Κυριακὴ Α΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ και Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 27 Σεπτεμβρίου 2026

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 27 Σεπτεμβρίου 2026, Α΄ Λουκᾶ (Λουκ. ε΄ 1-11)

Ἐ γένετο δ ὲ ἐ ν τ ῷ τ ὸ ν ὄ χλον ἐ πικε ῖ σθαι α ὐ τ ῷ το ῦ ἀ κούειν τ ὸ ν λόγον το ῦ Θεο ῦ κα ὶ α ὐ τ ὸ ​​ς ἦ ν ἑ στ ὼ ς ν ὴ κασαρέτ ὼ ς ν παρ ὰ ὰ τ . πλο ῖ α ἑ στ ῶ τα παρ ὰ τ ὴ ν λίμνην· ο ἱ δ ὲ ἁ λιε ῖ ς ἀ ποβάντες ἀ π ᾿ α ὐ τ ῶ ν ἀ πέπλυναν τ ὰ δίκτυα . 3 ἐ μβ ὰ ς δ ὲ ε ἰ ς ἓ ν τ ῶ ν πλοίων, ὃ ἦ ν το ῦ Σίμωνος , ἠ ρώτησεν α ὐ τ ὸ ​​ν ἀ π ὸ τ ῆ ς γ ῆ ς ἐ παναγαγε ῖ ν ὀ λίγον κ ὶ σκεύς τοὺς ὄ χλους. 4 ὡ ς δ ὲ ἐ παύσατο λαλ ῶ ν, ε ἶ πε πρ ὸ ς τ ὸ ν Σίμωνα· ἐ πανάγαγε ε ἰ ς τ ὸ βάθος κα ὶ χαλάσατε τ ὰ δίκτυα ὑ ​​μ ῶ ν ε ἰ ς ἄ γραν . 5 κ α ὶ ἀ ποκριθε ὶ ς ὁ Σίμων ε ἶ πεν α ὐ τ ῷ · ἐ πιστάτα, δι ᾿ ὅ λης τ ῆ ς νυκτ ὸ ς κοπιάσαντες ο ὐ δ ὲ ν ἐ λάβομεν· ἐ π ὶ δ ὲ τ ῷ ρήματί σου χαλάσω τ ὸ δίκτυον. 6 κα ὶ το ῦ το ποιήσαντες συνέκλεισαν πλ ῆ θος ἰ χθύων πολύ· διερρήγνυτο δ ὲ τ ὸ δίκτυον α ὐ τ ῶ ν. 7 κα ὶ κατένευσαν το ῖ ς μετόχοις το ῖ ς ἐ ν τ ῷ ἑ τέρ ῳ πλοί ῳ το ῦ ἐ λθόντας συλλαβέσθαι α ὐ το ῖ ς · κα ὶ ἦ λθον κα ὶ ἔ πλησαν ἀ μφότερα α ὰ ὥ . τά. 8 ἰ δ ὼ ν δ ὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε το ῖ ς γόνασιν Ἰ ησο ῦ λέγων · ἔ ξελθε ἀ π ᾿ ἐ μο ῦ , ὅ τι ἀ ν ὴ ρ ἁ μαρτωλός ε ἰ μι , Κύριε· πάντα· 9 θάμβος σχε γ ὰ ρ ὐ . σ ὺ ν α ὐ τ ῷ ἐ π ὶ τ ῇ ἄ γρ ᾳ τ ῶ ν ἰ χθύων ᾗ συνέλαβον , 10 ὁ μοίως δ ὲ κα ὶ Ἰ άκωβον κα ὶ Ἰ ωάννην , υ ἱ ο ὺ ς Ζεβεδαίου, ο ἳ ἦμων σαν κοινωνί Σί . κα ὶ ε ἶ πε πρ ὸ ς τ ὸ ν Σίμωνα ὁ Ἰ ησο ῦ ς· μ ὴ φοβο ῦ · ἀ π ὸ το ῦ ν ῦ ν ἀ νθρώπους ἔ σ ῃ ζωγρ ῶ ν. 11 κα ὶ καταγαγόντες τ ὰ πλο ῖ α ἐ π ὶ τ ὴ ν γ ῆ ν , ἀ φέντες ἅ παντα ἠ κολούθησαν α ὐ τ ῷ .

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Κάποτε, ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς στεκόταν στήν ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, τά πλήθη τοῦ λαοῦ ἄρχισαν νά συνωστίζονται γύρω του καί νά τόν στριμώχνουν, ἐπειδή ἤθελαν ν ̓ ἀκοῦν τό λόγο τοῦ Θεοῦ. 2 Τότε εἶδε δύο μικρά πλοῖα ἀραγμένα στήν ἄκρη τῆς λίμνης· οἱ ψαράδες μάλιστα εἶχαν βγεῖ ἀπ ̓ αὐτά στήν παραλία καί ἔπλεναν τά δίχτυα. 3 Κι ἀφοῦ μπῆκε σ' ἕνα ἀπό τά πλοῖα αὐτά, σ' αὐτό πού ἦταν τοῦ Σίμωνα, τόν παρακάλεσε νά τό τραβήξει λίγο πιό μέσα, σέ μικρή ἀπόσταση ἀπό τή στεριά. Καί τότε κάθισε μέσα στό πλοῖο καί δίδασκε ἀπό ἐκεῖ τά πλήθη τοῦ λαοῦ πού βρίσκονταν στήν παραλία. 4 Κι ὅταν τελείωσε τήν ὁμιλία του, εἶπε στό Σίμωνα: Πάρε πάλι τό πλοῖο στά βαθιά νερά τῆς λίμνης καί ρίξτε τά δίχτυα σας γιά νά πιάσετε ψάρια. 

5 Ὁ Σίμων τότε τοῦ ἀποκρίθηκε: Διδάσκαλε, ὅλη τή νύχτα κοπιάσαμε ρίχνοντας τά δίχτυα καί δέν πιάσαμε τίποτε. Ἀφοῦ ὅμως τό διατάζεις ἐσύ, θά ρίξω τό δίχτυ ἔχοντας τέλεια πεποίθηση καί ὑπακοή στό λόγο σου. 6 Κι ἀφοῦ τό ἔκαναν αὐτό, ἔπιασαν μέσα στό δίχτυ πάρα πολλά ψάρια. Τόσα πολλά, πού τό δίχτυ τούς ἄρχισε νά σπάζει, ἐπειδή δέν ἄντεχε στό βάρος τοῦ πλήθους τῶν ψαριῶν. 7 Καί μέ νεύματα εἰδοποίησαν τούς συνεταίρους τους πού ἦταν στό ἄλλο πλοῖο νά ἔλθουν καί νά πιάσουν μαζί μ' αὐτούς τά δίχτυα καί νά τούς βοηθήσουν νά τά σύρουν ἐπάνω. Ἐκεῖνοι ἦλθαν καί γέμισαν καί τά δύο πλοῖα τόσο πολύ, πού κινδύνευαν νά βυθισθοῦν ἀπό τό βάρος τῶν ψαριῶν. 8 Ὅταν λοιπόν εἶδε ὁ Σίμων Πέτρος τό πρωτοφανές αὐτό καί ἀνέλπιστο πλῆθος τῶν ψαριῶν, ἔπεσε κάτω στά γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καί τοῦ εἶπε: Βγές ἀπό τό πλοῖο μου καί δέν φύγε ἀπό μένα, Κύριε, διότι εἶμαι ἄμαρτως. εἶμαι ἄξιος νά σ ̓ ἔχω στό πλοῖο μου.

 9 Καί εἶπε αὐτά τά λόγια ὁ Πέτρος, διότι κι αὐτός κι ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἦταν μαζί του κυριεύθηκαν ἀπό μεγάλη ἔκπληξη καί δέος γιά τήν πρωτοφανή ἁλιεία τόσων ψαριῶν πού εἶχαν πιάσει, καί ἡ ὁποία μόνο ἀπό παρέμβαση. δυνάμεως μποροῦσε νά ἐξηγηθεῖ. 10 Παρόμοια μάλιστα κυριεύθηκαν ἀπό ἔκπληξη καί ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης, οἱ γιοί τοῦ Ζεβεδαίου, οἱ ὁποῖοι ἦταν συνέταιροι τοῦ Σίμωνος. Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε στό Σίμωνα: Μή φοβᾶσαι. Ἀπό τώρα πού σέ καλῶ νά γίνεις ἀπόστολός μου καί στό ἑξῆς, θά συνεχίσεις νά ψαρεύεις, μά δέν θά πιάνεις ψάρια ἀλλά ἀνθρώπους ζωντανούς, πού μέ τό κήρυγμά σου θά τούς ὁδηγεῖς στή σωτηρία. 11 Κι ἀφοῦ ἐπανέφεραν τά πλοῖα στή στεριά, ἄφησαν τά πάντα, καί τά ψάρια δηλαδή καί τά δίχτυα καί τά πλοῖα τους, καί τόν ἀκολούθησαν.

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 27 Σεπτεμβρίου 2026, Κυριακὴ ΙΖ΄ Ἐπιστολῶν (Β΄ Κορ. ς΄ 16 – ζ΄1)

Ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς, υατειοὺς. παντοκράτωρ. Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.

Νεοελληνική Απόδοση

16 Ποιος δε συμβιβασμός και ποια συνύπαρξις ημπορεί να νοηθή μεταξύ του ναού του Θεού και του ναού των ειδώλων; Διότι σεις-μη το λησμονείτε-είσθε ναός του Θεού του ζώντος, όπως άλλωστε έχει προφητεύσει ο Θεός και εις την Π. Διαθήκην· ότι «θα κατοικήσω μεταξύ αυτών και εντός αυτών και θα περιπατήσω ανάμεσά τους και θα είμαι εγώ ο ιδικός των Θεών και θα είναι αυτοί λαόςμου . τίποτε το ακάθαρτον. Και εγώ θα σας δεχθώ με στοργήν εις την βασιλείαν μου. 18 Και θα είμαι για σας πατέρας και σεις θα είσθε υιοί μου και θυγατέρες μου, λέγει ο Κύριος ο παντοκράτωρ».

1 Εφ' όσον, λοιπόν, αγαπητοί, έχων αυτάς τας μαγάλας υποσχέστου Θεού, ας καθαρίσωμεν τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμόν σαρκός και πνεύματος, αγωνιζόμενοι και συνεχώς προχωρούντες μέχρι τέλους στον δρόμο της αγιότητος, με φόβον Θεού.

********************************************************

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ναὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ

 Στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας ὁ θεοφώτιστος ἀπόστολος Παῦλος ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ τῶν πιστῶν τῆς Κορίνθου στὸ νὰ μείνουν ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία, ποὺ ἦταν ἐποδοχμένη τὴν. ἐκείνη στὴν Κόρινθο. Ὅπως δὲν μπορεῖ νὰ συνυπάρχει στὸν ἴδιο τόπο ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ εἴδωλα, ἔτσι κι ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν στὸν Θεό, δὲν πρέπει νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα. «Ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος», τοὺς γράφει, ἐπαναλαμβάνοντας τὸν λόγο αὐτὸ ποὺ εἶχε πεῖ αἰῶνες πρὶν ὁ προφήτης Ἡσαΐας. Ἐσεῖς εἶσθε ναὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ.

  Ὁ κάθε πιστός, ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι ἕνας ἔμψυχος ναὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ. Ἀξιωνόμαστε νὰ φιλοξενοῦμε μέσα μας τὸν «ἀχώρητον παντί», Ἐκεῖνον ποὺ δὲν τὸν χωρεῖ ὁλόκληρη ἡ κτίση, τὸν Δημιουργὸ τῆς κτίσεως. Ὀφείλουμε λοιπὸν μὲ ὅλη τὴν ὕπαρξή μας νὰ Τὸν λατρεύουμε. Νὰ προσφέρουμε τὸν ἑαυτό μας ζωντανὴ θυσία, εὐάρεστη σ᾿ Ἐκεῖνον.

  

   Νὰ ἀπομακρύνουμε ἀπὸ τὴν καρδιά μας τὰ σύγχρονα εἴδωλα: τὴν προσκόλληση στὸν πλοῦτο καὶ στὴν ἀνηθικότητα, τὴν ἀνθρωπαρέσκεια, τὴ θεοποίηση τῆς λογικῆς καὶ τῆς τεχνολογίας καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο μπορεῖ νὰ κλέβει τὴν. καρδιά μας. «Εἰς ὃ πρᾶγμα ἡ καρδία τινὸς δέδεται καὶ ὅπου ἡ ἐπιθυμία ἕλκει αὐτόν, ἐκεῖνό ἐστιν αὐτοῦ θεός», ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος (ΕΠΕ 7, 572). Δηλαδή, ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο εἶναι δεμένη ἡ καρδιὰ κάποιου καὶ ὅπου ἡ ἐπιθυμία ἕλκει τὸν ἄνθρωπο, ἐκεῖνο εἶναι γι᾿ αὐτὸν θεός.

 Ὁ πιστὸς λοιπὸν καλεῖται νὰ θυσιάζει κάθε ἁμαρτωλὴ ἐπιθυμία του. Νὰ εἶναι θύτης καὶ θύμα μαζί· ἕνας «ἱερέας», ὁ ὁποῖος προσφέρει στὸν Θεὸ θυσία τὸν ἑαυτό του, ἐκεῖ, στὸ θυσιαστήριο τῆς καρδιᾶς του, καὶ ἀναπέμπει σ᾿ Ἐκεῖνον τὸ εὐργῶν του θυμάμα τῶν ἔγαθῶν του.

2. Ἡ ἡρωικὴ ἔξοδος

Γιὰ νὰ πραγματοποιηθεῖ αὐτό, ὁ Κύριος μέσω τοῦ Ἀποστόλου προτρέπει τοὺς Κορίνθιους νὰ κάνουν μιὰ ἡρωικὴ ἔξοδο. «Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε», τοὺς γράφει. Μαζὶ δὲ μὲ τοὺς Κορίνθιους προτρέπει καὶ ὅλους ἐμᾶς νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο· νὰ ξεχωρίσουμε τὴ θέση μας. Ὑπάρχουν βέβαια οἱ περιπτώσεις, ποὺ ὁ Χριστιανὸς καλεῖται νὰ φύγει ἀπὸ κάποιον τόπο, προκειμένου νὰ μείνει ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ τὸν περιβάλλουν ἐκεῖ· νὰ ἀφήσει συγγενεῖς καὶ φίλους ποὺ τὸν ἀπομακρύνουν. ἀπὸ τὸν Θεό.

Ἐδῶ ὅμως ὁ Ἀπόστολος δὲν μᾶς παροτρύνει νὰ ἀναχωρήσουμε ἀπὸ τὸν κόσμο τοπικὰ καὶ νὰ πᾶμε σὲ κάποια ἔρημο. Ἡ ἔξοδος, γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο, ἀφορᾶ στὸν τρόπο ζωῆς. Μᾶς καλεῖ, ἐνῶ ζοῦμε μέσα στὸν κόσμο, νὰ μένουμε ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὸ ἁμαρτωλὸ κοσμικὸ φρόνημα. Αὐτὸ προσευχήθηκε καὶ ὁ Θεάνθρωπος Κύριος στὸν οὐράνιο Πατέρα λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ θεῖο Πάθος του: «Οὐκ ἐρωτῶ ἵνα ἄρῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ᾿ ἵνα τηρήσῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ Ἰηροῦ1.» (5). Δὲν Σὲ παρακαλῶ νὰ τοὺς πάρεις ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλὰ νὰ τοὺς προφυλάξεις ἀπὸ τὸν πονηρό, ποὺ κυριαρχεῖ μέσα στὸν κόσμο.

Τὸ κοσμικὸ φρόνημα, δηλαδὴ οἱ ἁμαρτωλὲς συνήθειες τοῦ κόσμου, εὔκολα ἐπηρεάζουν τὸν πιστό, ἂν δὲν προσέξει. Ἀλλοιώνονται ὑποσυνείδητα τὰ κριτήριά του, χαλαρώνουν χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαμβάνεται οἱ ἀντιστάσεις του, χάνει τελικὰ τὸν προσανατολισμό του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀπόλυτα τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου. «Ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε», τοὺς γράφει. Μὴν ἀγγίζετε ὁτιδήποτε ἀκάθαρτο. Φύγετε μακριά!

3. Στόχος ἡ ἁγιότητα

  Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς, σὰν ἐπιστέγασμα ὅσων ἔχει ἀναφέρει νωρίτερα, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρακινεῖ νὰ καθαρίσουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ ὁτιδήποτε μολύνει τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μας, καὶ νὰ προοδεύουμε στὴν ἑαυτό μας. μὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. «Καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ», γράφει.

  

   Δὲν ἀρκεῖ συνεπῶς ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ ἡ κάθαρση ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς μολυσμούς. Χρειάζεται ταυτόχρονα καὶ ἡ καλλιέργεια τῆς ἀρετῆς, ἡ ἁγιότητα. «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Α΄ Πέτρ. α΄ 16), μᾶς τονίζει ὁ Κύριος. Νὰ εἶσθε ἅγιοι, διότι ἐγὼ εἶμαι Ἅγιος. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, νὰ γίνουμε Ἅγιοι. Καὶ γιὰ νὰ γίνουμε Ἅγιοι, αὐτὸ δὲν προϋποθέτει νὰ ἔχουμε πτυχία καὶ σπουδὲς σὲ πανεπιστήμια· ἀλλὰ νὰ ἔχουμε ταπεινὸ φρόνημα, νὰ κατοικεῖ στὴν καρδιά μας ὁ Χριστός, νὰ ζοῦμε τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

 Ἡ ἁγιότητα εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ νὰ βοηθήσουμε καὶ τὴν κοινωνία μας. Ἁγίους χρειάζεται ὁ κόσμος μας σήμερα. Ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. Ἀνθρώπους στοὺς ὁποίους ἀποκαλύπτεται ὁ Κύριος καὶ ψηλαφοῦν τὴν παρουσία του στὴ ζωή τους. Ἀνθρώπους ποὺ καθρεπτίζουν τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ καὶ φανερώνουν τὸν Θεὸ στὸν κόσμο. Εἴθε καὶ ἡ ἐποχή μας νὰ ἀναδείξει τοὺς ἑπόμενους Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Κύριος νὰ συγκαταλεχθοῦμε ἀνάμεσά τους.

********************************************************