Η Σταυρωμένη Αγάπη για την δική μας Σωτηρία!

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: «Παιδί μου, παρακάλεσε τον Θεό να σου δείξει κι εσένα τον “νυμφώνα” της ψυχής σου!…».

 

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: «Παιδί μου, παρακάλεσε τον Θεό να σου δείξει κι εσένα τον “νυμφώνα” της ψυχής σου!…».

Κάποιος αδελφός, στενοχωρημένος, πλησίασε τον μακαριστό Γέροντα και νυν Άγιο Εφραίμ, τον «Κατουνακιώτη» (1912–1998), και τον παρακάλεσε:

«Γέροντα, κάνε μου μια ευχή να μου φύγει η θλίψη!».

Ο Γέροντας, έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι του και προσευχήθηκε, όπως συνήθιζε.

Κατόπιν, του είπε:

«Άκουσε παιδί μου. Αυτές τις μέρες στην προσευχή μου ο Θεός μού αποκάλυψε τον “νυμφώνα” της ψυχής μου· όπως λέει και το τροπάριο της Μεγάλης Εβδομάδας:

“Τόν νυμφῶνα σου βλέπω,Σωτήρ μου, κεκοσμημένον·καί ἔνδυμα οὐκ ἔχω ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ…”.

Και, επιπλέον, μου αποκάλυψε (ο Κύριος) και το “ένδυμα” της ψυχής μου». Το πρόσωπο του Γέροντα, ενώ έλεγε αυτά τα λόγια, ήταν χαριέστατο.

Και συνέχισε πάλι:

«Παιδί μου, παρακάλεσε τον Θεό να σου δείξει κι εσένα τον “νυμφώνα” της ψυχής σου!…»

Πηγή:  simeiakairwn.wordpress.com

Οδοιπορικό στα Ιεροσόλυμα.

 

Οδοιπορικό στα Ιεροσόλυμα.

Ένα οδοιπορικό του Θείου Πάθους

από τον Αρχιμανδρίτη π. Βασίλειο Κολοκυθά

Άγιος Παΐσιος: Έτσι πρέπει να είμαστε τη Μεγάλη Εβδομάδα.

 

Άγιος Παΐσιος: Έτσι πρέπει να είμαστε τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες.

Γέροντα, πώς μπορεί να ζήση κανείς πνευματικά τις γιορτές; Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα της κάθε άγιας ημέρας (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα κ.λπ.) και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολλή ευλάβεια κάθε γιορτή.

Οι κοσμικοί ζητούν να καταλάβουν τα Χριστούγεννα με το χοιρινό, το Πάσχα με το αρνί, τις Αποκριές με το κομφετί. Οι αληθινοί μοναχοί όμως κάθε μέρα ζουν τα θεία γεγονότα και αγάλλονται συνέχεια. Κάθε εβδομάδα ζουν την Μεγάλη Εβδομάδα. Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή ζουν την Μεγάλη Τετάρτη, την Μεγάλη Πέμπτη, την Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή τα Πάθη του Χριστού, και κάθε Κυριακή το Πάσχα, την Ανάσταση. Τι, θα πρέπη να έρθη η Μεγάλη Εβδομάδα, για να θυμηθή κανείς τα Πάθη του Χριστού;

Πρέπει να έρθη το Πάσχα με το αρνί, για να καταλάβω το «Χριστός ανέστη» σαν τους κοσμικούς; Ο Χριστός τι είπε; «Έτοιμοι γίνεσθε» είπε. Δεν είπε, «ετοιμασθήτε τώρα!» Από την στιγμή που λέει ο Χριστός, «έτοιμοι γίνεσθε», πρέπει ο άνθρωπος, και ιδίως ο μοναχός, να είναι έτοιμος συνέχεια. 

Να μελετάη και να ζη τα θεία γεγονότα συνέχεια. Όταν κανείς μελετάη τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθή και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθή. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψάλλονται. Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζη τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι αλλοιώνεται.

Στην γιορτή, για να νιώση κανείς το γεγονός, δεν πρέπει να δουλεύη. Την Μεγάλη Παρασκευή λ.χ., εάν θέλη να νιώση κάτι, δεν πρέπει να κάνη τίποτε άλλο εκτός από προσευχή. Στον κόσμο οι καημένοι οι κοσμικοί την Μεγάλη Εβδοβάδα έχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευή να δίνουν ευχές. «Χρόνια πολλά! Να ζήσετε! Με μια νύφη!»… Δεν κάνει! Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλείνομαι στο Καλύβι. Όπως και μετά το Αγγελικό Σχήμα η εβδομάδα της ησυχίας που ακολουθεί, βοηθάει, γιατί ποτίζει η θεία Χάρις την ψυχή και καταλαβαίνει ο μεγαλόσχημος τι έγινε, έτσι και στις γιορτές η ησυχία πολύ βοηθάει. 

Μας δίνεται περισσότερη ευκαιρία να ξεκουρασθούμε λίγο, να μελετήσουμε και να προσευχηθούμε. Θα έρθη ένας καλός λογισμός, θα εξετάσουμε τον εαυτό μας, θα πούμε λίγο την ευχή και θα νιώσουμε έτσι κάτι από το θείο γεγονός της ημέρας.

Την Μεγάλη Εβδομάδα κάθε χρόνο, για να συμμετέχει περισσότερο στα Πάθη του Χριστού, διάβαζε τα Ευαγγέλια των Παθών. Από την σύλληψη του Χριστού ως την Αποκαθήλωση, δηλαδή από την Μ. Πέμπτη την νύχτα ως την Μ. Παρασκευή εσπέρας, ούτε καθόταν, ούτε κοιμόταν, ούτε έτρωγε. Μάλιστα έλεγε ότι αξίζει περισσότερο να βιάσουμε τον εαυτό μας σε ασιτία αυτό το διήμερο (Μ. Παρασκευής, Μ. Σαββάτου) παρά το τριήμερο (της Καθαράς Εβδομάδος).

Μόνο έπινε λίγο ξύδι, για να θυμηθεί το Δεσποτικό όξος. Αυτές τις μέρες δεν άνοιγε σε κανέναν. Έμενε κλεισμένος στο Κελί του και ούτε του έκανε καρδιά να ψάλει. «Πρώτη φορά ένιωσα μια τέτοια κατάσταση», είπε τελευταία στην “Παναγούδα”.

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

 

 

Κόκκινα αβγά και Μ. Πέμπτη. Το έθιμο και οι συμβολισμοί του.

Του Σπύρου Συμεών για την Romfea.gr

---

Κάθε Μεγάλη Πέμπτη όπως προστάζει το έθιμο οι νοικοκυρές βάφουν κόκκινα τα αβγά. Πως όμως ξεκίνησε αυτό και γιατί βάφονται κόκκινα; Γιατί επιλέχθηκε η Μεγάλη Πέμπτη για αυτό το έθιμο; Γιατί την Κυριακή του Πάσχα μετά την Ανάσταση και μόνο, τσουγκρίζουμε τα αβγά;

Λεπτομέρειες που διαφεύγουν της προσοχής μας αλλά και της γνώσεως μας πολλές φορές...
Το αβγό από αρχαιοτάτων χρόνων σε πολλούς πολιτισμούς είχε συμβολισμούς και ο κυριότερος είναι αυτός της ζωής. Ναι, ναι της ζωής διότι μέσα από το κέλυφος του έκρυβε την επερχόμενη ζωή.

Η επικρατέστερη παράδοση λέγει πως όταν ένας Ρωμαίος αξιωματούχος έμαθε για την Ανάσταση του Χριστού από το στόμα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής και δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ένας νεκρός μπορεί να αναστηθεί και να επιστρέψει στην ζωή βλεποντάς το ως παράλογο.

Κι όπως πολλές φορές, όπως έχουμε πει ότι φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων ως παράλογα ο Θεός με μια του κίνηση μπορεί να τα πραγματοποιήσει.....

Κι ενώ η Μαρία η Μαγδαληνή προσπαθούσε να τον πείσει ομολογώντας την Ανάσταση του Ιησού Χριστού περνούσε μια "δούλα" του Ρωμαίου αξιωματούχου από το σημείο με ένα καλάθι αβγά που τα είχε περιμαζέψει και τα προόριζε για το φαγητό.

Και βλέποντας την ο Ρωμαίος αξιωματούχος λέγει προς την Μαρία την Μαγδαληνή πως αν αυτά τα αβγά γίνουν κόκκινα τότε θα μπορέσει να πιστέψει πως έγινε η Ανάσταση του Χριστού. Και πράγματι ξάφνου τα αβγά έγιναν κόκκινα και όσοι παρευρίσκονταν πίστεψαν βλέποντας αυτό το θαυμαστό γεγονός...

Όπως είπαμε το αβγό συμβολίζει την ζωή. Έτσι και για τον χριστιανισμό το αβγό μέσα του κρύβει την ζωή ενώ το κέλυφος συμβολίζει τον Τάφο του Χριστού. Ενίοτε παίρνει και τον συμβολισμό της γης που σε όλα της τα επίπεδα έχει ζωή.

Το κόκκινο συμβολίζει το Αίμα του Χριστού. Το Αίμα το οποίο έχυσε κατά τα βασανιστήρια που του έκαμαν λίγο πριν την σταύρωση αλλά και το Αίμα που έχασε κατά την Σταύρωση Του.

Γιατί όμως επιλέχθηκε η Μεγάλη Πέμπτη για αυτήν την συνήθεια; Για αυτό το έθιμο; Διότι την Μεγάλη Πέμπτη στις εκκλησίες διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια, όπως έχει επικρατήσει να λέγονται, αλλά πιο ορθά οι 12 Ευαγγελικές περικοπές από τα 4 Ευαγγελία που έχουν να κάνουν με την "αφήγηση" των τελευταίων ωρών του Χριστού στην επίγεια παρουσία Του.

Την Μεγάλη Πέμπτη ο Χριστός βασανίζεται, υβρίζεται και σαν άλλους κακοποιούς οδηγείται στην Σταύρωση εκπληρώνοντας μέσα στην τύφλωση του μίσους των Ιουδαίων αρχιερέων όλες τις προφητείες...

Την Μεγάλη Πέμπτη χύνεται το Αίμα του Χριστού στην γη, εξ' ου και επιλέχθηκε αυτή η μέρα που παλιότερα την αποκαλούσαν και κοκκινοπέμπτη.

Έτσι το αβγό περικλείει μέσα του την ζωή όπως και ο Τάφος του Χριστού περίκλειε μέσα Του την Αθάνατον Ζωήν, τον Ζωοδότην Χριστό. Ενώ περιλούζεται με το Αίμα Του που έχυσε για εμάς τους ίδιους.

Τα τελευταία χρόνια που ακμάζει ως καταναλωτική η εποχή μας, κάποιες εταιρίες αλλά και γενικά με επιρροή από την Άπω Ανατολή που πάντα σε καθετί τοποθετούν ποικιλόμορφα χρώματα ήρθε και σε εμάς ως ξενόφερτο το "έθιμο" με τα πολύχρωμα βαμμένα αβγά τα οποία ενίοτε τα συνοδεύει κι ένα κουνελάκι το οποίο σε αλλοτινούς καιρούς ήτο σύμβολο γονιμότητας και δεν έχει καμία σχέση με την Πασχάλια περίοδο.

Αλλά όπως σε πολλά πράγματα και καταστάσεις ενίοτε επιχειρήται μια αλίωση, έτσι αυτό γίνεται κι εδώ με αποτέλεσμα να χάνεται ο συμβολισμός του εθίμου...

Τέλος να προσθέσω πως μετά την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία τσουγκρίζουμε τα αβγά λέγοντας και ομολογώντας το "Χριστός Ανέστη" και αντ' απαντώντας "Αληθώς Ανέστη ο Κύριος".

Η κίνηση αυτή συμβολίζει το άνοιγμα του Τάφου από τον Άγγελο και την θριαμβευτική έξοδο από το εσωτερικού του Ζωοδώτου αυτού Τάφου του Αναστάντος Κύριου της Ζωής και του Θανάτου Ιησού Χριστού και την αναγγελία αυτού του γεγονότος από στόμα σε στόμα με ομολογία πίστεως που βασίζεται και στην Ανάσταση του Χριστού ακόμη κι από στόματα τα οποία μπορεί να μην το λένε με πίστη αλλά το ομολογούν έστω και άθελά τους...

Καλή πνευματική Ανάσταση..!!!

Εύχεσθαι

Ναυπάκτου Ιερόθεος: “Ο Χριστός ως φίλος των αμαρτωλών”.

 

Ναυπάκτου Ιερόθεος: “Ο Χριστός ως φίλος των αμαρτωλών”.

Επειδή ο Χριστός ομιλούσε καί καυτηρίαζε τούς Φαρισαίους καί απεκάλυπτε τήν πονηρία καί τήν υποκρισία τους, γι αυτό καί αυτοί εύρισκαν διάφορες αφορμές γιά νά Τόν κατηγορήσουν καί νά Τόν συκοφαντήσουν.

Έλεγαν, δηλαδή, ότι έχει δαιμόνιο καί ότι «εν τώ άρχοντι τών δαιμονίων» εκβάλλει τά δαιμόνια (Ματθ. θ΄, 34). Έλεγαν ακόμη ότι είναι πλάνος (πρβλ. Ματθ. κζ΄, 63 64, Ιω. ζ΄, 12) καί πλανά τούς ανθρώπους καί πολλά άλλα.

Μεταξύ τών άλλων συκοφαντιών πού απηύθυναν στόν Χριστό ήταν καί ένας λόγος πού καταγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ότι είναι «άνθρωπος φάγος καί οινοπότης, φίλος τελωνών καί αμαρτωλών» (Λουκ. ζ΄, 34). Αυτός ο άνθρωπος, έλεγαν, δέν είναι όπως τόν νομίζει ο λαός, αλλά είναι φάγος καί οινοπότης, τρώει καί πίνει καί είναι φίλος τών τελωνών καί τών αμαρτωλών.

Ο Χριστός πήγαινε στά σπίτια τών ανθρώπων πού τόν καλούσαν, αλλά δέν έτρωγε καί δέν έπινε, όπως τό κατηγορούν οι Φαρισαίοι. Άλλωστε, τό ξέρουμε από τήν συζήτηση πού έκανε μέ τήν Σαμαρείτιδα γυναίκα ότι, όταν τού είπαν οι Μαθητές «ραββί, φάγε», εκείνος είπε «εμόν βρώμά εστιν ίνα ποιώ τό θέλημα τού πέμψαντός με καί τελειώσω αυτού τό έργον» (Ιω. δ΄, 31-34).

Επομένως, δέν ίσχυε αυτό πού τόν κατηγορούσαν, αλλά επειδή οι Φαρισαίοι απομονώνονταν από τόν λαό, ο Χριστός πήγαινε μαζί μέ τόν λαό καί συμμετείχε σέ όλες τίς εκδηλώσεις τού λαού, όπως καί στόν γάμο τής Κανά, γι αυτό τόν κατηγορούσαν ότι είναι «φάγος καί οινοπότης».

Επίσης, έλεγαν ότι ο Χριστός «είναι φίλος τελωνών καί αμαρτωλών», πού ήταν μεγάλοι αμαρτωλοί τής εποχής εκείνης, ως φοροεισπράκτορες, καί αμαρτωλοί. Αλλά τελικά αυτή η συκοφαντία τήν οποία έλεγαν γιά τόν Χριστό, είναι τίτλος τιμής, ότι, δηλαδή, είναι φίλος τών τελωνών καί τών αμαρτωλών, ότι αγαπά τούς αμαρτωλούς, τούς τελώνες καί τίς πόρνες.

Στά ιερά Ευαγγέλια βλέπουμε, ότι ο Χριστός καταδικάζει τήν υποκρισία, καταδικάζει τούς ανθρώπους οι οποίοι παρουσιάζονταν ως ευσεβείς καί βεβαίως αγαπούσε πάρα πολύ τούς τελώνες. Είναι ο Ζακχαίος πού μετανόησε καί σέ όσους αδίκησε τούς τά επέστρεψε παρά πάνω. Είναι ο Ευαγγελιστής Ματθαίος ο οποίος ήταν τελώνης καί έγινε Μαθητής τού Χριστού. Καί είναι διάφορες άλλες αμαρτωλές γυναίκες στίς οποίες ο Χριστός έδειξε πολύ μεγάλη αγάπη καί άλλαξαν τρόπο ζωής.

Μάλιστα, ο Χριστός έλεγε στούς Φαρισαίους, ομιλώντας γιά διάφορα θέματα, ότι «οι τελώναι καί αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις τήν βασιλείαν τού Θεού» (Ματθ. κα΄, 31), δηλαδή οι τελώνες καί οι πόρνες πού εσείς κατηγορείτε, θά προηγηθούν από σάς στήν Βασιλεία τού Θεού.

Θά αναφερθούν δύο γεγονότα, πού φανερώνουν αυτήν τήν αλήθεια.

Τό πρώτο γεγονός έχει σχέση μέ τήν πόρνη γυναίκα, τής οποίας συγχώρεσε τίς αμαρτίες καί τό δεύτερο γεγονός αναφέρεται σέ μιά μοιχαλίδα γυναίκα, τήν οποία παρουσίασαν οι Φαρισαίοι, προκειμένου ο Χριστός νά δώση εντολή νά τήν λιθοβολήσουν, όπως προέβλεπε ο νόμος.

1. Ο Χριστός καί η πόρνη γυναίκα

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς περιγράφει τήν συνάντηση τού Χριστού μέ τήν πόρνη γυναίκα τής οποίας συγχώρησε τίς αμαρτίες (Λουκ. ζ΄, 36-50). Υπάρχουν τρείς περιπτώσεις στά Ευαγγέλια πού γυναίκες, κατά τήν διάρκεια τού δείπνου, πλησίασαν τόν Χριστό καί τού έριξαν μύρα στά πόδια Του καί έπειτα τά καθάρισαν μέ τά μαλλιά τής κεφαλής τους.

Η πρώτη περίπτωση αναφέρεται από τόν Ευαγγελιστή Ματθαίο καί τόν Ευαγγελιστή Μάρκο. Ο Χριστός λίγο πρίν τό Πάθος Του ήταν στό σπίτι τού Σίμωνος τού λεπρού, ο οποίος ίσως είχε θεραπευθή από τόν Χριστό, καί Τόν είχε προσκαλέσει στό τραπέζι. Εκεί πλησίασε μιά γυναίκα, η οποία άλειψε μέ μύρο τά πόδια τού Χριστού. Αυτή η γυναίκα δέν φαίνεται ότι ήταν αμαρτωλός, αλλά προσήλθε στόν Χριστό καί άλειψε τήν κεφαλή Του μέ μύρο.

Όταν οι άλλοι διαμαρτυρήθηκαν ότι τό χρηματικό ποσό πού χρειάστηκε γιά νά αγοραστή τό μύρο, θά μπορούσε νά δοθή στούς φτωχούς, τότε ο Χριστός τούς είπε ότι αυτή η γυναίκα έκανε μιά καλή πράξη, γιατί ήταν προετοιμασία γιά τήν ταφή Του. Άλλωστε, τούς πτωχούς θά τούς έχουν πάντοτε, Εκείνον, όμως, δέν θά τόν έχουν. Ήταν μιά μυροφόρα πρίν τίς μυροφόρες (Ματθ. κστ΄, 6-13). Αυτό τό περιστατικό δέν αναφέρεται σέ πόρνη γυναίκα.

Τό δεύτερο περιστατικό περιγράφεται από τόν Ευαγγελιστή Ιωάννη, όταν η Μαρία, η αδελφή τού Λαζάρου, άλειψε τά πόδια τού Χριστού μέ μύρο. Όταν ο Χριστός ανέστησε τόν Λάζαρο, γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, τού έκαναν ένα δείπνο καί ο Λάζαρος ήταν δίπλα στόν Χριστό καί η Μάρθα διακονούσε. Τότε η Μαρία η αδελφή τού Λαζάρου, πήρε τό πιό ακριβό άρωμα καί άλειψε από ευγνωμοσύνη τά πόδια τού Χριστού καί όλο τό σπίτι γέμισε από τήν ευωδία τού μύρου. Ο Ιούδας διαμαρτυρήθηκε γιά τήν σπατάλη, επειδή τά χρήματα θά μπορούσαν νά δοθούν στούς πτωχούς καί ο Χριστός απάντησε ότι αυτό τό έκανε γιά τήν ημέρα τό ενταφιασμού Του. (Ιω. ιβ΄, 1- 8). Καί εδώ δέν πρόκειται γιά αμαρτωλή γυναίκα.

Τό τρίτο περιστατικό μέ τήν αμαρτωλή γυναίκα τό περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στό Ευαγγέλιό του στό οποίο παρουσιάζεται η αγάπη τού Χριστού στούς αμαρτωλούς, στήν πόρνη γυναίκα, η αγάπη τού Χριστού στούς τελώνες, στούς αλλοεθνείς. Είναι ένα Ευαγγέλιο πού θά μπορούσαν νά τό διαβάσουν οι εθνικοί γιά νά δούν τήν μεγάλη αγάπη τού Χριστού πρός τούς αμαρτωλούς ανθρώπους.

Εδώ, λοιπόν, υπάρχει τό περιστατικό τό οποίο αναφέρεται στήν πόρνη γυναίκα καί συνέβη όχι πρίν τό Πάθος Του, όπως έγιναν τά άλλα δύο πού ανέφερα, δηλαδή τό μέν πρώτο στά Ιεροσόλυμα, τό δέ δεύτερο στήν Βηθανία, αλλά αυτό τό περιστατικό έγινε σχεδόν στήν αρχή τής δράσεώς Του στήν πόλη Καπερναούμ.

Κάποιος πού ήταν Φαρισαίος παρεκάλεσε τόν Χριστό νά πάη στό σπίτι του νά τού κάνη ένα δείπνο καί ο Χριστός ανταποκρίθηκε σέ αυτήν τήν πρόσκληση. Γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στό Ευαγγέλιό του:

«Κάποιος Φαρισαίος προσκάλεσε τόν Ιησού σέ γεύμα. Ο Ιησούς μπήκε στό σπίτι τού Φαρισαίου καί κάθισε στό τραπέζι. Στήν πόλη ήταν κάποια αμαρτωλή γυναίκα όταν άκουσε ότι ο Ιησούς γευματίζει στό σπίτι τού Φαρισαίου, έφερε ένα αλαβάστρινο δοχείο μέ μύρο, στάθηκε πίσω κοντά στά πόδια του καί κλαίγοντας έβρεχε μέ τά δάκρυά της τά πόδια του καί τά σκούπιζε μέ τά μαλλιά της τά φιλούσε καί τά άλειφε μέ τό μύρο» (Λουκ. ζ΄, 36-38).

Είναι ένα πολύ ωραίο περιστατικό πού δίνει μιά εικόνα η οποία είναι πολύ εκφραστική. Λέγει ότι ο Χριστός «εισελθών εις τήν οικίαν τού Φαρισαίου ανεκλίθη». Τότε δέν είχαν τραπέζι καί καρέκλες, όπως έχουμε εμείς σήμερα, αλλά ως τραπέζι είχαν έναν σοφρά, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι. Έτσι ήταν καθήμενοι, λίγο γυριστοί πρός τά αριστερά γιά νά τρώνε μέ τό δεξιό χέρι. Καί καθώς κάθονταν μέ τόν τρόπο αυτό, τά πόδια τους εξείχαν λίγο πρός τά έξω. Οπότε αυτή η γυναίκα πήγε πίσω από τά πόδια τού Χριστού καί τά άλειψε μέ μύρο.

Είναι, δηλαδή, μιά κίνηση, χωρίς φωνή, δέν είπε τίποτα αυτή η γυναίκα, ήταν μιά κίνηση τού σώματος, μιά μή λεκτική πράξη καί μή λεκτική ενέργεια. Αυτή η γυναίκα έκανε τρείς πράξεις.

Πρώτα άρχισε νά κλαίη καί μέ τά δάκρυά της έπλυνε τά πόδια τού Χριστού. έν έχουμε απλώς ένα δάκρυ, δέν έχουμε μιά συγκίνηση, έχουμε πάρα πολλά δάκρυα τά οποία έπεφταν επάνω στά πόδια τού Χριστού. εύτερον, σφούγγισε τά πόδια τού Χριστού μέ τά μαλλιά της καί τά φιλούσε. Αυτό ήταν πάρα πολύ ταπεινωτικό γιά μιά γυναίκα. Τήν εποχή εκείνη τό νά παρουσιάζεται μιά γυναίκα νά έχη ξέπλεκα τά μαλλιά της καί μέ αυτά νά σκουπίζη τά πόδια ενός ανθρώπου, αυτό εθεωρείτο μιά πολύ ταπεινωτική πράξη. Έτσι, έβρεξε τά πόδια τού Χριστού μέ τά δάκρυά της, όχι μέ νερό, μετά τά καθάρισε μέ τά μαλλιά της καί τά φιλούσε. Γι αυτό καί ο Χριστός πιό κάτω, όταν διαμαρτυρήθηκαν οι Φαρισαίοι καί οι άλλοι συνδαιτυμόνες, είπε ότι αυτή η γυναίκα από τήν στιγμή πού μπήκε δέν σταμάτησε νά μού φιλάη τά πόδια. Έπλυνε, λοιπόν, τά πόδια μέ τά δάκρυά της, τά καθάρισε, τά φιλούσε, τά ασπαζόταν. Καί τρίτον έριξε τό μύρο στά πόδια καί γέμισε όλος ο οίκος από τήν ευωδία τού μύρου.

Τότε ο Φαρισαίος πού τόν κάλεσε στό τραπέζι είπε μέσα του ότι, άν ο άνθρωπος αυτός ήταν Προφήτης θά γνώριζε τί είδους γυναίκα είναι αυτή πού τόν αγγίζει καί δέν θά τό επέτρεπε. Ο Χριστός είδε αυτές τίς σκέψεις τού Φαρισαίου πού τίς έκανε μέσα του μυστικά καί τού είπε ότι αυτός όταν εισήλθε στό σπίτι, δέν τού έπλυνε τά πόδια -γιατί τότε βάδιζαν μέσα από τούς σκονισμένους δρόμους καί τό πρώτο πού έκαναν όταν εισέρχονταν στό σπιτι ήταν νά πλένουν τά πόδια τού επισκέπτου- ενώ η γυναίκα αυτή έπλυνε τά πόδια μέ τά δάκρυά της αυτός δέν τού έδωσε ένα φίλημα, ενώ η γυναίκα αυτή δέν σταμάτησε νά φιλά τά πόδια Του αυτός δέν άλειψε τό κεφάλι Του μέ λάδι, ενώ η γυναίκα αυτή άλειψε μέ μύρο τά πόδια Του. Γι αυτό καί συγχωρήθηκαν οι αμαρτίες της. Καί τότε ο Χριστός είπε: «αφέωνται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ ώ δέ ολίγον αφίεται, ολίγον αγαπά». Καί είπε στήν γυναίκα: «Αφέωνταί σου αι αμαρτίαι», δηλαδή συγχωρούνται όλες οι αμαρτίες σου.

Η γυναίκα αυτή δέν είπε τίποτα στόν Χριστό, δέν ζήτησε από τόν Χριστό άφεση αμαρτιών, αλλά μέ όλη τήν στάση της καί τήν όλη ενέργειά της αυτό έδειχνε, ότι ζητούσε συγγνώμη από τόν Χριστό γιά τίς πολλές της αμαρτίες. Άρα είχε μιά αγάπη πού εκφράστηκε μέ όλες αυτές τίς πράξεις καί τίς ενέργειες.

Καί όταν διερωτώντο οι συνδαιτυμόνες, γιά τό ποιός είναι Αυτός πού συγχωρεί ακόμη καί αμαρτίες, ο Χριστός γιά νά δείξη ότι είναι Θεός, είπε στήν γυναίκα: «Η πίστις σου σέσωκέ σε πορεύου εις ειρήνην», δηλαδή σέ έσωσε η πίστη σου, νά πορευθής μέ ειρήνη στήν καρδιά σου. Δηλαδή, μιά γνωστή πόρνη τής πόλεως Καπερναούμ πιστεύει ότι Αυτός είναι Θεός αληθινός καί εκφράζει τήν αγάπη της. Υπάρχει, λοιπόν, μιά πίστη καί μιά μεγάλη αγάπη, η οποία εκφράζεται μέ τόν τρόπο αυτόν, γι αυτό συγχωρήθηκαν οι αμαρτίες της καί πορεύθηκε μέ ειρήνη στήν καρδιά της (Λουκ. ζ΄, 39-50).

Θά λέγαμε, τρόπον τινά, ότι αυτή η σκηνή θυμίζει λίγο τήν θεία Λειτουργία. Πηγαίνουμε νά συναντήσουμε τόν Χριστό, χύνουμε τά δάκρυά μας, προσφέρουμε τά δώρα μας, τά μύρα μας, εκφράζουμε τήν αγάπη μας στόν Χριστό καί τήν πίστη. Εκείνος συγχωρεί τίς αμαρτίες μας καί φεύγουμε από τόν Ναό έχοντας ειρήνη μέσα στήν καρδιά μας.

2. Ο Χριστός καί η μοιχαλίδα γυναίκα

Θά δούμε τό δεύτερο περιστατικό πού ο Χριστός συγχώρησε τήν μοιχαλίδα γυναίκα.

Είναι καταπληκτικό αυτό τό γεγονός καί έγινε, όταν ο Χριστός στήν αρχή τής δράσεώς Του είχε πάει στά Ιεροσόλυμα στήν εορτή τής Σκηνοπηγίας καί τό περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.

Ο Χριστός είχε μία σκληρή σύγκρουση μέ τούς Ιουδαίους. Τόν είχαν αποκαλέσει πλανεμένο, δαιμονισμένο, τόν μισούσαν καί ήθελαν νά Τόν συλλάβουν καί νά Τόν σκοτώσουν. Ήταν η εορτή τής Σκηνοπηγίας.

Τό βράδυ ο Χριστός έφυγε από τά Ιεροσόλυμα καί πήγε στό όρος τών Ελαιών. Τό πρωΐ επέστρεψε στά Ιεροσόλυμα. Τότε, λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ότι οι Γραμματείς καί οι Φαρισαίοι βρήκαν μιά μοιχαλίδα, η οποία δημοσίως είχε αμαρτήσει. Καί ο Μωσαϊκός Νόμος καθόριζε ότι η γυναίκα πού αμαρτάνει δημοσίως πρέπει νά λιθοβοληθή, νά τήν σκοτώνουν. Αυτό γράφεται στό Λευϊτικό (Λευτ. κ΄, 10) καί στό ευτερονόμιο (ευτ. κβ΄, 22). Καί επειδή τόν νόμο τόν έδωσε ο Θεός στόν Μωϋσή, καί εκείνος τόν κατέγραψε, κατ εντολήν τού Θεού, ήθελαν νά φέρουν τόν Χριστό σέ μιά αντιπαράθεση μέ τόν Μωσαϊκο Νόμο. Ήταν μέσα στά σχέδιά τους νά δημιουργήσουν πειρασμό καί νά προκαλέσουν τόν Χριστό.

Ποιό, όμως, ήταν τό πρόβλημα; Τό πρόβλημα ήταν ότι τήν έφεραν μπροστά στά πόδια τού Χριστού καί τού είπαν: «ιδάσκαλε, αυτήν τήν γυναίκα τήν έπιασαν επ αυτοφώρω νά διαπράττη μοιχεία. Ο Μωϋσής στόν νόμο μάς έχει δώσει εντολή νά λιθοβολούμε τέτοιου είδους γυναίκες εσύ τί γνώμη έχεις; Αυτό τό έλεγαν γιά νά τού στήσουν παγίδα» (Ιω. η΄, 4-6).

Σέ ποιό σημείο φαίνεται αυτή η παγίδα; Ο Χριστός παρουσιαζόταν από τόν κόσμο ότι είναι γεμάτος αγάπη καί στοργή καί φιλανθρωπία, καί γι αυτό ο κόσμος έλεγε ότι αυτός δείχνει αγάπη όχι σάν τούς Γραμματείς καί τούς Φαρισαίους πού είναι σκληροί. Γι αυτό οι Γραμματείς καί οι Φαρισαίοι οδήγησαν αυτήν τήν γυναίκα στόν Χριστό γιά νά τόν φέρουν σέ ένα δίλημμα. Εάν ο Χριστός έλεγε, βάσει τού νόμου, νά τήν λιθοβολήσουν, τότε θά έλεγαν στόν κόσμο ότι αυτός πού ομιλεί γιά τήν αγάπη μάς έδωσε εντολή νά τήν σκοτώσουμε, πού σημαίνει είναι υποκριτής. Εάν ο Χριστός έλεγε νά τήν αφήσουν ελεύθερη, τότε θά τόν παρουσίαζαν ότι είναι παραβάτης τού Νόμου τόν οποίο έδωσε ο Θεός, άρα δέν είναι Υιός τού Θεού. Πώς είναι δυνατόν νά είναι Υιός τού Θεού καί τόν Νόμο πού έδωσε ο Θεός στήν Παλαιά ιαθήκη Αυτός νά τόν παραβαίνη; Αυτή ήταν η παγίδα, αυτή ήταν η πρόκληση τήν οποία έκαναν στόν Χριστό.

Πώς ο Χριστός αντιμετώπισε αυτό τό θέμα; Έσκυψε κάτω καί άρχισε νά γράφη στό έδαφος. «Ο δέ Ιησούς κάτω κύψας τώ δακτύλω έγραφεν εις τήν γήν». Επειδή επέμεναν νά τόν ερωτούν ο Ιησούς σηκώθηκε καί είπε: «Ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ αυτήν» (Ιω. η΄, 6-7).

Οι ερμηνευτές προσπαθούν νά εντοπίσουν τήν αιτία τής πράξεως αυτής πού έκανε ο Χριστός. Μερικοί λένε ότι ενδεχομένως ήταν μιά στιγμή πού ήθελε νά τήν ξεπεράση μέ κάποια «αδιαφορία». Κάποιος άλλος ερμηνευτής λέγει ότι κάτω έγραφε τίς αμαρτίες πού έκαναν αυτοί πού κατηγορούσαν τήν γυναίκα, ώστε νά τίς βλέπουν καί νά αισθανθούν ενοχή. Άλλοι λένε ότι έγραφε τά ονόματα τών γυναικών μέ τίς οποίες είχαν αμαρτήσει καί αυτοί πού κατηγορούσαν τήν γυναίκα, άρα καί αυτοί είχαν πέσει στό ίδιο παράπτωμα. Άλλοι λένε ότι έγραφε αυτό τό οποίο είπε μετά στήν συνέχεια, τό: «Ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ αυτήν», δηλαδή αυτός ο οποίος είναι ο αναμάρτητος, ο οποίος δέν έχει κάνει τέτοιες αμαρτίες καί θεωρεί τόν εαυτό του εντελώς καθαρό, καί θέλει νά τηρήση τόν Μωσαϊκό Νόμο, άς πετάξει πρώτος τόν λίθο. Είναι σάν νά τούς έλεγε: «Αρχίστε νά τήν λιθοβολήτε, αλλά θά τήν λιθοβολήση πρώτος αυτός ο οποίος είναι αναμάρτητος καί δέν έχει διαπράξει αυτές τίς αμαρτίες». Αυτό σήμαινε ότι όλοι αυτοί ήταν ένοχοι καί έφεραν τήν γυναίκα αυτή γιά νά βάλουν παγίδα στόν Χριστό.

Μετά από αυτόν τόν λόγο έσκυψε πάλι κάτω καί συνέχισε νά γράφη. Μετά από λίγο σήκωσε τά βλέμματά του καί είχαν φύγει όλοι, αλλά έμεινε μόνο η γυναίκα. Είπε τότε στήν γυναίκα: «Γυναίκα, πού είναι οι κατήγοροί σου; Κανένας δέν σέ καταδίκασε;». Εκείνη απάντησε: «Κανένας, Κύριε». Καί τότε ο Χριστός τής είπε: «Ούτε εγώ σέ καταδικάζω, πήγαινε καί από εδώ καί πέρα μήν αμαρτάνης πιά» (Ιω. η΄, 8-11). έν τής είπε «αφέωνταί σου αι αμαρτίαι», όπως είπε στήν προηγούμενη γυναίκα πού είδαμε, αλλά «πορεύου καί από τού νύν μηκέτι αμάρτανε». Η προηγούμενη πόρνη μέ τήν όλη ενέργεια τήν οποία έκανε, μέ τήν πράξη τήν οποία έκανε, μέ τά μύρα μέ τά οποία άλειψε τά πόδια τού Χριστού, δέν έλεγε τίποτα μέ τό στόμα της, αλλά ολόκληρη μέ τό σώμα της έδειχνε αυτήν τήν μετάνοια. Εδώ, όμως, στήν μοιχαλίδα γυναίκα δέν τό λέγει αυτό, δέν τής είπε σέ συγχωρώ, αλλά «πορεύου καί από τού νύν μηκέτι αμάρτανε».

Αμέσως μετά -καί αυτό είναι τό σημαντικό- αφού έφυγε η γυναίκα, ο Χριστός άρχισε πάλι νά λέη εκείνον τόν περίφημο λόγο: «Εγώ ειμι τό φώς τού κόσμου ο ακολουθών εμοί ου μή περιπατήση εν τή σκοτία, αλλ έξει τό φώς τής ζωής» (Ιω, η΄, 12). Αυτός ο λόγος είναι σημαντικός, γιατί υπάρχει μιά συνάρτηση μεταξύ τών χωρίων αυτών, δηλαδή δέν μπορούμε νά διαβάζουμε τά κείμενα εντελώς ξεχωριστά τό ένα από τό άλλο, αλλά πρέπει νά βλέπουμε τό τί προηγήθηκε, τί ακολούθησε γιά νά καταλάβουμε τό νόημά τους.

Εδώ, λοιπόν, αφού έγινε αυτό τό περιστατικό μέ τήν μοιχαλίδα γυναίκα, ο Χριστός άρχισε νά διακηρύττη ότι Αυτός είναι τό Φώς τού κόσμου καί εκείνος πού τόν ακολουθεί δέν θά περπατά στό σκοτάδι, αλλά θά έχη τό φώς τής ζωής. Ο Χριστός θέλει νά πή ότι Αυτός ως φώς τού κόσμου βλέπει τά πάντα καί καθορίζει τά πάντα καί βλέπει στίς καρδιές τών ανθρώπων, βλέπει τήν υποκρισία τών Γραμματέων καί τών Φαρισαίων, βλέπει τί έχουν μέσα στήν καρδιά τους. Εκείνοι, λοιπόν, πού Τόν ακολουθούν δέν θά περπατούν στό σκοτάδι.

Σκοτάδι είναι καί οι ψυχές τών Γραμματέων καί τών Φαρισαίων, σκοτάδι είναι καί η καρδιά αυτής τής γυναίκας, η οποία έπεσε σέ αυτό τό παράπτωμα, αλλά εκείνος ο οποίος θά ακολουθή τόν Χριστό δέν πρόκειται ποτέ νά περπατά στό σκοτάδι, αλλά θά έχη τό φώς τής ζωής, θά έχη σέ όλη τήν ζωή του τό φώς, θά ζή μέσα στό φώς καί δέν θά διαπράττη τέτοια παραπτώματα, τέτοια αμαρτήματα, δέν θά πέφτη ακόμη καί στήν πνευματική μοιχεία, πού είναι η απομάκρυνση από τόν Χριστό πού είναι τό Φώς.

Η μοιχεία δέν είναι μόνο ένα σαρκικό αμάρτημα, αλλά στήν Αγία Γραφή η μοιχεία είναι καί πνευματικό αμάρτημα, είναι η απομάκρυνση τού ανθρώπου από τόν Θεό. Όταν ο ισραηλιτικός λαός έφευγε από τήν ζωντανή σχέση μέ τόν Θεό καί λάτρευε τά είδωλα, διέπραττε πνευματική μοιχεία. Καί εμείς πού βαπτισθήκαμε καί πιστεύουμε στόν αληθινό Θεό, όταν διαπράττουμε κάποια αμαρτία ή όταν απομακρυνόμαστε από τήν Εκκλησία, τότε απομακρυνόμαστε από τόν Θεό καί διαπράττουμε μιά πνευματική μοιχεία. Υπάρχει καί σαρκική αμαρτία, αλλά υπάρχει καί πνευματική μοιχεία, όταν διασπάται η σχέση καί η κοινωνία μας μέ τόν Θεό.

Από τά προηγούμενα μπορούμε νά καταλήξουμε σέ δύο συμπεράσματα.

Τό πρώτο συμπέρασμα είναι ότι ο Χριστός καταδικάζει τήν υποκρισία, όπου κι άν τήν συναντήση. Στήν πρώτη περίπτωση ήταν οι Φαρισαίοι καί οι συνδαιτυμόνες πού κάλεσαν τόν Χριστό στό σπίτι γιά φαγητό καί μιλούσαν περιφρονητικά γιά τήν πόρνη γυναίκα πού έδειξε τήν αγάπη της στόν Χριστό. Καί στό δεύτερο περιστατικό καταδικάζει τούς Γραμματείς καί τούς Φαρισαίους, οι οποίοι έφεραν στόν Χριστό μιά γυναίκα πού έπεσε στήν μοιχεία γιά νά τήν καταδικάση, ενώ οι ίδιοι ήταν ένοχοι σέ άλλα παραπτώματα. Ο Χριστός καταδικάζει τήν υποκρισία καί μάλιστα τήν υποκρισία αυτών οι οποίοι παρουσιάζονται ότι είναι οι άρχοντες τού λαού.

Τό δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι οι άνθρωποι περιπίπτουν σέ ψυχικά καί σωματικά αμαρτήματα. Η υπερηφάνεια καί η υποκρισία είναι ψυχικά αμαρτήματα καί η πορνεία καί η μοιχεία είναι σωματικά αμαρτήματα πού γίνονται μέ τήν συγκατάθεση τής ψυχής.

Συνήθως όσοι πέφτουν σέ ψυχικά αμαρτήματα είναι υποκριτές. Αντίθετα, όσοι πέφτουν σέ σαρκικά αμαρτήματα καί έχουν μιά εσωτερική ευαισθησία, συνήθως είναι άνθρωποι πονεμένοι, βασανισμένοι, άνθρωποι πού έχουν δοκιμάσει μιά κακή αγάπη, βλέπουν μιά διεστραμμένη κατάσταση καί μιά βιαιότητα πού γίνεται επάνω τους από εμπαθείς ανθρώπους.

Επομένως, αυτοί είναι πονεμένοι άνθρωποι καί αισθάνονται έναν βιασμό επάνω στήν ύπαρξή τους, καταστρέφονται τά πάντα καί τό σώμα τους καί η ψυχή τους καί οι σκέψεις τους καί τό όραμα γιά τήν ζωή κλπ. Είναι άνθρωποι τραυματισμένοι. Καί επειδή είναι στραπατσαρισμένοι, άς μού επιτρέψετε αυτήν τήν έκφραση, γι αυτό αυτοί οι άνθρωποι, όταν βλέπουν κάποιον νά τούς δείχνη μιά αγάπη άλλης φύσεως, όπως ο Χριστός έδειχνε μία αγάπη μέ διαφορετικό τρόπο, πού προερχόταν από τήν καθαρότητά Του, από τό Φώς Του, τότε αυτοί οι άνθρωποι συγκινούνται πάρα πολύ, ξεχωρίζουν αυτόν ο οποίος τούς αγαπά πραγματικά καί προσφέρονται ολοκληρωτικά σέ Αυτόν.

Αυτός είναι ο Χριστός. Αυτή είναι καί η Εκκλησία. Αυτήν τήν αγάπη βρίσκουμε μέσα στήν Εκκλησία. Έχοντας αίσθηση τής αμαρτωλότητάς μας, θά αισθανθούμε καθαρά αυτήν τήν πραγματική αγάπη πού μάς δίνει ο Χριστός καί η Εκκλησία. Αυτά είναι τά ουσιώδη τής ζωής μας. Πρέπει νά αποβάλουμε τήν υποκρισία καί νά βλέπουμε τήν αλήθεια, τό Φώς, πού είναι ο Χριστός.

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

Μέγα Ευχέλαιο – Μεγάλη Τετάρτη: Το θαυματουργό λαδάκι για πάσα ασθένεια.

 

Μέγα Ευχέλαιο – Μεγάλη Τετάρτη: Το θαυματουργό λαδάκι για πάσα ασθένεια.

Την Μεγάλη Τετάρτη το πρωί γίνεται η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και το απόγευμα ή το βράδυ γίνεται το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου, όπου ο παπάς διαβάζει επτά Ευαγγέλια και επτά ευχές για να ευλογήσει λάδι που το χρησιμοποιούμε για τη θεραπεία ψυχικών και σωματικών ασθενειών.

Μετά την ακολουθία του Ευχελαίου ο ιερέας σταυρώνει τους πιστούς με λάδι στο μέτωπο, τα μάγουλα, το πρόσωπο και τα χέρια.

Το ευχέλαιο, που γίνεται στις εκκλησίες, σε μερικούς τόπους, όπως στον Πόντο, γινόταν και στο σπίτι. Στα αντικείμενα που ευλογούνται στη διάρκεια αυτής της τελετής, αποδίδεται ξεχωριστή θεία ιδιότητα και δύναμη.

Ιερό Ευχέλαιο: Πότε, Πώς και Γιατί;

Στα Κοτύωρα, ο παπάς τη Μεγάλη Τετάρτη, γύριζε στα σπίτια για ευχέλαιο. Είχαν σε κάθε σπίτι, έτοιμα αυγά ωμά, αλεύρι και αλάτι. Ο παπάς τους έκανε ευχέλαιο και τη Μεγάλη Πέμπτη αφού έβαφαν τα αυγά, τα πήγαιναν μαζί με το “ευχελιασμένο” αλεύρι και το αλάτι, στην Εκκλησία στον Εσπερινό, μέσα σε καλαθάκια σκεπασμένα καλά με πανί.

Στη Σπάρτη, τρώνε κάθε πρωί, ένα κομμάτι από αυτό το αλεύρι. Τότε παρασκευάζεται και η νέα ζύμη, το προζύμι της χρονιάς. Η ζύμη του ψωμιού, μπορεί λόγω πολυκαιρίας και μακρόχρονης χρήσης να χάσει την αρχική της δύναμη και καθαρότητα. Για αυτό πρέπει να ανανεωθεί και να αποκτήσει νέα πλήρη δύναμη.

Το μυστήριο του αγίου Ευχελαίου

Στην Αθήνα, τη Μεγάλη Τετάρτη, η εκκλησάρισσα, πήγαινε από σπίτι σε σπίτι και μάζωνε αλεύρι και το ζύμωνε χωρίς προζύμι. Ο παπάς, ακουμπούσε απάνω το Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο και το ζυμάρι ανέβαινε. Αυτό θα ήταν το προζύμι της χρονιάς. Η εκκλησάρισσα το μοίραζε κατόπιν στα σπίτια. Με αυτό, ζυμώνουν και τις κουλούρες της Λαμπρής.

Η σύσταση του Μυστηρίου

Η σύσταση του ευχελαίου, όπως και των υπόλοιπων μυστηρίων, ανάγεται στην Καινή Διαθήκη και μάλιστα την Καθολική Επιστολή Ιακώβου (έ 14-15). Απόδοση στην νεοελληνική: Είναι κάποιος από σας άρρωστος; Να προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας να προσευχηθούν γι’ αυτόν και να τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή που γίνεται με πίστη θα σώσει τον άρρωστο· ο Κύριος θα τον κάνει καλά. Κι αν έχει αμαρτίες, θα του τις συγχωρέσει.

Έτσι, η αποστολική παραγγελία αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία θεμελιώθηκε η πίστη και η τελετουργική πράξη της Εκκλησίας. Τελετουργοί του φιλανθρώπου τούτου μυστηρίου είναι οι πρεσβύτεροι της Εκκλησίας, προσκαλούμενοι για τον σκοπό αυτό στην οικία του αρρώστου χριστιανού. Πλησίον του ασθενούς προσεύχονται θερμά. Επικαλούνται τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος για να ευλογηθεί το λάδι που παρατίθεται. Και στη συνέχεια αλείφουν τον άρρωστο χριστιανό με το ευλογημένο πλέον έλαιο. Η επάλειψη με το ευλογημένο έλαιο, σώζει τον άρρωστο.

Η τέλεση του Μυστηρίου

Η ακολουθία του ευχελαίου τελείται «εις ίασιν ψυχής τε και σώματος». Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η σωματική ασθένεια θεωρείται ως ο πικρός καρπός της αμαρτίας. Οποιαδήποτε ασθένεια, ως διαταραχή της αρμονικής λειτουργίας του σώματος, οφείλεται σε πνευματικά αίτια και κυρίως στη διαταραχή των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό. Στα ιερά κείμενα δεν παρουσιάζεται μόνο η στενή σύνδεση της ασθένειας με την αμαρτία αλλά συγχρόνως υποδεικνύεται και ο τρόπος της θεραπείας: η ειλικρινής μετάνοια και η επιστροφή στον Θεό.

Τα ορατά στοιχεία του Ευχελαίου

Για την τέλεση του μυστηρίου τοποθετείται πάνω σε κάποιο τραπέζι το ευαγγέλιο, μικρή εικόνα του Χριστού, κανδήλα αναμμένη και δοχείο με αλεύρι, δίπλα στο οποίο ανάβονται επτά κεριά. Η κανδήλα πρέπει να είναι καθαρή και μέσα τοποθετείται αγνό λάδι, ένδειξη καθαρής και ολοπρόθυμης προσφοράς στον Θεό. Γι’ αυτό και ο καλός Σαμαρείτης στην ομώνυμη παραβολή, περιποιείται στοργικά τον τραυματία ρίχνοντας στις πληγές του λάδι και κρασί. Το λάδι, μετά τις ευχές των ιερέων, δεν είναι πια κοινό λάδι· όπως και στη βάπτιση: το νερό της κολυμβήθρας, μετά τις ευχές του λειτουργού, δεν είναι πια κοινό νερό.

Στο τέλος της ακολουθίας γίνεται η χρίση με το αγιασμένο έλαιο. Χρίεται σταυροειδώς το μέτωπο, το σαγόνι, οι δύο παρειές και τα χέρια μέσα στην παλάμη και στο εξωτερικό τους μέρος. Μ’ αυτή την χρίση, ζητούμε από τον Κύριο να θεραπεύσει το πνεύμα, τις σκέψεις και ολόκληρο τον εσωτερικό μας κόσμο. Ακόμη, να δίνει δύναμη σ’ εκείνα τα μέλη του σώματος με τα οποία κάνουμε τις περισσότερες πράξεις· (π.χ. τα χέρια είναι τα μέλη που εκτελούν τις εντολές του μυαλού μας).

Παρεξηγημένες εκδοχές του Μυστηρίου

1. Πρώτα απ όλα, ορισμένοι θεωρούν ότι με την συγχωρητική ευχή του ευχελαίου αναπληρώνουν την εξομολόγηση, που δεν κάνουν για διάφορους λόγους. Η συγχωρητική ευχή του ευχελαίου δεν καταργεί την εξομολόγηση. Η συγχώρηση των αμαρτιών, που παρέχεται στο μυστήριο του ευχελαίου, δεν αναφέρεται στα αμαρτήματα που γνωρίζουμε και δεν εξομολογούμαστε, αλλά σε όσα μικρά ξεχάσαμε η αγνοούμε. Διότι κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν αναιρεί το άλλο, αλλά το ένα συμπληρώνει το άλλο μέσα στο μεγάλο «μυστήριο» της Εκκλησίας.

2. Μία άλλη παρεξήγηση συμβαίνει με το αλεύρι, που χρησιμοποιείται για τη στήριξη των κεριών. Ορισμένοι πιστοί δεν αρκούνται στη χρίση με το αγιασμένο έλαιο, αλλά ζητούν και αλεύρι για διάφορες χρήσεις: να το βάλουν κάτω από το μαξιλάρι του παιδιού τους «για να δείξει ο Θεός το τυχερό τους», η «για να φύγει το κακό από το σπίτι», η για να το αραιώσουν με νερό και να το πιεί ο ασθενής. Επειδή τα παραπάνω εγγίζουν τη δεισιδαιμονία, πρέπει να τονίσουμε ότι το μυστήριο ονομάζεται ευχέλαιο και όχι «ευχάλευρο». Εκείνο που αγιάζεται είναι το λάδι και όχι το αλεύρι.

3. Υπάρχει και μία άλλη παρεξήγηση, που συνιστά σύγχυση του σκοπού του ευχελαίου. Πολλοί ζητούν ευχέλαιο για να εγκαινιάσουν το καινούργιο τους σπίτι η το κατάστημα. Για τα σπίτια, τα καταστήματα, τα οχήματα και όλα τα υπόλοιπα υπάρχουν οι αντίστοιχες αγιαστικές πράξεις. Ακόμη, δεν είναι και λίγοι εκείνοι που ζητούν από τον ιερέα να τελέσει αγιασμό και ευχέλαιο μαζί, πράγμα που δείχνει σύγχυση και παρεξήγηση. Λες και χρειάζεται περισσότερες από μία αγιαστικές πράξεις για να ζητήσουμε τη χάρη του Θεού.

4. Μία άλλη παρεξήγηση συνδέεται με την αντίληψη ότι το ευχέλαιο αφορά τους ετοιμοθάνατους και όσους γενικά βρίσκονται στην τελική φάση της ασθενείας τους. Παρατηρείται άλλοτε μία αποφυγή τελέσεως του ευχελαίου από το φόβο μήπως προκληθεί η επισπευσθεί ο θάνατος του ασθενή. Ο φόβος αυτός, όμως, είναι αδικαιολόγητος. Οι συγγενείς φοβούνται να το πουν στον ασθενή. Ο ασθενής φοβάται να το ζητήσει. Το ευχέλαιο είναι για την υγεία και τη ζωή. Για υγεία και ζωή μιλούν όλες οι αιτήσεις και οι ευχές του μυστηρίου.

Τέλος, είναι δυνατό να διατυπωθεί και μία ένσταση: γιατί δεν θεραπεύει πάντοτε; Το μυστήριο του Ευχελαίου δεν συστάθηκε για να καταργεί κάθε ασθένεια, τον θάνατο και την ιατρική επιστήμη. Πολλές φορές φέρνει έμμεση θεραπεία. Άλλωστε, η θεραπεία εξαρτάται από την πίστη του ανθρώπου. Η ίδια χάρη παρέχεται σε όλους· όλοι όμως δεν θεραπεύονται. Η θεραπεία μπορεί να μην είναι πάντοτε για το ευρύτερο συμφέρον του ανθρώπου. Παραμένει για να παιδαγωγήσει ίσως τον ασθενή και να τον οδηγήσει με βεβαιότητα στην εν Χριστώ σωτηρία· όποτε και πάλι επιτυγχάνεται ο απώτερος σκοπός του μυστηρίου.

Απαραίτητα υλικά

Για το Ευχέλαιο απαραιτήτως χρειάζονται τα παρακάτω:
α) ένα κανδήλι με λάδι ελιάς (και λίγο κόκκινο κρασί)
β) θυμιατό και θυμίαμα
γ) εικόνα του Χριστού η της Παναγίας η κάποιου Αγίου
δ) μία κούπα με αλεύρι προκειμένου έπειτα να ζυμωθεί και να γίνει πρόσφορο
ε) επτά (7) κεράκια όσα είναι και τα Ευαγγέλια που θα αναγνωσθούν στο Ευχέλαιο
στ) τα ονόματα « υπέρ υγείας» των επιτελούντων το Ευχέλαιο
ζ) μία θρυαλλίδα (μπατονέτα) για τη χρίση του αγίου ελαίου.

Το αγιασμένο έλαιο φυλάσσεται και δεν πετιέται! Πρέπει να καίγεται στο κανδήλι μέχρι τέλους. Μετά την πλήρη καύση, η καντηλήθρα και όσα χρησιμοποιηθούν για το καθάρισμα του έσωθεν περιεχομένου, καίγονται σε ασφαλή τόπο.

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

Μεγάλη Τετάρτη.

   Μεγάλη Τετάρτη.

Κατά τη Μ. Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) του γεγονότος της ελλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, (β) η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και (γ) τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.

Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. 

Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι' αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ' όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. 

Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ' το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.

Αυτή την ημέρα ψάλλεται και το περίφημο τροπάριο, τελευταίο στην ακολουθία, της ευσεβούς και λογίας ποιήτριας του Βυζαντίου, Κασσιανής. Η ηρωίδα του ποιήματός της, η γυναίκα που άλειψε με μύρο τον Κύριο ήταν η πόρνη που αναφέρουν οι Ευαγγελιστές (και όχι η ευσεβής ποιήτρια Κασσιανή).

Να και το εξαίσιο τροπάριο σε μετάφραση: 

Κύριε, η γυναίκα, η οποία περιέπεσε σε πολλές αμαρτίες, επειδή κατανόησε, ότι ήσουν Θεός (ενανθρωπήσας), αναλαμβάνει έργο μυροφόρου και θρηνούσα φέρει σε Σε μύρα γα να Σε αλείψει πριν ακόμη (αποθάνεις και) ενταφιασθείς. Και λέγει: Αλίμονο σε μένα! γιατί εγώ ζω μέσα σε μια νύκτα, η οποία είναι γεμάτη από πυκνό σκοτάδι και δεν φωτίζεται ούτε από αμυδρό φως, όπως είναι το φως της σελήνης, τρέχω προς τη σαρκική ηδονή ασυγκράτητος, όπως τρέχουν τα ζώα, όταν τα κεντήσει αλογόμυγα, ζω κυριευμένη από τον έρωτα της αμαρτίας. Αλλά Συ, που υψώνεις τα νερά της θάλασσας, μεταβάλλοντάς τα σε νεφέλες, δέξου των δακρύων μου το ακατάσχετο ρεύμα. Λύγισε (και χαμήλωσε από το άπειρο ύψος Σου) προς εμένα, που Σε ικετεύω με τους στεναγμούς της (μετανοούσης) καρδίας μου, Συ ο Οποίος, με την ακατάληπτη και απερίγραπτη ενανθρώπισή Σου, λύγισες τους ουρανούς (και κατέβηκες στη γη). Θα φιλήσω με συνεχή και ακατάπαυστα φιλιά τα αμόλυντα Σου πόδια και πάλι (βρέχοντας με τα δάκρυά μου) θα τα σπογγίσω με τις πλεξίδες της κεφαλής μου, αυτά τα πόδια των οποίων το βροντώδη ήχο (από τα βάδισμά Σου) όταν άκουσε μέσα στο Παράδεισο η Εύα εκείνο το δειλινό (της ημέρας της παραβάσεως), φοβήθηκε και από το φόβο της κρύφθηκε. Τα πλήθη των αμαρτιών μου, αλλά και τα απύθμενα βάθη των κρίσεών Σου και των βουλών Σου (δηλαδή τους μυστηριώδεις και απερινόητους τρόπους που χρησιμοποιείς για τη σωτηρία των ανθρώπων,) ποίος θα μπορέσει να εξερευνήσει, ψυχοσώστα Σωτήρα μου; Συ που έχεις άπειρο την ευσπλαχνία, μη παραβλέψεις εμένα, τη δική Σου δούλη!

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ἰδοῦ ὁ Νυμφίος ἔρχεται, ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός· καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς· ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὑπὲρ τὴν πόρνην ἀγαθὲ ἀνομήσας, δακρύων ὄμβρους οὐδαμῶς σοι προσῆξα, ἀλλὰ σιγῇ δεόμενος προσπίπτω σοι, πόθω ἀσπαζόμενος, τοὺς ἀχράντους σου πόδας, ὅπως μοι τὴν ἄφεσιν, ὡς Δεσπότης παράσχῃς, τῶν ὀφλημάτων κράζοντι Σωτήρ· Ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαί με.

 

    Πασχαλινή Έκθεση στον Ιερό Ναό μας!

 Η Πασχαλινή Έκθεση Λαμπάδας και πασχαλινών ειδών της Ενοριακής Επιτροπής Νεότητος του Ιερού Ναού μας !

 Λαμπάδες από αγνό μελισσοκέρι φτιαγμένες από εργόχειρο Μοναζουσών και από τα Παιδιά μας!

 Περνώντας μια λαμπάδα βοηθάς και εσύ το Φιλανθρωπικό και Νεανικό Έργο του Ιερού Ναού μας!

 Ώρες Λειτουργίας: Μεγάλη Δευτέρα- Μεγάλη Παρασκευή από 18:00μ.μ. έως το τέλος της ακολουθίας!