ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΗΝΑ!!!

Σας ευχόμαστε Καλό & Ευλογημένο Μήνα!

Οι Άγιοι Ιαματικοί  Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός να δωρίζουν την Υγεία της Ψυχής & του Σώματος .

                                         

  

 

 

Ὁ Βίος τῶν Ἁγίων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ τῶν Ἀναργύρων ἐκ Ρώμης 1 Ἰουλίου.

Οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν τὴν ἐποχὴ ποὺ αὐτοκράτορας τῶν Ρωμαίων ἦταν ὁ Κάρυνος, ἦταν γιατροὶ στὸ ἐπάγγελμα καὶ παρεῖχαν ἰάσεις σὲ ὅλους ὅσους εἶχαν ἀνάγκη, καὶ γιὰ ἀντάλλαγμα δὲν ἔπαιρναν χρήματα, ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ ζητοῦσαν ἦταν νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό. Κάποιοι ὅμως καλοθελητὲς διέβαλαν τοὺς ἁγίους στὸν αὐτοκράτορα καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι οἱ θεραπεῖες καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσαν τὰ ἔκαναν μὲ μαγικὲς τέχνες.

Τότε οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι ἐπειδὴ δὲν ἤθελαν νὰ πᾶνε ἄλλους ἀντὶ αὐτῶν στὸν αὐτοκράτορα, προσῆλθαν μόνοι τους ἐνώπιόν του καὶ ὁ Καρίνος προσπάθησε νὰ τοὺς μεταπείσει νὰ ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό. Ἐκεῖνοι ὅμως ὄχι μόνο δὲν ἀρνήθηκαν τὴν πίστη τους, ἀλλὰ κατάφεραν νὰ μεταπείσουν καὶ νὰ ἀλλάξουν καὶ τὸν ἴδιο τὸν αὐτοκράτορα, ἀφοῦ καὶ ὁ ἴδιος δέχθηκε τὶς θεραπευτικές τους ἰάσεις.

Συγκεκριμένα, ὅταν ὁ Καρῖνος ἀνέκρινε τοὺς Ἁγίους, μετατοπίστηκε ἡ θέση τοῦ προσώπου του καὶ στράφηκε πρὸς τὴν ράχη του. Ἀμέσως τότε οἱ Ἅγιοι τὴν θεράπευσαν μὲ τὴν προσευχή τους στὸν Χριστό. Ἐξαιτίας αὐτοῦ τοῦ θαύματος, πίστεψαν στὸν Χριστὸ ὅσοι βρίσκονταν ἐκείνη τὴν στιγμὴ μπροστὰ σ' αὐτὸ ποὺ συνέβη καὶ ὁ ἴδιος ὁ Αὐτοκράτορας τοὺς ἔστειλε πίσω στοὺς συγγενεῖς τους μὲ μεγάλες τιμές.

 

Ἀργότερα ὅμως, μετὰ ἀπὸ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, οἱ Ἅγιοι φθονήθηκαν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν δάσκαλο ποὺ τοὺς εἶχε μάθει τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, γιατί εἶχαν ἀποκτήσει μεγάλη δόξα καὶ φήμη. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο τοὺς ἀνέβασε σὲ κάποιο ὅρος γιὰ νὰ μαζέψουν δῆθεν κάποια βότανα καὶ ἐκεῖ τοὺς ἐπιτέθηκε μὲ πέτρες καὶ τοὺς θανάτωσε.

 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.

Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν· δωρεὰν ἐλάβατε, δωρεὰν δότε ἡμῖν.

Ἕτερον ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς θεῖοι θεράποντες, καὶ ἰατῆρες βροτῶν, ἀνάργυρον βλύζετε, τὴν θεραπείαν ἡμῖν, Ἀνάργυροι ἔνδοξοι· ὅθεν τοὺς προσιόντας, τῇ σεπτῇ ὑμῶν σκέπῃ, ῥύσασθε νοσημάτων, καὶ παθῶν ἀνιάτων, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανέ, Ῥώμης βλαστήματα.

Κοντάκιον. Ἦχος β’.

Οἱ τὴν χάριν λαβόντες τῶν ἰαμάτων, ἐφαπλοῦτε τὴν ῥῶσιν τοῖς ἐν ἀνάγκαις, ἰατροὶ θαυματουργοὶ ἔνδοξοι· ἀλλὰ τῇ ὑμῶν ἐπισκέψει, καὶ τῶν πολεμίων τὰ θράση κατευνάσατε, τὸν κόσμον ἰώμενοι ἐν τοῖς θαύμασι.

 

Μεγαλυνάριον.

Ἴασιν σωμάτων ῥῶσιν ψυχῶν, Κοσμᾶ θεοφόρε, σὺν τῷ θείῳ Δαμιανῷ, νείματε ὑψόθεν, ἀΰλῳ χειρουργίᾳ, τοῖς κατατρυχομένης, ποικίλοις πάθεσι.

ΠΗΓΗ:ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

 

Oι άγ. Ανάργυροι και ο γ. Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός ( + 1 Ιουλίου).

Σήμερα, 1 Ιουλίου, είναι η ημέρα μνήμης του πολιού Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, καθώς συμπληρώνονται τέσσερα συναπτά έτη από την κοίμησή του (2009), αλλά και 92 έτη από τη γέννησή του (1921) – ο μακάριος γέροντας κοιμήθηκε την ημέρα της γέννησής του!

Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Σωκράτης. Γεννήθηκε πρόωρα στην αυλή της Ι. Μονής Αγ. Αναργύρων στην Κύπρο, την οποία είχε επισκεφθεί η μητέρα του, για να προσευχηθεί για την εγκυμοσύνη της. Όπως είναι φανερό, όλος του ο βίος διήλθε υπό τις πτέρυγες της θαυματουργής ξυνωρίδος των φιλαδέλφων αγίων της πρωτομηνιάς του Αλωνάρη μήνα. Σε νεαρή ηλικία, 25 ετών, μετέβη στο Άγιο Όρος και εντάχθηκε στη συνοδεία του Γέρ. Ιωσήφ του Ησυχαστή, στις Σπηλιές της Αγ. Άννας, από την οποία συνοδεία προήλθαν εξέχουσες προσωπικότητες του σύγχρονου αγιορείτικου μοναχισμού.

Η επιδείνωση της υγείας του γέροντος της συνοδείας, την ανάγκασε να μεταβεί στη Νέα Σκήτη, όπου το κλίμα ήταν καλύτερο. Εκεί, ο Γέρ. Ιωσήφ διέμεινε μαζί με τον γ. Θεοφύλακτο στο κελλί των Αγ. Αναργύρων! Η χάρη των Αγίων στήριξε τον Γέροντα στον ανάντη βίο της ερημιτικής ζωής.

Ο γέρ. Ιωσήφ διαισθάνθηκε την κοίμησή του λίγες μέρες προτού αυτή επέλθει. Κατά την ημέρα εκείνη, όλη η Ορθοδοξία πληροφορήθηκε ότι μιάμιση περίπου ώρα μετά την κοίμησή του, είχε διαγραφεί ένα φωτεινό χαμόγελο στο πρόσωπο του σεπτού σκηνώματός του. Όλη του η βιοτή, οι πολύτιμες διδαχές του, αλλά και το πέρασμά του στην αιωνιότητα αποτελούν για τους πιστούς οδοδείκτες αληθούς ζωής και μετανοίας.

ΠΗΓΗ:ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

 

 Oι άγιοι των φτωχών.

Άγιοι Ανάργυροι (+ 1 Ιουλίου)

Στην Εκκλησία μας έχουμε πολλές περιπτώσεις αγίων που έκαναν κανόνα της ζωής τους και εφάρμοσαν στην πράξη το Κυριακό λόγιο «ασθενούντας θεραπεύετε…δωρεάν ελάβετε δωρεάν δότε» (Ματθ. 10,8). Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της στάσης ζωής αποτελούν αναμφίβολα οι Άγιοι Ανάργυροι, που ονομάστηκαν έτσι επειδή προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στους συνανθρώπους τους χωρίς να λαμβάνουν χρηματική αμοιβή (αργύριον) για το έργο τους.

Υπάρχουν πολλοί άγιοι που έλαβαν αυτόν το χαρακτηρισμό (Κοσμάς και Δαμιανός, Κύρος και Ιωάννης, Παντελεήμων και Ερμόλαος, Σαμψών και Διομήδης). Στην εκκλησιαστική τάξη τιμώνται, επιπροσθέτως, με την έβδομη κατά σειρά μερίδα κατά την Ακολουθία της Προσκομιδής.

Ειδικά με τα ονόματα Κοσμάς και Δαμιανός η εκκλησιαστική παράδοση γνωρίζει τρία ζεύγη Αγίων Αναργύρων. Κατά την 1^η Ιουλίου, συγκεκριμένα, τιμώνται οι άγιοι που κατάγονται από τη Ρώμη. Αυτοί έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Καρίνου (283-284) και ήταν ονομαστοί γιατροί, οι οποίοι το μόνο που ζητούσαν ως αμοιβή, ήταν η πίστη στον αληθινό Θεό. Ο φθόνος όμως των ειδωλολατρών και των συναδέλφων τους για τις επιτυχίες τους, τούς οδήγησε με κατηγορίες στο βασιλιά με την κατηγορία της μαγείας. Στην ανάκριση και τις απειλές που ακολούθησαν, δεν απαρνήθηκαν την πίστη τους και μάλιστα γιάτρεψαν και τον ίδιο το βασιλιά.

Η εκκλησιαστική παράδοση θέλει τον τελευταίο να μεταστρέφεται στο Χριστιανισμό μαζί με την οικογένειά του και να τους αφήνει ελεύθερους. Όμως ο εθνικός κατήγορός τους επιζητούσε την εξόντωσή τους. Έτσι, τους ζήτησε να ανεβούν μαζί του σε μια ορεινή περιοχή, για να μαζέψουν βότανα και εκεί τους θανάτωσε με λιθοβολισμό.

Ας ευχηθούμε, σε μια εποχή που μαζί με τα υπόλοιπα αγαθά έχει περιέλθει και η ανθρώπινη υγεία σε άκρατη εμπορευματοποίηση, το παράδειγμά τους να εμπνεύσει τους επαγγελματίες που σχετίζονται με τον ανθρώπινο πόνο, ώστε να προσφέρουν το έργο τους με αλληλεγγύη και αλτρουισμό, προς θείαν ευαρέσκειαν. Προσέτι δε, στις συνθήκες της σημερινής κρίσεως, οι άγιοι να πρεσβεύουν να πολλαπλασιαστούν αυτοί που εργάζονται ανιδιοτελώς για την περίθαλψη των οικονομικά ασθενών ομάδων του πληθυσμού και φροντίζουν τους αναξιοπαθούντες αδελφούς μας.

ΠΗΓΗ:ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

 

Οι Άγιοι Ανάργυροι έκαναν την πρώτη μεταμόσχευση στον κόσμο.

Βασίλειος Κέκης, Καθηγητής χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Τον Μάιο του 1962 μετεφέρετο επειγόντως στο τμήμα ατυχημάτων του Γενικού Νοσοκομείου της Μασσαχουσέτης (Mass. General Hospital) στη Βοστόνη Αμερικής, ένα μικρό αγόρι ηλικίας δώδεκα ετών, στο οποίο είχε αποκοπεί το δεξί του χέρι κατόπιν τροχαίου ατυχήματος. Μετά από επιτυχή χειρουργική επέμβαση επιτεύχθει η ανασυγκόλληση του άκρου και μετά από λίγο καιρό ο μικρός μαθητής επανήλθε στην ομάδα μπέιζ-μπολ του σχολείου του!

Μετά την επιτυχία αυτή ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος της Αμερικής θέλησε να λάβει λεπτομέρειες για το γεγονός και γι΄ αυτό από το Νοσοκομείο οργανώθηκε Press conferences μετά των ιατρών χειρουργών, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην εγχείρηση αυτή. Κατ΄ αρχήν ένας από τους δημοσιογράφους ρώτησε εάν το Mass. General Hospital διεκδικούσε την προτεραιότητα για ένα τέτοιο είδος χειρουργικής επέμβασης.

Τότε προς έκπληξη όλων, ο διευθυντής του Νοσοκομείου, χειρούργος E. D. Churchill απάντησε ως εξής: “Όχι, δεν διεκδικούμε τέτοια προτεραιότητα, διότι μια άλλη ομάδα γιατρών, οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, περί το 400 μ.Χ. ακρωτηρίασε ενός άνδρα το κάτω άκρο, το οποίο έπασχε από γάγγραινα και το αντικατέστησε με ενός άλλου υγιούς από έναν Άραβα, ο οποίος μόλις είχε πεθάνει”! Το περιοδικό του M. G. H. δημοσίευσε τότε ένα ζωγραφικό πίνακα του 14ου αιώνα με θέμα “Το θαύμα του Μαύρου Ποδιού”, των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού. Το ιατρικό περιοδικό Spectrum της εταιρείας “Pfizer”, θέλοντας να δημοσιεύσει έναν έγχρωμο πίνακα με το θαύμα, ανακάλυψε ότι υπάρχουν πλέον των 1500 ζωγραφικών πινάκων της εποχής της Αναγέννησης στα διάφορα μουσεία και Εκκλησίες της Ευρώπης, οι οποίοι απεικονίζουν το γεγονός της μεταμόσχευσης του μέλους από τους αγίους Κοσμά και Δαμιανό.

Τους πίνακες αυτούς τους βρίσκει σήμερα ο επισκέπτης στο Μουσείο του Αγίου Μάρκου στη Βενετία της Ιταλίας. Πλείστοι άλλοι υπάρχουν στην Πινακοθήκη του Μονάχου, την Ακαδημία της Φλωρεντίας, το Λούβρο των Παρισίων και σε διάφορες Εκκλησίες της Ευρώπης. Και στην Ελλάδα, στην Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων Βέροιας βρίσκεται μια αγιογραφία-τοιχογραφία που απεικονίζει το θαύμα του “Μαύρου ποδιού”.

Σήμερα εικόνες του θαύματος του “Μαύρου ποδιού” μπορούμε να βρούμε στις πρώτες σελίδες των περισσοτέρων κλασσικών βιβλίων που αφορούν στη μεταμόσχευση με σχόλια σχετικά για την πρώτη γνωστή και επιτυχή μεταμόσχευση έστω και υπό την αναφορά ενός θαύματος.

Οι δίδυμοι αδελφοί Κοσμάς και Δαμιανός γεννήθηκαν τον 3ο μ.Χ. αιώνα από γονείς Χριστιανούς και έζησαν στην περιοχή της Κιλικίας-Μικράς Ασίας. Σπούδασαν ιατρική και άσκησαν το ιατρικό επάγγελμα ταξιδεύοντας ανά την χώρα κηρύττοντας συγχρόνως τον Χριστιανισμό. Δεν έπαιρναν αμοιβή -αργύρια- κατά την άσκηση του επαγγέλματος γι΄ αυτό έλαβαν και την προσωνυμία Ανάργυροι.

Ταχύτατα η φήμη τους διαδόθηκε σε όλη την Μ. Ασία κυρίως από τις θαυματουργικές θεραπείες τις οποίες πραγματοποιούσαν. Από φόβο μήπως και κερδίσουν Χριστιανούς μεταξύ των υπηκόων του, ο Ρωμαίος Διοικητής της περιοχής Λυσίας, επί αυτοκρατορίας του Διοκλητιανού, τους κάλεσε όπως προσφέρουν δημόσια θυσίες στους Ρωμαϊκούς θεούς. Επειδή αρνήθηκαν να υπακούσουν στη διαταγή του Λυσία, θανατώθηκαν με αποκεφαλισμό.

Πολύ λίγα είναι γνωστά γι΄ αυτούς. Ακόμα και τα λίγα γνωστά γεγονότα είναι συνυφασμένα με πολλά θαύματα τα οποία ακολούθησαν μετά τον αποκεφαλισμό τους. Πολύ νωρίς από το θάνατό τους κυκλοφόρησε η φήμη θαυμάτων θεραπείας που έγιναν στον τάφο τους στην Cyrus της Βορείου Συρίας πλησίον του περίφημου ναού του Ασκληπιού.

Ασθενείς -Χριστιανοί και άπιστοι ανεξαρτήτως- πραγματοποιούσαν ταξίδια για να επισκεφθούν τον τάφο των Αγίων και να κοιμηθούν σε αυτόν ελπίζοντας σε ίασα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Δύο αιώνες αργότερα, ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανού διεκήρυττε ότι ο ίδιος είχε θεραπευτεί από θαύμα των Αγίων, μετέφερε τα λείψανά τους από την Cyrus στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό τον οποίο έκτισε γι΄ αυτούς. Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός θεωρούνται προστάτες Άγιοι των ιατρών και των φαρμακοποιών, η δε Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη αυτών την 1η Νοεμβρίου και την 1η Ιουλίου.

 

Πηγή: Περιοδικό “Τα κρίνα”, τεύχ. Μαΐου-Ιουνίου-Ιουλίου 2005

ΠΗΓΗ:ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

 

Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι.

Γιορτή σήμερα– Τη μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού τιμά σήμερα, 1 Ιουλίου, η Εκκλησία μας.

Τα δίδυμα αδέρφια Κοσμάς και Δαμιανός, οι οποίοι έζησαν την εποχή που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Καρίνος, ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη, και για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό.

Εορτολόγιο– Κάποιοι όμως καλοθελητές διέβαλαν τους αγίους στον αυτοκράτορα και του είπαν ότι οι θεραπείες και τα θαύματα που επιτελούσαν τα έκαναν με μαγικές τέχνες. Τότε οι Άγιοι Ανάργυροι επειδή δεν ήθελαν να πάνε άλλους αντί αυτών στον αυτοκράτορα, προσήλθαν μόνοι τους ενώπιον του και ο Καρίνος προσπάθησε να τους μεταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό.

Εκείνοι όμως όχι μόνο δεν αρνήθηκαν την πίστη τους, αλλά κατάφεραν να μεταπείσουν και να αλλάξουν και τον ίδιο τον αυτοκράτορα, αφού και ο ίδιος δέχτηκε τις θεραπευτικές τους ιάσεις. Συγκεκριμένα, όταν ο Καρίνος ανέκρινε τους Αγίους, μετατοπίστηκε η θέση του προσώπου του και στράφηκε προς την ράχη του. Αμέσως τότε οι Άγιοι την θεράπευσαν με την προσευχή τους στον Χριστό.

Εξαιτίας αυτού του θαύματος, πίστευσαν στον Χριστό όσοι βρίσκονταν εκείνη την στιγμή μπροστά σ’ αυτό πού συνέβη και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας τους έστειλε πίσω στους συγγενείς τους με μεγάλες τιμές.

Αργότερα όμως, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Άγιοι φθονήθηκαν από τον ίδιο τον δάσκαλο που τούς είχε μάθει την ιατρική επιστήμη, γιατί είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα και φήμη. Γι’ αυτό τον λόγο τους ανέβασε σε κάποιο όρος για να μαζέψουν δήθεν κάποια βότανα και εκεί τους επιτέθηκε με πέτρες και τους θανάτωσε.

ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ – ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ : Ανάργυρος, Ανάργυρη, Αναργυρούλα, Δαμιανός, Δαμιανή, Κοσμάς, Μαυρίκιος, Μαυρίκης, Μωρίς, Μαυρικία, Μαυρίκα

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. δ’.
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Δίχως τραύμα δεν αναζητάς την θεραπεία».

 

«Δίχως τραύμα δεν αναζητάς την θεραπεία».

π. Λίβυος

Πολλές φορές απελπιζόμαστε και φωνάζουμε στο Θεό, «Θεέ μου πονάω, και σου λέει ο Θεός δίπλα σου είμαι, εδώ είμαι.. αλλά δεν σου παίρνει τον πόνο, διότι με αυτό τον πόνο τον ζητάς…» 

Αυτή την ωραία και εμπειρική σκέψη την έχω ακούσει από τον Γέροντα Ελισαίο Ηγούμενο της Σιμωνόπετρας, η οποία κλείνει μέσα της μια μεγάλη αλήθεια, ότι τις περισσότερες φορές στην καλοπέραση και στις ανέσεις ξεχνάμε τον Θεό, θεριεύει η φιλαυτία μας και χανόμαστε μέσα στις φαντασιώσεις μας. 

Εκεί λησμονούμε ότι είμαστε χωμάτινοι και έχουν ανάγκη να φυσήξει μέσα μας ο Θεός ώστε να γίνουμε ουράνιοι.

Ο άνθρωπος κινείται μέσα από τα τραύματα του. Μικρά και μεγάλη πένθη, απώλειες, απουσίες, πληγές και τραύματα είναι εκείνα που στην ουσία μας κινούν ώστε να αναζητήσουμε την αλήθεια από το ψέμα, το φως από το σκοτάδι, την ζωή από τον θάνατο. Δίχως τα τραύματα και τις πληγές κανείς δεν θα ζωγράφιζε, δεν θα έγραφε ποίηση, δεν θα έπαιζε θέατρο, δεν θα ζητούσε το κάλλος και την ομορφιά, το κυριότερο δεν θα προσευχόταν και δεν θα διψούσε την αγιότητα. 

Εάν ο Βαν Γκογκ είχε μέσα στην καρδιά του βαρύ χειμώνα δεν θα ζωγράφιζε υπέροχους ήλιους. Η δίψα και αγωνία του να ζεσταθεί η ψυχή του τον έκανε μεγάλο ζωγράφο. Το ίδιο και οι άγιοι. Κανείς δεν θα έψαχνε τον Χριστό χωρίς πληγές, κανείς δεν θα γευόταν την Ανάσταση δίχως τον Γολγοθά.

Γι’ αυτό πάντα ένας πειρασμός και μια δοκιμασία όσο κι εάν μας πληγώνει χρειάζεται στην ζωή μας, ώστε να μας γειώνει, να μας φέρνει στα ίσια μας, να μας ταρακουνάει να καθαρίζει ο νους και η καρδιά μας από όλα τα σκουπίδια που καθημερινά μαζεύουμε. Κακά τα ψέματα μόνοι μας δεν θα κάναμε ποτέ χειρουργείο στο εαυτό μας. Θα βάζαμε το μαχαίρι μέχρι εκεί που δεν θα πονούσαμε, αλλά έτσι δεν καθαρίζονται οι πληγές, δεν γιατρεύεται το τραύμα.

Δεν σε αγαπά…

 

    Δεν σε αγαπά…

Αν σε μειώνει, δεν σε αγαπά.

Αν σε καταπιέζει, δεν σε αγαπά.

Αν σε γεμίζει με τύψεις και ενοχές, δεν σε αγαπά.

Αν σηκώνει χέρι πάνω σου, δεν σε αγαπά.

Αν σε αποκόπτει από το περιβάλλον σου, δεν σε αγαπά.

Αν δεν σε αφήνει να εκφραστείς, δεν σε αγαπά.

 

Βάλε το καλά στο νου σου…

Η Αγάπη είναι ελευθερία φίλε μου.

Η Αγάπη είναι ελευθερία.

 

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

 

Αγίων Αποστόλων: Απόστολοι της Ορθοδοξίας – Ενα θαύμα!

Αγίων Αποστόλων: Θαυμαστή η ομάδα των Δώδεκα Αποστόλων. Η Εκκλησία τιμά τους Αποστόλους, γι’ αυτό και λέγεται Αποστολική. Και ξέρετε πόσες φορές εορτάζουν όλοι μαζί οι Απόστολοι, πέραν από την εορτή του καθενός ξεχωριστά; Μία, θα πείτε, στις 30 Ιουνίου. Λά­θος!

Όλους μαζί η Εκκλησία τιμά τους Αποστόλους 53 φορές το χρόνο. Πώς; Η Πέμπτη κάθε εβδομάδος είναι αφιερωμένη στη μνήμη των Δώδεκα Αποστόλων. Όσοι παρακολουθούν στην εκ­κλησία τις καθημερινές ακολουθίες, θα διαπιστώσουν πως κάθε Τετάρτη βράδυ στον εσπερινό και κάθε Πέμπτη πρωί στον όρθρο ψάλλονται από την Παρακλητική ωραιότατα τροπάρια για τους Αποστόλους. Έχουμε λοιπόν 52 εβδομάδες το χρόνο, 52 Πέμ­πτες, 52 εορτασμούς των ’Αποστόλων, και ένας ο εορτασμός της 30ης Ιουνίου, άρα 53 φορές τιμώνται οι Απόστολοι!

Στα τροπάρια της Παρακλητικής, τα αφιερωμένα στους Αποστόλους, γίνεται λόγος και για το μοναδικό όπλο, που χρησιμοποίησαν οι Απόστολοι, για να επικρατήσουν πνευματικά στον κόσμο. Και το όπλο αυτό είναι ο λόγος· ο λόγος της αλήθειας. Και ο λόγος της αλήθειας είναι η ισχυρότερη ατομική βόμβα, που γκρεμίζει ιδεολογικά κάστρα και αμαρτωλά κατεστημένα. Καμιά δύναμις δεν μπορεί ν’ αντισταθεί στο λόγο των Αποστό­λων. Όταν οι εχθροί θέλησαν να θέσουν φίμωτρο και να σφραγί­σουν το στόμα των Αποστόλων, εκείνοι απάντησαν: «Ου δυνάμεθα ημείς α είδομεν και ηκούσαμεν μη λαλείν» (Πράξ. 4,20).

Ο λόγος, για την περίπτωση των Αποστόλων, ταιριάζει να λεχθεί, ότι ήταν σαγήνη. Τί ήσαν οι Απόστολοι; Ψαράδες. Τυ­χαία ο Κύριος διάλεξε ψαράδες για Αποστόλους; Ασφαλώς όχι. Ψαράδες οι Απόστολοι:

Διότι η κοινωνία είναι μία απέραντη θάλασσα. Αυτή τη θά­λασσα στάλθηκαν να ταράξουν με το επαναστατικό τους κίνημα οι Απόστολοι. Ήλθαν, όπως λέγει ένας ύμνος, «θαλάσσας αθέου απι­στίας ταράξαντες» (ωδή δ ‘ του α΄ ήχου). Αλλοίμονο, αν η Εκκλησία δεν προκαλεί ταραχή στα λιμνάζοντα ύδατα της απιστίας και της διαφθοράς! Για τον απόστολο Παύλο και το σύνεργό του Σίλα εί­παν οι εχθροί τους στους Φιλίππους: «Ούτοι οι άνθρωποι εκταράσσουσιν ημών την πόλιν» (Πράξ. 16,20).

Διότι έπρεπε να αλιεύσουν, να ψαρέψουν τον κόσμο και να οδηγήσουν τους ανθρώπους στο πλοίο του Χριστού, που λέγεται Εκκλησία. Όλα τα πλοία κάποτε ή βουλιάζουν ή τορπιλίζονται. Ένα μόνο πλοίο δεν θα βουλιάξει ποτέ, διότι το σκαρί του είναι φτιαγμένο στα ναυπηγεία του ουρανού. Και το πλοίο αυτό είναι η Εκκλησία. Οι Απόστολοι από ψαράδες άλογων και άφωνων ιχθύων έγιναν ψαράδες λογικών και πολύφωνων ανθρώπων. Τους το είχε πει ο Χριστός. «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4,19).

Διότι ήξεραν να χειρίζονται τα δίχτυα, τη σαγήνη. Και ο λόγος ρίχνεται στη θάλασσα του κόσμου ως σαγήνη. Ο λόγος των Αποστόλων ήταν σαγηνευτικός. Δυνατό το άγκιστρο στο λόγο τους, έτσι ώστε ακόμη και τα σκυλόψαρα της αθεΐας και της αμαρτίας τα έπιανε, και βάζοντάς τα μέσα στο πλοίο της Εκκλη­σίας, τα μετέτρεπε σε χρυσόψαρα της χάριτος και της αγιότητας. Οι Απόστολοι είναι «οι την υφήλιον πάσαν εκ του βυθού της απάτης, λόγω ελκύσαντες» (εξαποστειλάριο α’ ήχου). Σήμερα οι άνθρωποι, και μάλιστα οι νέοι μας, όλο και σπρώχνονται για να βουλιάξουν πιο βαθειά στη διαφθορά. Οι Απόστολοι από τα βάθη ανέσυραν ψυχές.

Θαύμα της Αναστάσεως και της Πεντηκοστής

Και όλα αυτά με τη σαγήνη του λόγου τους. Εδώ είναι το μεγά­λο θαύμα. Θέλουν οι άνθρωποι να δουν θαύμα, για να πιστέ­ψουν. Αλλά το συγκλονιστικότερο θαύμα είναι οι Απόστολοι. Με ποιό λόγο νίκησαν; Πού τον βρήκαν το λόγο; Εδώ ένας Πέτρος, ο πιο θερμός και εκδηλωτικός από τους Δώδεκα, έπαθε γλωσσο­δέτη μπροστά σ’ ένα κοριτσάκι και αρνήθηκε τον Χριστό στην αυλή του αρχιερέως τη νύκτα της Μεγ. Πέμπτης. Και τώρα βλέ­πουμε το λόγο του δυνατό, ελκυστικό, συναρπαστικό. Πώς; Ο λό­γος των Αποστόλων ενισχύθηκε από τον ενισχυτή, που λέγεται Ανάσταση, και έγινε πολυφωνικός από την ενέργεια της Πεν­τηκοστής.

Έλα συ, ο άπιστος, να μας εξηγήσεις, πως ο Χριστιανισμός ξαπλώθηκε «με έντεκα ανθρώπους, άσημους, απλοϊκούς, αγράμματους, ιδιώτες, φτωχούς, κακοντυμένους, άοπλους, ανυπόδητους, με ένα και μόνο χιτώνα… Γιατί όμως λέω, κατώρθωσε; Μπόρεσε να πείσει τόσες φυλές ανθρώπων, να φιλοσοφούν όχι μόνο για τα παρόντα, αλλά και για τα μελλοντικά αγαθά…» (Ε.Π.Ε. 34,14). Έλα, λοιπόν, και εξήγησέ μας, πώς οι αγράμματοι έγιναν πάνσοφοι, πώς οι άλαλοι έγιναν πολύγλωσσοι, πώς οι άσημοι έγιναν περίφημοι, πώς οι άοπλοι έγιναν παντοδύνα­μοι, πώς οι δειλοί έγιναν ήρωες, πώς «οι λαγωοί έγιναν λιοντάρια, πυρ πνέοντες». Μη προσπαθείς με τη λογική να δώσεις εξήγηση. Πέρα από τον ανθρώπινο παράγοντα υπάρχει ο θεϊκός. Είναι το Πνεύμα το Άγιο.

Αν κάποιοι οικοδομούν ένα σπίτι και στην αρχή της ανοικοδομήσεως συλλαμβάνονται και φυλακίζονται και κακοποιούνται, και παρά ταύτα τελικά η οικοδομή κτίζεται, τί θα λέγατε; Ασφαλώς, ότι πρόκειται για κάποιο θαύμα. Οι Απόστολοι είναι οι οικοδόμοι της οικοδομής της Εκκλησίας. Μόλις άρχισαν να οικοδο­μούν, τους έπιασαν, τους φυλάκισαν, τους κακοποίησαν. Η οικο­δομή όμως κτίσθηκε και στέριωσε, και καμιά δύναμη δεν μπορεί να την γκρεμίσει. Γιατί; Διότι πρόκειται για οικοδομή, που είχε την άδεια από την πολεοδομία του ουρανού. Λέει σχετικά ο ιερός Χρυσόστομος: «Έτσι λοιπόν οικοδομούσαν σ’ όλα τα μέρη της γης την Εκκλησία. Αν και βέβαια κανείς δεν θα μπορούσε διωκόμενος και εμποδιζόμενος, να κτίσει ούτε ένα τοίχο αυτοί οικοδόμησαν τόσες Εκκλησίες σ’ ολόκληρη την οικουμένη καταπιεζόμενοι, φυλακιζόμενοι, διωκόμενοι, εξοριζόμενοι, δεσμευόμενοι, μαστιγούμενοι, σφαγιαζόμενοι, καιόμενοι, καταποντιζόμενοι μαζί με τους μαθητές τους. Και τις οικοδόμησαν όχι με πέτρες, αλλά με ψυχές και προαιρέσεις, πράγμα που είναι πιο δύσκολο από το να κτίζει κανείς με πέτρες» (Ε.Π. 34,78).

Αν ανάψει ένας μικρός σπινθήρας και όλοι οι πυροσβέστες του κόσμου και όλοι οι ποταμοί του κόσμου δεν μπορούν να τον σβήσουν, αλλ’ αντιθέτως ο σπινθήρας γίνεται φλόγα, γίνεται φωτιά δυνατή, γίνεται πυρκαγιά που ξαπλώνεται παντού, τί θα λέγατε; Ασφαλώς, ότι πρόκειται για θαύμα. Ε, αυτό το θαύμα έγινε με τους Αποστόλους. Άναψαν τον σπινθήρα του Ευαγγελίου. Όλες οι δυνάμεις του κόσμου έπεσαν με ορμή, σαν ποτάμια ορμητικά, να τον σβήσουν, αλλά δεν μπόρεσαν. Η πυρκαγιά του Ευαγγελίου ξαπλώθηκε παντού και έκαψε τα είδωλα και τις δεισιδαιμονίες. Μη φοβάσθε! Δεν σβήνει η φωτιά, που την ανάβει η Πεντηκοστή. «Ενώ ακόμη δεν είχε ανάψει για καλά η σπίθα της πίστεως, από παντού ξεχύθηκαν εναντίον της ποταμοί και άβυσσοι»(Χρυσόστομος. Ε.Π.Ε. 34,428).

Αν βλέπατε δέκα βρώμικα χέρια να προσπαθούν να ξεριζώσουν ένα λουλούδι, που μόλις έχει φυτρώσει, και να μη τα καταφέρνουν, τί θα λέγατε; Ασφαλώς, ότι πρόκειται για θαύμα. Αυτό το θαύμα έγινε με τους Αποστόλους. Μόλις άνθισε με το σπόρο του Αποστολικού λόγου το λουλούδι της Χριστιανικής πίστεως, όχι δέκα, αλλά χιλιάδες βρωμερά χέρια προσπάθησαν να το ξεριζώσουν, αλλά δεν μπόρεσαν. Το λουλούδι έδεσε. Έγινε δένδρο μεγάλο. Πώς; Απλούστατα, διότι είναι ποτισμένο με το Αίμα του Θεανθρώπου και με το αίμα των Αποστόλων και εκατομμυρίων μαρτύρων. Λέει σχετικά ο ιερός Χρυσόστομος: «Και γνωρίζετε βέβαια ότι δεν είναι το ίδιο πράγμα το να ξεριζώσει κανείς το φυτό εκείνο που είναι βαθιά ριζωμένο επί πολλά χρόνια και εκείνο που μόλις τώρα φυτεύτηκε στη γη» (Ε.Π.Ε. 34,428).

Και εξηγεί ο ιερός Χρυσόστομος, ότι το θαύμα των Αποστόλων πραγματοποιήθηκε με τη δύναμη του Χριστού. « Και η αιτία δεν ήταν ούτε η διδασκαλία των ψαράδων εκείνων ούτε τα θαύματά τους, αλλά η δύναμη του Χριστού που ενεργούσε μέσω αυτών»(Ε.Π.Ε. 34,430).

(Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, Κλήματα της αμπέλου, Αθήνα 2003, σ. 447-451).

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

΄Αγιοι Απόστολοι: H συμβολή τους στην Εκκλησία.

Γράφει ο Λάμπρος Κ. Σκόντζος Θεολόγος – Καθηγητής.

Στις 30 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με ξεχωριστή λαμπρότητα τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων.

Βεβαίως υπάρχουν και οι προσωπικές μνήμες τους σε διάφορες ημερομηνίες του έτους, αλλά με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται σύμπασα η χορεία των μεγάλων αυτών ανδρών, οι οποίοι ως συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, έστρεψαν τον ρου της ιστορίας και άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου! Εμείς ως συνειδητό εκκλησιαστικό σώμα γνωρίζουμε την ανεκτίμητη προσφορά τους στην εδραίωση και επέκταση της Εκκλησίας στον κόσμο και γι’ αυτό με την ευκαιρία της σεπτής τους εορτής τους εναποθέτουμε τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας.

Οι ιερές μορφές τους είναι ιστορημένες σε περίοπτες θέσεις στους ναούς μας και η μνεία και αναφοράς τους στις ιερές ακολουθίες είναι συχνές, διότι αυτοί αποτελούν τη σπουδαιότερη αγιολογική χορεία της Εκκλησίας μας. Χάρη στο δικό τους τιτάνιο αγώνα, τις αφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε η Εκκλησία στον κόσμο, μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό για την εν Χριστώ σωτηρία και αλήθεια περιβάλλον. Επισφράγισμα του έργου τους υπήρξε ο εμποτισμός του με το αίμα τους. Στο σύνολό τους έδωσαν και αυτή τη ζωή τους για τον ευαγγελισμό του κόσμου.

Είναι πάντως γεγονός πως πολλοί χριστιανοί γνωρίζουν ελάχιστα για τα πρόσωπα και το έργο των αγίων Αποστόλων. Η σύντομη αυτή εργασία έχει ως στόχο να κάμει γνωστές τις προσωπικότητες και το έργο τους. Το έχουμε τονίσει πολλές φορές πως ο συνειδητός χριστιανός δεν είναι παθητικός οπαδός και ουραγός κανενός αρχηγού, αλλά ενεργό κύτταρο του εκκλησιαστικού σώματος με γνώση, γνώμη και δημιουργική πρωτοβουλία στη ζωή της Εκκλησίας. Έτσι θέλει τον πιστό η αγιοπατερική και ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.

Η λέξη απόστολος σημαίνει τον απεσταλμένο. Εν προκειμένω Απόστολοι ονομάσθηκαν οι εκλεγμένοι και καλεσμένοι από τον Κύριο μαθητές Του να συνεχίσουν το σωστικό Του έργο, μετά την εις τους ουρανούς Ανάληψή Του. Επίσης, σύμφωνα με την χαρακτηριστική Του προτροπή έγιναν οι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του «έως εσχάτου της γης» ( Πράξ.1,8).

Η εκλογή και η κλήση των Αποστόλων, οι οποίοι ως την Πεντηκοστή καλούνταν μαθητές, έγινε αμέσως με την αρχή της δημόσιας δράσης του Κυρίου, στη Γαλιλαία. Ευθύς μετά τη Βάπτισή Του κατευθύνθηκε στις όχθες της λίμνης Γενησαρέτ, όπου απευθύνθηκε στους εκεί αλιείς, στους οποίους είπε: «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ.4,20). Αυτοί «ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ.4,21). ’λλοι «αφέντες τον πατέρα αυτών Ζεβεδαίον εν τω πλοίω μετά των μισθωτών απήλθον οπίσω αυτού» (Μαρκ.1,20).

Οι μαθητές ορίσθηκαν από τον Κύριο σε τρεις κύκλους ήτοι: τον στενό κύκλο των δώδεκα, τον ευρύτερο κύκλο των εβδομήκοντα και τον ευρύτατο κύκλο των πολυπληθών φίλων Του. Μεγαλύτερη σημασία είχε ο κύκλος των δώδεκα. Αυτοί βρισκόταν πλησίον Του και σ’ αυτούς αποκάλυψε τα μυστήρια του Θεού. Αυτοί έλαβαν την ειδική χάρη της ιεροσύνης να επιτελούν τις αγιαστικές και λειτουργικές πράξεις της Εκκλησίας και να τη μεταδίδουν στους διαδόχους τους. Αυτοί είχαν την τιμή να ορισθούν ως οι κατ’ εξοχήν συνεχιστές του έργου Του, διότι μόνο σε αυτούς είπε:

«Εγώ εξελεξάμην υμάς, και έθηκα υμάς ίνα υμείς υπάγετε και καρπόν φέρητε, και ο καρπός υμών μένη» (Ιωάν.15,16). Μετά τη Ανάσταση τους κατέστησε επίσημα διαδόχους του έργου Του: «καθώς απεσταλκέ με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς. Και τούτο ειπών ενεφύσησε και λέγει αυτοίς΄ λάβετε Πνεύμα ’γιον΄ αν τινών αφήτε τας αμαρτίας αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατήτε , κεκράτηνται» (Ιωάν.20,21). Επίσης στο όρος της Γαλιλαίας, όπου είχαν συναχθεί οι έντεκα μαθητές, λίγο πριν την Ανάληψη τους είπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντας αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ.28,19-20).

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν επέλεξε τους Αποστόλους Του από την ελίτ της τότε αριστοκρατίας, ή από τις τάξεις των πολιτικά ισχυρών, των οικονομικά δυνατών, ή τους κλειστούς κύκλους της διανόησης, διότι η διαφθορά, η κατάπτωση και η έπαρση ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων. Αντίθετα τους επέλεξε από τους άσημους, αδύναμους και αγράμματους ανθρώπους, οι οποίοι βίωναν την δυστυχία και την κακοδαιμονία της πτώσεως και της αμαρτίας καλλίτερα από τους πρώτους και καλλιεργούσαν έντονα στην ψυχή τους την προσδοκία της από το Θεό απολυτρώσεως. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «Επειδή γαρ εν τη σοφία του Θεού ουκ έγνω ο κόσμος δια της σοφίας τον Θεόν… τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη, και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα εξελέξατο ο Θεός, και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σάρξ ενώπιον του Θεού.» (Α΄Κορ.1,21-29). Η άσημη προέλευση των Αποστόλων είναι από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια ως σήμερα σημείο αναφοράς όλων των πολεμίων του Χριστιανισμού, ως δήθεν θρησκεία των παρακατιανών ανθρώπων.

Η σάπια ψευτοδιανόηση θα ήθελε έναν Χριστιανισμό «φιλοσοφικό», ο οποίος θα έδινε έναυσμα για ανώφελες συζητήσεις στους κλειστούς κύκλους των «πνευματικών ανθρώπων», αποκομμένο από τον αγιαστικό και σωστικό του ρόλο. Επειδή αυτός δεν ταιριάζει στα δικά τους μέτρα, γι’ αυτό απορρίπτεται από αυτούς και πολεμείται λυσσαλέα σε όλες τις εποχές!

Το ’γιο Πνεύμα κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής (Πραξ.2ο κεφ.) μεταμόρφωσε τους άσημους, δειλούς και αγραμμάτους ψαράδες σε σοφούς άνδρες, σε πανίσχυρες προσωπικότητες, σε ολόφωτες υπάρξεις, οι οποίοι καταύγασαν την οικουμένη. Η συγκλονιστική εμπειρία της Αναστάσεως του Κυρίου και η επέλευση της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος έδωσαν σε αυτούς αφάνταστη ορμή. Διασκορπίστηκαν σε όλον τον κόσμο για να διαλαλήσουν το νέο, ελπιδοφόρο και σωτήριο μήνυμα της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Οι πυρωμένες από θείο ζήλο καρδιές τους και το φλογερό τους κήρυγμα έκαναν τις καρδιές των ανθρώπων να δονούνται από λαχτάρα για λύτρωση. Ο σπόρος του Ευαγγελίου ρίχνονταν από αυτούς τους άοκνους και θείους εργάτες σε κάθε μέρος της οικουμένης και αύξανε θεαματικά.

Τα σκοτάδια της πλάνης διαλύονταν με το άκουσμα της ευαγγελικής αλήθειας. Οι δεισιδαίμονες τυραννικές αντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστά στην πνευματική ελευθερία του χριστιανικού μηνύματος. Οι ασήμαντοι αυτοί αλιείς της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στον δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου. Οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι της παλαιάς εποχής, οι οποίοι δεν είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη των ζώων και των πραγμάτων, αναδείχτηκαν, χάρις στο κήρυγμα εκείνων, για πρώτη φορά ως ανθρώπινες αξίες και ακόμα περισσότερο, ως ζωντανές εικόνες του Θεού! Πολλοί ισχυροί κατάλαβαν ότι η εγκόσμια ισχύς τους δεν είχε πραγματική αξία και γι’ αυτό την αποποιήθηκαν. Μια νέα πρωτόγνωρη παγκόσμια αδελφότητα γεννήθηκε στον κόσμο, η Εκκλησία του Χριστού, ως μια νέα πραγματικότητα αγάπης και συναδελφώσεως των ανθρώπων και των λαών μέσα στον απάνθρωπο κόσμο της αμαρτίας και του κακού, ως μέσον σωτηρίας και απολυτρώσεως από την δουλεία της αμαρτίας και της φθοράς.

Η ανθρωπότητα και ο σύγχρονος πολιτισμός οφείλει μεγάλη ευγνωμοσύνη στους αγίους Αποστόλους. Ό,τι δεν κατόρθωσε η διανόηση και η δύναμη του αρχαίου κόσμου, το κατόρθωσε η χορεία των Μαθητών και Αποστόλων του Χριστού. Όμως ο κόσμος, δυστυχώς, όχι μόνο δεν εκτίμησε την προσφορά τους, αλλά το αντίθετο, έκαμε ό,τι μπορούσε για να ματαιώσει και να γκρεμίσει ό,τι εκείνοι έκτιζαν. Ο απόστολος Παύλος περιέγραψε πολύ παραστατικά τις δυσκολίες της αποστολής τους ως εξής: «ημάς τους αποστόλους εσχάτους απέδειξεν, ως επιθανατίους, ότι θέατρον εγεννήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις, ημείς μωροί δια Χριστόν, υμείς φρόνιμοι εν Χριστώ, ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί ΄υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι. ’χρι της άρτι ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν και κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίαις χερσί΄ λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν΄ ως περικαθάρματα του κόσμου εγεννήθημεν, πάντων ερίψημα έως άρτι» (Α΄Κορ.4,9-13). Οι μύριες αυτές δυσκολίες, οι κακουχίες, οι κόποι και προπαντός οι απάνθρωποι διωγμοί δεν τους πτόησαν. Το έργο τους καρποφορούσε, διότι το αύξανε το ενοικούν στην Εκκλησία ’γιο Πνεύμα (Ιωάν.15,26).

Το έργο των αγίων Αποστόλων συνεχίστηκε και συνεχίζεται δια των διαδόχων αυτών. Σε κάθε μέρος, όπου ίδρυαν τοπικές εκκλησίες, χειροτονούσαν επισκόπους και πρεσβυτέρους για να συνεχίσουν το έργο τους. Γράφει ο άγιος Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων, το κατ’ εξοχήν βιβλίο της ιεραποστολής της Εκκλησίας μας: «Χειροτονήσαντες δε αυτοίς πρεσβυτέρους κατ’ εκκλησίαν και προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθετο αυτούς τω Κυρίω, εις ον πεπιστεύκασι» (Πράξ.14,23). Αυτή η αδιάκοπη διαδοχή συνεχίζεται ως σήμερα και χαρακτηρίζεται ως αδιάκοπη διαδοχή προσώπων και πίστεως και γι’ αυτό ονομάζεται η Εκκλησία μας Αποστολική. Όλοι λοιπόν όσοι εργάζονται στην Εκκλησία του Χριστού, κληρικοί και λαϊκοί συνεχίζουν κατ’ ουσίαν το έργο των αγίων Αποστόλων. Τόσο μεγάλο είναι το έργο που επιτελούν!

Όλοι εμείς οι πιστοί του Χριστού και προσκυνητές της σεπτής εορτής των Αγίων Αποστόλων, των «Συνεργών του Χριστού» (Β΄Κορ.6,1), έχουμε χρέος να αποδίδουμε σε αυτούς την αρμόζουσα τιμή, διότι η αγία μας Εκκλησία είναι θεμελιωμένη πάνω σε αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες. Αυτό το βεβαιώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος είδε στην Αποκάλυψη την θριαμβεύουσα εν ουρανοίς Εκκλησία του Χριστού, θεμελιωμένη επί «θεμελίους δώδεκα και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Αρνίου» (Αποκ.10,21).

ΠΗΓΗ:ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

  Οι  Άγιοι Απόστολοι.

 Εορταστικοί λόγοι
Του Αρχιμ. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου

Απόστολοι ονομάζονται οι Δώδεκα μαθητές του Κυρίου που άφησαν τα πάντα και ακολούθησαν τον Κύριο σε όλη τη δημόσια διακονία Του μέχρι της Αναλήψεως. Στη συνέχεια μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, έγιναν κήρυκες και μάρτυρες της πίστεως στον Χριστό προς λύτρωση της ανθρωπότητας από την αμαρτία και συνέβαλαν στην εξάπλωση της Βασιλείας του Θεού στη γη.

Το ιερό και τιμητικότατο αυτό όνομα δόθηκε από τον ίδιο τον Κύριο στους Μαθητές Του, όταν διανυκτέρευσε στο όρος προσευχόμενος· τότε, «προσεφώνησε τους μαθητάς αυτού, και εκλεξάμενος απ’ αυτών δώδεκα, ούς και Αποστόλους ωνόμασεν…» (Λουκ. στ’, 12-13).

Οι Ευαγγελιστές Ματθαίος, Μάρκος και Ιωάννης χρησιμοποιούν περισσότερο το όνομα «οι Δώδεκα», ο δε Λουκάς και Παύλος το «Απόστολοι». Αργότερα χρησιμοποιείται η λέξη σε ευρύτερη έννοια και ονομάζονται Απόστολοι και άλλοι πλην των Δώδεκα, (οι εβδομήκοντα), αλλά και οι συνεργάτες αυτών.

Κατάλογοι των ονομάτων των δώδεκα Αποστόλων υπάρχουν τέσσερις: Ματ. ι’, 2′ Μαρ. γ’, 13′ Λουκ. στ’, 14 και Πραξ. α’, 13. Οι κατάλογοι αυτοί συμφωνούν μόνο στον πρώτο, τον Πέτρο και τον τελευταίο τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Η διαφωνία – ασυμφωνία τους οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ιουδαίοι συνήθιζαν να έχουν δύο ονόματα και άλλοι Ευαγγελιστές αναφέρουν το πρώτο, ενώ άλλοι προτιμούν το δεύτερο.

Κατά την εκλογή των Μαθητών Του, ο Κύριος εσταμάτησε στον αριθμό δώδεκα, γιατί όπως οι δώδεκα υιοί του Ιακώβ, οι δώδεκα Πατριάρχες, θεωρούνται οι αρχηγοί των δώδεκα φυλών του Ισραήλ, δηλαδή όλου του Ιουδαισμού, έτσι και οι Δώδεκα αυτοί πρώτοι Μαθητές του Κυρίου, έγιναν οι πνευματικοί αρχηγοί του νέου Ισραήλ, δηλαδή του Χριστιανισμού. Άλλα και διότι τα δωδέκα κουδουνάκια στο κάτω μέρος του χιτώνα του Αρχιερέως Ααρών που κουδούνιζαν, όταν βημάτιζε στη Σκηνή, τους δώδεκα Αποστόλους εδήλωναν, που ήχησαν (κουδούνισαν) και εκήρυξαν σε ολόκληρη την οικουμένη το Ευαγγέλιο της απολυτρώσεως. Γι’ αυτό και ο Ωσηέ προφήτευσε ότι δώδεκα δρύες θα ακολουθήσουν τον Θεό που θα φανεί στη γη.

Εκτός από τους Δώδεκα, ο Κύριος εξέλεξε και τους «Εβδομήκοντα», οι οποίοι κατά διαλείμματα Τον ακολουθούσαν. Αυτούς απέστειλε για να προετοιμάσουν το έδαφος απ’ όπου επρόκειτο να περάσει και να διδάξει (Λουκ. Γ, 1). Και ο αριθμός αυτός ανταποκρίνεται προς τους εβδομήκοντα εκείνους Πρεσβυτέρους τους οποίους ο Μωυσής, κατ’ εντολή του Θεού, εξέλεξε ως βοηθούς του. Αποδεικνύεται έτσι ότι τα παραδείγματα της Παλαιάς είναι σύμφωνα με τα της Καινής Διαθήκης.

Μεταξύ των Δώδεκα ο Κύριος είχε τρεις, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη οι οποίοι αποτελούσαν το στενότερο κύκλο Του και παρευρίσκονταν μόνο αυτοί σε εξαιρετικές περιπτώσεις, (ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, στη Μεταμόρφωση, στην προσευχή της Γεσθημανής). Τον πρώτο, γιατί αγάπησε τον Χριστό «σφόδρα». Τον τρίτο, γιατί αγαπήθηκε από τον Χριστό «σφόδρα». Και τον δεύτερο, γιατί μπορούσε να πιεί το ποτήρι του θανάτου το οποίο και ο Κύριος ήπιε.

Οι δώδεκα Απόστολοι που εξέλεξε ο Κύριος για να μυήσει στα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού, ώστε να συνεχίσουν αργότερα το έργον Του, ούτε μόρφωση είχαν ούτε από ανώτερη κοινωνική τάξη του Ιουδαισμού προέρχονταν. Όλοι κατάγονταν από την πτωχή και καθυστερημένη πολιτιστικά Γαλιλαία, εκτός από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, που προερχόταν από την Ιουδαία. Ήσαν άνθρωποι απλοί, βιοπαλαιστές, αλιείς στο επάγγελμα και τελώνες, αλλά με αγνά θρησκευτικά ενδιαφέροντα και με πίστη στον Θεό του Ισραήλ και στις Μεσσιανικές παραδόσεις. Οι υιοί του Ζεβεδαίου ήσαν σχετικά εύποροι, γιατί και πλοίο ιδιόκτητο είχαν και γνωριμίες με τους Αρχιερείς της Ιερουσαλήμ διατηρούσαν. Η εξωτερική τους εμφάνιση προξενούσε την εντύπωση ότι ήσαν άνθρωποι «αγράμματοι και ιδιώται» (Πραξ. δ’, 13). Είχαν όμως την Αποστολικότητα: Ήσαν αυτόπτες και ακόλουθοι του Κυρίου, (γεγονός που συνιστά την εξωτερική μαρτυρία ενώπιον των ανθρώπων) και είχαν την άνωθεν κλήση και αποστολή (εσωτερικό γνώρισμα της αποστολικότητας). Τ’ ανωτέρω σημαίνουν ότι η αυθεντία των Αποστόλων, κατά τη δράση τους στην Εκκλησία, στηριζόταν στον ίδιο τον Θεό. Έτσι συνέχισαν το έργο του Διδασκάλου τους κινούμενοι διαρκώς από πόλη σε πόλη και χειροτονούντες κατάλληλους διαδόχους.

Αυτούς τους δώδεκα ιερούς Αποστόλους έχουμε χρέος όλοι οι Χριστιανοί να τιμούμε και να γεραίρουμε σαν φωστήρες του κόσμου, κήρυκες της ευσέβειας και καταλύτες της πλάνης. Και κάνω απ’ όλα να τους γνωρίζουμε.

Πρώτος Απόστολος είναι ο Πέτρος, ο κορυφαίος των Αποστόλων, ο οποίος προηγουμένως ονομαζόταν Σίμων. Ήταν έγγαμος ψαράς, αγράμματος, αδελφός του Ανδρέα του Πρωτοκλήτου, από τη Βηθσαιδά της Γαλιλαίας, υιός του Ιωνά.

Αυτόν τον Απόστολο μακάρισε ο Κύριος και τον ονόμασε Πέτρο, ενώ την πίστη του απεκάλεσε πέτρα πάνω στην οποία απεφάσισε να οικοδομήσει την Εκκλησία Του. «Μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά… συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρά οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματ. ιστ’, 17, 18).

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο πρώτα στην Ιουδαία και Αντιόχεια ακολούθως στη Μικρά Ασία και κατέληξε στη Ρώμη. Επειδή εκεί ενίκησε με υπερφυσικό τρόπο το μάγο Σίμωνα, σταυρώθηκε από τον αυτοκράτορα Νέρωνα κατακέφαλα, (πάνω τα πόδια – κάτω το κεφάλι), όπως ο ίδιος το ζήτησε και έτσι έλαβε το άφθαρτο στεφάνι του μαρτυρίου, μεταξύ των ετών 66 και 69, αφού άφησε δύο καθολικές επιστολές στην Εκκλησία του Χριστού.

Δευτερος είναι ο Ανδρέας, ο Πρωτόκλητος, ο αδελφός του Πέτρου.

Υπήρξε ενωρίτερα μαθητής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, αλλά τον εγκατέλειψε για να ακολουθήσει τον Χριστό. Προσέλκυσε και τον αδελφό του λέγοντας: «Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν». Θεωρείται ιδρυτής της Εκκλησίας της Κων/πόλεως.

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο σε όλα τα παραθαλάσσια μέρη της Μαύρης θάλασσας, Βιθυνίας και Βυζαντίου. Αργότερα μέσω Θράκης και Μακεδονίας κατήλθε μέχρι την Αχαία. Στην Πάτρα ενήργησε πολλά θαύματα και επειδή πολλοί επίστευαν στον Χριστό ο Ανθύπατος της πόλεως Αιγεάτης εκάρφωσε τον Απόστολο του Χρίστου σε ένα Σταυρό ανάποδα κι’ εκεί παρέδωσε το πνεύμα του. Το λείψανό του μετά από πολλά χρόνια μεταφέρθηκε στο Ναό των Αγίων Αποστόλων Κωνσταντινουπόλεως.

Τρίτος Απόστολος είναι ο Ιάκωβος, ο του Ζεβεδαίου, αδελφός του Ιωάννου του Θεολόγου και Ευαγγελιστού. Είναι ο τρίτος της τριάδος Απόστολος, τον οποίον ο Κύριος ελάμβανε μαζί με τον Πέτρο και Ιωάννη ιδιαιτέρως στις προσευχές, αλλά και στη Μεταμόρφωσή Του.

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο σ’ ολόκληρη την Ιουδαία. Ο Ηρώδης όμως ο Άγρίππας για την πολλή παρρησία που είχε, τον εθανάτωσε με μαχαίρι το 44 μ.Χ. και έτσι έγινε ο δεύτερος μάρτυρας της πίστεώς μας μετά τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο ( 43 μ.Χ.).

Τέταρτος είναι ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και Θεολόγος, αδελφός του Ιακώβου. Είναι ο Απόστολος που αγαπήθηκε από τον Χριστό «σφόδρα» και ο επιπεσών επί το στήθος Αυτού. Ο Ιωάννης έχει λάβει τα περισσότερα επίθετα: Απόστολος, Ευαγγελιστής, Θεολόγος, Μαθητής της αγάπης, Ηγαπημένος μαθητής, Επιστήθιος, Παρθένος, Βοανεργές – υιός της Βροντής.

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μικρά Ασία. Εξορίστηκε στην Πάτμο, όπου πλήθη απίστων προσήλθαν στο Χριστιανισμό. Όταν επέστρεψε στην Εφεσο αναπαύθηκε εν ειρήνη (περίπου 95 χρονών). Ενωρίτερα μας άφησε το Ευαγγέλιό του, τρεις Καθολικές επιστολές και την Αποκάλυψη.

Πέμπτος Απόστολος του Χριστού είναι ο Φίλιππος ο από Βηθσαιδά της Γαλιλαίας, συμπατριώτης του Ανδρέου και Πέτρου.

Είναι αυτός που είπε στο Ναθαναήλ «ον έγραψε Μωσής και Προφήται ευρήκαμεν,Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ τον από Ναζαρέτ» (Ιω. α’, 46).

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μικρά Ασία (Λυδία και Μυσία) και στην Ιεράπολη μαζί με τον Βαρθολομαίο (Ναθαναήλ) και την αδελφή του Μαριάμνη. Μαρτύρησε τρυπημένος στους αστραγάλους και καρφωμένος σ’ ένα ξύλο στην Ιεράπολη. Λόγω σεισμού που ακολούθησε οι συνοδοί του αφέθησαν ελεύθεροι.

Έκτος είναι ο Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ. Όταν ο φίλος του Φίλιππος του είπε για τον Χριστό τ’ ανωτέρω και πλησίασε, ο Χριστός τον προϋπάντησε λέγοντας: «Ίδε αληθώς Ισραηλίτης, εν ω δόλος ουκ έστι» (Ιω. α’, 48).

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο στους Ινδούς, οι οποίοι ονομάζονταν Ευδαίμονες και τους παρέδωσε το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. Από τους απίστους όμως σταυρώθηκε στην Ουρβανούπολη. Εκεί παρέδωσε το πνεύμα του και έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου.

Έβδομος Απόστολος είναι ο Θωμάς που λεγόταν και Δίδυμος.

Είναι ο Μαθητής που για την απιστία του είπε ο Κύριος: «Μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός» (Ιω. κ’, 27) και αυτός ψηλαφώντας Τον είπε: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (κ’, 28).

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο του Χριστού στους Παρθους, Μήδους, Πέρσες και Ινδούς. Ο Βασιλεύς των τελευταίων, επειδή ο Θωμάς εβάπτισε και τον υιό του, τον φυλάκισε και τελικά τον καταδίκασε σε θάνατο: Οι στρατιώτες τον κατατρύπησαν με τις λόγχες τους.

Όγδοος είναι ο Ματθαίος, ο Τελώνης, αδελφός του Ιακώβου του Αλφαίου. Είναι αυτός που ακολούθησε τον Χριστό αφού εγκατέλειψε «την υπηρεσίαν του». Μετά το μεγάλο δείπνο που προσέφερε στον Χριστό έγινε Απόστολος και Ευαγγελιστής. Το Ευαγγέλιό του το έγραψε στην Αραμαική γλώσσα οκτώ χρόνια μετά την Πεντηκοστή, αργότερα όμως μεταφράστηκε στα Ελληνικά.

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο στους Παρθους και Μήδους στους οποίους ίδρυσε Εκκλησία, μετά από πολλά θαύματα που έκανε σ’ αυτούς. Τελικά θανατώθηκε από τους απίστους διά πυράς.

Ένατος είναι ο Ιάκωβος ο υιός του Αλφαίου, αδελφός του Λευί δηλ. του Ματθαίου. Λέγεται και Ιάκωβος ο μικρός, προς διάκριση από τον Ιάκωβο το μεγάλο, τον αδελφό του Ιωάννου, αλλά και προς διάκριση από τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο.

Ο τόπος στον οποίο εκήρυξε ο Απόστολος Ιάκωβος δεν είναι εξακριβωμένος. Αναγράφεται ότι εκήρυξε στα έθνη και ονομάστηκε σπέρμα θείο. Κηρύττοντας και ελέγχοντας τους απαίδευτους λαούς κρεμάστηκε σε σταυρό και έτσι παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό.

Δέκατος Απόστολος είναι ο Σίμων ο Κανανίτης δηλ. ο Ζηλωτής, από την Κανά της Γαλιλαίας. Ο Σίμων ανήκε στο κόμμα των Ζηλωτών (που στα Αραμαικά ο ζηλωτής λέγεται Κanana και με Ελληνική κατάληξη Κανανίτης = Ζηλωτής) και διατήρησε την ονομασία του αυτή και ως Απόστολος, (όπως και ο Ματθαίος ο Τελώνης).

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο του Χριστού στη Μαυριτανία και γενικά στην Αφρική. Τελικά μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο.

Ενδέκατος είναι ο Ιούδας Ιακώβου, τον οποίο ο Ματθαίος ονομάζει Λεββαίο ή Θαδδαίο. Ο Ιούδας, δηλαδή αυτός διακρινόμενος από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, τον προδότη, είναι αδελφός του Ιακώβου του Αδελφοθέου και επομένως υιός του Ιωσήφ του μνήστορος. Άρα είναι «αδελφός» του Κυρίου. Λεββαίος σημαίνει θαρραλέος και Θαδδαίος (στα Αραμαικά) σημαίνει μεγάθυμος, μεγαλόψυχος. Είναι συγγραφεύς της Καθολικής επιστολής Ιούδα.

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία και εφώτισε τα ευρισκόμενα στη χώρα αυτή έθνη. Πήγε και στην Εδεσσα, όπου εθεράπευσε τον Τοπάρχη. Τελικά τον κρεμάσανε και τον θανάτωσαν με εκτοξευόμενα βέλη.

Δωδέκατος Απόστολος του Χριστού είναι ο Ματθίας, στη θέση του προδότη Ιούδα. Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι Απόστολοι, αφού επιλέξανε δύο, τους καταλληλότερους από τους εβδομήκοντα Αποστόλους, έβαλαν κλήρο «και προσευξάμενοι… έπεσεν ο κλήρος επί Ματθίαν και συγκατεψηφίσθη μετά των ένδεκα Αποστόλων» (Πραξ. α’, 24.26).

Εκήρυξε το Ευαγγέλιο του Χριστού στην Αιθιοπία και αφού υπέμεινε πολλά βασανιστήρια από τους απίστους παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού.

Οι ανωτέρω πανεύφημοι Απόστολοι, οι δώδεκα και οι ανήκοντες στον ευρύτερο κύκλο των εβδομήκοντα, μαζί με τις σεπτές Μυροφόρες και πιστές ακόλουθες του Κυρίου, αυτοί όλοι, που ήσαν εκατόν είκοσι (120) στον αριθμό (Πραξ. α’, 15), πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν εβαπτίστηκαν με το βάπτισμα δι’ ύδατος, αλλά βαπτίστηκαν την ημέρα της Πεντηκοστής «εν Πνεύματι Αγίω».

Πρώτον γιατί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει φανερά ότι ο Ιησούς δεν έβαπτιζε «…ο Ιησούς ουκ έβαπτιζε, αλλ’ οι Μαθηταί αυτού» (Ιω. δ’, 2) και δεύτερον γιατί ο μεν Πρόδρομος εκήρυξε λέγοντας για τον Κύριο: «Εγώ μεν βαπτίζω υμάς εν ύδατι, αυτός δε βαπτίσει υμάς εν Πνεύματι Αγίω και πυρί» (Λουκ. γ’, 16), ο δε Χριστός το εβεβαίωσε λέγοντας: «Ιωάννης μεν έβαπτισε ύδατι, υμείς δε βαπτισθήσεσθε εν Πνεύματι Αγίω ου μετά πολλας ταύτας ημέρας» (Πραξ. α’, 5). Η υπόσχεση αυτή του Κυρίου πραγματοποιήθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής: «Και εγένετο άφνω εκ του ουρανού ήχος ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας… και ώφθησαν αυτοίς διαμεριζόμεναι γλώσσαι ωσεί πυρός, εκάθισε τε εφ’ ένα έκαστον αυτών και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου» (Πραξ. β’, 2-4). Γι’ αυτό δεν χρειάστηκαν άλλο βάπτισμα. Το ίδιο πιστοποιεί και ο θείος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγοντας ότι το υπερώον στο οποίο κατήλθε το Άγιον Πνεύμα, έγινε κολυμβήθρα στην οποία βαπτίστηκαν όλοι οι Απόστολοι και οι λοιποί εκεί ευρισκόμενοι. Αλλά και ο Άγιος Χρυσόστομος, στην ερμηνεία του Ευαγγελίου, αναφέρει ότι οι Απόστολοι βαπτίστηκαν από το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.

1. Ο Άγιος Νικόδημος, δεύτερο Απόστολο, αναφέρει, τον Παύλο, το σκεύος εκλογής του Χριστού, ο οποίος υπερνίκησε όλους τους Αποστόλους στο ζήλο της πίστεως και στους κόπους. Αυτός εκήρυξε τον Χριστό από Ιεροσολύμων μέχρι του Ιλλυρικού, όπως ο ίδιος αναφέρει και έφθασε στη Ρώμη αποκεφαλίστηκε.

Πηγή: agiazoni.gr/ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ