ΚΥΡΙΑΚΗ  Η'ΜΑΤΘΑΙΟΥ.

"Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού"

 Προτεραιότητα στὴν ψυχή μας

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 30 Ἰουλίου 2023, H΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄ 14-22)

 

«Ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν»

 Τὸ θαῦμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς περιέγραψε ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ξεπερνᾶ κάθε ἀνθρώπινη λογική! Σ᾿ ἕναν ἐρημικὸ τόπο τῆς Γαλιλαίας ὁ Κύριος εὐλόγησε πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια καὶ μὲ αὐτὰ ἔδωσε τροφὴ σὲ χιλιάδες ἀνθρώπους. Ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν! Εἶναι δὲ ἀδιαμφισβήτητο τὸ θαῦμα αὐτό, διότι εἶχε χιλιάδες αὐτόπτες μάρτυρες. Ἐπιπλέον ἔχει καταγραφεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς τέσσερις ἱεροὺς Εὐαγγελιστές, πράγμα ποὺ δείχνει πόση ἐντύπωση προκάλεσε τὸ συγ­κλονιστικὸ αὐτὸ γεγονός!

  Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ὁ Κύριός μας ἐπιτέλεσε τὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων καὶ τῶν ἰχθύων. Τὸ ἔκανε, ἐπειδὴ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν τὸν νοῦ τους ἀπόλυτα προσηλωμένο σ᾿ Ἐκεῖνον καὶ γιὰ νὰ μᾶς διδάξει ὅτι ὀφείλουμε ἀνάλογη ἀφοσίωση νὰ δείχνουμε κι ἐμεῖς στὸν Χριστό. Σ᾿ αὐτὰ τὰ δύο σημεῖα θὰ ἐπιμείνουμε σήμερα.

1. Προσηλωμένοι στὸν Χριστὸ

  Ἐπὶ πολλὲς ὧρες, μὲ δίψα πνευματικὴ καὶ λαχτάρα, ἄκουγαν τὴ θεία διδασκαλία τοῦ Κυρίου οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι. Κρέμονταν ἀπὸ τὰ χείλη του. Δὲν λογάριασαν ὅτι ἡ ὥρα εἶχε περάσει καὶ ἄρχισε νὰ σκοτεινιάζει. 

  Δὲν ὑπολόγισαν τὴν κούραση ἀπὸ τὸν δρόμο ποὺ εἶχαν διανύσει, οὔτε τὶς ἀνάγκες τοῦ σπιτιοῦ τους. Δέν μερίμνησαν οὔτε γιὰ τὸ πῶς θὰ τραφεῖ τὸ σῶμα τους, ποὺ ἦταν φυσικὸ νὰ πεινᾶ, ἀφοῦ εἶχαν μείνει ἐπὶ πολλὲς ὧρες νηστικοί. Κανένας δὲν σηκώθηκε νὰ φύγει γιὰ νὰ ἀναζητήσει τροφή. Τοὺς ἔνοιαζε μόνο νὰ τραφεῖ ἡ ψυχή τους. Δὲν χόρταιναν νὰ ἀκοῦν τὸν Χριστό. Εἶχαν ἀφοσιωθεῖ τελείως σ᾿ Ἐκεῖνον.

 Ὁ Κύριός μας λοιπὸν «ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς». Τοὺς σπλαχνίσθηκε καί, γιὰ νὰ ἀνταμείψει τὸν πόθο τους, κάλυψε ὄχι μόνο τὶς πνευματικές, ἀλλὰ καὶ τὶς ὑλικές τους ἀνάγκες μὲ τὸν θαυμαστὸ αὐτὸ τρόπο.

  Ἐπιβεβαίωσε μὲ τὸ θαῦμα του ὅτι πάντοτε προνοεῖ μὲ στοργὴ γιὰ ὅσους Τὸν ἀκολουθοῦν καὶ εἶναι ἀφοσιωμένοι σ᾿ Ἐκεῖνον. Αὐτὸ ὁμολογεῖ κι ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός: «Ἀνοίγεις σὺ τὴν χεῖρά σου καὶ ἐμπιπλᾷς πᾶν ζῷον εὐδοκίας» (Ψαλ. ρμδ΄ [144] 16). Ἀρκεῖ καὶ μόνο νὰ ἀνοίξεις τὸ πατρικό σου πλουσιόδωρο χέρι, Κύριε, καὶ χορταίνεις κάθε ζωντανό σου πλάσμα μὲ κάθε τι ποὺ χρειάζεται καὶ ἐπιθυμεῖ.

2. Δὲν θὰ μᾶς λείψει τίποτε

Τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα τοῦ Κυρίου, ποὺ ἀκούσαμε σήμερα στὸ ἱερὸ Εὐαγ­γέλιο, μᾶς διδάσκει ἀσφαλῶς πολλά. Μᾶς τονίζει ὅτι, ὅταν δίνουμε κι ἐμεῖς προτεραιότητα στὴν ψυχή μας, στὰ πνευματικὰ ἀγαθά, τότε ὁ Κύριος θὰ μᾶς χαρίζει καὶ τὰ ὑλικά. Τίποτε δὲν θὰ μᾶς στερήσει ἡ ἀγάπη του. Μᾶς τὸ ἔχει ὑποσχεθεῖ ἄλλωστε: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. ς΄ 33). Νὰ ζητεῖτε πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τότε μαζὶ μὲ τὰ πνευματικὰ θὰ σᾶς δοθοῦν καὶ ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθά. Τίποτε δὲν θὰ σᾶς λείψει!

Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια εἶναι ἰδιαίτερα ἐπίκαιρη στὴν ἐποχή μας, ποὺ πληθαίνουν τὰ ἐρωτηματικὰ γιὰ τὸ μέλλον καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἀβεβαιότητα πιέζει ἀσφυκτικὰ τὴν κοινωνία μας. Ὅσοι ὅμως στήριξαν τὶς ἐλπίδες τους στὸν Κύριο καὶ Τὸν ἀναζητοῦν μὲ πόθο, δὲν θὰ στερηθοῦν κανένα ἀγαθό, ὑλικὸ ἢ πνευματικό. «Οἱ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ» (Ψαλ. λγ΄ [33] 11), ψάλλουμε στὴν ἱερὴ ἀκολουθία τῆς Ἀρτοκλασίας, ἡ ὁποία μᾶς θυμίζει τὸ ἐντυπωσιακὸ θαῦμα τοῦ Κυρίου ποὺ ἀκούσαμε στὴν εὐαγγελικὴ περικοπή, καὶ τὴν εὐλογία του στὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας.

 Μήπως δὲν ἐπαναλαμβάνεται τὸ θαῦ­μα αὐτὸ σὲ κάθε ἐποχή; Τὸ εἴδαμε στὴν Πατρίδα μας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Κα­το­χῆς. Τὸ βλέπουμε καὶ σήμερα. Πόσοι φτω­­χοὶ βιοπαλαιστές, πόσοι πιστοὶ πολύτεκνοι οἰκογενειάρχες, παρὰ τὰ πενιχρὰ ἔσοδά τους, ἀπολαμβάνουν πλούσια τὰ ἀγαθὰ τοῦ Θεοῦ, χωρὶς νὰ τοὺς λείπει τίποτε! Βλέπουν τὰ παιδιά τους νὰ ἀποκαθίστανται στὴ ζωή τους καὶ δοξάζουν τὸν πανάγαθο Θεό. Διότι, ὅταν εὐλογεῖ ὁ Θεός, οἱ μαθηματικοὶ ὑπολογισμοὶ διαψεύδονται.

   Πόσο ὄμορφα τόνιζε τὴν ἀλήθεια αὐτὴ καὶ ὁ σύγχρονός μας ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: «Στὴν πνευματικὴ ζωὴ κινούμαστε στὸ θαῦμα. Ἕνα σὺν δύο δὲν κάνει πάντα τρία· κάνει καὶ πέντε χιλιάδες καὶ ἕνα ἑκατομμύριο!» («Πάθη καὶ ἀρετές», σελ. 278). Αὐτὰ εἶναι τὰ μαθηματικὰ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος ποτὲ δὲν ἔπαψε νὰ θαυματουργεῖ καὶ νὰ εὐλογεῖ ὅσους εἶναι ἀφοσιωμένοι σ᾿ Ἐκεῖνον. 

Αγαπητοί Αδελφοί, άς φροντίζουμε λοιπὸν γιὰ τὶς πνευματι­κὲς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς μας, ἂς ἔχουμε σὲ πρώτη προτεραιότητα τὸ πῶς θὰ ἀρέσουμε σ᾿ Ἐκεῖνον καὶ τότε ὁ Κύριος θὰ μᾶς χαρίζει πλούσια τὰ ἀγαθὰ καὶ τὴν εὐλογία του στὴν οἰκογένειά μας, στὴν ἐργασία μας, σὲ κάθε βῆμα τῆς ζωῆς.

 

Προτεραιότητα στὴν ψυχή μας  Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

 Κυριακῆς 30 Ἰουλίου 2023

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 30 Ἰουλίου 2023, H΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄ 14-22)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ Ἰησοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε. καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ ­περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

 

ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ

«Ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν»

Τὸ θαῦμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς περιέγραψε ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ξεπερνᾶ κάθε ἀνθρώπινη λογική! Σ᾿ ἕναν ἐρημικὸ τόπο τῆς Γαλιλαίας ὁ Κύριος εὐλόγησε πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια καὶ μὲ αὐτὰ ἔδωσε τροφὴ σὲ χιλιάδες ἀνθρώπους. Ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν! Εἶναι δὲ ἀδιαμφισβήτητο τὸ θαῦμα αὐτό, διότι εἶχε χιλιάδες αὐτόπτες μάρτυρες. Ἐπιπλέον ἔχει καταγραφεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς τέσσερις ἱεροὺς Εὐαγγελιστές, πράγμα ποὺ δείχνει πόση ἐντύπωση προκάλεσε τὸ συγ­κλονιστικὸ αὐτὸ γεγονός!

Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ὁ Κύριός μας ἐπιτέλεσε τὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων καὶ τῶν ἰχθύων. Τὸ ἔκανε, ἐπειδὴ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν τὸν νοῦ τους ἀπόλυτα προσηλωμένο σ᾿ Ἐκεῖνον καὶ γιὰ νὰ μᾶς διδάξει ὅτι ὀφείλουμε ἀνάλογη ἀφοσίωση νὰ δείχνουμε κι ἐμεῖς στὸν Χριστό. Σ᾿ αὐτὰ τὰ δύο σημεῖα θὰ ἐπιμείνουμε σήμερα.

1. Προσηλωμένοι στὸν Χριστὸ

Ἐπὶ πολλὲς ὧρες, μὲ δίψα πνευματικὴ καὶ λαχτάρα, ἄκουγαν τὴ θεία διδασκαλία τοῦ Κυρίου οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι. Κρέμονταν ἀπὸ τὰ χείλη του. Δὲν λογάριασαν ὅτι ἡ ὥρα εἶχε περάσει καὶ ἄρχισε νὰ σκοτεινιάζει. Δὲν ὑπολόγισαν τὴν κούραση ἀπὸ τὸν δρόμο ποὺ εἶχαν διανύσει, οὔτε τὶς ἀνάγκες τοῦ σπιτιοῦ τους. Δέν μερίμνησαν οὔτε γιὰ τὸ πῶς θὰ τραφεῖ τὸ σῶμα τους, ποὺ ἦταν φυσικὸ νὰ πεινᾶ, ἀφοῦ εἶχαν μείνει ἐπὶ πολλὲς ὧρες νηστικοί. Κανένας δὲν σηκώθηκε νὰ φύγει γιὰ νὰ ἀναζητήσει τροφή. Τοὺς ἔνοιαζε μόνο νὰ τραφεῖ ἡ ψυχή τους. Δὲν χόρταιναν νὰ ἀκοῦν τὸν Χριστό. Εἶχαν ἀφοσιωθεῖ τελείως σ᾿ Ἐκεῖνον.

Ὁ Κύριός μας λοιπὸν «ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς». Τοὺς σπλαχνίσθηκε καί, γιὰ νὰ ἀνταμείψει τὸν πόθο τους, κάλυψε ὄχι μόνο τὶς πνευματικές, ἀλλὰ καὶ τὶς ὑλικές τους ἀνάγκες μὲ τὸν θαυμαστὸ αὐτὸ τρόπο. Ἐπιβεβαίωσε μὲ τὸ θαῦμα του ὅτι πάντοτε προνοεῖ μὲ στοργὴ γιὰ ὅσους Τὸν ἀκολουθοῦν καὶ εἶναι ἀφοσιωμένοι σ᾿ Ἐκεῖνον. Αὐτὸ ὁμολογεῖ κι ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός: «Ἀνοίγεις σὺ τὴν χεῖρά σου καὶ ἐμπιπλᾷς πᾶν ζῷον εὐδοκίας» (Ψαλ. ρμδ΄ [144] 16). Ἀρκεῖ καὶ μόνο νὰ ἀνοίξεις τὸ πατρικό σου πλουσιόδωρο χέρι, Κύριε, καὶ χορταίνεις κάθε ζωντανό σου πλάσμα μὲ κάθε τι ποὺ χρειάζεται καὶ ἐπιθυμεῖ.

2. Δὲν θὰ μᾶς λείψει τίποτε

Τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα τοῦ Κυρίου, ποὺ ἀκούσαμε σήμερα στὸ ἱερὸ Εὐαγ­γέλιο, μᾶς διδάσκει ἀσφαλῶς πολλά. Μᾶς τονίζει ὅτι, ὅταν δίνουμε κι ἐμεῖς προτεραιότητα στὴν ψυχή μας, στὰ πνευματικὰ ἀγαθά, τότε ὁ Κύριος θὰ μᾶς χαρίζει καὶ τὰ ὑλικά. Τίποτε δὲν θὰ μᾶς στερήσει ἡ ἀγάπη του. Μᾶς τὸ ἔχει ὑποσχεθεῖ ἄλλωστε: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. ς΄ 33). Νὰ ζητεῖτε πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τότε μαζὶ μὲ τὰ πνευματικὰ θὰ σᾶς δοθοῦν καὶ ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθά. Τίποτε δὲν θὰ σᾶς λείψει!

Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια εἶναι ἰδιαίτερα ἐπίκαιρη στὴν ἐποχή μας, ποὺ πληθαίνουν τὰ ἐρωτηματικὰ γιὰ τὸ μέλλον καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἀβεβαιότητα πιέζει ἀσφυκτικὰ τὴν κοινωνία μας. Ὅσοι ὅμως στήριξαν τὶς ἐλπίδες τους στὸν Κύριο καὶ Τὸν ἀναζητοῦν μὲ πόθο, δὲν θὰ στερηθοῦν κανένα ἀγαθό, ὑλικὸ ἢ πνευματικό. «Οἱ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ» (Ψαλ. λγ΄ [33] 11), ψάλλουμε στὴν ἱερὴ ἀκολουθία τῆς Ἀρτοκλασίας, ἡ ὁποία μᾶς θυμίζει τὸ ἐντυπωσιακὸ θαῦμα τοῦ Κυρίου ποὺ ἀκούσαμε στὴν εὐαγγελικὴ περικοπή, καὶ τὴν εὐλογία του στὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας.

Μήπως δὲν ἐπαναλαμβάνεται τὸ θαῦ­μα αὐτὸ σὲ κάθε ἐποχή; Τὸ εἴδαμε στὴν Πατρίδα μας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Κα­το­χῆς. Τὸ βλέπουμε καὶ σήμερα. Πόσοι φτω­­χοὶ βιοπαλαιστές, πόσοι πιστοὶ πολύτεκνοι οἰκογενειάρχες, παρὰ τὰ πενιχρὰ ἔσοδά τους, ἀπολαμβάνουν πλούσια τὰ ἀγαθὰ τοῦ Θεοῦ, χωρὶς νὰ τοὺς λείπει τίποτε! Βλέπουν τὰ παιδιά τους νὰ ἀποκαθίστανται στὴ ζωή τους καὶ δοξάζουν τὸν πανάγαθο Θεό. Διότι, ὅταν εὐλογεῖ ὁ Θεός, οἱ μαθηματικοὶ ὑπολογισμοὶ διαψεύδονται.

Πόσο ὄμορφα τόνιζε τὴν ἀλήθεια αὐτὴ καὶ ὁ σύγχρονός μας ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: «Στὴν πνευματικὴ ζωὴ κινούμαστε στὸ θαῦμα. Ἕνα σὺν δύο δὲν κάνει πάντα τρία· κάνει καὶ πέντε χιλιάδες καὶ ἕνα ἑκατομμύριο!» («Πάθη καὶ ἀρετές», σελ. 278). Αὐτὰ εἶναι τὰ μαθηματικὰ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος ποτὲ δὲν ἔπαψε νὰ θαυματουργεῖ καὶ νὰ εὐλογεῖ ὅσους εἶναι ἀφοσιωμένοι σ᾿ Ἐκεῖνον. Ἂς φροντίζουμε λοιπὸν γιὰ τὶς πνευματι­κὲς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς μας, ἂς ἔχουμε σὲ πρώτη προτεραιότητα τὸ πῶς θὰ ἀρέσουμε σ᾿ Ἐκεῖνον καὶ τότε ὁ Κύριος θὰ μᾶς χαρίζει πλούσια τὰ ἀγαθὰ καὶ τὴν εὐλογία του στὴν οἰκογένειά μας, στὴν ἐργασία μας, σὲ κάθε βῆμα τῆς ζωῆς.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Ἰουλίου 2023, Z΄ Ματθαίου (Ρωμ. ιε΄1-7)

10 Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ. 11 ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι. 12 λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ Ἀπολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ. 13 μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε; 14 εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐβάπτισα εἰ μὴ Κρίσπον καὶ Γάϊον, 15 ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐβάπτισα. 16 ἐβάπτισα δὲ καὶ τὸν Στε­φανᾶ οἶκον· λοιπὸν οὐκ οἶδα εἴ τινα ἄλλον ἐβά­πτισα. 17 οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χρι­στὸς βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγ­­γελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λό­γου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυ­ρὸς τοῦ Χριστοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

10 Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν, ἀδελφοί, στό ὄνομα τοῦ Κυ­­ρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, νά ὁμολογεῖτε ὅλοι τήν ἴδια πίστη καί νά μήν ὑπάρχουν μεταξύ σας δι­αι­ρέσεις· ἀλλά νά εἶστε ἁρμονικά ἑνωμένοι, μέ τά ἴδια φρονήματα ὅλοι σας καί μέ τίς ἴδιες γνῶμες καί ἀπο­φά­­σεις. 11 Καί σᾶς κάνω τήν προτροπή αὐτή, διότι πληροφορήθηκα γιά σᾶς, ἀδελφοί μου, ἀπό τό σπιτικό τῆς Χλόης, ὅτι ὑπάρχουν μεταξύ σας φιλονικίες. 12 Καί μ’ αὐτό πού λέω ἐννοῶ αὐτό, ὅτι καθένας ἀπό σᾶς λέει μέ καύχηση: Ἐγώ εἶμαι τοῦ Παύλου· ἐγώ ὅμως, λέει ὁ ἄλλος, εἶμαι θαυμαστής καί μαθητής τοῦ Ἀπολ­λώ. Κι ὁ τρίτος λέει: ἐγώ ἀνήκω στόν Κηφᾶ· κι ἄλλος πά­λι ἰσχυρίζεται: ἐγώ εἶμαι τοῦ Χριστοῦ. Ἔγιναν ἔτσι ὁμά­δες καί μερίδες διάφορες. 13 Κομματιάστηκε λοιπόν ὁ Χριστός; Ἀπευθύνομαι σ’ ὅσους λένε, ἐμεῖς εἴμαστε τοῦ Παύλου, καί τούς ρωτῶ: Μήπως ὁ Παῦλος σταυρώθηκε γιά τή σωτηρία σας; Ἤ μήπως βαπτισθήκατε στό ὄνομα τοῦ Παύλου, ὥστε νά ἀνήκετε πλέον σ’ αὐτόν; 14 Καθώς βλέπω τώρα ποιά κατάχρηση τοῦ ὀνόματός μου κάνετε, εὐχαριστῶ τόν Θεό, διότι προνόησε νά μή βαπτίσω αὐτοπροσώπως κανέναν ἀπό σᾶς, ἐκτός ἀπό τόν Κρίσπο καί τόν Γάιο. 15 Κι ἔτσι τώρα δέν μπορεῖ κανείς νά πεῖ ὅτι στό δικό μου ὄνομα βάπτισα. 16 Βάπτισα ἐπίσης καί τήν οἰκογένεια τοῦ Στεφανᾶ. Ἐκτός ἀπ’ αὐτούς, δέν γνωρίζω ἄν βάπτισα κανέναν ἄλ­λον. 17 Καί δέν ἔκανα κύριο ἔργο μου τό βάπτισμα, διότι ὁ Χρι­στός δέν μοῦ ἀνέθεσε τή διακονία τοῦ Ἀποστόλου γιά νά βαπτίζω, πράγμα πού μπορεῖ νά κάνει κι ἕνας ἁπλός λειτουργός· ἀλλά μέ ἀπέστειλε ὁ Θεός νά κηρύττω τό Εὐαγγέλιο. Καί νά τό κηρύττω ὄχι μέ ἀνθρώπινη τέχνη καί ἀπατηλά ἐπιχειρήματα, γιά νά παρουσιάζεται ἡ διδασκαλία μου σοφή καί λαμπρή, ἀλλά νά τό κηρύττω ἔτσι ὥστε νά μή χά­σει τή θεία του δύναμη τό κήρυγμα γιά τό σταυρικό θά­νατο τοῦ Χριστοῦ.

 

Άγιος Παΐσιος: Υπάρχει μία σημαντική διαφορά ανάμεσα στους φυσικούς και στους πνευματικούς νόμους.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: Ερώτησε κάποιος, τον Άγιο Παΐσιο: «Γέροντα Παΐσιε, ποιοί νόμοι ονομάζονται πνευματικοί;».

Και ο Άγιος γέροντας απήντησε:

«Θα σου εξηγήσω: Όπως στην φύση υπάρχουν οι φυσικοί νόμοι, έτσι και στην πνευματική ζωή υπάρχουν οι πνευματικοί νόμοι.

Ας πούμε, όταν πετάη κανείς ένα βαρύ αντικείμενο ψηλά, με όσο περισσότερη ορμή και όσο πιο ψηλά το πετάξει, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα πέση κάτω και θα συντριβή. Αυτός είναι φυσικός νόμος.

Στην πνευματική ζωή, όσο περισσότερο υψώνεται κανείς με την υπερηφάνειά του, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η πνευματική του πτώση, και ανάλογα με το ύψος της υπερηφανείας του θα συντριβή..

Διότι ο υπερήφανος ανεβαίνει, φθάνει σε ένα σημείο και μετά πέφτει και σπάζει τα μούτρα του:
“Ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται”. Αυτός είναι πνευματικός νόμος.

Υπάρχει όμως μία σημαντική διαφορά ανάμεσα στους φυσικούς και στους πνευματικούς νόμους: Ενώ οι φυσικοί νόμοι δεν έχουν “σπλάγχνα” και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τους αλλάξη, οι πνευματικοί νόμοι έχουν “σπλάγχνα” και ο άνθρωπος μπορεί να τους αλλάξη, διότι έχει να κάνη με τον Δημιουργό και Πλάστη του,
τον Πολυεύσπλαγχνο Θεό.

Αν, δηλαδή, καταλάβη αμέσως το ανέβασμα της υπερηφανείας του και πη: “Θεέ μου, εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου και υπερηφανεύομαι· συγχώρησέ με!“, αμέσως τα Σπλαγχνικά Χέρια του Θεού τον αρπάζουν
και τον κατεβάζουν απαλά κάτω, χωρίς να γίνη αντιληπτή η πτώση του!

Έτσι, δεν συντρίβεται, αφού προηγήθηκε η καρδιακή συντριβή, με την μετάνοια που έδειξε!

Το ίδιο ισχύει και για το, “μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβης”, που λέει το Ευαγγέλιο. Αν, δηλαδή, “έδωσα μάχαιρα”, κανονικά πρέπει να ξοφλήσω με μάχαιρα.

Όταν όμως συναισθάνωμαι το σφάλμα μου, με μαχαιρώνει η συνείδησή μου και ζητάω συγχώρηση από τον Θεό, τότε πλέον παύουν να λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι και δέχομαι από τον Θεό την Αγάπη Του σαν βάλσαμο!

Μέσα, δηλαδή, στα Κρίματα του Θεού, που είναι άβυσσος, βλέπουμε να αλλάζη ο Θεός, όταν αλλάζουν οι άνθρωποι!

Όταν το άτακτο παιδί συνέρχεται, μετανοεί και δέρνεται από την συνείδησή του, τότε ο Πατέρας του το χαϊδεύει με αγάπη και το παρηγορεί! Δεν είναι μικρό πράγμα, να μπορή ο άνθρωπος να αλλάξη την απόφαση του Θεού! Κάνεις κακό; Ο Θεός σου δίνει σκαμπιλάκι. Λες “ήμαρτον”; Σου δίνει ευλογίες!

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι: «Οικογενειακή Ζωή» – Ι. Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» Σουρωτή.

 

Γέροντας Νίκων: Είναι ώρα να ξυπνήσουμε…

Γέροντας Νίκων: ΟΓέροντας Νίκων μας μιλάει για τον πνευματικό αγώνα που όλοι εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι θα πρέπει να κάνουμε ώστε ο κοσμοκράτορας του αιώνος τούτου να μην έχει δικαιώματα…

– «Ο Πνευματικός αγώνας» – Μην ξεχνάμε πως δεν είναι ο αγώνας μας εναντίον ανθρώπων αλλά προς τους κοσμοκράτορας του αιώνος τούτου…

Όταν ο διάβολος θέλει να νικήσει τον κάθε Χριστιανό χρησιμοποιεί 3 γίγαντες. Οι γίγαντες αυτοί είναι η άγνοια, η λήθη και η αμέλεια!

Ο πρώτος γίγαντας είναι η άγνοια. Να μη ξέρουμε, να μη γνωρίζουμε.
Ο δεύτερος είναι να γνωρίζουμε, να μαθαίνουμε και να ξεχνάμε. Η λήθη.
Το τρίτο κακό είναι να γνωρίζουμε, να θυμόμαστε, να μην ξεχνάμε αλλά να είμαστε αμελείς, τεμπέληδες.

Δεν θέλει τίποτα άλλο ο διάβολος!
Εμείς θα ξεκινήσουμε πρώτα απ’ όλα να μαθαίνουμε. Αλλά για να μαθαίνουμε πρέπει να είμαστε ξύπνιοι. Να μην μας πιάνει ο διάβολος στον ύπνο. Γιατί έχουμε αυτό το «χάρισμα» να κοιμόμαστε και ξαπλωτοί και όρθιοι…!

Λέει κάποιος για να θριαμβεύσει το κακό στη γη δεν χρειάζεται παρά μόνο ένα πράγμα, να μην κάνουμε τίποτα οι καλοί. Και το κακό νίκησε και θριάμβευσε.

Τώρα που «ήρθαν χρόνια δίσεχτα και μήνες οργισμένοι» όπως λέει και το ποίημα «ώρα ημάς εξ’ ύπνου εγερθήναι».

Είναι ώρα να ξυπνήσουμε!
Μας λέει η εκκλησία Κυριακή του Θωμά μετά το Πάσχα μιμηθείτε τον Ιούδα. Σε τι να τον μιμηθούμε;

Όταν ο Χριστός ίδρωνε αίμα από την αγωνία Του στον κήπο της Γεσθημανή οι μαθητές το είχαν κόψει δίπλα και ροχαλίζανε. Και ο Ιούδας ήταν ξύπνιος και έτρεχε να τον πουλήσει. Ο Ιούδας φταίει ή αυτοί που κοιμούνται;

…Τον Χριστό δεν τον πούλησε ο Ιούδας τον πούλησε ο ύπνος των μαθητών Του.

Όσο εσείς και εμείς κοιμόμαστε και ο δικός σας Ιούδας είναι ξύπνιος και τρέχει και σας πουλάει! Μην τον κατηγορούμε.
Δεν φταίνε οι διάφοροι Ιούδες φταίνε εκείνοι που κοιμούνται και δεν κάνουν την δουλειά τους…

…Δεν είναι ο αγώνας μας εναντίον ανθρώπων αλλά προς τους κοσμοκράτορας του αιώνος τούτου…

Ο αγώνας μας είναι εναντίον του διαβόλου. Ο οποίος όμως διάβολος χρησιμοποιεί και ανθρώπους για να κάνει την δουλειά του.

Γι’ αυτό θ’ αγωνιστούμε και εναντίον ανθρώπων. Αλλά πρώτα εναντίον εκείνων που υποκίνησαν τους ανθρώπους, των δαιμόνων. Πρώτα θα πολεμήσουμε τους δαίμονες, τον διάβολο και μετά τους διαβόλους του. Ορατούς και αοράτους.

Πως θα νικήσουμε τον διάβολο;
Παρακολουθήστε παρακάτω ολόκληρη την ομιλία του Γέροντα Νίκων από τη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους που έλαβε μέρος στον Ιερό Ναό Αναλήψεως του Χριστού στον Βόλο (2.4.2012).

 

Λεμεσού Αθανάσιος: Η αιτία του θυμού.

Λεμεσού Αθανάσιος: Οι Πατέρες μας λένε ότι ο θυμός είναι μία δύναμη της ψυχής. Ο θυμός είναι μέσα μας. Ο Θεός μας έδωσε τον θυμό.

Του Μητροπολίτη Λεμεσού Γέροντα Αθανασίου

Είναι μία από τις δυνάμεις της ψυχής μας, οι οποίες όμως, όπως κι οι υπόλοιπες δυνάμεις – η δικαιοσύνη, η φρόνηση, η ανδρεία – πρέπει να λειτουργούν σωστά. Κι ο θυμός, όταν λειτουργεί σωστά, είναι καλός. Αλλά πότε λειτουργεί σωστά; Δεν λειτουργεί σωστά, όταν θυμώνουμε εναντίον του αδελφού μας, όταν θυμώνουμε γιατί μας αδίκησαν, γιατί μας περιφρόνησαν. Δεν λειτουργεί σωστά, όταν θυμώνουμε, γιατί διεκδικούμε το «δίκαιό μας», με την κοσμική έννοια ή όταν λειτουργεί ιδιοτελώς και με βάση τον εγωισμό μας.

Ακόμα, λένε οι Πατέρες ότι, αν θέλετε να δείτε αν έχετε εγωισμό μέσα σας, είναι πολύ απλό. Θυμώνετε; Εάν θυμώνετε, μην διερωτάστε. Δεν έχετε ταπείνωση. Δεν έχουμε ταπείνωση – όλοι μας – διότι θυμώνουμε. Γιατί θυμώνουμε; Διότι κάτι μας είπαν, που δεν μας άρεσε, μας έκοψαν το θέλημά μας, κλπ. Ο άνθρωπος ο θυμώδης, που χάνει την ειρήνη του για οποιονδήποτε λόγο, έχει ένα πνευματικό πρόβλημα, ένα πάθος. Είτε πάθος εγωισμού, ή ιδιοτέλειας, ή φιλαυτίας, ή υπερηφανείας, οτιδήποτε. Πάντως έχει ένα πάθος.

Μην ψάχνετε και μην αιτιάστε τους άλλους. Θύμωσα, γιατί έτσι μου είπε ο άλλος, γιατί πήγε να με γελάσει, να με ειρωνευτεί, πήγε να με κλέψει, να με αδικήσει κλπ. Τέτοια πράγματα θα συμβαίνουν πάντα στη ζωή μας. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θα μας ειρωνεύονται, θα μας συκοφαντούν, θα μας αδικούν, θα μας κλέβουν, θα μας κοροιδεύουν. Επειδή υπάρχουν αυτοί και θα υπάρχουν πάντα, εμείς πρέπει να θυμώνουμε; Δεν πρέπει ποτέ να ειρηνεύσουμε και πάντα θα αιτιόμαστε τους άλλους; Να καταλάβουμε ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα πράγματα με ειρήνη. Είναι αποδεδειγμένο μαθηματικά ότι ο άνθρωπος που θυμώνει έχει εγωισμό.

 

Άγιος Καλλίνικος.

Τη μνήμη του Αγίου Καλλινίκου τιμά σήμερα, 29 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Καλλίνικος κατάγονταν από την Κιλικία.

Ήταν ευσεβής και ενάρετος και είχε σαν έργο ζωής την κατήχηση των εθνικών με σκοπό τη σωτηρία τους. Όταν έφθασε στην Αίγυπτο, φανατικοί ειδωλολάτρες εξεγέρθηκαν εναντίον του, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον ηγεμόνα Σακέρδωνα.

Αυτός, υποκρινόμενος, έδειξε ότι λυπάται, και για να κάμψει το φρόνημα του Καλλινίκου, ανέφερε δήθεν περιστατικά πρώην γενναίων χριστιανών, που όταν αντίκρισαν τα σκληρά βάσανα, αρνήθηκαν την πίστη τους. Ο Καλλίνικος, αντιλαμβανόμενος την υποκρισία του ηγεμόνα, μειδίασε και του είπε: «Μην αναβάλλεις, έπαρχε, να λάβεις πείρα της δύναμης με την οποία ο Χριστός οπλίζει τους γνήσιους πιστούς Του.

Γρήγορα ετοίμασε όλα σου τα κολαστήρια όργανα, φωτιά, ξίφη, τροχούς, μαχαίρια, μαστίγια και ό,τι άλλο σκληρό μαρτύριο έχεις. Όλα αυτά και άλλα περισσότερα και σκληρότερα βασανιστήρια ποθώ για την αγάπη του Χριστού». Πράγματι, ο έπαρχος τον μαστίγωσε σκληρά.

Του φόρεσε παπούτσια, τα οποία είχαν καρφιά και τον ανάγκασε να τρέχει μέχρι την πόλη της Γάγγρας σε απόσταση ογδόντα στάδια. Έσκισε τις σάρκες του με σιδερένια νύχια και όπως ήταν μισοπεθαμένος, τον έδεσε πίσω από ένα άγριο άλογο, που τον έσυρε για πολλά χιλιόμετρα. Τόση ήταν η λύσσα του έπαρχου, που πρίν ο Καλλίνικος αφήσει την τελευταία του πνοή, τον έριξε μέσα στη φωτιά. Έτσι ένδοξα πήρε το στεφάνι του μαρτυρίου.

Η δε σύναξη του γινόταν κοντά στην γέφυρα του Iουστινιανού, και κοντά σε κάποιο μέρος που λεγόταν Πετρίον.

Εορτολόγιο: Θεόδοτος, Θεοδότης, Θεοδότη Καλλίνικος, Καλλινίκης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Κλῆσιν σύνδρομον, ἔχων τῷ βίῳ, νίκος καλλίστον, ἤρας ἐν ἄθλοις, καταλλήλως γεγονῶς ὁ προκέκλησαι, σὺ γὰρ καλῶς τὸν ἀγῶνα τελέσας σου, ὡς νικητὴς ἐδοξάσθης Καλλίνικε. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τὰ ἄνω τερπνά, ἀξίως νῦν κεκλήρωσαι· Χριστοῦ γὰρ σφοδρῶς, τῷ πόθῳ πυρακτούμενος, τοῦ πυρὸς Καλλίνικε, δι᾽ αὐτοῦ ἀνδρείως κατετόλμησας· ᾧ καὶ νῦν παριστάμενος, μὴ παύσῃ πρεσβεύων, ὑπὲρ τῶν πάντων ἡμῶν.

 

Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου.

 Τη μνήμη της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, τιμά σήμερα, 28 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου – Η Οσία Ειρήνη έζησε στα χρόνια της βασίλισσας Θεοδώρας, που αναστήλωσε τις άγιες εικόνες.

Η Ειρήνη καταγόταν από την Καππαδοκία και διακρινόταν όχι μόνο για την ευσέβειά της, αλλά και για την σωματική ωραιότητά της και για την ευγενή ανατροφή της. Είχε ζητηθεί λοιπόν σε γάμο, από διακεκριμένο άνδρα του παλατιού και ξεκίνησε για το Βυζάντιο.

Στη διαδρομή όμως, πέρασε από τη Μονή του Χρυσοβαλάντου και τόσο ελκύστηκε από τη συναναστροφή των καλογριών, ώστε πήρε τη μεγάλη απόφαση να παραμείνει μαζί τους. Έτσι απέρριψε τις κοσμικές δόξες, γύρισε στην πατρίδα της, πούλησε τα υπάρχοντά της, βοηθώντας πολλούς φτωχούς και τα υπόλοιπα χρήματα τα εναπόθεσε στη Μονή. Έγινε μοναχή και η ζωή της μέσα στο μοναστήρι υπήρξε πολύ ασκητική και αγία.

Όταν πέθανε η ηγουμένη, η Ειρήνη, παρά την άρνηση της, ορίστηκε διάδοχος της. Από τη νέα της θέση, επετέλεσε τα καθήκοντα της άριστα. Ο Θεός μάλιστα, την προίκισε με το προφητικό και θαυματουργικό χάρισμα. Έτσι διά της προσευχής της, απάλλαξε πολλούς από τα δαιμόνια. Προαισθάνθηκε τον θάνατο της και απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτη χαρά για το ευχάριστο ουράνιο ταξίδι της.

Εορτολόγιο: Ακάκιος, Κάχι, Κάκι * Αυξέντιος, Αυξέντης, Αυξεντία, Αυξεντούλα * Δρόσος, Δροσίδα, Δροσούλα, Δροσία, Δρόσω, Δροσοσταλία, Δροσοσταλίδα, Δροσίς * Τίμων, Τίμος, Τιμόνα, Τιμόνη, Τίμα Ειρήνη, Ρένα, Ρήνα, Ρηνιώ, Ρηνούλα, Ειρήνα, Ειρήνγκω, Ρένια * Χρυσοβαλάντης, Βαλάντης, Βαλάντος, Χρυσοβαλάντος, Χρυσοβαλάντω, Χρυσοβαλάντου, Χρυσοβαλαντία, Βαλάντα, Βαλάντω.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Βασιλείας γήινους πάλαι οὐκ ἔτυχες, ἀλλ’ ἄφθάρτων στεφάνων νῦν σὲ ἠξίωσεν, ὁ Νυμφίος σου Χριστὸς ὁ ὡραιότατος, ᾧ καθιέρωσας σαυτήν, ὅλῃ καρδίᾳ καὶ ψυχῇ, Εἰρήνη Ὁσία Μῆτερ, Χρυσοβαλάντου ἡ δόξα, ἡμῶν δὲ προσφυγὴ καὶ βοήθεια.

 Μητροπολίτης Σερβίων & Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός (+)

Άγιος μεγαλομάρτυρας και ιαματικός Παντελεήμων

Ενός νέου ανθρώπου και γιατρού την ιερή μνήμη εορτάζει και τιμά σήμερα η Εκκλησία, του αγίου μεγαλομάρτυρα και ιαματικού Παντελεήμονος. Από την πρώτη εποχή η Εκκλησία έχει σε μεγάλη τιμή όσους, που βαπτίζονται στο αίμα τους, και δίνουν την καλή ομολογία και τη μαρτυρία Ιησού Χριστού. Μετά την υπεραγία Θεοτόκο, τους ασωμάτους Αγγέλους, τον πρόδρομο Ιωάννη και τους πανευφήμους Αποστόλους, καθώς ακούμε κάθε ήμερα στην Απόλυση της ιερής Ακολουθίας, η Εκκλησία μνημονεύει τους καλλινίκους Μάρτυρες και ζητάει την πρεσβεία τους, για να μας ελεήσει και να μας σώσει ο Θεός.

Ο άγιος Παντελεήμων είναι από τα ένδοξα θύματα του μεγάλου διωγμού του Διοκλητιανού. Το 303 ο γέρος πια Διοκλητιανός, αυτοκράτορας του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, υπέγραψε το διάταγμα για την εξόντωση των χριστιανών. Πατρίδα του αγίου Παντελεήμονος ήταν η Νικομήδεια, όπου ήσαν και τα ανάκτορα του Διοκλητιανού. Ο πατέρας του, Ευστόργιος το όνομα, ήταν ειδωλολάτρης, πλούσιος κι ανώτερος αξιωματούχος του κράτους. Η μητέρα του, Ευβούλη το όνομα, ήταν χριστιανή κι έσπειρε φυσικά τα πρώτα σπέρματα της πίστης και της ευσέβειας στη ψυχή του παιδιού της· πέθανε όμως πρόωρα και το παιδί έμεινε στη φροντίδα του πατέρα του.

Όταν ο Παντολέων ήλθε σε ηλικία, Παντολέων ήταν πρώτα το όνομα του αγίου Παντελεήμονος, ο πατέρας του τον εμπιστεύθηκε στον ανακτορικό γιατρό Ευφρόσυνο, για να σπουδάσει κοντά του την ιατρική. Τότε ο Παντολέων γνωρίσθηκε με το χριστιανό ιερέα Ερμόλαο [εορτάζει 26 Ιουλίου] και συνδέθηκε μαζί του με ιερή φιλία και αγάπη. Είναι μεγάλο ευεργέτημα στα νεανικά και κρίσιμα χρόνια του να πέσει κανείς στα χέρια ενός αγίου συμβούλου και παιδαγωγού.

Ο Παντολέων με τα σπέρματα μέσα του της πίστης και της ευσέβειας και με τη σοφή χειραγωγία του Ερμολάου, σπούδασε την ιατρική, κι ήταν τώρα ένας νέος, γεμάτος ελπίδες για ένα λαμπρό μέλλον που τον περίμενε. Ένας αριστοκράτης, υγιής, ωραίος και πλούσιος νέος και γιατρός.

Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Παντολέων, με την προτροπή και του ιερέα διδασκάλου του Ερμολάου, απελευθέρωσε τους δούλους του, πούλησε την περιουσία του και τη μοίρασε στους φτωχούς κι άρχισε να ασκεί το έργο του γιατρού. Θεράπευε και φρόντιζε τους αρρώστους, χωρίς να παίρνει και να δέχεται χρήματα. Εκτελούσε έτσι την εντολή του Ιησού Χριστού, όταν έστελνε τους Αποστόλους στο κήρυγμα και τους έλεγε· «δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε». Ο άγιος Παντελεήμων είναι ο γιατρός ο «μιμητής υπάρχων του Ελεήμονος», δηλαδή του Ιησού Χριστού.

Το 303 ξέσπασε ο διωγμός κι ο άγιος Παντελεήμων, από φθόνο συναδέλφων του γιατρών, βρέθηκε κατηγορούμενος ως χριστιανός. Όταν ανακρίνεται από τον ίδιο το Διοκλητιανό, ο Παντολέων απαντά με πίστη και θάρρος· «Είμαι χριστιανός! Ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός!», Τότε ο αυτοκράτορας του λέγει· «Λυπούμαι τα νιάτα σου, Παντολέον. Θυσίασε στους Θεούς, για να μην έχεις την τύχη όσων, που ως τα τώρα πήγαν χαμένοι». Κι ο Παντολέων έδωκε την τελευταία απάντηση· «Ούτε με υποσχέσεις ούτε με απειλές με κερδίζεις, Βασιλιά. Δεν θα προδώσω το Χριστό, για τον οποίο μακάρι να αξιωθώ να πεθάνω».

Έξαλλος από θυμό, ο Διοκλητιανός παρέδωσε τον Παντολέοντα στα χέρια των βασανιστών. Τον έδειραν και του ξέσχισαν το σώμα· τον έκαψαν με λαμπάδες και τον βούτηξαν σε βρασμένο μολύβι· τον έριξαν για να τον κατασπαράξουν τα θηρία. Σε όλα ο Θεός τον φύλαξε, ώστε να θαυμάζουν οι βασανιστές και να ομολογούν κι αυτοί το Χριστό. Το τέλος ήταν ο αποκεφαλισμός. Τη μια ημέρα αποκεφαλίστηκε ο ιερέας Ερμόλαος και την άλλη ο γιατρός Παντολέων. Τη στιγμή που έπεφτε η κεφαλή του, ακούστηκε φωνή από τον ουρανό· «Από σήμερα Παντελεήμων θα είναι το όνομά σου»! Όνομα, που ταιριάζει στο γιατρό, ο οποίος άσκησε τη φιλάνθρωπη επιστήμη του «μιμητής υπάρχων του Ελεήμονος». Αμήν.

Πηγή: +Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου, Εικόνες έμψυχοι, εκδ. Αποστ. Διακονίας, σ. 249-251

 

'Αγιος Παντελεήμονας: Το μεγάλο θαύμα που εξομολογείται ένας γιατρός!

Αγιος Παντελεήμονας– Παρακάτω θα διαβάσετε άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα της ζωντανής πίστης μας και της έντονης παρουσίας των Αγίων στη ζωή μας. Ο καρδιολόγος κ. Βασίλειος Καρογιάννης μας εξομολογείται μια συγκλονιστική εμπειρία και ένα μεγάλο θαύμα του μεγάλου Ιατρού Αγίου μας Αγίου Παντελεήμονα.

Σας αναφέρω με ακρίβεια ένα από τα πολλά ιατρικά θαύματα που πολλοί συνάδελφοι έχουν βιώσει στην ιατρική τους καριέρα χωρίς πάντα να τα ανακοινώνουν δημοσία. Ήταν καλοκαίρι του 2000 ή 2001 δεν θυμάμαι ακριβώς το έτος και εφημέρευα ως ειδικευόμενος καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Σωτήρια. Πάντα έπαιρνα το γερμανικό επονομαζόμενο ωράριο 3-6πμ . Όπως όλες οι εφημερίες ήταν παρότι καλοκαίρι αρκετά εξαντλητική. Μετά τις 5 όμως το πρωί ουδείς ασθενής προσήλθε στα επείγοντα. Είχε ξημερώσει 27 Ιουλίου και στις 6 άρχιζε η θερινή μου άδεια. Στις 5.55 πμ άρχιζα κατάκοπος άλλα και χαρούμενος που θα άρχιζα διακοπές να ετοιμάζω τα πράγματα μου και να κλείσω το βιβλίο της εφημερίας για να φύγω.

Τότε ήρθε περιστατικό με φορείο του ΕΚΑΒ. Ήταν μία γυναίκα όπως μου είπε ο οδηγός του ΕΚΑΒ καθαρίστρια από το γειτονικό Νοσοκομείο Γεννήματα, η οποία πονούσε στο στήθος και ζήτησε να μεταφερθεί στο δικό μας νοσοκομείο που εφημέρευε για να εξετασθεί από καρδιολόγο. Είπε στον οδηγό του ΕΚΑΒ να τη βάλει μέσα στο εφημέριο και θυμάμαι ότι με καθησύχασε λέγοντας μου΄γιατρέ μην ανησυχείς δεν έχει τίποτα είναι 45 ετών μάλλον νευροφυτικά. Μπαίνοντας το φορείο στο γραφείο η νοσηλεύτρια μου φώναξε, γιατρέ γρήγορα . Έπαθε ανακοπή!agios-panteleimonas

Τρέχοντας άρχισα ανάνηψη/απινίδωση, μάλαξις, κλπ. Επί μακρό διάστημα άλλα το ΗΚΦ της ασθενούς ήταν ισοηλεκτρική γραμμή δηλαδή ευθεία γραμμή χωρίς η γυναίκα να έχει καρδιακή, πνευμονική και εγκεφαλική λειτουργία ουσιαστικά ήταν νεκρή και οι νοσηλεύτριες ετοίμαζαν τη μεταφορά της στον νεκροθάλαμο . Βαθιά στεναχωρημένος για το νεαρό της νεκρής γυναίκας και σκεπτόμενος αστραπιαία τη γιορτή του άγιου Παντελεήμονος που ξημέρωνε άρπαξα τον απινιδωτή και παρακάλεσα από μέσα μου Άγιε Παντελεήμονα είσαι γιατρός βοήθησε σήμερα στη γιορτή σου αυτή τη νέα γυναίκα.

Αμέσως έκανα ίσως ιατρικά άσκοπα την απινίδωση ενώ η νεκρή ήταν συνδεδεμένη στο μόνιτορ χωρίς σημεία ζωής και όμως αυτόματα άρχισε στο μόνιτορ να εμφανίζεται ΗΚΓ και μάλιστα με εικόνα προσθίου εμφράγματος.

Αμέσως το ΕΚΑΒ την πήρε και την μετέφερε στη μονάδα εμφραγμάτων. Σημειώνω ότι η γυναίκα σε όλη τη διάρκεια της συνάντησης μας ουδέποτε με είδε διότι η ήταν σε ανακοπή η σε κώμα. Έφυγα κατάκοπος για το σπίτι μου και το περιστατικό το έσβησα από τη μνήμη μου σε όλη τη διάρκεια τω ν θερινών διακοπών. Επέστρεψα στις 14 Αυγούστου στις 8πμ για δουλεία και όταν χαιρέτησα τις νοσηλεύτριες της πρωινής βάρδιας ξαφνικά θυμήθηκα το περιστατικό. Ρώτησα αν η ασθενής της συγκεκριμένης εφημερίας της οποίας ακόμη και σήμερα δεν γνωρίζω το ονοματεπώνυμο της αν ζει, νοσηλεύεται ακόμη ή πήρε εξιτήριο και μου απάντησαν: σήμερα φεύγει είναι στο δωμάτιο τάδε. Χωρίς να φορέσω μπλούζα έτρεξα στο δωμάτιο που μου υπέδειξαν. Χωρίς να μιλήσω είδα μία γυναίκα που έτρωγε καθιστή στο κρεββάτι της το πρωινό της. Μόλις με είδε άστραψε το βλέμμα της και μου είπε σας ευχαριστώ μου σώσατε τη ζωή. Τότε τις είπα όχι εγώ άλλος σε έσωσε. Με δάκρυα στα μάτια μου έδειξε μία εικόνα στο κομοδίνο της.

Ήταν ο άγιος Παντελεήμων. Συγκινημένος και ταραγμένος έφυγα από το δωμάτιο χωρίς να πω άλλη λέξη. Ακόμη και σήμερα δεν γνωρίζω το όνομα αυτής της γυναίκας. Αυτά σε απόδειξη της ζωντανής παρουσίας της πίστης μας του Θεού και των άγιων μας .

Με τιμή,

Βασίλειος Καρογιάννης, καρδιολόγος

Αθήνα.

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Άγιος Παντελεήμων ο Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός .

Γιορτή σήμερα: Τη μνήμη του Αγίου Παντελεήμονος τιμά σήμερα, 27 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Παντελεήμων (Παντελέων το πρότερον όνομα) καταγόταν από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας και έζησε στα χρόνια του Μαξιμιανού (286 – 305 μ.Χ.).

Πατέρας του ήταν ο Ευστόργιος, ο οποίος ήταν εθνικός και μετά τις νουθεσίες του γιου του έγινε χριστιανός. Μητέρα του ήταν η Ευβούλη, η οποία προερχόταν από χριστιανική οικογένεια.

Εκπαιδεύτηκε στην ιατρική από τον Ευφρόσυνο και κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη και βαπτίσθηκε από τον πρεσβύτερο Ερμόλαο που ήταν ιερέας της Εκκλησίας της Νικομήδειας.

Κάποια στιγμή όταν οχιά δάγκωσε έναν νεαρό και ουσιαστικά τον θανάτωσε ο Άγιος Παντελεήμονας επικαλούμενος τον Χριστό τον ανάστησε.

Αφορμή του μαρτυρίου του στάθηκε ένα ακόμα θαύμα του Αγίου. Κάποτε είχε θεραπεύσει έναν τυφλό, ο οποίος και ανέφερε το γεγονός της θεραπείας του στον βασιλιά, λέγοντάς του ότι τον θεράπευσε ο Παντελέων στο όνομα του Χριστού, στον οποίο και ο ίδιος πλέον πίστευε.

Ο βασιλιάς αφού τον άκουσε, αμέσως διέταξε και τον αποκεφάλισαν. Ο ίδιος ο Παντελέων προσήχθη στον βασιλιά, ο οποίος διέταξε τον βασανισμό του με σκοπό την άρνηση της πίστεώς του.

Ο Άγιος βασανίσθηκε σκληρά με διάφορους τρόπους, όμως δεν υπέκυψε στις πιέσεις αφού ο Κύριος εμφανίσθηκε μπροστά του με τη μορφή του πνευματικού του Ερμόλαου και του έδωσε θάρρος. Τέλος διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του και τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που τον καλούσε όχι ως Παντελέοντα αλλά ως Παντελεήμονα.

Μόλις όμως ο δήμιος άπλωσε το χέρι του για να κόψει με το σπαθί του το κεφάλι του Αγίου, το σπαθί λύγισε και το σίδερο έλιωσε σαν κερί. Μπροστά σε τέτοιο θαύμα και οι παραβρισκόμενοι στρατιώτες έγιναν χριστιανοί. Τότε ο Άγιος εκουσίως παραδόθηκε στο μαρτύριο.

Λέγεται ότι από τη πληγή του δεν έτρεξε αίμα αλλά γάλα και το δέντρο της ελιάς, στο οποίο τον είχαν δέσει καρποφόρησε ξαφνικά.

ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ: Παντελεήμων, Παντελεήμωνας, Παντελής, Παντελεήμονας, Παντελάκης, Παντέλος, Παντελίτσα, Παντελίνα, Παντελεούσα.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’.
Αθλοφόρε Άγιε, και ιαματικέ Παντελεήμον, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταίς ψυχαίς ημών.