ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΗΝΑ!

Καλό και Ευλογημένο Μήνα οι Άγιοι Ιαματικοί  Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός οι Θαυματουργοί, να δωρίζουν την Υγεία της Ψυχής και του Σώματος.

 

 

1 Νοεμβρίου: Εορτή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού.

Τη μνήμη των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, των Αναργύρων, τιμά σήμερα, 1 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός κατάγονταν από την Ασία. Οι γονείς τους ήταν άριστο πρότυπο χριστιανών συζύγων. Όταν η μητέρα τους Θεοδότη έμεινε χήρα, αφιέρωσε κάθε προσπάθεια της στη χριστιανική ανατροφή των δυο παιδιών της, Κοσμά και Δαμιανού.

Τους δύο αδελφούς διέκρινε μεγάλη ευφυΐα και επιμέλεια, γι’ αυτό και σπούδασαν πολλές επιστήμες. Ιδιαίτερα όμως, επιδόθηκαν στην ιατρική επιστήμη, την οποία εξασκούσαν σαν διακονία φιλανθρωπίας προς τον πλησίον.

Θεράπευαν τις ασθένειες των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των φτωχών, χωρίς να παίρνουν χρήματα, γι’ αυτό και ονομάστηκαν Ανάργυροι. Πολλοί ασθενείς που θεραπεύθηκαν ήθελαν να τους ευχαριστήσουν.

Αλλά αυτοί, δε δέχονταν τις ευχαριστίες και απαντούσαν με τον ορθό λόγο της Αγίας Γραφής: «Η ευλογία και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμις και η ισχύς τω Θεώ ημών εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκάλυψη Ιωάννου, ζ’ 12). Δηλαδή, όλος ο ύμνος και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμη και η ισχύς, ανήκει στο Θεό μας, στους αιώνες των αιώνων.

Έτσι ταπεινά αφού διακόνησαν σε όλη τους τη ζωή τον πλησίον, πέθαναν ειρηνικά και ετάφησαν στην τοποθεσία Φερεμά.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ δ’.
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:

https://youtu.be/mEK28fylX78

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Θες να γίνεις του Χριστού; Γίνε αγκαλιά παρηγοριάς.

Νηστεύουμε, εκκλησιαζόμαστε, προσευχόμαστε, εξομολογούμαστε… Χριστιανοί όμως δεν είμαστε.

Πολλές εγκλωβιζόμαστε στους «νόμους» και δεν προχωρούμε στην ουσία των πραγμάτων. Διότι αντί να αποκτούμε διαμέσου όλων των παραπάνω αγάπη, συγκατάβαση, συγχωρετικότητα, υπομονή, κατανόηση, ταπείνωση, γινόμαστε πιο σκληροί, αυτοανυψωνόμαστε σε κριτές των άλλων -των αμαρτωλών- λες και εμείς είμαστε οι αμόλυντοι και αναμάρτητοι…
Τελικά, Χριστιανός είναι ο Άνθρωπος της Αγάπης και όχι ο άνθρωπος των νόμων, είναι ο Άνθρωπος της Υπακοής και της Ταπείνωσης και όχι ο άνθρωπος του φανατισμού και του αδιάκριτου ζηλωτισμού…

Είναι κρίμα να νομίζουμε ότι θα βρούμε τον Χριστό μέσα από τις κατακρίσεις των άλλων, τις διαβολές, την επιδειξιομανία και την τήρηση κάποιων εντολών χωρίς την αναζήτηση της ουσίας της Χριστιανικής διδασκαλίας.

Ας μην γελιόμαστε…”μπορεί να είμαστε της Εκκλησίας” αλλά του Χριστού δεν θα γίνουμε ποτέ, εάν δεν αποτινάξουμε την εμπάθεια και τον εγωισμό που φωλιάζει μέσα στην καρδιά μας. Τα χρόνια μας περνούν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, χωρίς να γνωρίσουμε τον Χριστό. Τα χρόνια μας περνούν μιλώντας, διαβάζοντας και μελετώντας τους λόγους των Θεοφόρων Πατέρων που βίωσαν την Παρουσία του Παρακλήτου, χωρίς να μας αγγίζει ουσιαστικά και βαθιά ο λόγος τους.

Η χαρά χάνεται καθώς μεγαλώνουμε, η καθαρότητα αμαυρώνεται και η απλότητα γίνεται ιδιορρυθμία. Πολλοί χριστιανοί στο διάβα της πορείας τους χάνονται μέσα στον καθωσπρεπισμό και την συνήθεια.
Ο Χριστιανός είναι ο παθιασμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος που ποθεί τον Μέγα Εραστή της ύπαρξής του, τον Νυμφίο Χριστό ο οποίος στέκει αεικίνητος μέσα στον χωροχρόνο και έξω απ’ αυτόν και μας καλεί στον αιώνιο πανηγύρι της Βασιλείας του Πατρός.

Θες να γίνεις του Χριστού; Γίνε αδελφός του πλησίον σου, γίνε αγκαλιά παρηγοριάς, γίνε χαμόγελο, γίνε προσευχή, γίνε φωτιά χαράς, γίνε χορός συγχώρεσης, γίνε σιωπή ταπείνωσης, γίνε θυμίαμα αγάπης.
Και ο μυστηριακός τρόπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μας προσφέρει όλες τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να ευδοκιμήσει ο κάθε “επίδοξος εραστής” της Χάρης Του.

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

 

Συγκλονιστικά Θαύματα των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού.

Θαύματα: Προς τιμή των Αγίων Αναργύρων γίνονται τάματα από οικογένειες

Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός (1 Νοεμβρίου) ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη.

Για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστέψουν στον Χριστό.

Αναφορά κάποια χρόνια πριν έγινε σε θαύματα ανήμερα των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δμαινού στο χωριό Νησί του νομού Πέλλας

Προς τιμή των Αγίων Αναργύρων γίνονται τάματα από οικογένειες που σφάζουν αρνιά και τα προσφέρουν στους Αγίους και με αυτόν τον τρόπο ζητούν την βοήθεια τους και την προστασία τους. Οι παλιοί λένε ότι οι Άγιοι Ανάργυροι προστατεύουν το χωριό μας. Πολλοί πιστοί είχαν δει ένα φως αναμμένου κεριού να γυρίζει γύρω από το εκκλησάκι. Όταν χτίστηκε το εκκλησάκι έγιναν πολλά θαύματα όπως:

1ο ΘΑΥΜΑ:
«Κάποιος χωρικός έφραζε το χωράφι του που ήταν δίπλα στο εκκλησάκι. Το βράδυ στον ύπνο του βγήκαν οι Άγιοι Ανάργυροι και του ζήτησαν να το ξεφράξει. Αυτός όμως δεν τους άκουσε και το επόμενο βράδυ αισθάνθηκε κάτι πολύ δυνατό να πατάει την κοιλιά του. Φοβισμένος την άλλη μέρα έβγαλε τον φράχτη και αμέσως αισθάνθηκε πάρα πολύ καλά

2ο ΘΑΥΜΑ :
«Κάποια κοπέλα έραβε κάτι. Όταν άφησε την βελόνα κάποια στιγμή το μικρό κοριτσάκι της την πήρε την έβαλε στο στόμα και την κατάπιε. Φοβισμένη η μαμά πήρε το κοριτσάκι και το πήγε κάτω από το εικόνισμα των Αγίων Αναργύρων και τους παρακάλεσε να σώσουν το παιδί της. Πράγματι το κοριτσάκι έκανε εμετό και έβγαλε την βελόνα».

3ο ΘΑΥΜΑ:
«Κάποιος χωρικός σε τροχαίο χτύπησε πολύ άσχημα το πόδι του. Οι γιατροί έλεγαν ότι ήταν τόσο άσχημα που ίσως να χρειαζόταν να του κόψουν το πόδι. Όμως η πίστη η μεγάλη που είχε ο χωρικός τον έκανε να μη χάσει τις ελπίδες του. Πήγε και πήρε λάδι από το καντήλι των Αγίων Αναργύρων στην πληγή του παρακαλώντας τους Αγίους Αναργύρους να γίνει καλά. Έτσι και έγινε, η πληγή άρχισε να κλείνει και το πόδι του έγινε καλά. Υποσχέθηκε ο χωρικός τότε να πηγαίνει κάθε Κυριακή στη εκκλησία».

Χτές, στο κήρυγμα που έκανε σε εορτάζοντα ναό των Αγίων Αναργύρων στα μέρη μου ένας αρχιμανδρίτης και που παραβρέθηκα ανέφερε το εξής (η διήγηση είναι περίπου όπως την θυμάμαι): “Κάποτε είχε γνωρίσει μια μοναχή, αγία ψυχή η οποία έχει τωρα κοιμηθεί και η οποία όταν ήταν λαϊκή είχε ένα μικρό παιδί ως παντρεμένη που ήταν (δεκαετία του 1950).Κάποτε αυτο αρρώστησε με πυρετό ο οποίος δεν έπεφτε. Ψηνότανε στον πυρετό. Οι γιατροί εκείνη την εποχή και στα χωριά ιδιαίτερα ήταν δυσεύρετοι. Ένα βράδυ, που το παιδί ψηνότανε στον πυρετό, πήγε η γυναίκα αυτή στην εκκλησία του χωριού της και πήρε την εικόνα των Αγιων Αναργύρων, η οποία εθεωρείτο θαυματουργή απο τους κατοίκους, και την έφερε δίπλα στο παιδί. Όλη τη νύχτα η γυναίκα έμεινε ξαγρυπνη και προσευχόταν γονατιστή στους Αγίους. Άκουγε τοτε απο την εικόνα έναν θορυβο, σαν να χτυπούσαν οι άγιοι το τζάμι της εικόνας τους απο μέσα. Όλη τη νυχτα γινοταν αυτό. Η γυναίκα πηρε θαρρος και συνεχισε την προσευχή της ώσπου εννοείται το πρωϊ, το παιδί της ξύπνησε υγιέστατο.”Ταχείς εις αντίληψιν οι Άγιοι Ανάργυροι…

Θεραπεύτηκε το ξημέρωμα της εορτής
Από το έτος 2003 υπέφερα πολύ από το στομάχι μου. Οι γιατροί μου έδιναν διάφορα φάρμακα αλλά πάλι τα ίδια, εγώ πονούσα. Το 2004 μου έδωσαν παραπεμπτικό και έκανα αξονική εξέταση. Η εξέταση έδειξε ότι κάτι είχα στο στομάχι μου. Κάτι σαν πορτοκάλι. Πάλι με φόρτωσαν με άλλα, διάφορα φάρμακα αλλά ο πόνος συνεχιζόταν. Το Ιούνιο του 2005 η κατάσταση μου χειροτέρεψε περισσότερο. Ο γιατρός μου έδωσε παραπεμπτικό για να πάω να κάνω και μία γαστροσκόπηση. Κατά τις 20 Ιουνίου του 2005, με Θεία φώτιση, λέω στον εαυτό μου: «Από την αρχαιότητα όλοι οι πολεμιστές στις πληγές τους έριχναν λάδι για να θεραπευθούν, γιατί να μην πίνω κι εγώ κάθε πρωί μία κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο;».
Άρχισα να πίνω κι εγώ. Φτάσαμε στην 1η Ιουλίου, ημέρα Σάββατο, των Αγίων Αναργύρων, από το πρωί πονούσα τρομερά. Έκανα κουράγιο και βγήκα μέχρι τον φούρνο της γειτονιάς μας να πάρω τα πρόσφορα, που είχα παραγγείλει, για την Εκκλησία την Κυριακή. Επέστρεψα και ξάπλωσα στο κρεβάτι. Όλη την ημέρα κυλιόμουν από τους πόνους. Δεν είχα διάθεση ούτε να φάω κάτι. Λέω στην Γυναίκα μου: «Αύριο μη με περιμένεις να πάμε μαζί στην Εκκλησία, πονάω πάρα πολύ. Αν μπορείς, να πας μόνη σου».

Ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου αισθανόμουν πως είχα ένα πορτοκάλι σιδερένιο, βαρύ μέσα στο στομάχι μου. Όταν γύριζα δεξιά, αισθανόμουν ότι μετακινούταν κι αυτό μαζί, όταν πάλι γύριζα αριστερά, μετακινούταν κι αυτό μαζί και όταν ήμουν ανάσκελα μου κοβε την αναπνοή από το βάρος του.

Το βράδυ ετοιμαστήκαμε για ύπνο. Πάω στο εικονοστάσι για την καθιερωμένη βραδινή προσευχή και πριν πω το «Δι’ ευχών» επικαλούμαι την βοήθεια των Αγίων Αναργύρων. Δεν ζήτησα να με κάνουν καλά, αλλά είπα:
Άγιοί μου Ανάργυροι και θαυματουργοί, δείξτε μου τι να κάνω, διότι υποφέρω πολύ και οι υποχρεώσεις μου στο σπίτι είναι μεγάλες (έχω και ανάπηρο παραπληγικό παιδί, προσεβλήθηκε από Μηνιγγίτιδα όταν ήταν 2 ετών).

Αφού τελείωσα την προσευχή μου πήγα στο κρεβάτι μου να ξαπλώσω. Βλέπω το ωρολόι, ήταν 11 παρά 2΄ λεπτά. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου και βλέπω πως βρίσκομαι σε χειρουργικό κρεβάτι και δίπλα μου δύο γιατροί με τις άσπρες τους ποδιές σαν κάτι να σκαλίζουν στην περιοχή του στομάχου μου. Πρόσεξα όμως, πως οι γιατροί, μέσα από τις άσπρες τους ποδιές φορούσαν και πετραχήλια. Ταράχτηκα και πετάχτηκα από το κρεβάτι μου. Ανοίγω τα μάτια μου, βλέπω το ωρολόι, ήταν 11:02΄ λεπτά το βράδυ. Είχαν περάσει μόλις 4΄ λεπτά από την ώρα που ξάπλωσα. Έκανα τον Σταυρό μου κι έκλεισα τα μάτια μου προσπαθώντας να κοιμηθώ.

Πάλι βλέπω ότι βρίσκομαι στο χειρουργικό κρεβάτι όπως και πριν, στο ίδιο σκηνικό, με τους δύο γιατρούς από πάνω μου.
Ο πρώτος ήταν ένας ψηλός με κοντό γένι κι ο δεύτερος ήταν ένας κοντούλης, γηραλέος με μακριά γενειάδα που βοηθούσε τον πρώτο γιατρό. Και οι δύο φορούσαν μέσα από τις άσπρες ποδιές τους και πετραχήλια.

Ο ψηλός γιατρός που ήταν από πάνω μου, κάτι έκανε επάνω στο στομάχι μου, αισθανόμουν μόνο το ακούμπημα των δακτύλων του.
Σε λίγο, αφού τελείωσε, δείχνοντας με τον δείκτη του δεξιού χεριού του, μου λέει:
«Το λαδάκι όμως θα το πίνεις».

Εγώ απόρησα, πώς ο γιατρός ξέρει ότι εγώ πίνω λάδι; Εγώ δεν το είπα σε κανέναν. Αφού με πήρε ο ύπνος το πρωί ξύπνησα στις 5:00΄ η ώρα και δεν είχα τίποτε, καμία ενόχληση στο στομάχι μου.

Όταν κατάλαβα ότι ξύπνησε και η Γυναίκα μου της λέω: «Σήκω να πάμε στην Εκκλησία δεν έχω τίποτε, με θεράπευσαν οι Άγιοι Ανάργυροι».
Πήγαμε στην Εκκλησία και ευχαρίστησα τους Αγίους για την θεραπεία μου. Από τότε μέχρι και σήμερα (Μάιος του 2008) δεν έχω τίποτε απολύτως. Δόξα σοι ο Θεός.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο γιατρός που ακουμπούσε τα δάχτυλά του επάνω μου ήταν ο Άγιος Κοσμάς (ο ένας των Αγίων Αναργύρων) και ο βοηθός του πρέπει να ήταν ο Μοναχός Πατέρας Παΐσιος (ο πρόσφατα κεκοιμημένος Μοναχός του Αγίου Όρους, που ετάφη στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης). Είχα την τύχη να τον γνωρίσω εν ζωή και να πάρω την Ευλογία του.

Άλλα Θαύματα
Στο βιβλίο που κυκλοφορεί και αναφέρεται στον Βίο του Γέροντα Αμβροσίου της Ι.Μ Δαδίου στην Αμφίκλεια Βοιωτίας (+2 Δεκεμβρίου 2006) αναφέρεται το εξής θαύμα των Αγίων Αναργύρων που το αφηγείται ο ίδιος ο γέροντας (περιληπτικά, όπως το θυμάμαι): Όταν ήταν νέος μοναχός στο Άγιο Όρος (και συγκεκριμένα στην Ι.Μ Ξηροποτάμου), ήταν στον κήπο και τον σκάλιζε. Εκεί κοντά είδε ένα δέντρο με καρπούς (νομίζω συκιά, δεν είμαι σίγουρος) και αφού νικήθηκε απο τον πειρασμό της λαθροφαγίας (να φάει δηλαδή εκτός της κανονισμένης ώρας) ανέβηκε επάνω στο δέντρο για να κόψει κάποιους καρπούς. Δεν πρόσεξε όμως καλά (ή έσπασε το κλαδί που ήταν ανεβασμένος) και έπεσε κάτω και εξαρθρώθηκε (ή έσπασε) το πόδι του. Μεταφέρθηκε σε ένα κελί για να αναρρώσει. Ενώ βογκούσε απο τους πόνους παρακάλεσε τους Αγίους Αναργύρους Κοσμά και Δαμιανό που ήταν ένα εκκλησάκι τους εκεί κοντά να γίνει καλά. Το βράδυ, είδε μια λάμψη απο το εκκλησάκι και τον επισκέφτηκαν οφθαλμοφανώς οι άγιοι οι οποίοι αφού έπιασαν το πόδι του προσπαθούσαν να το ισιώσουν (όπως και το ίσιωσαν). Μάλιστα, ο ίδιος ο γέροντας άκουγε και τη συζήτηση που είχαν μεταξύ τους κατά τη διάρκεια της θεραπείας!!!

-Στη βιογραφία του Γέροντα Ιακώβου Τσαλίκη, ηγουμένου της Ι.Μ Οσιου Δαυίδ της Ευβοιας αναφέρεται πως κάποια περίοδο ο γεροντας υπέφερε απο βαρια οσφυαλγία. Ενώ έκανε ενέσεις και θεραπείες δεν είδε καμία βελτίωσε. Τελικά μετα απο 29 μέρες πόνου είδε τους Αγίους Αναργύρους που τον επισκέφτηκαν και τον ιάτρευσαν.

Εξιστόρηση Θαύματος Αγίων Αναργύρων από Ιεράρχη όταν εκείνος ήταν παιδί…

Αφηγείται κάποιος:

“Στη γραφική Αρχαία Κόρινθο και σε ένα από τα καλύτερα σημεία της υπάρχει ο ναός των Αγίων Αναργύρων (των Ρωμαίων) ο οποίος εορτάζει 1η Ιουλίου φυσικά. Εκκλησία παλιά και με πολλά θαύματα, ιδίως τις παλαιότερες εποχές που ο κόσμος ήταν πιο ζεστός στην πίστη του, απαλλαγμένος από λαμπιόνια και φωτάκαι της σύγχρονης πραγματικότητας. Τα παλαιότερα χρόνια μάλιστα όσοι είχαν κάποιο πρόβλημα κοιμόντουσαν στον περίβολο της εκκλησίας νύχτες ολόκληρες πριν την εορτή που κρατούσε ημέρες και πολλές φορές είχαν θεαθεί τη νύχτα οι Άγιοι να περιφέρονται και να θεραπεύουν ανθρώπους από το πλήθος !!!

Καθώς είναι έθιμο της περιοχής κάθε 1η Ιουλίου τιμούμε την εκκλησία αν και οι εκδηλώσεις για την ημέρα που θα μιλήσουμε φυσικά ήσαν στο αποκορύφωμά τους από τον εσπερινό της προηγουμένης όπως συνηθίζεται. Έτσι κι εκείνη τη χρονιά είχαμε πάει εκεί οικογενειακά και είχε τύχει και είχαμε ξεκόψει ο πατέρας μου κι εγώ λίγο πιο πέρα από τους υπόλοιπους. Αρχιερατική λειτουργία , ο κόσμος πολύς, ο ναός μικρός και η εικόνα των ασπρομάληδων Αγίων δύσκολο να προσεγγιστεί, ιδιαίτερα με τη φήμη για τα θαύματα που έχει κάνει τόσα χρόνια. Που να φανταζόμουν πως πολύ σύντομα θα έτρεχα από ένα νοσοκομείο της Αθήνας να πέσω εκεί μπροστά στην εικόνα παρακαλώντας για τον πατέρα μου που έστεκε μολις μερικά εκατοστά μπροστά μου ….. παράξενη που είναι η ζωή !!!

Καθώς παρακολουθούσαμε τη θεία λειτουργία, μία φωνή τρεμάμενη πρόδιδε πως στο εσωτερικό του ναού κάποιος επίσκοπος σε πολύ μεγάλη ηλικία λειτουργούσε. Κάποια στιγμή έφτασε και η ώρα του κυρήγματος, οπότε ακούστηκε τρεμάμενη αλλά και συγκινημένη η φωνή του ίδιου ιεράρχη να λέει τα ακόλουθα (όπως τα θυμάμαι):

“Αγαπητοί μου αδελφοί, μεγάλη η σημερινή μέρα και πολύ θαυματουργοί οι Άγιοι Ανάργυροι ….”, είπε και άλλα και συνέχισε “Θα σας διηγηθώ μια παλιά ιστορία.

Κάποια παλαιότερη εποχή, που τα αυτοκίνητα δεν υπήρχαν και οι ανέσεις ήταν πολύ σπάνιες, σε κάποια φτωχή περιοχή της Ελλάδας, πολύ μακρύτερα από εδώ, μία χήρα μάνα μεγάλωνε το μονάκριβο γυιό της. Το παιδάκι σε πολύ μικρή ηλικία αρρώστησε και κανένα γιατρός της περιοχής όπου ζούσε η μάνα αυτή, δε μπορούσε να βρει τι έχει. Όμως αυτό συνεχώς χειροτέρευε και έπεσε σε κώμα. Απελπισμένη η μάνα και κινδυνεύοντας να χάσει το μοναδικό της παιδί και αποκούμπι, θυμήθηκε για μία εκκλησία των Αγίων Αναργύρων στην περιοχή της Αρχαίας Κορίνθου που η θαυματουργή εικόνα με τη χάρη των Αγίων θεράπευε πολλούς ανθρώπους. Ήταν πολύ μακρυά και ειδικά για τα μέσα της εποχής. Όμως τόλμησε, φόρτωσε το ημιθανές παιδάκι της σε αυτή την κατάσταση που ήταν σε ένα γαϊδουράκι και πήρε το δρόμο για τους “μεγάλους γιατρούς”. Περπατούσε μέρες και έφτασε εκεί που ήταν ο προορισμός της. Ο κόσμος πολύς, πήρε το παιδί της στα χέρια και το απόθεσε μπροστά από την εικόνα των Αγίων Αναργύρων κλαίγοντας και παρακαλώντας να το κάνουν καλά.

Το βράδυ πέρασε, όπως όλοι, τη νύχτα στον περίβολο της εκκλησίας. Το παιδάκι σε κώμα και με πυρετό συνεχώς, δεν καταλάβαινε τίποτε. Περασμένα μεσάνυχτα όλοι κοιμούνται, το παιδάκι μετά από πολλές μέρες νιώθει τον πυρετό να πέφτει, μιας δροσιά απλώθηκε στο παιδικό μέτωπο καταμεσίς στο καλοκαίρι και για πρώτη φορά ανοίγουν τα παιδικά ματάκια μετά από μέρες, για να δουν, ω του θαύματος, δύο κυρίους που έμοιαζαν με γιατρούς, ασπρομάλληδες να του λένε: σήκω παιδί μου είσαι πια καλά, ειδοποίησε τη μητέρα σου” …. Ο ιεράρχης που αφηγείται την ιστορία έχει συγκινηθεί πάρα πολύ, η φωνή τρεμοπαίζει και βγαίνει μετά βίας προκαλώντας ένα ρίγος σε όλους, οι φωνές έχουν σωπάσει, όλοι ακούνε αποσβολωμένοι λες και τους διηγείται κάτι που σε μια άλλη διάσταση βλέπει …. και συνεχίζει: “ο μικρός πράγματι σηκώνεται και πηγαίνει στη μητέρα του “μαμά διψάω” τη σκουντάει, κι αυτή μη μπορώντας να πιστέψει το θαύμα που βλέπει μπροστά της, προσπαθώντας να καταλάβει αν ξύπνησε ή κοιμάται ακόμη, τον αγκαλιάζει και ξεσπά σε δάκρυα.

Σιγά σιγά ξυπνούν και οι διπλανοί προσπαθώντας να καταλάβουν τι έγινε, και η μάνα οδηγεί το παιδάκι μπροστά στην εικόνα που πρώτη φορά αυτό βλέπει, και στην οποία αναγνωρίζει αμέσως τους δύο κυρίους που τον γιάτρεψαν” …. η συγκίνηση έχει φτάσει στο απροχώρητο στον περίβολο με την αφήγηση αυτή και ο ιεράρχης συγκεντρώνοντας και τις τελευταίες δυνάμεις που του απομένουν στην ηλικία των πιθανόν πάνω από 80 χρόνων του, συνεχίζει: “και αυτό το παιδάκι είναι αυτός που σας μιλά τώρα …. εκπληρώνοντας ένα τάμα χρόνων να λειτουργήσει στην εορτή των Αγίων εδώ στον ίδιο ναό που του δόθηκε η ζωή” και καταρρέει προκαλώντας στον κόσμο απίστευτη συγκίνηση και κάνοντας το προσωπικό του θαύμα ακόμη πιο ζωντανό γι αυτούς που δεν το έζησαν …

Καλή του ώρα εκεί που είναι …”.

pentapostagma.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ.

 

    ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ.

"Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"

«Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος…Πτωχός δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος…» (Λουκ. 16, 19-20)

Η γνωστή παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου μας δίνει με πολύ άμεσο και εποπτικό τρόπο το βάθος όλης της πραγματικότητας. Αναφέρεται στο εδώ, την παρούσα ζωή, αλλά επεκτείνεται και στο επέκεινα, την άλλη ονομαζόμενη ζωή, ρίχνοντας φως εκεί που οι ανθρώπινες αισθήσεις αδυνατούν να διεισδύσουν. Και θέλει να τονίσει κατεξοχήν την αλήθεια ότι ανάλογα με τον τρόπο που οι άνθρωποι ζουν στο εδώ, καθορίζεται και το εκεί. Η ποιότητα της ζωής στον κόσμο τούτο προσδιορίζει και την ποιότητά της στην άλλη ζωή.

1. Ο πλούσιος και ο Λάζαρος έχουν καταρχάς τα ακριβώς αντίθετα γνωρίσματα, και όσον αφορά τη ζωή αυτή και όσον αφορά την άλλη. Πλούσιος ο ένας, στον κόσμο τούτο, «ευφραινόμενος καθ’  ημέραν λαμπρώς»∙ πτωχός ο άλλος, που όχι μόνον δεν έχει τα απαραίτητα προς το ζην, αλλά είναι γεμάτος και από πληγές, τις οποίες γλείφουν οι σκύλοι. Και εν μια ροπή αντιστρέφονται τα πάντα: ο πλούσιος οδηγείται στον Άδη, στον «τόπο» δηλαδή της βασάνου, με κύριο γνώρισμα την οδύνη˙ ο Λάζαρος από την άλλη, οδηγημένος από αγγέλους στη Βασιλεία του Θεού, ευρίσκεται στους κόλπους του Αβραάμ, στον «τόπο» δηλαδή των δικαίων, των ευρισκομένων μέσα στο φως της παρουσίας του Θεού. Κόλαση ο ένας, Παράδεισος ο άλλος.

2. Θα ήταν σφάλμα όμως να πούμε ότι αίτιο της δραματικής αλλαγής της ζωής και των δύο ήταν ο πλούτος για τον έναν και η φτώχεια για τον άλλον. Κι αυτό γιατί ο ίδιος ο λόγος του Θεού μάς δίνει παραδείγματα πλουσίων που σώθηκαν, και πτωχών που κολάσθηκαν. Το παράδειγμα του πλουσίου Ζακχαίου που άκουσε από τον Κύριο «σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο», είναι εντελώς ενδεικτικό. Οπότε, δεν είναι τα υλικά αγαθά καθ’  εαυτά που σώζουν ή καταδικάζουν τον άνθρωπο, αλλά ο τρόπος χρήσεως αυτών, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί ένας πλούσιος, ενώπιον του Θεού που γνωρίζει τα βάθη της καρδιάς, να είναι απαγκιστρωμένος από τα πλούτη του, κι ένας πτωχός να είναι σαν πλούσιος, επειδή επιθυμεί να έχει πλούτη.

3. Πράγματι, το κρίσιμο στοιχείο για τον άνθρωπο, ως προς τη σχέση του με τα υλικά αγαθά, είναι το παθολογικό ή όχι δέσιμο με αυτά. Το πού είναι «αγκυροβολημένη» η καρδιά είναι το ζητούμενο από τον Θεό, αφού «όπου ο θησαυρός υμών, εκεί και η καρδία υμών έσται» κατά τον Κύριο. Άνθρωπος, πλούσιος ή πτωχός, που η καρδιά του είναι στον Θεό, που έχει Εκείνον ως κέντρο της ζωή του, είναι ο άνθρωπος που έχει, με τη χάρη του Θεού, τις προϋποθέσεις ενοίκησης του Θεού μέσα στην ύπαρξή του. Κι αντιστρόφως: άνθρωπος και πάλι, πλούσιος ή πτωχός, που έχει ως κέντρο του τα υλικά αγαθά, είτε πραγματικά είτε ως επιθυμία, είναι ο άνθρωπος που αδυνατεί να σχετιστεί με τον Θεό. Διότι η καρδιά του είναι γεμάτη από άλλα πράγματα, χωρίς επομένως να υπάρχει χώρος για Εκείνον.

4. Με βάση τα παραπάνω, καταλαβαίνουμε τι ήταν εκείνο που οδήγησε σε καταδίκη τον πλούσιο και τι εκείνο που δικαίωσε τον πτωχό Λάζαρο. Ο πλούσιος καταδικάστηκε στις οδύνες της κόλασης όχι για τα πλούτη του, αλλά για την κακή διαχείρισή τους. Τα υλικά αγαθά τα θεώρησε αποκλειστικά κτήμα δικό του, που είχαν ως μοναδικό σκοπό την απόλαυση του εαυτού του – ένας παθολογικός εγωισμός. Από την άλλη, ο Λάζαρος δικαιώθηκε, όχι λόγω της έλλειψης των αναγκαίων, αλλά λόγω της υπομονής την οποία επέδειξε, τέτοιας που δεν οδηγήθηκε ούτε σε γογγυσμό κατά του Θεού ούτε κατά του πλουσίου συνανθρώπου του. Από την άποψη αυτή, αιτία της σωτηρίας και της δικαίωσής του ήταν η διατήρηση της αγάπης του προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο, συνεπώς η επιμονή του στην εμπιστοσύνη του Θεού κι ότι Αυτός είναι ο αποκλειστικός βοηθός του. Το όνομά του «Λάζαρος» άλλωστε σημαίνει ακριβώς αυτό: «ο Θεός είναι βοηθός».

5. Δεν θέλουμε όμως να τελειώσουμε, χωρίς την παρακάτω επισήμανση: μιλώντας για κόλαση και παράδεισο στην παραβολή, δεν πρέπει να τα εννοήσουμε από πλευράς τοπικής. Δεν είναι τόποι, ο παράδεισος και η κόλαση. Διότι δεν υπάρχει «περιοχή» εκτός Θεού. Για την πίστη μας, πρόκειται για τις καταστάσεις που ζει ο άνθρωπος, ανάλογα με τη στάση του έναντι του Θεού. Ο μετανοημένος και με αγάπη άνθρωπος ζει την παρουσία του Θεού κατά τρόπο θετικό∙ και αυτό είναι ο παράδεισος. Ο αμετανόητος, δηλαδή ο εγωιστής άνθρωπος, που έχει ως κέντρο και αξία μόνον τον εαυτό του, ενώ βρίσκεται μέσα στην ενέργεια του Θεού, αδυνατεί να ζήσει θετικά την αγάπη Εκείνου και κολάζεται. Δηλαδή, η μία και ενιαία αγάπη του Θεού προς όλους, βιώνεται είτε ως παράδεισος είτε ως κόλαση, ανάλογα με τις προϋποθέσεις και τις διαθέσεις του ανθρώπου.

 Με το δεδομένο ότι ο Θεός βλέπει τις καρδιές μας, συνεπώς τις κλίσεις της είτε προς Εκείνον είτε προς τον κόσμο και τα υλικά αγαθά του, θα πρέπει να βλέπουμε τον εαυτό μας σε σχέση με τα πρόσωπα της παραβολής: τον πλούσιο ή τον Λάζαρο. Κι αυτό σημαίνει:  πότε βρισκόμαστε στη θέση του πλουσίου και πότε στη θέση του Λαζάρου, ανάλογα με το τι κυριαρχεί μέσα μας. Το επικρατούν στοιχείο μέσα μας δείχνει και τον τύπο που κάθε φορά επιλέγουμε. Συνεπώς, το ζητούμενο από εμάς είναι η καρδιά μας να είναι πάντοτε στραμμένη με αγάπη προς τον Θεό, η εμπιστοσύνη μας σ’  Αυτόν ποτέ να μη μας εγκαταλείπει, με απλά λόγια να είμαστε πάντοτε Λάζαροι. Η θέση μας έτσι στους «κόλπους του Αβραάμ» θα είναι τότε δεδομένη, όχι μόνο μετά θάνατο, αλλά ήδη από τη ζωή αυτή.

ΠΗΓΗ:Ι.Ν.ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ Ν.ΚΑΛΛΙΠΟΛΕΩΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε΄ ΛΟΥΚΑ.

 

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε΄ ΛΟΥΚΑ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (Του πλουσίου και του Λαζάρου)

Λουκ. ιστ΄  19-31

«Εἶπεν ὁ Κύριος· ῎Ανθρωπος τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. ᾿Εγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον ᾿Αβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν ᾿Αβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· Πάτερ ᾿Αβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. Εἶπε δὲ ᾿Αβραάμ· Τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· ᾿Ερωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ ᾿Αβραάμ· ῎Εχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. ῾Ο δὲ εἶπεν· Οὐχί, πάτερ ᾿Αβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· Εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται».

Απόδοση στη Νέα Ελληνική

Εἶπε ὁ Κύριος· «Κάποιος ἄνθρωπος ἦταν πλούσιος, φοροῦσε πολυτελὴ ροῦχα καὶ τὸ τραπέζι του κάθε μέρα ἦταν λαμπρό. Κάποιος φτωχὸς ὅμως, ποὺ τὸν ἔλεγαν Λάζαρο, ἦταν πεσμένος κοντὰ στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ τοῦ πλουσίου, γεμάτος πληγές, καὶ προσπαθοῦσε νὰ χορτάσει ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. ῎Ερχονταν καὶ τὰ σκυλιὰ καὶ τοῦ ἔγλειφαν τὶς πληγές. Κάποτε πέθανε ὁ φτωχός, καὶ οἱ ἄγγελοι τὸν πῆγαν κοντὰ στὸν ᾿Αβραάμ. Πέθανε κι ὁ πλούσιος καὶ τὸν ἔθαψαν. Στὸν ἅδη ποὺ ἦταν καὶ βασανιζόταν, σήκωσε τὰ μάτια του καὶ εἶδε ἀπὸ μακριὰ τὸν ᾿Αβραὰμ καὶ κοντά του τὸν Λάζαρο. Τότε φώναξε ὁ πλούσιος καὶ εἶπε· “πατέρα μου ᾿Αβραάμ, σπλαχνίσου με καὶ στεῖλε τὸν Λάζαρο νὰ βρέξει μὲ νερὸ τὴν ἄκρη τοῦ δάχτυλού του καὶ νὰ μοῦ δροσίσει τὴ γλώσσα, γιατὶ ὑποφέρω μέσα σ’ αὐτὴ τὴ φωτιά”. ᾿Ο ᾿Αβραὰμ ὅμως τοῦ ἀπάντησε· “παιδί μου, θυμήσου ὅτι ἐσὺ ἀπόλαυσες τὴν εὐτυχία στὴ ζωή σου, ὅπως κι ὁ Λάζαρος τὴ δυστυχία. Τώρα λοιπὸν αὐτὸς χαίρεται ἐδῶ, κι ἐσὺ ὑποφέρεις. Κι ἐκτὸς ἀπ’ ὅλα αὐτά, ὑπάρχει ἀνάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ὥστε αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ διαβοῦν ἀπὸ ᾿δῶ σ’ ἐσᾶς νὰ μὴν μποροῦν· οὔτε οἱ ἀπὸ κεῖ μποροῦν νὰ περάσουν σ’ ἐμᾶς”. Εἶπε πάλι ὁ πλούσιος· “τότε σὲ παρακαλῶ, πατέρα, στεῖλε τον στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου, νὰ προειδοποιήσει τοὺς πέντε ἀδελφούς μου, ὥστε νὰ μὴν ἔρθουν κι ἐκεῖνοι σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο τῶν βασάνων”. ῾Ο ᾿Αβραάμ τοῦ λέει· “ἔχουν τὰ λόγια τοῦ Μωυσῆ καὶ τῶν προφητῶν· ἂς ὑπακούσουν σ’ αὐτά”. “῎Οχι, πατέρα μου ᾿Αβραάμ”, τοῦ λέει ἐκεῖνος, «δὲν ἀρκεῖ· ἀλλὰ ἂν κάποιος ἀπὸ τοὺς νεκροὺς πάει σ’ αὐτούς, θὰ μετανοήσουν”. Τοῦ λέει τότε ὁ ᾿Αβραάμ· “ἂν δὲν ὑπακοῦνε στὰ λόγια τοῦ Μωυσῆ καὶ τῶν προφητῶν, ἀκόμη κι ἂν ἀναστηθεῖ κάποιος ἀπὸ τοὺς νεκρούς, δέν πρόκειται νὰ πεισθοῦν”».

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (Β΄ Κορ. 11,31-12,9)

«Ὁ Θεός καί πατήρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ οἶδεν, ὁ ὤν εὐλογητός εἰς τούς αἰῶνας, ὅτι οὐ ψεύδομαι. Ἐν Δαμασκῷ ὁ ἐθνάρχης Ἀρέτα τοῦ βασιλέως ἐφρούρει τήν Δαμασκῶν πόλιν πιάσαι με θέλων, καί διά θυρίδος ἐν σαργάνῃ ἐχαλάσθην διά τοῦ τείχους καί ἐξέφυγον τάς χεῖρας αὐτοῦ.

Καυχᾶσθαι δή οὐ συμφέρει μοι˙ ἐλεύσομαι γάρ εἰς ὀπτασίας καί ἀποκαλύψεις Κυρίου. Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρό ἐτῶν δεκατεσσάρων˙ εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτός τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεός οἶδεν˙ ἁρπαγέντα τόν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ. Καί οἶδα τόν τοιοῦτον ἄνθρωπον˙ εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτός τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεός οἶδεν˙ ὅτι ἡρπάγη εἰς τόν παράδεισον καί ἤκουσεν ἄρρητα ῥήματα, ἅ οὐκ ἐξόν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι. Ὑπέρ τοῦ τοιούτου καυχήσομαι, ὑπέρ δέ ἐμαυτοῦ οὐ καυχήσομαι εἰ μή ἐν ταῖς ἀσθενείας μου. Ἐάν γάρ θελήσω καυχήσασθαι, οὐκ ἔσομαι ἄφρων˙ ἀλήθειαν γάρ ἐρῶ˙ φείδομαι δέ μή τις εἰς ἐμέ λογίσηται ὑπέρ ὅ βλέπει με ἤ ἀκούει τι ἐξ ἐμοῦ.

Καί τῇ ὑπερβολῇ τῶν ἀποκαλύψεων ἵνα μή ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατάν ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μή ὑπεραίρωμαι. Ὑπέρ τούτου τρίς τόν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ’ ἐμοῦ˙ καί εἴρηκέ μοι˙ ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου˙ ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ’ ἐμέ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ».

Απόδοση στη Νέα Ελληνική

«Ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου Ιησού Χριστού – ας είναι ευλογημένο το όνομά του στους αιώνες – ξέρει ότι δεν λέω ψέματα. Στη Δαμασκό, ο διοικητής-εκπρόσωπος του βασιλιά Αρέτα έβαλε φρουρούς σε όλη την πόλη για να με συλλάβει. Μέσα όμως από ένα άνοιγμα του τείχους με κατέβασαν με καλάθι και ξέφυγα από τα χέρια του.

Δεν με συμφέρει βέβαια να καυχηθώ˙ θα το κάνω όμως, γιατί πρόκειται για οράματα κι αποκαλύψεις που μου χάρισε ο Κύριος. Ξέρω έναν άνθρωπο πιστό, ο οποίος πριν από δεκατέσσερα χρόνια ανυψώθηκε μέχρι και τον τρίτο ουρανό – δεν ξέρω αν ήταν με το σώμα του ή χωρίς το σώμα, αυτό ο Θεός το ξέρει. Ξέρω ότι αυτός ο άνθρωπος – ή ήταν με το σώμα ή χωρίς το σώμα δεν το ξέρω, ο Θεός το ξέρει – μεταφέρθηκε ξαφνικά στον παράδεισο κι άκουσε λόγια που δεν μπορεί ούτε επιτρέπεται να τα πει άνθρωπος. Γι’ αυτόν τον άνθρωπο θα καυχηθώ˙ για τον εαυτό μου όμως δεν θα καυχηθώ, παρά μόνο για τις ταλαιπωρίες μου. Άμα θελήσω λοιπόν να καυχηθώ, δεν θα φανώ ανόητος, γιατί θα πω την αλήθεια. Το αποφεύγω όμως, μήπως εξαιτίας του μεγαλείου των αποκαλύψεων, με θεωρήσει κανείς παραπάνω απ’ αυτό που βλέπει ή ακούει από μένα.

Για να μην περηφανεύομαι, ο Θεός μού έδωσε ένα αγκάθι στο σώμα μου, έναν υπηρέτη του σατανά να με ταλαιπωρεί, ώστε να μην περηφανεύομαι. Γι’ αυτό το αγκάθι τρεις φορές παρακάλεσα τον Κύριο να το διώξει από πάνω μου. Η απάντησή του ήταν: «Σου αρκεί η χάρη μου, γιατί η δύναμή μου φανερώνεται στην πληρότητά της μέσα σ’ αυτήν την αδυναμία σου». Με περισσότερη ευχαρίστηση λοιπόν θα καυχηθώ για τις ταλαιπωρίες μου, για να κατοικήσει μέσα μου η δύναμη του Χριστού».

Το ρόδι.

 

  Το ρόδι.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Το ρόδι είναι ένα φρούτο με πολλά θρεπτικά συστατικά, όπως πρωτεΐνες, φυτικές ίνες, βιταμίνη C, βιταμίνη Κ, φολλικό οξύ και κάλιο. Με αντιοξειδωτικές και αντιμικροβιακές ιδιότητες…

Το εξωτερικό τους είναι σκληρό και δεν τρώγεται, όμως όταν το ανοίξεις, βλέπεις το κάλλος που κρύβει.

Κατακόκκινοι σπόροι γεμάτοι ευεργετικούς χυμούς προς τον ανθρώπινο οργανισμό.

Έτσι είναι και κάποιοι άνθρωποι.
Σαν ένα ρόδι.
Σκληροί εξωτερικά.
Δεν σου πάει ο νους σου ότι κάτι τόσο πολύτιμο υπάρχει μέσα τους.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να σε αφήσουν να δεις το μέσα τους.

Είναι συνήθως ευαίσθητοι άνθρωποι που φοβούνται να ανοιχθούν στους άλλους, γι’ αυτό και έχουν σχηματίσει ένα εξωτερικό σκληρό περίβλημα.

Μα εάν τους δείξεις λίγη αγάπη, κατανόηση, αποδοχή, τότε το σκληρό κέλυφος σπάει και φανερώνεται ο θησαυρός της καρδιάς τους.

Μια καρδιά που θα γίνει αφορμή να δεις κι εσύ τα πράγματα διαφορετικά, με περισσότερη ελπίδα, με σκοπό, με διαύγεια.

Μια καρδιά κατακόκκινη, απαλή, πολυσύνθετη μα και απλή, που ψάχνει κάποιον να μοιραστεί την ζωή, την γεύση της χαράς και της αγάπης.

Είναι αυτή η γεύση του ροδιού, γλυκόξινη, έντονη, αληθινή…
Όπως η ζωή, ο έρωτας, η αγάπη, η πάλη της καθημερινότητας.

Σαν ένα ρόδι.
Εγώ…
Εσύ…

Υ.Γ. «Μη κρίνετε κατ΄ όψιν, αλλά τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε» (Ιω. ζ΄19-24)

Χρόνια πολλά Ελλάδα μου!

 

Χρόνια πολλά Ελλάδα μου!

1940! Πορεία προς το μέτωπο...
Η εικόνα γνωστή. Πολυχρησιμοποιημένη. Ίσως, να μην μας ταράζει.
Πίσω από αυτό το χαμόγελο, όμως, πίσω από το χαμόγελο της λεβεντιάς, κρύβεται μια Ελλάδα που ξέρει να πολεμά και να αντιστέκεται. 

Κρύβεται η Ελλάδα των 3.500.000, που προσπαθεί να στεγάσει 1.500.000 προσφύγων, που ζουν ακόμη σε παράγκες. Είναι η Ελλάδα της ορφάνιας, της φτώχιας, της προσφυγιάς, της ξενιτειάς, αλλά και η Ελλάδα που δεν το βάζει κάτω.
Η διαχρονική Αντιγόνη που στέκεται ενάντια στους Κρέοντες...

Χρόνια πολλά Ελλάδα μου!

Με οδηγό την πίστη.

 

   Με οδηγό την πίστη.

 

Ο Χριστός οδηγείται στην καρδιά με την πίστη

 και κατοικεί εκεί με ειρήνη και χαρά. 

 

Δεν ειπώθηκε χωρίς λόγο πως ο Θεός 

«είναι άγιος και αναπαύεται εν τοις αγίοις».

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

       ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ!

 Ακολουθεί το ταπεινό Αφιέρωμά μας στο Έπος του 1940 στην ιστοσελίδα μας ,τιμώντας με τον τρόπο τους Ήρωές μας ως ελάχιστο φόρο τιμής που για  να είμαστε εμείς Ελεύθεροι αγωνίσθηκαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος με την θαυμαστή Επέμβαση της Παναγίας Μητέρας μας που πάντοτε στέκει δίπλα μας !

 

Το μεγαλείο του Ελληνισμού του έπους του 1940 και η εποχή μας.

Του Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε Σεραφείμ

Η Ευαγγελική Περικοπή της 28ης Οκτωβρίου είναι από το ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά κι αναφέρεται στην εορτή της Σκέπης της Παναγίας μας, και έχει φυσικά σχέση με την επέτειο του «ΟΧΙ» και γενικότερα με την επέτειο του 1940.

Στο διάλογο του Ιησού Χριστού με τις αδελφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία, τονίζεται με σαφήνεια ότι ο άνθρωπος πρέπει να έχει μια ευαισθησία και μια προτεραιότητα στη ζωή του για τις πνευματικές και ηθικές αξίες, σε σύγκριση με τις καθημερινές υλικές μας μέριμνες, με την έννοια ότι τελικά η ευθύνη μας να διαφυλάξουμε τις αξίες αυτές είναι και το κριτήριο της εν Χριστώ αιώνιας σωτηρίας μας.

Αυτοί που αγωνίζονται για τις πανανθρώπινες αξίες της αγάπης, της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της συναδέλφωσης των λαών, είναι αυτοί που ζουν σύμφωνα με τις θείες εντολές του Θεού.

Αναφέρεται μάλιστα στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ως ζωντανό παράδειγμα υπακοής στο θείο θέλημα του Θεού το άγιο πρόσωπο της Παναγίας μας.

Στα δύσκολα λοιπόν χρόνια που ζούσε η Ανθρωπότητα με το ξέσπασμα του αδυσώπητου σκληρού και απάνθρωπου Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που οι περισσότερες χώρες, και μάλιστα μεγάλες και ισχυρές, ή συμμαχούσαν με τον Χίτλερ, όπως η Ιταλία, η Ιαπωνία και η Τουρκία, ή παραδίδοντα χωρίς όρους στο εχθρό, η μικρή τότε και αδύνατη Ελλάδα, ανταποκρινόμενη περισσότερο στο μεγαλείο του ιστορικού της βίου ως η Χώρα που συνέβαλε τα μέγιστα εις την επικράτηση των αγαθών της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της Παιδείας, της τέχνης και του πολιτισμού, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, σήκωσε ηρωικά το ανάστημα της με τη ψυχική δύναμη της Ιστορίας της για να αντιτάξει στους Τυράννους του Διαβόλου που απειλούσαν χώρες και λαούς, το ηρωικό «ΟΧΙ».

Για εκείνους που υπολογίζουν τα πράγματα μόνο από την υλική τους πλευρά, αυτό το «ΟΧΙ» έμοιαζε με επιλογή πορείας προς την καταστροφή, γιατί η υλική δύναμη του εχθρού ήταν εγγύηση για την επικράτηση τους.

Οι αριθμοί ήταν πολύ μεγάλοι για τον εχθρό. Στην ιστορία των λαών όμως υπάρχουν και στιγμές που πρέπει να είναι έτοιμοι και να πεθάνουν για να προστατέψουν και να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα της ανθρωπότητας, ότι η ζωή έχει νόημα, όταν ζει κανείς με αξιοπρέπεια, διασώζοντας το αγαθό της ελευθερίας του, προασπιζόμενος το αγαθό της ειρήνης, προστατεύοντας την οικογένεια του, την πατρίδα του, συμβάλλοντας στην προστασία και στην επικράτηση της δικαιοσύνης.

Αυτό τον αγώνα άλλωστε έδωσαν οι ολιγοστοί Έλληνες με τους τριακοσίους του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες για να διαφυλάξουν ολόκληρη την Ευρώπη από τις ορδές των βάρβαρων Ασιατών του Ξέρξη.

Το «Μολών λαβέ» ηχεί ακόμη διαχρονικά στους υπόδουλους και καταπιεζόμενους λαούς, ως πρόσκληση και θείο φως αληθείας ότι αν θέλουν να ελευθερωθούν οφείλουν να αγωνισθούν, να είναι έτοιμοι να θυσιασθούν και να πεθάνουν για να ζήσουν το αγαθόν της ελευθερίας και της ειρήνης.

Ακολουθώντας λοιπόν το μεγαλείον του ηρωισμού των αρχαίων Σπαρτιατών, οι νεοέλληνες του 1821, με επικεφαλής την Εκκλησία μας και τις Δυνάμεις του Απόδημου Ελληνισμού, οργάνωσαν τον μεγάλο ξεσηκωμό εναντίον των αλλόπιστων Οθωμανών Τούρκων για να μας απελευθερώσουν από το ζυγό της δουλείας, που στα τετρακόσια χρόνια της εθνικής ταπείνωσης και της σταύρωσης μας και του καθημερινού εξευτελισμού των προγόνων μας, κατά τον Εθνικό μας Ποιητή Διονύσιο Σολωμό, «όλα τ’ έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».

Η ίδια λοιπόν ηρωική Ελληνική ψυχή, «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», η Ελληνική ψυχή των Θερμοπυλών, η ηρωική ψυχή του 1821, «και σαν πρώτα ανδρειωμένη», αντέταξε στον φαινομενικά παντοδύναμο Άξονα της εποχής το ηρωικό «ΟΧΙ».

Αυτό το δυνατό «ΟΧΙ» αντέταξαν αργότερα ηρωικά κι οι Έλληνες της Κύπρου στους αποικιοκράτες Βρετανούς με το έπος της ΕΟΚΑΣ, που αποτέλεσε με τη σημαία του Εθνάρχη Μακαρίου το απελευθερωτικό έναυσμα της επανάστασης των σκλαβωμένων από την αποικιοκρατία λαών της Αφρικής.

Στο πρόσωπο των Ελλήνων του 40, η τραυματισμένη γεμάτη πληγές ανθρωπότητα πίστεψε ξανά ότι μπορεί να διασώσει την αξιοπρέπεια της και την ελευθερία της. Γεννήθηκε ξανά στις καρδιές των ανθρώπων η ελπίδα για την επικράτηση της δικαιοσύνης και της διαφυλάξεως της πραγματικής ειρήνης, που εκφράζεται ως ισότητα και σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το μυστικό της μεγάλης νίκης των Ελλήνων που ένωσε τους συμμάχους για να συντρίψουν τον Άξονα της απειλής της παγκόσμιας ελευθερίας των λαών ήταν η βαθειά τους πίστη στο Θεό να διαφυλάξουν το θείο θέλημα του, να προστατεύουμε με κάθε τρόπο το αγαθό της ζωής ως δώρο Θεού.

Oι Έλληνες του 1940 νίκησαν γιατί είχαν όλοι μαζί ενωμένοι ένα θέλημα, το Θέλημα του Θεού, να προστατέψουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, να προστατέψουν την αξιοπρέπεια ολόκληρης της ανθρωπότητας, να προστατέψουν το αγαθόν της ελευθερίας. Οι Έλληνες του 1940 είχαν συνείδηση ότι είναι υποχρέωση του κάθε υπεύθυνου ανθρώπου να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δικαιοσύνη, η ελευθερία και η δημοκρατία.

Αυτή τη ενότητα χρειαζόμαστε και σήμερα για να προστατέψουμε το Έθνος μας, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τον μεγαλύτερο παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου στο σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο, την Τουρκία, όχι μόνο σε βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου, αλλά και τόσων άλλων χωρών που ήδη η Διεθνής Κοινότητα καλείται δυναμικά να προστατέψει το σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου για την ειρηνική συνύπαρξη των Λαών και της ενίσχυσης της παγκόσμιας ασφάλειας.

Ακόμη και σήμερα εκεί που καταπατούνται οι ανθρώπινες ελευθερίες και γενικότερα τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκεί που οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι ανύπαρκτες ή νεκρές, έχουμε φασαρίες, πολέμους, εσωτερικές συρράξεις, πείνα, πόνο και δυστυχία.

Έχουμε λοιπόν κάθε ηθικό δικαίωμα ως απόγονοι εκείνων που αγωνίστηκαν για τη υπόθεση της ελευθερίας των λαών, να ομιλούμε με θάρρος και αποφασιστικότητα για τις αδικίες σε βάρος των συνανθρώπων μας, όταν καταπατούνται παράφορα τα ανθρώπινα τους δικαιώματα.

Τα παραδείγματα στην Μέση Ανατολή, με την άρνηση των Εβραίων στα εκατομμύρια των Παλαιστινίων να έχουν το δικό τους Κράτος, την άρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει το φυσικό εθνικό δικαίωμα εκατομμυρίων Κούρδων να έχουν το δικό τους ανεξάρτητο Κράτος, η επικράτηση δικτατορικών καθεστώτων και η σιωπή των ισχυρών της γης όταν ελέγχουν τις οικονομίες των χωρών αυτών, αποτελούν για όλους μας πρόσκληση να αντιταχθούμε στις αδικίες αυτές και να διαδηλώσουμε με κάθε σαφήνεια την ευαισθησία μας και τη θέληση μας να αποδοθεί δικαιοσύνη, να προστατευθούν τα δικαιώματα των λαών για να κτίσουμε πραγματικά το οικοδόμημα της Παγκόσμιας Ειρήνης με την επικράτηση της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας.

Μόνο μέσα σ’ αυτή την προοπτική της κοινωνικής ευθύνης για τα προβλήματα της Παγκόσμιας Κοινωνίας μπορούμε να δικαιώσουμε και να τιμήσουμε τις θυσίες όλων εκείνων των ηρώων του 1940, που έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους πρόωρα για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.

Σε πολλές χώρες της Αφρικής με την εφαρμογή του απάνθρωπου και άδικου καθεστώτος του «Απάρχάϊτ» και της αποικιοκρατίας, διεπράχθησαν ανθρώπινα εγκλήματα, όχι μόνο σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμών της Αφρικανικής Ηπείρου, αλλά σε βάρος ολόκληρης της Ανθρωπότητας, που απαράδεκτα τα ανέχθηκε για τόσα χρόνια.

Για να επουλώσουμε τις πληγές του παρελθόντος πρέπει γενναιόδωρα με πολύ αγάπη και έμπρακτη καλή διάθεση να στηρίξουμε με κάθε τρόπο το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας μας συμβάλλοντας στην καλύτερη αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων των λαών που υποφέρουν, στηρίζοντας χήρες και ορφανά και γενικότερα όλους εκείνους που χρειάζονται τη βοήθεια μας και μπορούμε να τους βοηθήσουμε.

Αυτό είναι και το καλύτερο μνημόσυνο για να τιμήσουμε τους αξέχαστους ήρωες του 1940, που αποφάσισαν να δώσουν ακόμη και τη ζωή τους για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι.

ΠΗΓΗ:ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ