Τρείς Ιεράρχες: Οι Μεγάλοι της Εκκλησίας και της Ιστορίας.

 

 

ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ: Η ελληνική παιδεία και ο πολιτισμός έχουν τη δική τους εορτή. Στις 30 Ιανουαρίου εορτάζουν μαζί με την Εκκλησία μας τη μνήμη τριών ξεχωριστών προσωπικοτήτων της παγκόσμιας ιστορίας, των ισάριθμων Ιεραρχών, του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Τιμώντας εκείνους, τιμούμε μαζί όλα τα ευγενή ανθρώπινα επιτεύγματα και τον πολιτισμό, διότι αυτοί τα βίωσαν και τα καλλιέργησαν στο έπακρο και γι’ αυτό δικαίως καθιερώθηκαν προστάτες τους.

Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας το 330. Οι γονείς του Βασίλειος και Εμμέλεια, μαζί με τη γιαγιά του Μακρίνα, φρόντισαν να γεμίσουν την ψυχή του με ευσέβεια και αγάπη για την Εκκλησία. Σπούδασε στις πιο ονομαστές σχολές της εποχής του, με αποκορύφωμα τις φιλοσοφικές σχολές των Αθηνών.

Εκεί , μαζί με το φίλο του Γρηγόριο το Ναζιανζηνό, σπούδασε τέσσερα χρόνια (351-355), φιλοσοφία, νομικά, ρητορική, γεωμετρία, αστρονομία, μουσική και ιατρική. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του επέστρεψε στην πατρίδα του και εργάστηκε ως δικηγόρος και δάσκαλος της ρητορικής.

Παράλληλα επισκέφτηκε διάφορα ονομαστά μοναστικά κέντρα προκειμένου να γνωρίσει την μοναχική ζωή. Το 360 αποσύρθηκε μαζί με το φίλο του Γρηγόριο σε ερημική τοποθεσία, κοντά στον Ίρη ποταμό του Πόντου, όπου μόνασε ως το 363 μελετώντας και συγγράφοντας.

Το 363 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη Καισάρεια, αναπτύσσοντας τεράστια φιλανθρωπική δράση. Το 370 εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Καισάρειας της Καππαδοκίας. Τότε αρχίζει ένα καταπληκτικό κοινωνικό έργο. Ίδρυσε την περίφημη «Βασιλειάδα», ένα τεράστιο συγκρότημα ευποιΐας, το οποίο περιλάμβανε νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, πτωχοκομείο, επαγγελματικές σχολές, κλπ.

Μέσα σε αυτό έβρισκαν καταφύγιο και βοήθεια χιλιάδες άνθρωποι. Κατά τον φοβερό λιμό του 367-368 έσωσε από βέβαιο θάνατο όλους τους φτωχούς της ευρύτερης περιοχής της Καισάρειας. Ταυτόχρονα ανέπτυξε τεράστια ποιμαντική και συγγραφική δράση. Υπήρξε δεινός θεολόγος, μέγας συγγραφέας, του οποίου το έργο αποτελεί μέχρι σήμερα πρωτοπόρο. Εξαιτίας του φιλάσθενου οργανισμού του και του αφάνταστου κόπου του έργου του πέθανε νέος 49 ετών την 31 Δεκεμβρίου του 378. Η κηδεία του έγινε την 1η Ιανουαρίου του 379 με πρωτοφανείς εκδηλώσεις σεβασμού και τιμής από εχθρούς και φίλους. Η Εκκλησία μας την ημέρα αυτή τιμά την μνήμη του.

 Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος γεννήθηκε το 329 στην Ναζιανζό της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του Γρηγόριος και Νόννα εύποροι όντες έδωσαν μεγάλη μόρφωση μα και ευσέβεια στο παιδί τους. Φοίτησε στις ονομαστές σχολές της Καισάρειας της Καππαδοκίας, της Καισάρειας της Παλαιστίνης, της Αλεξάνδρειας και των Αθηνών. Όπως αναφέραμε εκεί γνωρίστηκε με τον Βασίλειο.

Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του γύρισε στην Ναζιανζό και προτίμησε να αφιερωθεί στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Μόνασε για ένα χρόνο μαζί με το Βασίλειο στον Ήρι ποταμό του Πόντου και στη συνέχεια χειροτονήθηκε επίσκοπος Σασίμων. Το 379 σύνοδος επισκόπων της Αντιόχειας αποφάσισε να μεταβεί ο Γρηγόριος στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να αντιμετωπισθεί η αρειανική λαίλαπα στην Βασιλεύουσα. Με ορμητήριο ένα μικρό ναό κήρυττε στα πλήθη και σε μικρό χρονικό διάστημα κατόρθωσε να αναχαιτίσει την αίρεση.

Το 380 αναδείχτηκε αρχιεπίσκοπος της Κωνσταντινούπολης χωρίς ουσιαστικά να το επιθυμεί. Όταν κάποιοι αμφισβήτησαν την εκλογή του για τυπικούς λόγους παραιτήθηκε και επέστρεψε στην Καππαδοκία, ζώντας το υπόλοιπο του βίου του με προσευχή, άσκηση, φιλανθρωπία και ησυχία. Συνέγραψε τεράστιο θεολογικό και ποιητικό έργο. Πέθανε στις 25 Ιανουαρίου του 390. Την ημέρα αυτή τιμά η Εκκλησία τη μνήμη του.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 354. Ο πατέρας του ήταν ειδωλολάτρης, τον οποίο μετέστρεψε στον Χριστιανισμό η σύζυγός του και μητέρα του Ιωάννη υπέροχη Ανθούσα. Αφού ολοκλήρωσε την εγκύκλιο μόρφωσή του, προσκολλήθηκε στον ονομαστό ειδωλολάτρη Λιβάνιο ώστε να συμπληρώσει τις σπουδές του στην ρητορική και τη φιλοσοφία. Η επίδοσή του ήταν τέτοια ώστε ο Λιβάνιος τον προόριζε για διάδοχό του στη Σχολή!

Αμέσως μετά σπούδασε Θεολογία στην ονομαστή Θεολογική Σχολή της Αντιόχειας. Άσκησε για λίγο χρόνο το επάγγελμα του ρήτορα, στο οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Όμως πολύ γρήγορα εγκατέλειψε την κοσμική δόξα, το προσοδοφόρο επάγγελμα και τις ιαχές του πλήθους και αφιερώθηκε στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Το 380 χειροτονήθηκε διάκονος και το 385 πρεσβύτερος στην Αντιόχεια. Για δεκατρία ολόκληρα χρόνια εργάστηκε δραστήρια και αναδείχθηκε πρότυπο ποιμένα, διδασκάλου και κοινωνικού εργάτη. Πλήθος αναξιοπαθούντων έβρισκαν κοντά του πνευματική και υλική στήριξη.

Το 398 οδηγήθηκε παρά τη θέλησή του να αναλάβει το θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ως Αρχιεπίσκοπος της Βασιλεύουσας ανέλαβε έναν τιτάνιο αγώνα κατά της διαφθοράς και της ακολασίας που είχε επικρατήσει στην πλούσια πρωτεύουσα του κράτους. Ξεκίνησε το ξεκαθάρισμα από την Εκκλησία και έφτασε μέχρι τα ανάκτορα και ιδιαίτερα στηλίτευσε την διεφθαρμένη αυτοκράτειρα Ευδοξία Ήρθε σε ρήξη με τους ισχυρούς του χρήματος και της κρατικής εξουσίας.

Όλοι αυτοί κατόρθωσαν ακόμα και με απόφαση ψευδοσυνόδου (Ιέρειας του 407) να εξοριστεί δύο φορές στον Πόντο. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 δεν άντεξε τις κακουχίες και πέθανε καθ’ οδόν στα βάθη της Αρμενίας.

Το έργο του Ιωάννη υπήρξε τεράστιο. Το συγγραφικό του έργο κολοσσιαίο. Η κοινωνική του προσφορά ανεκτίμητη. Η Εκκλησία μας του προσέδωσε τον τίτλο Χρυσόστομος, διότι υπήρξε πραγματικά ο μεγαλύτερος Πατέρας ρήτορας, το γλυκόλαλο αηδόνι της Εκκλησίας, όπως παρατηρεί σύγχρονος στοχαστής.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 13 Νοεμβρίου.

Η τριάδα των κορυφαίων αυτών ιεραρχών της Εκκλησίας μας, έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση των πιστών, αλλά και της ανθρώπινης ιστορίας, ως οι φωτεινές εκείνες προσωπικότητες οι οποίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του παγκόσμιου πολιτισμού. Είναι οι εκπρόσωποι μιας πλειάδας φωτόμορφων πατέρων της Εκκλησίας μας οι οποίοι όχι μόνο διέσωσαν ό,τι πολύτιμο είχε δημιουργήσει η ανθρώπινη διάνοια ως τότε, κυρίως των ελλήνων, αλλά μέσα στο πνεύμα του φωτός, της ελευθερίας και της αγάπης της απαράμιλλης διδασκαλίας του Χριστού, συνέθεσαν τον νέο πολιτισμό του κόσμου, τον ελληνοχριστιανικό.

Οι τρεις Ιεράρχες έχουν καθιερωθεί ως οι προστάτες των γραμμάτων και του πολιτισμού από τον 10ο κιόλας αιώνα από τον φωτισμένο επίσκοπο Ευχαϊτών Ιωάννη Μαυρόποδα. Εκείνος είχε βάλλει τέλος στην ιερή διαμάχη στους κόλπους της Εκκλησίας για το ποιος από τους τρεις Ιεράρχες υπήρξε ο πιο σπουδαίος. Τέτοια ήταν η επίδραση των μεγάλων αυτών προσωπικοτήτων στη συνείδηση των πιστών! Έτσι από τότε στην ιερή κοινή μνήμη τους (30 Ιανουαρίου) μαζί με αυτούς τιμώνται τα γράμματα και εορτάζουν οι παράγοντες της παιδείας, διδάσκοντες και διδασκόμενοι.

Οι υπέροχες φωτεινές αυτές προσωπικότητες αποτελούν την ηχηρή απάντηση σε όσους είτε από άγνοια, είτε από σκόπιμη εμπάθεια συκοφαντούν τον Χριστιανισμό ως δήθεν σκοταδιστικό σύστημα, το οποίο κατάστρεψε τον αρχαίο πολιτισμό και οδήγησε την ανθρωπότητα στο σκοτεινό μεσαίωνα. Οι τρεις Ιεράρχες, και το σύνολο σχεδόν των πατέρων της Εκκλησίας μας, υπήρξαν φορείς υψηλής μορφωτικής στάθμης. Ο Μέγας Βασίλειος κατείχε όλη σχεδόν τη γνώση της εποχής του, ήταν θεολόγος, φιλόλογος, ιατρός, γεωμέτρης, φυσιοδίφης, νομικός, ρήτορας, μουσικός, κλπ.

Ο Γρηγόριος υπήρξε μέγας θεολόγος, απαράμιλλος ποιητής αρχαϊκών στίχων, ρήτορας και φιλόσοφος. Χάρη στην κολοσσιαία μόρφωσή του διετέλεσε καθηγητής των ονομαστών φιλοσοφικών σχολών των Αθηνών! Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπήρξε ονομαστός ρήτορας, νομικός, θεολόγος, άριστος φιλόλογος και απαράμιλλος χειριστής του λόγου, γι’ αυτό ονομάστηκε και Χρυσόστομος. Ο ονομαστός εθνικός δάσκαλός του Λιβάνιος είχε πει με πίκρα πως τον υπέροχο αυτό μαθητή του τον κέρδισε ο Χριστιανισμός και έτσι ο εθνισμός έχασε μια σπάνια πνευματική προσωπικότητα!

Η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος που έζησαν ήταν εποχή μεταβατική, έντονων πνευματικών συγκρούσεων. Ο αρχαίος κόσμος έδυε κάτω από την ιστορική αναγκαιότητα και μια νέα πραγματικότητα έπαιρνε τη θέση του στο πνευματικό στερέωμα, ο Χριστιανισμός. Αυτή η μετάβαση δεν έγινε χωρίς συγκρούσεις και τριβές. Ο θνήσκων εθνισμός ανθίστατο με όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει. Η θλιβερή περίπτωση του ψευτορομαντικού Ιουλιανού (361-363) να νεκραναστήσει την ειδωλολατρία με τη βία και τους διωγμούς κατά του Χριστιανισμού, χωρίς φυσικά αποτέλεσμα, αποτελεί μια φανερή πτυχή της ταραγμένης εκείνης εποχής.

Οι εν λόγω πατέρες όμως όχι μόνο είδαν την, χωρίς πισωγύρισμα, ροή των ιστορικών πραγμάτων αλλά συνέβαλλαν θετικά σ’ αυτό. Παράλληλα κράτησαν συνετή στάση μπροστά στις βαρβαρότητες του εθνισμού. Είναι χαρακτηριστική η επιστολή του Γρηγορίου προς τον φίλο του και πρώην συμμαθητή του Ιουλιανό. Προέτρεπε τον φανατικό αυτοκράτορα να μελετήσει καλλίτερα τον ελληνισμό ώστε να διδαχθεί μέσα από αυτόν ότι δεν δικαιολογούνται διωγμοί και κακουργίες στο όνομα αυτού. “Το ελληνίζειν εστί πολυσήμαντον” τόνιζε ο σοφός ιεράρχης. Μετά την επιστολή αυτή ο θηριώδης αυτοκράτορας άρχισε να αλλάζει στάση κατά των Χριστιανών.

Οι τρεις Ιεράρχες δεν ήταν μόνο θιασώτες του λόγου, αλλά και ακάματοι εργάτες του έργου. Μια σύντομη ματιά στο βίο τους, μας βεβαιώνει για το πολύπλευρο ποιμαντικό, κοινωνικό και πνευματικό τους έργο. Όπως προαναφέραμε η περίφημη και μοναδική “Βασιλειάδα” του Μ. Βασιλείου στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, οι τιτάνιοι αγώνες κατά των αρειανών της Κωνσταντινούπολης του Γρηγορίου και το θαυμαστό φιλανθρωπικό έργο του Χρυσοστόμου στην Αντιόχεια και μετά στην Κωνσταντινούπολη, είναι κάποιες από τις δραστηριότητές τους.

Παράλληλα μας άφησαν ένα απέραντο συγγραφικό έργο, στο οποίο διασώζεται όχι μόνο ο μοναδικός ελληνικός λόγος και ό,τι καλό είχε δημιουργήσει η αρχαιότητα. Αναφέρω για παράδειγμα τους 17.000 ποιητικούς στίχους του Γρηγορίου οι οποίοι είναι εφάμιλλοι των έργων των μεγάλων ποιητών της ελληνικής αρχαιότητας. Αναφέρω ακόμα και τις προτροπές του Βασιλείου ώστε να ωφεληθούν οι νέοι μελετώντας επιλεκτικά τους έλληνες σοφούς και συγγραφείς.

Οι μεγάλοι αυτοί πατέρες δεν καλλιέργησαν στα πρόσωπά τους μόνο το πνεύμα, αλλά και την αρετή. Τα ιερά συναξάριά τους αναφέρονται με λεπτομέρειες στην καλλιέργεια και τη βίωση των αρετών στην καθημερινή τους ζωή. Παροιμιώδης υπήρξε , για παράδειγμα, η ακτημοσύνη του Βασιλείου, η γλυκύτητα και η ευγένεια του χαρακτήρα του Γρηγορίου και η συμπόνια προς τους ενδεείς του Χρυσοστόμου. Τα γνήσια ανθρώπινα πρότυπα, που σκιαγραφούσαν στα συγγράμματά τους, μιμούνταν πρώτοι αυτοί.

Οι τρεις αυτοί μεγάλοι “φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος” πρέπει να αποτελούν και στις ασέληνες σκοτεινές μέρες μας φωτεινά ορόσημα και πνευματικοί δείκτες τόσο όλων των παραγόντων της παιδείας όσο και όλων των σκεπτόμενων ανθρώπων.

Ο πνευματικός αποπροσανατολισμός και η πολιτιστική πενία της εποχής μας επιβάλλει να στραφούμε στις καθάριες πνευματικές πηγές των προγόνων μας, να ενστερνιστούμε τις διαχρονικές ιδέες τους, όπως αυτές καλλιεργήθηκαν μέσα στην ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε από το πνευματικό τέλμα που μας εγκλώβισε η σύγχρονη απολυτοποίηση της τεχνολογίας σε βάρος του πνευματικού πολιτισμού.

 

 

ΕΟΡΤΙΟ ΒΡΑΔΥΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 30/1/25 ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.

 

 

                                              ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ

 Επί τη ιερά μνήμη των Αγίων Τριών Ιεραρχών, Προστατών των Γραμμάτων, η Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς συνδιοργανώνει με το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, εόρτιο βραδυνό την Πέμπτη (30/01) στις 18:30 στην αίθουσα συνεδρίων του Πανεπιστημίου Πειραιώς (Καραολή Δημητρίου 80).

  Ομιλία θα πραγματοποιήσει ο Σεβασμιώτατος Mητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ με θέμα «Ο άνθρωπος κατά τους Τρεις Ιεράρχες και ο ‘μετάνθρωπος’ κατά την τεχνολογία».

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Εκδήλωση τιμής από τα Κέντρα Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολές Γονέων της Ι.Μ. Πειραιώς.

  

 

Εκδήλωση τιμής της Αγίας Οικογένειας του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, προστάτιδος των Κέντρων Γάμου και Στηρίξεως Οικογένειας – Σχολών Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς πραγματοποιήθηκε χθες Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2025, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου, και πιο συγκεκριμένα των Ιερών Ναών:  Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (Μητροπολιτικός Πειραιώς), Θείας Αναλήψεως Δραπετσώνας (Μητροπολιτικός Δραπετσώνας), Αγίου Ιωάννου Ρέντη (Μητροπολιτικός Αγ. Ιωάννου Ρέντη) ,Αγίου Νικολάου συμπολιούχου Πειραιώς, Αγίου Βασιλείου, Αγίων Αναργύρων Καραβά, Αγίου Παντελεήμονος πολιούχου Δραπετσώνας, Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, Υπαπαντής Ταμπουρίων, Αγίας Σοφίας, Αγίου Ελευθερίου Καμινίων, Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως και Προφήτου Ηλιού Καστέλλας.

Στην εκδήλωση τελέστηκε η ευλογία και η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης Βασιλόπιτας από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς και Φαλήρου κ. Σεραφείμ. Παρώντες ήταν ο Θεοφολέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, ο Πρόεδρος των Κέντρων Πρωτοπρεσβύτερος Βασιλείος Τσιμούρης, ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Σιγάλας, Διευθυντής των Κέντρων, ο Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Θεοχαράκης υπεύθυνος του Κέντρου Στηρίξεως Οικογένειας και Γάμου -Σχολής Γονέων του Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριάκειου καθώς και όλων των υπευθύνων Ιερέων των Κέντρων.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε επίκαιρη ομιλία από τον  Πρωτοπρεσβύτερο Μιλτιάδη Ζέρβα, προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίας Αικατερίνης Καστέλλας και Διευθυντή του Περιοδικού ‘’Πειραϊκή Εκκλησία’’ με θέμα: “Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν”.

Στην εκδήλωση έλαβαν μέρος, η παιδική χορωδία του Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου υπό τη διεύθυνση της κας Δήμητρας Μισκη και η χορωδία των Ιερών Ναών Αγίου Νικολάου συμπολιουχου Πειραιώς, Αγίου Νείλου και Παναγίας ‘’Ρόδον το Αμαραντον’’.

Στο τέλος της εκδήλωσης ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ απευθυνόμενος στους παρευρισκόμενους μεταξύ των άλλων είπε: «Έχουμε πει πολλές φορές, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο από αυτό το θαύμα, από το θαύμα του να αποβαίνουμε συνδημιουργοί με τον Θεόν. Και έρχεται ο Κύριος να ευλογεί την ένωση μας και εξ άκρας συλλήψεως εμείς να δημιουργούμε το σώμα, Εκείνος δε να δημιουργεί την ψυχή και αυτός ο άνθρωπος να είναι αιώνιος, να μην έχει όριο χρόνου, δηλαδή να μην ζήσει εκατό, πενήντα, εξήντα χρόνια, αλλά να είναι αιώνιος και να είναι κληρονόμος της Βασιλείας και να είναι πρόσωπο θεοειδές.

Τιμήσαμε τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, αυτόν τον τεράστιο οικουμενικό διδάσκαλο, που τον αποκάλεσε η Εκκλησία Τριαδικό Θεολόγο. Και πράγματι ήταν εκείνος που μαζί με τους άλλους Καππαδόκες Πατέρες θεμελίωσαν το Τριαδικό δόγμα, δηλαδή έκαναν απτό, κατανοητό το ‘’είναι’’ του Θεού σε εμάς και έτσι μας έδωσαν την εικόνα του Κυρίου μέσα μας. Και η πίστη πλέον μας εξάγει εις αναψυχήν, γιατί φαύλα δόγματα γεννούν φαύλο βίο.

Αυτός ο Άγιος εκβλάστησε από μια οικογένεια Αγίων, όπως και οι προστάτες των Κέντρων οικογένειας – Σχολών Γονέων, που είναι οι οικογενείς του Μεγάλου Βασιλείου και ο Όσιος Ξενοφών, η σύζυγος του Οσία Μαρία και τα τέκνα τους που αύριο εορτάζουν. Βλεπετε πόσο σημαντικό είναι να βιώνουν οι γονείς αυτή τη μέθεξη της Χάριτος του Θεού και έτσι προσφέρουν στην οικουμένη στήριγμα», σημείωσε εν κατακλείδι ο Σεβασμιώτατος.

Τέλος ευχαρίστησε όλους τους παρευρισκόμενους για την παρουσία τους, ευχόμενος καταλλήλως για την νέα χρονιά.

 
Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Μητροπολίτης Πειραιώς: Δεν μπορεί η ψυχή του ανθρώπου να γεμίσει από πνευματική ευδαιμονία με τα υλικά πράγματα.

 

Την αρχαιοπρεπή Θεία Λειτουργία του Αγίου Γρηγορίου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινούπολεως του Θεολόγου η οποία «έρχεται από την πολιά αρχαιότητα, από την Εκκλησία της Αλεξανδρείας και ανήκει στη λεγόμενη Αλεξανδρινή λειτουργική παράδοση», τέλεσε χθες Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2025 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, συμπολιούχου Πειραιώς.

Ο Σεβασμιώτατος κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του αναφέρθηκε στον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο και στον Αρχιτελώνη Ζακχαίο, που μας διδάσκουν διαχρονικές αλήθειες για την πίστη, την πνευματική πληρότητα και την αξία της οικογένειας.

Η Θεία Λειτουργία του Αγίου Γρηγορίου «αναφέρεται στον Θεό Λόγο, για αυτό και καλείται ‘’η λειτουργία του Λόγου’’, σημείωσε αρχικά ο Σεβασμιώτατος, αναφέροντας πως «από την πνευματική της διάστρωση παραπέμπει στον μεγάλο Θεολόγο της Εκκλησίας, στον Άγιο Γρηγόριο, τον αποκληθέντα και Τριαδικό Θεολόγο, διότι», όπως χαρακτηριστικά είπε, «δια των ιερών του κειμένων και λόγων», «μας εδώρισε την Τριαδική Θεολογία, δηλαδή απτοποίησε, έκανε κατανοητή την υπερχρονική και πανάχραντη φύση του Παναγίου Θεού».

«Όπως Εκείνος είναι Τριαδικός» «έτσι και εμείς είμεθα Τριαδικώς δημιουργημένοι. Για αυτό και έχουμε τα δώρα της Τριάδος: νου, λόγο και πνεύμα που ζωοποιεί και το σώμα μας», συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος και τονίζοντας πως ο Άγιος Γρηγόριος, μαζί με όλες τις άλλες του αρετές ήταν ταυτόχρονα και αγωνιστής της πίστεως, πρόσθεσε: «Συγκρότησε την Αγία Β΄ Οικουμενική Σύνοδο του 381 και υπεράσπισε το Δόγμα του Παναγίου Πνεύματος, του Ζωοποιού Πνεύματος, του εκ του Πατρός εκπορευομένου». «Υπήρξε ευκλεής γόνος μιας Αγίας Οικογένειας. «Ανεβλάστησε από την ευσέβεια, την πιστότητα, τον αγιασμό των αγίων γονέων του, του Επισκόπου Ναζιανζού Αγίου Γρηγορίου και της Αγίας Μητρός του Νόννας. Σε αυτή την οικογένεια ανετράφη. Για αυτό και οι έτεροι δύο βλαστοί της οικογένειας, ο αδελφός του Καισάριος και η αδελφή του Γοργονία ανεδείχθησαν και αυτοί άγιοι».

«Από μια τέτοια κατ’ οίκον Εκκλησία ανεβλάστησε ο Οικουμενικός Διδάσκαλος» «και καταδεικνύει αυτό το γεγονός το πόσο πολυτίμητη αξία και δυναμική έχει η αγία οικογένεια, την οποίαν ευλογεί η Εκκλησία με το ύψιστο και μέγα Μυστήριο του γάμου, του εν Χριστώ γάμου», επεσήμανε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας με έμφαση πως «για αυτό και σήμερα που η οικογένεια ευτελίζεται, καταπολεμείται και αντικαθίσταται από πικρά και ανόητα σχήματα και κατασκευές δαιμονικής εμπνεύσεως, είναι επάναγκες να ανορθωθεί και πάλι στο βάθρο της πνευματικής της αληθείας και δυνάμεως».

«Σήμερα όμως» «τιμούμε και μία άλλη οικογένεια. Την οικογένεια του Οσίου Ξενοφώντος «μετά της αγίας του συζύγου Μαρίας και των δύο τέκνων τους Αρκαδίου και του Ιωάννου», συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, «κομίζουσα τον στέφανο της νίκης και αποδεικνύουσα ότι η ευσέβεια, η χρηστότητα, η δικαιοσύνη, η αλήθεια δεν είναι μόνο για τους μοναχούς, αλλά για όλους τους εις Χριστόν βεβαπτισμένους».

Ιδιαίτερη έμφαση, έδωσε ο Σεβασμιώτατος, στην Ευαγγελική περικοπή της ημέρας και τον Αρχιτελώνη Ζακχαίο, έναν άνθρωπο της εξουσίας και του πλούτου, που αναζήτησε τον Χριστό για να γεμίσει την “βαθιά υπαρξιακή του ανάγκη”. «Ένας άνθρωπος με μια κοινωνική θέση παμμεγίστη, εξουσιαστής, πάμπλουτος, ηγεμόνας της εποχής», σημείωσε, τονίζοντας: «Αυτός ο άνθρωπος σήμερα προσέρχεται ενώπιον μας για να μας καταδείξει πολυσήμαντες αλήθειες». «Είχε τον πλούτο και την εξουσία και τη δύναμη. Και όμως, όπως μας αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς δεν ήταν πλήρης, δεν ήταν γεμάτος, δεν ήταν ολοκληρωμένος, αλλά είχε μια βαθιά επιθυμία, μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να δει τον Κύριο, να δει τον Χριστό, να γνωρίσει Αυτόν για τον οποίον ήκουε ότι εξαγγέλλει τη Βασιλεία του Θεού. Τα πλούτη, η εξουσία, η δύναμη, οι ηδονές του βίου δεν μπορούσαν να γεμίσουν την ύπαρξή του, να του προσφέρουν την υπαρξιακή τελειότητα, για αυτό και αναζητούσε τον Χριστό».

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο «ηρωικό βήμα» που αποφάσισε να κάνει ο Ζακχαίος, ανεβαίνοντας «σε μία συκομορέα, σε ένα δένδρο, για να δει από εκεί ψηλότερα τον Χριστό. Και ήτο πράγματι ηρωικό το βήμα, γιατί αυτός ήταν ένας άρχοντας, ένας εξουσιαστής, ένας ισχυρός και αντιλαμβάνεστε όλοι ότι αυτό το βήμα του, να σκαρφαλώσει σε ένα δένδρο, τον ευτέλιζε απέναντι στα μάτια των συντοπιτών του, των άλλων οι οποίοι ευρίσκονται υπό την ισχυρή του εξουσία». «Όμως ο Ζακχαίος», συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, «κινούμενος από τον πόθο, τη σφοδρή επιθυμία να δει τον Χριστό, από μια πνευματική ανάγκη για την πλήρωση της υπάρξεώς του» «επετέλεσε αυτό το βήμα και ήταν η δύναμις η οποία εξήλθε από αυτόν και συνεκίνησε τον Χριστό».

«Εκπροσωπούσε ό,τι χειρότερο: την ρωμαϊκή εξουσία. Γιατί ρουφούσε το αίμα με τους φόρους του λαού. Και όμως, ο Χριστός βλέποντας το γνήσιο πόθο αυτού του ανθρώπου, ο Κύριος των οικτιρμών και των ελπίδων, κάνει αυτή την υψίστη κρίση», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας πως ο εξουσιαστής μεταπλάσσεται. «Αυτός ο άνθρωπος που έπινε το αίμα των συντοπιτών του, των συνανθρώπων του για να ικανοποιήσει τον πλούτο του, αλλά και την κοσμική ρωμαϊκή επιβολή και εξουσία, αλλάσσει. Γίνεται ένας άλλος άνθρωπος. Μετανοεί για όλα τα εγκλήματά του. Η προσέγγιση στον Χριστό επιφέρει αυτή την αλλαγή, την καλή αλλοίωση», συμπλήρωσε, η οποία τον φτάνει στο σημείο να δώσει τη μισή του περιουσία στους έχοντας ανάγκη, τους εμπεριστάτους και να αποκαταστήσει τετραπλάσια εκείνους που αδίκησε στη ζωή του. Τί κοσμογονία επιφέρει αυτή η ιλιγγιώδης, η ανεπανάληπτη προσέγγιση του Χριστού στη ζωή του. Ένα Ευαγγέλιο που είναι οδοδείκτης και για το δικό μας βίο».

«Δεν μπορεί η ψυχή του ανθρώπου να γεμίσει από ευδαιμονία πνευματική με τα υλικά πράγματα. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα, αλλά είναι και ψυχή αθάνατη. Και η αθάνατη ψυχή γεμίζει, πληρώνεται, μόνο με την κοινωνία της, με το αιώνιο πνεύμα, τον Πανάγιο και Πανακήρατο Θεό», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος ευχόμενος «η ζωή του Χριστού που μας χαρίζεται δια της Εκκλησίας Του, να πληρώσει τις καρδιές μας από την Ευλογία των Ουρανών και να μας χαρίζει πάντοτε την επίγνωση της ευθύνης και της ελευθερίας μας.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κυρού Αναστασίου, ο οποίος γεννήθηκε στον Πειραιά.

 ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ 26 IΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2025 ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ (ΖΑΚΧΑΙΟΥ) (Λουκ. ιθ΄ 1-10) (Α΄ Τιμ. δ΄ 9-15)

 

 "Ο Λόγος του Θεού στον Λαό του Θεού".

Σωτήρια ανάβαση

«Και προδραμών έμπροσθεν ανέβη επί συκομορέαν, ίνα ίδη αυτόν»

 Η πορεία διά μέσου της μετάνοιας καταξιώνει τον άνθρωπο σε πνευματικές κορυφογραμμές. Ακριβώς, σ’ αυτή τη χρονική στιγμή η Εκκλησία προβάλλοντας το παράδειγμα του Ζακχαίου, στέλνει το πιο ισχυρό μήνυμα στον άνθρωπο. Όσο και αν έχει πέσει στη ζωή του, όσο και αν βιώνει την τραγική οδύνη στο χώρο της αμαρτίας, όσο κι αν βρίσκεται στο περιθώριο της ζωής, η αγάπη του Κυρίου απλώνεται σ’ ένα εύρος που δεν μάς επιτρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας να βυθίζεται στο σκοτάδι της απελπισίας.

  Αντίθετα, η εκζήτηση της χάρης του Θεού, ανοίγει τους ορίζοντες της ελπίδας και της χαράς και μεταβάλλεται σε οδοδείκτη αληθινής ζωής. Αυτό έπραξε και ο Ζακχαίος, ο οποίος, ζητούσε μετά μανίας να ιδεί τον Ιησού. Γιατί ακριβώς γνώριζε ότι μόνο η αγάπη του προσφέρει την αληθινή σωτηρία.

Το ισχυρό παράδειγμα

Γιατί όμως η Εκκλησία επιμένει να προβάλλει ως παράδειγμα την περίπτωση του Ζακχαίου; Είναι ακριβώς μέσα απ’ αυτό που αποκρυπτογραφούνται μηνύματα ουράνιας ακτινοβολίας και αιώνιας εμβέλειας. Ο Ζακχαίος, δεν ήταν από τους ανθρώπους, απέναντι στον οποίο οι υπόλοιποι συνάνθρωποί του έτρεφαν εκτίμηση και σεβασμό. 

 Χρησιμοποιούσε κάθε είδος αδικίας, εκμετάλλευσης, καταπίεσης, απάτης. Ήταν ο τύπος του ανθρώπου, ο οποίος κατέκλεβε τους άλλους και ιδιαίτερα τις χήρες και τα ορφανά. Τους ανθρώπους αυτούς, όπως ο Ζακχαίος της περικοπής, συνήθως τούς έχουμε ξεγραμμένους αλλά και καταδικασμένους στην οδό της απώλειας. Και όμως, αυτός ο αμαρτωλός άνθρωπος, ζητούσε να δει τον Ιησού. Τι ήταν εκείνο που δημιούργησε μέσα του αυτή την επιθυμία; Οι αδικίες που διέπραττε καθημερινά τον είχαν χωρίσει τόσο από την αγάπη του Θεού όσο και από τους συνανθρώπους του. Αυτή η παγερή μοναξιά που βίωνε, όχι μόνο δεν τον έσπρωξε στην απελπισία, αλλά τον βοήθησε να μαζευτεί στον εαυτό του.

  Άφησε μια ισχυρή δύναμη που αναδυόταν από τα βάθη της ψυχής του να ενεργοποιηθεί για να αρχίσει να εισέρχεται στις τροχιές της θείας αγάπης και παρουσίας. Αυτή η δύναμη είναι η σφραγίδα της «εικόνας του Θεού» στον άνθρωπο. Αυτή η αρχοντική εικόνα που φέρει την θεία σφραγίδα, όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να κυριεύεται από την αμαρτία, αμαυρώνεται και αναποδογυρίζεται, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε την οδύνη της απουσίας του Θεού ως μια φοβερή τραγικότητα.

Η υπέρβαση

 Η υπέρβαση που αποτόλμησε ο Ζακχαίος, με την επιμονή του να επιζητεί να ιδεί τον Ιησού, βρίσκει την αντιστοιχία της στην κίνηση που καλούμαστε να κάνουμε όλοι στη ζωή μας. Ν’ αναζητούμε, σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόμαστε, το Αρχέτυπό μας, που είναι ο Χριστός. Είναι το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα. Όπου κι αν είμαστε, όσο κι αν έχουμε διολισθήσει στη ζωή, έχουμε τη δυνατότητα να αναζητήσουμε τον Χριστό και να συναντηθούμε μαζί του. 

 Όπως τότε ο Ζακχαίος, που δεν δίστασε προκειμένου να επιτύχει τον ευγενή αυτό στόχο ν’ «ανέβη επί συκομορέαν». Ο Ζακχαίος δεν πτοείται μπροστά στα ανυπέρβλητα εμπόδια που υψώνονται μπροστά του, φυσικά, κοινωνικά, ακόμα και πνευματικά. Τα πνευματικά αφορούν στην αμαρτωλότητά του, που τον κρατούσε σε απόσταση από την αγάπη του Θεού. Τα φυσικά αφορούσαν στο ότι ήταν μικρόσωμος. Τα κοινωνικά ήταν ακόμα πιο έντονα, αφού είχαν να κάνουν με μια φοβερή προκατάληψη και στιγματισμό, που απέρρεαν από το επάγγελμα του τελώνη που ασκούσε στην καθημερινή του ζωή.

 Τίποτε όμως από τα πιο πάνω δεν αναστέλλει την μεγάλη επιθυμία του Ζακχαίου να δει τον Χριστό. Πλημμύριζε ολόκληρη η ύπαρξή του από χαρά που έβλεπε το Πρόσωπο του Κυρίου. Η Πατερική σοφία μάς διδάσκει ότι, όποιος θέλγεται από τη θέα του προσώπου του Λυτρωτή, βρίσκεται σε ανεπτυγμένη πνευματική κατάσταση. Άλλωστε, ο Παράδεισός μας, ο Χριστός, είναι η θέα του Προσώπου Του, που μάς χαρίζει την ατέλειωτη μακαριότητα. Είναι «ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η απέραντος ηδονή των καθορώντων τού σού προσώπου το κάλλος το άρρητον».

Αγαπητοί αδελφοί, η οδός της εκζήτησης της θέας του Προσώπου του Χριστού, είναι η μόνη ασφαλής στη ζωή μας. Καταξιώνεται στις πιο υψιτενείς τροχιές. Αυτό το δρόμο που ακολούθησε ο Ζακχαίος, βάδισαν και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι κοσμούν το ευλογημένο στερέωμά της.

  Αυτό έπραξε και ο Ξενοφών ο όσιος μετά της συνοδείας του, των οποίων τη μνήμη τιμούμε σήμερα. Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός όταν λέει «θάρσει τέκνον, θάρσει θύγατερ», μάς παραπέμπει στην «εικόνα του Θεού» μέσα μας και την θεϊκή συγγένεια μας μαζί του, κατά τρόπο που μάς ελκύει πάντοτε στην αναζήτησή του. 

  Ας μη διστάσουμε, λοιπόν, μπροστά στην πιο ευλογημένη πρόσκληση αλλά και πρόκληση της ζωής μας. Η ευκαιρία προσφέρεται σε κάθε ώρα και στιγμή. Επιβάλλεται να την αδράξουμε.

 

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακὴ ΙE΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἰανουαρίου 2025

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἰανουαρίου 2025, Κυριακὴ ΙE΄ Λουκᾶ (Λουκ. ιθ΄ 1-10) 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, διήρχετο ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν ῾Ιεριχώ· καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗ­τος ἦν πλούσιος, καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν ᾿Ιησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μι­κρὸς ἦν. καὶ προδρα­μὼν ἔμπροσ­θεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι ἐ­κείνης ἤμελλε διέρχεσθαι. καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀ­να­βλέψας ὁ ᾿Ιησοῦς εἶδεν αὐ­τὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖ­ναι. καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων. καὶ ἰδόν­τες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁ­μαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε κα­τα­λῦσαι. σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑ­παρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐ­συκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν. εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴ­κῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν. ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

 Νεοελληνική Απόδοση

1 Και αφού εισήλθε εις την Ιεριχώ, διέβαινε την πόλιν. 2 Και ιδού υπήρχεν εκεί ένας άνθρωπος, ονόματι Ζακχαίος, και αυτός ήτο αρχιτελώνης και πολύ πλούσιος. 3 Και εζητούσε να ιδή τον Ιησούν, ποίος είναι, και δεν ημπορούσε ένεκα του πολλού πλήθους, διότι αυτός ήτο μικρός κατά το ανάστημα. 4 Και αφού έτρεξε εμπρός, ανέβηκε εις μία συκομορέαν, χωρίς να λογαριάση την θέσιν και την ηλικίαν του, δια να ίδη τον Ιησούν, διότι από τον δρόμον εκείνον θα επερνούσε.

 5 Και ο Κυριος αμέσως μόλις έφθασε στον τόπον της συκομορέας, ύψωσε τα μάτια του, τον είδε και είπε προς αυτόν· “Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα, διότι σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου”. 6 Και ο Ζακχαίος κατέβηκε γρήγορα και τον υπεδέχθη με μεγάλην χαράν. 7 Και όταν είδαν το γεγονός αυτό, εγόγγυζαν όλοι μεταξύ των και με αγανάκτησιν έλεγαν, ότι εμπήκε να καταλύση στο σπίτι αμαρτωλού ανθρώπου. 8 Εστάθη δε ο Ζακχαίος εμπρός στον Κυριον και του είπε· “Κυριε, ιδού, τα μισά από τα υπάρχοντά μου τα δίδω στους πτωχούς. Και αν τυχόν, σαν τελώνης που είμαι, αδίκησα με ψευδείς μαρτυρίας κάποιον και εισέπραξα περισσότερα, του τα επιστρέφω τετραπλάσια”.

 9 Ο Ιησούς ιδών την ειλικρινή μετάνοιαν του Ζακχαίου είπε προς αυτόν ότι “σήμερον στο σπίτι τούτο ήλθε σωτηρία εκ μέρους του Θεού, διότι και αυτός ο αρχιτελώνης είναι απόγονος του Αβραάμ, ο οποίος είχε λάβει από τον Θεόν υποσχέσεις δια την σωτηρίαν των απογόνων του. 10 Διότι ο υιός του ανθρώπου ήλθε να αναζητήση και σώση τον αμαρτωλόν άνθρωπον, που ομοιάζει με το χαμένο πρόβατο”.

***************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Κενὸ στὴν ψυχὴ

Μὲ τὴ λογικὴ αὐτὸ ποὺ συνέβαινε, ἦταν ἀνεξήγητο. Ὁ Ζακχαῖος, ἕνας πλούσιος ἀρχιτελώνης, μαθημένος στὶς ἀνέσεις, στὴν ὑλιστικὴ ζωή, ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος εἶχε ὅ,τι ἤθελε, ἀναζητοῦσε τώρα κάτι διαφορετικό. Ἤθελε νὰ δεῖ ἕνα διδάσκαλο τοῦ Νόμου, ὅπως θεωροῦσαν τότε τὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος μάλιστα ἦταν πάμπτωχος· δὲν εἶχε κάτι ὑλικὸ νὰ τοῦ προσφέρει.

Τὸ παράδοξο αὐτὸ γεγονὸς μᾶς δείχνει κάτι πολὺ σημαντικό. Μᾶς βεβαιώνει δηλαδὴ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν ἱκανοποιεῖται μὲ τὴν ἀπόκτηση κάποιων ὑλικῶν ἀγαθῶν. Εἶναι κάτι ἄλλο, πολὺ βαθύτερο, πολὺ ἀνώτερο· ἕνα δημιούργημα τοῦ Θεοῦ μὲ πνευματικὴ διάσταση· μιὰ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὁρατὸ σῶμα ἔχει καὶ ἀόρατη ψυχή. Ἡ δὲ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν χορταίνει μὲ τὸν πλοῦτο. Θέλει τὴ χαρὰ καὶ τὴν εἰρήνη, ποὺ μόνο ὁ Θεὸς χαρίζει. Τελικὰ διψᾶ τὸν Θεό. Ἐκεῖνον ἐπιθυμεῖ, μὲ τὴ δική του παρουσία χορταίνει. Ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὸν Θεὸ δὲν μπορεῖ νὰ χαρεῖ. Ὅταν μάλιστα κορεσθεῖ ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση τῆς ὕλης, τότε διαπιστώνει πιὸ ἔντονα τὸ ἀπλήρωτο κενὸ ποὺ δημιουργεῖ ἡ ἀπουσία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ψυχή του.

Ἡ εὐτυχία καὶ ἡ χαρὰ δὲν κρύβονται στὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Μόνο στὸν Θεὸ μποροῦμε νὰ βροῦμε αὐτὸ ποὺ τελικὰ ἀναζητοῦμε. Μόνο κοντά Του εἴμαστε «πεπληρωμένοι» (Κολασ. β΄ 10), ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Μόνο Ἐκεῖνος ἐκπληρώνει κάθε βαθύτερη ἀναζήτησή μας καὶ μᾶς χορηγεῖ ἀληθινὴ τέρψη καὶ εὐφροσύνη.

2. Τὸ πρῶτο βῆμα

Ὁ Ζακχαῖος, λόγῳ τοῦ χαμηλοῦ ἀναστήματός του καὶ τοῦ μεγάλου πλήθους ποὺ εἶχε συγκεντρωθεῖ, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ πετύχει τὸν σκοπό του, νὰ δεῖ δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦ, καθὼς θὰ διερχόταν ἀπὸ τὴν περιοχή του. Γι᾿ αὐτὸ ἔκανε κάτι παράτολμο· σκαρφάλωσε σ᾿ ἕνα δένδρο. Ἄλλωστε τοῦ ἀρκοῦσε καὶ μόνο ν᾿ ἀντικρίσει τὸν Κύριο, ἔστω καὶ ἀπὸ μακριά. Τοῦ ἔφθανε ἕνα βλέμμα του μόνο. Καὶ ὅμως, ὄχι μόνο κατάφερε ν’ ἀντικρίσει τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἐπιπλέον ὁ Χριστὸς τὸν πρόσεξε ἰδιαιτέρως, καθὼς διερχόταν. Τὸν κάλεσε μὲ τὸ ὄνομά του καὶ τοῦ ἀνακοίνωσε τὴν ἀπόφασή του νὰ φιλοξενηθεῖ στὸ σπίτι του. Τί μεγάλη τιμή, τἰ ἀνείπωτη χαρὰ γιὰ τὸν Ζακχαῖο! Λίγα ζήτησε, πολλὰ ὅμως τοῦ ἔδωσε ὁ Χριστός.

Αὐτὸ συμβαίνει σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ προσπαθεῖ νὰ πλησιάσει τὸν Κύριο. Ἕνα βῆμα κάνει, λίγη καλὴ διάθεση δείχνει, καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα τὰ ἐνεργεῖ ὁ Κύριος. Ἐκπληρώνεται ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Προφήτη: «Ἐγγίσατε τῷ Θεῷ, καὶ ἐγγιεῖ ὑμῖν» (Ἰακ. δ΄ 8). Πλησιάστε τὸν Θεό, ὁπότε θὰ σᾶς πλησιάσει καὶ Ἐκεῖνος, γιὰ νὰ σᾶς συναν­τήσει καὶ νὰ ἱκανοποιήσει τὶς βαθύτερες ἐπιθυμίες σας.

Ἂς κάνουμε τὸ πρῶτο βῆμα, τὴ μικρὴ προσπάθεια ποὺ μποροῦμε γιὰ νὰ Τὸν συναντήσουμε. Αὐτὸ ἀναλογεῖ σ᾿ ἐμᾶς. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα ἀνήκουν στὸν Κύριο. Ἐκεῖνος, βλέποντας τὴν εἰλικρινὴ διάθεσή μας, τὸν ἀγαθὸ πόθο μας, ὄχι μόνο θὰ μᾶς συναντήσει, ἀλλὰ καὶ θὰ μᾶς ἐπισκεφθεῖ, θὰ «ἐνοικήσει» ἐντός μας (Β΄ Κορ. ϛ΄ 16). Θὰ κατοικήσει μόνιμα στὴν καρδιά μας.

3. Ὁ Χριστὸς στὸ σπίτι μας

Ὁ Κύριος πράγματι ἐπισκέφθηκε τὸν Ζακχαῖο. Ὁ ἀρχιτελώνης συγκινήθηκε ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, μετανόησε εἰλικρινά, ὁμολόγησε δη­μόσια τὶς ἁμαρτίες του καὶ διαβεβαίωσε ὅτι θὰ ἀποκαταστήσει μὲ τὸ παραπάνω ὅσες ἀδικίες εἶχε κάνει, ἐπιπλέον μάλιστα ὅτι θὰ μοιράσει τὴ μισὴ περιουσία του ὡς ἐλεημοσύνη στοὺς φτωχούς. Ἄλλαξε πλέον ζωὴ ὁ ἄλλοτε ἁμαρτωλὸς ἀρχιτελώνης. Ὁ Χριστὸς δὲ ἐπιβράβευσε τὴ μετάνοιά του, λέγοντας στοὺς παρόντες: «Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο». Σήμερα, μὲ τὴν ἐπίσκεψή μου στὸ σπίτι αὐτό, ἦλθε ἡ σωτηρία τόσο στὸν οἰκοδεσπότη, ὅσο καὶ στοὺς οἰκείους του. Ἡ μετάνοια τοῦ Ζακχαίου εἶχε σωτήρια ἀποτελέσματα σὲ ὅλη τὴν οἰκογένειά του.

Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Κυρίου ἔχει γενικότερα πολὺ μεγάλη σημασία. Δείχνει ὅτι, ὅταν οἱ γονεῖς σὲ μιὰ οἰκογένεια ζοῦν μὲ μετάνοια, μὲ Ἐξομολόγηση καὶ ἀγώνα πνευματικό, τότε ἔρχεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία σταδιακὰ φωτίζει καὶ γαληνεύει ὅλες τὶς ψυχὲς μέσα στὸ σπίτι. Ἡ ἀρετὴ δὲ καὶ τὸ παράδειγμα τῶν γονέων ἐπιδροῦν μυστικὰ καὶ στὰ παιδιά· τὰ προστατεύουν ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ τὰ ὁδηγοῦν στὴ σωτηρία. Ἀντίθετα, ὅταν οἱ γονεῖς δὲν ἔχουν προσεκτικὴ ζωή, σύμφωνη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸ ἔχει ἀρνητικὴ ἐπίπτωση σὲ ὅλη τὴν οἰκογένεια.

Οἱ γονεῖς συνεπῶς ἔχουν μεγάλη εὐθύνη νὰ ζοῦν μὲ μετάνοια, νὰ ἔχουν συνειδητὴ μυστηριακὴ ζωὴ καὶ νὰ ἑλκύουν τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ στὸ σπίτι, ὥστε μαζί τους νὰ ἁγιάζεται καὶ ἡ ὑπόλοιπη οἰκογένεια καὶ νὰ βιώνουν ὅλοι τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου ἀνάμεσά τους.

 

 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἰανουαρίου 2025, Κυριακὴ ΚΘ΄ Ἐπιστολῶν (Α΄ Τιμ. δ΄ 9-15)

9 πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος· 10 εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κο­πιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν. 11 Παράγγελλε ταῦτα καὶ δίδασκε. 12 μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω, ἀλλὰ τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ. 13 ἕως ἔρχομαι πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει, τῇ παρακλήσει, τῇ διδασκαλίᾳ. 14 μὴ ἀμέλει τοῦ ἐν σοὶ χαρίσματος, ὃ ἐδόθη σοι διὰ προφητείας μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. 15 ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι, ἵνα σου ἡ προκοπὴ φανερὰ ᾖ ἐν πᾶσιν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

9 Τό ὅτι οἱ ἀγῶνες τῆς εὐσεβοῦς καί ἁγίας ζωῆς μᾶς ὠφε­λοῦν καί στή ζωή αὐτή καί στή μελλοντική εἶναι λόγος ἀξιόπιστος καί ἄξιος νά τόν ἀποδεχθεῖ κανείς μ’ ὅλη του τήν καρδιά. 10 Κι ἐπειδή ὁ λόγος αὐτός εἶναι ἀξιόπιστος, γι’ αὐτό ἀκρι­βῶς κι ἐμεῖς ὑπομένουμε κόπους καί δεχόμαστε ὀνει­δισμούς ὅτι εἴμαστε δῆθεν ἀνόητοι, ἐπειδή ἔχουμε στη­ρίξει τίς ἐλπίδες μας στό ζωντανό Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τούς ὁποίους συντηρεῖ μέ τήν πρόνοιά του, προπαντός ὅμως τῶν πιστῶν, τούς ὁποίους σώζει ἀπό τόν αἰώνιο θάνατο. 11 Μέ τό κύρος καί τήν ἐξουσία τοῦ ἀξιώματός σου νά προτρέπεις καί νά διδάσκεις αὐτά πού σοῦ γράφω. 

12 Παρά τή νεότητά σου νά ἔχεις ζωή συνετοῦ καί ἐνά­ρε­του γέροντα, ὥστε κανείς νά μήν καταφρονεῖ τό νεαρό τῆς ἡλικίας σου. Ἀλλά παρόλη τή νεότητά σου νά γί­νε­σαι ὑπόδειγμα τῶν πιστῶν καί στά λόγια σου καί στή συμπεριφορά πού θά ἔχεις στίς συναναστροφές μα­ζί τους, καί στήν ἀγάπη πού θά δείχνεις πρός ὅλους, καί στήν πνευματική ζωή πού θά ζεῖς μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί στήν πίστη καί στήν ἁγνότητα καί κα­­­­θα­ρότητα τῆς ζωῆς σου. 13 Μέχρι νά ἔλθω, σοῦ συνιστῶ νά ἐπιδίδεσαι μέ ζῆλο καί ἐπιμέλεια στήν ἀνάγνωση τῶν Ἁγίων Γραφῶν, στήν παρηγοριά καί νουθεσία τῶν ἀνθρώπων πού θλίβονται καί κλονίζονται, στή διδασκαλία ὅλων τῶν πιστῶν. 

14 Μήν παραμελεῖς τό θεῖο χάρισμα πού ἔχεις μέσα σου καί σοῦ δόθηκε μέ τήν τοποθέτηση τῶν χεριῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος τῶν πρεσβυτέρων πάνω στό κεφάλι σου, μετά ἀπό τήν ἐκλογή στήν ὁποία ὁδηγηθήκαμε μέ προφητική ἀποκάλυψη. 15 Σοῦ συνιστῶ νά μελετᾶς αὐτά πού σοῦ γράφω. Ὁλόκληρη ἡ σκέψη σου καί ἡ ὕπαρξή σου νά εἶναι μέσα σ’ αὐτά, γιά νά γίνεται φανερή σέ ὅλους ἡ πρόοδός σου καί νά δίνεις σ’ ὅλους τό καλό παράδειγμα.

 

 

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: Ο ουρανομύστης Πατέρας της Εκκλησίας μας

  

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ – Οι Καππαδόκες Πατέρες έβαλαν τη δική τους σφραγίδα στην ανάπτυξη της Θεολογίας κατά τον 4ο μ. Χ. αιώνα στην Εκκλησία.

Είναι στην ουσία οι θεμελιωτές του ορθόδοξου δόγματος και της αποκρυστάλλωσης της αυθεντικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο αποκαλούμενος και Θεολόγος.

Γεννήθηκε το 329 μ. Χ. στην Αριανζό της Καππαδοκίας, κοντά στην κωμόπολη Ναζιανζό, γι’ αυτό και πήρε την ονομασία Ναζιανζηνός. Οι γονείς του, Γρηγόριος και Νόννα ήταν ευγενείς γαιοκτήμονες. Ο πατέρας του ήταν πρώην ειδωλολάτρης ο οποίος είχε μεταστραφεί στον Χριστιανισμό και κατόπιν είχε χειροτονηθεί επίσκοπος Ναζιανζού. Ο νεαρός Γρηγόριος μεγάλωσε σε χριστιανικό περιβάλλον και από νωρίς φάνηκαν τα σπάνια χαρίσματά του.

Η οικονομική ευχέρεια των γονέων του επέτρεψε να λάβει μεγάλη μόρφωση. Άλλωστε και ο ίδιος αγαπούσε με πάθος τα γράμματα και τη μόρφωση. Σπούδασε στα καλλίτερα σχολεία της Καισάρειας και αργότερα, το 351, πήγε στην Αλεξάνδρεια και μετά στην Αθήνα να συμπληρώσει τις σπουδές του στη ρητορική και τη φιλοσοφία στις εκεί ονομαστές σχολές, έχοντας ως καθηγητές του τους ονομαστούς καθηγητές Ιμέριο και Προαιρέσιο και ως συμμαθητές του τον Μ. Βασίλειο και τον Ιουλιανό, τον μετέπειτα αυτοκράτορα. Η επίδοση των σπουδών του στην Αθήνα ήταν τέτοια, όπως και οι σπάνιες ικανότητές του, ώστε αναγορεύτηκε καθηγητής και δίδαξε εκεί ρητορική και φιλοσοφία για ένα χρόνο.

Κατόπιν επέστρεψε στην Ναζιανζό, όπου βαπτίστηκε χριστιανός από τον επίσκοπο πατέρα του. Τότε άρχισε να γράφει το πρώτο θεολογικό του έργο για το Άγιο Βάπτισμα. Το 360 μεταβαίνει, ύστερα από πρόσκληση του παλιού του φίλου Βασιλείου, στον Πόντο, να ασκητέψει μαζί του κοντά στον Ίρι ποταμό. Το 361, ύστερα από παράκληση του πατέρα του, γυρίζει στην πατρίδα του, όπου τον χειροτόνησε πρεσβύτερο, χωρίς τη θέλησή του, διότι ο Γρηγόριος ήθελε να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Έφυγε για λίγο καιρό για την Αννεσόη, όπου ασκήτεψε για λίγο καιρό με τον Βασίλειο, ο οποίος τον ανάγκασε να γυρίσει και πάλι στην Ναζιανζό, όπου βρήκε την Εκκλησία διηρημένη εξαιτίας των αρειανών και τον πατέρα του κατηγορούμενο για αίρεση. Μέσα σε λίγο χρόνο κατόρθωσε να ενώσει και πάλι την Εκκλησία.

Τον ίδιο χρόνο είχε ανεβεί στο αυτοκρατορικό θρόνο ο Ιουλιανός (361-363), ο οποίος αποφάσισε να νεκραναστήσει την οριστικά νεκρή αρχαία ειδωλολατρική θρησκεία. Παράλληλα κήρυξε απηνή διωγμό κατά της Εκκλησίας. Ο Γρηγόριος άνοιξε αλληλογραφία με τον παλιό του φίλο αυτοκράτορα, αποδεικνύοντας πως οι πρακτικές του δεν είχαν καμιά σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό, το οποίο δήθεν υπεράσπιζε ο θρησκόληπτος Ιουλιανός. Ο θάνατός του Αποστάτη αυτοκράτορα το 363 έκλεισε το θλιβερό αυτό κεφάλαιο της ιστορίας.

Αλλά μια νέα περιπέτεια αντιμετώπιζε η Εκκλησία, το αρειανισμό, τον οποίο υποστήριζε ο αρεινόφρων αυτοκράτορας Ουάλης. Ο Γρηγόριος δίνει μεγάλους αγώνες να διαφυλαχτεί η Ορθοδοξία στη Μ. Ασία. Το 370 ο Μ. Βασίλειος εκλέγεται επίσκοπος Καισαρείας και το 372 χειροτονεί τον Γρηγόριο επίσκοπο Σασίμων και πάλι χωρίς τη θέλησή του. Αλλά σύντομα μεταβαίνει στη Ναζιανζό και μετά το θάνατο του πατέρα του, το 374, αναλαμβάνει να ποιμάνει την χηρεύουσα επισκοπή. Το 375 αποσύρθηκε σε Μονή της Σελεύκειας ως το θάνατο του Βασιλείου το 379.

 Την ίδια χρονιά η Σύνοδος των επισκόπων της Αντιόχειας αποφάσισε να στείλει στην Κωνσταντινούπολη τον Γρηγόριο για να αντιμετωπίσει τους αρειανούς, οι οποίοι είχαν καταλάβει όλους τους ναούς. Μετέτρεψε έναν οικίσκο σε ναό της Αγίας Αναστασίας και εκεί εκφώνησε τους περίφημους θεολογικούς του λόγους, κατατροπώνοντας τους αιρετικούς. Το 380 με απόφαση του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και τον επόμενο χρόνο προήδρευσε της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου. Όταν κάποιοι επίσκοποι αμφισβήτησαν την κανονικότητα της εκλογής του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Βασιλεύουσας, με μια αξιοθαύμαστη πράξη, παραιτήθηκε και γύρισε στην πατρίδα του, όπου ποίμανε την επισκοπή της Ναζιανζού ως το 383. Εν τω μεταξύ κλονίστηκε σοβαρά η υγεία του και γι’ αυτό αποσύρθηκε σε οικογενειακό του κτήμα, όπου έζησε ειρηνικά με προσευχή, άσκηση, και νηστεία. Εκεί συνέγραψε τα περίφημα θεολογικά του συγγράμματά του και συνέθεσε τα, άφθαστου ποιητικής αξίας, ποιήματά του. Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 25 Ιανουαρίου 391. Ανακηρύχτηκε άγιος, Πατέρας και οικουμενικός διδάσκαλος της Εκκλησίας μας. Η μνήμη του τιμάται στις 25 Ιανουαρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του και στις 30 Ιανουαρίου μαζί με τους άλλους δύο Ιεράρχες, το Μ. Βασίλειο και τον Ι. Χρυσόστομο.

Ο άγιος Γρηγόριος ανήκει στους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας και ταυτόχρονα στις μεγάλες προσωπικότητες της ιστορίας. Θαυμασμό προξενεί στους ιστορικούς η ευγένεια και το ψυχικό του μεγαλείο. Η μόρφωσή του, η πνευματική του καλλιέργεια, η ρητορική του δεινότητα σε συνδυασμό με την βαθιά πίστη του στο Θεό τον ανέδειξαν ως έναν από τους κορυφαίους θεολόγους και συγγραφείς της Εκκλησία μας. Είναι ο θεολόγος του Θεού Λόγου, ο οποίος διατύπωσε με τον πλέον σαφή τρόπο την περί Θεού πίστη της Εκκλησίας μας. Χάρις σ’ αυτόν κατατροπώθηκε η φρικτή και επικίνδυνη αίρεση του Αρείου, η οποία απειλούσε τη σώζουσα αλήθεια της Εκκλησίας. Αλλά και ως ποιητής ο άγιος Γρηγόριος υπήρξε απαράμιλλος. Ακόμα και ο πεζός λόγος του είναι ποίημα και γι’ αυτό κατοπινοί υμνογράφοι, όπως ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, χρησιμοποίησαν αυτούσιους λόγους του στους ύμνους τους, όπως στους θεσπέσιους κανόνες των Χριστουγέννων και του Πάσχα!

Είναι τέλος εκείνος που κατόρθωσε να συνενώσει το ελληνικό πνεύμα με τη χριστιανική πίστη σε ένα καταπληκτικό σύνολο. Η σωζόμενη αλληλογραφία του με τον ανεδαφικό αποστάτη Ιουλιανό φανερώνει την ποιοτική διαφορά των δύο ανδρών. Ο μεν Γρηγόριος εκφράζει το γνήσιο και πραγματικό ελληνικό πνεύμα της προόδου και του σεβασμού της ετερότητας, ο δε θρησκομανής αυτοκράτορας εκφράζει τον παλιό ειδωλολατρικό κόσμο του φανατισμού, των εμμονών, της δεισιδαιμονίας και της μισαλλοδοξίας, η οποία εκφράστηκε με σκληρούς διωγμούς εναντίων της Εκκλησίας! Χαρακτηριστική είναι η φράση του προς τον Ιουλιανό «το ελληνίζειν εστί πολυσήμαντον», αποδεικνύοντας στον άλλοτε συμμαθητή και φίλο του Ιουλιανό ότι η αλλοπρόσαλλη πολιτική του απέχει παρασάγγας από τον Ελληνισμό, τον οποίο νόμιζε ότι υπηρετούσε! Η ιστορία αποφάνθηκε: τον μεν ονειροπαρμένο παγανιστή αυτοκράτορα τον καταδίκασε εσαεί ως αποστάτη και αποτυχημένο, τον δε Γρηγόριο τον ανέδειξε ως ύψιστη πνευματική προσωπικότητα, τον οποίο σεμνύνονται οι αιώνες!

 

ΑΡΧΑΙΟΠΡΕΠΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΣ Κ.Κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 26/1/2025

  

   Την Αρχαιοπρεπή Θεία Λειτουργία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου θα τελέσει αυτή την Κυριακή 26/01/2025, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας  κ.κ.Σεραφείμ στον Ιερό Ναό μας.