Κυριακή τοῦ Ἀσώτου –
Εὐαγγελικὸ & Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα
Κυριακῆς 20 Φεβρουαρίου 2022
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 20 Φεβρουαρίου 2022, Ἀσώτου (Λουκ. ιε΄ 11-32)
Eἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. ῏Ην δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
11 Καί γιά νά κάνει σαφέστερη καί περισσότερο κατανοητή τήν ἀλήθεια αὐτή, εἶπε καί τήν ἑξῆς παραβολή: Ἕνας ἄνθρωπος, ὁ Θεός δηλαδή, εἶχε δύο γιούς. 12 Ὁ μικρότερος γιός εἰκονίζει τόν ἀποστάτη ἁμαρτωλό, πού φεύγει ἀπό τήν ὑπακοή καί τήν προστασία τοῦ ἐπουρανίου Πατρός. Εἶπε λοιπόν ὁ μικρότερος γιός στόν πατέρα του: Πατέρα, δῶσ’ μου τό μερίδιο τῆς περιουσίας πού μοῦ ἀνήκει. Καί ὁ πατέρας μοίρασε καί στούς δυό γιούς τήν περιουσία. Ὁ Θεός δηλαδή καί στόν ἁμαρτωλό πού θέλει νά ζεῖ μακριά ἀπ’ αὐτόν δίνει τά μέσα τῆς συντηρήσεώς του καί ὅλα ἐκεῖνα τά πνευματικά καί ὑλικά χαρίσματα πού θά τόν ἔκαναν πνευματικά εὐτυχισμένο, ἐάν αὐτός δέν τά κατασπαταλοῦσε. 13 Ὕστερα ἀπό λίγες μέρες ὁ νεότερος γιός μάζεψε ὅλα ὅσα τοῦ ἔδωσε ὁ πατέρας του καί ταξίδεψε σέ χώρα μακρινή. Ἐκεῖ διασκόρπισε τήν περιουσία του κάνοντας μιά ζωή ἄσωτη καί ἀκόλαστη. Ἔτσι καί κάθε ἁμαρτωλός ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν του χωρίζεται ἀπό τόν Θεό καί ὁδηγεῖται πολύ μακριά ἀπ’ αὐτόν. Καί μέ τήν κατάχρηση τῶν χαρισμάτων πού τοῦ ἔδωσε ὁ ἐπουράνιος Πατήρ ἐξαχρειώνεται καί διαφθείρεται. 14 Ὅταν ὁ νεότερος γιός ξόδεψε ὅλα ὅσα εἶχε, ἔπεσε μεγάλη πείνα στή χώρα ἐκείνη, κι αὐτός ἄρχισε νά στερεῖται. Κάθε ἁμαρτωλός δηλαδή δέν ἔχει ἀπεριόριστες ἀπολαύσεις. Ἀργά ἤ γρήγορα θά αἰσθανθεῖ τήν ἀθλιότητα καί τό κενό πού δημιουργεῖ στήν καρδιά του ἡ ἄσωτη ζωή καί ἡ στέρηση τῆς θείας παρηγοριᾶς.
15 Καί ὁ ἄσωτος γιός ἐξαιτίας τῶν στερήσεων καί τῆς πείνας του πῆγε σ’ ἕναν ἀπό τούς πολίτες ἐκείνης τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος τόν προσέλαβε ὡς δοῦλο. Καί τόν ἔστειλε στά χωράφια του νά βόσκει χοίρους, ζῶα δηλαδή ἀκάθαρτα, πού προκαλοῦσαν τήν ἀηδία καί τήν ἀποστροφή σ’ ἕναν Ἰουδαῖο, ὅπως ἦταν ὁ νεότερος γιός. Σέ τί ἐξευτελισμό καταντᾶ καί πόσο χάνει τήν ἀξιοπρέπειά του ὁ ταλαίπωρος ἁμαρτωλός! 16 Καί ἐπιθυμοῦσε ὁ νεότερος γιός νά γεμίσει τήν κοιλιά του μέ τά ξυλοκέρατα πού ἔτρωγαν οἱ χοῖροι. Μά κανείς δέν τοῦ ἔδινε, διότι οἱ ὑπηρέτες πού ἔκαναν τή διανομή παρατηροῦσαν μέ προσοχή νά μή μείνουν χωρίς τροφή οἱ χοῖροι. 17 Σέ κάποια ὅμως στιγμή αὐτός ἦλθε στόν ἑαυτό του ἀπό τή μέθη καί τήν τρέλα τῆς ἁμαρτίας καί εἶπε: Πόσοι μισθωτοί ἐργάτες τοῦ πατέρα μου ἔχουν ἄφθονο καί περίσσιο ψωμί, ἐνῶ ἐγώ κινδυνεύω νά πεθάνω ἀπό τήν πείνα! Τό πρῶτο βῆμα δηλαδή τῆς μετανοίας τοῦ ἁμαρτωλοῦ εἶναι ἡ συναίσθηση τῆς ἀθλιότητός του. 18 Μετά τή συναίσθηση αὐτή ἀκολουθεῖ ἡ σωτηριώδης ἀπόφαση. Θά σηκωθῶ, λέει ὁ ἄσωτος, καί θά πάω στόν πατέρα μου καί θά τοῦ πῶ: Πατέρα, ἁμάρτησα στόν οὐρανό. (Διότι ἐκεῖ οἱ ἄγγελοι ἐκτελοῦν μέ εὐλάβεια τό θεῖο θέλημα, καί ὅπως ὑπακοῦν αὐτοί, ἔτσι ἀξιώνουν καί ὅλα τά κτίσματα νά ὑπακοῦν σ’ αὐτό, καί λυποῦνται γιά τήν ἀποστασία κάθε ἀνθρώπου). Ἁμάρτησα καί σέ σένα, διότι περιφρόνησα τή στοργή σου καί δέν λογάριασα τή λύπη πού δοκίμαζες ὅταν ἔφευγα μακριά σου. 19 Δέν εἶμαι πλέον ἄξιος νά ὀνομάζομαι γιός σου. Δέν ζητῶ νά προσληφθῶ οὔτε ὡς μόνιμος δοῦλος σου παραμένοντας διαρκῶς στό σπίτι σου. Κάνε με σάν ἕναν ἀπό τούς μισθωτούς ἐργάτες σου. 20 Καί ἡ σωτηριώδης ἀπόφαση ἄρχισε νά ἐνεργοποιεῖται. Ὁ ἄσωτος σηκώθηκε καί ξεκίνησε νά πάει στόν πατέρα του. Κι ἐνῶ βρισκόταν ἀκόμη μακριά, τόν εἶδε ὁ πατέρας του καί τόν σπλαχνίσθηκε. Ἔτρεξε τότε γιά νά τόν προϋπαντήσει, ἔπεσε στόν τράχηλό του, τόν ἀγκάλιασε σφιχτά καί τόν καταφιλοῦσε μέ στοργή. Ὁ Θεός δηλαδή ὄχι μόνο δέχεται τόν ἁμαρτωλό πού μετανοεῖ καί ἐπιστρέφει κοντά του, ἀλλά καί προτοῦ ἀκόμη πλησιάσει ὁ ἁμαρτωλός, σπεύδει νά τόν ἀναζητήσει, καί τόν ἀγκαλιάζει μέ στοργή. 21 Ἐνῶ λοιπόν ὁ Πατέρας ἔδειξε τέτοια στοργή κι ἐνῶ ἀκολούθησε μιά τόσο θερμή συνδιαλλαγή, ὁ γιός συ-ντετριμμένος ἔκανε τήν ἐξομολόγησή του λέγοντας: Πατέρα, ἁμάρτησα στόν οὐρανό καί σέ σένα καί δέν εἶμαι πλέον ἄξιος νά ὀνομάζομαι γιός σου. 22 Ὁ πατέρας τότε τόν διέκοψε καί εἶπε στούς δούλους του: Βγάλτε ἔξω τήν πιό καλή φορεσιά ἀπ’ ὅσες ἔχουμε, σάν αὐτή πού φοροῦσε πρίν φύγει ἀπ’ τό σπίτι μου. Κι ἐπειδή αὐτός, στήν κατάσταση πού εἶναι, θά ντρέπεται νά τήν φορέσει, ντύστε τον ἐσεῖς, γιά νά μήν εἶναι πλέον γυμνός καί κουρελιάρης. Καί δῶστε του δαχτυλίδι νά τό φοράει στό χέρι του, ὅπως φοροῦν οἱ κύριοι καί οἱ ἐλεύθεροι. Δῶστε του καί ὑποδήματα στά πόδια του, γιά νά μήν περπατᾶ ξυπόλυτος ὅπως οἱ σκλάβοι. Τόν ἀποκαθιστῶ δηλαδή ὁλοκληρωτικά στή θέση καί στά δικαιώματα πού εἶχε πρίν ἀσωτεύσει. 23 Καί φέρτε καί σφάξτε ἐκεῖνο ἀπό τά μοσχάρια πού τό τρέφουμε ξεχωριστά γιά κάποια χαρμόσυνη καί ἐξαιρετική περίσταση. Ἄς φᾶμε λοιπόν, ἄς χαροῦμε καί ἄς πανηγυρίσουμε μέ τραγούδια καί μέ χορούς, 24 διότι ὁ γιός μου αὐτός μέχρι πρίν ἀπό λίγο ἦταν νεκρός, καί ἀναστήθηκε· ἦταν χαμένος, καί βρέθηκε. Καί ἄρχισαν νά εὐφραίνονται. 25 Ὁ μεγαλύτερος ὅμως γιός, μέ τόν ὁποῖο ἔμοιαζαν οἱ Φαρισαῖοι, ἦταν στό χωράφι. Καί καθώς ἐρχόταν καί πλησίαζε στό σπίτι, ἄκουσε ὄργανα καί τραγούδια καί χορούς. 26 Κάλεσε λοιπόν ἕναν ἀπό τούς ὑπηρέτες πού στεκόταν ἀπ’ ἔξω, καί ρωτοῦσε νά μάθει τί συμβαίνει, τί τάχα νά σήμαιναν ὅλα αὐτά. 27 Κι αὐτός τοῦ εἶπε: Γύρισε ὁ ἀδελφός σου, καί ὁ πατέρας σου ἔσφαξε τό καλοθρεμμένο μοσχάρι, διότι τοῦ γύρισε πάλι πίσω γερός καί ὑγιής. 28 Ὁ μεγαλύτερος ὅμως γιός θύμωσε καί δέν ἤθελε νά μπεῖ στό σπίτι. (Ἔτσι συμπεριφέρονταν καί οἱ Φαρισαῖοι, πού σκανδαλίζονταν ὅταν ἔβλεπαν τόν Κύριο νά συναναστρέφεται καί νά διδάσκει τούς ἁμαρτωλούς). Ὁ πατέρας του λοιπόν βγῆκε ἔξω καί τόν παρακαλοῦσε μέ τήν ἴδια στοργή πού δέχθηκε τό νεότερο γιό του. 29 Ἀλλά ὁ μεγαλύτερος γιός ἀποκρίθηκε στόν πατέρα του: Τόσα χρόνια εἶμαι στή δούλεψή σου καί ποτέ δέν παράκουσα κάποια προσταγή σου· καί παρόλα αὐτά δέν μοῦ ἔδωσες ποτέ οὔτε ἕνα κατσικάκι γιά νά διασκεδάσω μέ τούς φίλους μου. (Πόσο πλανᾶται ὁ μεγαλύτερος γιός! Ἐάν ὑπῆρξε τόσο πειθαρχικός στόν πατέρα του, πῶς τώρα τόν παρακούει μέ τέτοιο πεῖσμα; Καί πότε ζήτησε κατσικάκι ἀπό τόν πατέρα του, κι ἐκεῖνος δέν τοῦ ἔδωσε;). 30 Ὅταν ὅμως ἦλθε ὁ προκομμένος αὐτός γιός σου, πού κατασπατάλησε τήν περιουσία σου μέ πόρνες, ἔσφαξες γι’ αὐτόν τό καλύτερο μοσχάρι πού τό εἴχαμε θρεφτάρι. (Ὁ μεγαλύτερος γιός μεταχειρίστηκε τήν ἀλαζονική γλώσσα τῶν Φαρισαίων, πού περιφρονοῦσαν τούς ἁμαρτωλούς καί νόμιζαν ὅτι μόνο αὐτοί ἦταν δίκαιοι καί γι’ αὐτό εἶχαν ἀποκλειστικά δικαιώματα στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ). 31 Ὁ πατέρας τότε τοῦ ἀπάντησε: Παιδί μου, ἐσύ εἶσαι πάντοτε μαζί μου. Κι ὅλα ὅσα ἔχω, δικά σου εἶναι. 32 Ἔπρεπε λοιπόν κι ἐσύ νά εὐφρανθεῖς καί νά χαρεῖς, διότι ὁ ἀδελφός σου αὐτός, γιά τόν ὁποῖο μέ τόση περιφρόνηση μιλᾶς, ἦταν νεκρός, καί ἀναστήθηκε. Ἦταν χαμένος, καί βρέθηκε.
Ἡ ἱερότητα τοῦ σώματος – Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 20 Φεβρουαρίου 2022
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 20 Φεβρουαρίου 2022, Ἀσώτου (Α΄ Κορ. ς΄ 12-20)
Ἀδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μὴ γένοιτο. ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. φεύγετε τὴν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἱερότητα τοῦ σώματος
Ἤδη βρισκόμαστε στὴ δεύτερη Κυριακὴ τοῦ Τριωδίου καὶ στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ἀκούσαμε τὴν παραβολὴ τοῦ ἀσώτου υἱοῦ· τὴ θαυμάσια ἐκείνη διήγηση γιὰ τὸν νέο ποὺ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν πατέρα του γιὰ ν᾿ ἀπολαύσει, ὅπως νόμιζε, τὴν ἐλευθερία του, ἀλλὰ τελικὰ ὑποδουλώθηκε στὰ πάθη καὶ στὶς ἀσωτίες. Ἐλευθερώθηκε ὡστόσο ἀπὸ ὅλα αὐτά, ὅταν μετανόησε καὶ ἐπέστρεψε στὸν σπλαχνικό του πατέρα.
1. Τὸ δικαίωμα
Γιὰ τὴν ἐλευθερία γίνεται ἐπίσης λόγος στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς ἡμέρας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου: «πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος». Δηλαδή, ὅλα εἶμαι ἐλεύθερος νὰ τὰ κάνω, δὲν μὲ συμφέρουν ὅμως ὅλα. Ὅλα εἶμαι ἐλεύθερος νὰ τὰ κάνω, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν θὰ ὑποδουλωθῶ σὲ τίποτε ἀπὸ αὐτά. Τὰ φαγητὰ ἔχουν γίνει γιὰ τὴν κοιλιά, καὶ ἡ κοιλιὰ γιὰ τὰ φαγητά. Ὁ Θεὸς ὅμως ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ καταργήσει. Νὰ τρῶτε, λοιπόν, ὅ,τι ἐπιθυμεῖτε, χωρὶς νὰ γίνεσθε δοῦλοι τοῦ φαγητοῦ καὶ τῆς κοιλιᾶς.
Τὸ σῶμα, συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος, δὲν ἔχει δημιουργηθεῖ γιὰ τὴν πορνεία, ἀλλὰ γιὰ τὸν Κύριο, γιὰ νὰ Τοῦ ἀνήκει ὡς μέλος του καὶ νὰ κατοικεῖ ὁ Κύριος σὲ αὐτό. Δὲν ἔχει σημασία, ἂν τὸ σῶμα διαλύεται μετὰ τὸν θάνατο. Ὁ Θεὸς ποὺ ἀνέστησε τὸν Κύριο, θὰ ἀναστήσει καὶ ὅλους ἐμᾶς μὲ τὴ δύναμή του.
Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο. Τοῦ χάρισε τὸ αὐτεξούσιο, δηλαδὴ τὴ δυνατότητα, τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιλέγει ἐλεύθερα ἂν θὰ ἀκολουθήσει τὸ καλὸ ἢ τὸ κακό. Τοῦ χάρισε ὅμως καὶ τὴ λογική, γιὰ νὰ κρίνει ἂν ἡ κάθε ἐπιλογή του εἶναι συμφέρουσα. Μάλιστα ὁ θεῖος Ἀπόστολος δύο φορὲς κάνει ἀναφορὰ στὴ ζωή μετὰ τὸν θάνατο, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ μὲ ἁπλὰ λόγια ὅτι δὲν ἀρκεῖ ἡ κάθε ἐπιλογή μας νὰ εἶναι συμφέρουσα μόνο γιὰ τὴν παρούσα ζωή, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ μέλλουσα, διότι ὁ ἄνθρωπος ἔχει αἰώνια προοπτική.
Στὴν ἐποχή μας λοιπόν, ὅπου τονίζεται τόσο πολὺ τὸ δικαίωμα καὶ ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου νὰ ὁρίζει ὅπως θέλει τὴ ζωή του, ἀθετώντας συχνὰ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ κάθε ἐπιλογή μας ἔχει αἰώνιες συνέπειες γιὰ τὴν ψυχή μας. Ἑπομένως ἂς προσέχουμε!
2. Ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ θεοκίνητος Ἀπόστολος ὑπογραμμίζει ἀκόμη περισσότερο τὴν ἱερότητα τοῦ ἀνθρώπινου σώματος. Δὲν ξέρετε, ρωτᾶ, ὅτι τὰ σώματά σας εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ; Νὰ ἀποσπάσω λοιπὸν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὰ κάνω μέλη μιᾶς διεφθαρμένης γυναίκας; Ποτὲ νὰ μὴ συμβεῖ κάτι τέτοιο! Δὲν ξέρετε ἐπίσης, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ προσκολλᾶται στὴ διεφθαρμένη γυναίκα γίνεται ἕνα σῶμα μὲ αὐτήν, ἐνῶ ἐκεῖνος ποὺ προσκολλᾶται στὸν Κύριο, γίνεται ἕνα πνεῦμα μὲ τὸν Κύριο καὶ Θεό του; Γι᾿ αὐτὸ φεύγετε μακριὰ ἀπὸ τὴν πορνεία. Μὲ κάθε ἄλλο ἁμάρτημα ποὺ διαπράττει ὁ ἄνθρωπος, δὲν βλάπτει ἄμεσα τὸ σῶμα του, ἀλλὰ τοὺς ἄλλους. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ παραδίδεται στὴν ἀνηθικότητα, ἁμαρτάνει στὸ ἴδιο του τὸ σῶμα καὶ συντελεῖ στὴ διάλυση τῆς οἰκογένειας.
Δὲν ξέρετε ἀκόμη ὅτι τὸ σῶμα σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖο κατοικεῖ μέσα σας καὶ Τὸ ἔχετε λάβει ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ συνεπῶς δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτό σας; «Οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν;» Ναί· δὲν ὁρίζετε τὸν ἑαυτό σας. Διότι ἐξαγορασθήκατε μὲ τίμημα βαρύ, μὲ τὸ ἀτίμητο αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Δοξάστε, λοιπόν, τὸν Θεὸ μὲ τὸ σῶμα σας καὶ μὲ τὸ πνεῦμα σας, τὰ ὁποῖα καὶ τὰ δύο ἀνήκουν σ᾿ Ἐκεῖνον.
Ὁπωσδήποτε δημιουργεῖ ἀποστροφὴ σὲ κάθε πιστὸ ἡ θέα ἑνὸς βεβηλωμένου χριστιανικοῦ Ναοῦ. Κατὰ τὴν περίοδο τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος στὴ Ρωσία πολλοὶ Ναοὶ εἶχαν μετατραπεῖ σὲ στάβλους. Σπασμένες οἱ εἰκόνες τους· λασπωμένοι οἱ ἱερότεροι χῶροι τους. Ὅμως ἡ ἴδια καὶ χειρότερη ἀκόμη βεβήλωση συμβαίνει κάθε φορὰ ποὺ ὑποδουλωνόμαστε στὴν ἁμαρτία. Διότι, ὅπως μᾶς τόνισε σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τὸ ἀνθρώπινο σῶμα μας εἶναι ἱερό· ἀποτελεῖ ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σὲ αὐτὸ κατοικεῖ τὸ τρίτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ ἀγαθὸς Παράκλητος.
Ἂς μὴ βεβηλώνουμε, λοιπόν, τὸν ἱερὸ αὐτὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἁμαρτίες μας. Ἂς φροντίζουμε μόνο γιὰ τὴν εὐπρέπειά του, καλλιεργώντας τὶς ἀρετὲς καὶ συμβάλλοντας σὲ ἀγαθὰ ἔργα. Τότε ἀπὸ τὸν ἱερὸ αὐτὸ ναὸ θὰ ἀναπέμπεται παναρμόνια δοξολογία πρὸς τὸν Θεό. Θὰ κατοικεῖ μόνιμα μέσα μας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ Αὐτὸ θὰ κατευθύνει τὴ ζωή μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου