρόνια ο Μέγας Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής κράσεώς του και της αυστηρής ασκητικής ζωής του (ορισμένες πηγές λένε από βαριά αρρώστια του ήπατος ή των νεφρών), την 1η Ιανουαρίου του 378 μ.Χ. ή κατ’ άλλους το 379 με 380 μ.Χ., παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.
Ανάλυση ονόματος:
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: (από το βασιλεύς, εκ του βάσις = το θεμέλιο + λαός) = ο βασιλικός, ο φερόμενος ως βασιλεύς, ο θεμελιωτής της ευτυχίας του λαού.
Απολυτίκιο:
Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου, ως δεξαμένην τον λόγον σου, δι’ου θεοπρεπώς εδογμάτισας, την φύσιν των όντων ετράνωσας, τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας. Βασίλειον ιεράτευμα, Πάτερ Όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.
https://youtu.be/-zoHF9q5Pvg
ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Μπροστά στον καινούργιο χρόνο!
Ὁ καιρὸς εἶναι ἕνα πρᾶγμα ἄπιαστο καὶ κατὰ βάθος ἀκατανόητο.
Τὸ μυαλό μας κ᾿ ἡ καρδιά μας τὸν νοιώθουνε ἀπὸ τὶς ἀλλαγὲς ποὺ γίνονται στὸν κόσμο.
Μὰ κάποιες ἀλλαγὲς μπορεῖ νὰ γίνουνε πολὺ γρήγορα, ἀπὸ μιὰ μέρα σὲ ἄλλη, ὅπως ἡ παραμόρφωση τοῦ ἄνθρωπου ποὺ γίνεται ἀπὸ τὴν ἀρρώστεια, ἢ ἕνας ξαφνικὸς θάνατος ποὺ μέσα σὲ μιὰ στιγμὴ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἕνα ἀγνώριστο κουφάρι.
Τὸν καιρὸ τὸν νοιώθουμε πιὸ δυνατὰ ἀπὸ τὸ πάλιωμα κι ἀπὸ τὸ γῆρας, ποὺ ἀλλάζουνε τὰ νεαρὰ καὶ τὰ ζωντανὰ πλάσματα, κι αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ τὴν καταλαβαίνουμε σκληρά.
Τὸν νοιώθουμε κι ἀπὸ τὴν καινούργα σκέψη τοῦ κόσμου, μὰ πιὸ δυνατὰ τὸν νοιώθουμε ἀπὸ τὴ φθορά· καὶ τὸν νοιώθουμε ἀπ᾿ αὐτὴ πιὸ δυνατά, γιατὶ πονᾶμε, κι ὁ πόνος εἶναι πιὸ βαθὺς ἀπὸ τὴ χαρά.
Γι᾿ αὐτὸ στεκόμαστε περίφοβοι μπροστά στὸν καινούργιο χρόνο, μπροστὰ σ᾿ ἕνα τεχνητὸ χώρισμα, ποὺ βάλαμε στὸ πέλαγος τοῦ καιροῦ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, σὰν νὰ μὴν εἶναι ἡ κάθε μέρα ἀρχὴ καινούργιου χρόνου. Σ᾿ αὐτὸν τὸν ἀτελείωτον ὠκεανὸν δὲν ὑπάρχει μήτε νησί, μήτε στεριὰ γιὰ νὰ ἀράξεις.
Τὰ ρεύματα σέρνουνε τὸ καράβι σου μέρα-νύχτα καὶ τὸ πᾶνε παραπέρα, εἴτε θέλεις εἴτε δὲν θέλεις, ὣς ποὺ νὰ σὲ πετάξουνε ἀπάνω σὲ μιὰ ξέρα, ἢ νὰ σὲ πᾶνε σ᾿ ἕνα λιμάνι ἀπ᾿ ὅπου δὲν θὰ ξαναβγεῖς πιά…
Γύρω μας τὰ πάντα ἀλλάζουνε, μέρα μὲ τὴν μέρα. Τὰ πρόσωπα παραμορφώνουνται, τὰ κορμιὰ σακατεύουνται, τὰ μάτια θολώνουνε, ὅλα βουλιάζουνε μέσα σ᾿ ἕνα βουβὸ χάος. Ἡ φθορά! Καὶ πιὸ ζωηρὰ μᾶς χτυπᾶ αὐτὸ τὸ ξέφτισμα τοῦ κόσμου καὶ μᾶς κάνει νὰ συλλογισθοῦμε τὴ ματαιότητά μας στὴν ἀρχὴ τοῦ καινούργιου χρόνου.
Οἱ Ρωμαῖοι παριστάνανε τὸν πρῶτο μήνα μὲ τὴ ζωγραφιὰ τοῦ Ἰανοῦ ποὺ εἶχε δυὸ πρόσωπα, ὁποὺ ἤτανε γυρισμένα ἀπὸ τὶς δυὸ μεριές, (κι ἀπ᾿ αὐτό, τὸν βγάλανε Ἰανουάριο). Τὸ ἕνα πρόσωπο ποὺ παρίστανε τὸν περασμένο χρόνο ἤτανε γερασμένο, καὶ τ᾿ ἄλλο ποὺ παρίστανε τὸν καινούργιο χρόνο ἤτανε νεαρό. Οἱ πιὸ πολλοὶ ποὺ μιλᾶνε γιὰ τὴν πρωτοχρονιά, σᾶς δείχνουνε τὸ νεαρὸ πρόσωπο. Ἐγὼ σᾶς δείχνω τὸ γέρικο.
Δὲν τὸ κάνω γιὰ νὰ σᾶς κακοκαρδίσω, ἀλλὰ γιατὶ πιστεύω πὼς ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ξεγελιέται, ἀλλὰ ποὺ βλέπει τὴν ἀδυναμία του καὶ τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου, εἶναι κερδισμένος, ἐπειδὴ γίνεται πιὸ χριστιανός, δὲν παραδίνεται στὶς ἡδονὲς ποὺ χαλᾶνε τὴν ψυχή του, λιγοστεύει τὸν ἐγωισμό του, συμπονᾶ τοὺς δυστυχισμένους, ταπεινώνεται, συντρίβεται, ἀποζητᾶ προστασία κι ἁπλώνει τὰ χέρια του στὸν Χριστὸ...
Φώτης Κόντογλου
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ.
Στην τελευταία στροφή του παλιού και στην πρώτη του νέου χρόνου είθισται να γίνονται οι απολογισμοί. Ανατρέχουμε σε ό,τι πέρασε, στα ευχάριστα και τα δύσκολα, στα όμορφα και στα άσχημα, επιθυμώντας να βάλουμε στην λήθη ό,τι μας έκανε να πονέσουμε, αλλά και να τονίσουμε στην καρδιά μας ό,τι μας ανέπαυσε και μας έδωσε χαρά.
Οι απολογισμοί έχουν να κάνουν και με το καλαντάρι του χρόνου που έφυγε στην πολιτική, στον αθλητισμό, στα ξεχωριστά της ζωής. Το ερώτημα είναι πώς αποτιμούμε τελικά τι είναι σημαντικό και τι όχι; Υπάρχουν γεγονότα που μπορούμε να ξαναζήσουμε ή καθετί είναι μοναδικό;
Ο αρχαίος φιλόσοφος Ηράκλειτος έλεγε ότι δεν μπορείς να μπεις δύο φορές την ίδια στιγμή στον ίδιο ποταμό, γιατί η στιγμή δεν επαναλαμβάνεται. Η λήθη όμως κάποτε μπορεί αν είναι λυτρωτική. Κρύβει τις πληγές, όχι ότι τις εξαφανίζει, γι’ αυτό και η ρήση ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός δεν ισχύει, διότι κάθε τραύμα αφήνει μικρές πληγές στο σώμα και την ψυχή, που μας ενοχλούν ανάλογα με τις μεταβολές του καιρού, χρονικές και των περιστάσεων της ζωής.
Το θέμα είναι κατά πόσον μπορούμε να εκτιμήσουμε τις στιγμές μας, να ωριμάσουμε μέσα από αυτές, να κάνουμε καινούργιες αρχές, να μην νικηθούμε από τις ήττες μας, να ζητήσουμε την βοήθεια του Θεού όχι για να ξεχάσουμε, αλλά για να μάθουμε να εκτιμούμε όποιος και ό,τι έχουμε.
Αυτός ίσως είναι και ένας διαφορετικός απολογισμός. Ποιοι ήταν οι πολύτιμοι για μας την χρονιά που κλείνει; Χτίσαμε καινούργιες σχέσεις, δυναμώσαμε τις παλιές, ξεκαθαρίσαμε τι μας ενοχλεί, τι μας ενώνει, τι μας πληγώνει, τι μας κάνει να αισθανόμαστε μοναξιά και τι κοινωνία;
Σχέση δεν είναι μια καινούργια ερωτική εμπειρία ή περιπέτεια. Σχέση είναι να μπορούμε να σπουδάσουμε τον άλλον άνθρωπο στον χαρακτήρα του, στα χαρίσματά του, να του δώσουμε από τον εαυτό μας, να τον συγχωρέσουμε για ό,τι δεν είναι για μας, να προσευχηθούμε να μας συγχωρεί για ό,τι δεν είμαστε γι’ αυτόν. Σχέση είναι να μπορούμε να βλέπουμε στον άλλον άνθρωπο την εικόνα του Θεού και αυτό είναι πολύτιμο βήμα στον χρόνο, διότι μας κάνει να φεύγουμε απο τον προσανατολισμό στο εγώ μας και να νιώθουμε ότι αξίζουμε στο «εμείς».
Για την Εκκλησία ο χρόνος είναι καιρός, δηλαδή ευκαιρία από την μία του ποιήσαι τω Κυρίω, να ζήσουμε κατά τις εντολές του Χριστού, να λειτουργούμαστε, να προχωρούμε δοξολογικά και ευχαριστιακά και αγαπητικά για τον Θεό που έγινε για μας άνθρωπος, και από την άλλη του ποιήσαι τω ανθρώπω, να νοιαζόμαστε για τον κάθε πλησίον μας, να γινόμαστε πλησίον του κάθε ανθρώπου, όπως μπορούμε.
Γι’ αυτό και στην εκκλησιαστική ζωή, στην ενορία όπου πηγαίνουμε, ας έχουμε κατά νου στον απολογισμό μας, να θυμηθούμε πρωτίστως πόσους από τους συνενορίτες μας γνωρίσαμε, για πόσους προσευχηθήκαμε, για πόσους νιώσαμε πιο οικεία. Αλλά και στο περιβάλλον μας αν ανοίξαμε την καρδιά μας, όπως επίσης και αν καταφέραμε να ακούσουμε, να συναισθανθούμε, να μειώσουμε εντάσεις, να νικήσουμε τον εαυτό μας.
Κι αν βρισκόμαστε λειψοί στο μέτρημα, ας μη αποκαρδιωθούμε. Δεν είμαστε μόνοι μας στον χρόνο, αλλά «έστι Θεός», που μας συντροφεύει και μας ενισχύει να βάλουμε αρχή μετάνοιας και αγάπης.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”
Στο φύλλο της Τετάρτης 29 Δεκεμβρίου 2021
Κάλαντα Πρωτοχρονιάς από τις αδελφές της Ι.Μ. Παναγίας Παρηγορήτισσας του Κεμπέκ, Καναδά.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:
https://youtu.be/AK1fOr5e8pA
Η Ιστορία της Βασιλόπιτας.
Η ιστορία της Bασιλόπιτας είναι μια ιστορία που συνέβηκε περίπου πριν 1500 χρόνια στην πόλη Καισαρεία της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία.
Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισαρείας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του, με αγάπη, κατανόηση και αλληλοβοήθεια.
Κάποια μέρα όμως, ένας αχόρταγος στρατηγός – τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισαρείας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να την λεηλατήσει.
Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη. Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισαρεία.
Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν. Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη. Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άνθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό.
Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακριά από την πατρίδα του ή κι ακόμη μπορεί να τον σκοτώσει.
Οι Xριστιανοί της Καισαρείας αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν. Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους ότι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν, ώστε δίνοντάς τα στο σκληρό στρατηγό να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός κόντευε να σκάσει από το κακό του. Διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης.
Ο Δεσπότης, ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει μέσα σε ένα σεντούκι. Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα χρυσαφικά έγινε το θαύμα!
Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό στρατηγό και τους δικούς του. Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν. Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι.
Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισαρείας.
Τότε ο Μέγας Βασίλειος βρέθηκε σε δύσκολη θέση! Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη, δηλαδή να πάρει ο καθένας ό,τι ήταν δικό του. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο.
Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει. Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια, όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν, τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισαρείας.
Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της.
Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, η βασιλόπιτα που έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου!
Η βασιλόπιτα έχει πάντα την πρώτη θέση στο Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, πλάι στους κουραμπιέδες, τα μελομακάρονα, τις δίπλες και τα άλλα γλυκά.
ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ
Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας
Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2021
Ο Άγιος Νεομάρτυς και Οσιομάρτυς Γεδεών ο Καρακαλληνός.
Μαρτύρησε στον Τύρναβο της Θεσσαλίας στις 30 Δεκεμβρίου 1818
Ο Άγιος καταγόταν από το χωριό Κάπουρνα κοντά στη Μακρυνίτσα του Πηλίου. Προερχόταν από ευσεβείς γονείς και ήταν το πρώτο παιδί από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος.
Ο πατέρας του λόγω της μεγάλης φορολογίας αναγκάστηκε να μετακομίσει οικογενειακώς σ’ ένα άλλο χωριό, όπου θα μπορούσε να εξοικονομεί καλύτερα τα αναγκαία. Ο Άγιος ήταν τότε δώδεκα ετών.
΄Η μητέρα του είχε κάποιο εξάδελφο παντοπώλη στο Βελεστίνο, ο οποίος ζήτησε τον μικρό Νικόλαο να τον βοηθάει στο μαγαζί. Πράγματι το παιδί εργαζόταν με πολλή προθυμία.Κάποιος Τούρκος ονόματι Αλής, ο οποίος σύχναζε στο μπακάλικο, είδε ότι ο μικρός Νικόλαος ήταν έξυπνος, εργατικός και υπάκουος και τον ζήτησε από τον θείο του για ένα χρόνο να υπηρετεί στο χαρέμι του καθώς ήταν ακόμη μικρός στην ηλικία. Ο θείος αρνήθηκε λέγοντάς του να τον ζητήσει από την μητέρα του. Μετά από μια εβδομάδα επέστρεψε θυμωμένος ο Τούρκος,άρπαξε με τη βία τον μικρό Νικόλαο και τον πήρε σπίτι του,να υπηρετεί στο χαρέμι.
Μετά από τον ένα χρόνο πήγε ο πατέρας και ζητούσε τον Νικόλαο από τον Αλή. Εκείνος του απάντησε, εγώ έχω το παιδί μου στoν πόλεμο, μόλις επιστρέψει ο γιος μου να έρθεις να πάρεις τον γιό σου. Σε λίγες ημέρες επέστρεψε ο γιος του Τούρκου από τον πόλεμο, είδε τον μικρό και λέει στον πατέρα του : Πού το βρήκες αυτό το Ρωμιόπουλο που υπηρετεί στο χαρέμι; Είναι ασυμβίβαστο Ρωμιός να υπηρετεί στο χαρέμι. Εγώ θα ήθελα να του κάνουμε περιτομή, να γίνω ανάδοχός του και να τον έχουμε να υπηρετεί στο χαρέμι για πάντα. Και άρχισε αμέσως ο ασεβής να καλοπιάνει τον Νικόλαο. Τελικά με τα λόγια αλλά και λόγω του νεαρού της ηλικίας του τον κατάφερε να αρνηθεί τον Χριστό και να τον εξισλαμίσει.
Μετά από δυο μήνες όμως το παιδί συναισθάνθηκε την πτώση του, μετανόησε και έκλαιγε πικρά.
Μια νύχτα κατάφερε να φύγει κρυφά και να πάει σπίτι του. Διηγήθηκε στον πατέρα του το πάθημά του λέγοντας ήμαρτον, ήμαρτον αλλά από δω και πέρα δεν θέλω ούτε να είμαι Τούρκος ούτε να ονομάζομαι. Ο δύστυχος πατέρας του απάντησε με δάκρυα : εγώ Νίκο μου είμαι φτωχός άνθρωπος, δεν έχω χρήματα να σε κρύψω κάπου. Αύριο νύχτα θα σε πάω με το άλογο στο Κεραμίδι και εγώ θα γυρίσω μ’ ένα φορτίο ψάρια από τη λίμνη Κάρλα για να μη με υποψιαστούν οι Τούρκοι. Εσύ να προσπαθήσεις να πας στο Άγιο Όρος. Τώρα εγώ επιστρέφοντας ποιος ξέρει πως θα βρω τη μητέρα σου και τα αδέλφια σου, γιατί έμαθα ότι οι Τούρκοι μαζεύουν ξύλα για να μας κάψουν. Ας αποθάνουμε κι εμείς για τον Χριστό.
Εκεί στο Κεραμίδι δέχθηκε να φιλοξενήσει τον Άγιο μια συγγενής τους μοναχή, η οποία τον έδωσε σε κάποιους χτίστες ως βοηθό. Μετά από λίγες ημέρες το σινάφι των χτιστών που εργαζόταν έφυγε με πλοίο για την Κρήτη και πήγε μαζί τους. Οι χτίστες όμως δυστυχώς κακομεταχειρίζονταν τον Νικόλαο δέρνοντάς τον απάνθρωπα πολλές φορές. Έτσι έφυγε και τριγυρνούσε σ’ ένα δάσος. Κάποια μέρα βρέθηκε σ’ ένα ξωκλήσι, όπου γινόταν λειτουργία. Τον είδε ο ιερέας ξένο και σε κακή κατάσταση, τον πλησίασε και εκείνος του εξιστόρησε τη ζωή του. Μην κλαις, παιδί μου, του λέγει τότε ο ιερέας. Εγώ είχα ένα μονάκριβο γιό, ο οποίος πέθανε πριν λίγες ημέρες. Αν θέλεις, να σε υιοθετήσω. Με πολλή χαρά δέχτηκε την πρόταση του ιερέα ο Νικόλαος και πήγε μαζί του στο σπίτι του, όπου τον δέχτηκε σαν παιδί της και η πρεσβυτέρα. Έτσι ζούσε ευτυχισμένος στο σπίτι του ιερέα, μαθαίνοντας την τέχνη του υφαντή διότι αυτή την τέχνη εργαζόταν κι ο ιερέας.
Μετά από τρία χρόνια δυστυχώς απεβίωσε ο ιερέας και η πρεσβυτέρα επειδή δεν μπορούσε να εξοικονομήσει τα προς το ζην, είχε και δυο κόρες, έδωσε την ευχή της στον Νικόλαο να φύγει να αναζητήσει την τύχη του. Ο Άγιος έβαλε κλαίγοντας μετάνοια στην ψυχομάνα του και αναχώρησε
Περιπλανώμενος στην Κρήτη με κάποιο άλλο συνομήλικό του αποφάσισαν να πάνε για προσκύνημα στο Άγιον Όρος. Αφού έφτασαν με το καράβι στη Δάφνη χωρίστηκαν και ο Νικόλαος άρχισε να περιέρχεται τις μονές και τις σκήτες του Αγίου Όρους. Τελικά κατέληξε στην Ι.Μ. Καρακάλλου, όπου αφού εξομολογήθηκε την πτώση του επανεντάχθη στην Εκκλησία με το Άγιο Μύρο και κοινώνησε των θείων Μυστηρίων. Έμεινε στην Μονή, όπου έγινε μοναχός με το όνομα Γεδεών. Ζούσε με πολλή υπακοή, ταπείνωση, εγκράτεια και υπέρμετρους ασκητικούς αγώνες, που μόνο ο καρδιογνώστης Θεός γνωρίζει, κλαίοντας συνεχώς για την πτώση του.
Μετά από τριανταπέντε χρόνια άσκηση άναψε στην καρδιά του ο πόθος του μαρτυρίου και με τις ευχές των πατέρων έφυγε από το Άγιο Όρος, ήλθε στο Βελεστίνο, όπου είχε εξωμόσει και προσποιόταν τον σαλό.
Την Μεγάλη Πέμπτη παρουσιάστηκε στον Αλή,που τον είχε εξισλαμίσει και ομολόγησε τον Χριστό. Ο Τούρκος αμέσως ζήτησε να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στον δικαστή. Μεγάλη Παρασκευή ο Άγιος φορώντας στο κεφάλι στεφάνι από λουλούδια και κρατώντας δύο κόκκινα αυγά παρουσιάστηκε στον κριτή και του είπε : Χριστός Ανέστη. Εκεί στο δικαστήριο έκανε και άλλες παλαβές πράξεις με αποτέλεσμα να διατάξει ο δικαστής να τον δείρουν ανελέητα και να τον διώξουν ως τρελό. Εκείνος τους προκαλούσε επίτηδες για να τον θανατώσουν αλλά δεν ήταν ακόμη θέλημα Θεού. Έζησε καιρό προσποιούμενος τον σαλό την ημέρα ενώ τις νύχτες αποσυρόταν σε ένα σπήλαιο, όπου έκανε τους ασκητικούς αγώνες του.
Τελικά επειδή και με τον τρόπο της ζωής αλλά και με τα λόγια του προκαλούσε τους Τούρκους διέταξε ο Βελή πασάς του Τυρνάβου τη σύλληψή του.
Ο Άγιος αφού προετοιμάστηκε πνευματικά με το μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου και την Θεία Κοινωνία ακολούθησε τους στρατιώτες του πασά στον Τύρναβο. Μπροστά στον πασά ομολόγησε την άρνησή του, τη μετάνοιά του, την επιστροφή στον Χριστό και τον πόθο του για ομολογία και μαρτύριο εκεί όπου αρνήθηκε. Ο πασάς τον έκλεισε στη φυλακή.
Την άλλη μέρα,αφού κάλεσε και τους άλλους Τούρκους αξιωματούχους διέταξε να φέρουν μπροστά του τον Άγιο. Πάλι μπροστά τους ο Άγιος με πολύ θάρρος ομολόγησε τον Χριστό. Εκείνοι άρχισαν με κολακείες να τον μεταστρέψουν και πάλι στο ισλάμ αλλά ο Άγιος αρνήθηκε με περιφρόνηση. Τον καταδίκασαν σε θάνατο.
Αρχικά τον διαπόμπευσαν στον Τύρναβο. Τον έφεραν κατόπιν μπροστά στον πασά που διέταξε να τον ακρωτηριάσουν κόβοντάς του τα χέρια και τα πόδια. με τσεκούρι. Ο Άγιος άπλωνε μόνος του άφοβα τα μέλη του πάνω στο κούτσουρο για να κοπούν, χωρίς να δείχνει κανένα σημάδι πόνου, χωρίς καν να αλλάξει η όψη του προσώπου του λες κι έπασχε κάποιος άλλος.
Τον άφησαν αιμόφυρτο όλη την ημέρα και το βράδυ διέταξε ο πασάς να τον σηκώσουν και να ρίξουν στον χώρο όπου περνούσαν τα λύματα του σπιτιού του. ‘Hταν ακόμα ζωντανός. Στον βρωμερό εκείνο χώρο ο Άγιος παρέδωσε την ψυχή του.
Οι Χριστιανοί κατάφεραν να πάρουν το Άγιο λείψανο και να το ενταφιάσουν στον Ναό των Αγίων Αποστόλων.
Ευθύς αμέσως άρχισαν να γίνονται θαύματα και κατά τη διάρκεια της νεκρώσιμης ακολουθίας αλλά και μετά την ταφή του, σε όσους προσκυνούσαν με ευλάβεια τον τάφο του, καθώς και μετά την ανακομιδή των λειψάνων του και μέχρι σήμερα.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:
https://youtu.be/uSTwMR6GGNE
Την Ευχή και την Ευλογία του Αγίου μας να έχουμε.
ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΕΝΟΨΕΙ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ!
Ὁ Θεός μᾶς ἀξιώνει νά εἰσερχόμαστε κάθε φορά στόν νέο χρόνο – «ὁ καταξιώσας ἡμᾶς ἐν τῆ ἀφάτῳ Σου φιλανθρωπίᾳ εἰς νέον ἐνιαυτόν εἰσελθεῖν», κατά τήν εὐχή τῆς Ἐκκλησίας μας πού θά ἀκούσουμε σέ λίγες ἡμέρες. Ὁ χρόνος Τοῦ ἀνήκει ὡς δημιουργία Του, τόν δίνει ὡς δωρεά Του, συνεπῶς θεωρεῖται ὡς ἡ εὐκαιρία καί ἡ εὐλογία Του στόν ἄνθρωπο γιά νά τόν ἀξιοποιήσει.
Ὅπως συμβαίνει καί μέ ὅλα τά δημιουργήματα, πού ὁ Θεός τά προσέφερε στόν ἄνθρωπο πρός ἀξιοποίησή τους – «ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν αὐτά» λέει ἡ Γραφή - κατά τόν ἴδιο τρόπο καί μέ τόν χρόνο. Δέν εἶναι ὁ χρόνος ἕνα πράγμα πού ὑφίσταται ἀπό μόνο του, δέν λειτουργεῖ κατά μαγικό τρόπο ὡς ἕνα εἶδος κύκλου (κυκλική ἔννοια τοῦ χρόνου: ὅλα ἔρχονται καί ἐπανέρχονται τά ἴδια), ὅπως νόμιζαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες λόγω τῆς πίστης τους στήν αἰωνιότητα τοῦ κόσμου, ἀλλά εἶναι ἡ προσφορά τοῦ Θεοῦ γιά νά τόν γεμίζει ὁ ἄνθρωπος μέ αὐτό πού ἀρέσει στόν Θεό καί πού θά ἔπρεπε νά ἀρέσει καί σ’ ἐκεῖνον, ὥστε νά γίνεται αὐτό καί ἡ χαρά τοῦ ἀνθρώπου.
Γιατί μόνον ὅταν ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται στήν πορεία τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ ζεῖ τή φυσιολογία του καί ἄρα τή χαρά καί τό νόημα τῆς ζωῆς του. Βγάλε τόν Θεό ἀπό τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ὅλα χάνουν τό νόημά τους καί στεροῦνται ἀπό ὁποιαδήποτε χαρά. Ἡ θλίψη γίνεται ἐκεῖνο πού τήν σφραγίζει. «Θλίψη καί στενοχώρια σέ κάθε ἄνθρωπο πού κάνει τό κακό» (ἀπ. Παῦλος). Μέσα λοιπόν στήν ἄφατη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐπιτρέπει Ἐκεῖνος νά εἰσέλθει ὁ ἄνθρωπος στόν καινούργιο χρόνο, ὥστε νά βρίσκεται συντονισμένος μέ τόν δωρεοδότη Του, νά ζεῖ δηλαδή μέ ἀγάπη.
ΠΗΓΗ:Ι.Ν.ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ Ν.ΚΑΛΛΙΠΟΛΕΩΣ
ΝΕΥΡΙΑΖΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ!
«Αν, επιτιμώντας κάποιον, κινηθείς σε οργή, δικό σου πάθος ικανοποιείς. Δεν χρειάζεται να χάσεις την ψυχή σου για να σώσεις άλλους» (Αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος).
Το απόλυτο κριτήριο για έναν χριστιανό, μας υπενθυμίζει ο μεγάλος όσιος αββάς του Γεροντικού Μακάριος ο Αιγύπτιος, είναι η σωτηρία της ψυχής μας – ό,τι κάνουμε, λέμε ή και σκεφτόμαστε πρέπει σ’ αυτό ν’ αποσκοπεί. Κι όταν λέμε σωτηρία της ψυχής εννοούμε όχι μία υπερφυσική εκτός σώματος κατάσταση κατά τον τύπο διαφόρων πνευματοκρατικών και ιδεαλιστικών φιλοσοφιών και θεοσοφιών που έλκουν την καταγωγή τους συνήθως από Ανατολικές δοξασίες ως να είναι το σώμα κάτι το κακό – έχει ταλαιπωρηθεί πολύ και πολλές φορές η Εκκλησία και η ορθόδοξη θεολογία της από τέτοιες αντιλήψεις – αλλά τη σωτηρία όπως την εννοεί η Βιβλική και Πατερική μας παράδοση: την εύρεση του αληθινού εαυτού μας, την αποκατάστασή μας από τα τραύματα της αμαρτίας, την απόκτηση και πάλι της ψυχοσωματικής ολοκληρίας μας: να γίνουμε και πάλι σώοι και ολόκληροι. Κι αυτό σημαίνει τη σχέση μας με τον Χριστό ως ένταξή μας στο άγιο σώμα Του την Εκκλησία διά του αγίου βαπτίσματος και τη διαρκή στη συνέχεια προσπάθεια διακράτησης και αύξησης της χάρης αυτής με τη συμμετοχή μας εν μετανοία στα μυστήρια της Εκκλησίας, τη Θεία Ευχαριστία. Ο Χριστός δηλαδή είναι ο Σωτήρας μας, με Αυτόν και μέσα σ’ Αυτόν βρίσκουμε την αρχή μας και την αληθινή ταυτότητά μας ως άνθρωποι – ό,τι σημειώνει ιδιαίτερα ο απόστολος Παύλος με τον όρο «ανακεφαλαίωση»: όλα μπαίνουν με τον Χριστό στην κανονική τους θέση! Χωρίς Αυτόν το μόνο που επικρατεί και υπάρχει είναι η σύγχυση και η ακαταστασία, η ατμόσφαιρα και η «ζωή» του Πονηρού διαβόλου.
Κι αυτό περαιτέρω σημαίνει ότι ο χριστιανός ως μέλος Χριστού αρχίζει και κινείται στην οδό Εκείνου και στον «ρυθμό» Εκείνου: την ταπείνωση και την αγάπη. Ταπείνωση και αγάπη δεν είναι τα πιο καθοριστικά στοιχεία της ζωής του Κυρίου, κατά τη δική Του αποκάλυψη; Οπότε ο χριστιανός βρίσκεται αδιάκοπα σε μία κένωση και σε μία έξοδο από τα δεσμά του εγωιστικού εαυτού του, αναζητώντας και «κυνηγώντας» την αλήθεια της αγάπης, κατά το πρότυπο του ίδιου του Κυρίου, «ο Οποίος όντας Θεός «εκένωσε» τον εαυτό Του και ταπεινώθηκε, έγινε άνθρωπος, κι έδειξε υπακοή στον Θεό Πατέρα μέχρι θανάτου και μάλιστα σταυρικού». Η αγάπη λοιπόν αποτελεί εκείνο που φανερώνει τη γνησιότητα της χριστιανοσύνης του πιστού, η αγαθή σχέση του με τον συνάνθρωπο, χωρίς τον οποίο δεν μπορεί να βρει και τον ίδιο του τον εαυτό! «Από τον πλησίον μας εξαρτάται η ζωή και ο θάνατος» κατά τη γνωστή ρήση του μεγάλου οσίου Αντωνίου.
Να όμως που σε αυτήν την κίνηση προς τον συνάνθρωπο, κίνηση αγάπης και ενδιαφέροντος προς αυτόν αναπτύσσεται ένας μεγάλος κίνδυνος: να προσκρούσουμε στην άρνηση αλλά και στην εχθρότητα ακόμη του άλλου. Εμείς ενδιαφερόμαστε και θέλουμε να τον «σώσουμε» από τις τυχόν αμαρτίες και τα στραβοπατήματά του, από την άγνοιά του για την αλήθεια, εκείνος όμως αντιδρά. Και τότε, με το δεδομένο ότι βρισκόμαστε πάνω στην απόλυτη αλήθεια και στο απόλυτο δίκιο, «ερεθίζεται» ο ζήλος μας – πρέπει να τον «πείσουμε», να «καταλάβει», να «σωθεί» κι αυτός! Κι αρχίζουμε να τον ελέγχουμε που δεν πείθεται, και να οργιζόμαστε – πώς παρουσιάζεται τόσο τυφλός μπροστά στο εξώφθαλμο, την αλήθεια της πίστης μας; Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ήδη έχουμε πέσει κι εμείς στην παγίδα του πονηρού: μας έχει περιτυλίξει με τα «δεξιά» όπλα του: την οργή αλλά για καλό σκοπό(!) - τη σωτηρία του συνανθρώπου μας!
Ο άγιος Μακάριος αποκαλύπτει την κρυμμένη κατάστασή μας: σε μία τέτοια περίπτωση δουλεύουμε στον εγωισμό μας, «δικό μας πάθος ικανοποιούμε»! Και γι’ αυτό μας αποτρέπει: «μη χάσουμε την ψυχή μας τάχα για να σώσουμε τους άλλους»! Πρόκειται για αλήθεια που διαλαλεί ποικιλοτρόπως η Γραφή και όλη η διδασκαλία της Εκκλησίας: «το καλό για να είναι καλό πρέπει να γίνεται και με καλό τρόπο!» (απ. Παύλος). Αν στη θεωρούμενη καλή επιδίωξή μου διαπιστώνω ότι αναπτύσσεται κάποιο πάθος μέσα μου, τότε δεν είναι καλή η επιδίωξη – υφέρπει, όπως είπαμε, ο εγωισμός. Αυτό δεν λέει και πάλι ο άγιος Παύλος για παράδειγμα όταν προτρέπει: «όταν πας να νουθετήσεις έναν αιρετικό άνθρωπο, πες του το μία και δεύτερη φορά. Μετά σταμάτα!» - ξέρει ο απόστολος ότι η επιμονή εν προκειμένω κρύβει δικό μας πάθος. Κι ακόμη το λέει αλλού (Γαλ. 6, 1) ακόμη καθαρότερα: «Αν κάποιος βρεθεί να κάνει κάποιο παράπτωμα, εσείς που έχετε το Πνεύμα του Θεού να τον διορθώνετε με πραότητα. Προσέχετε μόνο μην παρασυρθείτε κι εσείς από τον πειρασμό»! Κι ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος επιλέγει: Ο κινούμενος έτσι νοσεί από τη «νόσο του διαβόλου», δηλαδή την υπερηφάνεια.
Πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε στις κινήσεις και την όλη συμπεριφορά μας! Πόσες φορές νομίζοντας ότι ο Θεός μάς «βραβεύει» για τα καλά μας έργα, Εκείνος αποστρέφει το πρόσωπό Του από εμάς λόγω της αλαζονείας μας!
ΠΗΓΗ:Ι.Ν.ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ Ν.ΚΑΛΛΙΠΟΛΕΩΣ
Ψήφισμα Ι.Μ. Πειραιώς κατά Ηλία Μόσιαλου (ΦΩΤΟ)
Έκτακτη Ιερατική Σύναξη, τηρουμένων όλων των προβλεπομένων υγειονομικών μέτρων, πραγματοποιήθηκε σήμερα Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2021 στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.
Μοναδικό θέμα συζήτησης ήταν ο τρόπος αντιμετώπισης της βάναυσης βλασφημίας κατά του προσώπου της Υπεραγίας Θεοτόκου από τον εκπρόσωπο της Ελλάδος στους Διεθνής Οργανισμούς για την αντιμετώπιση της πανδημίας κ.Ηλία Μόσιαλου.
Ύστερα από την τοποθέτηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ και κατόπιν διεξοδικής συζητήσεως επί του θέματος, συναποφασίστηκε η έκδοση του παρακάτω ψηφίσματος το οποίο θα υποβληθεί στην Κυβέρνηση, στα κόμματα της Βουλής και στον Τύπο.
Ακολουθεί το ψήφισμα του Ιερού κλήρου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, Φαλήρου, Αγίου Ιωάννου Ρέντη και Δραπετσώνας.
Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α
Ἱεροῦ Κλήρου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς,
Φαλήρου, Ἁγίου Ἰωάννου Ρέντη καί Δραπετσώνας
Στόν Πειραιᾶ σήμερα 29 Δεκεμβρίου 2021 ἡμέρα Τετάρτη καί ὥρα 11 πρωϊνή στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Παναγίας Τριάδος Πειραιῶς συνήλθαμε κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς, Φαλήρου, Ἁγίου Ἰωάννου Ρέντη καί Δραπετσώνας κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ τηρουμένων τῶν ὑγιειονομικῶν μέτρων καί προϋποθέσεων, σέ ἔκτακτη ἱερατική σύναξη μέ θέμα: «Ἀντιμετώπιση τῆς βαναύσου βλασφημίας κατά τοῦ ὑπερτίμου καί παναχράντου Προσώπου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, διαπραχθείσης ὑπό τοῦ Κυβερνητικοῦ Ἐκπροσώπου εἰς τούς διεθνεῖς Ὀργανισμούς διά τήν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας Καθηγητοῦ κ. Ἠλία Μόσιαλου».
Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἐτοποθετήθη δεόντως ἐπί τοῦ ἀνακύψαντος ζητήματος σοβαροτάτου ἕνεκεν τῆς Κυβερνητικῆς ἰδιότητος τοῦ κ. Μόσιαλου καί γενομένης διεξοδικῆς συζητήσεως ἐκ προσώπου καί τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Συμβουλίων καί Διαχειριστικῶν Ἐπιτροπῶν τῶν Ἐνοριῶν καί καθιδρυμάτων τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς μας συναποφασίσαμε τήν ἔκδοση τοῦ παρόντος ψηφίσματος, τό ὁποῖο καί θά ὑποβληθεῖ διά τῆς Ἱ. Μητροπόλεως στήν Κυβέρνηση, στά κόμματα τῆς Βουλῆς καί στόν Τύπο.
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ
Ἡ ναύλοχος πόλη τοῦ Πειραιᾶ, τό πρῶτο λιμάνι τῆς Χώρας εἶναι μία Παναγιοσκέπαστη πόλη, ὅπως ἐπιμαρτυροῦν καί ἀποδεικνύουν τά ἱστορικῶς διακριβωμένα θαύματα τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, πού καταγράφονται σέ ἐφημερίδες καί ἔντυπα τῆς ἐποχῆς, ὅπως τά παρουσιάζει ὁ Ἐλλογιμώτατος Πρόεδρος τῆς Φιλολογικῆς Στέγης Πειραιᾶ κ. Στέφανος Μίλεσης στό πόνημά του «Τά θαύματα τῆς πίστεως στόν Πειραιᾶ ὅπως καταγράφηκαν καί ἀποτυπώθηκαν ἀπό ἐφημερίδες καί ἔντυπα» ἐκδ. Ἀρχονταρίκι 2019, καί εἰδικώτερα τό θαῦμα τῆς Παναγίας «Ρόδον τό Ἀμάραντον» μέ τήν ἀποσόβηση τῆς θανατηφόρου πανδημίας τῆς εὐλογιᾶς, ὅπως καταγράφεται στήν Ἐφημερίδα ΣΦΑΙΡΑ φ. 9/3/1896 καί τῆς ἐμφανίσεως τήν 24-25/3/1929 τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στόν κατάμεστο Ἱ. Ναό Εὐαγγελιστρίας Πειραιῶς, ὅπως καταγράφεται στίς Ἐφημερίδες ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ στό φ. 29/3/1929 καί ΣΚΡΙΠ στό φ. 29/3/1929.
Ἄπειρα εἶναι τά θαύματα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου σέ ὅλο τόν χριστιανικό κόσμο τά ὁποῖα ἐπιμαρτυροῦνται καί ἀποδεικνύονται. Ἀναφέρουμε δύο μόνο ἐκφαντορικά θαύματα, πού γνωρίζουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες. Τήν εὕρεση τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στήν νῆσο τῆς Τήνου κατόπιν ὀπτασίας τῆς ὁσίας Πελαγίας, Μοναχῆς τοῦ Κεχροβουνίου τό 1823, πού ἐνδυνάμωσε τόν ἀγώνα τῆς Ἐθνεγερσίας καί τούς ἡρωϊκούς προμάχους του καί τήν ἀποτροπή ἐκτελέσεως ἀπό τά ναζιστικά στρατεύματα τῆς Γερμανικῆς κατοχῆς τῶν κατοίκων τοῦ Ὀρχομενοῦ Βοιωτίας κατόπιν ἐμφανίσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τήν 8/9/1943 ἐνώπιον τῶν ἐπελαυνόντων Γερμανῶν στρατιωτῶν, ὅπως οἱ ἴδιοι ἔντρομοι καί ἔμφοβοι ὡμολόγησαν, ἀποτρέπουσα τήν ἐκτέλεση τῶν κατοίκων.
Κατά τήν θεολογία τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός ἐνυπόστατος «χαρακτήρ» τῆς ὑποστάσεώς Του κατά τόν οὐρανοβάμονα Παῦλο «ἐνηνθρώπησε ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν» ὅπως εὔστοχα θεολογεῖ ὁ Μ. Ἀθανάσιος.
Ἀπό ἄφατη ἀγάπη εἰσῆλθε στό χῶρο καί τόν χρόνο, ὁ ἀΐδιος καί ἄχρονος Θεός ἀναλαμβάνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση ὡς τέλειος ἄνθρωπος ἐκτός ἁμαρτίας γιά νά τήν θεραπεύσει, νά τήν ἁγιάσει καί νά τήν θεώσει καί αὐτό δέν μποροῦσε νά ἐπισυμβεῖ ἐάν ἐνσαρκώνετο διά τῆς κοινῆς τῶν ἀνθρώπων ὁδοῦ, διότι θά κοινωνοῦσε διά τῶν γονέων του στήν πρός τήν ἁμαρτίαν ροπή πού εἶχε ἐπιμολύνει μετά τήν πτώση, τόν ἄνθρωπο.
Δι’ αὐτό καί ἀνεζήτησε Κεχαριτωμένο καί κεκαθαρμένο πρόσωπο γιά νά ἐνσαρκωθεῖ δι’ αὐτοῦ ὡς τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος ἑνωμένος στό ἕνα πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά λυτρώσει τόν κόσμο, ὡς φιλάνθρωπος. Ἐνσαρκώθηκε λοιπόν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Ἀειπαρθένου, ἡ ὁποία τόν συνέλαβε ἀνηδόνως καί τόν ἐγέννησε ἀνωδύνως. Γι’ αὐτό ἡ Ἁγία Γ΄ ἐν Ἐφέσῳ Οἰκουμενική Σύνοδος (431) ἐδογμάτισε ὅτι ἡ Θεοτόκος ἦτο ἀειπάρθενος πρό τοῦ τόκου, κατά τόν τόκο καί μετά τόν τόκο.
Ἡ βλασφημία τοῦ κ. Μόσιαλου μέ τό δημοσιευθέν στό διαδίκτυο σκαρίφημα μέ τό ὁποῖο διακωμωδεῖ τήν πίστη τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου δέν ἀποτελεῖ προοδευτισμό διότι ἀποδεικνύει ὅτι δέν σέβεται τήν πίστη τῶν συνανθρώπων του, δέν τιμᾶ τήν ἑτερότητα, περιφρονεῖ τήν θρησκευτική ἐλευθερία τῶν συναθρώπων του καί τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί προβάλλει ἀκραῖο φονταμενταλισμό καί θρησκευτικό ρατσισμό διότι προσβάλλει τό ὀντολογικό θεμέλιο τῶν ἑκατομμυρίων χριστιανῶν ἀνά τόν κόσμο πού εἶναι ἡ εἰς Χριστόν πίστη ὡς Θεοῦ ἐνσαρκωθέντος.
Ἀσφαλῶς ὁ Πανάγιος Δημιουργός τῆς ζωῆς καί ἡ ὑπερύμνητος Θεοτόκος καί Ἀειπάρθενος Μαρία δέν ἔχουν ἀνάγκη ὑπερασπίσεως διότι εἶναι ἡ ἐνυπόστατος Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή καί δέν προσβάλλονται ἀπό τά κοάσματα τῶν δαιμόνων, πού ἐξέμεσε ὁ κ. Ἠλίας Μόσιαλος.
Δοξάζονται στούς αἰῶνες ἀπό τά Ἀγγελικά τάγματα καί τούς θεωμένους Ἁγίους καί τά ὀλίγιστα δευτερόλεπτα τοῦ ἀνθρωπίνου βίου τοῦ κάθε ὑβριστοῦ καί διώκτου μέσα στήν αἰωνιότητα εἶναι ἀπειροελάχιστες στιγμές πού σέ ἐμᾶς τούς χοϊκούς φαντάζουν σημαντικές, ἐνῶ μπροστά μας ἐκτείνεται ὁ ἀβόλιστος ὠκεανός τῆς αἰωνιότητας.
Ἀσχημονεῖ ὁ κ. Μόσιαλος εἰς βάρος τῆς πίστεως τῶν συνανθρώπων του ὁ δῆθεν προοδευτικός καί βαθύτατα φονταμενταλιστής, ἀλλά λησμονεῖ ὅτι «ἐδόθη τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν καί μετά ταῦτα κρίσις» στήν ὁποία ἀσφαλῶς δέν πιστεύει ἀλλά δυστυχῶς γι’ αὐτόν καί τούς ὁμοίους του τήν ἀποδεικνύει a contrario ἡ ὕπαρξη τοῦ πνευματικοῦ κόσμου καί τά ψυχικά καί μεταφυσικά φαινόμενα καί τήν πιστοποιεῖ ἡ ἄτεγκτη ἀλήθεια τοῦ Πνευματικοῦ Νόμου. Ἄλλωστε στό Σύμπαν ἐπικρατεῖ σκέψις, νομοτέλεια καί σκοπιμότης πού ανάγουν στόν Αἰώνιο καί Ἄφθιτο Δημιουργό.
Ὁ κ. Ἠλίας Μόσιαλος σέ τηλεοπτική του ἐμφάνιση στόν τηλεοπτικό δίαυλο ΣΚΑΙ δήλωσε ὅτι διάγει σέ μία χώρα πού ἐπικρατεῖ ὁ ὀρθολογισμός, ἀλλά ἡ βλάσφημη προσέγγιση του ἀποτελεῖ τήν ἐπιτομή τοῦ ἀνορθολογισμοῦ διότι ἐάν ὁ Θεός πράγματι εἰσῆλθε στήν ἱστορία ὅπως πιστεύει ἡ Ἐκκλησία γιά νά ἀπολυτρώσει τόν ἄνθρωπο καί ὅπως ἀποδεικνύουν τά ἄπειρα θαύματα τῆς πίστεως ἐπί 2000 τώρα χρόνια καί οἱ θεωμένοι δι’ Αὐτοῦ Ἅγιοι τῶν ὁποίων τά ἀδιαλώβητα σκηνώματα ἐπί 100ετίες ὑπερβαίνουν δι’ Ἁγίου Πνεύματος, τήν κυτταρική σήψη καί φθορά δέν θά ἀκολουθοῦσε τήν ἐφάμαρτη κοινή ὁδό τῶν ἀνθρώπων ὅπου κυριαρχεῖ τό ζεῦγος ἡδονῆς-ὀδύνης ἀλλά τήν δι’ Ἀειπαρθένου γέννηση, τήν ὁποία ἀπήλλαξε τῆς πρός ἁμαρτίαν ροπῆς διά τῆς ἐπελεύσεως καί ἐπιδημίας τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
Ἐάν ὅμως ὅπως πρόδηλα πιστεύει ὁ κ. Μόσιαλος δέν ἦταν Θεός ὁ γεννηθείς, τότε αὐτός ὁ «μεγαλοφυής» γιατί ἀσχολεῖται μέ κάποιον ἀνύπαρκτο. Γιατί δέν ἀσχολεῖται λ.χ. μέ τόν Δία ἤ τόν Βάαλ, μέ τόν πιθηκόμορφο Χανουμάν ἤ τόν ἐλεφαντόμορφο Γκανόσα; Τήν ἴδια στιγμή μέσα στήν πρόδηλη ἀγνωσία του ὁ κ. Μόσιαλος προσβάλλει καί τήν θρησκεία τοῦ Ἰσλάμ διότι τό ὑπερύμνητο πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἐξιδιασμένως τιμᾶται ὡς Ἀειπάρθενος σέ πολλά ἐδάφια τοῦ Κορανίου.
Σέ δέκα τρία κεφάλαια ἀναφέρεται ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος Μαρία μέ ἐξόχως τιμητικόν τρόπον σάν ἄσπιλος παρθένος στήν σούραν (Οἱ Προφῆται 21:91), «εἰς δέ τήν Ἄσπιλον Παρθένον ἐνεφυσήσαμεν τό Πνεῦμα ἡμῶν», σάν ἐνάρετος μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ στήν σούραν (Ἡ Τράπεζα 5:79) «ἡ δέ μήτηρ αὐτοῦ (Μεσσίου) ἦτο ἐνάρετος» σάν Ἁγνή πάσης κηλίδος μεταξύ ὅλων τῶν γυναικῶν, στήν σούρα (Ὁ οἶκος Ἐμράν 3:37) «Καί εἶπεν ὁ ἄγγελος Μαριάμ ὁ Κύριος σου ἐξέλεξέ σε καί ἐτήρησέ σε ἁγνήν πάσης κηλίδος μεταξύ ὅλων τῶν γυναικῶν». Αὐτό μᾶλλον τό ἀγνοεῖ ὁ «παντογνώστης» κ. Μόσιαλος. Εὐχόμεθα εἰλικρινῶς, να μήν το ἀντιληφθοῦν οἱ ὁμοιοπαθεῖς πρός αὐτόν φονταμεταλιστές τοῦ Ἰσλάμ…
Τό τραγικό τῆς ὑποθέσεως τῆς συγκεκριμένης βλασφημίας ἔγκειται στό γεγονός ὅτι ὁ συγκεκριμένος κ. Μόσιαλος, ὡς καθηγητής πολιτικῆς τῆς Ὑγείας, διδάσκων σέ Οἰκονομικό Πανεπιστήμιο, δίδει ἰατρικές συμβουλές γιά τήν πανδημία (!!!) δέν εἶναι ἕνας ἰδιώτης μέ τόν ὁποῖον διαφορετικά θά ἀσχολούμεθα, ἀλλά κατ’ ἐπιλογήν τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Χώρας ἐκπρόσωπος τῆς Ἑλλάδος στούς διεθνεῖς Ὀργανισμούς Ὑγείας γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας καί ἐνταῦθα ἐγείρεται τό ζήτημα τῆς προσβολῆς τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος διά τοῦ εὐτελισμοῦ τῆς ἀναγνωριζομένης συνταγματικῶς ἐπικρατούσης θρησκείας στό ἄρθρο 3 καί τῆς προσβολῆς τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας τοῦ ἄρθρου 13 ἀπό κρατικό λειτουργό τῆς Κυβέρνησης.
Ἡ ἐπικρατοῦσα θρησκεία συνταγματικῶς ἀναγνωριζομένη καί μέ τό κανονιστικό καί διαπιστωτικό περιεχόμενο τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος ἀποτελεῖ ταυτοτικό καί συστατικό στοιχεῖο τοῦ Ἔθνους, ὅπως καταδεικνύεται ἀπό τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 16 καί ἑπομένως ὁ κ. Μόσιαλος ἔχοντας τήν ἰδιότητα τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Χώρας καί τοῦ κρατικοῦ λειτουργοῦ προσέβαλε βάναυσα τό ἰσχύον Σύνταγμα καί κατά ταῦτα μετέφερε τήν προσωπική του εὐθύνη στό ἐπιλέξαντα αὐτόν κ. Πρωθυπουργό, ὁ ὁποῖος ὄφειλε ἤδη ἀναλαμβάνων τήν πολιτική εὐθύνη τῆς ἐσφαλμένης ἐπιλογῆς του καί κηδόμενος τοῦ Συντάγματος τῆς Χώρας, νά τόν ἔχει ἀποπέμψει, ἀλλά δυστυχῶς διά τοῦ Κυβερνητικοῦ ἐκπροσώπου τόν ἐκάλυψε μέ φαιδρά αἰτιολογία.
Ἐάν εἶχε ὑβριστεῖ ἀπό τόν κ. Μόσιαλο ὁ Ἰουδαϊσμός ἤ εὐθέως τό Ἰσλάμ διότι ἐκ τῆς ἀγνωσίας του ἐξύβρισε καί τό Ἰσλάμ διά τῆς βλασφημίας του, εἴμεθα θέβαιοι ὅτι θά εἶχε ἤδη ἀποπεμφθεῖ ἀπό τῆς δημοσίας θέσεώς του καί ἐκ τῆς πανεπιστημιακῆς του ἕδρας, καί ὁ Παγκόσμιος Ἰουδαϊσμός θά τόν εἶχε ἤδη προγράψει. Ἐάν ὁ κ. Μόσιαλος ἔχει τήν τόλμη λοιπόν, ὡς ὀρθολογιστής ὅπως δηλώνει, νά προβεῖ σέ μία ἀνάλογη πρόκληση εἰς βάρος τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ ἤ τοῦ Ἰσλάμ ἤ νά δηλώσει ὅτι κατά τήν γνώμη του οἱ θρησκευτικές αὐτές παραδοχές εἶναι ἡ ἐπιτομή τοῦ ὀρθολογισμοῦ. Ἀναμένομε.
Τό θέμα πέραν τῶν ἀνωτέρω ὅπως εὔστοχα δήλωσε ὁ Ὑπουργός κ. Ἄδωνις Γεωργιάδης ἔχει καί ἐξαιρέτως πρακτικό ἀντίκτυπο στήν προσπάθεια τῆς Κυβέρνησης νά προωθήσει τόν ἐμβολιασμό κατά τῆς πανδημίας διότι ὁ κ. Μόσιαλος πλέον γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους πολίτες τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἀμεταμέλητος καί ἐμμονικός ὑβριστής τῆς Θεοτόκου, προκαλεῖ ἀποτροπιασμό καί δέν μπορεῖ νά συμβουλεύει κατά τῆς πανδημίας καί ἑπομένως ἡ μή ἀντικατάστασή του ἀποδεικνύει ὅτι ἡ Κυβέρνηση ὑπονομεύει ἡ ἴδια τήν προσπάθειά της.
Διαμαρτυρόμεθα διά τήν κατ’ ἐντολή τοῦ Πρωθυπουργοῦ κάλυψη τοῦ ὑβριστοῦ ἀπό τόν Κυβερνητικό ἐκπρόσωπο κ. Οἰκονόμου μέ τήν νομική ἀστειότητα τοῦ δῆθεν διαχωρισμοῦ δημοσίου καί ἰδιωτικοῦ βίου τῶν κυβερνητικῶν ὀργάνων καί δηλώνομε ὅτι δέν θά λησμονήσουμε αὐτή τήν πρόκληση εἰς βάρος τῆς Ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως.
Ὁ κ. Μόσιαλος διά τῆς βλασφημίας του διεκήρυξε τήν ἀθεΐα του καί κατά συνέπεια «ἀφόρισε» τόν ἑαυτό του τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὑβρίσας τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Διακηρύσσομε στεντορίᾳ τῇ φωνῇ τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Θείου Παύλου, δι’ αὐτόν καί διά τόν ἕτερο πού ἐπανέλαβε τίς χυδαιότητες τοῦ Ταλμούδ στό κυκλοφορηθέν πρόσφατα αἰσχρό πόνημά του «εἴ τις οὐ φιλεῖ τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα, μαράν ἀθά» (Α΄Κορ. 16,22). Στήν ὁμοειδῆ βλασφημία ἰδιώτου πού κυκλοφορεῖ κατ’ αὐτάς ἕνα χυδαίου περιεχομένου πόνημα δῆθεν μυθιστορηματικοῦ χαρακτῆρος, μέ τίς σχετικές βλασφημίες τοῦ Ταλμούδ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ πού ἐσταύρωσε ἀπό μῖσος τόν Κύριο καί τόν ἀνασταυρώνει ἔκτοτε δέν θά τοῦ κάνομε ἀρνητική διαφήμιση πού ἴσως ἐπιδιώκει, δηλώνουμε ὅμως ὅτι εἶναι ἐχθρός τοῦ Χριστοῦ καί ἐχθρός τῆς Πίστεως, μέ ὅτι αὐτό αἰωνίως συνεπάγεται.
Διαμαρτυρόμεθα γιά τήν ἐρώτηση πού κατέθεσε στήν Ἐπιτροπή τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ὁ εὐρωβουλευτής τοῦ ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία κ. Στέλιος Κούλογλου ὑπερασπιζόμενος τή βλασφημία τοῦ κ. Μόσιαλου καί ἐξισώνοντας τήν φραστική καταδίκη αὐτῆς μέ τήν ἐκστρατεία φανατικῶν ἰσλαμιστῶν στά γνωστά σατυρικά σκίτσα τοῦ Γαλλικοῦ περιοδικοῦ Charlie Hebdo ἀντιστρέφοντας πλήρως τήν πραγματικότητα καί ἐμφανίζοντας τόν «θύτη» κ. Μόσιαλο ὡς δῆθεν «θῦμα» ἰσχυριζόμενος ὅτι ἡ ἀνάρτησή του ἦταν «ἕνα ἀνώδυνο σατυρικό σκίτσο μέ στόχο τήν ἐνίσχυση τοῦ ἐμβολιασμοῦ». Ἐνεφάνισε τήν σύννομη ἀντίδραση στήν βλασφημία τοῦ κ. Μόσιαλου ὡς δῆθεν παραβίαση τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας στήν Ἑλλάδα!!!
Κατόπιν αὐτῶν ἐμεῖς οἱ Κληρικοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς, ὡς ταπεινοί θεράποντες τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος καί ἐκ προσώπου τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Συμβουλίων καί τῶν Διαχειριστικῶν Ἐπιτροπῶν τῆς Μητροπόλεώς μας ἔχοντας τήν πνευματική εὐθύνη τῆς διακονίας τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ,
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ
Τήν ἀποπομπή τοῦ κ. Ἠ. Μόσιαλου ἀπό τήν ἐκπροσώπηση τῆς Χώρας μας στούς διεθνεῖς Ὀργανισμούς διότι δέν ἐκφράζει τόν Ὀρθόδοξο λαό μας ἡ παρουσία του στά διεθνῆ φόρα.
Διατελοῦμε ἐν προσευχῇ πρός τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, τόν δι’ ἡμᾶς σαρκωθέντα Κύριό μας καί τήν Ὑπερύμνητη Μητέρα Του καί καλοῦμε τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ σέ ἔμπρακτη μετάνοια γιά τήν κατάπαυση τῆς πανδημίας στήν πατρίδα μας καί σέ ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα.
Τό παρόν ψήφισμα ἀναγνώστηκε καί ἐγκρίθηκε ἀπό τήν Σύναξή μας.
Ἀκολουθοῦν οἱ ὑπογραφές τῶν συμμετεχόντων κληρικῶν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει: «ΟΥΦΟΛΟΓΙΑ». ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΝΟΣΗΡΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΛΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ
Μητροπολίτης Πειραιώς: «ΟΥΦΟΛΟΓΙΑ». ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΝΟΣΗΡΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΛΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ.
-
Με τις δέουσες εκκλησιαστικές τιμές ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, επικεφαλής κλήρου και λαού της τοπικής μας Εκκλησ...
-
"Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού". Κατά πάντα και οι δύο «μιμηταί Χριστού». Αγαπητοί αδελφοί, Σήμερα, η αγία μας Εκκλη...
