Ουράνια γλυκύτητα.
Διηγούνται για ένα πουλί που το λένε σειρήνα, (της οικογένειας Σπιζίδες), ότι όποιος ακούσει τη μελωδική φωνή του, τόσο πολύ αιχμαλωτίζεται…
ώστε το ακολουθεί στην έρημο και ξεχνάει εξαιτίας του και τις ανάγκες της ίδιας του της ζωής και, στερούμενος τα απαραίτητα, πέφτει και πεθαίνει.
Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην ψυχή.
Όταν δηλαδή εμπέσει μέσα της η ουράνια γλυκύτητα, τότε, από τη γλυκιά μελωδία των λόγων του Θεού, που τα αισθανόμαστε στο νου μας, ολόκληρη η ύπαρξή μας ακολουθεί το δρόμο της μελωδίας αυτής, με αποτέλεσμα να ξεχάσει τις σωματικές ανάγκες αυτής της ζωής, και ακόμη, να χάσει και την όρεξη για φαγητό, και να υψωθεί, από τούτη τη ζωή, προς το Θεό!!!
ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου